แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 3 0 1 ...แต่กอ่ นจะแตะถูกชายกระโปรงขา้ ได้ พวกเจา้ คงต้องบ่ม เพาะความสกปรกโสโครกในสนั ดานใหม้ ากกวา่ นี... การแสดงของหลวิ จา้ วอวไี ดร้ บั เสยี งปรบมอื จากเหล่าสตรี ในศาลาสบิ ทศิ ทงั ยงั มเี สยี งชนื ชมไมข่ าดปาก นบั วา่ นาง แสดงฝีมอื ไดด้ ที สี ุดนบั จากคุณหนูทแี สดงก่อนหน้านี ดงั นนั นีจงึ เป็นแตม้ ตอ่ ของหลวิ จา้ วอวไี ปกอ่ น หลวิ จา้ วอวยี มิ หวานรบี ยอ่ คาราวะกยุ้ เกยหลงั แสดงจบ ซงึ ลกี ยุ้ เฟยกย็ อมชโลมใจนางดว้ ยคาํ ชมสองสามคาํ อยา่ ง เมตตา แตน่ นั กเ็ พยี งพอใหห้ ญงิ สาวจุดความหวงั ในใจ รอยยมิ บนใบหน้านางจงึ ยงิ กวา้ งและเปียมสขุ จนไมอ่ าจ หุบลง หลวิ จา้ วเวย่ ลอบขาํ ทา่ ทางฝันกลางวนั ของหลวิ จา้ วอวี เบาๆ นางรบี หนั มาชมิ ขนมในจานของเพอื กลบเกลอื น แววตาเป็นสขุ ของตน หลงั จากจา้ วอวี ไมไ่ ดต้ ่อดว้ ยหยผู งิ เหยยี นในทนั ทแี ต่เป็น สตรสี กุลอนื อกี สองสามคนจงึ เป็นหยผู งิ เหยยี น จา้ วเวย่ เหน็ วา่ เมอื หยผู งิ เหยยี นกา้ วลงจากแทน่ ลกี ยุ้ เฟย กย็ ดื พระองคข์ นึ คลา้ ยตงั ตารอทงั ทกี อ่ นหน้านที รง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 2 แสดงออกถงึ ความเบอื หน่ายอยา่ งชดั เจน หญงิ สาวในชดุ แดงมที า่ ทลี งั เลใจเลก็ น้อยกอ่ นจะประกาศวา่ ตนจะ บรรเลงพณิ หลวิ จา้ วอวขี บกรามแน่น เหน็ ไดช้ ดั วา่ หยผู งิ เหยยี นพยา ยามเลยี งการเปรยี บเทยี บกบั นาง ...คงกลวั ว่าหากระบาํ แลว้ จะพา่ ยแพข้ า้ สนิ ะ จา้ วเว่ยมองน้องสาวทยี น่ หวั ควิ อยา่ งไมพ่ งึ ใจสลบั กบั สตรี ในชดุ สแี ดงฉาน เป็นเชน่ นี หากเมอื ครนู่ างยอมระบาํ หยผู งิ เหยยี นกค็ งรอพจิ ารณาดู วา่ ตนมฝี ีมอื ทดั เทยี มนางหรอื ไม่ หากตนดอ้ ยกว่ากค็ ง เลอื กการระบําอยา่ งไมล่ งั เล แต่หากยากจะตดั สนิ ชขี าด นางกจ็ ะเปลยี นไปแสดงดา้ นอนื จา้ วเวย่ หนั ไปมองลกี ุย้ เฟย เหน็ ประกายสายตาวบิ วบั ยาม มองหลานสาวคนโปรดกร็ ไู้ ด้ หยผู งิ เหยยี นผนู้ ีดทู า่ จะตอ้ ง โอบอุม้ ความหวงั ทจี ะปีนป่ายทสี งู ของคนสกลุ หยเู อาไว้ ดงั นนั ไมว่ ่าขยบั ตวั ทําสงิ ใดลว้ นตอ้ งกระทาํ อยา่ งมชี นั เชงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 3 จา้ วเว่ยไมถ่ นดั ฟังพณิ นางเคยเรยี นระดบั พนื ฐานแตไ่ ม่ ใครใ่ สใ่ จลกึ ซงึ ดงั นนั เมอื หยผู งิ เหยยี นเรมิ ดดี นางกบ็ อก ไดแ้ ค่วา่ ถูกหหู รอื ไม่ สว่ นในเรอื งทกั ษะจะเป็นเลศิ หรอื ออ่ นดอ้ ย นางหาไดด้ อู อก \"แมน่ างหยผู นู้ งี ดงามจรงิ ๆ ถงึ จะฟังพณิ ไมก่ ระจา่ ง แคด่ ู นางนงั รา่ ยพณิ อยตู่ รงนนั กน็ บั ว่าเป็นวาสนาแลว้ \" หลวิ จา้ วเว่ยเอ่ยชมใหห้ ลวิ จา้ วอวไี ดย้ นิ \"เรอื งกลนิ อายในตวั คนเรานียากจะสรา้ งได้ เจา้ ดสู นิ ้องรอง สตรสี กุลหยผู นู้ ี กรยิ าอ่อนชอ้ ยแตก่ ลบั ไมอ่ อ่ นแอ ทงั ยงั มคี วามสงา่ งาม ดู เป็นสตรเี ดด็ ขาดผหู้ นึง วนั หน้าอนาคตนางคงรงุ่ โรจน์เป็น แน่\" ยงิ จา้ วเว่ยเอ่ยชมหยผู งิ เหยยี นไมห่ ยุด จา้ วอวกี ร็ สู้ กึ ว่าบางสงิ ไมถ่ กู ต้อง หากจา้ วเว่ยเป็นปรปักษ์กบั หยผู งิ เหยยี นนนั ยอ่ มเป็น ประโยชน์ต่อนางมากกว่า แต่หากพวกนางเขา้ กนั ได้ มใิ ช่ จะรวมหวั กนั เล่นงานนางในภายหลงั ร?ึ \"จรงิ อยา่ งพใี หญว่ ่าเจา้ คะ่ แต่นอกจากความออ่ นชอ้ ย สงา่ งาม ยงั มขี อ้ เสยี ทชี ดั เจนอกี ขอ้ หนึงคอื ความ ทะเยอทะยาน แมน่ างผนู้ ีไปวา่ รว่ มงานเลยี งใดกม็ กั ชอบ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 4 แสดงความสามารถเกนิ หน้าผอู้ นื ทงั การแตง่ กาย เครอื งประดบั ไมม่ สี งิ ใดทแี สดงถงึ ความถอ่ มตนแมแ้ ต่ น้อย สตรเี ช่นนีมอิ าจทนใหบ้ ุรษุ ขม่ ไดห้ รอกเจา้ คะ่ \" \"เจา้ วา่ เชน่ นนั หรอื แตข่ า้ กลบั คดิ วา่ หากมฝี ีมอื แลว้ จะ ทะเยอทะยานสกั หน่อยกไ็ มเ่ หน็ เป็นไร เจา้ ดคู วามงาม ของนางสิ ดคู วามสามารถของนาง ยงิ มไี มใ้ หญ่อยา่ ง สกุลหยคู อยสนบั สนุน ตอ่ ไปถา้ ไดแ้ ต่งกบั เชอื พระวงศก์ ็ ไมน่ บั ว่าแปลก\" จา้ วเวย่ เอ่ยดว้ ยนําเสยี งเรยี บเรอื ยราวกบั ไมเ่ หน็ สงิ ผดิ แปลกอนั ใดยามพดู คาํ เหลา่ นี ในขณะทใี นอก ของหลวิ จา้ วอวเี ดอื ดปดุ ปุด แตก่ อ่ นทนี างจะไดต้ อบโต้ เพลงพณิ ของหยผู งิ เหยยี นกจ็ บลง จา้ วเวย่ ปรบมอื ใหน้ างราวกบั ชนื ชมเสยี เตม็ ประดา ในขณะทจี า้ วอวแี ทบจะฝืนใจรกั ษาสหี น้าเอาไวไ้ มไ่ หว \"หลานสาวขา้ ผนู้ ไี มเ่ คยทาํ ใหข้ า้ ผดิ หวงั จรงิ ๆ\" ลกี ยุ้ เฟยตรสั ยกยอ่ งนาง \"แตเ่ ป็นเชน่ นีกค็ งตดั สนิ ยากสกั หน่อย คณุ หนูทงั หลายต่างกม็ คี วามสามารถกนั ทงั สนิ ชา่ งเป็นเรอื งน่ายนิ ดขี องตา้ ถงแลว้ \" หลวิ จา้ วเว่ยมองดงู วิ ของลกี ุย้ เฟยดว้ ยสายตาเยน็ ชา นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 5 ทาํ ทคี ลา้ ยวา่ หนกั ใจนกั หนาเพอื ไมใ่ หด้ ูลําเอยี งเกนิ งาม แตใ่ นใจคงยกกระถางบวั ทองพนั สายไปวางไวใ้ นหอ้ ง ของหยผู งิ เหยยี นแลว้ หลวิ จา้ วอวอี ยไู่ มส่ ขุ นางมนั ใจว่าการระบําของตนไมม่ ี ขอ้ ผดิ พลาด ทงั ยงั มฝี ีมอื ชดั เจน หาไดด้ อ้ ยกวา่ หยผู งิ เห ยยี นตรงไหน \"ถามความเหน็ ฮูหยนิ ทงั หลายแลว้ กนั พวกเจา้ คดิ ว่าผใู้ ด เหมาะจะไดร้ างวลั นีไป\" องคห์ ญงิ หงเซยี วออกความเหน็ ฮหู ยนิ บางคนทอี ยากประจบสอพลอฝังลกี ุย้ เฟยกร็ บี ขาน ชอื หยผู งิ เหยยี น สว่ นบางคนทไี มอ่ ยากแสดงออกว่าเอน เอยี งเขา้ ฝังสกลุ หยกู เ็ ลอื กหลวิ จา้ วอวแี ทน มชี อื ของ คณุ หนูคนอนื อยบู่ า้ งแตไ่ มม่ ากเทา่ สองคนนี ทา้ ยทสี ุดจงึ ไดย้ นิ เสยี งองคห์ ญงิ หงเซยี วประกาศใหห้ ยผู งิ เหยยี นไดด้ อกบวั ทองพนั สายไป หลวิ จา้ วอวนี นั เกบ็ สหี น้าจนใบหแู ดงกาํ ดว้ ยรอยโทสะ นางรสู้ กึ ว่าชา่ งไมย่ ตุ ธิ รรม ตนไมไ่ ดพ้ ่ายแพเ้ พราะ ความสามารถไมถ่ งึ แตแ่ พเ้ พราะลกี ยุ้ เฟยอยทู่ นี ี ทาํ ให้ พวกคนเหลา่ นีรบี หนั หน้าเขา้ ประจบกบั อํานาจของนาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 6 หลวิ จา้ วอวกี าํ มอื แน่นจนสนั เจนิ ฮุ่ยเหมยรบี เออื มมอื มา จบั มอื ลกู ไวเ้ พราะกงั วลสงสารนางทกี าํ ลงั เสยี ใจ หลงั จากการแสดงความสามารถของคณุ หนูทงั หลายก็ เป็นชว่ งเวลาของการชมบปุ ผาจรงิ ๆ เสยี ที เหลา่ สตรบี น ศาลาจงึ ไดผ้ อ่ นคลายอริ ยิ าบถออกมาชมดอกไมท้ อี งค์ หญงิ หงเซยี วจดั เอาไว้ บางคนมกี ารรา่ ยกลอนชมความ งามของสวนบุปผาสรา้ งบรรยากาศรนื เรงิ ยงิ จา้ วเว่ยเรยี กอาเจนิ ทยี นื รออยดู่ า้ นลา่ งมาประคองนางเดนิ หญงิ สาวทาํ ตวั เขา้ กบั งาน เดนิ ชมไมด้ อกสุดตระการดว้ ย แววตาเป็นสขุ ซงึ ภาพของจา้ วเวย่ ในสายตาผอู้ นื นนั นาง เหมอื นนกยงู ทกี าํ ลงั ราํ แพนหางอยา่ งทระนงตนทา่ มกลาง หมมู่ วลดอกไม้ หลวิ จา้ วเวย่ อดทนรออยา่ งสงบนิงจนหาจงั หวะเขา้ ไปหาห ยผู งิ เหยยี นได้ \"คุณหนูหย\"ู นางทกั อกี ฝ่าย ซงึ หญงิ สาวชุดแดงกค็ อ้ มตวั น้อยๆ ทกั ทายกลบั \"คุณหนูหลวิ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 7 \"เหมอื นว่าเราเพงิ เคยไดพ้ บกนั ใช่หรอื ไม่ ตอนทขี า้ ออก จากถงเยยี นยงั ไมเ่ คยไดย้ นิ ชอื ของเจา้ \" จา้ วเว่ยถามนาง \"ใชแ่ ลว้ ขา้ เพงิ ยา้ ยกลบั ถงเยยี นมาไดส้ องปีเทา่ นนั ก่อน หน้านีขา้ อาศยั อยกู่ บั บดิ าทฉี างอนั \" หยผู งิ เหยยี นตอบ \"แตถ่ งึ ไมไ่ ดพ้ บกนั มากอ่ น ขา้ กไ็ ดย้ นิ ชอื เสยี งของคณุ หนู หลวิ มานาน ทงั เรอื งความงามทไี มเ่ ป็นสองรองใคร ทงั เรอื งความใจบญุ ของทา่ น\" \"คนกเ็ ล่าลอื ไปเกนิ จรงิ คณุ หนูหยอู ยา่ ไดเ้ กบ็ มาใสใ่ จเลย\" \"เกนิ จรงิ จรงิ หรอื ไดย้ นิ ว่าชอื เสยี งคณุ หนูหลวิ นนั เป็นถงึ เทพธดิ ากองทพั เอยี นเหอ หากไมด่ จี รงิ พวกทหารคงไม่ ยกยอปานนนั \" \"ไมพ่ ูดเรอื งของขา้ ดกี วา่ ฝีมอื พณิ คณุ หนูหยเู มอื ครจู่ บั ใจ ขา้ ยงิ นกั หายากทจี ะไดฟ้ ังทงั เสยี งพณิ ไพเราะ ทงั คนดดี งดงามสงู ส่ง นบั ว่าเจา้ เปิดหเู ปิดตาขา้ แลว้ \" จา้ วเวย่ เอ่ย ปากชนื ชมดว้ ยทา่ ทางจรงิ ใจ หลวิ จา้ วอวยี นื อยใู่ นหมขู่ องคณุ หนูทเี ป็นสหายของนาง แต่สายตากลบั จบั จอ้ งพสี าวต่างมารดาและหยผู งิ เหยยี นที สนทนากนั อยา่ งออกรส มองอยา่ งไร ไมว่ า่ คนซา้ ยหรอื คน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 8 ขวากข็ ดั ตานางไปเสยี หมด หลวิ จา้ วอวรี อ้ นรนอยากรวู้ า่ พวกนางพูดเรอื งใดกนั หรอื กาํ ลงั พูดถงึ เรอื งอนั ออ๋ ง สายตาทจี บั จอ้ งสตรสี องนางจงึ ทวคี วามเดยี ดฉนั ทร์ งั เกยี จขนึ ทกุ ขณะ ในใจของนางไม่ อาจสงบแมแ้ ต่น้อย กอ่ นทหี ลวิ จา้ วอวจี ะกา้ วเขา้ ไปรว่ มวงสนทนาของศตั รู กม็ ี คนตดั หน้านางไปเสยี ก่อน \"ถวายพระพรลกี ยุ้ เฟย\" จา้ วเว่ยและหยผู งิ เหยยี นถอน สายบวั คาราวะสตรชี ดุ ดาํ ทเี ดนิ เขา้ มาหา \"พวกเจา้ ดทู า่ จะพดู คุยกนั ถกู คอ\" ลกี ยุ้ เฟยตรสั ยมิ ๆ \"หมอ่ มฉนั กาํ ลงั ชมฝีมอื พณิ ของคณุ หนูหยเู พคะ ยากนกั จะไดพ้ บสตรที งี ดงามลาํ คา่ ทงั ยงั มคี วามสามารถเชน่ นี\" หลวิ จา้ วเวย่ ตอบตามจรงิ ทา่ ทางไมค่ ลา้ ยประจบประแจง ลกี ยุ้ เฟยจงึ พยกั หน้าอยา่ งพอใจ \"ดแี ลว้ ละ่ พวกเจา้ อายใุ กลเ้ คยี งกนั ควรคบหาเป็นสหาย หากเขา้ กนั ไดก้ น็ บั วา่ เป็นวาสนา สตรเี ราจะมพี นี ้องที วางใจสกั คนนนั ไมง่ า่ ย เจา้ สองคนผกู สมั พนั ธก์ นั ไวเ้ ถอะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 0 9 วนั หน้าอาจจะกลายเป็นพนี ้องทรี กั ใครแ่ น่นแฟ้นคอย ชว่ ยเหลอื กนั ต่อไป\" ลกี ุย้ เฟยสอน ไมว่ า่ จะนําเสยี งหรอื สายตากฉ็ ายความปรารถนาดเี ปียมลน้ แตจ่ า้ วเว่ยแทบจะสาํ รอกเมอื ไดย้ นิ พนี ้องรกั ใครแ่ น่นแฟ้นรึ ...