แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 1 0 1 หนงิ หลนิ (ป่าอนั สงบสขุ ) เนืองจากอดตี ไทเฮาทรงรกั ชอบธรรมชาตแิ ละพชื พนั ธไุ์ มด้ อกหายาก อดตี ฮอ่ งเตจ้ งึ มี ดาํ รใิ หส้ รา้ งอุทยานแหง่ นีถวาย พออดตี ไทเฮา สนิ พระชนม์ สวนแหง่ นีถกู ทงิ รา้ งอยชู่ ว่ งหนงึ อดตี ฮอ่ งเต้ ทรงเสยี ดายและดาํ รวิ า่ พชื พนั ธใุ์ นสวนตา่ งเป็นของรกั ของ พระมารดาควรจะไดอ้ วดความงามของมนั ใหม้ าก จงึ ประกาศเปิดใหช้ นชนั สงู ในตา้ ถงสามารถใชเ้ ป็นสถานที พกั ผอ่ นได้ หรอื หลายคราวกถ็ กู ใชเ้ ป็นสถานทจี ดั งาน เลยี งต่างๆ ของเชอื พระวงศ์ ยามนีใตศ้ าลาในมุมลบั ตาของสวนหนิงหลนิ หลิวจา้ วอวี ในชุดอาภรณ์สชี มพูออ่ นกาํ ลงั นงั กระสบั กระสา่ ยสายตา สอดสอ่ งอยไู่ มส่ ขุ คอกช็ ะเงอ้ ชะแงเ้ พอื มองหาบคุ คลทตี น นดั หมายเอาไวด้ ว้ ยจติ ใจทรี อ้ นรุม่ หลวิ จา้ วอวเี ป็นบตุ รคี นรองของเจา้ กรมอากรหลวิ เฉยี น มารดาของนางเดมิ แต่งเขา้ มาเป็นอนุในจวน แตห่ ลงั จาก ฮหู ยนิ เอกตายเพราะคลอดบุตรชาย ประจวบกบั ท่านตา ของนางไดเ้ ลอื นตาํ แหน่งขนึ เป็นเสนาบดฝี ่ายจารตี บดิ า ของนางจงึ ไมไ่ ดแ้ ตง่ ฮหู ยนิ เอกคนใหม่ แต่ยกฐานะมารดา นางขนึ เป็นฮหู ยนิ เอกแทน ซงึ นางเองเดมิ ทมี ฐี านะเป็น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 2 บตุ รอี นุภรรยากไ็ ดเ้ ลอื นฐานะดว้ ยเชน่ กนั หลวิ จา้ วอวี อายุไดส้ บิ หกปีแลว้ นางเป็นดรณุ ผี มู้ ใี บหน้า ผุดผอ่ งน่ารกั พศิ แลว้ เป็นทพี อใจของผพู้ บเหน็ อยา่ งยงิ นางมคี วามน่าเอน็ ดไู มฉ่ ูดฉาดจดั จา้ น ทาํ ใหบ้ รรยากาศ รอบตวั ดนู ่าสบายใจอยเู่ สมอ หญงิ สาวเป็นสตรปี ระเภทที สามารถทาํ ใหผ้ คู้ นรูส้ กึ สดชนื ขนึ ไดเ้ มอื มองนางและเจา้ ตวั กร็ ตู้ วั เองดี การแตง่ กายของนางนนั ลว้ นมหี ลากหลายสสี นั ผลดั เปลยี นไปในแตล่ ะวนั เหมอื นภมรทไี ดช้ มดงดอกไม้ นานาพนั ธซุ์ งึ ชชู อ่ แขง่ กนั อวดความงาม เมอื ผใู้ หญม่ องก็ รสู้ กึ รกั เอน็ ดู เวลาบุรุษมองกร็ สู้ กึ อยากถนอมรอยยมิ ของ นางไวใ้ หส้ ดสวยอยรู่ าํ ไป แตห่ ลวิ จา้ วอวรี แู้ กใ่ จ ความน่ารกั สดใสนันไมม่ ที างอยไู่ ด้ ยงั ยนื ในวนั ทนี างเลยวยั จะมาฉกี ยมิ ไรเ้ ดยี งสา ความน่า เอน็ ดเู หล่านกี จ็ ะกลายเป็นสงิ ไมส่ มวยั และดจู อมปลอม ในขณะทเี ทยี บกบั ความงามทุกกระเบยี ดนิวของพสี าว นางแลว้ นนั นบั ว่าความน่าเอน็ ดูของนางชา่ งหา่ งชนั จาก หลวิ จา้ วเวย่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 3 หญงิ สาวตระหนักถงึ การเปรยี บเทยี บระหวา่ งนางกบั หลวิ จา้ วเวย่ อยเู่ สมอ แมอ้ กี ฝ่ายจะถกู บดิ าไลอ่ อกไปจากถง เยยี นเกอื บสองปีแลว้ แต่นางกย็ งั เฝ้าระลกึ ถงึ พสี าวผนู้ อี ยู่ ไมค่ ลาย เพราะในชวี ติ ของนาง เทยี บสตรที วั ทงั เมอื ง หลวง นางรูส้ กึ อยเู่ สมอวา่ มแี ต่หลวิ จา้ วเวย่ ทนี างไมอ่ าจ กา้ วขา้ มไปได้ ไมว่ า่ จะในเรอื งความงาม หรอื ในเรอื ง ฐานะ นางรงั เกยี จสหี น้าหยงิ ผยองและการวางตวั หา่ งเหนิ ของ หลวิ จา้ วเว่ย แมแ้ ต่ตอนทนี างไดเ้ ลอื นฐานะขนึ มาเป็นบตุ รี ภรรยาเอกเหมอื นกนั พสี าวคนนนั ยงั ทาํ ตวั ไมต่ ่างจาก นางเป็นลูกอนุ ดวงตาสวยสดของหลวิ จา้ วเวย่ มกั กวาด ผา่ นนางกบั มารดาราวกบั ไรต้ วั ตน ทาํ เหมอื นไมม่ สี ตรใี ด ในจวนมสี ทิ ธเิ ทยี บเคยี งรศั มนี าง แมแ้ ตต่ อนทถี ูกบดิ าไลใ่ หไ้ ปอยจู่ นิ หยาง หลวิ จา้ วเวย่ ก็ ไมไ่ ดล้ ดทา่ ทยี โสลงแมแ้ ตน่ ้อย ยงั คงไมม่ องพวกนาง แมแ้ ต่หางตาเชน่ เดมิ จา้ วอวเี กลยี ดทา่ ทางเชน่ นนั ของจา้ วเว่ย นางใฝ่ฝันอยทู่ ุก วนั วา่ อยากเหยยี บพสี าวทแี สนดขี องนางลงใตฝ้ ่าเทา้ ทาํ ใหม้ นั กลาํ กลนื ความหยงิ ผยองอ้อนวอนขอใหน้ างเมตตา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 4 ถงึ ตอนนนั นางอยากเหน็ สายตาของมนั นกั วา่ จะเป็นเช่น ไร คดิ ภาพฉากนนั แลว้ รมิ ฝีปากอมิ กค็ ลยี มิ มคี วามสุข ยงิ คดิ ว่านางจะไดก้ า้ วขา้ มหลวิ จา้ วเว่ยขนึ ไปนังในตาํ แหน่ง หวางเฟย นางยงิ พอใจมากขนึ ไปอกี ราวหนึงปีกอ่ นหลงั จากหลวิ จา้ วเวย่ ระเหจ็ ออกจากถง เยยี น นางไดม้ โี อกาสตามบดิ าไปรว่ มงานเลยี งฉลองปี ใหมใ่ นวงั ในตอนนนั นางเพยี งแค่สงสยั วา่ อนั อ๋องผทู้ มี ี สญั ญาหมนั หมายกบั หลวิ จา้ วเวย่ เป็นคนเช่นไรจงึ สนใจ เขาเป็นพเิ ศษ จนกระทงั จบงานนางถงึ ไดร้ วู้ า่ ตนเผลอไผล ใฝ่ฝันถงึ บรุ ุษของพสี าวไปเสยี แลว้ แตไ่ มม่ ที างทจี า้ วอวจี ะยอมนิงเฉย นางอยากเอาชนะจา้ ว เวย่ มาทงั ชวี ติ มาวนั นีเมอื พงึ ใจบรุ ุษคนเดยี วกนั นางกจ็ ะ เอาผชู้ ายคนนนั มาไวใ้ นกาํ มอื เมอื คดิ ไปไกลถงึ ตําแหน่ง พระชายา หลวิ จา้ วอวกี เ็ หยยี ดรมิ ฝีปากเหยี ม ...นางไมม่ ี ทางปลอ่ ยใหห้ ลวิ จา้ วเวย่ ไดข้ นึ เกยี วหามแปดแหร่ อบ เมอื งเขา้ ตาํ หนกั อ๋องแน่ๆ คนทจี ะไดร้ บั เกยี รตนิ นั ควรเป็น นางแต่เพยี งผเู้ ดยี ว! ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 5 \"นานแลว้ ทาํ ไมเขาถงึ ไมม่ าสกั ท\"ี จา้ วอวพี มึ พาํ บน่ ไม่ หยุด นางตกอยใู่ นหว้ งความคดิ สบั เปลยี นเป็นรอ้ ยเรอื ง แลว้ แต่กย็ งั ไมพ่ บคนทคี วรมาถงึ ยงิ นานยงิ ทาํ ใหอ้ ารมณ์ ปะทุ \"คุณหนูเจา้ ขา บางทคี นผนู้ นั อาจจะไมม่ าแลว้ \" หลวนซี เป็นสาวใชข้ นั หนึงของจา้ วอวเี อย่ ออกความเหน็ เมอื ทงั สองนงั รออยใู่ นศาลาทา่ มกลางอากาศเยน็ มาสองชวั ยาม แลว้ \"เขานดั แลว้ ยอ่ มตอ้ งมา\" บรุ ษุ ผนู้ นั ไมเ่ คยผดิ นดั กบั นาง หลงั จากทพี บกนั ในวงั ครงั นนั เขาลว้ นกระตอื รอื รน้ มาพบ นางอยเู่ สมอ \"ทา่ นอ--- คนผนู้ นั อาจจะมเี รอื งดว่ นกไ็ ดน้ ะเจา้ คะ่ บ่าวได้ ยนิ ขา่ วลอื ในเมอื งชว่ งนี คนผนู้ นั อาจจะตอ้ งไปจดั การ ปัญหาอยกู่ ไ็ ด\"้ หลวนซพี ยายามเอ่ยปลอบเจา้ นายตน \"เชน่ นนั เขากค็ วรใหค้ นมาบอก! \" จา้ วอวยี งั ไงกเ็ ป็นดรณุ ี วยั แรกรุน่ แมจ้ ะมคี วามคดิ อา่ นเกนิ วยั แต่อารมณ์ยงั คง ยากจะควบคมุ ในบางคราว \"คุณหนูเจา้ ขา\" หลวนซขี านอยา่ งออ่ นใจ \"หากคุณหนู ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 6 หวงั จะไดค้ รองตาํ แหน่งหวางเฟย คุณหนูตอ้ งทาํ ตวั ใจ กวา้ งเขา้ ไวน้ ะเจา้ คะ\" หลวนซเี ป็นสาวใชท้ บี า้ นสกุลเจนิ อมรมมาอยา่ งดี นางมาทสี กลุ หลวิ พรอ้ มเจนิ ฮุย่ เหมย พอ นายหญงิ มลี กู นางกไ็ ดต้ ดิ ตามหลวิ จา้ วอวเี ป็นทงั คนรบั ใช้ และเป็นคนดแู ลคณุ หนูมาตงั แต่เลก็ \"ตอนนีคนผนู้ นั อาจจะกาํ ลงั หนกั ใจหรอื เผชญิ เรอื งทคี ดิ ไม่ ตก หากคณุ หนูเอาแต่ใจโวยวายเรอื งเลก็ น้อยเพยี งแค่นี นบั วา่ ไมม่ องการณ์ไกลนะเจา้ คะ\" นางพดู พลางลบู มอื จา้ วอวใี หใ้ จเยน็ ลง \"แทนทคี ุณจะอารมณ์เสยี เพราะเรอื งนี น่าจะแสดงความเป็นหว่ งเป็นใยใหเ้ หน็ ใหร้ วู้ ่าปัญหาของ เขาทุกเรอื งลว้ นทาํ ใหค้ ณุ หนูของบา่ วเป็นทกุ ข์ ใหเ้ ขาเหน็ วา่ ในใจคุณหนูนนั เขามนี ําหนกั แคไ่ หนไมด่ กี วา่ หรอื \" จา้ วอวฟี ังเสยี งหลวนซกี ลอ่ มกส็ ดู หายใจลกึ พยายามสลดั ความขนุ่ ขอ้ งทงิ พลางคดิ ไปถงึ ขา่ วสกลุ หยทู กี าํ ลงั แพรไ่ ป ทวั เมอื ง \"เจา้ วา่ เรอื งสกุลหยนู ีจะทําใหเ้ ขา...หรอื ไม?