รวมนิทานอีสป...สำหรับเด็ก

นทิ านเรอื่ งนสี้ อนให้รู้ว่า : ถงึ แม้เราจะเลอื กเกิดไม่ได้ แต่เราสามารถเลอื กเปน็ ในสง่ิ ทดี่ ีได้ หากรู้จกั อดทน เรียนรู้ และตอ่ สู้ฟนั ฝา่ กบั อุปสรรคตา่ ง ๆ รจู้ กั นาประสบการณช์ ีวติ เหล่านั้นมาพัฒนา ตวั เอง แลว้ เสนห่ ท์ ่ีอยู่ภายในตัวเรากจ็ ะคอ่ ย ๆ ปรากฎชดั ออกมา อย่างเชน่ ลูกเป็ดขเี้ หรท่ ่ี เตบิ โตกลายเป็นหงส์แสนสวยน่นั เองค่ะ

นทิ านอสี ป…..หมาป่ ากบั ลกู แกะ กาลครง้ั หนึ่ง ณ ป่าอันกวา้ งใหญ่ มีลูกแกะขนปยุ ตัวนอ้ ยเดินเล่นอยา่ งเพลิดเพลนิ จนมาเจอเข้ากบั ลาธารแหง่ หน่ึง มันจงึ แวะดื่มน้าดว้ ยความกระหายพร้อมพดู ออกมาวา่ \"วนั น้อี ากาศดีจังเลย ข้าคิดวา่ จะวิ่งเล่นตอ่ อีกสักหน่อย กลับบา้ นช้าแค่นิดเดียว คุณ แม่แกะคงไมว่ ่าอะไรหรอกเนอะ\"

คิดไดด้ ังนนั้ เจ้าลูกแกะกห็ วั เราะอยา่ งรา่ เรงิ แลว้ ก้มกินนา้ ต่อไปจะได้มีแรงเล่น เต็มท่ี แตบ่ งั เอิญมหี มาปา่ ตัวหนึ่งเดินมายงั ลาธารแหง่ เดียวกนั พอดี และโชครา้ ยท่ีนั่นคอื หมาป่าจอมเจ้าเล่ห์ นสิ ัยไมด่ ี แถมยงั หิวโซอกี ซะดว้ ย เมื่อมนั มองเหน็ ลูกแกะกค็ ดิ จับมา เป็นอาหาร พร้อมคิดอบุ ายหลอกล่อทันที \"น่ี เจา้ แกะน้อย รู้รึเปลา่ วา่ เจ้ากาลงั ทาอะไรผิดอยู่ ?\" หมาป่าพูดขขู่ ึน้ มาเสียง ดงั ลั่น จนลูกแกะตัวส่ันเพราะหวาดกลัว \"ข้าทาอะไรผิดงนั้ หรอื ทา่ นหมาป่า ? ขา้ แคก่ ินน้าอยู่ตรงน้เี ท่านั้น\" ลกู แกะเอย่ ถามดว้ ยความไม่เขา้ ใจ \"กินน้าน่ันแหละคือความผิดของเจ้า เพราะเจา้ ทาให้น้ามันขุ่นขน้ ไปหมด ข้า ดื่มเขา้ ไปไมไ่ ด้ เจ้าต้องถกู ข้าลงโทษ\" หมาปา่ ตอบกลบั อย่างหัวเสีย \"แตว่ ่าทา่ นหมาป่า.. ข้ากินน้าอยูป่ ลายลาธาร สว่ นตวั ท่านนั้นอยู่ต้นลาธาร กระแสนา้ ก็พัดมาทางน้ี ข้าจะทาให้น้าข่นุ ขน้ ไดอ้ ย่างไรเลา่ \" ลูกแกะยงั คงเถียงสดุ ตัวจน หมาปา่ เรม่ิ โมโหยงิ่ ข้ึน และออกอบุ ายอน่ื อกี

