นิทานอีสป

นทิ านอสี ป เรื่อง นกยงู กับนกกระเรยี น ผแู้ ตง่ : อีสป วันหนึ่ง นกยูงตัวหนึ่งเดนิ มาอวดหางอนั แสนสวยของมนั กบั นกกระเรยี น และพูดจาเยาะเยย้ นกกระเรียนวา่ \"หางของขา้ มสี สี นั สวยงามมากเลยนะ เหน็ ไหม เจา้ นกกระเรียน แล้วดูหางของ เจา้ สิ มแี ต่สขี เ้ี ถา้ ไม่เห็นจะนา่ มองเลยสกั นิด\" นกกระเรยี นจึงตอบกลบั ไปอย่างไม่ใส่ใจว่า \"กจ็ รงิ อยู่ แต่ขา้ บนิ สงู บนทอ้ งฟา้ ได้นะ ในขณะทเี่ จ้าทาได้แคเ่ พยี งเดนิ อวดหางที่เจ้าคิดว่ามนั สวยงาม อยบู่ นพน้ื ดินเทา่ นั้นเอง\" :: นทิ านเรอื่ งนส้ี อนให้ร้วู ่า :: อยา่ ตดั สินความดีงามของใครทร่ี ปู ลกั ษณภ์ ายนอกเท่าน้นั

นทิ านอสี ป เรื่อง แมบ่ ้านกบั หา่ น ผ้แู ต่ง : อสี ป แมบ่ ้านคนหน่ึงมีห่านออกไขเ่ ปน็ ทองคาได้ เธอจงึ นาไขท่ องคาไปขายและนาเงนิ มาเกบ็ ไวท้ กุ วนั อยู่มาวนั หน่ึงเธอคดิ จะรวยมากกว่าเดมิ เธอจึงใหอ้ าหารห่านมากขน้ึ เพราะหวังว่า มนั จะออกไขท่ องคาให้เธอเพม่ิ มากขนึ้ แตป่ รากฏวา่ ห่านกนิ อาหารมากเกนิ ไป จนสดุ ท้ายมนั ก็ ท้องแตกตาย แมบ่ ้านไดแ้ ตเ่ สยี ใจเพราะความโลภของตนเอง :: นิทานเรอ่ื งนส้ี อนให้รวู้ ่า :: โลภมาก มักลาภหาย

นทิ านอีสป เรอ่ื งหม้อสองใบ ผแู้ ต่ง : อสี ป ณ ริมฝ่ังแมน่ ้า มีหม้อสองใบถูกนา้ มาวางทิ้งไว้ ใบหนงึ่ ทา้ จากทองเหลือง ส่วนอกี ใบทา้ จาก ดนิ เผา เมื่อระดับน้าสูงข้นึ หมอ้ ท้งั สองใบกถ็ ูกพดั ใหล้ อยไปตามกระแสน้า ตอนน้ีเองหม้อดินเผาได้ พยายามที่จะรักษาระยะห่างจากหม้อทองเหลืองอย่างเต็มท่ี แม้ว่าหม้อทองเหลืองจะร้องตะโกน ว่า “ไม่ต้องกลวั หรอกเพอ่ื นเอย๋ ขา้ จะไมช่ นเจา้ หรอก” หมอดนิ เผา ขอรอ้ งวา่ \"ไดโ้ ปรด อยา่ เข้ามาใกล้ข้ามากกว่านี้เลย ไม่เชน่ นน้ั ข้าอาจจะแตก ออกเปน็ เสย่ี งๆ ได้ หากเจ้าชนขา้ เพยี งครั้งเดียว\" :: นทิ านเรือ่ งนี้สอนใหร้ ู้ว่า :: จงอยูใ่ หห้ า่ งผทู้ ีจ่ ะเปน็ ภัยต่อเรา

นทิ านอีสป เร่ือง ไกก่ บั หมาจ้ิงจอก ผ้แู ตง่ : อสี ป หมาจ้งิ จอกตดิ กบั ดกั เขา้ ในเช้าอนั แจม่ ใสวันหนง่ึ เป็นเพราะมนั เขา้ ใกลเ้ ล้าไกข่ องชาวนา มากเกินไป ไมต่ ้องสงสยั เลยว่ามนั หวิ โหยมาก แต่นัน่ ก็ไม่ใช่ข้ออ้างให้มนั เป็นหวั ขโมย เจ้าไก่ตัวหน่ึง เผอิญตนื่ แตเ่ ชา้ ตร่แู ละพบว่าเกดิ อะไรข้นึ มันร้ดู ีวา่ เจา้ จิ้งจอกไมอ่ าจทา้ อะไรมนั ไดจ้ ึงเข้าไปใกล้ขน้ึ อกี นดิ เพ่อื มองศตั รูของมันใหช้ ดั ๆ เจา้ จ้งิ จอกเหน็ โอกาสหนีรอดร้าไร \"เพ่อื นรัก\" มันเอย่ ขนึ้ \"ขา้ อยู่ระหวา่ งทางไปเยย่ี มญาตซิ ่งึ นอนปว่ ยอยู่ ในตอนท่ีข้า เหยียบสะดดุ เชือกเสน้ นเ้ี ข้า แล้วตัวก็ถูกดึงข้ึนไป แต่ขอร้องอย่าบอกเร่ืองนี้ให้ใครรนู้ ะ ข้าเอง ไม่อยากใหใ้ ครตอ้ งมาเป็นทกุ ขเ์ พราะข้า อีกทัง้ ข้ายงั ม่นั ใจว่าขา้ สามารถแทะเชือกเส้นนใี้ ห้ขาด เปน็ ทอ่ นๆ ไดใ้ นไมช่ ้านแี้ หละ\" แต่เจา้ ไกไ่ ม่ไดถ้ กู หลอกงา่ ยดายปานนน้ั ไม่นานมนั กป็ ลุกทั้งลานเล้ยี งไกใ่ ห้ตื่นขึ้น และแล้ว เม่ือชาวนาว่ิงออกมา เจ้าหมาจงิ้ จอกกต็ อ้ งพบจดุ จบของมัน :: นิทานเรื่องนี้สอนให้ร้วู ่า :: คนช่ัวร้ายไม่สมควรไดร้ ับการช่วยเหลือใดๆ