อยากจะปูทางใหข้ า้ ยอมรบั นาง เขา้ ตาํ หนกั อ๋องโดยไมห่ วาดระแวงซะมากกวา่ คอยช่วยเหลอื กนั รึ ...มแี ตจ่ ะตายไมร่ ตู้ วั แลว้ หากเชอื คาํ พดู พวกนี ดทู า่ ว่าทแี มผ่ วั ของนางจะตระเตรยี มรบั ทงั หวางเฟย เชอ่ เฟย เขา้ ไปเลน่ บทครอบครวั แสนสขุ แลว้ กระมงั หลวิ จา้ วเวย่ ไมไ่ ดเ้ ดอื ดรอ้ น นางขานรบั คาํ ลกี ยุ้ เฟยอยา่ ง สงบ ในขณะทปี รายสายตาไปมองใบหน้าบดิ เบยี วของ หลวิ จา้ วอวที ไี ดย้ นิ คาํ พูดแฝงนัยของลกี ุย้ เฟยเตม็ สองหู หญงิ สาวผแู้ สนน่ารกั สดใส ยามนีดอู ปั ลกั ษณ์ราวกบั ปีศาจ ยงั ดที หี ลวนซเี ขา้ มาดงึ เจา้ นายไวไ้ มใ่ หแ้ สดงอาการตอ่ หน้าคนในงาน ทงั ยงั ดนั หลวิ จา้ วอวหี ลบออกไปไดท้ นั จา้ วเว่ยกระตุกยมิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 0 นางยนื สนทนากบั ว่าทแี มผ่ วั กบั วา่ ทเี มยี น้อยของคหู่ มนั ตนอกี ครหู่ นึงกป็ ลกี ตวั จากมา โฉมสะคราญนึกสาํ ราญใจยงิ นกั เมอื เหน็ เคา้ ลางของความ ยอ่ ยยบั กาํ ลงั จะพาดผา่ นพระตาํ หนักฤดรู อ้ นแหง่ นี * เพลง้ ! เพลง้ ! \"กรดี !\" หลวิ จา้ วอวอี าละวาดกวาดทุกอยา่ งในหอ้ งตวั เอง ลงพนื ไปหมด \"กรดี พวกนงั จงิ จอก! จงิ จอกทงั นนั ไมว่ า่ จะหวั หงอกหวั ดาํ กรดี !\" \"คุณหนูเจา้ ขา ใบนีไมไ่ ดน้ ะเจา้ คะ\" หลวนซรี บี เขา้ ไปแยง่ แจกนั โบราณทหี ลวิ จา้ วอวจี ะทมุ่ ลงพนื มากอดไว้ \"คณุ หนู เจา้ ขา ทา่ นตอ้ งตงั สตนิ ะเจา้ คะ ทนี ีไมใ่ ชจ่ วนหลวิ ของ ทา่ น ทาํ ลายขา้ วของในวงั มโี ทษหนักนะเจา้ คะคณุ หนู\" หลวนซพี ยายามเตอื นใหจ้ า้ วอวสี งบใจลงบา้ ง \"แลว้ เจา้ จะใหข้ า้ ทนร?ึ นงั แกน่ นั เจา้ กเี จา้ การใหน้ งั จา้ วเว่ ยผกู มติ รกบั นงั ผงิ เหยยี น ใครมตี ากด็ ูออกวา่ อยากใหพ้ วก นางแต่งเขา้ ตําหนกั อนั อ๋องไปดว้ ยกนั ถา้ นงั จา้ วเว่ยตาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 1 ตําแหน่งหวางเฟยกเ็ ป็นของเลน่ ในมอื คนสุกลหยแู ลว้ !