แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 2 0 1 ทตี อนทตี กตําทสี ุด กอ็ าจจะมใี ครสกั คนชว่ ยปลอบ ประโลมยนื นําสกั หยดใหน้ าง คุยเล่นกนั ไปอกี ครใู่ หญร่ ถมา้ กม็ าถงึ ประตูวงั หลงิ ซาน จา้ วเวย่ และฉนิ ฟ่ านฟ่านชว่ ยกนั เลกิ มา่ นหน้าตา่ งออกเพอื มองทวิ ทศั น์ของพระตําหนกั ทเี ลอื งชอื ทสี ุด ซงึ สงิ ที ปรากฎสสู่ ายตานนั ไมต่ า่ งจากวมิ านในหุบเขา ฉนิ ซอื อา้ ปากคา้ งอยนู่ านเมอื รถแลน่ เขา้ สดู่ า้ นใน หลวิ จา้ ว เว่ยเองกถ็ งึ กบั พดู ไมอ่ อกกบั ความอลงั การของทแี หง่ นี ความกวา้ งใหญ่ของวงั หลงิ ซานทาํ ใหม้ รี าชโองการ อนุญาตใหค้ นทตี ดิ ตามเสดจ็ สามารถใชร้ ถมา้ เขา้ มาสง่ ที เรอื นพกั ได้ แต่การสญั จรในยามปกตนิ นั จะตอ้ งใชเ้ กยี ว เป็นหลกั สงิ แรกทปี รากฎตอ่ สายตาของจา้ วเวย่ คอื ตน้ ไทรนบั รอ้ ยๆ ตน้ ทเี รยี งรายลอ้ มสระหลวงทเี ป็นแอ่งกลางพระตําหนกั พอดี สว่ นตวั แลว้ จา้ วเวย่ ชมชอบตน้ ไม้ พอไดเ้ หน็ ตน้ ไมท้ ี ถกู ตดั แต่งอยา่ งปราณตี งดงามละลานตาเชน่ นีทาํ ใหน้ าง อารมณ์ดขี นึ ไมน่ ้อย รถมา้ แลน่ อยคู่ รูห่ นึงกพ็ าคนสกุลเถามาถงึ เรอื นพกั ดูจาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 2 ภายนอกเรอื นแหง่ นีเป็นสถาปัตยกรรมสมยั ใหมท่ ี พถิ พี ถิ นั และแปลกตา ลวดลายตามเชงิ หลงั คาเป็นเมฆ มงคลทปี ระดษิ ฐไ์ ดอ้ ยา่ งละเอยี ดราวกบั มนั จะลอยได้ จรงิ ๆ หลวิ จา้ วเวย่ ลงจากรถมา้ แลว้ แหงนหน้ามองเรอื นพกั ของ พวกเขาอยา่ งนกึ ทงึ ชา่ งฝีมอื ทอี อกแบบและสรา้ งสงิ นีได้ ไมร่ วู้ า่ มคี วามรลู้ กึ ซงึ เพยี งใด เถาเฝิงชงิ พยงุ ฉินฟ่านฟ่านลงจากรถมา้ แลว้ ยมิ กวา้ งเอย่ เสยี งทุม้ \"เขา้ ไปดดู า้ นในกนั เถอะ\" ดา้ นนอกวา่ งามแลว้ ดา้ นในเหมอื นอยใู่ นฝัน สมกบั ทขี นึ ชอื วา่ เป็นวงั ของโอรสสวรรคจ์ รงิ ๆ แมแ้ ต่เรอื นพกั ที หา่ งไกลจากตําหนกั กลางเชน่ นียงั ถกู จดั ตกแตง่ อยา่ ง ละเอยี ดละออ อาเจนิ กบั พวกบ่าวของเถาเฝิงชงิ ตามเขา้ มาแลว้ ออกปากรอ้ งชมกนั ไมห่ ยุด \"คณุ หนูเจา้ ขา ทนี ีงามอยา่ งกบั ในฝันเลยนะเจา้ คะ\" อา เจนิ ยมิ หน้าบานเขา้ มาหาจา้ วเวย่ ทกี าํ ลงั มองสาํ รวจ ภายในเรอื นอยู่ \"งามจรงิ \" นางยอมรบั นกึ แปลกใจวา่ เชอื พระวงศก์ บั คน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 3 ชนั ลา่ งเหตใุ ดชวี ติ ถงึ ต่างชนั กนั เพยี งนี เรอื นนีหากคนขา้ ง นอกจะสรา้ ง แมแ้ ตพ่ วกขนุ นางใหญ่ยงั ตอ้ งคดิ หนกั แน่ แต่สาํ หรบั ทนี ีกลบั เป็นเพยี งเรอื นพกั ทจี ะยกใหใ้ ครเขา้ มา อยกู่ ไ็ ด้ \"แบง่ หอ้ งกนั เถอะ จะไดเ้ กบ็ ขา้ วของเขา้ ท\"ี ฉนิ ฟ่านฟ่า นเรยี กทกุ คน \"เมอื ครขู่ นั ทที นี ําทางมาบอกวา่ สาํ หรบั พวก เจา้ นายตอนเยน็ ครวั กลางจะเป็นคนจดั อาหารมาใหเ้ อง สว่ นพวกบา่ วใหไ้ ปกนิ รวมกนั ทโี รงครวั ตรงขา้ งสวนขวญั ถา้ ไปไมถ่ ูกใหถ้ ามองครกั ษ์หรอื พวกขนั ที แต่อยา่ ปลอ่ ย ใหต้ วั เองหลงเพน่ พา่ นจนเขา้ เขตหวงหา้ มเดด็ ขาด\" นาง กาํ ชบั บ่าวไพรท่ งั หลายอกี ครงั เพราะนีเป็นการตามเสดจ็ ครงั แรกของเถาเฝิงชงิ หากเกดิ เรอื งผดิ พลาดขนึ มาอาจ สง่ ผลต่อหน้าตาสามนี าง ในพระตาํ หนกั ฤดรู อ้ น มเี พยี งเขตของสตรฝี ่ายในกบั ตําหนกั กลางทปี ระทบั ของฮอ่ งเตเ้ ทา่ นนั ทหี า้ มเขา้ สถานทเี หลา่ นนั มที หารลอ้ มอยา่ งเขม้ งวดแน่นหนา ใน สว่ นอนื ไมไ่ ดถ้ ูกสงั หา้ ม เพยี งแตเ่ ป็นทรี กู้ นั วา่ ตาํ หนกั ที พกั ของเชอื พระวงศโ์ ดยเฉพาะอ๋องตา่ งๆ ไมใ่ ชท่ ๆี คน นอกควรจะเขา้ ไปยมุ่ ยา่ ม หรอื แมแ้ ตพ่ วกขนุ นางดว้ ยกนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 4 การไปมาหาสกู่ นั มากเกนิ ไปกไ็ มใ่ ชเ่ รอื งดี คนสกุลเถาทมี าทนี คี รงั แรกจงึ ไดแ้ ตร่ ะวงั ตวั ใหม้ ากเขา้ ไว้ ไมท่ าํ การใดใหน้ ้อยหรอื มากเกนิ ทจี าํ เป็นเพอื รกั ษาตวั รอดกลบั ไปถงเยยี น ในเรอื นยงั มแี บ่งชนั นอกชนั ในและหอ้ งใหใ้ ชส้ อยอกี มาก การเสดจ็ แปรพระราชฐานครงั หนึงยาวนานอยา่ งน้อยหนึง เดอื น นานทสี ดุ คอื สามเดอื น ดงั นนั คนทไี ดม้ าตอ้ งเตรยี ม ตวั ใหพ้ รอ้ มสาํ หรบั การอยยู่ าว แมเ้ บอื หน่ายแต่หากไมม่ ี ราชโองการอนุญาตกไ็ มม่ สี ทิ ธอิ อกไปจากเขตวงั จงึ สรุป ไดว้ า่ วงั แหง่ นีเมอื เขา้ มาพรอ้ มฮอ่ งเตก้ ต็ อ้ งออกไปพรอ้ ม ฮ่องเตเ้ ท่านนั สองสามภี รรยาจดั การแบง่ หอ้ งกบั จา้ วเว่ย หญงิ สาวได้ ครองหอ้ งทางฟากตะวนั ออกเกอื บทงั หมด ในขณะทเี ถา เฝิงชงิ กบั ฉนิ ฟ่านฟ่านนนั เลอื กอยฝู่ ังตะวนั ตกเพอื ไมใ่ ห้ ลมเป็นปัญหากบั ครรภข์ องฉนิ ซอื ในขณะทพี วกบา่ วชว่ ยกนั จดั ขา้ วของ เจา้ นายเรอื นอนื ก็ ออกไปเดนิ เลน่ กนั แลว้ จา้ วเวย่ สามารถมองเหน็ ไดจ้ าก หน้าเรอื นวา่ มลี กู หลานขนุ นางหลายคนเดนิ เตรอ่ ยตู่ าม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 5 ถนนทตี ดั ผา่ นหมเู่ รอื นพกั โฉมสะคราญไมไ่ ดค้ ดิ จะออกไปเดนิ เลน่ รอเวลาเหมอื น คุณหนูบา้ นอนื นางทาํ เพยี งแคม่ องคนเดนิ ไปเดนิ มาอยู่ ตรงนนั กอ่ นจะทอดสายตามองพระอาทติ ยท์ กี าํ ลงั แขวน ตวั ลงตําเกอื บลบั ทวิ เขาในอกี ไมก่ ชี วั ยามขา้ งหน้า... * สามวนั แรกในพระตาํ หนกั ฤดูรอ้ นผา่ นไปอยา่ งเงยี บสงบ โดยสว่ นใหญ่เหล่าฮหู ยนิ และบุตรจี ะไปรวมตวั กนั ที อุทยานแกว้ เพอื ชนื ชมธรรมชาตแิ ละจบิ ชาพดู คยุ กนั ยงั ไมม่ กี จิ กรรมใดเป็นจรงิ เป็นจงั นกั เพราะถอื ว่าเป็นชว่ ง ปรบั ตวั ของทกุ คน แตใ่ นขณะทสี ตรบี า้ นอนื เพยี งแค่เชยชมดอกไมแ้ ละขนม รสเลศิ ของวงั หลวิ จา้ วอวกี ลบั มงุ่ ตรงสเู่ ป้าหมายการมา ทนี ีตงั แตแ่ รก เพยี งวนั ทสี องทมี าถงึ วงั หลงิ ซานนางกไ็ ด้ พบกบั อนั อ๋องแลว้ ทงั ยงั ไดจ้ บิ ชาสนทนาป้อนคาํ หวานกนั อยนู่ านจนหวั ใจฟูฟ่อง ยามกลบั ถงึ เรอื นกอ็ ยากให้ กลางคนื ผา่ นพน้ ไปเรว็ ๆ เพอื ทฟี ้าสว่างแลว้ จะพบกนั อกี โดยไมต่ อ้ งหลบซ่อน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 6 หญงิ สาวมงุ่ มนั ทจี ะใชเ้ วลาในตําหนกั ฤดรู อ้ นนีมดั ใจอนั อ๋อง ใหเ้ ขาผกู จติ ใจกบั นางใหห้ นกั แน่นทสี ดุ เพอื ทตี อน ถงึ เวลาเอย่ เรอื งปลดหลวิ จา้ วเว่ยทุกอยา่ งจะไดเ้ ป็นไป อยา่ งราบรนื นางใหก้ าํ ลงั ใจตวั เองอยทู่ ุกวนั ขอแคอ่ นั อ๋องหลงรกั นาง อยา่ งหวั ปักหวั ปําแลว้ ฟังคาํ นางโดยไมล่ งั เลใจอกี การหา วธิ ขี นึ เป็นหวางเฟยคงงา่ ยเหมอื นพลกิ ฝ่ามอื ดงั นนั เป้าหมายในการมาครงั นีคอื การทนี างคดิ จะงดั ทกุ ลูกเลน่ มารยาออกมาใชเ้ พอื มดั ใจอเู่ หวนิ ซวนเอาไวใ้ นกํามอื \"คุณหนูเจา้ ขา เมอื ครมู่ คี นของทา่ นผนู้ นั สง่ สงิ นีมาใหเ้ จา้ คะ่ \" หลวนซเี ขา้ ในหอ้ งนางพรอ้ มกบั มว้ นกระดาษเลก็ ๆ อนั หนึง หลวิ จา้ วอวที นี งั อยหู่ น้ากระจกวางปินปักผมใน มอื ลงทนั ทเี มอื ไดย้ นิ วา่ เป็นของทคี นในหว้ งคาํ นึงสง่ มา หญงิ สาวกร็ บี แกะมนั ออกอา่ นอยา่ งรวดเรว็ \"บา่ วของคนผนู้ นั ยงั อยขู่ า้ งนอกนะเจา้ คะ\" หลวนซคี ดิ ว่า ฝ่ายนนั คงสง่ จดหมายมาถามบางสงิ กบั คุณหนูของนางจงึ ใหบ้ า่ วอยรู่ อคาํ ตอบ \"ไปบอกเขาวา่ คนื นีขา้ จะไป\" จา้ วอวแี ทบไมห่ ยดุ คดิ เมอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 7 อา่ นนัดหมายจบนางกเ็ อ่ยปากทนั ควนั \"คุณหนู! จะดหี รอื เจา้ คะ?