นทิ านอสี ป เรอื่ ง หมาป่ากบั ลา ผ้แู ต่ง : อสี ป ลาตัวหนึ่งก้าลงั กนิ หญ้าอยู่ในทงุ่ ใกล้กบั ป่า ตอนทีม่ นั เห็นหมาป่าซุม่ อยใู่ นเงามดื ข้างรัว้ ไม้ งา่ ยท่ีจะเดาได้ว่าในใจหมาปา่ คิดอะไรอยู่ มันจงึ พยายามคิดแผนการชว่ ยชวี ิตตนเอง โดยเร่มิ แสรง้ ท้าเปน็ ขากะเผลกแลว้ เดนิ กระย่องกระแยง่ ด้วยความเจ็บปวด เม่อื เจ้าหมาปา่ มาถึง มนั กถ็ ามลาว่าอะไรทา้ ให้ขากะเผลก ลาตอบว่ามันไปเดินเหยียบหนาม อันแหลมคมมา \"ช่วยดงึ หนามออกใหข้ า้ ทีเถิด\" เจ้าลาขอพรางรา่้ รอ้ งกบั เจ็บปวด \"หากทา่ นไมท่ า ตอนท่ี กนิ ข้า มันอาจจะตดิ คอทา่ นไดน้ ะ\" หมาป่าเห็นพ้องกับค้าแนะน้าอันชาญฉลาดดังกล่าว เนื่องจากมันเองกอ็ ยากอร่อยกับมอื้ อาหารโดยไม่ต้องเสี่ยงกับอาการส้าลัก เจ้าลาจึงยกตีนของมันขึ้น ส่วนเจ้าหมาป่าก็เร่ิมหาหนาม อย่างใกล้ชดิ และระมัดระวัง ทันใดน้ัน เจ้าลาก็ถีบขาออกไปเต็มแรงจนหมาป่ากระเด็นปลิวไปหลายช่วงตัว และ ขณะท่ีเจ้าหมาป่าพยายามลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าและเจ็บปวดอยู่น้ัน เจ้าลาก็ควบหายไปอย่าง ปลอดภัย \"สมควรแล้วละ\" หมาป่าครวญขณะคลานมุดเข้าไปในพุ่มไม้ \"ข้าเกิดมาเปน็ นกั ล่า ไม่ใช่ หมอสกั หนอ่ ย\" :: นิทานเรือ่ งนส้ี อนให้รวู้ า่ :: จงยึดม่นั ในอาชีพตน

นทิ านอสี ป เร่อื ง หมาปา่ กบั เงา ผ้แู ตง่ : อสี ป หมาป่าตัวหนึ่งออกจากรังด้วยความฮึกเหิมและหิวกระหาย ขณะที่มันวิ่งไป ดวงอาทิตย์ ที่ก้าลังลาลับขอบฟ้าก็ท้าให้เงาของเจ้าหมาป่าทอดยาวไปบนพื้น จนดูเหมือนว่าเจ้าหมาป่าจะตวั ใหญก่ ว่าท่ีเปน็ จริงสักราว 100 เท่า \"ได้ไงเน่ยี \" หมาปา่ รอ้ งอทุ านดว้ ยความดใี จ \"ดูสิวา่ ข้าตวั ใหญแ่ คไ่ หน ลองนึกดูสิ ทาไม ขา้ ตอ้ งว่ิงหนเี จ้าสิงโตตวั จอ้ ยด้วย ขา้ จะแสดงใหเ้ หน็ ว่าใครกันแน่ทีเ่ หมาะจะเปน็ ราชา มันหรอื วา่ ข้า\" และแล้วเมือ่ เงาอนั ใหญ่โตทา้ ให้มันหลงตัวเองอย่างสิ้นเชิง พริบตาตอ่ มามันกถ็ กู สิงโต ตะปบควา้่ ดว้ ยการตบเพยี งคร้ังเดียว :: นิทานเรอ่ื งน้ีสอนใหร้ วู้ ่า :: อยา่ ปล่อยใหจ้ นิ ตนาการท้าใหห้ ลงลืมความเปน็ จรงิ

นทิ านอีสป เรื่อง หมากับเงา ผูแ้ ต่ง : อสี ป หมาตัวหนง่ึ เม่ือคนขายเนือ้ โยนกระดกู ให้ มันกร็ บี ว่งิ กลับบา้ นเรว็ ท่ีสุดเท่าทีจ่ ะทา้ ได้พรอ้ มกับ รางวัลของมัน ขณะขา้ มสะพานแคบๆ แห่งหนึ่ง มนั กบ็ งั เอิญมองลงไปเหน็ เงาของตัวเองอยใู่ นแผ่น น้าเรียบนิง่ ราวกับกระจก แต่เจา้ หมาจอมตะกละกลับคดิ ไปว่ามันเห็นหมาจรงิ ๆ อีกตัวก้าลังคาบ กระดกู ชิน้ ใหญ่กวา่ ของมันมาก หากมนั หยดุ คิดสักนดิ ก็คงจะรู้ดีกวา่ น้ี แต่แทนท่จี ะใช้หัวคดิ มันกลบั ท้งิ กระดกู ของมันและ กระโจนลงไปหาเจ้าหมาในนา้ เพียงเพอ่ื พบวา่ ตวั มันต้องว่ายน้าตะเกยี กตะกายใหถ้ ึงฝ่ังอยา่ งสุดชีวิต ท้ายท่ีสดุ เมื่อมนั ตะกายข้ึนมาได้ มันก็ได้แต่ยนื คดิ ถงึ กระดกู ชนิ้ ดที ี่มนั ท้าหลน่ หายไปอยา่ งเศรา้ สรอ้ ยและส้านึกว่ามันชา่ งเปน็ หมาโงเ่ ง่าอะไรเชน่ น้ี :: นิทานเร่ืองนส้ี อนใหร้ วู้ า่ :: ความโลภมากช่างโง่เขลาส้ินดี