\"เจ้าจะไม่รบั ผิดเรือ่ งนีก้ ็ได้ แต่ขา้ ร้นู ะวา่ เมอื่ ปีกลาย เจา้ ไดพ้ ดู วา่ รา้ ยขา้ ลับ หลัง ทาให้ข้าเสียชื่อเสยี ง และสตั ว์ตัวอ่ืนก็พาลจะเกลยี ดขา้ กนั ไปหมด เจา้ ต้องถกู ลงโทษ !\" หมาปา่ สร้างเร่ืองโกหกคาโตเป็นครัง้ ท่ีสอง ทาเอาเจ้าลูกแกะงุนงงเขา้ ไปอกี \"แตว่ า่ ทา่ นหมาป่า.. ตอนน้ันข้ายังไมเ่ กิดมาบนโลกเลยดว้ ยซา้ ข้าจะไปพูดว่า รา้ ยท่านไดย้ ังไงกันเล่า\" ลกู แกะตอบตามความสตั ย์จริง \"งนั้ กต็ ้องเป็นพ่นี อ้ งของเจา้ สกั คนหนง่ึ นั่นแหละ มาให้ข้ากินเปน็ การลงโทษ ซะดี ๆ\" หมาปา่ เร่มิ ทนไมไ่ หว ทาไมเจ้าลกู แกะตัวนี้ถงึ ไดด้ อื้ ดึง เถียงคาไม่ตกฟากแบบน้ี \"แต่วา่ ท่านหมาป่า.. ข้าสาบานวา่ ขา้ เป็นลกู คนเดยี ว ไม่มีพ่นี ้อง\" ลูกแกะตอบ เสียงออ่ น \"โอย๊ ! ไมง่ ัน้ กเ็ ป็นพ่อแม่ของเจ้านั่นแหละท่ีพูดไม่ดีถงึ ข้า ยังไงขา้ ก็ตอ้ งกนิ เจ้า เป็นการลงโทษ\" หมาปา่ ตอบอย่างเกร้ยี วกราด แลว้ คอ่ ย ๆ เดินเข้าไปหาลูกแกะตัวน้อย

\"แตว่ า่ ทา่ นหมาปา่ ..\" คราวนี้ หมาป่าไมร่ อใหพ้ ูดจนจบประโยคอีกแล้ว ทนั ทที ่ี ลกู แกะเอ่ยปาก เจา้ หมาป่าอันธพาลก็กระโจนจับเหยอ่ื ท่นี ่าสงสารกินเปน็ อาหารทนั ที โดยท่ลี กู แกะนน้ั ไม่มโี อกาสได้พิสจู นค์ วามบริสทุ ธิ์ของตัวเอง และไมม่ โี อกาสกลบั ไปสู่ ออ้ มกอดของคุณแมแ่ กะอีกเลย.. นทิ านเรือ่ งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ : การพดู คุยต่อรองกบั คนพาล คนขีโ้ กง และคนเจ้าเล่ห์ น้นั เป็นเร่ืองทไ่ี มค่ วร เสียเวลาด้วยอย่างย่งิ เน่ืองจากคนประเภทนจ้ี ะไมม่ คี วามเมตตา ไม่ยอมรบั ฟงั ความ คิดเหน็ ของคนอื่น และจอ้ งแตจ่ ะกดขข่ี ม่ เหงทกุ วถิ ที าง เพื่อให้ได้ในส่ิงที่ตัวเองต้องการ ถ้าเดก็ ๆ รู้ตวั ว่ามีคนรอบขา้ งนิสยั แบบน้ี ก็ควรหลกี เลีย่ ง ไม่เข้าไปย่งุ เก่ียวด้วยนะคะ เพราะถงึ แม้วา่ เราจะไม่ได้ทาความผิดอะไร เขาก็จะหาข้ออ้างมาทาลายเราได้อยดู่ ี ที่ สาคญั เด็ก ๆ ไม่ควรไปไหนมาไหนคนเดยี วโดยไม่ไดร้ ับอนุญาตเดด็ ขาดนะคะ ไมเ่ ชน่ นน้ั อาจเจออนั ตรายเหมือนเจ้าลกู แกะในนิทานเรอื่ งนก้ี ็เปน็ ได้