\" หลวนซรี อ้ งอยา่ งตกใจ หาก เรอื งนีแพรง่ พรายออกไปยอ่ มไมด่ ตี ่อชอื เสยี งของคณุ หนู แลว้ ถา้ หาก... \"เจา้ ไมต่ อ้ งหว่ ง ขา้ ไมป่ ลอ่ ยใหเ้ รอื งพรรคน์ นั เกดิ ขนึ กอ่ นทขี า้ จะไดน้ งั ตําแหน่งหวางเฟยแน่\" จา้ วอวรี วู้ ่าบา่ ว รบั ใชห้ ว่ งเรอื งใดจงึ พดู ขนึ พรอ้ มรอยยมิ แสยะ \"บุรษุ ก็ เหมอื นกนั หมด สงิ ใดไดม้ ายาก สงิ นนั ลว้ นลาํ ค่า เรอื งแค่ นีขา้ เขา้ ใจด\"ี \"บา่ วเขา้ ใจแลว้ เจา้ คะ่ \" หลวนซรี บั คาํ แลว้ ถอยออกไปจาก หอ้ งปลอ่ ยใหห้ ลวิ จา้ วอวนี งั ยมิ มองกระจกทสี ะทอ้ น ใบหน้างดงามของนางอยา่ งภาคภมู ใิ จ * หลวิ จา้ วอวใี หห้ ลวนซรี บั ใชอ้ าบนําอยา่ งพถิ พี ถิ นั ผวิ กาย เนียนละเอยี ดของนางถกู ขดั ถใู นนําอนุ่ ทถี ูกเตรยี มอยา่ งดี ผมยาวสยายของหญงิ สาวคลอเคลยี ไปกบั ผวิ นํากอ่ นจะลู่ ตดิ ผวิ เนอื ของนางเป็นภาพทชี วนใหห้ ลงใหลยงิ นกั นาง นงั รบั การปรนนิบตั อิ ยเู่ งยี บๆ พรอ้ มรอยยมิ ประดบั หน้า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 8 เมอื ชาํ ระกายเสรจ็ ดแี ลว้ ชนั แรกหลงั เชด็ กายใหแ้ หง้ สนิท นางชโลมตวั ดว้ ยนําอบดอกไมจ้ นทวั รา่ ง หลวนซชี ว่ ยแต่งกายใหจ้ า้ วอวอี ยา่ งปราณตี ชดุ ดา้ นใน เป็นสขี าวปักเลอื มมกุ ลวดลายเหมาะสมกบั วยั ของนาง ชนั นอกเป็นกระโปรงสเี หลอื งอ่อนพมิ พล์ ายกลบี ดอก เหมยราคาแพงทนี างเพงิ ไดม้ าใหม่ นางใหห้ ลวนซเี กลา้ มวยธรรมดาใหด้ ไู มต่ งั ใจแตง่ นกั แลว้ เลอื กปักชดุ ปินมวลบปุ ผาทมี ารดาเพงิ ใหช้ า่ งทาํ ไวพ้ เิ ศษ กอ่ นมาทนี ี ปินชุดนีตวั ดา้ มเป็นหยกขาว สลกั ตกแตง่ ดว้ ย กระจกสที าํ เป็นดอกไมจ้ าํ ลองตรงปลาย เพอื ใหม้ สี สี นั แตกต่างกนั ในแตล่ ะดา้ ม เมอื ปักรวมกนั จะเหมอื นชอ่ ปุบผ ชาตทิ แี ต่งแตม้ เสรมิ สสี นั ใหต้ วั นางยงิ ขนึ หลวิ จา้ วอวแี ตง่ หน้าอยา่ งบางเบาแต่พถิ พี ถิ นั แมแ้ ต่ขน ควิ สกั เสน้ นางกไ็ มย่ อมใหแ้ ตกระเบยี บ แตะชาดทรี มิ ฝีปากใหส้ ชี มพรู ะเรอื แต่งแกม้ ใหด้ รู าวกบั สาวน้อยทเี พงิ วงิ เลน่ จนแกม้ แดงอยา่ งธรรมชาติ ก่อนจะวาดภาพดอก เหมยทงิ ไวท้ หี างควิ นางเมนิ เฉยกาํ ไลนานาชนิดทวี างเรยี งกนั อยู่ จงใจหยบิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 0 9 เพยี งคู่ทอี ูเ่ หวนิ ซวนมอบใหม้ าสวมเพยี งคเู่ ดยี วใหเ้ หน็ ว่า เป็นของสาํ คญั ในสว่ นลําคอนางเลอื กไมส่ วม เครอื งประดบั เพอื จงใจเปิดเผยช่วงกายทขี าวเนยี นให้ ชดั เจน หญงิ สาวพอใจกบั สตรที ดี สู ดใสอ่อนหวานในกระจก ชุดใน แบบฤดรู อ้ นทาํ ใหส้ ามารถเปิดเผยสดั สว่ นงดงามบน รา่ งกายได้ ดงั นนั ไมว่ า่ สว่ นโคง้ เวา้ ใดกส็ ามารถวดั กนั ได้ จากชุดพวกนี ตากลมโตของหลวิ จา้ วอวที อดมองพระจนั ทรท์ กี าํ ลงั แขวน ขนึ ฟ้า ขณะทหี วั ใจกาํ ลงั วงิ รอกรอเวลาสาํ หรบั นัดหมาย กบั ชายผนู้ นั ... * หลวิ จา้ วเวย่ อาบนําอยา่ งพถิ พี ถิ นั เป็นพเิ ศษ นางสงั ใหอ้ า เจนิ เอานําอบผสมกบั นําทอี าบเพอื ทาํ ใหก้ ลนิ หอมตดิ กาย ยาวนานขนึ ฤดรู อ้ นแมจ้ ะสบายตรงทชี ดุ ทสี วมใสไ่ มต่ อ้ งมากชนั และจะ แต่งกายใหง้ ามเพยี งใดกส็ ะดวก แตป่ ัญหาคอื เหงอื ทอี อก มาก หากไมร่ ะวงั สตรแี สนงามอาจกลายเป็นสตรตี วั เหมน็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 0 ได้ ดงั นนั นอกจากประชนั รปู โฉมแลว้ ฤดรู อ้ นเช่นนีกเ็ ป็น สนามประชนั นําอบนําหอมของเหลา่ สตรดี ว้ ย หลวิ จา้ วเว่ยเองกไ็ มใ่ ชข่ อ้ ยกเวน้ นางเลอื กกลนิ นําอบที ชอบแลว้ ใหอ้ าเจนิ จดั การเตรยี มไวม้ ากๆ เพอื ใชต้ ลอด ชว่ งฤดรู อ้ น หญงิ สาวไมช่ อบใหส้ าวใชป้ รนนบิ ตั ติ อนอาบนําดงั นนั ใน หอ้ งอาบจงึ มเี พยี งนางทนี งั หลบั ตาพรมิ อยใู่ นถงั ไมใ้ บ ใหญ่ อากาศทเี จอ้ เจยี งไมอ่ บอา้ วเหมอื นในถงเยยี น แต่ไมไ่ ด้ เยน็ จนเหมอื นชว่ งฤดหู นาว ดงั นนั นางจงึ สามารถผอ่ น คลายอยใู่ นถงั นําไดน้ านกว่าปกติ พอขนึ จากนําอาเจนิ กเ็ ขา้ มาชว่ ยเชด็ ตวั นางใหแ้ หง้ ชว่ ย แตง่ ตวั ตามขนั ตอนปกตแิ ตส่ งิ ทไี มป่ กตคิ อื ชดุ ทนี างเลอื ก สวม \"คะ... คณุ หนู ทาํ ไมเลอื กชุดนีละ่ เจา้ คะ\" สาวใชค้ ดิ วา่ มี ความผดิ ชดุ ทจี า้ วเว่ยเลอื กสวมนนั สหี มองลงจากสเี ดมิ ไป หลายสว่ น เหน็ ถงึ วา่ เป็นชุดเกา่ ไมส่ มฐานะของคุณหนู อาเจนิ ลอบดา่ ตวั เองในใจทปี ลอ่ ยใหช้ ดุ แบบนีหลดุ เขา้ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 1 ในหบี ได้ \"ขา้ ตงั ใจเอามาสวมเอง เจา้ ไมต่ อ้ งคดิ มากหรอก\" \"ตงั ใจหรอื เจา้ คะ?\" ตอนแรกนางจะเสนอชุดอนื ใหจ้ า้ วเว่ย เปลยี น แตเ่ มอื คณุ หนูออกปากเชน่ นนั นางกเ็ ลอื กจะเงยี บ เสยี อาเจนิ ปรนนิบตั หิ วผี มใหจ้ า้ วเว่ยอยา่ งละเอยี ดทกุ เสน้ นางไมไ่ ดท้ าํ ผมใหค้ ณุ หนูเพราะเหน็ วา่ คาํ แลว้ หญงิ สาว กาํ ลงั เตรยี มเขา้ นอน บนใบหน้าเจา้ เว่ยเพยี งทานํามนั บาํ รงุ ความงามเลก็ น้อยเทา่ นนั ไมไ่ ดแ้ ตง่ หน้าเพมิ เมอื แต่งกายเรยี บรอ้ ยนายสาวกส็ งั ใหอ้ าเจนิ ไปพกั เสยี สว่ นตวั เองกางตาํ ราออกอา่ นเงยี บๆ อยใู่ นเรอื นพกั ตราบจนพระจนั ทรแ์ ขวนตวั สงู จนเกอื บกลางหวั หญงิ สาว ถงึ พบั ตาํ ราเกบ็ นางหยบิ ปินเงนิ ธรรมดาเลม่ หนึงมาถอื ไว้ กอ่ นจะดบั ไฟในหอ้ ง อาเจนิ ทยี งั นงั รอปรนนบิ ตั อิ ยหู่ น้าหอ้ งเหน็ วา่ ไฟในเรอื น คณุ หนูดบั กก็ ลบั ไปยงั หอ้ งพกั ดา้ นหลงั ทพี วกบา่ วนอน รวมกนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 2 สว่ นหลวิ จา้ วเว่ยทถี กู สาวใชค้ ดิ วา่ เขา้ นอนแลว้ นนั นาง กาํ ลงั ใชแ้ สงจนั ทรก์ ระจา่ งสอ่ งแทนตะเกยี ง หญงิ สาวเกลา้ มวยอยา่ งลวกๆ และเลอื กปักปินเงนิ ทไี มไ่ ดม้ เี อกลกั ษณ์ อะไร เมอื ทกุ คนในเรอื นหลบั คงมเี พยี งดวงจนั ทรก์ ลมโตทเี ป็น พยานว่านางลอบออกจากหอ้ งในยามวกิ าลเชน่ นี หลวิ จา้ วเว่ยดวงใจไมไ่ ดส้ งบเหมอื นภายนอกทแี สดง นบั ตงั แต่มาอยทู่ ตี าํ หนกั ฤดรู อ้ น ภายในทอี ดั แน่นไปดว้ ย ความเคยี ดแคน้ ชงิ ชงั ผลกั ดนั นางใหไ้ ปเผชญิ หน้ากบั ศตั รู ครงั แลว้ ครงั เล่า แตก่ ลบั กนั ความโดดเดยี วทําใหน้ าง หวาดกลวั ขนึ มา นางกลวั วา่ ตนจะเป็นฝ่ายพ่ายยบั เยนิ เหมอื นในชาตกิ อ่ น แมจ้ ะเคยตกตายจนไดช้ วี ติ หวนคนื มาอกี ครงั แต่นาง ไมไ่ ดม้ คี วามสามารถสงู สง่ นอกจากความคดิ ทกี วา้ งขวาง ลาํ ลกึ ขนึ กบั ความพยายามทจี ะฝึกฝนตนเองในหลายๆ ดา้ นเพอื เตรยี มรบั มอื กบั แผนการชวั รา้ ยทรี ออยู่ แต่ปฏเิ สธไมไ่ ดว้ า่ ภายใตค้ วามสงบนิงและแผนการรอ้ ย แปดในสมอง หญงิ สาวมคี วามกงั วลซุกซอ่ นอยเู่ สมอ ซงึ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 3 ตอนทมี าถงึ ทนี ีนางกไ็ ดเ้ หน็ แลว้ ว่าจติ ใจของตนยงิ ทวี