นทิ านอสี ป เรือ่ ง สิงโตแก่กบั หมาจง้ิ จอก ผูแ้ ตง่ : อีสป สงิ โตแก่ตวั หน่ึงฟนั และกรงเลบ็ ของมนั สึกหมดจนยากท่ีจะหากนิ ได้ง่ายๆ เหมือนดงั เช่นสมัยท่ี มันเป็นหนุ่ม มันจึงแสร้งท้าเป็นป่วยและป่าวประกาศให้สัตว์ทั้งหลายในแถบนั้นรับรู้โดยท่ัวกัน จากนนั้ จงึ ล้มตัวลงในถา้ นอนรอผมู้ าเยอื น หากมีตวั ไหนเข้ามาแสดงความเหน็ อกเห็นใจเมอื่ ไร มันก็ จะจบั กินทลี ะตัวๆ เจ้าหมาจิ้งจอกก็มาเย่ียมสิงโตกับเขาด้วย แต่มันระมัดระวังตัวเป็นอย่างย่ิง โดยยืนห่างจาก ถา้ ในระยะปลอดภัยและถามไถ่ถงึ สุขภาพของสิงโตอย่างสภุ าพนอบน้อม สิงโตตอบว่ามนั ป่วยมาก จริงๆ และขอให้หมาจ้ิงจอกก้าวเข้ามาข้างในสักครู่ แต่เจ้าจิ้งจอกฉลาดพอท่ีจะอยู่แต่ข้างนอก พลางกลา่ วขอบคณุ สงิ โตในความกรุณาที่เชือ้ เชญิ มันเขา้ ไป \"ข้าคงยินดีทาตามที่ทา่ นขอ\" มันกล่าวเสริม \"หากแต่ข้าสังเกตเหน็ ว่ามรี อยเทา้ มากมาย เดนิ เข้าไปในถา้ แตไ่ มม่ รี อยเทา้ ใดเดินกลบั ออกมาเลย ไดโ้ ปรดบอกข้าเถดิ แขกทีม่ าเยยี่ มท่าน หาทางกลบั ออกมาอกี คร้ังได้อยา่ งไร\" :: นิทานเรื่องน้สี อนให้รวู้ ่า :: หายนะของผู้อน่ื เปรียบเสมือนค้าเตอื นทคี่ วรรบั ฟัง

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมาจิง้ จอกกบั ไกฟ่ า้ ผแู้ ตง่ : อีสป คืนวันหนึ่งท่ีแสงจันทร์ส่องสว่าง หมาจิ้งจอกเดินทอดน่องไปตามราวป่าเหมือนเช่นเคย มัน เหน็ ไกฟ่ า้ ฝงู หน่ึงเกาะอยูบ่ นกิ่งของต้นไม้เก่าแก่สูงใหญเ่ กินกว่าท่ีมันจะเออื้ มถึง ไมน่ านนกั จ้ิงจอก เจ้าเลห่ ์กพ็ บวงแสงจันทร์บนพน้ื ซงึ่ สว่างพอท่ีไกฟ่ า้ จะมองเห็นมนั ได้อย่างชัดเจน มันจงึ ยืนข้ึนบนขา หลังแลว้ เรมิ่ เต้นระบ้าอยา่ งบา้ คลั่ง ทีแรกมนั หมุนตวั ไปรอบๆ เหมอื นลกู ข่าง จากนน้ั จึงกระโดดข้ึน กระโดนลง รวมถึงกระโดดโลดเต้นด้วยทา่ ทางแปลกๆ ทุกลีลา พวกไก่ฟ้าจ้องมองด้วยความงุนงง ตาแทบจะไม่กระพริบด้วยกลวั ว่าจะคลาดสายตาจากเจ้าหมาจิง้ จอก และแลว้ เจ้าหมายจ้ิงจอกก็ท้าท่าเหมอื นจะปนี ต้นไม้ ทนั ใดนั้นมันกต็ กลงมานอนแนน่ ่ิงแกล้ง ท้าเป็นตาย อึดใจต่อมามันก็กระโดดด้วยขาทัง้ ส่ี หลังของมันลอยอยู่กลางอากาศ พวงหางของมนั กวัดไกวจนดเู หมือนเปล่งประกายสเี งินใต้แสงจันทร์ จนถงึ ตอนนพี้ วกไก่ท่นี า่ สงสารกร็ ู้สึกหัวหมนุ ไปหมด เมื่อหมาจง้ิ จอกเร่ิมการแสดงทั้งหมดอีก รอบ พวกมันก็ย่งิ วิงเวียนมากขึ้นจนกระทั่งเสียหลักหล่นจากก่ิงไมแ้ ละตกลงมาเปน็ อาหารของเจ้า หมาจง้ิ จอกทีละตัว :: นิทานเร่ืองน้ีสอนให้ร้วู ่า :: การใส่ใจในอันตรายมากเกินไปอาจเปน็ เหตุใหต้ กเป็นเหยือ่ ของมนั ได้

นทิ านอีสป เรอ่ื ง หมากบั หอยนางรม ผแู้ ตง่ : อีสป กาลครั้งหนึง่ มหี มาตัวหน่ึงชอบกินไข่มาก มนั ไปเยย่ี มบา้ นของแม่ไกบ่ อ่ ยครั้ง และในที่สดุ ก็ ตะกละเสยี จนกลนื ไข่ทงั้ หมดลงทอ้ งไป วันหนึ่งเจ้าหมาเดินลัดเลาะไปตามชายหาด ณ ที่แห่งนั้นมันเห็นหอยนางรมตัวหนึ่ง และ เพียงชั่วพริบตา หอยนางรมกล็ งไปนอนอยูใ่ นทอ้ งของเจ้าหมาทั้งตัวท้งั เปลอื ก คงพอเดาได้วา่ มนั จะทา้ ใหเ้ จ้าหมาปวดทอ้ งทุรนทรุ ายมากสกั เพยี งใด \"ขา้ ไดร้ แู้ ล้วละว่า อะไรทก่ี ลมๆ ไม่ใชไ่ ข่ไปเสยี ท้ังหมด\" มันครวญครางโหยหวน :: นทิ านเรื่องนี้สอนให้รวู้ า่ :: ความใจเรว็ ด่วนได้มักทา้ ให้ต้องส้านกึ เสยี ใจในภายหลงั อยา่ งเจ็บปวด