่ \" หญงิ สาวอด กงั วลไมไ่ ด้ นางฝันถงึ ตําแหน่งทเี ตม็ ไปดว้ ยอํานาจและ เป็นทนี บั หน้าถอื ตา แต่หากควา้ มาไดแ้ ค่ความรกั กลวงๆ แต่ไรอ้ ํานาจจะมปี ระโยชน์อะไร ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 7 \"จะเป็นเชน่ นันไดอ้ ยา่ งไรเจา้ คะ สกุลหยทู มี อี ายุนบั รอ้ ยปี ไมม่ ที างล่มลงแค่เพยี งขา้ มคนื หรอกเจา้ คะ่ กลบั กนั เรอื งนี เป็นโอกาสของคณุ หนูของบ่าวเสยี อกี \" หลวนซเี อ่ยกลวั หวั เราะ \"โอกาสหรอื ? \" \"คุณหนูอยา่ มองแคเ่ รอื งตรงหน้าสเิ จา้ คะ่ ตอ้ งมองไปถงึ อนาคตดว้ ย สกุลหยวู นั นีอาจจะเพลยี งพลาํ อยบู่ า้ ง แตย่ งั มไี มใ้ หญ่อยา่ งลกี ยุ้ เฟยอยู่ ไมน่ านตอ้ งพลกิ ฟืนขนึ ไดแ้ น่ แต่ในจงั หวะผลกิ ผนั เชน่ นียอ่ มมคี นทผี นิ หน้าหนีเพราะ กลวั ตดิ ร่างแหไปดว้ ย ...ยามอ่อนแอเป็นชว่ งทคี นเราถูก ซอื ใจงา่ ยทสี ดุ หากคณุ หนูอยากมนี ําหนกั ในใจคนผนู้ นั ให้ มากขนึ ชว่ งนีเป็นโอกาสยงิ ทคี ุณหนูจะแสดงนําใจและ บอกถงึ ความเดด็ เดยี วทจี ะเคยี งขา้ งเขา เมอื เรอื งนีผา่ น พน้ มหี รอื ทเี ขาจะไมซ่ าบซงึ ทคี ุณหนูรว่ มทุกขร์ ว่ มสุขดว้ ย อาจจะถงึ ขนั จดจาํ เป็นบญุ คุณเลยกไ็ ดน้ ะเจา้ คะ่ \" หลวนซี ถูกตงิ มามาผเู้ คยรบั ใชก้ ุย้ เฟยในอดตี ฮอ่ งเตฝ้ ึกมาเองกบั มอื ฝีไมล้ ายมอื จงึ ไมใ่ ชต่ ะเกยี งไรน้ ํามนั หลวิ จา้ วอวฟี ังหลวนซพี ดู แลว้ หวั ใจกเ็ ต้นแรงขนึ ดวงตา ทอประกายความหวงั ผดิ กบั กอ่ นหน้านที มี แี ตค่ วาม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 8 หงดุ หงดิ ใจ \"อยา่ งนนั กด็ \"ี \"เชน่ นีแลว้ คณุ หนูจะกลบั เลยหรอื ไมเ่ จา้ คะ? \" หลวนซี ถามนาง หลวิ จา้ วอวสี า่ ยหน้าและนงั นงิ อยทู่ เี ดมิ \"อยทู่ นี ีไปกอ่ น\" หลวนซลี อบยมิ พลางพยกั หน้ารบั คณุ หนูรแู้ กใ่ จวา่ คนผู้ นนั คงไมม่ าแลว้ แตเ่ ลอื กจะรอเพราะนีถอื เป็นการแสดง ความหว่ งใยอยา่ งหนึง และเป็นการบอกถงึ ความรอ้ นรนที จะพบเขา ยามทกี ลา่ วอา้ งถงึ วา่ นางทนรอเขาท่ามกลาง อากาศเยน็ เกอื บสามชวั ยามยอ่ มทาํ ใหบ้ ุรุษใจออ่ นยวบลง แน่ นบั วา่ ไมเ่ สยี แรงเปล่าทคี อยพราํ สอนนางมา... * ฮ่องเต้อ่เู หอตีขนึ ครองราชยต์ งั แตพ่ ระชนมายุได้ 13 ชนั ษา จนตอนนีพระองคจ์ วนจะสสี บิ ชรรษาเขา้ ไปแลว้ แต่ ยงั ครองรปู ลกั ษณ์สงา่ งามน่าเกรงขามและมเี สน่หเ์ อาไว้ ไดอ้ ยา่ งครบถว้ น ดว้ ยความรปู งามทเี หลอื งลอื ประจวบ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 9 กบั อํานาจของบลั ลงั กม์ งั กร ทาํ ใหม้ สี ตรมี ากมายเสนอตวั เขา้ มาอยใู่ นวงั หลงั ของเขาจนทกุ ตําหนกั แทบไมว่ า่ งเวน้ แต่เสนอตวั มากเ็ รอื งหนึง เขาจะโปรดปรานหรอื ไมก่ เ็ รอื ง หนงึ คนเป็นฮอ่ งเตไ้ มว่ ่าทาํ การใดลว้ นสะเทอื นใตห้ ลา้ เพยี งแค่ เขาชอบกนิ อะไร ชอบอาภรณ์ชนิดไหน กก็ ลายเป็นเรอื ง ใหญ่ไดแ้ ลว้ ไมต่ อ้ งนบั ถงึ พระสนม ความโปรดปรานทเี ขา มใี หใ้ ครลว้ นสง่ ผลถงึ อาํ นาจและบารมขี องคนผนู้ นั ซงึ ความโปรดปรานของเขาลว้ นผา่ นการไตรต่ รองมาหลาย ชนั สตรที ยี งั สามารถชคู ออยใู่ นวงั หลงั เหล่านนั ลว้ นมี 'เหตุผล' ทเี ขาตอ้ งโปรดปรานทุกคน สว่ นคนทไี มม่ ี 'เหตผุ ล' ความเมตตายอ่ มแผไ่ ปไมถ่ งึ ฮ่องเตอ้ เู่ หอตมี พี ระวรกายกาํ ยาํ อยา่ งผฝู้ ึกยทุ ธแ์ ตก่ ลบั มี กลนิ อายอยา่ งนกั ปราชญ์ ซงึ นบั เป็นการผสมผสาน อจั ฉรยิ ะภาพไดอ้ ยา่ งลงตวั สมกบั เป็นผคู้ รอบครองบลั ลงั ก์ มงั กร แควน้ ตา้ ถงนีถูกกอ่ ตงั ขนึ โดยบรรพบุรุษเจด็ สกุลทสี ว่ น ใหญ่ลว้ นเป็นทหาร ผดิ กบั สกุลอทู่ เี ป็นสกลุ ปัญญาชน แต่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 0 ดว้ ยนําหนึงใจเดยี วกนั การกอบกแู้ ละกอ่ ตงั แผน่ ดนิ จงึ สาํ เรจ็ ขนึ ได้ โดยหลงั จากประชมุ ตกลงกนั อยา่ ง เครง่ เครยี ด เหลา่ บรรพบุรษุ ทงั เจด็ สายตระกลู กย็ กเอา บรรพชนสกลุ อู่ขนึ เป็นฮอ่ งเต้ เพราะเขามสี ตปิ ัญญาและ วสิ ยั ทศั น์เพยี บพรอ้ มทสี ุด ในขณะทอี กี สตี ระกลู กลายเป็น ตระกลู ทหารมบี รรดาศกั ดนิ นั คอื เฉนิ โม่ จาง หง ส่วนอกี สองตระกลู คอื เจยี วและมเู่ หรนิ รบั ราชการอยตู่ ่อมาไมก่ ี ชวั คนกล็ ม่ สลายไป ปัจจบุ นั จงึ เหลอื เพยี งเชอื พระวงศต์ ระกลู อแู่ ละพวกตระกลู ทหารมบี รรดาศกั ดิ ทคี วามสมคั รสมานสามคั คกี ถ็ ูกหอบ หายไปกบั กาลเวลา และอํานาจของตระกลู เหลา่ นีกถ็ ูกบนั ทอนลงเรอื ยๆ ดว้ ยฝีไมล้ ายมอื ของลกู หลานทไี มไ่ ด้ ชาํ นาญการศกึ กนั ทุกรุน่ ทําใหต้ ระกลู จางกบั หงใกลอ้ บั แสงเตม็ ที แมจ้ ะยงั มที หารในมอื แต่กลบั ไมใ่ ชก่ ลมุ่ ขมุ กาํ ลงั ทมี ปี ระโยชน์อกี ต่อไป กลบั กนั กม็ ตี ะวนั ทไี มเ่ คยดบั อยา่ งตระกลู เฉนิ ผกู้ มุ อํานาจ กองทพั ใหญ่ มที หารใตบ้ ญั ชาการถงึ สองแสนนายและ ตระกลู โมท่ ปี กปักษช์ ายแดนทางเหนือกบั ทหารหนึงแสน นายในมอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 1 วา่ กนั วา่ ขนุ นางบุ๋นกอ่ กบฎยากกวา่ ขนุ นางบู๊ เพราะขนุ นางบุ๋นกวา่ จะทําใหผ้ คู้ นลุกฮอื ยอมเขา้ พวกยอมเอาชวี ติ มาเสยี งไดน้ นั ใชเ้ วลาและเลห่ ก์ ลมาก กลบั กนั หากขนุ นาง บู๊ตอ้ งการกอ่ กบฎเพยี งแคถ่ อื ดาบเขา้ วงั มากไ็ ดแ้ ลว้ บรรพบุรษุ หลายรนุ่ ในสกลุ อลู่ ว้ นเตอื นลกู หลานใหจ้ บั ตาม องพวกตระกลู ทหารเอาไวใ้ หด้ ี โดยเฉพาะตระกลู เฉนิ ที บารมเี ทยี บเคยี งกบั สกลุ อ่จู นเกอื บจะลาํ หนา้ หากมคี นที คดิ จะยดึ บลั บงั กท์ องนไี ปแลว้ ราษฎรอา้ แขนยอมรบั ได้ โดยงา่ ยกค็ งมแี ตค่ นสกลุ เฉนิ ทสี รา้ งวรี กรรมและวรี ชน ตอ่ สเู้ พอื แผน่ ดนิ เอาไวน้ ับไมถ่ ว้ น ในยคุ หลงั มานีไมว่ า่ ฮอ่ งเตพ้ ระองคใ์ ดของสกลุ อูล่ ว้ น พยายามรดิ รอนอํานาจของสกุลเฉนิ ลง แต่โชคกลบั เป็น ของสกลุ เฉนิ เพราะในขณะทรี าชวงศต์ อ้ งหวนั เกรงพวก เขา ชาวตา้ ถงกต็ อ้ งพงึ พงิ พวกเขา จะมแี มท่ พั คนใด สามารถนําทพั ทหารสองแสนนายไดอ้ ยา่ งหา้ วหาญและ ออกรบกบั ชนเผา่ ทขี นึ ชอื วา่ ป่าเถอื นทสี ุดนบั ครงั ไมถ่ ว้ น ไดอ้ ยา่ งทพี วกสกลุ เฉนิ ทํามาชวั ลกู ชวั หลาน ใชว่ า่ ใครกจ็ ะสามารถขนึ เป็นแมท่ พั พทิ กั ษด์ นิ แดนได้ แมแ้ ตห่ ยเู ยวฟ่ างเสนาบดกี ลาโหมทถี ูกผลกั ดนั ขนึ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 2 ควบคมุ พวกตระกลู ทหาร หากเทยี บบารมแี ละผลงานกนั จรงิ ๆ แลว้ เวลาตดั สนิ ใจสงิ ใดเขายงั ตอ้ งดสู หี น้า เฉิ นหรู เหยียน ราชครฝู ่ายกองทพั ผเู้ ป็นอาของเฉนิ เฟยฉกี อ่ น คลนื ใตน้ ําระหวา่ งราชวงศส์ กลุ อูก่ บั สกุลเฉนิ ไมใ่ ช่ ความลบั ตลอดหลายปีมานพี วกขนุ นางในราชสาํ นกั ลว้ น ระวงั ตวั ไมเ่ ขา้ ไปพวั พนั กบั ขนุ นางฝ่ายบ๊จู นเกนิ งาม โดยเฉพาะคนของตระกลู เฉนิ และตระกลู โม่ เพอื ไมใ่ หเ้ ป็น ทหี วาดระแวงของฮ่องเต้ แตใ่ นขณะเดยี วกนั กไ็ มอ่ อก หน้าหาเรอื งฝ่ายตระกลู ทหาร เพราะคนพวกนันลว้ น ตรงไปตรงมาและเดด็ ขาด เวลาเลน่ งานผใู้ ดมแี ตถ่ งึ เจบ็ ตายทงั สนิ สามปีกอ่ นเกดิ โรคระบาดในแถบเมอื งป๋ ายจงิ ปีตอ่ มากม็ ี นําทว่ มใหญ่ทโี ฮ่วเฝิง แลว้ ยงั ตอ่ ดว้ ยภยั แลง้ ในอกี สาม เมอื งสาํ คญั กวา่ สถานการณ์จะพลกิ ฟืนกลบั มาเป็นปกติ ใต้ ทอ้ งพระคลงั กร็ อ่ ยหรอจนเกอื บถงั แตก ฮ่องเตอ้ เู่ หอตไี มพ่ อใจเรอื งนีมาก พระองคถ์ กู เสนาบดี คลงั กดดนั ใหห้ าเงนิ เขา้ คลงั หลวงนบั ครงั ไมถ่ ว้ นจนตอ้ ง ออกราชโองการขนึ ภาษหี ลายอยา่ งและบงั