dokumen.tips_-3568ca6441a28ab186d90816e

จดั ทำโดย นำงสำว นลนิ ทิพย์ ธนะพทิ กั ษ์ เลขท่ี 5 ปวส 1/3 พเิ ศษ

กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ มีแมห่ มกู บั ลูกหมูสามตวั อาศยั อยใู่ นป่ าแห่งหน่ึง ลูกหมทู ่ีเป็นพีใ่ หญ่ เป็ นหมทู ี่เกียจคร้านเป็นอยา่ งมาก มกั จะแอบไปหาที่หลบหลบั นอนตลอดเวลา ส่วนลูกหมตู วั ที่สองเป็ นหมูจอมตะกละ ไม่ชอบทางาน แมเ้ วลางานกม็ กั จะหาเร่ืองพกั และกินอาหารที่แอบนามาดว้ ยเสมอ ส่วนลูกหมูตวั ท่ีสามน้นั เป็ นหมทู ่ีขยนั ขนั แขง็ และชอบทางานเป็นอยา่ งมาก

ถึงแมว้ า่ ลูกหมูตวั สุดทอ้ งจะขยนั ขนั แขง็ ทางานอยา่ งไรก็ตาม แต่อาหารที่หามาไดก้ ็ตอ้ งหมดไปในไม่ชา้ เหตุเพราะที่บา้ นของเขาน้นั มีหมูจอมข้ีเกียจ กบั หมูจอมตะกละอยตู่ ้งั สองตวั นนั่ เอง วนั หน่ึงแม่หมจู ึงพดู กบั ลูกหมทู ้งั สามวา่ “พวกลกู ๆโตเกนิ กว่ำจะอย่ใู นบ้ำนหลงั น้อยของแม่แล้ว ถงึ เวลำทล่ี กู ๆจะต้องมีบ้ำนเป็ นของตัวเองได้แล้วล่ะจ้ะ” นอ้ งหมูตวั สุดทอ้ งเม่ือไดฟ้ ังแม่หมูพดู เช่นน้นั … กเ็ กิดปิ ติยนิ ดีเป็นอยา่ งมาก ท่ีจะมีบา้ นเป็นของตนเอง

“เรำจะสร้ำงบ้ำนแบบไหน แล้วจะเอำอะไรมำสร้ำงเป็ นบ้ำนดีนะ” ส่วนพี่หมูตวั โตข้ีเกียจไดย้ นิ แมห่ มูพดู เช่นน้นั ก็พดู บน่ ทนั ที ดว้ ยไม่ชอบที่จะทางานอยแู่ ลว้ จึงโดนแมห่ มดู ุวา่ “ไม่ได้น่ะ ลกู โตแล้ว ต้องรู้จักดูแลตวั เองได้แล้ว จะมวั ทำตัวขเี้ กยี จต่อไปไม่ได้นะ” เมื่อพ่หี มูตวั โตโดนแม่ดุ จึงตอ้ งออกไปสร้างบา้ นอยา่ งที่ไมค่ อ่ ยเตม็ ใจนกั ลูกหมสู ามตวั ออกเดินทาง และมาถึงชายป่ าแห่งหน่ึง พวกมนั ตดั สินใจจะสร้างบา้ นบริเวณน้ีใกลๆ้ กนั และเดินทางไปตลาดเพื่อซ้ือของสร้างบา้ น

พ่ใี หญซ่ ้ือฟางไปสร้างบา้ นจะไดไ้ มเ่ หนื่อยและไมห่ นกั ดว้ ย พรี่ องซ้ือเศษไมไ้ ปสร้างบา้ นตอกตะปูไมก่ ี่ทีก็เสร็จแลว้ และยงั ตา้ นลมท่ีพดั มาแรงๆไดอ้ ยา่ งแน่นอน นอ้ งเลก็ ซ้ืออิฐมาสร้างบา้ น พ่ีใหญพ่ ่ีรองเห็นหวั เราะ และบอกวา่ “ทำไมเจ้ำโง่อย่ำงนี้ กว่ำจะแบกไปกว่ำจะสร้ำงบ้ำนเสร็จกใ็ ช้เวลำนำน” นอ้ งเลก็ จึงพดู วา่ “แต่ถ้ำเรำใช้อฐิ สร้ำงบ้ำน มันกจ็ ะแข็งแรงและทนทำนกว่ำ พๆ่ี ใช้ฟำงกบั เศษไม้มันไม่ ปลอดภยั นะพ”่ี