นทิ านอสี ป เรื่อง หมาปา่ กบั แพะ ผูแ้ ตง่ : อีสป หมาป่าหิวโซเห็นแพะตัวหนึ่งก้าลังเล็มหญ้าอยู่บนยอดผาชัน ซ่ึงมันไม่มีทางจับเจ้าแพะได้ เลย \"ตรงนนั้ อนั ตรายมากนะท่าน\" หมาป่าร้องแสรง้ ท้าเป็นห่วงใยในความปลอดภยั ของเจา้ แพะ เหลือประมาณ \"ท่านอาจจะตกลงมากไ็ ด้ ได้โปรดฟังขา้ แล้วลงมาเสียเถดิ ! ตรงนที้ า่ นจะไดก้ นิ หญ้านมุ่ ๆ และอรอ่ ยทสี่ ุดของบ้านเมอื งนี้ จะมาเทา่ ไรก็ได้ตามทที่ า่ นต้องการเลยละ\" เจา้ แพะมองลงมาจากขอบผา \"ทา่ นชา่ งห่วงใยตัวขา้ เสียนกี่ ระไร\" แพะตอบ \"และท่านก็ช่างเออ้ื เฟื้อเร่ืองหญ้าของ ทา่ นเหลอื เกนิ แต่ขา้ รู้จักทา่ นดี ทา่ นก็แคค่ ดิ ถึงอาหารของทา่ นเทา่ นนั้ แหละ ไม่ใช่ขา้ หรอก!\" :: นิทานเรอ่ื งน้ีสอนใหร้ ู้ว่า :: คา้ เชิญจากคนเห็นแกต่ ัวยอ่ มไม่ได้รบั การตอบรับ

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง หมาจ้ิงจอกกบั แพะ ผูแ้ ต่ง : อีสป หมาจ้ิงจอกตวั หน่งึ ตกลงไปในบอ่ นา้ ซึง่ ถงึ แมจ้ ะไม่ลึกมาก แต่มันกพ็ บว่าตวั เองคงปนี กลบั ขนึ้ มาไม่ได้ หลังจากท่มี นั อยูใ่ นบอ่ เปน็ เวลานาน ก็มีแพะกระหายน้าตัวหน่งึ เดินผา่ นมา เจ้า แพะคิดว่าหมาจ้ิงจอกลงไปด่มื น้าเบื้องล่าง มันจึงถามหมาจงิ้ จอกวา่ น้านนั้ รสชาติดีไหม \"ดีทีส่ ดุ ในประเทศนเี้ ลยละ\" หมาจิง้ จอกเจ้าเล่หก์ ล่าว \"ลองกระโดดลงมาดสู ิ มีน้ามาก พอสาหรบั เราทั้งคเู่ ลย\" เจา้ แพะซึ่งกระหายนา้ มาก กระโจนลงไปทนั ทีและเรม่ิ ดื่มน้า ทันใดนัน้ หมาจง้ิ จอกกร็ บี กระโดดขึน้ บนหลังแพะ เหยยี บปลายเขาของเจา้ แพะแล้วถบี ตัวขน้ึ จากบอ่ นา้ อย่างวอ่ งไว เม่ือเจ้าอพะโง่เห็นว่ามันตกอยใู่ นสภาวการณอ์ นั เลวรา้ ย มนั ก็อ้อนวอนให้หมาจิง้ จอก ช่วยดึงมนั ขนึ้ ไปด้วย ทวา่ หมาจิง้ จอกพรอ้ มมุ่งสู่ป่าแลว้ \"ถ้าเจ้ามีไหวพริบมากพอกับเคราของเจ้าละก็นะ เพื่อนยาก\" มันว่ิงพรางกล่าว พลาง \"เจา้ คงจะมองหาทางกบั ขึ้นมาอยา่ งรอบคอบกว่าน้ีก่อนจะกระโดดลงไปแลว้ ละ\" :: นทิ านเรือ่ งนี้สอนใหร้ ้วู ่า :: ดูใหด้ กี ่อนทจ่ี ะกระโดด

นทิ านอสี ป เรือ่ ง หมากับหมาจงิ้ จอก ผแู้ ต่ง : อสี ป มหี มาจ้านวนหน่ึงเผอิญพบหนังสงิ โตเข้าและพยายามฉีกมนั เป็นช้ินๆ ด้วยคมเขี้ยว บงั เอิญ หมาจ้งิ จอกตัวหนึ่งเดินผา่ นมาพบเห็นพวกมันจึงหวั เราะเยาะเยย้ \"หากแมว้ ่าสงิ โตตัวนน้ั ยงั มีชวี ิตอย่\"ู หมาจิ้งจอกพดู \"เร่ืองคงหลบั ตาลปตั ร มนั คงทาใหพ้ วก เจ้าร้ซู ึ่งว่ากรงเล็บของมนั คมกว่าฟนั ของพวกเจ้าเพยี งใด\" :: นิทานเรือ่ งนี้สอนใหร้ วู้ ่า :: การซ้าเตมิ คนลม้ เป็นเรื่องง่ายและน่าเหยยี ดหยามอยา่ งย่งิ

นทิ านอีสป เร่ือง กวาง แกะ และหมาป่า ผู้แต่ง : อีสป วนั หน่ึงกวางเดนิ มาหาแกะเพือ่ ขอยืมข้าวสาลีสักเลก็ น้อย เจ้าแกะรดู้ ีว่าเจา้ กวางเป็นนัก วง่ิ ทร่ี วดเร็วราวลมพัดจนอาจจะหนพี ้นเกินเออื้ มไดง้ ่ายๆ ซง่ึ กม็ แี นวโนม้ ทจ่ี ะเปน็ อย่างนัน้ ดงั น้ันมนั จึงถามกวางวา่ มีใครทจ่ี ะพอรับประกนั ในคา้ พดู เจ้ากวางได้บา้ ง \"มีสิ ม\"ี เจ้ากวางตอบด้วยความมัน่ ใจ \"หมาปา่ สญั ญาว่าจะช่วยค้าประกนั ให้ข้า\" \"หมาป่า!\" แกะรอ้ งด้วยความข่นุ เคอื ง \"เจ้าคดิ ว่าขา้ จะเชือ่ การคา้ ประกนั พรรคน์ น้ั รึ ข้าร้จู กั หมาปา่ ดี มนั เอาทุกอย่างทีม่ นั อยากไดแ้ ล้วก็วงิ่ หนไี ปโดยที่ไมจ่ า่ ยอะไรท้งั สน้ิ ส่วนเจา้ เจ้ามีขาทใ่ี ช้ไดอ้ ยา่ งยอดเยย่ี มจนขา้ แทบไม่มโี อกาสเกบ็ หน้ขี องขา้ ได้เลย หากข้าต้องไล่เจา้ เจ้า ด้วยการนนั้ \" :: นทิ านเร่ืองน้ีสอนให้ร้วู ่า :: สดี ้าเจอกบั สีด้าไม่อาจท้าใหเ้ กิดสขี าวได้

