เนเมียวสีหบดี

เนเมยี วสหี บดี ฝ่ายขา้ งพกุ ามประเทศ อลองพญาใหม้ งั ลอกโอรสองคใ์ หญ่อยู่ รกั ษารตั นสงิ ห์ อภยั คามณีรกั ษาองั วะ มหาสหี สุระอยู่ ณ เมอื งยาง โกงดูแลหวั เมอื งมอญทงั ปวง ทงั เกณฑค์ นแลเสบยี งเป็นกองหนุนสง่ มา เมอื มหี นงั สอื เรียก คนื หนึงเมอื เสร็จกิจการทงั ปวงแลว้ ก่อนจะเขา้ นอนในคืนนนั มหา สหี สุระดูดวงดาวในทอ้ งฟ้า เหน็ ดาวประจาํ องคก์ ษตั ริยพ์ กุ ามอ่อนแสงนกั จงึ เอากระดานชนวนมาเขยี นตรวจดูชะตาของจอมทพั พมา่ เมอื ไดด้ ูตาม วชิ าโหราศาสตรอ์ นั มงั นอจสี งั สอนมา ก็เหน็ วา่ ชะตาอลอง พญาเป็นเจา้ นนั มเี คราะหใ์ หญ่ มหาสหี สุระก็หนกั ใจนกั รุ่งเชา้ จงึ ออกจากเมอื งยาง โกงมที หารรบั ใชต้ ามไปสคี น ขบั มา้ ตรงไปยงั รตั นสงิ หเ์ ขา้ เฝ้ามงั ลอกราช บตุ ร เมอื ไดพ้ บกนั แลว้ มงั ลอกตรสั สนทนาดว้ ยครู่หนงึ จงึ ถามวา่ ท่าน อามาหาขา้ พเจา้ นมี ธี ุระสาํ คญั ประการใดฤาหาไม่ มหาสหี สุระจงึ ทูลว่า เมอื คืนนีขา้ พเจา้ ตรวจดูพระชะตาเจา้ เหนอื หวั ชะตาเวลานพี ระเคราะห์ หนกั นกึ กงั วลนกั จงึ มาเฝ้า มงั ลอกไดฟ้ งั ดงั นนั ก็นงิ องึ ไปดว้ ยความเป็น ห่วงพระบดิ า แลว้ จงึ ตรสั ว่าเสด็จไปศึกครงั นีขา้ พเจา้ กเ็ ป็นห่วงนกั ท่าน เสดจ็ นาํ ทพั ออกหนา้ อยู่เนืองๆ ท่านอาเหน็ ควรประการใดเลา่ มหาสี หสุระจงึ ทูลว่าขอพระองคแ์ ต่งหนงั สอื ไปทูลใหร้ ะวงั พระองค์ จกั ใหเ้ป็น

การดกี ใ็ หป้ ระทบั อยู่ในค่าย เฉพาะวนั ขนึ ๑ คาํ เดอื น ๖ นนั พระ เคราะหร์ า้ ยนกั ขอใหท้ รงสมาทานศีลอยู่ในค่ายทงั วนั มงั ลอกจงึ แต่ง หนงั สอื ขนึ แลว้ ใหม้ า้ เรว็ รีบเอาหนงั สอื ไปถวายจอมทพั พมา่ มใิ หช้ า้ ที ทหารมา้ เร็วก็ขบั มา้ มาตามทางมไิ ดห้ ยุดพกั วนั คืน ครนั ลว่ งแดนมาถงึ เมอื งราชบรุ ชี ายป่า ชาวบา้ นซงึ หลบซอ่ นพมา่ อยู่ในป่ามาพบทหารพมา่ ขี มา้ มาดงั นนั เหน็ ไดท้ กี เ็ อาธนูยงิ ตกลงจากหลงั มา้ แลว้ จงึ เขา้ กลุม้ รุมทาํ รา้ ยจนทหารมา้ เรว็ เสยี ชวี ติ อยู่ ณ ทนี นั ความนีก็มไิ ดล้ ่วงรูไ้ ปยงั มงั ลอก แลมหาสหี สุระ เดอื น ๕ แรม ๑๔ คาํ อลองพญายกทพั หลวงมาสมทบกบั ทพั หนา้ แลว้ จงึ ไปตงั ทพั ใกลก้ บั วดั กษตั รา แลตรสั ใหเ้อาปืนใหญ่มาตงั ที วดั ราชพรวี ดั กษตั ราระดมยงิ เขา้ ไปในพระนคร บา้ นเรือนเสยี หายผูค้ น ลม้ ตายมากนกั สมเดจ็ พระเจา้ อยู่หวั อทุ ุมพรหวงั ปลอบขวญั ชาวเมอื งจงึ เสดจ็ ขนึ ชา้ งพระทีนงั ไปบญั ชาการรบ ตรสั ใหท้ หารยงิ ปืนใหญ่ตอบโต้ พมา่ ไทยกบั พมา่ ก็ยงิ ปืนใหญ่ใส่กนั เช่นนนั จนถงึ เวลาเยน็ พมา่ ก็ถอย กลบั คนื เขา้ ค่ายไป ครนั ถงึ เดอื น ๖ ขนึ ๑ คาํ อลองพญาตรสั ใหท้ หารเอาปืนใหญ่มา ตงั ทวี ดั หนา้ พระเมรุแลวดั ชา้ ง แลว้ ใหร้ ะดมยงิ เขา้ ไปในพระนครใหห้ นกั หน่วง พมา่ ยงิ ถลม่ พระนครไดช้ วั เวลาหนงึ ลูกปืนลูกหนึงก็ไปตอ้ งยอด พระทนี งั สุริยาสนอ์ มรนิ ทรห์ กั ทาํ ลายลง อลองพญาเหน็ ดงั นนั กโ็ สมนสั พระทยั นกั แลพระเคราะหบ์ นั ดาลใหเ้ป็นไป ทรงมพี ระทยั กาํ เรบิ

ปรารถนาจะยงิ ทาํ ลายพระนครดว้ ยพระหตั ถเ์ อง จงึ ตรสั เรียกคบไฟแลว้ ใหท้ หารบรรจลุ ูกแลใสส่ ายชนวน แลว้ จงึ จดุ ไฟเขา้ ทสี ายชนวน เมอื ไฟแลน่ จากสายชนวนถงึ ดนิ ปืน ก็ระเบดิ ทาํ ลายปืนใหญ่แตกเป็นเสยี ง จอมทพั พมา่ ตอ้ งระเบดิ กระเด็นจากทไี ปถงึ สามวา ทหารทอี ยู่ใกล ้ พลอยถกู ระเบดิ เจบ็ ไปดว้ ย เหตุการณก์ ช็ ลุ มนุ อลหมา่ นกนั ไปทวั ทหารทงั ปวงกห็ ยุดยงิ แต่เพยี งนนั มงั ระมงั ข่องนรธาใหท้ หารพาพระองค์ กลบั เขา้ ค่ายแลว้ ใหร้ ะดมยงิ ต่อไป หมอหลวงกถ็ กู ตามมารกั ษาพระ อาการ แต่ตอ้ งระเบดิ เป็นแผลฉกรรจน์ กั หมอหลวงก็ทูลมงั ระว่าพระ อาการหนกั แลสมนุ ไพรจะทาํ ยากม็ ไิ ดบ้ รบิ ูรณ์ จะไปหาแห่งหนใดก็ มไิ ดร้ ูท้ ี หากเสดจ็ กลบั พระนครทนั กเ็ หน็ จะยงั รกั ษาพระอาการได้ มงั ระจงึ มคี าํ สงั ใหเ้ลกิ ทพั แลพมา่ เลกิ ทพั กลบั ครงั นนั เป็นการด่วนนกั ปืนใหญ่ซงึ เป็นของภาระหนกั พาใหเ้ดนิ ทางไมส่ ะดวกก็ถกู ฝงั เสยี ทคี ่าย แลว้ ทพั พมา่ กถ็ อยออกไปทางเมอื งตากเพอื ไปขา้ มแดนทางด่านแม่ละเมา แต่ยงั ไมพ่ น้ แดนเมอื งตากอลองพญาพกุ ามราชก็สนิ พระชนม์ ในเวลา นนั พระชนมายุได้ ๔๖ พรรษา ขา้ งฝ่ายกรุงศรอี ยุธยานนั เมอื พมา่ ถอยทพั ไปโดยเร็ว พระเจา้ อทุ มุ พรก็ตรสั ปรึกษาขนุ นางว่าพมา่ คิดการใด ขนุ นางทงั ปวงกท็ ูลวา่ พมา่ ทาํ ทงั นีเป็นกลอบุ าย คงซุ่มทหารไวร้ ะหว่างทางหวงั ใหเ้ราตามตี เมอื ได้ ท่วงทกี ย็ กทหารออกมาลอ้ ม เรากจ็ ะเสยี ทเี ขาเป็นมนั คง พระเจา้ อทุ ุมพรสดบั ดงั นนั กย็ งั แคลงพระทยั อยู่ จงึ ตรสั ใหส้ ง่ กองสอดแนมตาม

