นิทานอีสป

10นิทานอสี ปสอนใจ

นทิ านส้ันและนิทานอสี ป นิทานไกแ่ ดงผจญสุนัขจงิ้ จอก เรื่องไก่แดงผจญสุนขั จงิ้ จอก ตวั เอก : ไก่แดง, สุนขั จงิ้ จอก กาลคร้ังหน่ึงนานมาแล้วมีแม่ไก่อยู่ตัวนงึ มนั อาศัยอยู่ในกระท่อมในป่ าลกึ แม่ไก่มีเพื่อนมากมายท้ังคณุ นกฮูก กระรอกน้อย คุณกระต่ายจะมีกแ็ ต่เจ้าสุนขั จิง้ จอกเจ้าเล่ห์ เท่าน้นั ทจ่ี ะคอยเฝ้าทาร้ายแม่ไก่ตลอดเวลาเพราะมันหวงั จะจบั แม่ไก่กนิ เป็ นอาหารน้ันเอง และในวนั นึงแม่ไก่ไปทาธุระข้างนอกเป็ นโอกาสดจี ริงๆ เลย แม่ไก่ไม่อยู่ แถมลืมปิ ดประตูอกี เดย๋ี วเราแอบเข้าไปข้างในดกี ว่าเมื่อแม่ไก่กลบั เข้าบ้าน เพ่ือจะทากบั ข้าวกนิ เจ้าหมาจงิ้ จอกกป็ รากฏตวั ขนึ้ นเ่ี จ้าหมาจิง้ จอกเข้ามาในบ้านข้าได้ยงั ไง ออกไปเดยี๋ วนนี้ ะข้า อุตส่าห์เฝ้ารอแม่ไก่ต้งั นานแล้ว ข้าไม่มีทางไปหรอกนอกจากจะให้ข้าจับเจ้ากนิ ว่าแล้วสุนัขจิง้ จอกกว็ ง่ิ ไล่จับแม่ไก่ แม่ไก่ว่องไวมากทายงั ไงสุนัขจิง้ จอกกจ็ ับแม่ไก่ ไม่ได้ จนแล้วจนเล่าแม่ไก่ตกลงมาจากหลงั ตู้สุนัขจงิ้ จอกตะครุปและจบั ใส่ในถุงท่ีเตรียมมา และแบกถุงเดนิ ทางไปที่บ้านของมันยง่ิ แบกมนั กร็ ู้สึกหนักขนึ้ ทุกทีๆ แม่ไก่ บอกให้เจ้าสุนขั พกั ซะหน่อยสิ ถงึ ยงั ไงข้ากห็ นีไปไหนไม่ได้เจ้ามดั ปากถุงไว้แบบนี้ พอถงึ ต้นไม้มนั กน็ อนพกั เอาแรงพอเจ้าสุนัขจิง้ จอกหลบั ไปแล้วแม่ไก่ก็เอากรรไกร ทพ่ี กตดิ ตัวตลอดเวลา ขึน้ มาตัดท่ีถุงย่ามและหนอี อกไปก่อนท่ีแม่ไก่จะไปมนั เอาก้อนหนิ มาใส่แทนและเยบ็ ปากถุงไว้เหมือนเดมิ สุนขั จิง้ จอกต่ืนขนึ้ มา และแบกถุงรีบไปท่ีบ้านของมันเพื่อ จะจับแม่ไก่ต้มกนิ โดยท่ี่ไม่รู้ว่าในน้ันมีก้อนหนิ อย่แู ทน พอถงึ บ้านมนั กเ็ อาหม้อมาต้มนา้ ร้อนเดยี๋ วความทีม่ นั หิวมากไม่ทันดูว่าในถุงย่ามไม่มแี ม่ไก่อย่แู ล้วมีก้อนหนิ ก้อนใหญ่อย่แู ทน มันเปิ ดถุงย่ามและเทลงไป ทาให้หม้อพลกิ ควา่ ลงจากเตาไฟ นา้ ร้อนทเี่ ดือดพล่านได้รดไปที่ตัวสุนัขจงิ้ จอก และมนั กร็ ีบวง่ิ ไปที่ลาธารมันกระโดดไปในนา้ อย่าง รวดเร็ว ต้ังแต่น้นั มามันกก็ ลวั ความฉลาดของแม่ไก่มันไม่คดิ จะจับแม่ไก่กนิ อกี เลยเพราะมนั รู้แล้วว่าให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์น้นั ถึงตวั