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง วัวป่ากบั แพะ ผูแ้ ตง่ : อีสป ววั ปา่ ตัวหนึ่งหนสี ิงโตเข้าไปในถ้าที่ซึ่งคนเลย้ี งแพะใช้เปน็ ท่พี ้านักของฝูงแพะยามทม่ี ีพายุ รา้ ยและยามค้่าคนื บังเอญิ มีแพะหลงฝูงตวั หนึง่ ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ยังไมท่ นั ทเ่ี จ้าววั ปา่ จะเดินเข้าไป ข้างใน แพะก็โน้มหัวของมันและตรงรี่เขา้ ขวิดเจา้ ววั ปา่ ด้วยเขา หากแต่สิงโตยังคงวนเวยี นอย่ตู รง นอกปากทางเขา้ ถ้า ววั ป่าจงึ ตอ้ งจา้ ใจยอมรับการเหยียดหยามนัน้ \"จงอยา่ คดิ วา่ \" มนั กล่าว \"ข้ายอมรบั การกระทาอันแสนขข้ี ลาดของเจ้าเพราะขา้ กลวั เจา้ ล่ะ เมื่อไรทีส่ งิ โตจากไป ข้าจะสอนบทเรียนใหเ้ จ้าอย่างทีเ่ จ้าจะไม่มวี นั ลมื เลยทเี ดยี ว\" :: นทิ านเรื่องนสี้ อนให้ร้วู า่ :: การเอาเปรียบขณะที่ผู้อ่นื มคี วามทุกข์นบั เปน็ เรื่องเลวร้ายอยา่ งย่ิง

นทิ านอีสป เรอ่ื ง หมาจงิ้ จอกกบั สงิ โต ผู้แต่ง : อีสป หมาจ้ิงจอกรุ่นเยาว์ผ้ยู งั ไมเ่ คยพานพบสิงโตมากอ่ น บังเอิญไดพ้ บสงิ โตตัวหนึ่งในป่า เพยี งแวบ แรกทเี่ ห็นก็เพยี งพอทีจ่ ะท้าให้เจ้าจ้ิงจอกหอ้ เหยียดไปหาที่หลบภัยใกล้ตัวที่สดุ ครั้งท่ีสองที่หมาจิ้งจอกเห็นสิงโต มันหยุดยืนหลังต้นไม้แอบมองสิงโตอยู่สักพัก ก่อนจะเลี่ยง หลบไป แต่พอครั้งที่สาม เจ้าจ้ิงจอกก็เดินตรงไปหาสิงโตอย่างอาจหาญและกล่าวโดยไม่แสดง อาการหวัน่ เกรงใดๆ วา่ \"สวสั ดี วา่ ไง พเ่ี บ้มิ \" :: นิทานเรื่องนส้ี อนใหร้ วู้ ่า :: ความคนุ้ เคยบม่ เพาะความประมาท และการสนิทชดิ เชือ้ กับความชัว่ ร้ายจะลวงเราสู่อนั ตราย

นทิ านอสี ป เรอื่ ง หมาจงิ้ จอกกบั เมน่ ผู้แตง่ : อสี ป หมาจ้ิงจอกตัวหนึ่งตัดสินใจว่ายขา้ มแมน่ ้าแตเ่ กือบจะไม่ถงึ ฝ่งั พอถงึ มันก็นอนแผ่หราเตม็ ไป ดว้ ยรอยฟกช้าและเหนื่อยออ่ นจากการด้นิ รนฝา่ กระแสน้าเชย่ี วกราก ไมน่ านกองทพั แมลงดดู เลือด กบ็ นิ กรถู งึ ตัวมัน มันไดแ้ ต่นอนนงิ่ ๆ เพราะหมดแรงเกินกว่าจะว่งิ หนี เม่นตวั หนึ่งผ่านมาพอดี \"ข้าจะไล่แมลงพวกนี้ใหก้ แ็ ลว้ กนั \" มันกลา่ วอยา่ งใจดี \"อย่า อย่า!\" หมาจิ้งจอกวิ่งอทุ าน \"อยา่ ไปกวนมนั ให้มนั ดดู ไปเท่าท่มี นั จะดดู ได้ ถ้าหาก เจ้าไลม่ นั ไป พวกแมลงจอมตะกละฝงู ใหมก่ ็จะเข้ามารมุ ดดู เลือดน้อยนดิ ทข่ี า้ เหลืออย่เู ปน็ แน่\" :: นิทานเร่อื งน้ีสอนให้รวู้ ่า :: หากขจดั ความชัว่ ร้ายเพยี งเล็กน้อยออกไป อาจตอ้ งเจอกับความชั่วร้ายท่ใี หญห่ ลวงกวา่ เดมิ