นิทานอสี ป…..เดก็ เล้ยี งแกะ ณ หมู่บ้านแหง่ หนึง่ มเี ด็กเล้ยี งแกะคนหน่ึงทาหนา้ ที่ตอ้ นฝูงแกะออกไปกนิ หญ้าท่ี เนนิ เขาเปน็ ประจาทุกวัน และเขาก็ต้องนัง่ เฝ้าเหลา่ ฝงู แกะ พร้อมคอยปกปอ้ งดแู ลไม่ให้ หมาปา่ เขา้ มาทารา้ ยแกะของเขาได้ จนวนั หน่ึงเดก็ ชายรู้สกึ เบ่อื หน่ายที่ต้องนั่งเฝา้ ฝงู แกะเป็นเวลานาน ๆ จึงได้คดิ หา เรือ่ งสนุก ๆ ทาเพื่อคลายเครยี ด เขาจงึ ไดแ้ กล้งร้องตะโกนออกไปวา่ \"ช่วยด้วยจ้า ชว่ ย ด้วยจ้า หมาป่ามากนิ แกะของผมแลว้ \" พร้อมกับวงิ่ หนอี ย่างตืน่ ตระหนกเขา้ ไปใน หมู่บ้าน

พวกชาวบา้ นไดย้ นิ วา่ มหี มาปา่ มากนิ แกะ กพ็ ากันละทิ้งงานการที่ทาอยู่ และรีบ หยิบอาวุธตา่ ง ๆ ทั้งจอบ มดี และขวานเพอ่ื ออกมาชว่ ยไล่หมาปา่ แตเ่ มอ่ื พวกเขาว่งิ ไปท่ี เนินเขา กพ็ บว่าฝงู แกะกาลงั กนิ หญ้าอย่างสบายใจ และไม่เห็นวา่ จะมหี มาป่าออกมากิน แกะสกั ตัว เจ้าเดก็ เลีย้ งแกะเหน็ เหล่าชาวบ้านวง่ิ กระหดื กระหอบมาที่เนนิ เขา กพ็ ูดหวั เราะ เยาะวา่ \"ฮ่าๆๆ ไดแ้ กลง้ หลอกคนนม่ี ันสนกุ จริง ๆ\" เดก็ หนมุ่ หวั เราะชอบใจ แตพ่ วก ชาวบา้ นท่ีโดนหลอกตา่ งรสู้ กึ โมโหเป็นอยา่ งมาก และด้วยความสนกุ สนานคึกคะนอง เด็ก เลีย้ งแกะจงึ ยงั แกล้งหลอกแบบเดิมอกี หลายคร้ัง และพวกชาวบา้ นกว็ ่ิงออกมาช่วยทกุ ครง้ั แตก่ ็พบวา่ เปน็ เพยี งแผนของเดก็ เลี้ยงแกะเทา่ นน้ั

จนมาวนั หนึ่งไดม้ หี มาป่าออกมาทารา้ ยและไลก่ นิ ฝูงแกะของเขาจริง ๆ เดก็ เล้ยี ง แกะตกใจมาก รบี ว่ิงออกไปตามชาวบ้านพรอ้ มกับร้องตะโกนว่า \"ช่วยดว้ ยจา้ ชว่ ยด้วย จา้ หมาปา่ กาลงั กินแกะของผม\" เขาร้องตะโกนใหค้ นมาช่วยจนเสยี งแหบเสยี งแหง้ แต่ก็ ไม่มีชาวบ้านคนไหนยอมออกไปช่วยเด็กเลีย้ งแกะเลยสักคน ทงั้ ยงั ตอบเขากลบั ไปวา่ \"คราวนเ้ี จ้าหลอกพวกข้าไม่ได้อกี แล้วละ่ ไมม่ ีใครเชอ่ื เจา้ อีกตอ่ ไปแล้ว\" เด็กเลยี้ งแกะรู้สึกเสียใจมากทไ่ี ม่มีใครเชอ่ื เขาเลย ทาใหฝ้ งู แกะของเขาถูกหมาปา่ กนิ จนหมดฝูง เด็กชายร้องไหส้ ะอกึ สะอื้นพร้อมกับพูดว่า \"เพราะข้าไม่ดีเองข้าชอบพูด โกหกแกลง้ หลอกคนอ่นื เพราะเห็นว่าเปน็ เรอ่ื งสนกุ แต่สุดทา้ ยการพูดโกหกของข้ากลับทา ใหข้ ้าเดือดร้อนเสยี เอง\" นิทานเร่อื งนีส้ อนให้รวู้ า่ : คนที่ชอบพดู โกหกเป็นประจา เมอ่ื ถึงคราวท่ีพดู ความจริงกจ็ ะไม่มใี ครเช่ือ ซง่ึ มี ความหมายตรงกับสภุ าษิตไทยที่ว่า \"เด็กเลีย้ งแกะ\" หมายถึงคนที่พดู โกหกจนเป็นนิสยั จนไม่มีใครเชื่อถอื หรือใหค้ วามสนใจกบั คาพดู นัน้ ๆ ซ่งึ หากเด็ก ๆ อยากใหต้ ัวเองเป็นคน นา่ เชื่อถอื ก็ควรพูดแตเ่ รอ่ื งจรงิ ไมพ่ ูดโกหก และไมแ่ ต่งเรื่องท่ีไม่ใช่ความจรงิ ขึ้นมาเพอื่ หลอกแกลง้ ผอู้ ่ืน เพราะหากพูดโกหกเป็นประจา เมือ่ ถงึ คราวที่เราพูดความจริงหรอื ต้องการความช่วยเหลือ ก็จะไมม่ ใี ครเช่ือเรา ดงั เช่นเร่อื งราวในนทิ านอีสปเรอ่ื งน้ีคะ่

นทิ านอสี ป…..นกกระสากบั หมาจ้งิ จอก กาลคร้งั หน่งึ ในวนั ท่สี ตั ว์ท้ังหลายกาลงั พกั ผ่อนกนั อยา่ งสงบสุข จู่ ๆ หมาจง้ิ จอก เจ้าเลห่ ์ ก็นึกวางแผนชวน นกกระสา มากนิ ข้าวดว้ ยกัน จะไดก้ ลั่นแกล้งใหร้ สู้ ึกอับอาย ขายขห้ี น้า เพราะตนคดิ ว่ารูปร่างของนกกระสานัน้ ดูสูงเก้งก้างขดั ตา แถมยงั มีปากยาว เหยียดจนนา่ ขามาตลอด \"เจา้ นกกระสา.. วันนสี้ นใจมากินข้าวม้ือเย็นกับข้าไหม ?\" หมาจงิ้ จอกเอ่ยชวน ด้วยรอยยิม้ พิมพใ์ จ ทาให้นกกระสาตอบรบั คาชวนอย่างยินดี \"ไดส้ ิ เจา้ จ้งิ จอก ขา้ จะ เก็บทอ้ งไวก้ นิ อยา่ งเอร็ดอร่อยเลยละ่ คอยดนู ะ !\" วา่ แลว้ นกกระสาก็ขอแยกตวั ไป เตรียมพรอ้ มสาหรับม้ือพเิ ศษ โดยไมเ่ อะใจอะไรแม้แต่น้อย

เมือ่ เวลามื้อเยน็ มาถงึ นกกระสาก็เดินทางมาหาหมาจง้ิ จอกตามนดั แต่สิ่งที่พบ กลบั เปน็ ซปุ ชดื ๆ ในชามปากกวา้ งกน้ ตื้นเพียงเท่านัน้ \"ขา้ ทาให้เจ้าสุดฝีมือเลยนะ ขอใหก้ นิ ให้อร่อยล่ะ เจ้านกกระสา\" หมาจ้งิ จอกกลา่ วต้อนรับ กอ่ นนกกระสาจะยม้ิ ขอบคณุ แล้วลงมอื กินซปุ ทันที แต่พยายามกค่ี รั้งก็ไม่สาเร็จ เพราะปากท่ยี าวของมัน ไม่ สามารถกนิ อาหารจากชามก้นตืน้ แบบนี้ได้