เรอ่ื งจอมอนั ธพาล ณ ชายป่ าแห่งหนึ่งอนั เป็ นทีอ่ ยู่อาศัยของสัตว์ป่ าและสัตว์คร่ึงบกครึ่งนา้ พวกมนั อย่รู ่วมกนั อย่างมคี วามสุขเป็ นเวลานาน จนกระทง่ั วนั หนง่ึ มีงอู นั ธพาลมาอย่ทู ีช่ าย ป่ าแห่งนดี้ ้วย เจ้างมู นี ิสัยดุร้าย จบั สัตว์ตัวเลก็ กนิ เป็ นอาหารทาให้เดือดร้อนกนั ไปทัว่ แย่จริงๆ เลยนเ่ี ราต้องอพยพไปอยู่ท่ีอยู่อ่ืนจริงๆ เหรอเน่ยี อยู่เป็ นท่มี าต้งั นานไม่เคยคดิ เลยว่าจะต้องย้ายบ้านอย่ามัวพดู มากอยู่เลยเจ้าก้งุ รีบเกบ็ เสื้อผ้าใส่กระเป๋ าเถอะ น่าจะได้รีบไป เดย๋ี วเจ้างอู นั ธพาลมาจับเรา เดยี๋ วกห็ นีไม่ทันกนั พอดหี รอกเสร็จหรือยงั หละ เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว เร่งอย่ไู ด้ฉันกไ็ มอ่ ยากเป็ นอาหารของเจ้างูเกเรหรอก นะ เอ้าแล้วเจ้าเต่าเกบ็ ของเสร็จหรือยงั เจ้าเต่า : ฉันไม่ไปไหนท้ังน้นั แหละฉันจะอยู่ทนี่ เี่ พราะท่ีนค่ี ือบ้านของฉัน ฉันมวี ธิ ขี องฉันน่า แล้วเจ้าเต่ากเ็ หลืออยู่ตวั เดยี ว เท่าน้นั และแล้วเจ้างูกม็ าทรี่ ิมบงึ เมื่อเจอเจ้าเต่างกู พ็ ยายามกดั ฉก ชก เตะ ต่อย สารพดั แต่เต่ากห็ ดหัวไปในกระดอง จนงูเหนื่อยหอบ งจู ึงถามเจ้าเต่าว่าเจ้าทายงั ไงถึงมรี ่างกายแขง็ แรงอย่างนีเ้ จ้าเต่าได้ทีจึงบอกว่า ใครกต็ ามทต่ี ้องการมีเนื้อตัวแขง็ แกร่งดจุ หินผากใ็ ห้นอนผง่ึ แดดกลางแจ้งเป็ นเวลา 7 วนั 7 คืน ห้ามกนิ นา้ หรืออาหารใดๆ เดด็ ขาด เจ้ากจ็ ะมเี นื้อตัวท่แี ขง็ แบบข้าได้

เร่อื งลกู หมสู ามตวั กาลคร้ังหนงึ่ นานมาแล้วมีลกู หมูสามตวั เป็ นพน่ี ้องกนั พวกมนั ออกเดนิ ทางเพื่อจะหาท่สี ร้างบ้านคนละหลงั และเดนิ ทางมาถึงชายป่ าแห่งหน่ึง พวกมนั ตดั สินใจจะ สร้างบ้านบริเวณนใี้ กล้ๆ กนั และเดนิ ทางไปตลาดเพ่ือซื้อของสร้างบ้านพใ่ี หญ่ซื้อฟางไปสร้างบ้านจะได้เหน่ือยไม่หนักด้วย พร่ี องส่วนฉันซื้อเศษไม้ไปสร้างบ้านตอกตะปูไม่กที่ ีกเ็ สร็จแล้วน้องเลก็ ซื้ออฐิ มาสร้างบ้าน พใ่ี หญ่พรี่ องเห็นหวั เราะและบอกว่าทาไมเจ้าโง่อย่างนี้ กว่าจะแบกไป กว่าจะสร้างบ้านเสร็จกใ็ ช้เวลานานแต่ถ้าเราใช้อฐิ สร้างบ้าน มันกจ็ ะแขง็ แรงและทนทานกว่านะพใ่ี ช้ฟางกบั เศษไม้จะไม่ปลอดภยั นะพี่ และท้งั 3 พนี่ ้องกแ็ บกของกลบั บ้าน พอถงึ ชายป่ าต่างคนกต็ ่างแยกย้ายมาสร้างบ้านของใครของมนั ลกู หมูตัวทหี่ น่ึงสร้างบ้านด้วยฟางใช้เวลาไม่นานนักกเ็ สร็จ ส่วนลกู หมูตวั ทส่ี องสร้างบ้านด้วยเศษไม้ใช้เวลาไม่นานกส็ ร้างบ้านเสร็จและท้งั สองไปดูน้องเลก็ สร้างบ้านซึ่งยงั ไม่เสร็จน้องเลก็ ต้องค่อยก่ออฐิ ทีละก้อนทลี ะอนั กว่าจะสร้างเสร็จกอ็ กี หลายวนั เพราะอยากได้บ้านทแ่ี ข็งแรงและปลอดภยั ไม่เช่ือพๆ่ี ท้ังสองทบ่ี อกให้เปลย่ี นมาใช้ฟางกบั เศษไม้