ความวา้ วนุ่ จนขม่ มนั ลงไมไ่ ดแ้ มแ้ ตเ่ พยี งชวั ยาม ยงิ อยู่ ใกลศ้ ตั รคู แู่ คน้ ในความเดอื ดดาลทเี ผาผลาญอารมณ์นาง มคี วามพะวงอยเู่ ตม็ ไปหมด การตอ้ งทําตวั ใหส้ งบนิงตอ่ หน้าผอู้ นื ทาํ ใหห้ ญงิ สาวไมอ่ าจ ปลดปลอ่ ยความรสู้ กึ นกึ คดิ แทจ้ รงิ แมแ้ ต่น้อย ยามนีจงึ ฉวยโอกาสถอื โคมกระจกเดนิ ออกมาสงบใจทอี ุทยานปทมุ มาศ ทแี หง่ นีเป็นอทุ ยานพนั ธุไ์ มท้ สี รา้ งขนึ ลอ้ มสระบวั นบั พนั ดอกทแี ขง่ กนั เบง่ บานในยามกลางวนั หลวิ จา้ วเวย่ ทไี ด้ ยนิ ชอื เสยี งความงามของทนี ี โฉมสะคราญอยากมโี อกาส ไดย้ ลกบั ตาตวั เองบา้ ง แต่นางเกบ็ ตวั มาตลอดเพอื แผนการในวนั ขา้ งหน้าจงึ ไมอ่ าจออกมาเตรด็ เตรเ่ ทยี วเลน่ เหมอื นคุณหนูคนอนื ๆ ในยามกลางวนั จนเวลานีทไี มอ่ าจสงบจติ ใจลงไดแ้ ลว้ นางจงึ หวงั มาพงึ ความงดงามของสระบวั พนั สายและแสงจนั ทรส์ นี วลชะ ลา้ งความกงั วลเพอื ใหต้ นเยอื กเยน็ กลา้ หาญขนึ อกี ครงั นางวางโคมกระจกลงดา้ นขา้ งกอ่ นจะยอบกายนังลงบน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 4 พรมหญ้าทรี มิ สระอยา่ งไมร่ กั ษากรยิ า ชว่ งเวลาเชน่ นี นอกจากทหารยามคงไมม่ ใี ครออกมาเพน่ พา่ นเชน่ นางอกี ดงั นนั นางจงึ ไมก่ ลวั ว่าใครจะมาพบเหน็ ตนในเวลา อ่อนไหว หญงิ สาวไมไ่ ดท้ าํ อะไรนอกจากทอดสายตามองดอกบวั ที ยงั ไมเ่ บ่งบานและพระจนั ทรท์ สี อ่ งสวา่ งอยบู่ นทวิ เมฆ นางนงั เงยี บทอดอาลยั อยตู่ รงนนั ถอนหายใจครงั แลว้ ครงั เล่า ไมร่ วู้ า่ ผา่ นไปนานแค่ไหนถงึ คดิ จะลกุ ขนึ เพอื กลบั เรอื น \"ทา่ น!\" หลวิ จา้ วเว่ยสะดุง้ เฮอื กเมอื หนั ไปจบั ดา้ มโคม กระจกแลว้ พบวา่ ดา้ นขา้ งมบี ุรษุ ผหู้ นึงยนื อยู่ หญงิ สาวลุกพรวดกา้ วถอยหลงั ไปดว้ ยอารามตกใจ คนผนู้ .ี .. แต่กอ่ นทจี ะไดเ้ อ่ยปากออะไรกบั คนทเี ขา้ มาขดั ความสงบ ของนาง หลวิ จา้ วเวย่ กต็ อ้ งรอ้ งขนึ \"โอ๊ย!....\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 5 แสนชงั # 10. คืนจนั ทร์ หากเทยี บจากการมชี วี ติ มาสองชาตภิ พ บุรุษทยี นื อยตู่ ่อ หน้านางในยามนีนบั วา่ เป็นชายทรี ปู งามทสี ดุ ทนี างเคย เหน็ มาชวั ชวี ติ แต่รปู โฉมใดๆ กล็ ว้ นไมส่ าํ คญั แลว้ ในเวลานี! \"โอย๊ !\" หลวิ จา้ วเวย่ รอ้ งออกมาดว้ ยความเจบ็ แสบ ไมร่ ู้ แมลงชนิดไหนทบี นิ เขา้ ตานาง แตม่ นั ทาํ ใหต้ านางแสบไป ทงั เบา้ จนแดงเถอื ก มอื ทถี อื โคมกระจกตอ้ งวางทงิ แลว้ ยกขนึ มากมุ หนา้ ฝ่ายชายหนุ่มมองหญงิ สาวโอดโอยอยา่ งเจบ็ ปวดไมค่ ลา้ ย เสแสรง้ ทงั ตลอดทา่ ทางนางไมร่ กั ษากรยิ าแมแ้ ตน่ ้อยก็ ขมวดควิ \"แมน่ างเจา้ เป็นอะไรไป?\" มอื ของเขายงั ไขวอ้ ยขู่ า้ งหลงั ขณะทเี ดนิ เขา้ มาใกลน้ างทกี มุ ตาซา้ ยงอตวั ลงรอ้ งอยา่ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 6 ปวดแสบปวดรอ้ น \"ตวั อะไรไมร่ เู้ ขา้ ตาขา้ \" นางตอบหว้ นสนั \"ขอโทษใตเ้ ทา้ ขา้ เสยี มารยาทแลว้ \" นางพยายามเปิดตาอกี ขา้ งเพอื มอง หานําสะอาด แต่ความแสบรอ้ นทาํ ใหน้ างหรตี าจนหนา้ ยู่ เหน็ แลว้ ทงั น่าสงสารทงั น่าขนั ชายหนุ่มมองทา่ ทางหญงิ สาวแลว้ อยากหวั เราะ แต่หน้าที แดงจดั ดทู รมานนนั ไมช่ วนใหข้ าํ ดว้ ย \"ใตเ้ ทา้ ทา่ นชว่ ยขา้ หานําสะอาดไดห้ รอื ไม?่ \" นางแสบตา ลามไปจนถงึ กระบอก ลมื ไมข่ นึ จนตอ้ งหลบั ตาปีขม่ ความ เจบ็ ไว้ หากเดนิ หาเองคงใชเ้ วลาอกี นานจงึ รอ้ งขอใหเ้ ขา้ ชว่ ยโดยไมส่ นยศตําแหน่งแลว้ ตอ่ ใหเ้ ป็นอคั รเสนาบดมี า ในตอนนีนางกจ็ ะเรยี กใชเ้ ขา \"ขา้ หรอื ?\" เขาชตี วั เองอยา่ งแปลกใจทถี กู ใช้ \"ทนี ีมคี นอนื อกี หรอื !?\" นางขนึ เสยี งอยา่ งหงดุ หงดิ ไม่ ทนั ใจ \"ทา่ นแคบ่ อกขา้ ว่ามนั อยไู่ หนกไ็ ด้ ขา้ จะไปลา้ งหน้า เอง ไมเ่ ชน่ นนั ขา้ คงตอ้ งใชน้ ําในสระบวั ลา้ งตาแลว้ \" เขาหนั มองรอบกายอยา่ งสบั สน ดลู งั เลทอี ยๆู่ โดนสตรมี า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 7 สงั แต่สดุ ทา้ ยกย็ อมออกเดนิ ไปหาให้ หลวิ จา้ วเว่ยพยายามใชผ้ า้ เชด็ หน้าเขยี แมลงออกจากตา ทา่ ทางไมร่ กั ษาความงามอะไรทงั นนั หากใครมาพบนาง ยามนีคงกลนื คาํ ชมวา่ เทพธดิ ากองทพั อะไรนงั ลงไปเน่า ในทอ้ งแน่ นางนงั ปวดแสบปวดรอ้ นหน้าตายนั ใบหแู ดง ไปหมด จนเหน็ อกี ฝ่ายกลบั มาพรอ้ มกระบวยนําอนั ใหญ่ ไมต่ อ้ งรอใหเ้ ขาพดู ทนั ทที เี ขาเดนิ เขา้ มาใกลน้ างกว็ งิ เขา้ ไปหา รบี จุม่ หน้าลงไปลมื ตาในนําทงั ทเี ขายนื ถอื ราวกบั เป็นบา่ วรบั ใชข้ องนาง จา้ วเว่ยกม้ หน้าลา้ งตาแลว้ เงยหน้าขนึ มากะพรบิ ถๆี อยู่ สองสามทแี ลว้ ลา้ งซาํ เมอื รสู้ กึ ดขี นึ จงึ ยกมอื ขนึ ลบู หน้าที นําหยดพราว ถอยหา่ งออกจากกระบวยนําอนั นนั แลว้ พยายามปรบั สายตาใหเ้ ขา้ ทเี ขา้ ทาง นางหอบหายใจอยคู่ รหู่ นึงเมอื รสู้ กึ ว่าความรสู้ กึ แสบมนั ลดลง จงึ ถอื โอกาสหนั ไปมองหน้าเขาราวกบั ว่าตนเพงิ พน้ โทษประหาร แตไ่ มน่ านนางกต็ ระหนกั บางอยา่ งขนึ ได้ \"ใหใ้ ตเ้ ทา้ ไดเ้ หน็ เรอื งขายหน้าแลว้ \" หญงิ สาวถอยเทา้ ออกไปยมิ แหยประคองมอื โคง้ ใหเ้ ขา \"ขอบคุณใตเ้ ทา้ ที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 8 ชว่ ยเหลอื ขา้ ขดั อารมณ์สุนทรยี ข์ องทา่ นชา่ งเสยี มารยาท จรงิ ๆ\" นางกม้ หวั ปลกๆ ขอโทษอยา่ งอบั อาย ชายรา่ งสงู เทนําในกระบวยทงิ กอ่ นวางมนั ลงขา้ งตวั \"แม่ นางดขี นั หรอื ยงั ?\" \"ดแี ลว้ เจา้ คะ่ ดแี ลว้ \" นางแทบจะใชผ้ า้ เชด็ หน้าปิดหน้า ตวั เองแลว้ เดนิ หนหี ากไมค่ ํานึงว่าอกี ฝ่ายคงเป็นคนใหญ่ คนโตไมน่ ้อยถงึ ไดม้ าอยใู่ นวงั เวลานีได้ \"ผหู้ ญงิ ตวั คนเดยี วทาํ ไมออกมากลางดกึ ไมก่ ลวั พบคนไม่ ดหี รอื ไร?\" เขามองนางตงั แต่หวั จรดเทา้ แลว้ เอามอื ไพล่ หลงั เอ่ยปากถาม \"คนไมด่ อี ะไรกนั เจา้ คะ ทหารออกจะเตม็ วงั หากมคี นรา้ ย เลด็ ลอดเขา้ มาไดค้ งเป็นยอดฝีมอื แลว้ อกี อยา่ งคนแบบ นนั คงไมม่ าทาํ รา้ ยคนไรป้ ระโยชน์อยา่ งขา้ หรอก\" นาง ปรบั ลมหายใจตวั เองใหป้ กตกิ อ่ นจะขยบั เวน้ ระยะจากเขา เพมิ อกี นิด \"จะบอกวา่ เจา้ ไมก่ ลวั ? แต่เมอื ครเู่ จา้ เพงิ ผวาหนีขา้ ราวกบั เหน็ ผ\"ี เขายงั จาํ ทา่ ทางตอนนางหนั มาพบเขาได้ สหี น้า นางตอนนันชวนหวั เป็นทสี ดุ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 1 9 \"กท็ า่ นมาไมใ่ หส้ ุม้ ใหเ้ สยี ง ขา้ ไมไ่ ดก้ ลวั เพยี งแตต่ กใจ เท่านนั \" นางเถยี งอยา่ งหวั รนั \"ทนี ีเงยี บนกั จู่ๆ หนั มาพบ ใครไมร่ ยู้ นื อยใู่ กลๆ้ เป็นทา่ นจะไมต่ กใจไดร้ ?ึ \" \"เก่งกลา้ \" เขายมิ หยนั เอ่ยชมประชด หลวิ จา้ วเวย่ รสู้ กึ วา่ ตวั เองเสยี ศูนยแ์ ละเผลอเปิดเผยนิสยั ดอื รนั ดงั เดมิ ของตนออกไปเสยี แลว้ จงึ พยายามระงบั คาํ ไมพ่ ูดจาเรอื ยเปือยอกี \"เจา้ เป็นลกู หลานขนุ นางตระกลู ใด?