นทิ านอสี ป เรอ่ื ง ตน้ เพลน ผูแ้ ตง่ : อสี ป นกั เดินทางสองคนเดนิ อยทู่ ่ามกลางแสงแดดยามเท่ียงวนั พวกเขาพยายามหาต้นไม้ที่ แผ่ก่ิงกา้ นสาขาเพอ่ื อาศัยพักใต้ร่มเงา ขณะท่ีก้าลงั เอนกายหลบแดดอย่ใู ต้ใบบังองั นา่ รนื่ รมย์ พวก เขากเ็ ห็นว่ามนั คอื ตน้ เพลน \"ตน้ เพลนนี่ช่างไรป้ ระโยชนเ์ สียจรงิ !\" หนง่ึ ในนั้นพดู ข้นึ \"ลกู ผลใดๆ ก็ไมม่ แี ถมใบท่ี ร่วงลงมากม็ ีแต่ทาใหพ้ น้ื สกปรกรกไปหมด\" \"เจ้าสิง่ มชี ีวติ ที่ไรส้ านกึ !\" ต้นเพลนพดู ขึ้นทันที \"พวกเจา้ เอนกายอาศัยรม่ เงาของขา้ อยตู่ รงนี้ ยังมหี นา้ มาพดู วา่ ขา้ ไรป้ ระโยชนอ์ กี ชา่ งอกตญั ญนู กั โอ ท่านเทพจปู เิ ตอร์ พวกมนุษย์ สมควรไดร้ บั ความกรณุ าไหมน่\"ี :: นิทานเรอ่ื งน้สี อนให้รวู้ า่ :: ความกรณุ าอันประเสริฐสดุ ของเรามักได้รับการชนื่ ชมนอ้ ยท่สี ุดเสมอ

นทิ านอสี ป เร่ือง สงิ โตกบั ลา ผู้แตง่ : อสี ป วันหนึ่งขณะทส่ี ิงโตเดินอยตู่ ามทางในปา่ ดว้ ยความหยิ่งผยอง สรรพสตั วท์ ้ังหลายต่างหลีกทาง ให้มันดว้ ยความยา้ เกรง ลาตัวหน่งึ กลับกล้าร้องหมนิ่ ศกั ด์ิศรีเจ้าปา่ ขณะทีม่ นั เดนิ ผ่านไป สิงโตเลือดขึ้นหนา้ ด้วยความโกรธ แต่ทนั ทีท่ีหันหลงั กลับไปเหน็ ว่าใครเป็นผู้พดู มันกเ็ ดินจาก ไปเงยี บๆ เจ้าลาโงไ่ ม่มคี ่าพอท่ีมันจะกางกรงเล็บออกมาให้เสอื่ มเกยี รติเสยี ด้วยซ้า :: นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนให้รวู้ ่า :: อย่าใสใ่ จกับคา้ กลา่ วของคนโง่ ลมื มนั ไปเสยี

นทิ านอสี ป เรือ่ ง ลกู แพะกบั หมาปา่ ผแู้ ตง่ : อสี ป แพะนอ้ ยแสนรา่ เริงตัวหนง่ึ ถูกคนเลีย้ งสัตวท์ ้ิงไว้บนหลังคาจากของโรงเลี้ยงแกะ เพ่อื ให้มัน พ้นจากภยันตรายทง้ั ปวง เจ้าแพะน้อยกวาดตามองส่ิงต่างๆ อยู่ใกลข้ อบหลังคาตอนท่มี ันเห็นหมา ป่า มันจึงเรม่ิ เยาะเย้ยถากถาง ท้าหน้าลอ้ เลียน และกลัน่ แกลง้ เจา้ หมาปา่ ต่างๆ นานาเพ่ือความพึง พอใจของมันเอง \"ขา้ ได้ยนิ เจ้าแล้ว\" หมาปา่ เอย่ ข้ึน \"แต่ขา้ ไมโ่ กรธเคืองในสง่ิ ท่เี จ้าพดู หรือส่ิงทีเ่ จา้ ทาหรอก เพราะตราบใดท่ีเจ้ายงั อย่บู นนนั้ กเ็ ปน็ หลงั คาตา่ งหากทกี่ าลงั พดู อยกู่ บั ขา้ ไม่ใช่ตัวเจ้าเลย\" :: นิทานเรือ่ งน้สี อนให้ร้วู ่า :: เร่ืองทไี่ ม่สมควรพดู ทกุ เมื่อ กไ็ ม่ควรพดู ออกมาไมว่ า่ เวลาใด

นทิ านอสี ป เรื่อง คนเลีย้ งแพะกบั แพะ ผูแ้ ตง่ : อสี ป แพะตัวหน่ึงออกจากฝูงเพราะถูกดงโควเวอร์ย่ัวยวนใจ คนเล้ียงแพะพยายามเรียกมัน กลับมาแตไ่ รผ้ ล มนั ไม่ยอมเชอ่ื ฟังเขา เขาจึงหยบิ ก้อนหนิ ขน้ึ มากอ้ นหนง่ึ แล้วปาไปถกู เขาแพะหกั คนเลย้ี งแพะร้สู กึ ตกใจมาก \"อย่าบอกเจ้านายนะ\" เขาขอรอ้ งเจ้าแพะ \"ไมห่ รอก\" เจ้าแพะพูดข้นึ \"ยังไงเขาทีห่ ักมนั กบ็ อกไดด้ ้วยตวั เองอยแู่ ล้ว\" :: นทิ านเรือ่ งน้ีสอนให้รวู้ า่ :: ไม่มีทางซอ่ นเร้นการกระท้าทช่ี วั่ ร้ายได้

นทิ านอสี ป เรื่อง หมาจิ้งจอกกบั ปู ผู้แต่ง : อสี ป วนั หนง่ึ ปตู วั หนึง่ เกิดรงั เกยี จหาดทรายซึ่งมนั อาศัยอยูข่ ้ึนมา มนั จงึ ตัดสินใจเดนิ ทางไปยงั ทุ่ง หญา้ ในแผ่นดนิ ซงึ่ อยไู่ มไ่ กลนกั ณ ทแี่ หง่ นนั้ มนั จะได้พบอาหารทีด่ กี ว่าน้าเคม็ และเหลอื บไรตวั เลก็ ตวั น้อยในทราย ดงั น้ันมันจึงคลานไปยังทุ่งหญา้ แตท่ ีน่ ั่นเองมีหมาจ้ิงจอกหิวโซตวั หนงึ่ มองเห็นมัน เข้า เจ้าจิง้ จอกถลันเข้าไปจับปูกลืนลงไปทง้ั เปลอื กทัง้ ก้ามในชั่วพรบิ ตา :: นิทานเรอื่ งนี้สอนให้ร้วู ่า :: จงพอใจในโชคชะตาของตนเอง