นิทานหมาป่ากบั ลกู แกะ วนั หนึ่งลกู แกะน้อยกาลงั เดนิ อย่างเพลดิ เพลนิ มนั เดนิ ไปเร่ือยๆ จนมาถึงลาธารแห่งหน่ึงแหมวนั นีอ้ ากาศดจี ริงๆเลย แอบหนีแม่มาเดนิ เล่นป่ านนแี้ ม่คงจะตามหาแกะ น้อยใหญ่แล้วหละเดย๋ี วค่อยกลบั บ้านเยน็ ๆ กแ็ ล้วกนั แต่ตอนนหี้ ิวนา้ จังเลย ขณะทเี่ จ้าแกะน้อยกาลงั ก้มกนิ นา้ อย่นู ้นั บังเอญิ มีหมาป่ าตัวนึงเดนิ เข้ามาเจอพอดี เจ้าหมา ป่ านสิ ัยไม่ดแี ละมันกาลงั หิวมากซะด้วยสิ พอมันเหน็ ลกู เก่งตัวเลก็ ๆ เข้ากอ็ ยากจะจับลกู แกะกนิ เป็ นอาหาร มนั จึงคดิ อุบายน่ีเจ้าแกะน้อยเจ้ามคี วามผดิ มากเลยรู้ป่ าว คณุ หมาป่ า ข้าผดิ เร่ืองอะไรเหรอแกะน้อยกก็ นิ นา้ อยู่ดๆี ยงั ไม่ได้ทาอะไรท่านเลยกเ็ จ้ากนิ นา้ อยู่ และข้ากก็ นิ นา้ อยู่ตรงนีเ้ จ้าทาให้นา้ ในลาธารขุ่นข้นไปหมด ข้าด่ืมเข้า ไปไม่ได้ดงั น้ันเจ้าต้องถูกลงโทษแต่ว่าคุณหมาป่ าดูดๆี ก่อนสิท่านหนะกนิ นา้ ทีต่ ้นนา้ นะและอย่างงีแ้ กะน้อยจะทานา้ ขุ่นข้นได้ยงั ไงข้าบอกว่าเจ้าผดิ เจ้ากต็ ้องผดิ ฉันไม่ผดิ จะให้ยอมรับผดิ ได้ยงั ไง คุณหมาป่ าไม่มเี หตุผลเอาซะเลยเจ้าหมาป่ าโกรธจดั จึงหาอบุ ายอื่นอกี เมื่อปี กลายเจ้าเป็ นผู้นิทานกล่าวร้ายข้าเอาไว้ เจ้าเป็ นผ้มู คี วามผดิ ต้องถูกลงโทษฉันไปกล่าวร้ายท่านได้ยงั ไง ข้าเพง่ิ เกดิ มาเมื่อกเี่ ดือนนเี้ องง้ันคงจะเป็ นพ่เี จ้า มาให้ข้ากนิ ซะดๆี คณุ หมาป่ าคงจาผดิ แล้ว ข้าเป็ นลูก คนเดยี วไม่มีพน่ี ้องโอ้ยข้าไม่สนใจและ แต่ตอนนขี้ ้าหิวจนตาลายไปหมดแล้วเจ้าต้องตกเป็ นอาหารของข้า