\" เขาถามขนึ นางมองการแตง่ กายดว้ ยเนือผา้ ชนั ดตี งั แต่หวั จรดเทา้ ของ เขา ไหนจะความสงา่ งามน่าเกรงขามทไี มอ่ าจพบเหน็ ได้ บ่อยนนั อกี หญงิ สาวคดิ แลว้ สา่ ยหน้าพรดื \"ทา่ นคงเป็น ขนุ นางใหญ่ของราชสาํ นกั แน่ ผอู้ าวุโสตระกลู ขา้ นอ้ ยรบั ราชการอยเู่ ช่นกนั หากบอกทา่ นแลว้ ทา่ นเอาไปเรอื งนีไป ตติ งิ กบั ผอู้ าวโุ สในตระกลู ขา้ น้อยคงไมม่ หี น้าอยแู่ ลว้ \" เรอื งอะไรนางจะตอ้ งแนะนําตวั ใหบ้ ุรุษแปลกหน้ารกู้ นั ... ถงึ เขาจะรปู งามแปลกตาชวนตะลงึ ขนาดทเี ทยี บกบั เฉนิ หรงปัวซงึ มที งั รปู เป็นทรพั ย์ ทงั มคี วามองอาจและดดุ นั ผู้ นนั แลว้ บรุ ษุ ตรงหน้านางนียงั นบั ว่าเหนือกว่าหลายสว่ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 0 กลนิ อายของเขาคงมาจากตระกลู ชนั สงู แน่ หากไมใ่ ชข่ นุ นางแถวหนา้ กค็ งเป็นพวกมบี รรดาศกั ดิ กง โหว ปัว จอื หนาน อะไรเถอื กนนั รา้ ยทสี ดุ อาจจะเป็นถงึ พวกอ๋อง หลวิ จา้ วเวย่ ไมอ่ ยากใหก้ ารออกมายามวกิ าลนีรถู้ งึ หนู ้า ชายและน้าสะใภ้ นางจงึ เลอื กบ่ายเบยี งไมต่ อบคาํ ชายหนุ่มมองใบหน้าเปลอื ยเปลา่ ไรส้ งิ แตม้ เตมิ ของนาง แลว้ รสู้ กึ ประหลาดใจนกั ทงั ยงั ตระหนักวา่ สตรผี นู้ ชี า่ งเจา้ เลห่ ์ นางเปลยี นไปแทนตวั วา่ 'ขา้ น้อย' อยา่ งไมต่ ดิ ขดั ว่า ตนเพงิ จะขนึ เสยี งใสเ่ ขาไปเมอื ไมน่ านมานีเอง \"อกี อยา่ งสตรกี บั บุรษุ พบกนั ยามวกิ าลเชน่ นอี าจทําให้ ผอู้ นื เขา้ ใจผดิ เอาได้ ขา้ น้อยขอใหใ้ ตเ้ ทา้ ลมื เรอื งวนั นีไป เถอะนะเจา้ คะ\" ชว่ ยลมื สภาพน่าขายหน้าของนางไปให้ หมดเถอะ \"งนั ร?ึ \" เขาเลกิ ควิ \"ขา้ แปลกใจนกั ทเี หน็ เจา้ ยดึ ถอื เรอื ง พวกน\"ี ไมน่ บั ทตี งั แต่พบหน้าเขานางกเ็ สยี กรยิ าและฝ่า ฝืนมารยาทสตรไี ปไมร่ กู้ เี รอื ง ยามนีเองยงั มหี น้ามาพดู ได้ อกี \"ขา้ ...?\" นางมองสายตาเขาอยา่ งไมเ่ ขา้ ใจกอ่ นจะลอง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 1 เออื มมอื จบั ผมตนเอง \"!!!!!\" ปินเงนิ บนผมของนางอนั ตธานหายไปแลว้ คงหลดุ ไปตอนนางวนุ่ วายกบั ตาทเี จบ็ แยแ่ ลว้ ... นางตงั ใจปักปินมาหลวมๆ เผอื ว่าต้องพบพวก องครกั ษ์จะไดไ้ มถ่ กู ต่อวา่ เรอื งขอ้ หา้ มสตรี แต่ไมไ่ ดต้ งั ใจ ปักใหแ้ น่นหนานักเพราะคดิ วา่ ไมน่ านคงกลบั ไปนอน... สตรตี า้ ถงมขี อ้ หา้ มเรอื งการปล่อยสยายผมตอ่ หน้าบุรุษที ไมใ่ ชญ่ าตสิ นทิ นบั ว่าเป็นการเสยี มารยาทอยา่ งยงิ ทงั อาจจะทาํ ใหอ้ กี ฝ่ายเขา้ ใจผดิ ว่านางกําลงั หยบิ ยนื ไมตรี เชงิ ชสู้ าว... หญงิ สาวอา้ ปากกวา้ งขนึ เรอื ยๆ และใบหน้ากซ็ ดี ลง เรอื ยๆ เช่นกนั คราวนนี างหนั ไปมองรอยยมิ ขบขนั บน หน้าเขาราวกบั คนทเี จอผจี รงิ ๆ \"ใตเ้ ทา้ อภยั ดว้ ย ขา้ นอ้ ยเสยี มารยาทแลว้ \" นางพูดเสรจ็ ก็ หนั ตวั ไปควา้ โคมกระจกแลว้ ออกวงิ หน้าตงั ราวกบั หนีสตั ว์ รา้ ยกไ็ มป่ าน ชายหนุ่มรา่ งสงู ยงั ตะลงึ ทนี างกลา้ วงิ สบั ขาหนเี ขาต่อหน้า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 2 ต่อตาเชน่ นนั เสอื ผา้ บนรา่ งนางลว้ นปลวิ ลมพรวิ ไสว เหน็ ไดช้ ดั วา่ ตงั หน้าตงั ตาวงิ อยา่ งไมค่ ดิ ชวี ติ และไมเ่ หลยี วหลงั แมแ้ ต่น้อย กว่าจะนึกวา่ ควรตามหรอื ไมแ่ ผน่ หลงั ของนางกห็ ายวบั ไป กบั หมไู่ มใ้ นอุทยานแลว้ เขาแคน่ หวั เราะในลาํ คอกอ่ นสา่ ยหน้าอยา่ งละเหยี ใจ นบั วา่ คนื นีไดเ้ ปิดหเู ปิดตาแลว้ จรงิ ๆ แกร่ก... ชายหนุ่มหยุดยนื อยตู่ รงนนั มองพระจนั ทรอ์ ยคู่ รหู่ นึงก็ เดนิ กลบั แต่เทา้ กลบั เหยยี บถกู บางสงิ บนพนื หญา้ เขา้ เขายอ่ ตวั ลงไปเกบ็ มนั ขนึ มาจงึ พบวา่ เป็นปินเงนิ ทแี สน ธรรมดา ลวดลายและฝีมอื ลว้ นสามญั ราคาคงไมไ่ ด้ มากมายอะไร ต่อใหห้ ายไปสกั ชนิ คงไมท่ าํ ใหใ้ คร เดอื ดรอ้ น เขามองปินในมอื กบั ทางทหี ญงิ ประหลาดหายลบั ไป สลบั กนั สดุ ทา้ ยจงึ ตดั สนิ ใจเอามนั เกบ็ ไวใ้ นอกเสอื ... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 3 * หลวิ จา้ วเวย่ รสู้ กึ ตนื ตระหนกจนนอนไมห่ ลบั อยคู่ อ่ นคนื กวา่ จะพกั ผอ่ นไดก้ เ็ กอื บฟ้าสวา่ ง เชา้ วนั นนั นางจงึ ตนื สายผดิ ปกติ แตอ่ าเจนิ ไมก่ ลา้ ปลกุ เพราะคดิ วา่ เมอื คนื คุณหนูอา่ นตาํ ราจนดกึ ดนื อาจจะรสู้ กึ ออ่ นเพลยี อยบู่ า้ ง สาวใชเ้ ลยี งไปจดั เตรยี มสาํ รบั ไวร้ อหญงิ สาวเงยี บๆ จน สายมาอกี หน่อยหลวิ จา้ วเวย่ กท็ นรอ้ นไมไ่ หวลุกขนึ มาลา้ ง หน้าและกนิ ขา้ ว จา้ วเว่ยมกี จิ วตั ในทกุ วนั คอื การไปอยเู่ ป็นเพอื นฉนิ ฟ่าน ฟ่ าน เนืองจากทอ้ งของนางทาํ ใหฉ้ นิ ฟ่านฟ่ านไมส่ ะดวก ออกไปสมาคมกบั พวกฮหู ยนิ ตระกลู อนื นางมกั จะเดนิ เล่นอยแู่ คแ่ ถวหน้าเรอื นหรอื สวนทคี นไมน่ ยิ มไปเดนิ นกั เพอื เลยี งไมใ่ หถ้ ูกชน หลวิ จา้ วเว่ยเองจงึ รบั หน้าทคี อยอยู่ เป็นเพอื นไมใ่ หน้ างเหงา ในวงั หลงิ ซานแหง่ นีมที อ้ งพระโรงสาํ หรบั ว่าราชการอยู่ ดว้ ย ในทุกวนั พวกขนุ นางทถี กู เรยี กใหต้ ามเสดจ็ ลว้ นตอ้ ง ออกไปรว่ มวา่ ราชการไมต่ า่ งจากตอนอยใู่ นถงเยยี น เพยี งแต่การงานทุกอยา่ งถกู สง่ มาทเี จอ้ เจยี งเป็นการ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 4 ชวั คราวแทน \"จา้ วเว่ยมากด็ แี ลว้ นางกํานัลเพงิ เอาขนมใหมม่ าใหช้ มิ เจา้ ลองดสู \"ิ ฉนิ ฟ่านฟ่านชที จี านขนมสสี ะสวยบนโต๊ะ จา้ ว เว่ยยมิ รบั เขา้ ไปนังขา้ งนางอยา่ งสนิทใจ \"ทา่ นกนิ แลว้ หรอื เจา้ คะ อุม้ ทอ้ งอยแู่ บบนตี อ้ งกนิ ใหม้ าก หน่อยนะเจา้ คะ\" \"กนิ ไปนดิ หน่อยแลว้ แตม่ นั หวานนกั ขา้ กนิ มากไมไ่ หว สาวๆ อยา่ งเจา้ ลองชมิ ดนู ่าจะถูกปาก หากชอบกเ็ อา กลบั ไปทหี อ้ งดว้ ยกไ็ ด\"้ \"ขอบคณุ น้าสะใภเ้ จา้ คะ่ \" \"จรงิ สิ เมอื เชา้ คนขององคห์ ญงิ หงเซยี วสง่ เทยี บมาให้ แจง้ วา่ เชญิ สตรแี ตล่ ะเรอื นรว่ มงานเลยี งชมบปุ ผาทศี าลา สบิ ทศิ ในอทุ ยานแกว้ ขา้ คงไมไ่ ปรว่ มแน่ แตเ่ จา้ น่าจะไป พบปะผอู้ นื เสยี หน่อย\" ฉนิ ซอื เรยี กบ่าวรบั ใชใ้ หน้ ําเทยี บ เชญิ มาใหจ้ า้ วเว่ย \"องคห์ ญงิ หงเซยี วหรอื เจา้ คะ\" นางเป็นเชษฐภคนิ ขี อง ฮอ่ งเต้ เป็นองคห์ ญงิ ทคี อ่ นขา้ งมชี อื เสยี งเรอื งชมชอบหา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 5 ความสนุก มกั เป็นประธานจดั งานเลยี งหรอื ชมุ นุม กจิ กรรมอยรู่ าํ ไป \"งานจดั พรงุ่ นี เจา้ แตง่ ตวั ใหง้ ามสกั หน่อยจะไดไ้ มม่ ใี คร กลา้ ดถู ูก\" ฉนิ ซอื คดิ วา่ หลวิ จา้ วเว่ยคงไมไ่ ดอ้ ยเู่ ป็นสุขที บา้ นสกลุ หลวิ นกั เบอื งบนมมี ารดาเลยี งกดอยู่ บดิ ากไ็ ม่ เหลยี วแลจนตอ้ งระเหจ็ ไปอยถู่ งึ จนิ หยาง แมช้ าตกิ าํ เนิด ทุกสายจะไมต่ าํ ต้อย แตค่ นในตา้ ถงลว้ นยกยอ่ งคนสงู ส่ง เหยยี บยาํ คนตกตํา หลานสาวผนู้ อี าจจะกลายเป็นเป้า นินทาของผอู้ นื เอาได้ \"ทา่ นน้าไมต่ อ้ งหว่ งหรอกเจา้ คะ่ ถงึ ขา้ ไมเ่ คยรว่ มงาน เลยี งในตําหนกั ฤดรู อ้ นมากอ่ น แตง่ านเลยี งในถงเยยี นนนั ไปมานบั ไมถ่ ว้ น สงิ ใดควรไมค่ วรขา้ รดู้ \"ี นางเอ่ยตามจรงิ ในชาตทิ แี ลว้ หลงั กลบั ถงเยยี นนางไดร้ บั เทยี บเชญิ ให้ รว่ มงานเลยี งมากมาย คลา้ ยทกุ คนอยากชมดวู า่ ทพี ระ ชายาของอนั ออ๋ ง มคี นพยายามตสี นิทนางเพอื หวงั สาน สมั พนั ธเ์ อาไวใ้ นวนั หน้า แต่พอนางเรมิ มชี อื เสยี คนที พยายามพะเน้าพะนอในตอนแรกกต็ ตี วั ออกหา่ งจนสนิ ดทู า่ ทางรูค้ วามของจา้ วเว่ย ฉนิ ซอื กพ็ ยกั หน้าอยา่ งวางใจ อยา่ งไรเสยี หลานสาวผนู้ ีกเ็ ป็นบุตรภี รรยาเอก ทา่ นป่ขู อง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 6 นางบดิ าของหลวิ เฉยี นกเ็ คยเป็นถงึ อคั รเสนาบดผี มู้ ี ชอื เสยี ง ผนวกกบั ความคดิ อา่ นของคนสกุลเถา นางน่าจะ ใชก้ ารได้ จา้ วเวย่ พลกิ เทยี บเชญิ ในมอื เลน่ พลางคดิ ถงึ หลวิ จา้ วอวี น้องสาวสดุ ทรี กั ของนางนนั ชมชอบเป็นจดุ เดน่ ในงาน เลยี ง แมไ้ มไ่ ดม้ คี วามงามเป็นเลศิ กเ็ อาความน่าเอน็ ดนู ่า สงสารเขา้ ชว่ ย มกั แจกจา่ ยรอยยมิ สดใสไรเ้ ดยี งสาและ เสยี งหวั เราะราวกบั จะปัดเป่าทกุ ขภ์ ยั ของผคู้ นใหค้ กึ ครนื ยงิ หลวิ จา้ วอวไี ดร้ บั ความชนื ชมมากวา่ เป็นสสี นั สาํ คญั ของงานเลยี งชนชนั สงู กลบั กนั หลวิ จา้ วเวย่ ทรี กั สนั โดษและไมช่ า่ งพดู จา ยาม รว่ มงานเลยี งนางกไ็ ปพอเป็นพธิ ี ไมใ่ ครส่ นใจสงิ รอบตวั นกั ใครใหท้ าํ อะไรกท็ าํ ใครถามกพ็ ดู ใครไมถ่ ามกเ็ พยี ง นงั จบิ ชารอเลกิ งาน สาํ หรบั ตวั นางเองเป็นเพยี งการตดั ราํ คาญเทา่ นัน แต่ในสายตาผูอ้ นื กลบั มองเหน็ สตรที งี าม ขม่ ผคู้ นทาํ ทา่ ไมอ่ นิ งั ขงั ขอบ ลอยตวั ไมส่ นใจสมาคมกบั ผใู้ ด ราวกบั สงู สง่ เสยี เตม็ ประดา คลา้ ยวา่ นางยกตวั เหนือ ผอู้ นื เยอ่ หยงิ จองหองเพราะความงามของตนเอง ยงิ ได้ ยนิ คําพดู เป็นนยั ของหลวิ จา้ วอวที ชี อบมาแกต้ วั แทน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 7 พสี าวต่างมารดา เหลา่ สตรพี วกนนั กย็ งิ เชอื วา่ นางเป็น พวกไมเ่ หน็ หวั ใคร จา้ วเวย่ นันในชาตกิ อ่ นไมค่ อ่ ยแยแสเรอื งภายนอก จงึ ไม่ คดิ จะแกค้ วามคดิ ของพวกคนตระกลู ชนั สงู เหลา่ นนั แต่ เมอื ชอื เสยี งนางเรมิ เสอื มเสยี กเ็ ป็นสตรเี หล่านีเองที ออกมาเตมิ เชอื ไฟ ขดุ เรอื งทา่ ทางของนางยามไปร่วมงาน ตา่ งๆ ออกมาผกู กบั นิสยั โหดรา้ ยทารณุ ไรม้ ารยาทได้ อยา่ งเหมาะเจาะ หญงิ สาวกม้ หน้าซ่อนยมิ เหยี ม มองเทยี บเชญิ ทที าํ อยา่ ง ประณตี ในมอื ดว้ ยแววตาลาํ ลกึ คดิ ว่าคงถงึ ฤกษต์ อ้ งพบ น้องสาวสุดทรี กั เสยี ที แตค่ ราวนีใครจะมชี ยั เหนือใครกค็ ง ตอ้ งรอด.ู .. * คนื นีเป็นอกี คนื ทพี ระจนั ทรด์ วงใหญ่ลอยเดน่ อยกู่ ลางนภา หลวิ จา้ วเว่ยคดั อกั ษรอยา่ งไมม่ สี มาธนิ ักจนสดุ ทา้ ยกว็ าง พกู่ นั ในมอื ลงนงั กมุ ใบหน้า พลนั ความรูส้ กึ อบั อายกบั เรอื ง เมอื คนื วานกล็ ามลน้ บุรษุ ผนู้ นั จะกลา่ วโทษรงั เกยี จนางหรอื ไมน่ ะ... ทงั ที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 8 บุญคณุ ยงั ไมไ่ ดต้ อบแทนแตก่ ลบั วงิ เตลดิ เหมอื นถกู สตั ว์ รา้ ยไลก่ วด เขาจะคดิ วา่ นางดหู มนิ หรอื ไม่ หลวิ จา้ วเว่ยหนกั ใจยงิ นัก นางนังทบทวนอยคู่ รใู่ หญพ่ ลนั สายตากเ็ หลอื บเหน็ ขนมทฉี นิ ซอื ใหน้ างเอากลบั มาทาน ดว้ ย หญงิ สาวกดั รมิ ฝีปากชงั ใจครหู่ นึง สดุ ทา้ ยกแ็ สรง้ ดบั ไฟในหอ้ ง แลว้ แอบถอื โคมกระจกและกลอ่ งขนมนนั ออก จากเรอื นพกั นางมงุ่ หนา้ กลบั มาทสี ระบวั พนั สาย แมเ้ จตนาคอื อยากมา พบและขอโทษเขาอยา่ งจรงิ จงั แต่ลกึ ลงในใจนางกลบั ภาวนาใหเ้ ขาไมม่ า นางไมค่ ดิ วา่ เรอื งบงั เอญิ จะมเี ป็นครงั ทสี อง เพยี งแตต่ อ้ งการบรรเทาความรสู้ กึ ผดิ ในใจลงเลย ตดั สนิ ใจจะลองมาทนี อี กี ครงั หญงิ สาวเลอื กไปนงั ทศี าลารมิ นําและทอดอาลยั ไมต่ า่ ง จากคนื วาน ดอกบวั ตมู นับพนั ชกู า้ นพน้ ผวิ สระ กลางเวงิ กวา้ งทกี ระเพอื มเป็นระลอกนนั สะทอ้ นเงาจนั ทรก์ ลมเดน่ สวา่ งไสว จา้ วเว่ยนกึ ไปถงึ อารามทเี คยอาศยั ป่าดา้ นหลงั อารามมี ลาํ ธารสายหนึงทนี ําใสกระจา่ งดงั กระจกเงา ยามคาํ คนื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 2 9 เมอื เหลา่ พระและชจี าํ ศลี แลว้ นางมกั ลอบไปรอ้ งไหอ้ ยทู่ ี นนั รอ้ งไหใ้ หก้ บั โชคชะตาตนเองจนตาบวมคนื แลว้ คนื เลา่ นนั เป็นชว่ งเวลาทนี างรสู้ กึ โดดเดยี วทสี ดุ ในชวี ติ แมจ้ ะมี เดก็ อยใู่ นทอ้ งแตก่ ลบั ไมใ่ ชพ่ ลงั ใจทนี างจะหาญสกู้ บั ความ ชะตากรรม กลบั กนั เดก็ คนนนั เป็นตวั ตตี ราความเลวรา้ ย ของโลกใบนอี ยา่ งแทจ้ รงิ หญงิ สาวนึกไปถงึ ลกู ทยี งั ไมไ่ ดเ้ กดิ ไมร่ วู้ า่ เขาจะเป็นชาย หรอื หญงิ แต่นางคดิ วา่ ดแี ลว้ หากเดก็ เกดิ มาใน สถานการณ์ระหกระเหนิ เชน่ นนั คงไมส่ บายนกั ทงั นางเอง ทจี มอยกู่ บั ความเคยี ดแคน้ คงไมอ่ าจสอนลกู ใหอ้ ยรู่ อดได้ แน่ นบั ว่าสวรรคย์ งั มตี าทไี มส่ ง่ อกี หนึงชวี ติ น้อยๆ มา ทรมานไปกบั นาง \"เจา้ มาอกี แลว้ \" เสยี งพดู ทาํ ใหจ้ า้ วเว่ยทจี มอยใู่ นภวงั ค์ รสู้ กึ ตวั นางยกมอื เชด็ หยาดนําตาทเี ออ่ ออกมาอยา่ งไม่ รตู้ วั กอ่ นจะหนั มาหาพบว่าเขาคนทนี างรอ \"ใตเ้ ทา้ \" นางยอ่ กายคาราวะ \"ขา้ น้อยมาพบทา่ น\" \"พบขา้ ?\" เขามที า่ ทแี ปลกใจ ยนื เอามอื ไพลห่ ลงั มอง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 0 เครอื งแต่งกายกลางเกา่ กลางใหมก่ บั สหี น้าทไี มก่ ระจา่ งใน อารมณ์ของนางอยา่ งละเอยี ด \"เจา้ คะ่ เมอื วานขา้ ทาํ ผดิ ธรรมเนยี ม แลว้ ยงั เสยี มายาท แถมยงั ไมไ่ ดท้ ดแทนคณุ ทใี ตเ้ ทา้ ชว่ ยเหลอื วนั นีจงึ มารอ ทา่ น\" \"เจา้ รหู้ รอื ว่าขา้ จะมา\" ควิ กระบขี มวดน้อยๆ \"ไมร่ เู้ จา้ คะ่ แต่ต่อใหค้ นื นที า่ นไมม่ าขา้ กค็ ดิ จะรอไป เรอื ยๆ คงมสี กั วนั ทมี โี อกาสไดข้ อโทษท่าน\" \"งนั ร\"ึ เขาถอื วสิ าสะเขา้ มานังในศาลาเอง โดยเลอื กนงั ตรงขา้ มกบั นาง \"ขา้ น้อยเอาขนมมาฝากทา่ นดว้ ย ในวงั สง่ มาใหว้ นั นี ขา้ เพงิ ไดช้ มิ อรอ่ ยแปลกลนิ ยงิ นัก\" นางหยบิ กลอ่ งขนมขนึ มา วางกลางโต๊ะกอ่ นเปิดใหเ้ ขาดู \"เจา้ เอาของเหลอื มาใหข้ า้ ?\" เขาเดา นางเกอื บสาํ ลกั รบี โบกมอื เป็นพลั วลั \"ไมใ่ ชข่ องเหลอื นะเจา้ คะ ขา้ ขอแบ่งจากนางกาํ นัลเอาไว้ เพราะคดิ จะนํามาใหท้ า่ น ไมเ่ คยมใี ครแตะตอ้ งเลยนะเจา้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 1 คะ\" หญงิ สาวโกหก แมข้ นมนีจะเป็นสว่ นทไี มถ่ กู แตะตอ้ ง จรงิ แตก่ น็ บั วา่ เคยรว่ มจานกบั ชนิ ทนี างกนิ ไปกอ่ นหน้านี แตจ่ ะใหบ้ อกความจรงิ ไดห้ รอื แทนทจี ะไดข้ อโทษนางจะ มโี ทษเพมิ เสยี นี เขาชะโงกดูขนมหน้าตาวจิ ติ รในกลอ่ งแลว้ ยงิ ฉงน \"ขนมนี มชี อื ในถงเยยี น เจา้ ไมเ่ คยกนิ หรอื ?\" เพราะมพี อ่ ครวั คน หนงึ ในถงเยยี นเพงิ คดิ คน้ มนั ขนึ มาไมก่ เี ดอื นกอ่ น นับวา่ เป็นขนมรสเลศิ ทงั ยงั สวยงามทาํ ใหพ้ วกตระกลู ผดู้ พี ากนั สงั ซอื ไมห่ ยดุ โดยเฉพาะเหลา่ ดรณุ วี ยั แรกรนุ่ ต่างพากนั ชมชอบ นางเองไมส่ นม ไมใ่ ชน่ างกาํ นัล ทงั ยงั ไมไ่ ดเ้ กลา้ ผมอยา่ ง สตรอี อกเรอื น การมาอยทู่ นี ีไดย้ อ่ มตอ้ งมคี นในครอบครวั ถกู เรยี กใหต้ ามเสดจ็ ดงั นนั คงนบั เป็นคณุ หนูตระกลู สงู ไม่ น้อย จะไมร่ จู้ กั ขนมชอื ดงั เช่นนีไดห้ รอื \"มชี อื ในถงเยยี นหรอื เจา้ คะ?