เริ่มต้นกับภาษาซี

เริ่มตน้ กบั ภาษาซี ภาษาซีเป็นภาษาคอมพวิ เตอร์ระดบั สูง ท่ีใชส้ าหรับเขียนโปรแกรม ประยกุ ตต์ ่าง ๆ เช่นเดียวกบั ภาษาปาสคาล ภาษาเบสิก และภาษา ฟอร์แทรน เป็นตน้ นอกจากน้ีภาษาซียงั ใชส้ าหรับเขียนโปรแกรม ระบบและโปรแกรมสาหรับควบคุมฮาร์ดแวร์บางส่วนท่ีภาษา โปรแกรมระดบั สูงหลายภาษาไม่สามารถทาได้ ภาษาซีจึงจดั เป็ น ภาษาระดบั กลางดว้ ย

1 ออ็ บเจกต์โค้ด หมายถึง รหสั เคร่ือง(machine code) ท่ีถูกสร้างข้ึนจาก โปรแกรมรหสั ตน้ ฉบบั ซ่ึงอาจสามารถรันไดท้ นั ทีหรือตอ้ งเช่ือมโยงกบั ออ็ บเจกตโ์ คด้ อื่น เช่น ไลบรารี ก่อนจึงจะสามารถรันได้ 2 คอมไพล์ หมายถึง กระบวนการในการแปลงโปรแกรมรหสั ตน้ ฉบบั เป็ นรหสั เคร่ือง โดยมีคอมไพลข์ องภาษาโปรแกรมเป็ นตวั ดาเนินการ 3 รัน(run) หมายถึง กระบวนการทดลองดูผลการทางานของโปรแกรม โปรแกรมที่จะใชค้ าสงั่ น้ีไดต้ อ้ งผา่ นการคอมไพลม์ าแลว้ • ก่อนที่โปรแกรมภาษาซีจะถูกรัน(run)1 จะตอ้ งถูกแปลงให้อยใู่ นรูปของออ็ บเจกตโ์ คด้ (object code)2 โดยการคอมไพล์ (compile)3 โปรแกรมภาษาซีท่ีเขียนโดยใช้ คาสงั่ ตามมาตรฐานของ ANSI C สามารถนาไปคอมไพล์ และรันท่ีเคร่ือง คอมพวิ เตอร์ตา่ งระบบกนั ได้

โครงสร้างของภาษาซี

• 1. ส่วนของการประกาศส่วนหัวของโปรแกรม หรือท่ีเรียกวา่ เฮดเดอร์ไฟล์ (Header File) เป็ นการเรียกใชเ้ ฮด เดอร์ไฟลเ์ ขา้ มาร่วมใชง้ านภายในโปรแกรม โดยไฟลเ์ ฮดเดอร์เป็ นไฟลท์ ี่ใชใ้ นการ รวบรวมฟังกช์ นั่ การทางานตา่ ง ๆ ท่ีสามารถเรียกใชไ้ ด้ เช่น ภายในเฮดเดอร์ไฟล์ stdio.h เป็ นไฟลเ์ ฮดเดอร์ที่รวบรวมเก่ียวกบั ฟังกช์ น่ั มาตรฐานทางดา้ นการรับ ขอ้ มลู (Input) และแสดงผลขอ้ มูล (Output) ยกตวั อยา่ งเช่น ฟังกช์ น่ั printf( ); เป็ นฟังกช์ นั่ ในการแสดงผลขอ้ มูล ซ่ึงบรรจุอยใู่ นไฟล์ stdio.h เป็ นตน้

• 2. ส่วนของชื่อฟังก์ช่ัน ในท่ีน้ี ฟังกช์ น่ั ท่ีกาหนดข้ึนมาช่ือฟังกช์ นั่ main() โดยทุก โปรแกรมจะตอ้ งมีฟังกช์ นั่ main() ทาหนา้ ท่ีเป็ นฟังกช์ น่ั หลกั ในการทางานใน การประมวลผลโปรแกรมทุกคร้ัง โปรแกรมจะทาการประมวลผลที่ ฟังกช์ นั่ main() เป็ นฟังกช์ น่ั แรก ซ่ึงในการเขียนโปรแกรมภาษาซีทุกคร้ัง จะขาดฟังกช์ น่ั main() ไมไ่ ด้

• 3. ส่วนตัวโปรแกรม ส่วนน้ีเป็ นส่วนในการเขียนคาสง่ั ตา่ ง ๆ เพือ่ สง่ั ใหค้ อมพวิ เตอร์ทางาน ใน การเขียนคาสง่ั จะเขียนภายในเครื่องหมายปี กกาเปิ ด { และเคร่ืองหมายปี กกาปิ ด } โดยปกติส่วนของการเขียนโปรแกรมจะสามารถแบ่งออกไดเ้ ป็ น 2 ส่วนดว้ ยกนั คือ 1) ส่วนของการประกาศตวั แปร คือ ส่วนท่ีใชใ้ นการกาหนดตวั แปรที่จะใช้ งานในการเขียนโปรแกรม 2) ส่วนของคาสงั่ หรือ ฟังกช์ น่ั ต่าง ๆ คือ ส่วนที่ใชส้ าหรับในการพมิ พ์ คาสงั่ และฟังกช์ น่ั ต่าง ๆ ซ่ึงหลงั จากพิมพฟ์ ังกช์ น่ั เสร็จแลว้ จะตอ้ งปิ ดทา้ ยดว้ ย เครื่องหมายเซมิโคลอน ; เสมอ

• 4. ส่วนของการเปิ ดโปรแกรมและปิ ดโปรแกรม ตามโครงสร้างของภาษาซี จะตอ้ งมีการกาหนดจุดเร่ิมตน้ และจบ โปรแกรม โดยในที่น้ีใชเ้ ครื่องหมายปี กกาเปิ ด { ในการระบุตาแหน่งการเร่ิมตน้ โปรแกรม และ ใชเ้ ครื่องหมายปี กกาปิ ด } ในการระบุตาแหน่งการจบโปรแกรม