เทพารักษ์กับคนตัดไม้

เทพารกั ษก์ บั คนตดั ไม้ ผแู ้ ตง่ : อสี ป ชายตดั ไมค้ นหนงึ่ ทาขวานหลดุ มอื ตกลงไปในบงึ เขาน่ังโศกเศรา้ อยรู่ มิ ฝ่ังดว้ ยความ เสยี ดาย เทพารักษ์สงสารจงึ ปรากฏกายขน้ึ และชว่ ยงมขวานคนื ให ้ ครัง้ แรก เทพารกั ษ์งมเอาขวานทองคาขนึ้ มา แตช่ ายตัดไมป้ ฏเิ สธวา่ \"ขวานเลม่ น้ไี มใ่ ชข่ อง ขา้ พเจา้ หรอก\" ครัง้ ทส่ี อง เทพารกั ษ์งมขวานเงนิ ขน้ึ มาให ้ ชายตัดไมก้ ็ปฏเิ สธอกี ครงั้ สดุ ทา้ ย เทพาลกั ษ์นาขวานเหลก็ เกา่ คร่าครา่ มาให ้ ชายตดั ไมก้ ็ดใี จมาก ทไ่ี ดข้ วานของตน คนื เทพารกั ษ์ชน่ื ชมความซอื่ สตั วข์ องเขา จงึ มอบขวานทองคาและขวานเงนิ ใหด้ ว้ ย เพอ่ื นของชายตัดไม ้ รเู ้ รอื่ งนี้ก็นกึ อจิ ฉาอยากไดบ้ า้ ง จงึ ไปยังรมิ บงึ และแกลง้ ทาขวานหลดุ มอื ตกน้า เมอื่ เทพารกั ษ์ปรากฏกายขนึ้ และงมขวานทองคาขนึ้ มาให ้ชายผนู ้ ้กี ร็ บี ตอบวา่ เป็ นขวาน ของตน เทพารกั ษ์เห็นวา่ เขาเป็ นคนโป้ปดโลภมาก จงึ หายตวั ไปทันที เพอ่ื นของชายตัดไมจ้ งึ ไมไ่ ดแ้ มแ้ ตข่ วานของตนคนื นทิ านเรอื่ งนี้สอนใหร้ วู ้ า่ : ผมู ้ คี วามสตั ย์ ยอ่ มไดร้ ับผลดตี อบแทน