ไปดูท่วงทที พั พมา่ ครนั กองสอดแนมตามพมา่ ไปสองวนั ก็กลบั มาทูลวา่ พมา่ ถอยทพั กลบั พกุ ามเป็นมนั คง เร่งรดั ทหารใหเ้ดนิ ทางโดยเรว็ มใิ ห้ หยุดพกั แลมไิ ดม้ ที หารซุ่มซ่อนไวร้ ะหว่างทาง สมเดจ็ พระเจา้ อยู่หวั จงึ ตรสั ใหพ้ ระยายมราชกบั พระยาสหี ราชเดโชชยั ยกกองทพั ตามไป ทพั ไทย ตามไปจนถงึ เมอื งตากก็มไิ ดท้ นั ทพั พมา่ จงึ ไดถ้ อยทพั กลบั คืนพระนคร ขา้ งทพั พมา่ นนั ยกขา้ มแดนตรงไปเมอื งยางโกง เมอื ถงึ แลว้ มงั ระ รบี เสดจ็ กลบั รตั นสงิ หก์ ่อน สงั ใหม้ งั ข่องนรธาคมุ ทหารเชญิ พระศพไป ตามลาํ นาํ อริ วดี เมอื พระศพไปถงึ รตั นสงิ หก์ จ็ ดั งานพระเมรุมาศถวาย พระเพลงิ อย่างยงิ ใหญ่ตามพระยศมหากษตั ริย์ เมอื เสร็จงานพระศพ แลว้ มงั ระกป็ ระทบั อยู่แต่ในวงั มไิ ดเ้สดจ็ ออกไปไหน ฝ่ายขา้ งมงั ข่องนรธานนั มไิ ดม้ าทรี ตั นสงิ หด์ ว้ ย เมอื กระบวนพระ ศพมาถงึ เมอื งตองอู มงั ขอ่ งนรธาก็เขา้ พกั พลทตี องอู แลว้ ใหส้ ุเลสว่ ย นายกองคมุ ทหาร ๓๐๐ เชญิ พระศพไปยงั รตั นสงิ ห์ เจา้ เมอื งตองอนู นั เป็นอนุชาของอลองพญา เมอื เห็นมงั ขอ่ งนรธามาพกั พลเฉยอยู่ดงั นนั ก็ นกึ แคลง จงึ ปรึกษากบั คนสนทิ หวงั จะจบั ตวั มงั ข่องนรธา แลใหไ้ ป เตรยี มทหารเอาไว้ หยงั มนิ ายทหารคนสนทิ ของมงั ข่องนรธาเหน็ ทหาร ตองอูเคลอื นไหวกนั คกึ คกั ก็นาํ ความมาบอก มงั ข่องนรธาจงึ วา่ เหน็ เจา้ ตองอูจะสงสยั เราแลว้ จกั อยู่ในตองอูต่อไปกจ็ ะถงึ ความตายเป็นมนั คง เวลานีอภยั คามณีไปงานพระศพทรี ตั นสงิ ห์ แต่งใหจ้ อสู่อยู่รกั ษาองั วะ พอทเี ราจะปลน้ เอาเมอื งได้ จงเตรยี มทหารยกไปองั วะเถดิ หยงั มกิ ว็ า่

ท่านคิดเหน็ ประการใดบอกขา้ พเจา้ เถดิ ไมว่ า่ จะเป็นทางไหนขา้ พเจา้ กจ็ ะ ตดิ ตามไปรบั ใชท้ ่าน ดงั ทเี คยเป็นมามไิ ดห้ ลบหนี มงั ขอ่ งนรธาจงึ ว่าเรา เป็นเพอื นอลองพญามาแต่นอ้ ย อนั ราชสมบตั ิพกุ ามนีเราก็ช่วยใหไ้ ดม้ า ราชบลั ลงั กอ์ ลองพญามนั คงอยู่ไดก้ ด็ ว้ ยเรา เมอื เขาตายลงจะใหเ้รารบั ใช้ ลูกหลานเขาต่อไปกระนนั หรือ เรารบั ใชเ้ขากบั ลูกมานานพอแลว้ ฝีมอื เรากม็ บี ารมเี ราก็มาก จะยึดองั วะตงั ตวั เป็นใหญ่มไิ ดห้ รือ หยงั มจิ งึ วา่ ขา้ พเจา้ มไิ ดร้ ูก้ ารณข์ า้ งหนา้ แต่หากบารมที ่านมอี ยู่ก็มหี วงั ทีจะครอบ ครองราชสมบตั ิได้ ขา้ พเจา้ จะตามรบั ใชท้ ่านมไิ ดห้ ่าง มงั ข่องนรธาไดฟ้ งั ดงั นนั กย็ นิ ดนี กั จงึ สงั ใหห้ ยงั มไิ ปรวบรวมทหารแลว้ จงึ ยกออกจากตอง อูมงุ่ หนา้ ไปยงั องั วะ เมอื เจา้ เมอื งตองอูทราบความเช่นนนั ก็ส่งใบบอกไป ยงั รตั นสงิ ห์ ครนั เมอื ไปถงึ องั วะแลว้ มงั ข่องนรธาก็ใหท้ หารรกั ษาประตูเมอื งไป ลวงจอสูว่ า่ มงั ลอกใหต้ วั ยกทหารมารกั ษาเมอื ง ดว้ ยระแคะระคายมาว่า กระแซจะเขา้ มาชงิ เมอื ง จอสูไ่ ดฟ้ งั ดงั นนั กค็ ิดว่าจริง จงึ ใหท้ หารเปิด ประตูเมอื งรบั เมอื มงั ขอ่ งนรธาเขา้ เมอื งไดก้ ็จบั ตวั จอสู่ใหท้ หารนาํ ไป ปลอ่ ยนอกเมอื งเสยี แลว้ ก็รกั ษาเมอื งไวเ้ป็นมนั คง ขา้ งจอสูน่ นั เมอื ตอ้ งอบุ ายมงั ข่องนรธากร็ บี เดนิ ทางมายงั รตั นสงิ ห์ แลว้ ทูลเรืองทงั หมดใหม้ งั ลอกทราบ มงั ลอกจงึ ปรกึ ษาขนุ นางทงั ปวง นดั ติลาผูเ้ป็นเสนาบดวี งั จงึ ทูลใหม้ หี นงั สอื เรยี กตวั มงั ข่องนรธามาเฝ้า แมม้ าเฝ้ากใ็ หจ้ บั ตวั ฆ่าเสยี หากไมม่ าจงึ ยกทพั ขนึ ไปจบั ตวั มงั ลอกก็

เหน็ ดว้ ย แลว้ จงึ ปรกึ ษาว่ามงั ระนอ้ งเราก็ดูท่าทกี ระดา้ งกระเดอื ง เหน็ จะ อยากขนึ ครองราชย์ นดั ติลาจงึ ทูลว่าราชสมบตั ินเี ป็นของพระองค์ แม้ ใครปรารถนาพระองคก์ ค็ วรกาํ จดั เสยี ขอใหท้ รงเรยี กเจา้ มงั ระมาเฝ้าแลว้ จบั ตวั ประหาร มงั ลอกกว็ า่ พนี อ้ งกนั ทาํ ดงั นีมบิ งั ควรนกั นดั ตลิ าจงึ ทูล ว่าพระองคค์ ิดไปขา้ งเดยี ว หากพระอนุชาคิดถงึ ความเป็นพนี อ้ งก็คงไม่ กระดา้ งกระเดอื งปรารถนาราชสมบตั ิดงั นี ขนุ นางทงั ปวงกท็ ูลใหม้ งั ลอก ทาํ ตามทนี ดั ตลิ าวา่ โดยเอาเหตคุ วามสงบของแผน่ ดนิ เป็นสาํ คญั มงั ลอกแมไ้ มเ่ ต็มใจแต่ก็ขดั มไิ ด้ จงึ ใหท้ าํ หนงั สอื เรียกตวั มงั ขอ่ งนรธา สง่ ไปเมอื งองั วะ แลว้ ใหน้ ดั ติลาไปเชิญมงั ระมาเฝ้า ฝ่ายมงั ระนนั เมอื นดั ตลิ ามาแจง้ ว่ามงั ลอกใหเ้ขา้ เฝ้ากอ็ า้ งวา่ ตวั ป่วย อยู่ หายดเี มอื ใดก็จะไปเฝ้า แลในเวลาทผี ่านมาตงั แต่กลบั มาอยู่ทวี งั มงั ระกเ็ รียกขนุ นางผูใ้ หญ่มาหาเป็นหลายครงั พยายามเกลยี กลอ่ มใหม้ า ช่วยเชดิ ชูตวั ขนึ เป็นกษตั ริย์ ขนุ นางทงั นนั กย็ งั สองฝกั สองฝ่ายอยู่ รอ ดูอยู่วา่ ใครจะลงมอื ก่อน หากกลา้ แขง็ แลมที างจะชนะกจ็ ะเขา้ ดว้ ย มงั ระเองก็ยงั ไมม่ นั ใจจงึ ยงั มไิ ดท้ าํ การใด แต่นดั ตลิ ามาเรียกใหไ้ ปเฝ้าเชษฐา ซาํ อกี ก็บอกปฏเิ สธไปอกี ครนั ความทราบถงึ พระชนนกี ร็ อ้ นพระทยั นกั จงึ รีบเสดจ็ มาหา เมอื ตรสั สนทนาดว้ ยครู่หนึงจงึ ถามความวา่ พใี หไ้ ปหา ไยเจา้ จงึ ไม่ไปเลา่ มงั ระก็ทูลว่าเหน็ มงั ลอกจะเรียกลูกไปฆ่าเป็นแน่แท้ พระชนนีจงึ วา่ เจา้ กลวั ดงั นนั ก็ควรจะมาบอกแม่ ไมค่ วรนิงเฉยดงั นี