แลว้ ท้งั 3 พี่นอ้ งก็แบกของกลบั บา้ น พอถึงชายป่ าต่างก็แยกยา้ ย…มาสร้างบา้ นของใครของมนั ลูกหมตู วั ท่ีหน่ึงสร้างบา้ นดว้ ยฟางใชเ้ วลาไม่นานนกั กเ็ สร็จ ส่วนลูกหมตู วั ท่ีสองสร้างบา้ นดว้ ยเศษไมใ้ ชเ้ วลาไมน่ านก็สร้างบา้ นเสร็จและท้งั สอง

ไปดูนอ้ งเลก็ สร้างบา้ นซ่ึงยงั ไม่เสร็จ นอ้ งเลก็ ตอ้ งคอ่ ย ๆ ก่ออิฐทีละกอ้ นทีละอนั กวา่ จะสร้างเสร็จก็อีกหลายวนั เพราะอยากไดบ้ า้ นที่แขง็ แรงและปลอดภยั นอ้ งเล็กจึงไมเ่ ชื่อพๆี่ ท้งั สอง ท่ีบอกใหเ้ ปลี่ยนมาใชฟ้ างกบั เศษไม้

ลูกหมูท้งั สองจึงออกไปวง่ิ เล่นวา่ ยน้า ส่วนนอ้ งเล็กกต็ ้งั หนา้ ต้งั ตาสร้างบา้ นจนเสร็จ ตกดึกท้งั สามตวั ก็เขา้ นอนบา้ นใครบา้ นมนั จนกระทงั่ คืนหน่ึงงมีเจา้ หมาป่ ามาซุ่มดู หวงั จะมาจบั ลูกหมูท้งั 3 ตวั มาเป็นอาหาร

และไปบา้ นลูกหมูท่ีสร้างบา้ นดว้ ยฟางก่อน พอมนั มาถึงประตู มนั ก็พดู ข้ึนวา่ … เจา้ ลูกหมนู อ้ ยออกมาใหข้ า้ กินดีกวา่ นะ ไม่ฉนั ไมเ่ ปิ ดประตใู หแ้ กหรอก ไป๊ ไปใหพ้ น้ นะ ไม่เปิ ดไม่เป็นไร บา้ นฟางแบบน้ีขา้ เป่ ากพ็ งั และ แยแ่ ลว้ บา้ นฟางของฉนั พงั หมดแลว้ มามะมาใหพ้ ่หี มาป่ ากินดีกวา่

เจา้ ลูกหมูรีบวง่ิ ไปหานอ้ งกลางท่ีสร้างบา้ นดว้ ยเศษไม้ และเจา้ หมาป่ าก็มาเคาะท่ีประตแู ลว้ บอกใหเ้ ปิ ด ลูกหมบู อก “ไมม่ ีทางขา้ ไม่ยอมเปิ ดประตู ใหห้ มาป่ าใจร้ายเด็ดขาด” “อ๋อเหรอ…บ้ำนไม้ทไี่ ม่แข็งแรงแบบนี้ แค่ข้ำกระโดดกระแทกประตูสองที มันกพ็ งั แล้วหละ…เอำหละนะ…1 2 3 “ หมาป่ ากล่าว แลว้ เจา้ หมาป่ าก็พงั ประตูเขา้ มาได้ เจา้ หมทู ้งั สองรีบวง่ิ ไปบา้ นอิฐของนอ้ งเลก็ โดยที่มีเจา้ หมาป่ าวง่ิ มาติด ๆ และเล่าใหน้ อ้ งเล็กฟังวา่ บา้ นท้งั สองหลงั ถูกหมาป่ าพงั ไปแลว้