นทิ านจระเขอ้ กตญั ญู ณ บริเวณชายป่ าทเี่ ต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่มีช้างน้อยตวั นงึ กาลงั เดินเล่นกนิ ลมอยู่ตามลาพงั และแล้วกไ็ ด้ยนิ เสียง ช่วยด้วย ช่วยด้วยใครกไ็ ด้ช่วยฉันทีช้างน้อยค่อยๆ เดนิ ตามเสียงน้นั มา จนพบต้นเสียงน้ันกเ็ จ้าจระเข้น้นั เอง หางของจระเข้ถูกต้นซุงทบั อย่มู ันพยายามดนิ้ ให้หลุดกไ็ ม่สามารถหลุดออกมาได้จึงขอร้องช้างให้เอางวงลากซุงออก เมื่อช้างน้อยลากซุงออกมาได้จระเข้กพ็ ูดว่าเจ้านเ่ี ก่งจริงๆ นะ นอกจากเก่ง เจ้ายงั ตวั ใหญ่น่าอร่อยอกี ด้วยนะ ช้างน้อยเริ่มตกใจเจ้าจระเข้จึงงบั ขาของช้างทีไ่ ม่ทนั ต้ังตัวเจ้าจ ระเขอกตัญญทู าไมเจ้าทากบั ข้าแบบนชี้ ่วยด้วย ช่วยด้วย เจ้าจระเข้นิสัยไม่ดหี ลงั จากน้ันเอง หนูหริ่งกเ็ ดนิ ผ่านมาพอดแี ละเหน็ ช้างน้อยร้องขอความช่วยเหลือจึงเข้าไปช่วย หนูหร่ิงจะเข้าคยุ และจะตดั สินให้อย่างยุติธรรมขอให้ท้ังสองแสดงเหตุการณ์ใหม่เอาเหตุการณ์ต้ังแต่แรก หนูหริ่งจะพจิ ารณาอย่างละเอยี ด จระเข้จงึ บอกช้างน้อยให้เอาซุงมาทับหางจระเข้ช้างน้อยกเ็ ลยเอาท่อนซุงมาทับหางจระเข้ และกบ็ อกหนูหร่ิงดใู ห้ดๆี นะ ว่าข้านแ่ี หละทีเ่ ป็ นคนช่วยจระเข้ ช้างน้อยกาลงั จะ เอาท่องซุงออกหนูหริ่งบอกว่า หยดุ ๆ ในเม่ือเจ้าจระเข้นิสัยไม่ดี เม่ือช่วยแล้วจะจบั เจ้ากนิ ทาไมเจ้าจะไปช่วยอกี มันไม่รู้จกั บุญคุณจริงสินะและฉันจะช่วยมนั ทาไมใครทาดี กไ็ ด้ดี ใครทาช่ัวกไ็ ด้ชั่ว ช้างน้อยบอกกบั หนูหริ่งไปช้างน้อยเรากลับกนั เถอะ ปล่อยให้จระเข้รับชะตากรรมของมันไปและจระเข้กร็ ้องโอดโอยด้วยความจาปวดไม่มีสัตว์ตัว ใดเลยเข้ามาช่วยเพราะพวกมนั รู้แล้วว่าจระเข้นสิ ัยไม่ดี และกไ็ ม่มีใครยอมเป็ นเพื่อนจระเข้อกี ด้วย

เรอ่ื งหนกู บั ราชสีห์ หนูตวั หนึ่งวง่ิ ไปรบกวนราชสีห์ขณะกาลงั หลบั มนั ต่ืนขึน้ มาตะปบหนูไว้ เจ้าหนูร้องครวญขอให้ไว้ชีวติ มนั แล้วสักวนั มนั จะตอบแทนคณุ ราชสีห์ ราชสีห์หวั เราะ เจ้าหนูตัวเลก็ เจ้าจะช่วยอะไรข้าได้ แต่แล้วราชสีห์กป็ ล่อยหนูไป วนั หนึง่ ขณะเทีย่ วเล่น ราชสีห์ติดบ่วงนายพราน พยายามหนีแต่ไม่สาเร็จ หนูตัวเลก็ เข้ามากดั บ่วงขาด ราชสีห์จึงหนีรอดออกมาได้ ราชสีห์ขอบคุณหนู นิทานเรื่องนีส้ อนให้รู้ว่า เพื่อนตัวเลก็ อาจช่วยเราได้มากว่าทเ่ี ราคดิ