เป็นเหตุใหบ้ าดหมางกนั ไปเปลา่ พกี ็จะแคลงว่าเจา้ ไมซ่ อื ตรง คิดจะ แย่งสมบตั ิ มงั ระจงึ วา่ ราชสมบตั นิ กี ็ควรเป็นของลูก ลูกช่วยท่านพ่อรบชงิ เมอื ง ต่างๆ เอาชวี ติ เขา้ แลกเป็นทพั หนา้ ทกุ ครงั ไยจงึ จะตกไปถงึ ผูท้ มี ไิ ด้ ลงทนุ ลงแรงเลา่ พระชนนีจงึ ว่าเจา้ เจรจาดงั นมี คิ วร พ่อก็เคยบอกไว้ ใหส้ มบตั ินตี กเรียงพนี อ้ งกนั ไป มงั ลอกเป็นพยี ่อมตอ้ งไดส้ มบตั กิ ่อน แมต้ ายลงกจ็ ะตกแก่เจา้ มงั ระกแ็ ยง้ วา่ มงั ลอกกม็ มี งั หมอ่ งเป็นบตุ รอยู่ ทไี หนจะใหส้ มบตั นิ นั ตกมาถงึ ลูก พระชนนจี งึ ว่าแมจ่ ะไมย่ อมใหม้ งั ลอก ทาํ ผดิ คาํ พ่อ หากบุญบารมเี จา้ มอี ยู่ก็จะไดส้ มบตั ิเป็นมนั คงมพิ กั ตอ้ ง สงสยั จงเชอื คาํ แมแ่ ลว้ เจา้ จะปลอดภยั จงไปหามงั ลอกกบั แมเ่ ถดิ มงั ระหวนอาลยั ราชสมบตั นิ กั แต่กข็ ดั ขวางมริ ูท้ จี ะหลกี เลยี งได้ จงึ จาํ ตอ้ ง ไปเฝ้ามงั ลอกพรอ้ มพระชนนี เมอื ไดพ้ บกนั พรอ้ มหนา้ แลว้ พระชนนีก็ตรสั เลา้ โลมใหพ้ นี อ้ งขดั คลายหายสูญ มงั ลอกกว็ ่าพนี ีมไิ ดค้ ิดแคลงเจา้ เลย แต่พ่อตายไปก็มี การสาํ คญั จะตอ้ งปรึกษากนั เจา้ กเ็ ป็นคนสาํ คญั อนั พ่อไวใ้ จ ขนุ นางก็ เคารพนบั ถอื จะช่วยพคี ดิ การใดก็ทะลปุ รุโปร่งไปไดไ้ มย่ าก จงึ ได้ เรยี กเจา้ มาหวงั จะปรึกษากนั แลราชสมบตั ินแี มพ้ ตี ายลงก็จะตกไดแ้ ก่ เจา้ แมล้ ูกพมี ตี วั อยู่ก็จะไมย่ กให้ พอ่ สงั ไวค้ าํ ไหนกต็ อ้ งเป็นคาํ นนั มงั ระกแ็ กว้ ่าทมี ไิ ดม้ าเฝ้านนั มใิ ช่คิดขดั เคือง แต่ป่วยอยู่จงึ มามไิ ด้ ทงั สาม อยู่สนทนากนั อกี ครู่หนงึ พระชนนีจงึ พามงั ระกลบั ออกมา

ครนั เมอื รออยู่หลายวนั มงั ขอ่ งนรธามไิ ดม้ าเฝ้า แลหวั เมอื งต่างๆก็ มที ่าทกี ระดา้ งกระเดอื งอนั เป็นธรรมเนยี มหวั เมอื งใหญ่ในพกุ าม เมอื ผลดั แผ่นดนิ ครงั หนงึ ก็จะแขง็ เมอื งลองบารมกี ษตั รยิ ใ์ หม่กนั ครงั หนงึ มงั ลอกจงึ ตรสั ในทปี ระชมุ ขนุ นางว่าจะปราบมงั ขอ่ งนรธาเสยี ก่อนแลว้ จงึ ราชาภเิ ษก จากนนั จงึ เทยี วปราบปรามหวั เมอื งทงั ปวงทตี งั แขง็ เมอื ง ต่อไป แลว้ จงึ ตรสั ใหอ้ ภยั คามณีอยู่รกั ษากรุงรตั นสงิ ห์ พระองคก์ บั มหา สหี สุระยกทพั ไปจบั ตวั มงั ข่องนรธาทอี งั วะ ครนั ยกพลมาถงึ เมอื งสะแคงมงั ลอกก็ตงั ค่ายหลวง ณ เมอื งนี แลว้ ใหม้ หาสหี สุระนาํ พลยกไปตีองั วะ แต่กาํ ลงั เมอื งองั วะยงั กลา้ แขง็ นกั มหาสหี สุระตเี มอื งมไิ ดจ้ งึ ตงั ค่ายลอ้ มไวห้ วงั จะใหไ้ พร่พลองั วะอดอาหาร เมอื ถกู ลอ้ มดงั นนั มงั ขอ่ งนรธาก็เหน็ วา่ เนนิ นานไปหากขาดเสบยี งอาหารก็ จะตอ้ งเสยี องั วะเป็นมนั คง จงึ ใหห้ ยงั มนิ ายทหารคนสนิทนาํ ทหารออกรบ ใหต้ คี ่ายมหาสหี สุระใหแ้ ตก หยงั มนิ าํ พลเขา้ ต่อสูห้ วงั จะตีค่ายมหาสี หสุระใหไ้ ด้ แต่ฝีมอื แลกาํ ลงั ทหารมไิ ดเ้ หนอื กว่า รบกนั อยู่ชา้ นานก็มไิ ด้ เหน็ ผล หยงั มกิ ถ็ อยทหารกลบั เขา้ เมอื ง ฝ่ายมหาสหี สุระเหน็ วา่ หยงั มมิ ฝี ีมอื กค็ ิดเอาชนะดว้ ยอบุ าย จงึ ให้ ลอ้ มเมอื งองั วะใหแ้ น่นหนามใิ หใ้ ครเขา้ ออกได้ เมอื งองั วะขาดเสบยี งก็ อ่อนแรงลง มงั ขอ่ งนรธาจงึ ใหห้ ยงั มอิ อกตคี ่ายมหาสหี สุระอกี ครงั หนงึ หยงั มกิ น็ าํ ทหารออกตคี ่ายหวงั จะใหแ้ ตกในครงั นีดว้ ยในเมอื งอดอยาก มากแลว้ ในขณะทรี บกนั ชลุ มนุ อยู่นนั มหาสหี สุระกข็ บั มา้ เขา้ มาจบั ตวั

หยงั มเิ อาไวไ้ ด้ หยงั มจิ ะสะบดั อย่างไรก็ไมพ่ น้ เกาะกุม มหาสหี สุระจงึ ว่าเรามไิ ดค้ ิดจะฆ่าเจา้ แต่เจา้ อยู่รบั ใชม้ งั ข่องนรธานหี วงั ประโยชนอ์ นั ใด เจา้ กเ็ หน็ การณอ์ ยู่แลว้ วา่ มงั ขอ่ งนรธากาํ ลงั จะเสยี องั วะ แลมจี ดุ หมายอยู่ ทผี หี วั ขาด เจา้ อยากหวั ขาดตามไปดว้ ยกระนนั หรอื หยงั มไิ ดฟ้ งั ดงั นนั กน็ งิ อยู่ ดว้ ยตวั ลาํ บากนกั แลทงั เหน็ ความตายอยู่เบอื งหนา้ มหาสหี สุระจงึ วา่ แมเ้จา้ อยากไดค้ วามชอบก็จงตดั หวั มงั ข่องนรธามาใหเ้รา เราจะทูล เจา้ นายใหป้ ูนบาํ เหน็จชบุ เลยี งมใิ หเ้ดอื ดรอ้ น หยงั มกิ ถ็ ามวา่ คาํ ท่านกลา่ ว เราจะเชอื ถอื ไดห้ รอื มหาสหี สุระก็ว่าถา้ เจา้ ไมเ่ ชอื เราก็จะเป็นผหี วั ขาด ตามมงั ขอ่ งนรธา จงเลอื กเอา จะตดั หวั มงั ข่องนรธามาใหเ้ราหรอื จะยอม หวั ขาดดว้ ยกนั แลว้ มหาสหี สุระกป็ ลอ่ ยตวั หยงั มิ หยงั มกิ พ็ าทหารกลบั เขา้ เมอื งแลว้ แจง้ กบั มงั ข่องนรธาวา่ มหาสหี สุระฝีมอื กลา้ แขง็ นกั ไม่ อาจต่อรบดว้ ยได้ มงั ขอ่ งนรธาไดฟ้ งั ดงั นนั ก็จนใจ มริ ูท้ ีจะกลา่ วประการใดได้ วนั ต่อมาหยงั มกิ บ็ อกกบั มงั ขอ่ งนรธาวา่ เวลานมี หาสหี สุระลอ้ ม เมอื งอยู่ เสบยี งอาหารกข็ าดแคลน เหน็ วา่ เราจะรกั ษาเมอื งไวม้ ไิ ด้ เราลอบหนีออกจากเมอื งรกั ษาชวี ติ กจ็ ะดกี ว่า มงั ข่องนรธากว็ า่ ทงิ เมอื ง หนีขา้ ศึกดงั นกี ิติศพั ทไ์ ปถงึ ไหนก็เสอื มเสยี ไปถงึ นนั หยงั มจิ งึ ว่าแมว้ นั ขา้ งหนา้ เรากลา้ แขง็ กอ็ าจยกกลบั มาชงิ เมอื งคนื ได้ แต่หากท่านไมห่ นี เราก็จะถกู จบั ประหารอยู่ ณ เมอื งนเี สยี ชอื ไปชวั ลูกชวั หลาน มงั ข่อง นรธาจาํ ตอ้ งทาํ ตามความคิดของหยงั มิ ตกกลางคนื จงึ ลอบหนอี อกนอก

เมอื งพรอ้ มดว้ ยหยงั มแิ ลทหารคนสนทิ อกี สามคน แต่หยงั มนิ นั กระซบิ บอกกบั เพอื นอกี สามคนวา่ เมอื ถงึ ทางแยกใหแ้ ยกกนั ไป แลว้ จงึ ไปพบกนั ทเี มอื งชเวโบ เพอื ไมใ่ หใ้ ครตามไดส้ ะดวก ครนั มงั ขอ่ ง นรธากบั พวกขี มา้ ออกจากเมอื งองั วะไปถงึ ทางแยก หยงั มกิ ็ใหส้ ญั ญาณใหเ้พอื นขบั มา้ แยกทางไป มงั ขอ่ งนรธาขมี า้ นาํ หนา้ มาครู่หนึงรูส้ กึ ผดิ สงั เกตเสยี งเทา้ มา้ ทวี งิ ตามกห็ นั มาดู เหน็ มแี ต่หยงั มติ ามมากห็ ยุดมา้ ถามว่าอกี สามคนไป ไหนเสยี เลา่ หยงั มกิ แ็ กว้ ่าคนื นเี ดอื นมดื เหน็ จะหลงทางกนั แต่ก็ไม่ เป็นไร พรุ่งนเี ชา้ กค็ งไดพ้ บกนั ในเมอื ง เรารีบเดนิ ทางกนั เถดิ มงั ขอ่ งนรธากข็ บั มา้ นาํ หนา้ ต่อไป เมอื พน้ เขตเมอื งออกมาไม่นานนกั หยงั มิ ก็ชกั ปืนออกมาแลว้ ยงิ เขา้ ดา้ นหลงั มงั ข่องนรธา มงั ขอ่ งนรธากต็ กจาก หลงั มา้ รอ้ งโอดโอยอยู่ หยงั มจิ งึ ลงจากมา้ แลว้ เอาดาบตดั หวั มงั ขอ่ งนรธา ใส่ผา้ ห่อไว้ แลว้ จงึ ควบมา้ ตรงมายงั ค่ายของมหาสหี สุระ เมอื เขา้ มาถงึ ค่ายไดพ้ บกนั แลว้ หยงั มกิ ค็ าํ นบั มหาสหี สุระ แลว้ แกห้ ่อผา้ ทใี สห่ วั มงั ขอ่ ง นรธาออก แลว้ กลา่ วว่าขา้ พเจา้ ไดท้ าํ ตามคาํ ท่านแลว้ หวงั ว่าท่านคงไม่ ลมื คาํ ทไี ดส้ ญั ญาไว้ มหาสหี สุระจงึ ว่าขอใหเ้จา้ ไดว้ างใจในคาํ พูดของเรา เราจะทูลใหเ้จา้ เหนอื หวั ประทานรางวลั ใหเ้จา้ แน่ แต่วานเจา้ ช่วยเอาเมอื ง องั วะใหเ้ราอกี สกั ครงั ความ ชอบเจา้ ก็จะมากขนึ แลว้ มหาสหี สุระจงึ จดั ทหารใหห้ ยงั มบิ ุกเขา้ เมอื งองั วะ หยงั มกิ ย็ กพลมายงั องั วะโดยเร็ว ฝ่ายเมอื งองั วะนนั เมอื ถกู ทหารของเจา้ พกุ ามมาลอ้ มไวด้ งั นนั จะหา ผูบ้ ญั ชาการรบก็มไิ ด้ ต่างคนจงึ ต่างทงิ หนา้ ทขี องตวั หยงั มจิ งึ นาํ ทหาร

บกุ เขา้ ยดึ องั วะโดยงา่ ย ครนั รุ่งเชา้ มหาสหี สุระจงึ เขา้ มาจดั ราชการในองั วะ แลว้ ตงั ใหอ้ องจอนายทพั อยู่รกั ษาเมอื ง แลว้ จงึ พาหยงั มไิ ปเฝ้ามงั ลอกที ค่ายหลวง เมอื มงั ลอกไดท้ ราบความแลว้ ก็ตรสั ชมมหาสหี สุระกบั หยงั มิ เป็นหนกั หนา แลว้ จงึ เสดจ็ ยกทพั หลวงกลบั คนื พระนคร เมอื ถงึ พระนครแลว้ มงั ลอกกใ็ หท้ าํ พธิ รี าชาภเิ ษก เสดจ็ ขนึ เป็น กษตั รยิ อ์ งคท์ สี องแห่งราชวงศอ์ ลองพระ ทรงพระนามวา่ พระเจา้ นอง ดอจี แลว้ สถาปนามงั ระขนึ เป็นพระมหาอปุ ราช เลอื นมหาสหี สุระขนึ เป็นเนเมยี วสหี บดี ตงั หยงั มเิ ป็นมงั มหานนั ทมติ รแ์ มท่ พั แลว้ จงึ โปรด ฯ ใหเ้รยี กเจา้ เมอื งต่างๆเขา้ มาถอื นาํ ในพระนคร ครงั นนั สะโดะมหาสุริยอจุ นาพระเจา้ อาผูค้ รองเมอื งตองอกู ระดา้ ง กระเดอื งมไิ ดม้ าถอื นาํ ตามสงั มงั ลอกจงึ จดั ทพั หลวงยกไปตองอพู รอ้ ม ดว้ ยมงั มหานนั ทมติ ร์ ครนั ถงึ เมอื งก็ตงั ค่ายลงใหม้ นั คง แลว้ จงึ ตรสั ใหม้ งั มหานนั ทมติ รน์ าํ ทหารยกเขา้ ตเี มอื ง แต่เมอื งตองอูมปี ราการป้องกนั ศตั รูไดด้ ีดว้ ยกาํ แพงเมอื งสูง คูเมอื งกล็ กึ แลกวา้ งมใิ ช่จะขา้ มไปโดยงา่ ย มงั มหานนั ทมติ รน์ าํ พลบุกเขา้ ตีเมอื งกไ็ มส่ าํ เร็จ จาํ ตอ้ งลา่ ถอยกลบั ค่าย ก็โปรดใหท้ หารออกหาเสบยี งดว้ ยเหน็ ว่าจะตอ้ งทาํ ศึกเป็นเวลานาน ทพั ของพระเจา้ พกุ ามลอ้ มเมอื งตองอูไวเ้ป็นมนั คง ในเมอื งก็ขาด เสบยี งอาหาร ครนั อดอยากมากเขา้ ขนุ นางทงั ปวงจงึ ออ้ นวอนใหเ้จา้ ตอง อยู อมอ่อนนอ้ มต่อมงั ลอก อย่างไรเสยี เป็นอาหลานกนั ก็คงมไิ ดฆ้ ่าฟนั เจา้ ตองอจู าํ ตอ้ งยอมตามนนั วนั ต่อมาจงึ จดั กระบวนเครืองบรรณาการ

ออกมาเฝ้ามงั ลอก ครนั เมอื เขา้ เฝ้าทูลขอประทานโทษแลว้ มงั ลอก จงึ ตรสั ว่าตวั กระทาํ ดงั นีองอาจนกั รูอ้ ยู่แลว้ วา่ เราขนึ ครองราชยส์ บื ต่อจาก พระเจา้ อลองพญา ตวั เป็นขบถหวงั นงั บลั ลงั กก์ ระนนั หรือ นเี หน็ แก่ พระเจา้ อลองพญาเราจะไมฆ่ ่าตวั แต่อย่าเป็นเจา้ ใหค้ นเขาตเิ ตียนเลย แลว้ จงึ ตรสั ใหม้ งั มหานนั ทมติ รอ์ ยู่รกั ษาเมอื งตองอู ถอดยศเจา้ ตองอู ลงเป็นไพร่ แลว้ จงึ เสดจ็ ยกทพั หลวงกลบั รตั นสงิ หโ์ ดยนาํ ตวั เจา้ ตองอู กลบั มาดว้ ย