คบั พวกขนุ นาง บรจิ าคทรพั ยเ์ พอื บา้ นเมอื ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 3 เมอื คลงั หลวงอยใู่ นสภาพนีเรอื งการขาดเสบยี งของ กองทพั เอยี นเหอพระองคจ์ งึ ลมื ตาขา้ งปิดตาขา้ ง ตามจรงิ แลว้ พระองคไ์ มไ่ ดเ้ กยี วขอ้ งกบั ปัญหาเรอื งเสบยี งกองทพั และไมเ่ คยคดิ ทาํ อะไรเกยี วกบั สว่ นนนั เลย แตก่ ารสงั เคลอื นทพั กลบั ถงเยยี นกลางฤดหู นาวเป็น เจตนาของพระองคจ์ รงิ ทรงยอมรบั วา่ เป็นราชโองการ กลนั แกลง้ กนั ซงึ หน้าเพอื กดขม่ เฉนิ เฟยฉลี ง และตอ้ งการ แสดงอํานาจใหช้ ดั เจนวา่ ต่อใหเ้ ฉนิ เฟยฉเี อาชนะชยงหนู ไดก้ พี นั ครงั กย็ งั ตอ้ งเดนิ ตามคาํ สงั ของคนสกลุ อู่ แต่ตอ่ มากลบั เกดิ ปัญหากบั เสบยี งของทพั เอยี นเหอขนึ พระองคแ์ มไ้ มไ่ ดเ้ กยี วขอ้ งแตก่ ลบั ลอบปลอ่ ยผ่านไปอยา่ ง ไมใ่ ยดี ในขณะทชี า่ งนําหนกั ผลไดผ้ ลเสยี ทรงมองเหน็ วา่ โอกาสนีอาจจะยงิ ทาํ ใหส้ ามารถกดคนสกลุ เฉนิ ใหต้ าํ ลงอกี และทาํ ลายภาพลกั ษณ์ของคนพวกนนั ในสายตา ประชาราษฎรไ์ ด้ อกี ประการคอื ตอ่ ใหพ้ ระองคอ์ ยากชว่ ย เงนิ ในคลงั หลวงก็ มไี มม่ ากพอใหท้ รงถลุง ดงั นนั จงึ เมนิ เรอื งนีไป สาํ หรบั ฮอ่ งเต้ ผเู้ ป็นเจา้ ของทุกชวี ติ ในใตห้ ลา้ การมคี น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 4 ตายเทา่ ไหรล่ ว้ นไมส่ ะเทอื นจติ ใจทหี นกั แน่นยงิ กว่า ขนุ เขา ทวา่ เมอื เหตุการณ์พลกิ ผนั ดว้ ยขา่ วโคมลอยทปี ะทุ ดเุ ดอื ดจนกลายเป็นขนุ นางกงั ฉนิ ขม่ เหงประชาชน ปิดบงั สายพระเนตรพระกรรณ ยกั ยอกกองทพั ทาํ ใหผ้ บู้ รสิ ทุ ธิ ตาย เหลา่ นีลว้ นเป็นขอ้ หาฉกรรจท์ งั สนิ และชาวบา้ นกพ็ ดู กนั ไดร้ าวกบั มนั เป็นเรอื งจรงิ ...จรงิ เสยี จนมนั ตอ้ งจรงิ ขนึ มา ดวงเนตรคมกลา้ ปรายมองบุรษุ สองคนทคี ุกเขา่ อยู่ ตรงหน้าเขา หนึงคอื หยเู ยว่ฟาง เสนาบดกี ลาโหม สองคน หยอู หี ลนิ บุตรชายคนโตของหยเู ยวฟ่ าง หลงั จากพราํ สาบานวา่ คนสกุลหยบู รสิ ทุ ธแิ ละภกั ดหี นกั แน่นดงั ผนื ดนิ และแผน่ สมทุ รจนกนิ เวลายาวนานเกอื บ ครงึ ชวั ยาม บุรุษตระกลู หยทู งั สองกก็ ําลงั รอคาํ วนิ จิ ฉยั จากฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตี คนทงั คตู่ วั สนั เทาเหงอื แตกพลกั แมจ้ ะ ยงั ไมเ่ ขา้ ฤดรู อ้ นแตเ่ สอื ดา้ นในของพวกเขาตา่ งชุม่ ดว้ ย เหงอื ขณะพากนั จดจอ้ งชายชดุ มงั กรทวี างพาดอยบู่ นพนื ไมม่ สี กั คนกลา้ เงยหนา้ มองพระพกั ตรฮ์ อ่ งเตท้ กี าํ ลงั จบิ ชา อยคู่ ลา้ ยสบายพระทยั แตบ่ รรยากาศกลบั สามารถแทบกด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 5 ทบั สองพอ่ ลกู ตาย \"เจา้ เป็นบดิ าของซนิ ซนิ \" นานทเี ดยี วกว่าคนในชุดมงั กร จะเอ่ยปาก \"เป็นทา่ นตาของเหวนิ ซวน\" \"....\" \"เจา้ รหู้ รอื ไมว่ ่าสงิ สาํ คญั ของเชอื พระวงศค์ อื อะไร? \" ฮ่องเตม้ องสองพอ่ ลกู ทคี ลา้ ยวญิ ญาณหลุดจากรา่ งแลว้ แยม้ สรวล \"สงิ สาํ คญั ทสี ุดของเชอื พระวงศค์ อื ความ บรสิ ทุ ธแิ ละสงู สง่ ... พวกเจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ หากเรอื งนีพวก เจา้ ผดิ จรงิ จะสง่ ผลยงั ไงต่อลกี ยุ้ เฟยกบั อนั อ๋อง? \" \"ขอประทานอภยั พ่ะยะ่ คะ่ กระหมอ่ มโงเ่ ขลา...\" \"เสนาบดหี ยเู ยว่ฟางพลาดทา่ ถกู ปิดหปู ิดตาทําใหเ้ สมยี น ฉวยโอกาสโกงการจดั ซอื เสบยี ง เสนาบดหี ยรู สู้ กึ ผดิ จนลม้ ป่วยแตก่ ย็ งั ลากสงั ขารออกไปคุกเขา่ ขอขมาราษฎรทหี น้า จวน ประกาศรบั ผดิ ชอบจะมอบเสบยี งทขี าดเหลอื ทงั หมด ใหท้ พั เอยี นเหอเอง สว่ นหยอู หี ลนิ ทาํ งานหละหลวมไม่ รอบคอบเปิดชอ่ งใหค้ นไมป่ ระสงคด์ ปี ลุกปันทาํ ลายขวญั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 6 กาํ ลงั ใจทหารและราษฎร จงึ ประกาศรบั ผดิ ชอบมอบยา รกั ษาโรคใหก้ องทพั นอกจากนนั ยงั ยอมรบั โทษใหบ้ ดิ า โบยสงั สอนดว้ ย\" ฮอ่ งเตไ้ มส่ นพระทยั สกั นดิ ว่าใครเป็นคนผดิ สงิ เดยี วทที รง สนพระทยั กค็ อื สายตาทรี าษฎรมองราชวงศ์ จงึ ทรงจําใจ ตอ้ งใหท้ างรอดกบั คนสกุลหยู ทงั ทรี สู้ กึ ว่าพวกเขาโงก่ ว่า ทพี ระองคค์ าดไวห้ ลายสว่ น \"ฝ่าบาทเปียมดว้ ยพระเมตตายงิ นกั ทรงพระเจรญิ หมนื ปี\" หยเู ยว่ฟางกล่าวสรรเสรญิ ไมข่ าดปากเมอื ไดร้ บั การ วนิ จิ ฉยั ใหร้ อดพน้ ไปได้ แตค่ ลอ้ ยหลงั เมอื ออกจาก ตาํ หนกั เฉยี นชงิ กข็ บกรามแทบแหลก ฮ่องเตท้ าํ ตวั เหมอื นมพี ระเมตตาชแี นะทางรอดใหพ้ วกเขา แต่แทจ้ รงิ คอื ทรงฉวยโอกาสผลกั ภาระใหส้ กุลหยซู อื เสบยี งกบั ยารกั ษาโรคชดเชยใหก้ องทพั แทนคลงั หลวง เชน่ นีเรยี กวา่ ประโยชน์กจ็ ะเอา คําสรรเสรญิ กจ็ ะเอา แทจ้ รงิ เรอื งพวกนีไมเ่ กยี วกบั สกุลหยเู ลยแมแ้ ตน่ ้อย แต่ พวกเขากลบั ตอ้ งกรดี เลอื ดออกมาจา่ ยชดใชส้ งิ ทตี วั เอง ไมไ่ ดท้ ํา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 7 ในอกหยเู ยว่ฟางคบั แน่นยงิ นัก เขากาํ หมดั จนเสน้ เลอื ดที มอื ปดู โปน \"กลบั ไปสงั ใหพ้ อ่ บา้ นกวา้ นซอื เสบยี งกบั ยารกั ษาโรคที ทพั เอยี นเหอขาด สงั ตงั ผแู้ ทนพเิ ศษและจดั ขบวนนําของ ไปสง่ ใหเ้ รว็ ทสี ดุ ... ตอนไปสง่ ใหต้ ฆี อ้ งประกาศจนถงึ ประตูเมอื งไปดว้ ย... นอกจากนีเมอื ไปถงึ แลว้ ใหค้ นทรี ู้ งานเขา้ ไปปล่อยขา่ วกบั พวกพลทหารเสยี อยา่ ปล่อยให้ พวกเขาเอาแต่เคยี ดแคน้ ชงิ ชงั สกุลหย\"ู พลทหารเหลา่ นนั ลว้ นเป็นคนของบา้ นใดบา้ นหนึง ยามกลบั มาถงึ ถงเยยี น แลว้ แยกยา้ ยกลบั ครอบครวั จะตอ้ งมกี ารพดู คุยกนั ถงึ ความเป็นไปในเรอื งนแี น่ ถ้าหากพวกเขาผกู ใจเจบ็ มหี รอื ครอบครวั คนพวกนนั จะไมค่ ดิ เหน็ ทางเดยี วกนั เรอื งเลก็ พวกนีจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ตามมาไดห้ ากไมร่ ะวงั \"แลว้ บดิ าจะทาํ อยา่ งไรต่อ? \" หยอู หี ลนิ ถามขนึ พอดกี บั คนบงั คบั รถมา้ แจง้ วา่ มาถงึ หน้าจวนแลว้ สองพ่อลกู สบตากนั แวบหนึงกอ่ นหยเู ยวฟ่ างจะปลดเสอื ชนั นอกและหมวกขนุ นางออกจากหวั ชายชรายหี วั และ เสอื ผา้ ใหย้ งุ่ เหยงิ หลุดหรุย่ กอ่ นตบหน้าตวั เองหลายที หยู อหี ลนิ มองสงิ ทบี ดิ าทาํ ดว้ ยความตะลงึ กอ่ นทเี ขาจะคดิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 8 อะไรทนั กเ็ หน็ บดิ าถลาออกจากรถมา้ ดว้ ยนําตาอาบแกม้ บา่ ยวนั นนั ชาวเมอื งถงเยยี นไดเ้ หน็ หยเู ยวฟ่ างเสนาบดี ผใู้ หญ่แหง่ ราชสาํ นกั ตาถง หอบเอารา่ งกายโซเซมา คุกเขา่ ขอขมาราษฎรทหี น้าจวนพรอ้ มนําตาไหลเป็นสาย ชายผูน้ ีกล่าวขอขมาพอ่ แมพ่ นี ้องดว้ ยความสะเทอื นใจ สะอนื พลางเลา่ พลางถงึ ความผดิ ของเสมยี นในกรม ทา่ ทางคบั แคน้ ใจจนนําตาแทบเป็นสายเลอื ด พูดไปคาํ ก็ โขกหวั ไปคํา บางคราวกต็ บอก ประกาศวา่ แมไ้ มใ่ ช่ ความผดิ โดยตรงเขากจ็ ะรบั ผดิ ชอบเรอื งนีอยา่ งลกู ผูช้ าย และไมใ่ หเ้ สยี เกยี รตบิ รรพบุรษุ ตระกลู หยู หยเู ยวฟ่ างราํ ไหต้ ดั พอ้ โชคชะตาพลางพราํ บอกว่าจะซอื เสบยี งและยาใหก้ องทพั ดว้ ยเงนิ ของเขาเองทงั สนิ เท่านนั ยงั ไมพ่ อ ยงั จะบรจิ าคเครอื งนุ่งหม่ ไปจนถงึ รองเทา้ ให้ กองทพั เอยี นเหอเพอื ใหเ้ หลา่ ทหารสามารถเดนิ ทางกนั ได้ สะดวกขนึ โหยไหก้ นั อยคู่ รงึ ชวั ยามทา่ นเสนาบดกี ล็ ม้ พบั ลงหน้าจวน กลายเป็นหยอู หี ลนิ วงิ ฝ่าฝงู ชนเขา้ มาประคองบดิ าทงั ที หลงั เขามแี ตเ่ ลอื ดทเี กดิ จากรอยโบยลงโทษ ตอนนนั เองที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 1 9 ชาวบา้ นไดร้ วู้ า่ ทา่ นเสนาบดคี ดิ หนกั จนป่วยมาหลายวนั แลว้ ทงั ยงั สงั โบยบุตรชายอยา่ งไมไ่ วห้ น้า จนวนั นีไมอ่ าจ ทนตอ่ ความรูส้ กึ ในใจจงึ ต้องออกมาขอขมาชาวบา้ นที หน้าจวนดว้ ยตวั เอง ไมเ่ ทา่ นนั แมแ้ ตห่ ยเู ลยี นฟู่ทเี ป็นคนไรห้ วั คดิ ยงั ออกมา รอ้ งไหข้ อคารวะแปดทศิ ใหช้ าวบา้ นเพราะสงสารบดิ าที ทนทกุ ขใ์ จจากสงิ ทไี มไ่ ดท้ าํ ทงั ยงั ประกาศวา่ จะแบก หนามไปขอขมาคนทไี ดร้ บั บาดเจบ็ จากคราวทถี ูกผคู้ ุม้ กนั จวนทบุ ตใี นตอนแรก ทงั ยงั จะจา่ ยคา่ รกั ษาและเงนิ ชดเชย ใหเ้ อง พวกผหู้ ญงิ ในจวนกอ็ อกมาราํ ไหพ้ ราํ ขอความเมตตาและ ขอใหบ้ รุ ษุ ทงั สามรกั ษาตวั พากนั ยอื ยดุ ใหเ้ ขา้ จวนอยนู่ าน สองนานจงึ ปิดประตูจวนลงได้ นบั วา่ ภาพหน้าอนาถของคนสกลุ หยนู ีสามารถลบ ภาพลกั ษณ์เลวรา้ ยในใจผคู้ นลงไดม้ ากทเี ดยี ว ทงั ยงั สามารถกลบขา่ วลอื ลงไดส้ นิทหลงั จากขบวนสง่ ของยาว นบั รอ้ ยคนั รถวงิ ออกจากประตเู มอื งมงุ่ หน้ายงั จนิ หยาง ...เมอื เป็นเช่นนีนบั วา่ ในถงเยยี นสกุลหยผู า่ นคลนื ลมไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 0 ไดแ้ ลว้ * วนั นีหลวิ จา้ วเว่ยตนื เชา้ กว่าทกุ วนั นางนงั ใหอ้ าเจนิ กบั อา หนงิ ชว่ ยจดั การประทนิ โฉมขนานใหญแ่ ละเลอื กเสอื ผา้ กบั เครอื งประดบั ใหอ้ ยา่ งสดุ ฝีมอื ซงึ ทงั สองสาวใชก้ ช็ ว่ ยกนั คนละไมค้ นละมอื จนหญงิ สาวแทบไมต่ ่างจากตุ๊กตา กระเบอื งทถี ูกจบั แตง่ ตวั ตามใจชอบ ดวงตากลมโตนนั มองสบกบั ตวั เองในกระจก สงิ ทสี ะทอ้ น กลบั คนื มาคอื หญงิ สาวทงี ามสะพรงั จนชวนใหผ้ คู้ นตะลงึ ทาํ ใหอ้ าเจนิ กบั อาหนิงพยกั เพยดิ ใสก่ นั อยา่ งยนิ ดเี มอื เหน็ ผลงานของตวั เอง \"คณุ หนูงามมากเลยเจา้ คะ่ ชวี ติ นีบา่ วยงั ไมเ่ คยพบใครใน จนิ หยางงามไดเ้ ทา่ คุณหนูเลยสกั คน\" อาหนิงชนื ชมนาง อยา่ งจรงิ ใจ แต่เป็นอาเจนิ ทรี อ้ งเหอะแลว้ แยง้ ขนึ \"ไมใ่ ช่ แค่ในจนิ หยางหรอก ตอ่ ใหใ้ นถงเยยี นกไ็ มม่ สี ตรใี ดงามไป กวา่ คุณหนูของขา้ อกี แลว้ \" จา้ วเวย่ ยมิ รบั คําชมจากสาวใชท้ งั สอง นางไมป่ ฏเิ สธวา่ ตนนนั งามยงิ นกั แตห่ ลงั จากทตี ายไปแลว้ ครงั หนึง นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 1 กลบั รสู้ กึ หา่ งเหนิ ดงั ว่ากายเนอื แสนสะคราญในกระจก ไมใ่ ชน่ าง เป็นแค่เนอื หนงั ทหี อ่ หุม้ จติ วญิ ญาณแคน้ ทไี มไ่ ด้ มคี า่ สงู สง่ อนั ใดเหมอื นในสายตาผอู้ นื \"พวกเจา้ ไปบอกคนทเี รอื นฝหู น่อย ตงั แตพ่ รุง่ นีพวกเขา ไมต่ อ้ งทาํ อาหารแลว้ หลงั ทาํ งานกนั เสรจ็ ใหจ้ ดั การคนื ของทยี มื มาใหเ้ รยี บรอ้ ยดว้ ย\" \"เราจะเลกิ ทาํ อาหารใหท้ หารแลว้ หรอื เจา้ คะ? \" อาเจนิ ถามขนึ \"แต่คุณหนูเคยบอกวา่ จะทาํ ไปจนกวา่ กองทพั เอยี นเหอจะออกจากเมอื งไมใ่ ชห่ รอื เจา้ คะ? \" \"ไมต่ อ้ งทําแลว้ นบั ตงั แตพ่ รงุ่ นีจะมคี นทาํ แทนเราแลว้ ล่ะ\" นางไดจ้ ดหมายรายงานจากเฉนิ หรงปัววา่ ขบวนของ ชดเชยจากตระกลู หยจู ะมาถงึ วนั นี ดงั นนั นางถงึ ไดย้ อม ตนื เชา้ ทา่ มกลางอากาศหนาวถงึ กระดกู เพอื มาจดั การ เรอื งสุดทา้ ยใหเ้ รยี บรอ้ ย \"มคี นมาแทน หรอื วา่ ทางการจะสง่ คนมาชว่ ยแลว้ หรอื เจา้ คะ? \" อาหนิงลบู อกคลา้ ยจะโลง่ ใจ ในขณะทอี าเจนิ ครุน่ คดิ อยคู่ รหู่ นึงกอ่ นพูด \"หากทางการมาชว่ ยอาจมชี นชนั สงู เป็นตวั แทนมาใช่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 2 หรอื ไมเ่ จา้ คะ ...เรอื งใหญ่แบบนีบางทอี นั ออ๋ งอาจจะมาก็ ได.้ .. คุณหนูของบ่าวหากอนั อ๋องมาจรงิ คุณหนูจะไดม้ ี โอกาสกลบั ถงเยยี นแลว้ นะเจา้ คะ\" อาเจนิ ตาลกุ วาว จนิ ตนาการไปไกล ในขณะทจี า้ วเวย่ ฟังแลว้ หวั เราะใน ลาํ คอ อ่เู หวนิ ซวนจะมางนั ร?ึ นนั กต็ อ้ งดวู า่ ฮ่องเตก้ บั คนสกุลหยกู ลา้ พอใหเ้ ขามาตาย หรอื ไม!่ ? ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 3 แสนชงั # 7. ความดีความชอบ การแจกอาหารวนั นีถกู จดั เตรยี มทกุ อยา่ งเอาไวแ้ ลว้ หลวิ จา้ วเว่ยตงั ใจจะไปปรากฎตวั เพอื ตรวจดคู วามเรยี บรอ้ ย เทา่ นนั แต่เมอื โฉมสะคราญปรากฎ มหี รอื จะไมก่ ลายเป็นเป้า สายตาของเหลา่ ทหาร ครนั คาํ พูดของอาเจนิ ทเี คยเหลา่ ใหพ้ ลทหารนายหนึงฟัง ยามนีคงแพรไ่ ปเขา้ หคู นทงั คา่ ย แลว้ ดงั นนั ทนั ทที นี างมาถงึ พวกทหารจงึ ดรู วู้ า่ นางคอื 'คุณหนูสกุลเถา' ผชู้ ว่ ยบรจิ าคเสบยี งใหพ้ วกเขาตดิ ต่อกนั มาหลายวนั ทหารหลายนายทาํ ทา่ จะเขา้ มากลา่ ววาจากบั นาง แตน่ าง ทาํ เพยี งยนื กาํ กบั สงั คนแจกอาหารหน้าเพงิ อวดโฉมให้ เหลา่ ทหารไดเ้ หน็ ชดั เตม็ ตาจนเคลบิ เคลมิ กนั เป็นแถว แถมหลายคนยงั หาทนี งั กนิ อาหารทสี ามารถมองเหน็ นาง ไปดว้ ย นบั วา่ มอื นันอรอ่ ยทงั ลนิ อรอ่ ยทงั ตา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 4 \"ขอรบกวนคณุ หนู ขา้ น้อยหลหี ู ขอถามคุณหนูใชผ่ ู้ บรจิ าคเสบยี งช่วยเหลอื พวกเราพนี อ้ งในกองทพั หรอื ไม?่ \" ในทสี ดุ กม็ ผี คู้ นหนึงเดนิ อกผายไหลผ่ งึ เขา้ มาประสานมอื คอ้ มเอวคาราวะนาง ซงึ ไมใ่ ชแ่ คเ่ ขา คนอนื ทอี ยรู่ ายลอ้ มก็ หนั มาสนใจเชน่ กนั \"ตอบพชี ายทา่ นนี ขา้ หลวิ จา้ วเวย่ เป็นหลานตาของ ตระกลู เถาทบี รจิ าคเสบยี งใหพ้ วกทา่ น ขา้ มหี น้าทเี พยี ง ดแู ลจดั การเลก็ น้อยเทา่ นนั หากทา่ นถามหาผบู้ รจิ าค จรงิ ๆ ควรเป็นคนสกุลเถาแลว้ \" หญงิ สาวยมิ กวา้ งเอ่ยบา่ ย เบยี งไมร่ บั ความชอบ ดวงตาสกุ สกาวปรายตามองผคู้ น โดยรอบแลว้ พูดต่อ \"ทา่ นตาขา้ เถาเตอ๋ ชวนเคยเป็นขนุ นางใกลช้ ดิ ฮ่องเต้ แมล้ าออกมานานแลว้ ยงั มใี จพะวงถงึ ฝ่าบาทและแว่นแควน้ ชว่ งไมก่ ปี ีมานีตา้ ถงเจอภยั พบิ ตั ิ ธรรมชาตมิ ามากจนทอ้ งพระคลงั รอ่ ยหรอ ขนุ นางในถง เยยี นลว้ นตอ้ งบรจิ าคเงนิ เขา้ คลงั หลวง ทา่ นตาขา้ นนั ไมใ่ ชผ่ มู้ งั มี เพยี งแต่มที ดี นิ ทาํ กนิ อยบู่ า้ งพอใหส้ ะสม ผลผลติ ไวใ้ ชไ้ ดน้ าน ทา่ นมเี จตนาอยากชว่ ยบรจิ าคทรพั ย์ เพอื แผน่ ดนิ เชน่ ขนุ นางอนื แต่ไรก้ าํ ลงั คราวนีพบกองทพั กาํ ลงั มปี ัญหา แมไ้ รท้ รพั ยส์ นิ แตม่ ผี ลผลติ ทชี ว่ ยเกอื หนุน ได้ นบั วา่ เป็นวาสนาของท่านตาและขา้ ทไี ดช้ ว่ ยเหลอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 5 พวกทา่ นอยา่ งทนั ทว่ งท\"ี ความหมายกค็ อื ทา่ นตาขา้ จงรกั ภกั ดตี ่อฮอ่ งเต้ ไมอ่ าจดู ดายใหช้ อื เสยี งของฮ่องเตถ้ ูกเหยยี บยาํ หากมคี นลม้ ตาย มากขนึ พวกเจา้ เองกส็ าํ นึกคณุ ฮอ่ งเตเ้ สยี เถอะ ซงึ เจตนาในการพดู ยาวเหยยี ดนีไมใ่ ชเ่ พยี งต้องการให้ เหลา่ ทหารไดย้ นิ แตย่ งั ต้องการใหผ้ ทู้ เี พงิ มาถงึ ไดย้ นิ ดว้ ย \"ไดอ้ ยา่ งไร คณุ หนูทนลาํ บากกลางอากาศหนาวเหน็บ เป็นธุระจดั การ ทงั ยงั ทาํ อาหารอรอ่ ยเชน่ นีมาใหพ้ วกขา้ หลายวนั ตดิ นบั วา่ ตอ้ งมานะและใสใ่ จยงิ นกั เชน่ นียอ่ ม เป็นคนมนี ําใจสงู สง่ พวกขา้ น้อยแมต้ าํ ตอ้ ยแต่ลว้ นเป็นคน รคู้ ณุ คน นําหนึงหยดตอ้ งตอบแทนเทา่ มหาสมทุ ร\" \"พชี ายทา่ นนีอยา่ กล่าววาจาเกรงใจเกนิ ไปเลย ตวั ขา้ นนั ทุม่ เทจรงิ ดงั ทา่ นว่า แต่เพราะตอ้ งการทาํ บญุ ใหญใ่ ห้ มารดาทลี ว่ งลบั ไปแลว้ หาไดเ้ ป็นคนมนี ําใจสงู สง่ อะไร ขอ เพยี งพวกทา่ นอมิ ทอ้ งแลว้ มแี รงปกป้องบา้ นเมอื งตอ่ ไปก็ นบั วา่ ใชไ้ ดแ้ ลว้ \" \"คุณหนูนอกจากงดงามปานลม่ เมอื งแลว้ ยงั มจี ติ ใจ ประเสรฐิ ยงิ นกั ขา้ ขอเป็นตวั แทนพนี ้องในกองทพั คาราวะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 6 ขอบคณุ นําใจของทา่ นและสกลุ เถา\" ว่าแลว้ เขาคอ้ มกาย คาราวะใหน้ างทหี นึง แต่ไมท่ นั ทจี ะดงึ ตวั ขนึ มา ทหารคน อนื ๆ ทอี ยรู่ ายลอ้ มกต็ ่างคอ้ มกายคาราวะมายงั ทศิ ทาง ของนาง จากสบิ ไปรอ้ ย จากรอ้ ยไปพนั นบั เป็นภาพที ตระการตายงิ ชาตกิ อ่ นนางใชช้ วี ติ โดยไมค่ ดิ ยนื มอื ไปเกยี วขอ้ งกบั ผอู้ นื จงึ ไมเ่ คยทาํ ใหผ้ ใู้ ดรสู้ กึ ซาบซงึ จนตนื ตนั เชน่ นี มาบดั นีคน นบั พนั นับหมนื ต่างบอกว่านางเป็นผมู้ พี ระคณุ ชา่ งให้ ความรสู้ กึ แปลกใหมใ่ นใจนางนกั เหนือกวา่ นนั คอื ความรสู้ กึ คุม้ คา่ ทที าํ มา นบั จากนชี อื ของ นางจะประทบั ในใจของเหลา่ ทหาร ไมว่ า่ จะเรอื งรปู โฉมที นางจงใจแตง่ ใหง้ ามกว่าปกตหิ ลายเทา่ มาปรากฎตวั และ เรอื งความดขี องนาง เมอื พวกเขากลบั ไปถงึ บา้ น ชอื ของ นางกจ็ ะยงิ ขจรขจายไปไกล นตี า่ งหากเลา่ คอื สงิ ทนี าง ตอ้ งการ ภาพเหลา่ ทหารคาราวะขอบคณุ แมน่ างน้อยผหู้ นึงตกอยู่ ในสายตาของเฉนิ เฟยฉแี ละเสมยี นเกา ผเู้ ป็นตวั แทนจาก สกลุ หยมู าส่งของในครงั นี เขาอา้ ๆ หบุ ๆ ปาก ราวกบั ตกใจทเี หน็ ภาพตรงหน้า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 7 หลงั จากตลอดการเดนิ ทางทยี งิ ใกลถงเยยี นกย็ งิ หนาว หมิ ะทงั ตกและถมทางจนตอ้ งหยุดขบวนเพอื ตกั หมิ ะทงิ กนั มาตลอดหลายวนั เรยี กว่าทงั ลาํ บากลาํ บนและ ทุลกั ทุเล แต่เพราะคําสงั ของนายทา่ นพวกเขาจงึ ไมก่ ลา้ หยุดขบวนพกั รอใหห้ มิ ะหยุด มงุ่ หน้าตรงมาถงึ จนิ หยางที ประตูเมอื งปิดสนิทตามขา่ วลอื ภาพทเี กาเหงิ จนิ ตนาการเอาไวค้ อื สภาพซบเซา หมน่ หมองของบา้ นเมอื ง มคี นเรร่ อนแตกทพั เสยี งราํ ไห้ ดงั อยทู่ กุ ตรอกซอกซอย และทหารตายเป็นเบอื แตเ่ มอื เขา้ มาในจนิ หยางกลบั พบวา่ ทกุ อยา่ งเงยี บสงบยงิ นกั ผคู้ นยงั ใชช้ วี ติ อยใู่ นเรอื นกนั ตามปกติ ถนนหนทางโล่ง จนมาถงึ คา่ ยชวั คราวไดข้ อใหเ้ ฉนิ เฟยฉนี ําทางเพอื ตรวจ สภาพกองทพั ถงึ ไดร้ ตู้ น้ สายปลายเหตุ เกาเหงิ ไดย้ นิ สงิ ทแี มน่ างผนู้ พี ูดสมองกพ็ ลกิ หมุนอยหู่ ลาย ตลบก่อนจะสงบใจลง มองวา่ นีเป็นเรอื งดี สกลุ เถายนื มอื มาชว่ ยกอ่ นนบั เป็นการผอ่ นหนกั เป็นเบา ทําใหท้ หารไม่ เคยี ดแคน้ ชงิ ชงั สกลุ หยู อกี ทงั วาจาหนกั แน่นของนาง นบั วา่ น่าเชอื ถอื อยไู่ มน่ ้อย \"ทา่ นแมท่ พั คุณหนูผนู้ นั มนี ามวา่ อะไรหรอื ขอรบั ?\" เขา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 8 กลนั หนั ไปถามบรุ ษุ น่ากลวั ทยี นื นิงอยขู่ า้ กายคลา้ ยเสาหนิ \"หลวิ จา้ วเว่ย\" \"ออ้ หลวิ จา้ วเวย่ \" เกาเหงิ พยกั หน้าซ่อนรอยยมิ คนสกุลหลวิ เป็นหลานตาสกุลเถา... เขาเขา้ ใจแลว้ คณุ หนูผนู้ คี อื พระคหู่ มนั ของอนั อ๋อง ดงั นัน จงึ สมเหตุสมผล นางยอ่ มไมม่ ที างอยเู่ ฉยเมอื ไดย้ นิ ขา่ วลอื เลวรา้ ยเกยี วกบั สกลุ หยู คราวนีถงึ ไดก้ ลา้ ออกหน้าพวั พนั กบั ฝ่ายทหารเพอื ชว่ ยกลบเกลอื นรกั ษาชอื สกลุ หยใู นเมอื ง จนิ หยางไดท้ นั ทว่ งที นบั วา่ เป็นสตรที รี จู้ กั คดิ และสงา่ งามสมกบั เป็นวา่ ทหี วาง เฟย ยามกลบั ไปถงึ ถงเยยี นเขาตอ้ งรายงานเรอื งนีใหน้ าย ทา่ นทราบ \"ตอ้ งทาํ ใหท้ า่ นแมท่ พั ลาํ บากแลว้ จรงิ ๆ กอ่ นขา้ จากมา นายทา่ นไดส้ งั ใหม้ กี ารสบื สวนเรอื งเสบยี งกองทพั นีอยา่ ง เขม้ งวด มาตรวา่ ผทู้ าํ ผดิ คอื เสมยี นของกรมกลาโหม ฉก ฉวยโอกาสสบั เปลยี นตวั เลข ทา่ นแมท่ พั สามารถวางใจได้ นายทา่ นของขา้ จะจดั การกบั เขาอยา่ งเดด็ ขาดแน่\" เกา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 2 9 เหงิ ฉวยโอกาสไกลเ่ กลยี เมอื เหน็ ว่าสภาพการณ์ใน กองทพั เป็นไปในทศิ ทางทดี ี ดงั นนั เฉนิ เฟยฉผี นู้ คี งไมอ่ ยู่ ในอารมณ์เกรยี วกราดนกั เฉนิ หรงปัวกระตุกมมุ ปากเมอื ไดย้ นิ อยา่ งนนั เขารูส้ กึ สมเพชพวกสกลุ หยจู นแทบระเบดิ หวั เราะออกมา เสบยี ง กองทพั เอยี นเหอมปี ัญหาคราวนีเพราะถกู โกงจรงิ แตค่ น โกงคอื เสมยี นของกองทพั ทโี ยงใยกบั พวกพอ่ คา้ ที ชายแดน ซงึ เขาบนั หวั มนั ทงิ ตงั แต่วนั แรกทสี บื รแู้ ลว้ จะ ไปเอาคนผดิ ทไี หนมาใหล้ งโทษไดอ้ กี เลา่ แต่ดเู หมอื นการลงโทษคนผดิ นีสกุลหยไู มไ่ ดท้ าํ เพอื เขา แต่ทําเพอื 'แสดง' ใหค้ นในถงเยยี นเหน็ ดงั นนั เขาจงึ ไม่ คดิ ขดั ละครชนั ตําเชน่ นี จา้ วเว่ยมองเหน็ เกาเหงิ กบั เฉนิ เฟยฉเี ดนิ มาพรอ้ มกนั จงึ หนั ไปคาราวะพวกเขาอยา่ งมมี ารยาท \"คณุ หนูหลวิ คนผนู้ คี อื เสมยี นเกาจากสกลุ หยู เขานํา ขบวนของทขี าดมาบรจิ าคใหก้ องทพั สว่ นนีคุณหนูหลวิ จา้ วเวย่ \" \"ขา้ น้อยเกาเหงิ คาราวะคณุ หนูหลวิ \" สายตาเกาเหงิ มี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 0 ประกายวาววบั คลา้ ยซ่อนสงิ เป็นลบั ลมคมใน หญงิ สาวคลี ยมิ คลา้ ยรบั รคู้ วามสอพลอของเขา แต่ลกึ ลงไปในอกกลบั กาํ ลงั เหยยี ดหยนั \"บา้ นสกลุ หยมู นี ําใจนกั พวกทา่ นมาถงึ เชน่ นีคงชว่ ย กองทพั ไดม้ าก\" แน่ละ่ หยอู หี ลนิ คงตดั ใจสง่ ฮวั ปีฮวามาให้ เกลยี งคลงั เพอื ไมใ่ หถ้ กู โยงใยถงึ อกี คราวนีพวกทหารที ป่วยคงรกั ษากนั ไดห้ มดก่อนจะลุกลามแน่ \"เรอื งเลก็ น้อยเท่านนั คงไมอ่ าจสนู้ ําใจของคณุ หนูทไี มน่ งิ ดดู ายมองผตู้ กทุกขไ์ ดย้ าก นบั วา่ ประเสรฐิ แท\"้ \"เสมยี นเกากลา่ วชมเกนิ ไปแลว้ แวน่ แควน้ ประสบปัญหา ผมู้ คี ณุ ธรรมยอ่ มไมอ่ าจดดู าย ยงิ กองทพั ใหญท่ รี บเพอื ตา้ ถงมานาน พวกเราทอี ยดู่ มี สี ขุ ไดเ้ พราะทหารเหลา่ นี ยอ่ มตอ้ งคดิ ชว่ ยเหลอื \" เฉนิ เฟยฉยี นื ฟังจา้ วเวย่ กบั เกาเหงิ ชมกนั ไปกนั มาพราง กลอกตาจนแทบกลบั หลงั เขา้ ไปในเบา้ ไมว่ า่ ใครกล็ ว้ นเสแสรง้ โดยเฉพาะนางมารผนู้ ี หากเกาเหงิ รวู้ ่าความวอดวายของสกุลหยใู นช่วงทผี า่ นมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 1 คอื ความคดิ ของนาง เขายงั จะชนื ชมเช่นนีหรอื ไมน่ ะ \"เอาเถอะ พวกทา่ นมาถงึ เหนือยๆ ขา้ ใหท้ หารจดั ทพี กั ไว้ ใหแ้ ลว้ ตอนเยน็ คอ่ ยออกมาเยยี มชมคา่ ยอกี ทแี ลว้ กนั \" ตามปกตคิ า่ ยทหารไมอ่ าจปลอ่ ยใหค้ นนอกเขา้ มาวนุ่ วาย เชน่ นี แตเ่ กาเหงิ นบั วา่ มฐี านะพเิ ศษ นนั คอื ผแู้ ทนของ เสนาบดกี ลาโหม ดงั นนั เฉนิ เฟยฉที ถี กู ตูเ้ สยี วเสยี นกาํ ชบั ใหไ้ หลตามนําเขา้ ไวเ้ พอื ประโยชน์ของกองทพั จงึ ยอม อะลมุ่ อล่วยใหเ้ ขาเดนิ เพ่นพา่ นทนี ีได้ \"เชน่ นนั กข็ อบคุณทา่ นแมท่ พั แลว้ \" เกาเหงิ กล่าววาจา ตามมารยาทอกี สองสามคํากเ็ ดนิ ตามนายทหารอกี คนไป ยงั กระโจมพกั จา้ วเว่ยเองเหน็ วา่ ละครปิดฉากแลว้ จงึ ขอตวั ลาบา้ ง แต่ กลบั ถกู กาํ แพงมนุษยเ์ คลอื นมาขวางหน้านาง \"เจา้ ไมค่ ดิ ว่าเราควรตอ้ งคุยกนั หน่อยหรอื ?\" เฉนิ หรงปัว ถามเสยี งเยน็ หลวิ จา้ วเว่ยตกใจไมน่ ้อย นางชอ้ นตาของมองบุรุษทสี งู กวา่ นางหลายฉอื แลว้ พยายามเบยี งกายหลบ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 2 นางไมม่ อี ะไรจะสนทนากบั เขาแลว้ หรอื จะใหส้ ารภาพวา่ นางหลอกใชเ้ ขากนั ? \"มาเถอะ ขา้ จะไปสง่ เจา้ กลบั จวนเอง\" ไมว่ า่ เปล่าชายป่า เถอื นผนู้ กี ค็ วา้ แขนนางทาํ ทา่ จะจบั จงู แต่หลวิ จา้ วเวย่ ยงั มี สติ นางเป็นคุณหนูในหอ้ งหอ แมว้ นั นีจะใจกลา้ เปิดเผย หน้าตาใหบ้ ุรุษครงึ กองทพั เหน็ กใ็ ชจ่ ะปล่อยใหค้ นมาจบั เนือตอ้ งตวั ได้ ยงิ ทา่ มกลางสายตามากมายเชน่ นอี กี นางดงึ แขนคนื คราวแรกเฉนิ เฟยฉยี งั ยอื ไว้ แตเ่ มอื เหน็ สี หน้ากงั วลของนางทดี กู ลวั สายตาผคู้ นรอบขา้ งกเ็ ป็นฝ่าย ยอมปล่อยและขยบั กายมายนื บงั นางเอาไวจ้ ากพวกสอดรู้ เขาไมถ่ นดั ดแู ลสตรมี าแต่ไหนแตไ่ ร รอบกายกม็ แี ต่พวก ผชู้ ายทเี ลน่ หวั พูดจากสปั ดนกนั ทงั วที งั วนั จงึ ทาํ ใหเ้ ผลอ ละเลยมารยาททสี มควรกบั สตรชี นั สงู ไปบา้ ง \"ทา่ นปัวเดนิ นําเถดิ เจา้ ค่ะ\" นางกม้ หน้าลงกลา่ วเพอื ซอ่ น รอ่ งรอยของความกงั วลเอาไว้ เฉนิ หรงปัวตอบอมื ในลาํ คอคาํ หนึงกอ่ นจะเดนิ นําร่างน้อย นนั ออกจากคา่ ยไปพรอ้ มกนั * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 3 \"คณุ หนูเจา้ คะ\" อาหนงิ เอารม่ มารอรบั หลวิ จา้ วเว่ย บา่ ว สกุลเถาลว้ นรออยใู่ นขบวนรถมา้ เรยี บรอ้ ยแลว้ รอแต่ คณุ หนูของพวกนางเทา่ นนั \"อาหนิง อาเจนิ พวกเจา้ ไปนงั คนั หลงั เถอะ\" หลวิ จา้ วเว่ย จาํ ใจสงั สาวใชใ้ หย้ า้ ยรถมา้ เพราะไมต่ อ้ งการใหพ้ วกนาง ไดย้ นิ สงิ ทตี นกบั ทา่ นแมท่ พั คุยกนั อาเจนิ กบั อาหนิงสบตากนั อยา่ งลงั เล ทงั ยงั ลอบมองบุรุษ ทสี งู ตระหงา่ นตรงหน้าอยา่ งไมไ่ วใ้ จนกั ยงั ไงคุณหนูของ พวกนางกเ็ ป็นหญงิ สาวในหอ้ งหอ แมว้ นั นใี จกลา้ เปิดเผย หน้าตากบั เหล่าทหารแตน่ นั เพราะมคี นอยมู่ ากมาย แต่ใน รถมา้ หากขนึ ไปสองตอ่ สอง... \"ไปเถอะ ขา้ กบั ทา่ นปัวมเี รอื งตอ้ งหารอื กนั \" เมอื เหน็ คณุ หนูยนื ยนั หนกั แน่นสองสาวใชจ้ งึ รบั คาํ ยา้ ยไปขนึ รถ มา้ กบั บ่าวคนอนื เฉนิ หรงปัวเปิดทางใหน้ างขนึ รถมา้ กอ่ นทเี ขาจะตาม ขนึ มา ในรถมา้ ทแี สนแคบแตก่ ลบั มเี บาะรองนงั นิมสบาย สมกบั ทพี วกสตรชี อบใช้ ทงั ยงั มกี ลนิ หอมประหลาดชว่ ย บรรเทาความเหนือยลา้ ดว้ ย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 4 ทงั สองเงยี บสนิทไมม่ ใี ครเปิดปากพดู กอ่ น จนรถมา้ ออก ตวั วงิ ไปสกั ระยะแลว้ เฉนิ เฟยฉนี งั จอ้ งนางทผี นิ หน้ามอง ออกนอกหน้าต่างราวกบั ไมใ่ ยดที ถี ูกบุรษุ จบั จอ้ งในหอ้ ง แคบๆ เชน่ นี \"เจา้ ทําเรอื งนีทาํ ไม... หรอื ตอ้ งการสรา้ งความชอบเอาใจ อนั อ๋อง?\" เขาอดทนมองทา่ ทางไมส่ นโลกนนั ไมไ่ ดจ้ งึ เอ่ย ปากเหน็บแนมนาง หลวิ จา้ วเว่ยไมแ่ ปลกใจทที า่ นแมท่ พั รถู้ งึ ความสมั พนั ธ์ ของนางกบั อู่เหวนิ ซวน เพราะคนทเี ป็นถงึ แมท่ พั พทิ กั ษ์ ดนิ แดนคงไมป่ ลอ่ ยผ่านประวตั ขิ องคนทกี า้ วเขา้ มาพวั พนั กบั กองทพั ของเขา แตน่ างกอ็ ดอ่อนใจกบั การคาดเดาของ บุรุษผนู้ ีไมไ่ ด้ หญงิ สาวไมไ่ ดต้ อบในทนั ทแี ต่สหี น้าของนางประกาศวา่ เขาชา่ งไรส้ าระ \"หรอื ไมใ่ ชเ่ หลา่ ไดย้ นิ ว่าเจา้ หาหนทางกลบั ถงเยยี นอยู่ เรอื งครงั นีคงชว่ ยชะลา้ งชอื เสยี งของเจา้ ยอื ใจอนั ออ๋ ง เอาไวไ้ ด\"้ \"ทา่ นปัว\" กอ่ นทเี ขาจะกล่าวอะไรชวนสะอดิ สะเอยี นไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 5 มากกว่านนี างกข็ ดั ขนึ \"ทา่ นมองว่าขา้ เป็นสตรปี ระเภทที ยอมทุ่มเทเพอื รกั อยา่ งบา้ คลงั หรอื ไม?่ \" เขาพศิ มองใบหน้างดงามนนั แลว้ คดิ วา่ ไมใ่ ชแ่ ต่ปากกลบั พูดไปอกี ทาง \"สตรสี ว่ นใหญ่ลว้ นเป็นเชน่ นันไมใ่ ชห่ รอื ?\" อยเู่ พอื รกั ตายกเ็ พอื รกั \"ชา่ งเถดิ เหตุผลของขา้ ลว้ นไมส่ าํ คญั ตอนนเี ราตา่ งบรรลุ เป้าหมาย กองทพั ทา่ นไดร้ บั สว่ นทคี วรได้ ขา้ กไ็ ดส้ งิ ทขี า้ ตอ้ งการแลว้ \" \"เจา้ ละโมบ\" เขาถอนหายใจ \"ใชก้ องทพั ขา้ เป็นสะพาน ทหารของขา้ ไดข้ า้ วของมาจรงิ แต่สงิ ทเี จา้ ไดด้ จู ะมากกวา่ นนั ไมว่ า่ จะซา้ ยขวาหน้าหลงั เรอื งนีลว้ นสรา้ งประโยชน์ ใหเ้ จา้ และสกลุ เถาทงั สนิ \" หลวิ จา้ วเว่ยลอบมองใบหน้า ดดุ นั ของเฉนิ หรงปัว นางอดใจเตน้ ไมไ่ ดเ้ มอื เขาเปิดโปง แผนการของนาง หากบุรุษผนู้ คี ดิ ว่านางลบู คมเขาจนเกดิ บนั ดาลโทสะขนึ มา ในรถมา้ แคบๆ นางไมม่ ที างรอด ออกไปไดแ้ น่ \"ผลู้ งทนุ ยอ่ มตอ้ งหวงั ผลประโยชน์ ทา่ นปัวคงไมค่ ดิ ว่าขา้ เอาผลผลติ เป็นหมนื ชงั สง่ ใหก้ องทพั ของท่านโดยไม่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 6 ทบทวนผลไดผ้ ลเสยี ใหถ้ ถี ว้ นกระมงั \" \"เจา้ ยอ่ มตอ้ งคาํ นวณมาแลว้ เพยี งแตข่ า้ กงั ขาว่า เป้าหมายของเจา้ อยทู่ กี นั ใดแน่ สรา้ งความชอบใหส้ กุล เถา สรา้ งชอื ใหเ้ จา้ ชว่ ยเหลอื กองทพั หรอื เลน่ งานสกุล หย?ู \" เขาจอ้ งใบหน้าของนางทพี ยายามเชดิ ขนึ ขม่ ความ หวาดกลวั ในใจ ...อยา่ งไรสตรกี เ็ ป็นสตรี เมอื พบบุรุษที ผา่ นกลนิ อายความตายมานบั พนั นบั หมนื ครงั ยอ่ มยากที จะไมห่ วนั ความน่าเกรงขามของเขา \"สามอยา่ งแรกกแ็ ลว้ ไปเถอะ หากเจา้ รกั มนั อนั ออ๋ งจรงิ เรอื งนีคงทาํ ไปเพอื ให้ เขาเหน็ ใจเจา้ แต่หากเป็นตรงกนั ขา้ มเล่า... หากเป็นวา่ เจา้ จงใจเล่นงานสกุลหยใู หก้ ระทบอนั ออ๋ งเลา่ \" \"ขา้ จะทาํ เชน่ นนั ทาํ ไม?\" หลวิ จา้ วเว่ยรสู้ กึ วา่ นําลายฝืดคอ \"นนั แหละทขี า้ คดิ ไมต่ ก หากเจา้ จงใจเลน่ งานสกลุ หยจู รงิ เหตุใดยงั เวน้ ทางรอดใหพ้ วกเขา\" เฉนิ เฟยฉมี องนาง อยา่ งคน้ หาคําตอบ \"ขา้ บอกทา่ นปัวแต่แรกแลว้ วา่ ไมค่ ดิ เลน่ งานพวกเขา เพยี งแตย่ มื ความแขง็ แกร่งของสกุลหยมู าปกป้องสกลุ เถา เทา่ นนั \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 7 นางพดู เรอื งจรงิ เพราะนางรแู้ กใ่ จวา่ ไมม่ ที างลม้ สกลุ หยู ไดใ้ นคราวเดยี ว และการทาํ ใหส้ กุลหยลู ม้ ลงในตอนนีไมม่ ี ประโยชน์ตอ่ นาง ในชาตกิ อ่ นกาํ ลงั หลกั ของอนั อ๋องคอื สกุลหยู หากเสยี อํานาจฝ่ายสกุลหยไู ปอนั อ๋องคงไมม่ เี วลาไปผกู พนั ลกึ ซงึ กบั น้องสาวของนางแน่เพราะเขาจะเปลยี นทศิ ไปทุ่มเทใจ เรอื งบลั ลงั กแ์ ทนและคงระวงั ตวั มากขนึ จา้ วเวย่ ยงั ไมต่ อ้ งการใหเ้ กดิ การเปลยี นแปลงมากเกนิ ไป อนาคตทนี างรถู้ อื เป็นอาํ นาจเดยี วทนี างมเี หนอื พวกมนั นางจงึ ตอ้ งการใหท้ ุกอยา่ งดาํ เนินไปตามครรลองเดมิ เพอื นางจะไดใ้ ชส้ งิ ทรี มู้ าควบคมุ และใชป้ ระโยชน์จาก เหตุการณ์เหลา่ นนั ได้ หากเทยี บกนั จรงิ ๆ ในตอนนี ระหวา่ งตวั นางคนเดยี วกบั ฝ่ายอนั ออ๋ งทเี ป็นเชอื พระวงศ์ และน้องสาวสดุ ทรี กั ทมี ี สกุลเจนิ หนุนหลงั นบั ว่านางเสยี เปรยี บอยหู่ ลายขมุ ดงั นนั หากบุ่มบา่ มคดิ แต่จะทาํ ลายสกุลหยใู หพ้ งั ครนื ใน คราวเดยี ว อนาคตทนี างรคู้ งพลกิ จากหน้ามอื เป็นหลงั มอื ตวั นางทไี รซ้ งึ อํานาจหากตอ้ งเผชญิ หน้าอกี ครงั กบั คน มากมายเชน่ นนั ไมม่ ที างชนะไดแ้ น่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 8 หญงิ สาวตอ้ งการใหอ้ นั อ๋องใชช้ วี ติ เหมอื นชาตกิ อ่ น ทงั จองหองและวางตวั สงู สง่ ราวกบั บลั ลงั กว์ างอยใู่ นกาํ มอื เขา แลว้ ทาํ ใหเ้ ขามเี วลามากพอมาพลอดรกั กบั หลวิ จา้ วอวี และวา่ งพอทจี ะคดิ หาวธิ กี ําจดั นางใหพ้ น้ ทางรกั ของพวก มนั วบู หนึงสายตาเฉยชาของหญงิ สาวกลบั ทอแววอาฆาตลาํ ลกึ จนเฉนิ เฟยฉแี ปลกใจ สตรวี ยั สบิ หกสบิ เจด็ หนาวที ถงึ แมจ้ ะมชี ว่ งชวี ติ ทขี ลกุ ขลกั อยบู่ า้ ง แต่ไมเ่ คยตกระกาํ ลาํ บาก มอื ไมเ่ คยตอ้ งงานหนกั เหตุใดถงึ มสี ายตาราวกบั คนทมี งุ่ มนั ฝ่าฝันความทุกขย์ ากเพอื ลา้ งแคน้ เชน่ นนั เขาเคยเหน็ แววตาเชน่ นีจากทหารทชี ายแดน ทหารคน นนั ครอบครวั ถูกพวกซยงหนูฆา่ ลา้ งโคตรจงึ มาสมคั รเขา้ กองทพั เพอื ตามฆา่ พวกซยงหนูลา้ งแคน้ ใหแ้ กบ่ ดิ ามารดา และลกู เมยี แตเ่ มอื เทยี บกนั สตรตี รงหน้าทแี สนบอบบาง และถกู ทะนุถนอมราวกบั ไขใ่ นหนิ ใยจงึ มสี ายตาลําลกึ เชน่ นีได้ \"เจา้ ...\" เขาไมร่ จู้ ะเอย่ คาํ ไหน \"สาํ หรบั ท่านแมท่ พั กองทพั อยรู่ อดปลอดภยั น่าจะพอแลว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 3 9 ถอื เสยี ว่าพวกเราเป็นแคค่ นผา่ นทางเถดิ ทา่ นไดส้ งิ ทที า่ น ตอ้ งการ ขา้ กไ็ ดส้ งิ ทขี า้ อยากได้ หากสนใจเรอื งผอู้ นื มาก ไปอาจจะเป็นภยั มากกวา่ ผลด\"ี นางแนะนําเขาจากใจจรงิ ชาตกิ อ่ นนางไดย้ นิ วรี กรรมหา้ วหาญของบุรษุ ผนู้ มี าไม่ น้อย แต่ไมเ่ คยมโี อกาสไดพ้ บหน้าสกั ครงั วนั นีไดน้ งั ใกล้ ขณะทสี มองโลง่ พอจะพจิ ารณาเขากพ็ บวา่ เฉนิ เฟยฉเี ป็น บุรุษทอี งอาจยงิ เขาเป็นคนดที งั ชวี ติ ลว้ นทุ่มเทเพอื บา้ นเมอื ง ในขณะที นางกําลงั เลอื กเดนิ ทางทมี รี องดว้ ยเลอื ด ดงั นนั ตอ่ ใหค้ บ หาเป็นสหาย นางกค็ วรเวน้ ทางไมใ่ หเ้ ขามาแปดเปือน เลอื ดกบั นาง \"งนั เจา้ รบั ปากมาวา่ หลงั จากนจี ะไมม่ อี ะไรพวั พนั ถงึ กองทพั ขา้ อกี และอยา่ คดิ โยงกองทพั ขา้ ไปเกยี วกบั อนั อ๋องเดด็ ขาด\" เขาสงั เสยี งเหยี ม \"ขา้ สาบาน\" นางตอบกลบั ดว้ ยความแน่วนิง \"อยา่ งนนั กด็ ี อะ!\" \"....!\" หลวิ จา้ วเวย่ ตกใจจนตะลงึ เมอื จๆู่ รถมา้ กโ็ คลงเซ เกอื บเสยี หลกั ตวั นางถูกกระแทกกอ่ นปลวิ เขา้ สอู่ อ้ มกอด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 0 ของบุรษุ ตวั โตนีอยา่ งไมต่ งั ใจ สญั ชาตญาณของทา่ นแมท่ พั ไวอยแู่ ลว้ เมอื นางลอยมา ทางเขากร็ บี อา้ แขนรบั ไวเ้ พราะกลวั หวั นางจะชนเขา้ กบั ผนังรถ แต่เขาไมไ่ ดค้ ดิ ว่าทา่ ทางของคนทงั สองจะแนบชดิ จนแทบเบยี ดเสยี ดกนั ไปทงั รา่ งเชน่ นี ...กลนิ ตวั นางหอมนกั ตวั นางทอี ยใู่ นชดุ กนั หนาวนนั เมอื รวบเอวดแู ลว้ กลบั เลก็ ลงไปกวา่ ทเี ขาคาดเสยี อกี ยามมอง ใกลๆ้ ขนตาของนางยาวและเรยี งกนั เป็นระเบยี บจน สามารถนบั เสน้ ได.้ .. \"ทา่ นแมท่ พั คณุ หนู เป็นอะไรหรอื ไมข่ อรบั หมิ ะปิดถนน ทาํ ใหล้ อ้ รถมา้ เบยี งไปเหยยี บหนิ เขา้ มใี ครเจบ็ หรอื ไม่ ขอรบั ?\" เสยี งบา่ วทขี บั รถมา้ ตะโกนอยดู่ า้ นนอกเรยี กสติ คนทยี งั องึ อยใู่ นออ้ มกอดกนั จา้ วเวย่ รบี ดดี ตวั หนจี ากออ้ มแขนกํายาํ นนั ราวกบั ตอ้ งของ รอ้ น นางพยายามปันหน้านิงอยา่ งทเี คยเป็นทงั พยายาม จดั เสอื ผา้ หน้าผมใหเ้ ป็นปกตริ าวกบั ไมม่ สี งิ ใดเกดิ ขนึ ทว่า เฉนิ เฟยฉแี อบลอบยมิ เมอื เหน็ ว่าใบหขู องนางแดงเถอื ก จนแทบหยดเป็นเลอื ด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 1 \"เจา้ ไมเ่ ป็นไรใช่ไหม?\" เขาถามไปอยา่ งนนั เอง เมอื นาง ใชต้ วั เขาเป็นเบาะรองไปทงั ตวั แลว้ ยงั จะมที ใี ดใหเ้ จบ็ กนั \"ไมเ่ ป็นไรเจา้ คะ่ \" นางลบู ผมใหเ้ ขา้ ทพี ลางตอบโดยไม่ สบตา เฉนิ เฟยฉมี องสาํ รวจนางครูห่ นึงแลว้ ตะโกนตอบบา่ วที บงั คบั รถมา้ ไมน่ านขบวนกเ็ คลอื นตอ่ คราวนีในรถมา้ เงยี บยงิ กวา่ ตอนแรกทขี นึ มาเสยี อกี แมแ้ ต่ เสยี งหายใจหลวิ จา้ วเว่ยยงั จงใจผอ่ นใหเ้ บาลงราวกบั กลวั ว่าถา้ มเี สยี งแมแ้ ต่นดิ จะถกู บุรุษผนู้ ดี เุ อาได้ \"ใกลจ้ ะถงึ จวนเถาแลว้ ขา้ คงต้องลง\" ทา่ นแมท่ พั เอย่ ขนึ เมอื รถเคลอื นมาไดอ้ กี ระยะหนึง จา้ วเวย่ มองเขาอยา่ งลงั เลกอ่ นจะพยกั หนา้ \"ขอบคณุ ทา่ น แมท่ พั มาก อกี ไมน่ านหมิ ะคงหยดุ ตก หวงั วา่ การเคลอื น ทพั จะราบรนื \" นางเอ่ยอยา่ งจรงิ ใจ หวงั ใหเ้ ขาไปถงึ ถง เยยี นอยา่ งไรอ้ ุปสรรค \"รกั ษาตวั ดว้ ย\" เขาว่าแคน่ ันแลว้ เปิดประตอู อกไปโดยที รถมา้ ไมไ่ ดห้ ยดุ จา้ วเว่ยไดย้ นิ เสยี งตา้ นลมวบู หนึงจงึ เปิด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 2 มา่ นหนา้ ตา่ งออกดู เหน็ ว่าบุรษุ ตวั สงู ผนู้ นั ลงไปเดนิ บน พนื เรยี บรอ้ ยแลว้ ทงั ทขี บวนไมไ่ ดช้ ะงกั ลงเลยแมแ้ ตน่ ้อย เฉนิ เฟยฉเี ดนิ ยอ้ นกลบั ไปคนละทางกบั ทขี บวนมุง่ หน้า หญงิ สาวมองแผน่ หลงั กวา้ งของเขาจนลบั สายตากอ่ นปิด มา่ นลงเงยี บๆ หลวิ จา้ วเว่ยไมร่ ตู้ วั สกั นิดวา่ ตนยกมอื ขนึ กุมหวั ใจทเี ตน้ แรงอยนู่ านกอ่ นจงั หวะจะแผว่ ลงเมอื รถมา้ จอดเทยี บสนทิ ทหี น้าจวนเถา * ครงึ เดอื นตอ่ มา อากาศทวั แควน้ ตา้ ถงกเ็ ขา้ สชู่ ว่ ง ผลดั เปลยี นฤดู ความหนาวเยน็ เรมิ หายไปพรอ้ มกบั แสงแดดทมี าเยอื นอกี ครา ฮอ่ งเตอ้ ูเ่ หอตที รงรกั ใครอ่ ากาศอบอนุ่ เพราะมนั ทาํ ใหน้ กที พระองคเ์ ลยี งไวพ้ วกนนั ไมต่ อ้ งหนาวสนั และจาํ ศลี จนแทบ ไมข่ ยบั รา่ งสงู สงา่ ในชดุ มงั กรยนื ป้อนอาหารใหน้ กในกรงสที อง ดว้ ยความเอน็ ดู ยงิ จงอยปากแหลมๆ นนั จกิ อาหารออก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 3 จากมอื พระองคเ์ องยงิ ทาํ ใหท้ รงสาํ ราญยงิ นกั \"ฝ่าบาท องครกั ษ์ทแี ฝงตวั ไปกบั ขบวนของสกลุ หยขู อเขา้ เฝ้าพะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงขนั ทรี บั ใชป้ ระจาํ พระองคข์ อง ฮ่องเตอ้ ู่เหอตผี อ่ นฝีเทา้ เขา้ มายนื ในหอ้ งแลว้ คอ้ มกายทลู รายงาน \"ใหเ้ ขา้ มา\" ฮอ่ งเต้ไมม่ ที า่ ทางสนใจนกั ยงั คงเลน่ กบั นก ตวั โปรดต่อไปในขณะทอี งครกั ษผ์ หู้ นึงเขา้ มาถวายบงั คม แลว้ กลา่ วรายงานสงิ ทไี ดร้ จู้ ากทพั เอยี นเหอในจนิ หยาง อู่เหอตยี งั คงไมส่ นใจตงั แตต่ น้ จนจบ ไมไ่ ดเหลยี วมอง องครกั ษ์ผนู้ นั แมแ้ ต่น้อย นานทเี ดยี วกว่าพระองคจ์ ะดาํ ริ ถงึ บางสงิ \"เถาเตอ๋ ชวน?... ดเู หมอื นเราไมไ่ ดย้ นิ ชอื นมี านานแลว้ \" พระองคร์ บั ผา้ มาเชด็ พระหตั ถแ์ ลว้ เสดจ็ กลบั มานงั บน เกา้ อรี มิ สวนจําลอง \"ทาํ ไมเขาถงึ ไปยงุ่ กบั เรอื งกองทพั ได?้ \" เถาเต๋อชวนผนู้ พี ระองคจ์ ําไดว้ ่าเป็นขนุ นางกอง ประวตั ิ มที า่ ทซี อื ตรงและเครง่ ครมึ ตลอดเวลา ไมค่ ลา้ ย คนเจา้ เล่หท์ มี งุ่ มนั แสวงหาแต่อาํ นาจ \"เรอื งนี...\" องครกั ษผ์ นู้ นั กดเสยี งลงตาํ อยา่ งลงั เล ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 4 \"พดู มาเถอะ\" \"ตามความเหน็ กระหมอ่ มคดิ ว่าใตเ้ ทา้ เถาทาํ ไปเพอื ฝ่า บาทพ่ะยะ่ คะ่ \" เขาทลู แลว้ ยงิ กม้ ตําลงไปอกี \"เพอื เรา?\" ทรงเลกิ ขนงอยา่ งแปลกพระทยั \"หมายความ วา่ ยงั ไงกนั \" \"ตามทกี ระหมอ่ มสบื ทราบ ชว่ งกอ่ นทที พั เอยี นเหอจะ ไดร้ บั บรจิ าคเสบยี งจากใตเ้ ทา้ เถา มขี า่ วลอื หนาหทู ไี ม่ คอ่ ยดนี กั ต่อชอื เสยี งฝ่าบาทกบั สกุลหย\"ู องครกั ษ์หนุ่ม พยายามพดู จาออ้ มคอ้ มเพอื ไมใ่ หร้ ะคายพระกรรณของ โอรสสวรรค์ \"ลอื ว่ายงั ไง บอกเรามาตามตรง\" \"ลอื ว่า... ในกองทพั ลอื วา่ พระองคจ์ งใจตดั เสบยี งกลนั แกลง้ สกลุ เฉนิ แต่ใชไ้ พรพ่ ลเป็นเครอื งสงั เวยเพอื อํานาจ ดงั นนั จงึ มที หารไมน่ ้อยทเี ดอื ดดาลเรอื งนี แตพ่ อหลงั จาก ใตเ้ ทา้ เถาบรจิ าคเสบยี งกม็ ปี ระกาศออกไปวา่ ใตเ้ ทา้ เคย เป็นขนุ นางทรี บั ใชใ้ กลช้ ดิ ฝ่าบาท การบรจิ าคเสบยี งนนั ใต้ เทา้ เถากท็ ําเอาอยา่ งฝ่าบาททสี ละทรพั ยส์ นิ ชว่ ยเหลอื ราษฎรในใต้หลา้ กอ่ นหน้านี ทาํ ใหข้ า่ วลอื พวกนันซาลงไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 5 แมแ้ ตข่ า่ วของใตเ้ ทา้ หยเู ยวฟ่ างยงั พลอยเบาลงเพราะใต้ เทา้ เถาบรจิ าคเสบยี งนีเอง\" \"เถาเต๋อชวน... เถาเต๋าชวน\" ทรงเคาะดชั นีไปบนหวั มงั กร บนทพี กั แขนอยา่ งใชค้ วามคดิ \"ตอนนนั เขาขอลาออก เพราะฮหู ยนิ ของเขาป่วยใชไ่ หมซุนกงกง\" \"เป็นเช่นนันพะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงทลู ตอบ \"เราจาํ ไดว้ า่ เขามบี ุตรชายคนหนึง รบั ราชการอยฝู่ ่ายใด?\" \"เอ่อ... ตอนนบี ตุ รชายของใตเ้ ทา้ เถาเป็นเสนาธกิ ารอยู่ กรมพธิ กี ารพ่ะยะ่ คะ่ \" \"เสนาธกิ าร? ไมใ่ ชว่ า่ เขาสอบไดเ้ ป็นปังเหยยี นหรอกร?ึ \" ผทู้ สี อบไดเ้ ป็นถงึ ปังเหยยี น สว่ นใหญแ่ มจ้ ะตอ้ งเรมิ รบั ราชการในยศตาํ กจ็ ะกา้ วหน้าไวทงั สนิ ดงั นนั ขนั ของเถา เฝิงชงิ ผนู้ ดี จู ะไมป่ กตเิ ท่าไหร่ \"ฝ่าบาทจาํ ไดแ้ มน่ นัก ถกู แลว้ พะ่ ยะ่ คะ่ แตไ่ มร่ ดู้ ว้ ยเหตุผล ประการใด ใตเ้ ทา้ เถาผนู้ ีไมไ่ ดเ้ ลอื นขนั มาสปี ีแลว้ พะ่ ยะ่ คะ่ \" ซนุ กงกงนนั ไมต่ า่ งจากมอื ขวาของฮอ่ งเต้ เขามหี น้าที สอดสอ่ งผคู้ นในวงั ไปจนถงึ ช่วยจดจาํ บรรดาขนุ นางใน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 6 ราชสาํ นกั ดงั นนั ไมว่ ่าเรอื งใหญเ่ รอื งเลก็ ลว้ นเคยผา่ นหู เขาทงั สนิ \"สปี ี? เถาเตอ๋ ชวนไมเ่ คยเขยี นฎกี ามาใหเ้ ราเลยหรอื ?\" บตุ รชายถูกดองตาํ แหน่งเอาไวน้ านถงึ สปี ีทงั ทสี อบไดเ้ ป็น ถงึ ปังเหยยี น หากเป็นขนุ นางคนอนื คงแลน่ มาฟ้องเขาถงึ ตาํ หนกั เฉยี นชงิ แลว้ \"ไมเ่ คยพ่ะยะ่ คะ่ \" \"อมื ... เขาเป็นเชน่ นีมาแต่ไหนแตไ่ รแลว้ \" หากเป็นผอู้ นื ถา้ ไดถ้ วายงานใกลช้ ดิ กบั ฮอ่ งเตส้ กั หน่อยกม็ กั ใชเ้ สน้ สาย ใชค้ วามชอบทเี ขาใหไ้ ปทาํ ใหเ้ สน้ ทางของตนสะดวกขนึ แตเ่ ถาเต๋อชวนแตไ่ หนแต่ไรเวลาเขา้ เฝ้ามกั สนใจแต่งาน ในหน้าทแี ละสนใจความสาํ ราญของเขาเป็นหลกั ไมค่ ่อย ทลู ขอสงิ ใดใหเ้ ขารําคาญใจอยา่ งผอู้ นื ลองดาํ รดิ แู ลว้ หาก เรอื งนีไมไ่ ดเ้ กดิ กบั เถาเต๋อชวน บางทชี วั ชวี ติ นีเขาคงไม่ คดิ หาทางชว่ ยบตุ รชายไปตลอดชาติ สนิ บนกไ็ มจ่ า่ ย ฎกี ากไ็ มถ่ วาย ชา่ งเป็นคนซอื ตรงเสยี จน น่าหงดุ หงดิ จรงิ ๆ \"มอี ยา่ งอนื อกี ไหม?\" ทรงตรสั ถามองครกั ษ์ทคี ุกเขา่ อยู่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 7 \"ตามทกี ระหมอ่ มทราบ ใตเ้ ทา้ เถาเป็นเจา้ ของเสบยี งที บรจิ าคจรงิ แต่ใตเ้ ทา้ ไมเ่ คยไปทคี า่ ยหรอื พบทา่ นแมท่ พั เลยพะ่ ยะ่ คะ่ ทกุ การลว้ นใหห้ ลานสาวออกหน้า นางให้ เหตุผลวา่ ใกลค้ รบรอบวนั ตายของมารดา นางจงึ คดิ ทาํ บญุ ใหญอ่ ทุ ศิ ใหม้ ารดาเท่านัน\" \"จะเป็นไปไดห้ รอื \" ฮอ่ งเต้อเู่ หอตสี า่ ยพระพกั ตรห์ น่ายกบั ขอ้ อา้ งสดุ แสนตนื เขนิ เสบยี งกองทพั หาใชก่ ารแจกอาหาร ตามโรงทานเมอื ไหร่ สตรตี วั คนเดยี วผหู้ นึงจะไปสามารถ รวบรวมเสบยี งเชน่ นนั มาจากไหนหากผเู้ ป็นตาไมพ่ ยกั หน้า \"ฝ่าบาท กระหมอ่ มเหน็ วา่ ยงั ไงใตเ้ ทา้ เถากเ็ คยเป็นขนุ นางฝ่ายบนุ๋ ทงั บุตรชายกร็ บั ราชการอยู่ แมม้ ใี จอยากชว่ ย คลคี ลายเรอื งยุง่ เหยงิ แตก่ จ็ าํ ต้องระวงั ตวั ไมใ่ หพ้ วั พนั มากเกนิ ไปจงึ ใชใ้ หห้ ลานสาวออกหน้าแทน เป็นการดตี อ่ ทกุ ฝ่าย\" ซุนกงกงเสนอความเหน็ ขนึ ซงึ คอ่ นขา้ งตรงกบั พระดาํ รขิ องพระองคเ์ อง \"เอาเถดิ เขาทาํ ถงึ เพยี งนแี ลว้ เราไมต่ อบแทนกค็ งแลง้ นําใจเกนิ ไป\" ทรงถอนปัสสาสะแลว้ หนั ไปตรสั กบั ซุนกง กง \"เฉวยี นเมงิ หวั ทลี าออกไปเมอื เดอื นกอ่ นมคี นแทน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 8 ตาํ แหน่งเขาหรอื ยงั ?\" \"กรมขนุ นางน่าจะดไู วบ้ า้ งแลว้ พะ่ ยะ่ คะ่ แตย่ งั ไมไ่ ดเ้ สนอ ขนึ มาใหฝ้ ่าบาทแตง่ ตงั \" ดูท่าโชคจะหลน่ ทบั สกุลเถาก็ คราวนี... ซุนกงกงคดิ ในใจ \"อมื งนั ยงั ไมต่ อ้ งตงั รอทพั เอยี นเหอกลบั มาถงึ ถงเยยี นกอ่ น ถา้ ในฎกี าเฉนิ เฟยฉเี ขยี นใหค้ วามชอบเถาเตอ๋ ชวน กใ็ หเ้ ลอื นตําแหน่งบุตรชายเขาขนึ มาแทนเฉวยี นเมงิ หวั เสยี \" \"รบั ดว้ ยเกลา้ พะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงลบู อก ตาํ แหน่งเดมิ ของ เฉวยี นเมงิ หวั คอื รองเจา้ กรมพธิ กี าร บุตรชายใตเ้ ทา้ เถาผู้ นีเป็นเพยี งเสนาธกิ ารเลก็ ๆ ผหู้ นึง ไดเ้ ลอื นขนึ เป็นถงึ รอง เจา้ กรมนบั วา่ กา้ วกระโดดจนน่าตระหนกยงิ นัก ดทู า่ การทาํ บุญใหญ่ครงั นีของคนสกุลเถาจะได้ ผลตอบแทนคุม้ เสยี ยงิ กว่าคุม้ \"อกี อยา่ งสง่ สมนุ ไพรดๆี ไปใหฮ้ หู ยนิ ของเถาเต๋อชวนสกั หน่อยแลว้ กนั \" \"พ่ะยะ่ คะ่ ฝ่าบาท\" ไมต่ อ้ งใชส้ มนุ ไพรชนั ดที ไี หนหรอก แค่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 4 9 ไดร้ วู้ ่าบุตรชายไดเ้ ลอื นขนั อยา่ งกา้ วกระโดดเชน่ นนั เผลอๆ ฮหู ยนิ ของใตเ้ ทา้ เถาจะออกมาวงิ ฉลองกลางถนน เสยี ดว้ ยซําไป * ในเมอื งจนิ หยางหมิ ะหยดุ ตรงหลายวนั แลว้ หมิ ะทเี คย กองพะเนนิ อยตู่ ามถนนและบนหลงั คาลว้ นละลายสนิ จน ตอนนที งั เมอื งกลบั เขา้ สบู่ รรยากาศอบอ่นุ ผคู้ นไมต่ อ้ ง สวมใสอ่ าภรณ์หนาๆ อกี ตอ่ ไป แต่ภายนอกเป็นอยา่ งไรหลวิ จา้ วเวย่ หาไดใ้ สใ่ จ วนั ๆ นาง จมอยกู่ บั ตําราทไี ปคน้ มาจากหอ้ งหนงั สอื ของเถาเต๋อชวน หรอื ถา้ วา่ งกจ็ ะมงุ่ มนั อยกู่ บั การคดั อกั ษรทอี าเจนิ อา่ นไมร่ ู้ เรอื ง เรยี กไดว้ ่าใชช้ วี ติ อยา่ งเรยี บเรอื ยนิงสงบยงิ นกั กอ่ นหน้านีหลงั ใหบ้ า่ วไพรพ่ กั เหนือยจากการเรง่ ทาํ อาหารสง่ กองทพั จา้ วเวย่ ไดส้ งั อาหารจากโรงเตยี มชอื ดงั ในจนิ หยางมาเลยี งบา่ วทกุ คนในจวน นบั ว่าเป็นรางวลั ชนั แรก แตน่ นั ยงั ไมใ่ ชท่ งั หมด นางคดิ ว่าอกี ไมน่ านจวน เถาแหง่ นีจะตอ้ งมขี า่ วดี ถงึ ตอนนนั ทา่ นตาคงเป็นคนตก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 5 0 รางวลั ใหค้ นในจวนเอง \"คณุ หนูเจา้ ขาหลายวนั นอี ากาศดยี งิ นกั อยา่ มวั แต่อุดออู้ ยู่ ในเรอื นเลยเจา้ คะ่ อกี อยา่ งบา่ วเคยไดย้ นิ มาว่าถา้ จอ้ ง อะไรมากๆ ทงั วนั ตาจะเสยี ไดน้ ะเจา้ คะ คุณหนูของบา่ ว เอาแตข่ ดี ๆ เขยี นๆ เดยี วกอ็ า่ นตาํ รา แบบนีจะเสยี สุขภาพไดน้ ะเจา้ คะ\" อาเจนิ นึกหว่ งคณุ หนูของนางยงิ นัก ตงั แต่ทหี มดภาระกบั กองทพั เอยี นเหอกด็ เู หมอื นคุณหนู ของนางจะขยนั อยกู่ บั ตาํ ราจนหมกมนุ่ แมน้ างจะชนื ชมที คุณหนูทขี ยนั ศกึ ษาหาความรู้ แต่วนั ๆ ขงั ตวั เองอยแู่ ตใ่ น เรอื นแบบนียอ่ มไมใ่ ชเ่ รอื งดี \"เจา้ นีขบี น่ จรงิ ๆ\" จา้ วเวย่ ยมิ บางๆ พลางสา่ ยหน้าระอาใจ \"กค็ ุณหนูเอาแตอ่ ยใู่ นเรอื นไมย่ อมออกไปไหน บา่ วกลวั คุณหนูจะป่วยนเี จา้ คะ อกี อยา่ งขา้ งนอกอากาศกําลงั ดี คุณหนูน่าจะออกไปเดนิ บา้ ง\" นางอยากใหจ้ า้ วเว่ยขยบั รา่ งกายเสยี หน่อย วนั ๆ นงั ๆ นอนๆ ยงิ ทาํ ใหร้ า่ งกาย ออ่ นแอลง จา้ วเว่ยวางพกู่ นั ในมอื แลว้ หนั มามองหน้าอาเจนิ ครูห่ นึง \"ไมเ่ อาเดนิ ละกนั ใหค้ นเตรยี มรถมา เราออกไปไหวพ้ ระ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น