นทิ านอีสป เร่ือง รนิ้ กบั วัว ผู้แต่ง : อีสป ริ้นตวั หนึ่งบินอยเู่ หนือทุ่งหญ้าส่งเสียงห่ึงๆ ซ่งึ นบั วา่ ดงั มากส้าหรบั สัตว์ตวั เลก็ เพียงแค่นี้ มัน ร่อนลงมาเกาะปลายเขาข้างหนึ่งของวัว หลังจากพักอยู่สักครู่ มันก็พร้อมจะบินจากไป แต่ก่อนที่ จะจากไปนน้ั มันได้กล่าวขออภัยเจ้าววั ทมี่ าอาศยั เขาของมนั เป็นท่ีพัก \"ท่านคงรู้สกึ ยนิ ดีมากทขี่ ้าจะจากไปแล้ว\" มนั เอย่ ขึ้น \"ไปไมไ่ ปก็เทา่ กนั \" เจ้าววั ตอบ \"ขา้ ไม่รดู้ ้วยซา้ ว่าเจา้ อยู่ตรงนัน้ \" :: นิทานเรอ่ื งน้ีสอนให้รวู้ ่า :: ในสายตาของตัวเอง เรามกั ส้าคัญตวั ย่ิงใหญ่กวา่ ที่คนอนื่ เหน็ กว่าเสมอ จติ ใจย่งิ คับแคบเท่าไหร่กย็ ิ่งสา้ คัญตัวผดิ เท่านั้น

ทานอสี ป เรอื่ ง เมน่ กบั งู ผ้แู ตง่ : อสี ป เม่นตัวหนึ่งก้าลังมองหาบา้ นดีๆ สักหลัง ท้ายสุดมันพบถ้าเล็กๆ ที่มีก้าบังซ่ึงมีครอบครัวงู อาศัยอยู่ก่อนแล้ว มันถามพวกงูว่าจะอนุญาตให้มันเข้าไปอยู่ในถ้าได้ไหม งูตอบตกลงด้วย ความใจดี ไมช่ า้ ไม่นาน งูกค็ ดิ ว่าไมน่ ่าอนุญาตใหเ้ ม่นเข้ามาอยู่ด้วยเลย ขนแหลมๆ ของเม่นทมิ่ แทงพวกมันทุกคร้งั ทห่ี มุนตวั และในทีส่ ดุ พวกมันกต็ ้องขอร้องให้เม่นจากไปอยา่ งสุภาพ \"ขา้ พอใจท่นี ม่ี ากเลย ขอบคณุ นะ\" เม่นกลา่ ว \"ข้าต้งั ใจแลว้ ละว่าจะอยทู่ น่ี ่ี\" ว่าแลว้ มันกค็ ่อยๆ ตามไปสง่ พวกงทู นี่ อกประตู และเพือ่ ปกป้องผวิ หนังของพวกมัน งจู ึงต้องหาบ้านใหม่ใน ทีส่ ดุ :: นิทานเรอื่ งน้สี อนให้รู้วา่ :: เสียสละน้วิ มอื ในที่สุดก็จะเสียท้ังมือ

นทิ านอีสป เรอื่ ง คางคกจอมโว ผูแ้ ตง่ : อีสป คางคกเฒา่ ตวั หนงึ่ ป่าวประกาศไปทัว่ ถน่ิ ที่มนั อย่วู า่ มันเปน็ หมอผู้รอบรู้และเยยี วยาได้ทกุ โรค เมอื่ หมาจิ้งจอกได้ยนิ ข่าวน้ีจึงเร่งรุดมาพบคางคก มันมองคางคกอยา่ งพินจิ พิเคราะห์ \"เจา้ คางคก\" มันเอย่ ข้ึน \"ขา้ ได้ยนิ คาบอกเลา่ มาวา่ เจา้ รกั ษาโรคอะไรก็ได้ แตด่ ตู วั เจา้ เองก่อนเถดิ แล้วลองใชย้ าของเจ้าดู ถ้าเจา้ รกั ษาผิวหนงั ตะป่มุ ตาปา่ และท่าเดนิ เหมอื นเปน็ ไข ขอ้ อักเสบของเจ้าได้ กค็ งมีใครเช่ือเจา้ ไมอ่ ย่างนนั้ ข้าคงต้องแนะนาใหเ้ จา้ ลองไปหาอาชพี อ่นื ๆ ดู\" :: นทิ านเรอื่ งนี้สอนให้ร้วู า่ :: คนที่จะรกั ษาคนอ่นื ได้ ควรรกั ษาตัวเองให้ได้เสยี ก่อน

นทิ านอสี ป เรื่อง ลกู วัวขเ้ี กยี จ ผแู้ ต่ง : อสี ป กาลครงั้ หนึ่งนานมาแลว้ …มีลูกววั ตัวหน่งึ มักมนี สิ ยั เกียจครา้ น ไม่ยอมทา้ งาน วันๆก็เอาแต่ วงิ่ เล่นบนทุ่งหญ้า ระหว่างทล่ี ูกวัวกา้ ลังเพลิดเพลินอย่นู ้ันก็เหน็ ววั แกเ่ ดินลากเกวยี นผ่านมา เจ้าลูกวัวก็เข้าไป เย้าแหย่ ลอ้ เลียน “โธ่ ! วัวแกผ่ นู้ า่ สงสารตอ้ งลากเกวียนทางานหนกั จนขนสกปรกเกรอะกรงั ดู ข้าสิ กินอมิ่ นอนหลบั สบาย ขนกส็ ะอาดเงางามราวกบั เสน้ ไหม” วัวไม่พดู ส่ิงใดยังคงลากเกวียน ตอ่ ไปตามทาง ต่อมาวันหนึ่ง เมอื่ ชาวบ้านลากลูกววั เพอ่ื น้าไปฆา่ สังเวยพิธบี ชู ายัญ วัวแก่เหน็ ดังนั้นกพ็ ดู ขนึ้ วา่ “เปน็ ยังไงละ่ เพราะเจ้าขเี้ กยี จแท้ ๆ อยู่ไปกไ็ มท่ าประโยชน์ จึงต้องพบจดุ จบเชน่ นี้ ชา่ งนา่ สงสารยิ่งกว่าข้าท่ตี ้องทางานหนกั เสียอีก” :: นิทานเร่ืองนส้ี อนใหร้ ้วู า่ :: ผเู ้ กยี จครา้ นมกั พบจดุ จบอนั น่าเศรา้