\"ฮา่ ๆ ๆ ดูเจ้านกกระสาแสนโง่นนั่ สิ ตลกชะมัดเลยใชไ่ หมพวกเรา !?\" เสียง ของหมาจ้งิ จอกทด่ี ังขนึ้ ทาให้นกกระสาหนั ไปพบวา่ มีสตั ว์ตัวอน่ื กาลงั หัวเราะกบั ทา่ ทาง เก้ ๆ กงั ๆ ของตวั เองอยู่ จงึ เขา้ ใจทนั ทีวา่ จรงิ ๆ แลว้ น่คี ือแผนกล่ันแกลง้ ของหมา จิ้งจอกสดุ เจ้าเล่ห์น่ันเอง แต่ถึงอย่างน้นั นกกระสากไ็ ม่ถอื โทษโกรธอะไร พรอ้ มเดนิ กลับ บ้านตวั เองไปแม้จะหิวโซมาก็ตาม

หลายวันตอ่ มา นกกระสาถือโอกาสชวนหมาจงิ้ จอกมากินข้าวดว้ ยกันบ้าง คราวน้ี นกกระสาเตรยี มเนอ้ื เอาไวใ้ นเหยอื กน้าทรงสูง ทันทีห่ มาจ้งิ จอกเหน็ ก็รีบพ่งุ เข้าไปหา ทันที แต่ปากของมันก็ไม่ยาวพอทจ่ี ะยื่นลงไปถึงเนื้อของโปรดได้ นกกระสาจึงพดู ขน้ึ มาวา่ \"อย่าหาวา่ ขา้ ใจร้ายกับเจา้ เลยนะ เจา้ จิ้งจอก เพราะขา้ แค่ทาเหมอื นกับทีเ่ จ้าเคยทาไว้ กบั ข้าเท่าน้ันเอง\" ได้ฟังดงั นน้ั หมาจง้ิ จอกเลยต้องยอมกลับบา้ นไป โดยไมม่ ีอะไรตกถงึ ท้องเลยแม้แตน่ ิดเดียว..

นทิ านเร่อื งนีส้ อนให้รวู้ า่ : การใช้ชวี ติ ในสงั คมรว่ มกับผู้อน่ื ถ้าอยากมเี พอื่ นที่ดีอยรู่ อบตัว เราก็ควรทา ตวั เปน็ เพ่ือนที่ดใี หแ้ กเ่ ขาเชน่ กัน เพราะฉะน้ันเด็ก ๆ อย่าคิดแต่จะกลน่ั แกลง้ ใหค้ นอ่ืน ตอ้ งทุกข์ใจเหมือนเจา้ หมาปา่ นะคะ เพราะสกั วนั หน่งึ สงิ่ ไม่ดที ่เี คยทาเอาไว้ จะ ย้อนกลับมาทาร้ายตวั เราเอง ซา้ ยงั ไม่มีใครคอยย่ืนมอื มาชว่ ยเหลอื อกี ดว้ ย แต่ท้ังน้ี การแก้แค้นเอาคืนแบบนกกระสา กไ็ ม่ใชเ่ ร่ืองที่ถกู ตอ้ งเทา่ ไรนัก เพราะเราควรรจู้ ักให้ อภัยต่อกัน ถา้ รแู้ ล้วว่าใครนสิ ยั ไม่ดี หรือคดิ ร้ายต่อตวั เรา ิสงิ ทด่ี ีทส่ี ุดกค็ ือ พยายาม อย่าไปขอ้ งเกย่ี วกับคนคนนั้นจะดีทสี่ ุดค่ะ

นทิ านอสี ป…..ชาวนากบั งูเห่า กาลครัง้ หน่ึงนานมาแลว้ ในฤดูหนาว ณ กระท่อมเลก็ กลางปา่ กว้าง ชาวนาวยั ชรา คนหนึ่งกาลงั จะเข้าเมืองเพอื่ ซื้อเสบียงอาหาร แต่กอ่ นเดนิ ทางเขากลับเจองูเหา่ ตวั หนงึ่ นอนแน่นิ่งอยู่หน้าบา้ นเสียกอ่ น

