นิทานเจ้าหญิงนิทรา

\"นทิ านเรอ่ื ง เจา้ หญงิ นทิ รา\" กาลครัง้ หนง่ึ นานมาแลว้ ณ อาณาจักรแหง่ หนงึ่ ซงึ่ ปกครองโดยพระราชาและพระราชนิ ี แมจ้ ะสมบรู ณ์ พรั่งพรอ้ มทวา่ พวกเขาทงั้ สองไรซ้ งึ่ ความสขุ เนอื่ งจากไมม่ ที ายาทสบื สกลุ จนกระทง่ั เวลาผา่ นไป พระ ราชนิ ไี ดใ้ หก้ ำเนดิ เจา้ หญงิ ผเู ้ ลอโฉมองคห์ นงึ่ ซงึ่ นั่นทำใหพ้ ระราชารสู ้ กึ ปลาบปลมื้ ยนิ ดเี ป็ นอยา่ งมาก จัด งานแสดงอยา่ งยง่ิ ใหญ่ ทรงเชญิ นางฟ้าทงั้ หมดในอาณาจักรใหเ้ ขา้ รว่ มงานตงั้ ชอ่ื สำหรับทารก ทงั้ ยงั เตรยี มสำรับแตล่ ะทด่ี ว้ ยภาชนะทองคำบรสิ ทุ ธ์ิ ทวา่ มภี าชนะทงั้ หมดเพยี ง 12 ชดุ เทา่ นัน้ พระราชาจงึ ตดั สนิ ใจไมเ่ ชญิ นางฟ้าองคท์ ่ี 13 มารว่ มงาน เนอ่ื งจากเธอหายสาปสญู ไปเป็ นเวลานานแลว้ งานฉลองตอ้ นรับเจา้ หญงิ องคน์ อ้ ยถกู จัดอยา่ งยง่ิ ใหญ่ นางฟ้าแตล่ ะองคม์ อบพรอนั แสนวเิ ศษ ทงั้ ความ งาม ความฉลาด ความร่ำรวย และพรอกี มากมายทสี่ ามารถดลบนั ดาลใหเ้ จา้ หญงิ เป็ นคนทสี่ มบรู ณแ์ บบ ทสี่ ดุ ในโลก ทวา่ ในระหวา่ งทนี่ างฟ้าองคท์ ี่ 12 กำลงั จะใหพ้ รนัน้ นางฟ้าองคท์ ี่ 13 กลบั ปรากฏตวั ขนึ้ ดว้ ย ความโกรธเกรยี้ วทไ่ี มไ่ ดร้ ับเชญิ พรอ้ มเอย่ คำสาปวา่ “ขา้ ขอประกาศตอ่ หนา้ พวกทา่ นทกุ คน ในวนั เกดิ ปีท่ี 16 เจา้ หญงิ จะถกู เข็มป่ันดา้ ยแทงนวิ้ และสนิ้ พระชนม์ !” นางฟ้าองคท์ ี่ 13 ประกาศดว้ ยเสยี งอนั ดงั กอ่ นท่ี จะหายตวั จากไป คำสาปของนางฟ้าใจรา้ ยทำใหท้ กุ คนในงานตกใจเป็ นอยา่ งมาก แตใ่ นความโชครา้ ยยงั มโี ชคดหี ลงเหลอื อยู่ เพราะนางฟ้าองคท์ ี่ 12 ยงั ไมไ่ ดใ้ หพ้ รแกเ่ จา้ หญงิ แมว้ า่ เธอจะไมส่ ามารถแกค้ ำสาป