เรอ่ื งหมีและสองนกั เดินทาง นกั เดนิ ทางสองคนเป็ นเพื่อนกนั พวกเขาเดนิ ทางไปท่องเทย่ี วยงั ป่ าแห่งหน่ึง ทันใดน้นั เองหมตี วั ใหญ่ปรากฎกายขนึ้ นัก เดนิ ทางคนแรกวงิ่ หนีและปี นขนึ้ ต้นไม้โดยลาพงั ปล่อยให้เพ่ือนอกี คนเผชิญหมอี ยู่ เมื่อหมเี ข้ามาใกล้ เขาจึงล้มตวั นอน หมเี ข้ามาก้มลงท่ีหูของเขา และดมดูรอบๆ นกั เดนิ ทางคนทส่ี องกล้นั หายใจ หมนี ึกว่าเขาตายจงึ ผละหนไี ป เมื่อหมไี ป ไกลแล้วนกั เดนิ ทางคนแรกลงจากต้นไม้ ตรงร่ีมาถามว่า เจ้าหมพี ดู อะไรกบั เขาขณะทมี่ าใกล้ นกั เดนิ ทางคนทีส่ องตอบ ว่า เจ้าหมกี ระซิบบอก จาไว้อย่าคบเพ่ือนท่ีทงิ้ เจ้าเม่ือยามมอี นั ตราย นิทานเรื่องนีส้ อนให้รู้ว่า ยามคบั ขันพสิ ูจน์มติ รแท้

เรอ่ื งอง่ึ อา่ งกบั ววั ววั ตวั หนง่ึ เดนิ มากนิ นา้ และเหยยี บโดนลกู อง่ึ อ่างตายไปหลายตวั เม่ือแม่อง่ึ อ่างกลบั มา ลกู ๆ กร็ ีบเล่าให้แม่ฟังด้วยความต่ืนกลวั ว่า “แม่จ๋าเมื่อกมี้ ตี วั อะไรไม่รู้ สูงใหญ่ทะมนึ เหยยี บพวกเราตายไปต้งั หลายตวั น่ากลวั มากเลยจ๊ะ” แม่อง่ึ อ่างได้ฟังกส็ ูดลมพอง ตวั ให้ใหญ่ขึน้ แล้วถามด้วยความอยากรู้ว่า “ตวั ใหญ่เท่านไี้ หม? ” ลกู อง่ึ อ่างบอกว่า “ใหญ่กว่านอี้ กี จ้ะแม่” แม่องึ่ อ่างจึงพองตวั ขนึ้ อกี แม่องึ่ อ่างนกึ ฉุนเฉียวจึงพองตวั ขนึ้ สุดแรงเกดิ จนตวั เองทนไม่ไหว ท้องแตกตายท่ีริมหนองนา้ แห่งน้นั

เรอ่ื งกบกบั หนู เล่าเรื่องราวของหนูตวั หนึง่ ออกเดนิ ทางท่องเทย่ี วจนมาถึงลาธาร เพื่อหาอาหาร มนั เหน็ ว่าอกี ฝั่งของลาธารมอี าหารอดุ มสมบูรณ์ จึงคดิ จะข้ามฝั่งไป มนั เดนิ ไปหากบท่ีอย่แู ถวน้นั แล้วบอกให้พามนั ว่ายนา้ ข้ามไป แต่กบปฏเิ สธ “ข้ากต็ วั พอๆ กบั ท่าน แล้วข้าจะพา ท่านข้ามไปได้อย่างไร” หนูไม่ยอมและยืนยืนที่จะไปให้ได้ ด้วยความราคาญกบจงึ ยอมโดยให้หนูเอาเท้าผกู ตดิ กบั เท้าของมนั แล้ว ว่ายนา้ พาไป เมื่อมาถงึ กลางลาธารกบว่ายนา้ ต่อไปไม่ไหวจึงหยุด และก่อนทีท่ ้ังสองจะจมนา้ ไปด้วยกนั กม็ นี กเหยย่ี วตวั หนงึ่ บนิ ผ่านมาเห็นเข้า จงึ บินโฉบลงมาคาบท้ังสองไปกนิ พร้อมๆ กนั

นางสาวณฐั ธยาน์ สมกาลงั สาขาวิชาประถมศกึ ษาหอ้ ง1 คณะศกึ ษาศาสตรแ์ ละศิลป์ ศาสตร์