มชี ายหนมุ คนหน่งึ เปน ที่ช่ืนชมในหมูเ พือ่ นกินวา เปน คน มอื เตบิ เขาใชจายเงนิ ทองทไ่ี ดมาอยางสน้ิ เปลืองเพื่อ รักษาหนาตาชื่อเสยี ง
จนวนั หนง่ึ ตน ฤดใู บไมรวง เขาก็พบวา ตนเองไมเหลือเงนิ เลยแมแ ตแดงเดยี ว รวมถึงไมม ีทรพั ยสนิ อ่ืนใดเวน แต เส้อื ผา ท่เี ขาสวมใสอ ยู
เขาตองออกไปหาเพือ่ นเจา สําราญบางคนในเชา น้ัน และเขา กค็ ดิ จนหมดปญญาวาควรจะทาํ อยางไรจึงจะมเี งินทองพอที่ จะแตง ตัวใหดดู ไี ด
ทนั ใดนั้นกม็ นี กนางแอน บนิ ผา นมา มันรองเพลงอยา ง รื่นเรงิ เสยี จนชายหนมุ เขา ใจวา ฤดรู อนมาถงึ แลว เขาจงึ รบี รดุ ไปหาพอ คาขายเส้ือผา จัดแจงถอดเส้อื ผาท้งั หมดท่ี ใสอ ยเู พ่อื เปล่ยี นเปน ชุดในหนารอน
อกี ไมก ี่วันถัดมา สภาพอากาศกก็ ลับกลายเปน เหนบ็ หนาว แสนสาหสั ทง้ั เจานกนางแอน ผนู า สงสารและชายหนุมผโู ง เขลาในชดุ อันบางเบาเปลือยทอ นแขน จงึ ไมอาจเอาชวี ติ รอดไดดวยรางกายทีห่ นาวสนั่ งนั งก
นิทานเรื่องนส้ี อนใหรวู า นกนางแอน เพียงตัวเดยี วไมอาจบนั ดาล ฤดูรอนได
Search
Read the Text Version
- 1 - 7
Pages: