นิทานเพื่อนกัน

นิ ทาน เพื่อนกัน ผู้แต่ง ชลธิชา บัวภิบาล

ณ ทุ่งหญ้าในป่ าใหญ่แห่งหนึ่ ง มีน้ องเสือและน้ องช้างที่เป็ น เพื่อนสนิ ทกัน

เขาทั้งสอง ได้ออกมาเล่น บริเวณกลางป่ ากับ เพื่อนๆ

เพื่อนของเขาทั้งสอง มีชื่อว่า น้ องกระต่าย น้ องแพะ และ น้ องม้า พวกเขาทั้ง 5 จะมารวมตัว เล่นกันทุกๆเย็นหลังเลิกเรียน

เย็นวันนั้ นพวกเขาได้ชวนกันเล่น วิ่งไล่แปะ โดยได้คุยกันก่อนว่า ใครจะเป็ นคนวิ่งแปะและใครจะ เป็ นคนวิ่งหนี และสรุ ปได้ข้อ ตกลงว่าน้ องเสือจะเป็ นคนวิ่งไล่ แปะก่อน

เขาทั้ง 5 ได้เริ่มเล่นวิ่งไล่แปะกัน อย่างสนุกสนาน น้ องเสือได้วิ่งไป แปะน้ องช้างคนแรก แต่! น้ องช้าง ก็ทำท่าหงุดหงิดอารมณ์ เสี ยใส่ น้ องเสือ เพราะว่าน้ องช้างไม่ อยากเป็ นคนวิ่งไล่แปะเพื่อนๆ เพราะมันเหนื่ อย!

จากนั้ นน้ องช้างก็งอนน้ องเสือ และรีบวิ่งหนี เพื่อนๆกลับบ้าน ของตนเอง

เพื่อนๆก็ต่างพากันยืนงง ไม่รู้ว่า น้ องช้างเป็ นอะไร เย็นนั้ นเพื่อนๆ จึงแยกย้ายกันกลับบ้าน

ตกเย็นวันต่อมาเพื่อนๆก็ได้ มารวมตัวกันที่เดิม แต่! แต่! ไม่เห็นน้ องช้างมา วันนั้ นจึงทำ ให้เพื่อนๆทั้ง 4 เล่นด้วยกันอย่าง ไม่สนุก เพราะว่าขาดน้ องช้าง

และตกเย็นวันต่อมา น้ องเสือได้ไปหาน้ องช้างที่ บ้าน ได้ไปคุยกับน้ องช้างว่า น้ องช้างเป็ นอะไร หรือป่ าวทำไมถึงไม่เห็นน้ องช้างออกมาเล่นกับ พวกเราละ น้ องช้างก็ได้ขอโทษน้ องเสือว่า ขอโทษนะที่เรางอนเจ้าเพราะเรื่องแค่นั้ น แต่เรามี เหตุผลนะ เหตุผลของเรา คือ เราตัวอ้วน เราวิ่งไม่ ไหว เราจึงไม่อยากเป็ นคนวิ่งไล่แปะ เราขอโทษ เจ้าแล้วเพื่อนๆด้วยนะ

หลังเลิกเรียนเย็นวันต่อมาเพื่อนๆ ก็ได้มารวมตัวกันเหมือนกับทุกๆ วัน น้ องช้างจึงเดินเข้าไปหา เพื่อนๆ และพูดกับเพื่อนๆว่าเรา ขอโทษสำหรับเรื่องวันนั้ นด้วยนะ เพื่อนก็ยิ้มและวิ่งเข้าไปกอด น้ องช้างแล้วบอกว่าไม่เป็ นไร จาก นั้ นทั้ง 5 ก็เล่นด้วยกันอย่าง สนุกสนาน

นิ ทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า การที่เรามีเพื่อนมันเป็ นเรื่องที่ดี แต่การที่มีเพื่อนดีมันดีกว่า