ลูกหมู3ตัว

กาลคร้ังหน่ึงนานมาแลว้ มีแม่หมูกบั ลูกหมสู ามตวั อาศยั อยใู่ นป่ าแห่งหน่ึง ลกู หมูท่ีเป็นพ่ใี หญ่ เป็นหมูที่เกียจคร้านเป็นอยา่ งมาก มกั จะแอบไปหาที่หลบหลบั นอนตลอดเวลา ส่วนลกู หมูตวั ท่ีสองเป็นหมูจอมตะกละ ไมช่ อบทางาน แมเ้ วลางานก็มกั จะหาเร่ืองพกั และกินอาหารท่ีแอบนามาดว้ ยเสมอ ส่วนลูกหมูตวั ที่สามน้นั เป็นหมทู ี่ขยนั ขนั แขง็ และชอบทางานเป็นอยา่ งมาก

ถึงแมว้ า่ ลกู หมตู วั สดุ ทอ้ งจะขยนั ขนั แข็งทางานอย่างไรกต็ าม แต่อาหารท่หี ามาไดก้ ต็ อ้ งหมดไปในไม่ชา้ เหตเุ พราะท่ีบา้ นของเขานนั้ มีหมจู อมขเี้ กียจ กบั หมจู อม ตะกละอยตู่ งั้ สองตวั น่นั เอง วนั หนึง่ แมห่ มจู งึ พดู กบั ลกู หมทู งั้ สามว่า “พวกลกู ๆโตเกนิ กวา่ จะอยใู่ นบ้านหลงั น้อยของแม่แล้ว ถงึ เวลาทลี่ กู ๆจะต้องมบี ้านเป็ นของตัวเองไดแ้ ลว้ ล่ะจะ้ ” นอ้ งหมตู วั สดุ ทอ้ งเม่อื ไดฟ้ ังแมห่ มพู ดู เชน่ นนั้ … กเ็ กิดปิตยิ นิ ดีเป็นอย่างมาก ท่ีจะมีบา้ นเป็นของตนเอง “เราจะสร้างบา้ นแบบไหน แล้วจะเอาอะไรมาสร้างเป็ นบา้ นดนี ะ” สว่ นพ่ีหมตู วั โตขเี้ กียจไดย้ นิ แม่หมพู ดู เชน่ นนั้ กพ็ ดู บน่ ทนั ที ดว้ ยไมช่ อบท่ีจะทางานอย่แู ลว้ จงึ โดนแมห่ มดู วุ า่ “ไมไ่ ด้น่ะ ลูกโตแล้ว ตอ้ งรู้จกั ดแู ลตัวเองไดแ้ ลว้ จะมวั ทาตวั ขเี้ กยี จต่อไปไมไ่ ดน้ ะ” เม่อื พ่หี มตู วั โตโดนแมด่ ุ จงึ ตอ้ งออกไปสรา้ งบา้ นอยา่ งท่ีไมค่ อ่ ยเต็มใจนกั ลกู หมสู ามตวั ออกเดินทาง และมาถงึ ชายป่าแหง่ หนึ่ง พวกมนั ตดั สินใจจะสรา้ งบา้ นบรเิ วณนีใ้ กลๆ้ กนั และเดนิ ทางไปตลาดเพ่อื ซือ้ ของสรา้ งบา้ น