\" นางมองขนมในกลอ่ งซํา รอยยมิ บนหน้าเฝือนลงแตย่ งั คงเอาไวไ้ ดอ้ ยู่ \"ขา้ น้อย ไมไ่ ดไ้ ปถงเยยี นนานแลว้ คงตกขา่ วไปมาก มวั แต่คดิ ว่า มนั อรอ่ ยทงั ยงั งามนกั น่าจะเหมาะเอามาฝากใตเ้ ทา้ ลมื ไป ว่าคนอยา่ งใตเ้ ทา้ มหี รอื จะไมเ่ คยพบเหน็ ขนมแค่นี\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 2 \"เจา้ ไมไ่ ดม้ าจากถงเยยี นหรอื ?\" เขาเลกิ ควิ มองนาง จาํ ไมไ่ ดว้ า่ ฮอ่ งเตม้ รี บั สงั เรยี กขนุ นางจากเมอื งอนื ใหต้ าม เสดจ็ ดว้ ย หญงิ สาวยมิ กลบเกลอื นกอ่ นดนั กลอ่ งขนมมาตรงหน้าเขา \"แตถ่ งึ ยงั ไงกน็ บั เป็นนําใจของขา้ น้อย ใตเ้ ทา้ ชว่ ยรบั ไว้ ดว้ ยเถอะนะเจา้ คะ\" \"เจา้ คดิ จะเอาขนมนีมาทดแทนบญุ คุณหรอื ? ขนมนที าง วงั เป็นคนทาํ ไมใ่ ช่ของเจา้ เสยี หน่อย\" เขาเอย่ ลอ้ จา้ วเวย่ กม้ หน้าหงดุ เอ่ยปากแกต้ วั \"ขา้ น้อยเพยี งเอามา ฝากเทา่ นนั เจา้ ค่ะ ไมไ่ ดค้ ดิ เอามาทดแทนคณุ อนั ใด\" แต่ หากเขาไมค่ ดิ เลก็ คดิ น้อยและหกั ลบมนั แทนบญุ คณุ ได้ นางกย็ นิ ดี แตด่ ทู า่ แผนนจี ะเหลว \"มากเพยี งนี เจา้ กก็ นิ ดว้ ยกนั เถอะ\" เขาไมห่ าเรอื งอกี หยบิ ขนมในกล่องขนึ มากดั ไปคาํ หนึง จา้ วเวย่ เองกร็ บั คาํ กนิ เป็นเพอื นเขา ชายหนุ่มผนิ กายออกไปมองทวิ ทศั น์ยามคาํ คนื ดา้ นนอก ทาํ ใหจ้ า้ วเวย่ มโี อกาสไดส้ าํ รวจเขาอยา่ งละเอยี ดอกี ครงั ซงึ สงิ ทปี ระจกั ษ์ชดั ทสี ดุ ตรงหน้านางนนั กค็ อื คนงาม ... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 3 นางรแู้ ลว้ วา่ เวลาคนชมโฉมซซี อื (ไซซ)ี ทวี ่างามลม่ บา้ น ลม่ เมอื ง งามแมแ้ ตย่ ามขมวดควิ เป็นเช่นไร \"เจา้ มองอะไร?\" เขาถามทงั ทไี มไ่ ดห้ นั มามองนางแมแ้ ต่ น้อย \"ใตเ้ ทา้ รปู งามยงิ นกั เจา้ คะ่ \" นางเอย่ ชมอยา่ ง ตรงไปตรงมา \"เจา้ กไ็ มน่ บั วา่ ดอ้ ย\" เขาตอบตามมารยาท \"ขา้ น้อยรเู้ จา้ คะ่ \" \"หมื ?\" เขาหนั มามองหญงิ สาวทยี ดื อกรบั คําชม ปกตสิ ตรี ถูกบุรษุ ชมมกั เขนิ อายจนแทบมว้ นลงไปกบั พนื แต่สตรผี ู้ นีกลบั สหี น้าไมเ่ ปลยี นทงั ยงั ยอมรบั อยา่ งผา่ เผยไมม่ ี อาการขวยเขนิ พาดผา่ นรา่ งแมแ้ ต่น้อย ...หรอื ว่านางจะเคยชนิ กบั คาํ ชมแลว้ กนั นะ \"ตอนยงั เลก็ มารดาขา้ พูดอยบู่ อ่ ยๆ ว่าขา้ เป็นเดก็ ทงี ดงาม ทสี ดุ ทนี างเคยเหน็ ขา้ จงึ เชอื เชน่ นนั มาตลอด\" คาํ ตอบของนางทาํ ใหเ้ ขาหลดุ ขาํ มอี ยา่ งทไี หนอา้ งคาํ พดู ของผใู้ หก้ าํ เนดิ เช่นนี ไมเ่ คยไดย้ นิ หรอื ว่ามารดาไม่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 4 รงั เกยี จบตุ รอปั ลกั ษณ์ ต่อใหน้ างไมง่ ามจรงิ คนเป็นแม่ ยอ่ มตอ้ งบอกวา่ งามอยแู่ ลว้ \"ใตเ้ ทา้ หวั เราะอะไรกนั เจา้ คะ หรอื ทา่ นวา่ ขา้ ไมง่ ามเลา่ \" ไมใ่ ชว่ า่ ชาตกิ อ่ นทนี างตอ้ งพบชะตากรรมเชน่ นนั กเ็ พราะ ความงามหรอื แตค่ าํ พดู ถอื ดขี องนางกลบั เป็นการทา้ ทายใหเ้ ขาได้ พจิ ารณานางอยา่ งถถี ว้ นอกี ครงั ใช่ ...นางงามเสยี จนน่าหวนั ใจ \"เจา้ เรยี กแต่ใต้เทา้ ๆ ไมค่ ดิ จะถามชอื แซข่ า้ หรอื ?\" เขา เบนสายตาออกจากใบหน้านวลแลว้ เอย่ เปลยี นเรอื ง \"ไมถ่ ามเจา้ คะ่ ทา่ นเองกจ็ ะไดไ้ มต่ อ้ งถามขา้ \" \"ทาํ ไม?\" \"พบกนั ครงั หนึงนบั เป็นบพุ เพ พบกนั ครงั ทสี องนบั เป็น วาสนา ขา้ กบั ท่านไมไ่ ดน้ ดั หมายแตพ่ บกนั สองครงั สอง ครานบั วา่ มวี าสนาตอ่ กนั ถอื เป็นสหายสนทนายามคาํ คนื อยา่ ไดใ้ สใ่ จเรอื งภูมหิ ลงั กนั เลยเจา้ ค่ะ\" \"เจา้ ไมก่ ลวั ว่าขา้ จะเป็นคนรา้ ยปลอมมาหลอกเจา้ หรอื ?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 5 \"ขา้ ไมม่ ปี ระโยชน์ใดจะใหท้ ่านลอ่ ลวง ใยจะตอ้ งกลวั ไป\" \"เจา้ ไมอ่ ยากรูภ้ มู หิ ลงั ของขา้ หรอื กลวั ขา้ จะเปิดโปงเมอื รู้ ตวั ตนเจา้ กนั แน่\" เขารูท้ นั ไมใ่ ชว่ ่านางไมอ่ ยากรวู้ ่าเขา เป็นใคร แต่นางเลอื กจะไมถ่ ามเพอื ไมใ่ หเ้ ขาถามนาง ต่างหาก \"ใตเ้ ทา้ ฉลาดเฉลยี วสมเป็นยอดคน\" นางปะเหลาะ \"แต่ เมอื เป็นสหายกนั แลว้ ทา่ นกอ็ ยา่ ทํารา้ ยขา้ นอ้ ยเลยเจา้ คะ่ \" \"ขา้ ไปเป็นสหายกบั เจา้ เมอื ไหรก่ นั อกี อยา่ งเจา้ ยงั อายุ น้อยนกั คดิ จะนับเป็นสหายกบั ขา้ ไมน่ บั วา่ ขา้ มรุน่ ไป หน่อยหรอื \" \"ขา้ เคยไดย้ นิ ในยทุ ธภพมคี าํ กลา่ วทวี า่ การจะนบั เป็น สหายไมต่ อ้ งถามไถท่ มี าหรอื อายุ เพยี งแคร่ ว่ มดมื เมรยั พูดจาถกู คอกน็ บั เป็นสหายได้ นีเราพบกนั สองคราทงั ยงั เพงิ รว่ มกนิ ขนม น่าจะพอนบั เป็นสหายได\"้ นางตคี วาม เขา้ ขา้ งตนเอง \"เรอื งอายไุ มใ่ ชป่ ัญหาสาํ หรบั ขา้ ลน้อย อกี อยา่ งขา้ น้อยไมเ่ กยี งเรอื งสหายชายหรอื หญงิ ขอเพยี งถกู ชะตากน็ บั วา่ คบหากนั ได้ แต่หากท่านไมย่ นิ ดงี นั ถอื ว่าขา้ นบั ทา่ นเป็นสหายฝ่ายเดยี วกไ็ ด\"้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 6 เขาฟังแลว้ ยมิ หยนั กอ่ นจะยนื หน้าจอ้ งนางนิง \"หรอื จรงิ ๆ ทเี จา้ อยากเป็นสหายของขา้ นกั เพราะตอ้ งการใกลช้ ดิ ขา้ กนั แน่... เจา้ หลงเสน่หข์ องขา้ หรอื ?\" เขาเอ่ยดว้ ยสหี น้า เจา้ เล่ห์ แต่จา้ วเวย่ กลบั เบะปากไมป่ ิดบงั \"ขา้ เป็นคนผา่ เผยผหู้ นงึ หากเป็นบุรษุ ทตี อ้ งใจไม่ จาํ เป็นตอ้ งทําตวั วกวนออ้ มโลก เพยี งแตห่ ยบิ ยนื ไมตรี และเปิดเผยใบหน้าใหเ้ ขาเหน็ กเ็ พยี งพอแลว้ หาใชต่ อ้ งหา เรอื งอา้ งนู่นอา้ งนีใหว้ นุ่ วายอยา่ งทา่ นวา่ \" นางเองกย็ นื หน้าไปประจนั กบั เขาอยา่ งไมเ่ กรงกลวั \"ทา่ นงามจรงิ ใต้ เทา้ เพยี งแตค่ นงามนนั มกั จะน่ากลวั ขา้ น้อยไมอ่ ยาก เสยี งถูกความงามพาไปสหู่ ายนะ\" \"เจา้ พูดถงึ ตวั เองดว้ ยหรอื ไม?่ \" ทวี ่าคนงามนนั น่ากลวั ... โฉมสะคราญทแี มใ้ บหน้าไมถ่ ูกแตง่ เตมิ ยงั แทบหยดุ ลม หายใจผคู้ นไดเ้ ชน่ นาง จะไมเ่ รยี กวา่ น่ากลวั หรอื \"กเ็ พราะความงามของขา้ กน็ ่ากลวั อยแู่ ลว้ หากบุรษุ ขา้ ง กายยงั งามไมเ่ ป็นสองรองใครอกี ยงิ ไมใ่ ชห่ ายนะใหญ่ หรอื \" นางเอ่ยเหตุผลเหลวไหลไดอ้ ยา่ งตาใส \"ใต้เทา้ ไม่ ตอ้ งหว่ ง ขา้ นบั ถอื ทา่ นเป็นสหายสนทนายามราตรี นับวา่ ทา่ นไดเ้ พอื นใหช้ ว่ ยคลายทุกขเ์ พมิ อกี ผหู้ นึง ไมเ่ สยี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 7 ประโยชน์อะไรเสยี หน่อย\" \"เจา้ นีชา่ งไรส้ าระ\" \"เจา้ คะ่ \" นางไมย่ หี ระ \"เจา้ คดิ ว่าขา้ เป็นทุกข\"์ เมอื ทบทวนคาํ พดู นางแลว้ เกดิ สะดดุ ขนึ \"เจา้ ดจู ากอะไร?\" \"ใตเ้ ทา้ ใบหน้าทา่ นนนั นอกจากความงามหยาดฟ้ามาดนิ แลว้ กแ็ ทบไมบ่ อกความรสู้ กึ แต่การทกี ลางดกึ กลางดนื ทา่ นออกมาชมจนั ทรล์ าํ พงั ตดิ ๆ กนั หลายคนื ไมใ่ ชว่ า่ มี เรอื งใหก้ งั วลใจอยหู่ รอื ?\" \"ขา้ อาจจะแคเ่ บอื หน่าย\" \"หากเบอื เดนิ เลน่ หน้าเรอื นพกั กพ็ อกระมงั ใยต้องเดนิ มา ไกลถงึ ทนี ี\" \"เช่นนนั เจา้ กก็ าํ ลงั มที ุกขถ์ งึ ไดม้ าทนี ?ี \" เขายอ้ นถาม พลนั เหน็ รอยยมิ ของนางแขง็ กระดา้ งขนึ เลก็ น้อย \"ไมท่ กุ ขไ์ ดห้ รอื ?\" ...ตอ้ งตายอยา่ งอนาถมาชาตหิ นึง นาง ไมท่ ุกขไ์ ดห้ รอื ? ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 8 \"สตรใี นหอ้ งหอ บตุ รขี นุ นางชนั สงู คงถกู เลยี งไมต่ า่ งจาก ไขม่ ุกกลางฝ่ามอื ทงั รปู โฉมเจา้ กไ็ มไ่ ดด้ อ้ ย ยงั มที กุ ขอ์ นั ใดอกี \" \"สตรยี อ่ มมที กุ ขข์ องสตรี ทา่ นเป็นบรุ ุษมองอยา่ งบุรษุ ยอ่ ม ไมเ่ ขา้ ใจ\" \"อมื \" เขาไมเ่ ขา้ ใจจรงิ ๆ \"ขา้ น้อยออกมานานมากแลว้ ถงึ เวลาตอ้ งกลบั เสยี ท\"ี จา้ ว เว่ยลุกขนึ ทาํ ทา่ จะกลา่ วลา \"ขา้ ตอ้ งไปสง่ หรอื ไม?่ \" เขาถามพรอ้ มประกาศบนหน้าวา่ ไมค่ ดิ จะทาํ จรงิ ๆ \"ไมต่ อ้ งเจา้ คะ่ ท่านถอื เสยี วา่ ขา้ เป็นหนุ่มน้อยผหู้ นึงกไ็ ด้ อยา่ ไดท้ าํ เหมอื นขา้ เป็นสตรจี ะไดไ้ มล่ าํ บากใจ\" \"อมื \" ต่อใหเ้ ขาอยากมองนางเป็นสตรี แต่ผหู้ ญงิ ทไี หนกนั มากล่าววาจาฉะฉานพดู เรอื งไมเ่ ป็นเรอื งเจอื ยแจว้ ต่อหน้า เขาไดเ้ ช่นนี ช่างเป็นคนประหลาดนกั หญงิ สาวเออื มไปหยบิ ฝากลอ่ งขนมมาปิดเกบ็ แต่ใน ขณะเดยี วกนั นนั เขาเองกต็ งั ใจจะชว่ ยผลกั กลอ่ งขนมคนื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 3 9 นางทาํ ใหส้ องมอื แตะตอ้ งถกู กนั อยา่ งไมต่ งั ใจ \".....\" \".....\" ไมม่ คี นพดู อะไรสกั คาํ แคเ่ งยหน้าสบตากนั วบู หนึงกอ่ นจะ เสสายตาหนีไปคนละทศิ หญงิ สาวเกบ็ ของเสรจ็ กโ็ คง้ ให้ เขาอกี ครงั \"เรอื งตอบแทนบุญคุณ ขา้ น้อยจดจาํ ไวข้ นึ ใจ หากใตเ้ ทา้ มี สงิ ใดใหข้ า้ ชว่ ยสามารถบอกไดท้ ุกเมอื สว่ นเรอื งทเี คยเสยี มารยาทขา้ น้อยขออภยั อกี ครงั คนื นขี า้ น้อยตอ้ งลาแลว้ \" นางบอกกลา่ วดว้ ยเสยี งกงั วานหนกั แน่นแลว้ ถอื โคม กระจกเดนิ ออกไปจากศาลา แวบหนึงเขาคดิ จะเดนิ ตามไปสง่ หญงิ สาว แตส่ ุดทา้ ยก็ เลอื กจะนงั อยทู่ เี ดมิ มองนางหายลบั ไป * เมอื ออกจากศาลาใบหน้าแต้มยมิ ของโฉมสะคราญก็ เปลยี นเป็นนิงเรยี บเหมอื นยามปกติ นางเดนิ ดว้ ยฝีเทา้ สมาํ เสมอมาไกลจนแน่ใจวา่ ไมม่ ใี ครตามมาจงึ วางโคม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 0 กระจกลงกบั พนื แลว้ หยบิ ผา้ เชด็ หน้าขนึ มาเชด็ มอื ...เชด็ มอื ขา้ งทเี พงิ ถกู แตะตอ้ งอยา่ งจรงิ จงั ทา่ มกลางความ มดื หญงิ สาวมองมอื ทคี ดิ วา่ สะอาดขนึ แลว้ จงึ กม้ ตวั จะหยบิ โคมกระจกแตก่ ลบั ถกู ใครบางคนลอบเขา้ มาดา้ นหลงั \"อุ๊บ!\" \"อยา่ สง่ เสยี ง\" เขากระซบิ ทขี า้ งหนู างขณะใชม้ อื ใหญ่ หยาบกระดา้ งรวบปิดปากนางไว้ กอ่ นลากเอารา่ งน้อย ออกนอกถนน ผลกั นางจนหลงั กระแทกเขา้ กบั ตน้ ไม้ \"ทา่ นปัว!\" ในความตระหนกทสี ดุ นางกเ็ หน็ วา่ อกี ฝ่ายเป็น ใคร แตแ่ มจ้ ะเป็นคนรจู้ กั แตส่ ายตาดดุ นั ไมค่ ลา้ ยเป็นมติ ร แบบกาลกอ่ นของเขาทาํ ใหน้ างหวาดกลวั ยงิ \"เจา้ คดิ จะทาํ อะไร?\" เขาใชท้ อ่ นแขนกดนางเอาไวก้ บั ตน้ ไมใ้ หญ่ ทา่ ทางคกุ คามไมป่ ิดบงั \"ขา้ ทําอะไร?\" นางทาํ ใจดสี เู้ สอื ตอบกลบั \"อยา่ มาเสแสรง้ !\" เขาคํารามเสยี งตํา \"เจา้ หมนั กบั คนลกู แต่ลอบพบกบั คนพอ่ ยามวกิ าล เจตนาจะทาํ อะไรกนั แน่?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 1 \"...เขาคอื ฮ่องเตห้ รอื ?\" นางทาํ สหี น้าแปลกใจ \"อยา่ ทาํ เหมอื นเจา้ ไมร่ \"ู้ เฉนิ หรงปัวถอนหายใจ ลดมอื ออกจากตวั นาง \"ในหวั เจา้ คดิ คาํ นวณลา้ นแปด ไมม่ ที างดู ไมอ่ อกวา่ เขาเป็นฮอ่ งเต\"้ นางเป็นคนฉลาด ตอนที เลอื กใชก้ องทพั ของเขาเป็นสะพานใหเ้ หยยี บเดนิ นางก็ วางหมากอยา่ งรดั กมุ จนตกี ระทบศตั รไู ดท้ กุ ดา้ น ตอ่ ให้ นางโกหกแนบเนยี นแค่ไหนแต่คนทเี คยเหน็ ไสข้ องนางมา กบั ตาอยา่ งเขาไมม่ ที างหลงเชอื แน่ เมอื เหน็ ว่าบุรษุ ผนู้ ไี มค่ ดิ จะใหค้ วามรว่ มมอื กบั นาง สหี น้า ประหลาดใจทถี กู ปันแตง่ ขนึ จงึ เปลยี นเป็นรอยยมิ แสยะ \"ทา่ นนีเป็นคนไมม่ อี ารมณ์ขนั เลยจรงิ ๆ\" ใช่ นางรวู้ า่ เขาคอื ฮอ่ งเต้ และใชอ่ กี ทนี างวางแผนเอาไว้ แลว้ ตงั แตล่ มื ตาตนื มาในชาตนิ ไี มม่ สี งิ ใดทนี างทาํ ลงไปโดยไร้ เหตุผล ไมว่ ่าจะเป็นกรยิ า ทา่ ทาง การลมื ตวั ทุกสงิ ถูก วางเอาไวใ้ นหวั นางมาพนั ครงั กอ่ นนางจะลงมอื ทาํ จรงิ ๆ ดงั นนั ตงั แตเ่ รมิ ลว้ นเป็นละครทนี างกาํ ลงั กาํ กบั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 2 \"ขา้ ไมส่ นวา่ เจา้ คดิ จะเล่นอะไร แตใ่ นฐานะแมท่ พั ขา้ ไม่ อาจปลอ่ ยใหเ้ จา้ ทาํ รา้ ยเขา\" เรอื งไมถ่ กู กนั ของฮ่องเตก้ บั สกลุ เฉนิ กเ็ รอื งหนึง แตเ่ รอื งบา้ นเมอื งตอ้ งระสาํ ระสาย เพราะฮ่องเตย้ อ่ มเป็นอกี เรอื งหนึง \"ไรส้ าระน่าทา่ นปัว ขา้ มหี รอื จะทาํ รา้ ยเขาได้ ขา้ เป็นใคร เขาเป็นใคร มแี ตร่ นหาทตี ายเทา่ นนั แหละหากคดิ จะทาํ รา้ ยเขา\" ยามทอี ยดู่ ว้ ยกนั ไมร่ วู้ า่ มอี งครกั ษ์ลบั ซ่อนอยกู่ ี คน แมแ้ ตข่ นมทนี างเอาไปให้ ตอนทกี นิ ดว้ ยกนั เมอื ครู่ นางสงั เกตวา่ เขายอมกดั จรงิ ในคาํ แรก แตก่ ลบั เคยี วและ กลนื หลงั จากนางเรมิ กนิ อกี ชนิ นับว่าเขาไมใ่ ชค่ นเขลา และระวงั ตวั เองมาก \"เช่นนนั เจา้ มเี จตนาอะไร หรอื ตอ้ งการเขา้ วงั หลงั ของเขา อกี คน?\" เขาจอ้ งนางอยา่ งไมล่ ดละ \"ขา้ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งบอกท่าน\" \"หรอื ตําแหน่งหวางเฟยยงั ไมส่ งู พอ ถงึ คดิ จะเขา้ ไปเป็น หนงึ ในสามพนั ของเขา\" เฉนิ หรงปัวขมวดควิ อยา่ งไม่ เขา้ ใจ สตรผี นู้ ีมสี ญั ญาหมนั หมายกบั อนั อ๋องแต่กลบั พยายามเขา้ หาผเู้ ป็นบดิ าของค่หู มนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 3 เรอื งเสอื มเสยี เชน่ นีมนั ... \"ทา่ นจะหว่ งไปใย ยงิ ถา้ ขา้ อยากจะปีนขนึ เตยี งเขา นนั ก็ แปลว่าขา้ ยอ่ มไมม่ ที างทาํ รา้ ยเขาอยแู่ ลว้ \" นางยมิ มองอกี ฝ่ายผา่ นแสงสลวั \"ขา้ นึกวา่ ทา่ นกลบั เอยี นเหอไปแลว้ เสยี อกี แปลกใจยงิ ทพี บทา่ นทนี ี\" \"ขา้ เป็นแมท่ พั พทิ กั ษด์ นิ แดน ทงั ยงั มบี รรดาศกั ดิ นับเป็น ขนุ นางราชสาํ นกั ผหู้ นงึ ฮ่องเตโ้ ปรดปรานขา้ จนเรยี กให้ ตามเสดจ็ แปลกทใี ดกนั \" ไมต่ อ้ งตคี วามนางกร็ วู้ า่ เขา กล่าวประชด ฮ่องเตน้ ่ะหรอื โปรดปรานเฉนิ เฟยฉีจนใหต้ ามเสดจ็ ตาํ หนกั ฤดรู อ้ น บอกวา่ ฮ่องเตร้ ะแวงเฉนิ เฟยฉจี งึ สงั ใหเ้ ขา อยใู่ กลๆ้ เพอื จบั ตา ยงั จะเป็นไปไดม้ ากกวา่ \"ขา้ เขา้ ใจแลว้ \" นางไมต่ ่อคาํ \"ขา้ ยงั ไมไ่ ดท้ ําผดิ อนั ใด ทงั ฮอ่ งเตท้ แี สนโปรดปรานทา่ นปัวกย็ งั มพี ระชนมช์ พี อยดู่ ี ทา่ นจะปลอ่ ยขา้ ไปไดห้ รอื ยงั ?\" \"ขา้ ไมร่ วู้ า่ เจา้ วางแผนอะไรไว้ แต่ขา้ ขอเตอื น บรุ ษุ ผนู้ นั ไมใ่ ชค่ นแบบทเี จา้ เหน็ \" เขาวา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 4 \"แลว้ ทา่ นคดิ ว่าขา้ เป็นคนแบบทที า่ นเหน็ หรอื ?\" นางสวน กลบั \"อยา่ ทําอะไรเกนิ ตวั \" สตรผี หู้ นึงคดิ อาจหาญลอ้ เลน่ กบั โอรสสวรรค์ หากแคค่ ดิ ใฝ่ฝันถงึ ลาภยศตอ้ งการเขา้ สฝู่ ่าย ในจรงิ ๆ กแ็ ลว้ ไปเถอะ แตถ่ า้ มสี งิ อนื แอบแฝงนับวา่ เป็น การรนหาทตี ายโดยแท้ \"ขอบคุณทา่ นปัวทเี ป็นหว่ ง\" \"ขา้ ไม.่ ..