นทิ านอีสป เร่ือง เดก็ ชายไลจ่ บั ตก๊ั แตน ผแู้ ต่ง : อสี ป เชา้ วันหนึ่งอากาศแจม่ ใส เดก็ ชายคนหน่งึ จึงออกไปวง่ิ ไลจ่ บั ตกั๊ แตนตามทงุ่ หญา้ เมื่อจับ ได้มากพอแล้วจงึ กลบั บ้าน ระหว่างทางเขากพ็ บแมงปอ่ งตัวหนึ่ง แต่คดิ ว่ามันเป็นตั๊กแตนจึงคิดจะ จับมนั ก่อนที่มอื ของเขาจะถึงตัวมนั นัน้ มันก็ชูหางขนึ้ ทันทแี ละพูดขู่เด็กน้อยวา่ \"อย่านะเจ้าหนู ถา้ เจา้ จบั ข้าไปเจ้าอาจจะตอ้ งเสียตั๊กแตนทั้งหมดทีเ่ จ้าจับมาได้อีกด้วย\" :: นทิ านเรือ่ งน้ีสอนให้รู้วา่ :: การท้าอะไรเพยี งเพือ่ ผลประโยชน์เลก็ น้อย อาจทา้ ใหเ้ สยี ผลประโยชน์ท่ีตนมีอยู่

นทิ านอสี ป เร่อื ง แมวกับมา้ ผแู้ ต่ง : อีสป ชายหนุ่มคนหนึ่งเล้ยี งแมวและม้าไว้อยา่ งละตัว แมวมนี สิ ัยข้ีประจบมาก เจ้านายเขา้ บ้านมา เมือ่ ใด เป็นต้องไปคลอเคลยี อย่ใู กล้ๆ ตลอดเวลา มนั จึงเปน็ ทโ่ี ปรดปรานของเจา้ นายมาก เจ้ามา้ เหน็ ก็อจิ ฉา อยากให้เจ้านายรักและเอ็นดูมนั เชน่ กัน วันหนึ่งแมวออกไปวงิ่ เลน่ มา้ จึงใช้โอกาสนเี้ ข้า ไปคลอเคลียเจา้ นายบา้ ง แต่ตัวของมันใหญ่กว่าเจ้านาย เลยกลายเป็นไปพนั แขง้ พันขาเจา้ นายจน ล้มลงหน้ากระแทกพื้น เจา้ นายโกรธมาก คว้าไม้เรยี วเฆย่ี นมา้ อยา่ งรนุ แรง และไม่ยอมให้มา้ เขา้ ใกล้ อีกเลย :: นิทานเรือ่ งน้สี อนใหร้ ู้ว่า :: ก่อนจะเลยี นแบบใคร ควรคดิ ให้ดเี สยี กอ่ นว่าเหมาะสมกับตนหรือไม่

นทิ านอีสป เรือ่ ง สนุ ัขจอมเกเร ผ้แู ตง่ : อีสป สุนัขจอมเกเรตัวหนึ่งชอบวิง่ ไปกดั ชาวบา้ นเวลาเขาเผลอ เจา้ ของจึงน้ากระพรวนมาแขวนคอ มันไว้ เพื่อให้คนได้ยินเวลามันวิ่งเข้าไปใกล้ แต่เจ้าสุนัขคิดว่าเขาให้มันเป็นของขวัญ มันจึงวิ่งท้า เสียงกรุ๊งกร๊ิงอวดไปทั่วตลาด สุนัขชราตัวหนึ่งเห็นมันวิ่งเช่นนั้นจึงถามมันว่า \"ทาไมเจ้าถึงวิ่งส่ัน กระพรวนไปทั่วเช่นนลี้ ่ะ\" มันตอบกลับไปว่า \"เพ่ือให้ทุกคนได้ยินเสียงอันไพเราะของมันยังไง ล่ะ\" สุนัขชราหัวเราะในความโง่ของมัน \"เจ้าเข้าใจผิดแล้วล่ะเจ้าหมาน้อย ไม่มีใครช่ืนชมเจ้า หรอก คนท่ีไดย้ ินเสียงกระพรวนของเจ้ามีแต่จะวิ่งหนกี ันท้ังน้ัน เพราะเขากลัวว่าเจ้าจะไปทา ร้ายเขาต่างหาก\" :: นทิ านเร่ืองนสี้ อนให้รวู้ ่า :: คนโง่มักภมู ใิ จกบั ช่อื เสยี งในทางท่ีไมด่ ีของตนเอง

นทิ านอีสป เร่อื ง ความซื่อสัตยก์ บั นกั เดนิ ทาง ผแู้ ตง่ : อีสป วันหนึ่ง ขณะท่นี กั เดินทางหนมุ่ ก้าลังเดนิ เรือข้ามทะเลสาบอย่นู ้ัน เขากไ็ ดพ้ บกับหญิงรูปงาม คนหน่ึงยืนอยู่คนเดียวบนเกาะกลางทะเล เขาจึงถามว่าเธอเป็นใคร เธอตอบกลับมาว่า \"ฉันคือ ความซอ่ื สัตย\"์ ชายหนุ่มจงึ ถามตอ่ ด้วยความสงสัยว่า \"แลว้ เหตุใด เธอจงึ มาอยู่อย่างโดดเดยี่ วใน ที่ที่ไม่มีใครเช่นน้ีเล่า\" หญิงสาวตอบว่า \"เดิมทีฉันกอ็ ยู่กบั มนุษยท์ กุ คนนน่ั แหละ แต่ตอนนี้พวก เขาไดเ้ ลอื กความไมซ่ อื่ สัตย์เข้ามาแทนท่ีฉนั แลว้ ฉันจึงตอ้ งมาอยู่คนเดยี วเชน่ น\"้ี :: นทิ านเรอ่ื งน้ีสอนใหร้ ูว้ า่ :: เมอื่ ปล่อยให้ความไม่ซือ่ สตั ยเ์ ขา้ มาแทนทีแ่ ล้ว กย็ ากทจ่ี ะมีความซ่อื สัตยไ์ ด้อย่างเดิม