พ่ีใหญ่ซ้ือฟางไปสร้างบา้ นจะไดไ้ ม่เหนื่อยและไม่หนกั ดว้ ย พีร่ องซ้ือเศษไมไ้ ปสร้างบา้ นตอกตะปูไมก่ ่ีทีกเ็ สร็จแลว้ และยงั ตา้ นลมท่ีพดั มาแรงๆไดอ้ ยา่ งแน่นอน นอ้ งเลก็ ซ้ืออิฐมาสร้างบา้ น พใ่ี หญพ่ รี่ องเห็นหวั เราะ และบอกวา่ “ทำไมเจ้ำโง่อย่ำงนี้ กว่ำจะแบกไปกว่ำจะสร้ำงบ้ำนเสร็จกใ็ ช้เวลำนำน” นอ้ งเลก็ จึงพดู วา่ “แต่ถ้ำเรำใช้อฐิ สร้ำงบ้ำน มันกจ็ ะแขง็ แรงและทนทำนกว่ำ พๆ่ี ใช้ฟำงกบั เศษไม้มนั ไม่ปลอดภยั นะพ”่ี แลว้ ท้งั 3 พน่ี อ้ งกแ็ บกของกลบั บา้ น พอถงึ ชายป่ าตา่ งกแ็ ยกยา้ ย…มาสร้างบา้ นของใคร ของมนั

ลกู หมตู วั ที่หน่ึงสร้างบา้ นดว้ ยฟางใชเ้ วลาไม่นานนกั กเ็ สร็จ ส่วนลูกหมตู วั ที่สองสร้างบา้ นดว้ ยเศษไมใ้ ชเ้ วลาไม่นานก็สร้างบา้ นเสร็จ และท้งั สองไปดูนอ้ งเลก็ สร้างบา้ นซ่ึงยงั ไมเ่ สร็จ นอ้ งเลก็ ตอ้ งค่อย ๆ ก่ออิฐทีละกอ้ นทีละอนั กวา่ จะสร้างเสร็จก็อีกหลายวนั เพราะอยากไดบ้ า้ นที่แขง็ แรงและปลอดภยั นอ้ งเลก็ จึงไม่เชื่อพีๆ่ ท้งั สอง ท่ีบอกใหเ้ ปล่ียนมาใชฟ้ างกบั เศษไม้

ลูกหมทู ้งั สองจึงออกไปว่งิ เล่นวา่ ยน้า ส่วนนอ้ งเลก็ ก็ต้งั หนา้ ต้งั ตาสร้างบา้ นจนเสร็จ ตกดึกท้งั สามตวั ก็เขา้ นอนบา้ นใครบา้ นมนั จนกระทง่ั คืนหน่ึงงมีเจา้ หมาป่ ามาซุ่มดู หวงั จะมาจบั ลกู หมทู ้งั 3 ตวั มาเป็นอาหาร

และไปบา้ นลกู หมทู ่ีสร้างบา้ นดว้ ยฟางก่อน พอมนั มาถงึ ประตู มนั กพ็ ูดข้ึนวา่ … เจา้ ลูกหมนู อ้ ยออกมาใหข้ า้ กินดีกวา่ นะ ไมฉ่ นั ไมเ่ ปิ ดประตใู หแ้ กหรอก ไป๊ ไปใหพ้ น้ นะ ไมเ่ ปิ ดไมเ่ ป็นไร บา้ นฟางแบบน้ีขา้ เป่ ากพ็ งั และ แยแ่ ลว้ บา้ นฟางของฉนั พงั หมดแลว้ มามะมาใหพ้ ีห่ มาป่ ากินดีกวา่

เจา้ ลูกหมรู ีบวิง่ ไปหานอ้ งกลางท่ีสร้างบา้ นดว้ ยเศษไม้ และเจา้ หมาป่ ากม็ าเคาะท่ีประตแู ลว้ บอกใหเ้ ปิ ด ลกู หมบู อก “ไมม่ ีทางขา้ ไม่ยอมเปิ ดประตู ใหห้ มาป่ าใจร้ายเดด็ ขาด” “อ๋อเหรอ…บ้ำนไม้ทไ่ี ม่แขง็ แรงแบบนี้ แค่ข้ำกระโดดกระแทกประตูสองที มนั กพ็ งั แล้วหละ…เอำหละนะ…1 2 3 “ หมาป่ ากลา่ ว แลว้ เจา้ หมาป่ ากพ็ งั ประตูเขา้ มาได้ เจา้ หมทู ้งั สองรีบวง่ิ ไปบา้ นอิฐของนอ้ งเลก็ โดยที่มีเจา้ หมาป่ าว่ิงมาติด ๆ และเลา่ ใหน้ อ้ งเลก็ ฟังวา่ บา้ นท้งั สองหลงั ถูกหมาป่ าพงั ไป แลว้