\"นีค่ อื งูเห่าที่มีพิษรา้ ยแรงน่ะรึ ? ทาไมถงึ นอนไม่ขยบั อยา่ งนล้ี ่ะ\" ชาวนาพดู พึมพากบั ตัวเอง ก่อนสงั เกตเหน็ วา่ ตามตัวของเจา้ งูเหา่ น้นั มหี ยดน้าแข็งเล็ก ๆ เกาะไป ทัว่ \"อ๋อ.. ปกติงูไมถ่ ูกกับอากาศหนาว ๆ สินะ ช่างน่าสงสารเสียจรงิ \" แต่ถงึ แม้ ชาวนาเฒา่ จะรสู้ กึ เวทนาแค่ไหน ก็ยังลังเลว่าจะชว่ ยงเู ห่าตวั นี้ไว้ดหี รอื ไม่ เพราะกลวั จะ เปน็ อันตรายต่อตัวเอง

\"แตฉ่ นั คงปล่อยใหเ้ จ้างูตวั นี้ตายไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตาไม่ได.้ .\" เม่ือคดิ ไดด้ งั นัน้ ชาวนา เฒ่าจึงถอดเสอ้ื คลมุ ของตวั เอง เอาไปหอ่ ตัวของงเู ห่าอย่างแน่นหนา แล้วอมุ้ ข้ึนมาไวแ้ นบ อกหวังให้เจา้ งรู ูส้ กึ อบอุ่นมากข้ึน

เม่ืองูเห่ารสู้ กึ ดีขน้ึ จากความอบอุน่ ทไ่ี ด้รับ พละกาลังกก็ ลับคนื มาในทีส่ ดุ แต่ทันที ที่เห็นชาวนามนั ก็เกิดอาการตกใจ แลว้ ฉกไปยังแขนทนั ทตี ามสัญชาตญาณกอ่ นเลื้อยหนี เขา้ ป่าไป ชาวนาเฒา่ พยายามห้ามเลือดตัวเองให้หยุดไหล ทวา่ พษิ ร้ายแรงกลับซมึ เข้าไป ในรา่ งกายเสยี แล้ว หลงั จากนั้นไม่นาน ชาวนาเฒ่ากส็ ้นิ ใจลงอย่างน่าเวทนา..

นทิ านเรือ่ งน้ีสอนให้รวู้ ่า : การรู้จักสงสารและมจี ิตใจเมตตาต่อคนอ่นื นน้ั เป็นเรื่องที่ดี แตเ่ ด็ก ๆ ควรสงั เกต กอ่ นวา่ คนคนนั้นมีนิสยั เปน็ อย่างไร ถา้ เปน็ คนพาล คนเลว นสิ ยั ไมด่ ี ต้องจาไวเ้ ลยนะคะ ว่าเราไมค่ วรขอ้ งเกี่ยวดว้ ยจะดีท่ีสุด เพราะเราไมส่ ามารถรู้เลยว่าสุดท้ายแล้ว คนเหลา่ นัน้ จะหันกลบั มาทารา้ ยเราเหมือนทีเ่ จา้ งเู หา่ ทากบั ชาวนาเฒา่ ในนทิ านหรือไม่ เพราะฉะนั้น เด็ก ๆ ตอ้ งเลือกคบหาแต่เพื่อน ๆ ที่มีนิสยั ดี นา่ รัก ร้จู ักชว่ ยเหลอื ซ่ึงกันและกันแบบไม่ หวงั ผลตอบแทน ท่ีสาคัญตอ้ งรู้จักหลกี เล่ียงสังคมทีม่ แี ต่คนที่ชกั ชวนใหเ้ ราทาอะไรไมด่ ี ดว้ ยนะคะ เพียงเท่านี้ชวี ติ ของเรากป็ ลอดภยั ไมท่ าใหค้ ณุ พ่อคุณแม่เปน็ ห่วงแล้วล่ะค่ะ ^^