ได ้ แตก่ ผ็ อ่ นความรา้ ยแรงใหเ้ บาลงได ้ ดงั นัน้ เธอจงึ มอบพรขอ้ สดุ ทา้ ยใหก้ บั เจา้ หญงิ วา่ “เจา้ หญงิ จะไม่ สน้ิ พระชนม์ แตจ่ ะหลบั ใหลไปเป็ นเวลา 100 ปี” แตถ่ งึ กระนัน้ พระราชากม็ รี ับสง่ั ใหเ้ ผาเครอื่ งป่ันดา้ ยทกุ เครอ่ื งในราชอาณาจักร เพอื่ ป้องกนั ไมใ่ หเ้ จา้ หญงิ ไปสมั ผัสกบั เข็มแหลมทจี่ ะครา่ ชวี ติ เธอไป จนเวลาลว่ งเลยไปนานถงึ 15 ปี เจา้ หญงิ เตบิ โตขน้ึ เป็ นสาว สะพร่ัง งดงามทงั้ กริ ยิ ามารยาท ทงั้ เป็ นคนฉลาดและรา่ เรงิ สมดงั พรทเ่ี หลา่ นางฟ้าไดม้ อบไวท้ กุ ประการ กระทง่ั วนั เกดิ ปีที่ 16 ของเจา้ หญงิ ซงึ่ เป็ นวนั ทพ่ี ระราชาและพระราชนิ เี สด็จออกนอกวงั ทง้ิ ใหเ้ ธออยู่ เพยี งลำพัง เจา้ หญงิ จงึ ตดั สนิ ใจเดนิ เลน่ ไปรอบ ๆ วงั เขา้ หอ้ งนัน้ ออกหอ้ งน้ี ตามทเ่ี ธอตอ้ งการ กระทง่ั ไปถงึ หอคอยเกา่ ดว้ ยความอยากรู ้ เจา้ หญงิ จงึ เดนิ ขน้ึ บนั ไดแคบ ๆ ทคี่ ดเคยี้ วไปจนเจอประตบู านหนง่ึ และเมอ่ื เธอลองจับลกู บดิ ดู ประตกู เ็ ปิดออก ในหอ้ งเล็ก ๆ หอ้ งนัน้ เจา้ หญงิ เห็นหญงิ ชราคนหนงึ่ กำลงั ป่ัน ดา้ ยอยู่ “สวสั ดคี ะ่ คณุ ยาย กำลงั ทำอะไรอยหู่ รอื คะ” เจา้ หญงิ เอย่ ทกั ทายหญงิ ชราคนนัน้ “กำลงั ป่ันดา้ ยอยไู่ งละ่ ” หญงิ ชราตอบ “ฉันไมเ่ คยเห็นสง่ิ นม้ี ากอ่ นเลย น่าสนุกจัง” เจา้ หญงิ มองดเู ครอ่ื งปั่นดา้ ยอยา่ งตนื่ เตน้ “เจา้ อยากลองทำไหมละ่ ” หญงิ ชราลกุ ขนึ้ เชอื้ เชญิ เจา้ หญงิ มาลองป่ันผา้ แตด่ ว้ ยฤทธขิ์ องเวทมนตร์ ไมท่ นั ท่ี เจา้ หญงิ จะไดจ้ ับกรงลอ้ นวิ้ ของเธอกถ็ กู เข็มแหลมทมิ่ กอ่ นทเี่ ธอจะลม้ ตวั ลงบนเตยี งในหอ้ งนัน้ และหลบั ไป ดว้ ยฤทธขิ์ องเวทมนตรท์ ำใหท้ กุ สงิ่ ทกุ อยา่ งทวั่ อาณาจักรนหี้ ลบั ใหล ทงั้ พระราชาและพระราชนิ ที งั้ เพงิ่ กลบั เขา้ วงั ขา้ รับใชท้ กุ คน เปลวไฟในเตาทม่ี อดดบั ลงเอง แมก้ ระทงั่ ใบไมท้ ไี่ มไ่ หวตงิ ทกุ อยา่ งใน อาณาจักรนรี้ าวกบั ถกู หยดุ เวลาไว ้ ทวา่ รอบ ๆ ปราสาทกลบั มพี มุ่ หนามขนึ้ สงู จนกลายเป็ นกำแพง แน่นหนา บดบงั ปราสาทหลงั นจี้ ากภายนอกอยา่ งสน้ิ เชงิ

เรอื่ งราวของเจา้ หญงิ ผหู ้ ลบั ใหลโดง่ ดงั ไปทว่ั จนทำใหท้ งั้ เจา้ ชายและพระราชาจากตา่ งเมอื งตอ้ งการจะ มาเหน้ ดว้ ยตาของตนเอง แตไ่ มม่ ใี ครสามารถฝ่ าดงหนามนไี้ ปได ้ บา้ งกถ็ อยกลบั ไป บา้ งกต็ ายอยู่ ณ ท่ี นัน้ เวลาผา่ นไปเกอื บหนงึ่ รอ้ ยปี มเี จา้ ชายองคห์ นง่ึ ซงึ่ ไดย้ นิ เรอ่ื งราวของเจา้ หญงิ และปราสาททหี่ ลบั ใหลดว้ ยมนตรส์ ะกด ตอ้ งการจะพสิ จู นเ์ รอ่ื งนด้ี ว้ ยตนเอง แมจ้ ะมคี นหา้ มปรามวา่ ไมม่ ใี ครสามารถเขา้ ไปได ้ และอาจจะตอ้ งทงิ้ ชวี ติ ไวท้ นี่ ั่น เจา้ ชายกลา่ ววา่ “ฉันไมก่ ลวั ฉันอยากจะเห็นเจา้ หญงิ ดว้ ยตาตวั เอง” ราวกบั เวลาทงั้ หลายเป็ นใจ เพราะในวนั ทเ่ี จา้ ชายตดั สนิ ใจไปยงั ปราสาท คอื วนั ทค่ี รบกำหนดหนงึ่ รอ้ ยปี พอดบิ พอดี ลวดหนามแหลมคมจงึ กลายเป็ นเพยี งดอกไมใ้ หญส่ วยงามทแี่ หวกทางใหพ้ ระองคไ์ ดเ้ ดนิ เขา้ ไปยงั ตวั ประสาทไดอ้ ยา่ งสะดวก เมอ่ื ถงึ ปราสาท ภาพทเ่ี จา้ ชายเห็นคอื ทกุ สง่ิ ลว้ นหลบั ใหล ไรซ้ งึ่ การ ขยบั เขยอื้ นของสงิ่ มชี วี ติ ใด ๆ ทงั้ สน้ิ ทา่ มกลางความเงยี บจนไดย้ นิ เสยี งลมหายใจ เจา้ ชายสำรวจภายในปราสาทลกึ เขา้ ไปเรอ่ื ย ๆ จนไปถงึ หอคอยเกา่ และไดเ้ ปิดเขา้ ไปยงั หอ้ งเล็ก ๆ ทเ่ี จา้ หญงิ นอนหลบั อยู่ ใบหนา้ ทส่ี วยงาม ผวิ สวา่ งดงั่ แสงอาทติ ย์ และรมิ ฝี ปากแดงราวกลบี กหุ ลาบ ทำใหเ้ จา้ ชายไมส่ ามารถละสายตาได ้ และในทส่ี ดุ เขาก็ กม้ ลงไปจมุ พติ เธอ และทนั ใดนัน้ เจา้ หญงิ กล็ มื ตาตนื่ ขนึ้ ดวงตาออ่ นหวานจอ้ งมองเขา ทงั้ คตู่ กหลมุ รัก กนั และกนั ในทนั ที ทนั ทที ที่ งั้ คเู่ ดนิ ลงจากหอคอย ทว่ั ทงั้ ปราสาทกก็ ลบั มามชี วี ติ อกี ครัง้ ทกุ สรรพสงิ่ ทเี่ คยหยดุ นง่ิ และผคู ้ นที่ หลบั ใหลกลบั ตนื่ ขน้ึ คำสาปไดถ้ กู ทำลายไปเป็ นทเ่ี รยี บรอ้ ยแลว้ เจา้ ชายและเจา้ หญงิ กไ็ ดแ้ ตง่ งานกนั และครองรักกนั อยา่ งมคี วามสขุ ตลอดไป