เจา้ หมาป่ าก็มาถึงบา้ นนอ้ งเลก็ มาเคาะประตู มนั พูดข้ึนวา่ เปิ ดใหข้ า้ เขา้ ไปกินเดี๋ยวน้ีนะ ไมเ่ ปิ ดจะพงั บา้ นอีกหลงั นะ นอ้ งเลก็ ตะโกนบอก ”กลบั ไปเจา้ หมาป่ า เจา้ ไม่มีทางพงั บา้ นหลงั น้ีไดห้ รอก” “เดี๋ยวจะเป่ ำให้บ้ำนพงั ไปเลย” หมาป่ ากลา่ ว แลว้ มนั ก็รวบรวมลมเป่ า แต่บา้ นกไ็ ม่ยอมพงั หมาป่ าพดู ข้ึนวา่ “ได้ข้ำจะกระโดดกระแทก ให้บ้ำนพงั ไปเลย… 1 2 3… …โอ๊ย… ใครกไ็ ด้ช่วยหมำป่ ำด้วย” เจา้ หมาป่ ากระโดดกระแทกกบั ประตบู า้ นอิฐอยา่ งแรง แต่ดว้ ยความท่ีเป็นบา้ นแขง็ แรงมาก มนั จึงเจบ็ จนเป็นลมสลบไป ลูกหมูท้งั สามตวั จึงปลอดภยั ในบา้ นอิฐของนอ้ งเลก็ ท้งั สามตวั จึงตกลงกนั วา่ จะอาศยั อยดู่ ว้ ยกนั ที่บา้ นของนอ้ งเลก็ ชว่ั ขณะหน่ึง… ต้งั แตน่ ้นั มา เจา้ หมาป่ าไดเ้ งียบหายไป!

ภายหลงั จากน้นั ไมน่ าน..เจา้ หมาป่ าไดเ้ ดินแบกเอาบนั ไดยาวมาท่ีบา้ นอิฐของพวกลูกหมู เพื่อปี นเขา้ ทางปล่องไฟบนหลงั คา แลว้ พดู ข้ึนวา่ “55 พวกแกเสร็จข้ำแน่ เจ้ำลูกหมูสำม ตัว” เม่ือลูกหมทู ้งั สามเห็นเจา้ หมาป่ ากาลงั ปี นข้ึนมาทางปล่องไฟ นอ้ งหมตู วั ท่ีสามไดร้ ีบพดู วา่ “พห่ี มูรีบไปจุดไฟทเ่ี ตำผงิ เร็วเข้ำ!” ทาใหเ้ จา้ หมาป่ าตอ้ งโดนลวกดว้ ยน้าร้อน ไดร้ ับบาดเจบ็ สาหสั จนขนตามร่างกายของมนั ไดร้ ่วงออกแทบเกือบหมด

หลงั จากน้นั มา หมาป่ าก็เกิดคิดสานึกได้ จึงไดก้ ลบั ตวั กลบั ใจเสียใหม่ กลายเป็นหมาป่ าที่ออ่ นโยน และอาศยั อยใู่ นที่ของมนั อยา่ งสงบสุข ส่วนหมผู เู้ ป็นพ่ที ้งั สองตวั ก็ไดต้ ้งั ใจจาเอานอ้ งหมูตวั สุดทอ้ งเป็นตวั อยา่ งท่ีดี คือหนั มาขยนั หมนั่ เพียร ไมเ่ กียจคร้าน… ขา้ งฝ่ ายแม่หมูกพ็ ลอยมคี วามสุขและพอใจในลกู หมเู ป็นอยา่ งมาก หมูทกุ ตวั จึงมีชีวิตท่อี บอนุ่ เป็นสุข ไดอ้ าศยั ซ่ึงกนั และกนั อยา่ งดี…ตลอดมา