นทิ านอสี ป…..หนนู อ้ ยหมวกแดง กาลครงั้ หนง่ึ ณ หมูบ่ า้ นทแ่ี สนอบอนุ่ มีเด็กหญิงหนา้ ตานา่ รักนงั่ เลน่ ดคู ุณแม่ ทาอาหารอยู่ในครวั เพอ่ื นบ้านทกุ คนต่างพากันเรยี กเธอว่า \"หนนู ้อยหมวกแดง\" ตามสี ของหมวกทเี่ ธอใส่เปน็ ประจา และวันน้ีเธอก็ได้รับคาส่งั จากคุณแม่ ให้นาอาหารและขนม ไปเยย่ี มคณุ ยายซึ่งอาศัยอยู่ในหมูบ่ า้ นข้าง ๆ \"เอาตะกรา้ นี้ไปส่งให้ถึงมอื คุณยายนะจ๊ะ แล้วก็รีบไปรีบกลับ อย่าไปเท่ียวเลน่ เถลไถลท่ไี หนไกล อยา่ พูดคุยกับคนแปลกหน้าดว้ ยละ่ เข้าใจไหม ?\" คณุ แม่คนสวย กาชับด้วยความเปน็ ห่วง ลูกสาวตวั น้อยก็ตอบรบั และสญั ญา แล้วออกจากบา้ นไปอยา่ งรา่ เรงิ ระหว่างทางไปบ้านคณุ ยาย บงั เอิญมีหมาปา่ เจ้าเลห่ ์เดนิ มาพบกบั หนูน้อยหมวก แดง จึงเข้าไปทกั ทายหวงั จับเดก็ หญิงทาเปน็ อาหารมอื้ เย็น \"สวัสดจี ้ะสาวนอ้ ย มาทา อะไรในป่าตรงนค้ี นเดยี วเหรอจะ๊ ?\"

\"หนูกาลังไปเย่ียมคุณยายท่ีหมูบ่ ้านใกล้ ๆ นเ้ี องคะ่ \" หนูน้อยหมวกแดงตอบ อย่างเปน็ มติ ร แตก่ ลบั ทาใหเ้ จา้ หมาปา่ คดิ อุบายหลอกล่อ หวงั จับคณุ ยายของเธอมาเป็น เหยอื่ ดว้ ยอกี คน \"แต่ว่าสาวนอ้ ย.. เอาตะกรา้ เล็ก ๆ ไปแค่น้ี คุณยายเสียใจแย่เลย ฉนั วา่ เราไป เก็บดอกไมส้ วย ๆ มาเป็นของขวญั เพ่ิมกนั เถอะ\" หมาปา่ ชักชวนให้หนนู ้อยหมวกแดง ออกนอกเส้นทาง มันจะได้รีบตรงไปจับคุณยายกินก่อน แล้วดกั รอหนูนอ้ ยหมวกแดงที่ บ้านน้นั เลย

โชคไมด่ ที ีห่ นูน้อยหมวกแดงหลงเชื่อคาชวน แล้วหันไปเกบ็ ดอกไม้ และเดนิ เลน่ อยา่ งเพลดิ เพลินจนลมื ท้ังเวลา ทั้งคาตกั เตอื นของคุณแม่ไปหมดสิ้น กระทง่ั เจ้าหมาปา่ เดินทางไปถงึ หมูบ่ ้านข้าง ๆ แลว้ จับตวั คณุ ยายซอ่ นเอาไวใ้ นตู้ กอ่ นนาเสอื้ ผา้ มาใส่ เพือ่ ปลอมตวั เป็นคณุ ยายนอนป่วยอยบู่ นเตียง รอให้หนนู ้อยหมวกแดงมาถึงแล้วจับกินทั้ง ยายทง้ั หลานพร้อมกันทีเดียว

เมอ่ื หนนู ้อยหมวกแดงรู้ตวั ว่าทาผิดคาส่ังคณุ แม่ ก็รีบวง่ิ ไปหาคณุ ยายทบ่ี ้านทันที แตก่ ลบั พบว่าคุณยายของเธอนัน้ มที ่าทางและหนา้ ตาแปลกประหลาดไปจากเดมิ