เจา้ หมาป่ ากม็ าถึงบา้ นนอ้ งเล็ก มาเคาะประตู มนั พดู ข้ึนวา่ เปิ ดใหข้ า้ เขา้ ไปกินเด๋ียวน้ีนะ ไมเ่ ปิ ดจะพงั บา้ นอีกหลงั นะ นอ้ งเลก็ ตะโกนบอก ”กลบั ไปเจา้ หมาป่ า เจา้ ไม่มีทางพงั บา้ นหลงั น้ีไดห้ รอก” “เด๋ียวจะเป่ ำให้บ้ำนพงั ไปเลย” หมาป่ ากล่าว แลว้ มนั กร็ วบรวมลมเป่ า แตบ่ า้ นกไ็ มย่ อมพงั หมาป่ าพดู ข้ึนวา่ “ได้ข้ำจะกระโดดกระแทก ให้บ้ำนพงั ไปเลย… 1 2 3…

…โอ๊ย… ใครกไ็ ด้ช่วยหมำป่ ำด้วย” เจา้ หมาป่ ากระโดดกระแทกกบั ประตูบา้ นอิฐอยา่ งแรง แต่ดว้ ยความที่เป็นบา้ นแขง็ แรงมาก มนั จึงเจบ็ จนเป็นลมสลบไป ลูกหมทู ้งั สามตวั จึงปลอดภยั ในบา้ นอิฐของนอ้ งเล็ก ท้งั สามตวั จึงตกลงกนั วา่ จะอาศยั อยดู่ ว้ ยกนั ที่บา้ นของนอ้ งเลก็ ชวั่ ขณะหน่ึง… ต้งั แต่น้นั มา เจา้ หมาป่ าไดเ้ งียบหายไป!

ภายหลงั จากน้นั ไมน่ าน..เจา้ หมาป่ าไดเ้ ดินแบกเอาบนั ไดยาวมาท่ีบา้ นอิฐของพวกลูกหมู เพื่อปี นเขา้ ทางปล่องไฟบนหลงั คา แลว้ พดู ข้ึนวา่ “55 พวกแกเสร็จข้ำแน่ เจ้ำลกู หมูสำมตัว” เมื่อลูกหมทู ้งั สามเห็นเจา้ หมาป่ ากาลงั ปี นข้ึนมาทางปล่องไฟ นอ้ งหมูตวั ที่สามไดร้ ีบพดู วา่ “พห่ี มูรีบไปจุดไฟทเี่ ตำผงิ เร็วเข้ำ!” ทาใหเ้ จา้ หมาป่ าตอ้ งโดนลวกดว้ ยน้าร้อน ไดร้ ับบาดเจบ็ สาหสั จนขนตามร่างกายของมนั ไดร้ ่วงออกแทบเกือบหมด

หลงั จากน้นั มา หมาป่ ากเ็ กิดคิดสานึกได้ จึงไดก้ ลบั ตวั กลบั ใจเสียใหม่ กลายเป็นหมาป่ าที่ออ่ นโยน และอาศยั อยใู่ นที่ของมนั อยา่ งสงบสุข ส่วนหมผู เู้ ป็นพท่ี ้งั สองตวั กไ็ ดต้ ้งั ใจจาเอานอ้ งหมูตวั สุดทอ้ งเป็นตวั อยา่ งท่ีดี

จากน้นั ลูกหมู 3 ตวั หนั มาขยนั หมน่ั เพยี ร ไม่เกียจคร้าน… ขา้ งฝ่ ายแม่หมูกพ็ ลอยมีความสุขและพอใจในลูกหมเู ป็นอยา่ งมาก หมทู ุกตวั จึงมีชีวติ ท่ีอบอุ่นเป็ นสุข ไดอ้ าศยั ซ่ึงกนั และกนั อยา่ งดี…ตลอดมา

https://www.google.co.th/?gws_rd=cr,ssl&ei=1X1ZVKzzEs6gugTx24LAAg#q=%E0%B8%9 9%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E 0%B8%AA%E0%B8%9B+%E0%B8%A5%E0%B8%B9%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0% B8%A1%E0%B8%B9+3+%E0%B8%95%E0%B8%B1%E0%B8%A7