\" เขาคดิ จะแกต้ วั วา่ ไมไ่ ดเ้ ป็นหว่ งนางแตห่ กู ลบั ไดย้ นิ ฝีเทา้ ของคนมงุ่ หน้ามาทางนี เขาจงึ รบี ปิดปากหลวิ จา้ วเวย่ แลว้ รวบตวั รา่ งเลก็ นนั เบยี งหลบใหพ้ น้ สายตาของ ฝ่ายตรงขา้ ม จา้ วเว่ยกะพรบิ ตาปรบิ ๆ อยตู่ รงอกเขา หนู างไดย้ นิ เสยี งพูดคยุ เบาๆ ของชายหนุ่มกบั หญงิ สาวอยไู่ มไ่ กลทาํ ใหร้ า่ งกายเกรง็ ขนึ เฉนิ เฟยฉกี ม้ มองนางเป็นการตกลงกนั ผา่ นสายตาว่านาง จะไมส่ ง่ เสยี ง เขาจงึ ยอมปล่อยมอื ทจี บั นางอยู่ หญงิ สาว สดู หายใจลกึ ยนื เงยี หฟู ังเสยี งหนุ่มสาวหยอกลอ้ กนั อยคู่ รู่ หนงึ กอ่ นจะคดิ ว่ามนั คนุ้ หนู กั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 5 นางเงยหน้าสบตาเฉนิ เฟยฉที ยี นื เบยี ดคาํ หวั ตนทา่ มกลาง ความมดื ทงั สองตดั สนิ ใจทจี ะดใู หแ้ น่ชดั วา่ คนทกี ลา้ นดั แนะมาพลอดรกั ยามคาํ คนื เชน่ นคี อื ผใู้ ด หมแู่ มกไมบ้ งั คนทงั สองเอาไวอ้ ยคู่ รูห่ นึง กอ่ นทฝี ่ายนันจะ เรมิ ขยบั กายคลา้ ยกําลงั หยอกเล่นบางอยา่ งกนั ทาํ ใหท้ งั หลวิ จา้ วเว่ยและเฉนิ เฟยฉไี ดร้ ตู้ วั ตนของพวกเขาอยา่ ง ชดั เจน หญงิ สาวขบกรามแน่นขณะทเี ลบ็ จกิ ลงกลางฝ่ามอื จนได้ เลอื ด สายตาพยาบาทจอ้ งมองภาพพวกมนั ทอี ยหู่ ลงั แมก ไมอ้ ยา่ งรงั เกยี จ นงั น้องแพศยากบั อนั อ๋อง! ทา่ มกลางแสงจนั ทรส์ ลวั เฉนิ เฟยฉที าํ หน้าไมถ่ ูกเมอื ราบ ตวั ตนของสองหนุ่มสาวทกี าํ ลงั พลอดรกั กนั อยตู่ รงนนั เขาไมร่ วู้ า่ ควรจดั ลาํ ดบั ความสมั พนั ธป์ ระเภทนีอยา่ งไร พอ่ นดั พบกบั คูห่ มนั ของลูก สว่ นลกู นัดพบกบั น้องสาวของ คหู่ มนั มนั ชา่ ง... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 6 คดิ ไดเ้ ชน่ นนั เขากต็ ระหนักขนึ มา ...หรอื ทนี างเขา้ หาฮอ่ งเต้เพราะเรอื งนี เขาเพ่งมองหญงิ สาวทจี อ้ งนงิ ไปยงั ภาพตรงหน้าไมค่ ลาด สายตา ในความเงยี บสงบของนางเขาเหน็ เงาของความ อา้ งวา้ งและเจบ็ ปวด แผน่ หลงั บอบบางสะเทนิ ขนึ ชา้ ๆ เหมอื นว่าเจา้ ตวั กาํ ลงั พยายามบงั คบั ขม่ ลมหายใจใหเ้ ป็น ปกติ ชายหนุ่มเพงิ นึกว่าอยา่ งไรเสยี อนั ออ๋ งกเ็ ป็นคหู่ มนั ของ นาง เหนือกวา่ นนั อาจจะเป็นคูร่ กั ทเี คยผกู พนั ธจ์ ติ ใจ การ ตอ้ งมาเหน็ เขาลอบพบกบั สตรอี นื นางยอ่ มไมย่ นิ ดอี ยแู่ ลว้ ยงิ สตรผี นู้ นั เป็นน้องสาวของนาง... มอื เลก็ ๆ ทกี าํ หมดั แน่นสนั ขนึ อยา่ งมอิ าจหา้ ม เขา มองเหน็ นัยตาแวววบั ทจี บั จอ้ งคนพวกนนั อยา่ งไมก่ ะพรบิ ตาดว้ ยอารมณ์หลากหลายทเี ขาตคี วามไมไ่ ด้ แตท่ เี ขารู้ คอื จติ สงั หารของนางรนุ แรงยงิ ไมเ่ จบ็ ไดห้ รอื ไมโ่ กรธไดห้ รอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 7 ไมช่ งิ ชงั ไดห้ รอื ? รา่ งน้อยทกี าํ ลงั สะทา้ นไปดว้ ยอารมณ์พลุ่กพลา่ นนนั ทาํ ให้ แมท่ พั หนุ่มเวทนานกั เขามองนางทยี งั ยนื หยดั ดว้ ย ศกั ดศิ รสี ดุ ทา้ ยทคี งไมอ่ าจทงิ ลงไดแ้ ลว้ รสู้ กึ สงสารจบั ใจ หากเป็นสตรอี นื นางอาจจะทรดุ กายลงรอ้ งไหฟ้ ูมฟายหรอื คลุม้ คลงั เขา้ ไปแหกอกสองคนนนั แลว้ แต่นางยงั ยนื อยู่ ตรงนี ไมแ่ มแ้ ต่เสยี งปรปิ ากสกั คาํ ไมม่ สี กั หยาดนําตา แต่ เขาเหน็ ว่าในความพยายามทจี ะหยดั ยนื อยนู่ นั หญงิ สาวผนู้ ดี ทู รมานเหลอื เกนิ ... แมท่ พั หนุ่มตดั สนิ ใจดงึ รา่ งนางใหถ้ อยมาพงิ กายเขา ซงึ จา้ วเวย่ ทสี ตยิ งั จดจ่ออยกู่ บั ความคบั ขอ้ งและอบั อายก็ ยนิ ยอมโดยไมข่ ดั ขนื แผน่ หลงั นางปลวิ เขา้ หาอกเขาราว กบั ตุ๊กตาไม้ ไมม่ เี รยี วแรงทดั ทานใดๆ ทงั สนิ นางเหมอื นจติ หลุดไปแลว้ นอกจากสนั เทมิ ไปทงั รา่ ง ดวงตาทปี ระกายไหววบู นนั กเ็ อาแต่จอ้ งไปทางเดมิ ชายหนุ่มกม้ หวั ลงมาจนชดิ ผมนาง ใชฝ่ ่ามอื หยาบกรา้ นที กรําผ่านอาวธุ รอ้ ยแปดของเขายกขนึ ปิดดวงตาของนาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 8 ใหห้ ยดุ มองคนพวกนนั เสยี ที หญงิ สาวปิดเปลอื กตาลง ปล่อยใหเ้ ขายกมอื ขนึ ปิดหนา้ ตนเชน่ นนั อยา่ งไมห่ า้ มปราม ชายหนุ่มรอเวลาใหห้ ลวิ จา้ วเว่ยปรบั ลมหายใจใหค้ งทกี ว่า กอ่ นหน้านี และหวงั ว่านางจะสงบใจลงไดโ้ ดยไมม่ คี าํ พูด ปลอบโยนกนั แมแ้ ตค่ าํ เดยี ว จา้ วเวย่ จมอยใู่ นหว้ งความชงิ ชงั นางยมิ หยนั ตวั เองทเี ดา ถกู มนั เป็นเชน่ นีสนิ ะ ...ชาตกิ อ่ นนางไมไ่ ดม้ าทพี ระตาํ หนกั ฤดรู อ้ น พวกมนั คงใชโ้ อกาสตลอดสามเดอื นทนี ีผกู พนั ธ์ ลกึ ซงึ กนั หรอื บางทแี ผนการเพอื กาํ จดั นางกอ็ าจเกดิ ขนึ ทนี ีใชห่ รอื ไม?่ เป็นเชน่ นี... เป็นเชน่ นี... พวกสารเลว! นางจะรอวนั ทไี ดเ้ หน็ พวกมนั ต่างฉุดรงั กนั ใหว้ บิ ตั ยิ อ่ ยยบั ไมเ่ หลอื ด!ี หญงิ สาวยกมอื ขนึ จบั มอื ทา่ นแมท่ พั ทปี ิดหนา้ นางอยู่ นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 4 9 คอ่ ยๆ ดงึ มอื เขาลงแมว้ า่ ตวั จะยงั สนั ไมห่ ยดุ เพราะเพลงิ พยาบาททลี ุกทว่ มแตน่ างเรยี กสตคิ นื มาไดแ้ ลว้ \"รบกวนทา่ นปัวไปสง่ ขา้ ทเี รอื นพกั ไดห้ รอื ไม?่ \" นาง กระซบิ ขอเขา แมจ้ ะมสี ตแิ ลว้ แตย่ ามนนี างไรเ้ รยี วแรงจะ เดนิ ทงั ยงั ไมอ่ าจหยุดอาการสนั ทเี กดิ จากความโกรธได้ ในทนั ที นางจงึ ไมม่ นั ใจวา่ ตนจะออกจากทนี นั ไดโ้ ดยไม่ เกดิ เสยี งจนทาํ ใหพ้ วกมนั รตู้ วั เขากม้ ลงสบตานางแตไ่ มไ่ ดต้ อบคําถาม เพยี งแตเ่ ลอื นมอื ทโี อบรอบเอวนางกระชบั ใหแ้ น่นขนึ แลว้ ใชว้ รยทุ ธพ์ านาง กระโดดขนึ ไปยนื บนกงิ ไมใ้ หญ่ตน้ แลว้ ตน้ เลา่ วชิ าตวั เบาของท่านแมท่ พั เป็นเลศิ เพยี งไมน่ านเขากพ็ า นางทะยานมาสง่ ถงึ ถนนทเี ป็นทางเขา้ เรอื นพกั โดยไมเ่ กดิ เสยี งแมแ้ ตน่ ้อย นางทงั ทงึ ทงั องึ ความสามารถเชน่ นีของ เขาตอ่ ใหล้ อบเขา้ วงั ไปสงั หารฮอ่ งเตก้ ค็ งไมค่ ะนามอื เขาปล่อยเอวคอดของนางเมอื เหน็ ว่าหญงิ สาวยนื ไดม้ นั คง แลว้ \"ขอบคุณทา่ นปัวทชี ว่ ยเหลอื เรอื งคนื นี...\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 2 5 0 \"ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ \" เขาตดั บทแลว้ เอย่ ยาํ นาง \"คนื นีไมม่ ี อะไรเกดิ ขนึ ทงั สนิ \" นางควรลมื ไปเสยี ทงั เรอื งทพี บ ฮ่องเตห้ รอื เรอื งอนั อ๋อง หากนางโพทะนาเรอื งเหลา่ นี ออกไปอยา่ งไมม่ สี ติ มนั จะกลายเป็นภยั ตอ่ ตวั นางเองแน่ \"ขา้ ทราบแลว้ \" นางคอ้ มกายใหเ้ ขาอยา่ งสภุ าพแลว้ เดนิ จากไป เฉนิ เฟยฉมี องแผน่ หลงั จา้ วเวน่ อยคู่ รหู่ นึงแลว้ ถบี ตวั กระโดดขนึ จากพนื กอ่ นจะหายไปกบั แมกไมใ้ นอุทยาน * เชา้ วนั ถดั มาจา้ วเวย่ ตนื ไวกว่าปกติ นางกนิ อาหารเชา้ จน อมิ ก่อนจะเรมิ ใหอ้ าเจนิ เขา้ มารบั ใชป้ รนนิบตั อิ าบนําแตง่ ตวั อยา่ งพถิ พี ถิ นั วนั นีเป็นวนั ทอี งคห์ ญงิ หงเซยี วเชญิ เหลา่ สตรชี นชนั สงู ไป งานชมบุปผา จา้ วเวย่ ตดั สนิ ใจแลว้ วา่ นางจะเลกิ เกบ็ ตวั และเปิดเผยตวั ตนใหผ้ คู้ นไดเ้ หน็ งานเลยี งในตาํ หนกั ฤดรู อ้ นนีแตกต่างจากงานเลยี งในถง เยยี นอยบู่ า้ งตรงทหี ากเป็นงานเลยี งปกตทิ วั ไป จะมกี าร ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น