\"คณุ ยายคะ ทาไมคุณยายต้องนอนคลุมโปงด้วยละ่ คะ ?\" หนนู อ้ ยถามด้วยความสงสัย \"ยายเปน็ ไขไ้ ม่สบาย ยายเลยหนาวจ้ะหลาน\" หมาปา่ ดดั เสยี งตอบ \"คณุ ยายคะ ทาไมเสยี งของคุณยายแปลกจงั เลยคะ ?\" หนูน้อยถามอีกครั้ง \"ยายเจบ็ คอ ไอหนักมาก เสยี งเลยเพ้ียนไปหน่อยจะ้ หลาน\" หมาป่าตอบพร้อม แกลง้ ทาเป็นไอค่อกแค่ก ทาใหห้ นนู อ้ ยหมวกแดงสงั เกตเห็นเขี้ยวแหลมในปาก \"คณุ ยายคะ ทาไมคุณยายถึงมีเขีย้ วยาวขนาดนั้นล่ะคะ ?\" หนนู อ้ ยหมวกแดง ถาม แล้วคอ่ ย ๆ เดินถอยออกมา เพราะเร่ิมร้สู ึกไม่ปลอดภัย

\"กเ็ พราะยายมีเขยี้ วไวจ้ ับหลานกินไงล่ะ เจ้าหนูนอ้ ย !!\" คราวนีห้ มาปา่ ไม่แสร้ง ทาตัวใจดีอีกต่อไป พร้อมกระโจนมาตะครบุ ตัวหนนู อ้ ยหมวกแดงอยา่ งเกรีย้ วกราด แต่ โชคดีท่ีเสียงกรด๊ี ของหนูน้อยดังไปถึงนายพรานหนุม่ สองคนทีผ่ า่ นมาพอดี ปัง ปัง ปงั !!! เสยี งปืนดังขึน้ สามนัด พร้อมกับร่างของหมาป่าด้ินรนอย่างเจ็บปวด นายพรานหนุม่ บุกเข้ามาช่วยชวี ิตหนนู ้อยหมวกแดง และพาคุณยายออกจากตเู้ สอ้ื ผา้ ได้ อยา่ งปลอดภยั หนูน้อยหมวกแดงสารภาพความผดิ และขอโทษคุณยายทตี่ วั เองเถลไถล จนไดร้ บั อนั ตรายกันทั้งคู่

\"ยายไมโ่ กรธอะไรหรอกจะ้ แค่หนูไมเ่ ป็นอะไรก็พอแลว้ แต่ต้องสญั ญากับยาย กอ่ นนะวา่ จะไม่เชื่อฟังคนแปลกหนา้ ไม่เลน่ ซนจนลืมเวลาแบบคราวน้ีอกี \" หนูนอ้ ย หมวกแดงพยักหน้ารับคา พอคุณยายเหน็ ดงั นัน้ กย็ ม้ิ รบั แล้วเล้ยี งอาหารม้ืออรอ่ ยให้ นายพรานแทนคาขอบคุณ กอ่ นท้งั สองจะพาหนนู ้อยหมวกแดงกลบั สูอ่ ้อมกอดของคณุ แม่ท่ีบ้านโดยสวัสดิภาพ.. นทิ านเร่ืองนี้สอนใหร้ ู้ว่า : เดก็ ๆ ควรมีวนิ ัยในตนเอง และเช่ือฟังคาส่งั สอน รวมถึงคาแนะนาของคณุ พอ่ คุณแม่ ถา้ ไดร้ บั อนุญาตให้ออกไปขา้ งนอกแล้ว ก็ไมค่ วรเถลไถลไปไหนไกลจนมดื ค่า และควรกลบั บา้ นให้ตรงเวลาที่กาหนด ท่สี าคัญตอ้ งพยายามหลีกเล่ียง ไมพ่ ดู คยุ หรอื รับ ของจากคนแปลกหน้าโดยเด็ดขาด เพราะพวกเขาอาจเป็นคนไม่ดที ี่หวังขโมยทรพั ย์สนิ เงินทอง หรือทารา้ ยรา่ งกายแล้วเปน็ อันตรายต่อชีวิต เหมือนกับหมาป่าจอมเจา้ เล่ห์ ท่ีคดิ วางแผนกินหนูน้อยหมวกแดงเป็นอาหาร แต่ถา้ เผลอทาตัวผิดไป กต็ ้องรูจ้ ักขอโทษขอ โพย เอาความผิดพลาดมาเปน็ บทเรียน แล้วอยา่ กลบั ไปทาผดิ ซ้าสองอีกนะคะ

ท่มี า….https://baby.kapook.com/tale?p=2