\" หลวิ จา้ วอวตี าปดู โปนดว้ ยความโมโห รา่ งทงั รา่ งเกรง็ จน สนั อยา่ งไมอ่ าจระงบั \"คุณหนูอยา่ เพงิ รอ้ นใจเกนิ ไปเลยเจา้ ค่ะ ตอนนีตอ่ ใหก้ ุย้ เฟยพยายามใหพ้ วกนางผกู มติ รแลว้ อยา่ งไร ในเมอื ใจ ของคนผนู้ นั มแี ต่คณุ หนูของบ่าว\" หลวนซมี อื ของเจา้ นาย ขนึ มาลบู ปลอบ \"คณุ หนูสงบใจแลว้ ค่อยๆ คดิ อา่ น แกป้ ัญหากย็ งั ไมส่ ายเจา้ คะ่ \" \"ปลอ่ ยพวกมนั สองคนไวไ้ มไ่ ด้ นังจา้ วเว่ยน่ะยงั ไมเ่ ท่าไหร่ รอวนั มนั กลบั ถงเยยี นตอ้ งไปอยจู่ วนหลวิ ขา้ จะเหยยี บขยี มนั ยงั ไงกไ็ มย่ าก แตน่ งั ผงิ เหยยี น หากพน้ จากทนี ีไปกไ็ ม่ อาจเขา้ ใกลไ้ ดง้ า่ ยๆ อกี \" จา้ วอวสี ดู หายใจลกึ ทงิ ตวั นงั ลง บนตงั \"ตอ้ งทาํ ลายมนั เสยี ทนี ี อยา่ งน้อยกต็ อ้ งทําใหค้ นผนู้ นั รงั เกยี จมนั \" นางขบคดิ อยคู่ รหู่ นึงกอ่ นดวงตาจะสว่างวาบ หนั มามองหลวนซดี ว้ ยแววตาลกึ ลาํ \"หึ มติ รภาพของสตรนี นั ทาํ ลายไดง้ า่ ยยงิ กว่าพลกิ ฝ่ามอื นงั แกน่ นั ชา่ งคดิ อา่ นเหน็ แก่ตวั ... รอดเู ถอะ ขา้ จะทาํ ลาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 2 พวกมนั ไปพรอ้ มกนั เสยี เลย\" \"คุณหนูคดิ จะทาํ อะไรเจา้ คะ?\" หลวนซมี องจา้ วอวที ดี สู งบ เยอื กเยน็ ขนึ ดว้ ยความกงั วล ดรณุ นี ้อยเบนสายตาไปยงั แจกนั โบราณทหี ลวนซเี พงิ แยง่ ไปจากมอื นาง \"เจา้ ของวา่ ทาํ ลายขา้ วของในวงั นบั ว่าเป็นโทษหนักมใิ ช่ ร?ึ \" \"คณุ หนู...\" \"หลวนซ\"ี \"เจา้ คะคุณหนู\" \"ขา้ จําได้ เจา้ เคยบอกว่ามญี าตเิ ขา้ วงั ไปเป็นนางกํานัล\" \"ไมใ่ ชญ่ าตเิ จา้ คะ่ คุณหนู แค่เป็นคนหมบู่ า้ นเดยี วกนั ก่อน นางเขา้ วงั ยงั เคยมาขอยมื เงนิ บา่ วเพอื ฝังศพมารดา ทุก วนั นียงั นบั ว่าตดิ หนบี ุญคุณบา่ วอย\"ู่ \"งนั ร.ึ .. งนั ตอนนีนางรบั ใชเ้ จา้ นายคนใด?\" หลวิ จา้ วอวี เรมิ นกึ ภาพแผนการในหวั \"ขา่ วลา่ สุดดเู หมอื นจะรบั ใชส้ นมชนั ผนิ สกลุ หมา่ เจา้ คะ่ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 3 \"ใชค่ นทฮี ่องเตโ้ ปรดปรานชว่ งนีหรอื ไม?่ \" หากนางจาํ ไม่ ผดิ หมา่ ผนิ ผนู้ ีไดต้ ามเสดจ็ มาทตี าํ หนกั ฤดรู อ้ นดว้ ย \"ใชเ่ จา้ คะ่ คุณหนู ตอนเจอนางครงั ลา่ สดุ นางยงั เคยอวด วา่ ฮอ่ งเตพ้ ระราชทานขา้ วของใหพ้ ระสนมของนางจน แทบลน้ ตําหนัก\" \"ด\"ี หลวิ จา้ วอวยี มิ รา้ ย \"เช่นนนั กค็ งตอ้ งใชง้ านนางแลว้ \" \"คุณหนูคดิ จะทาํ อะไรหรอื เจา้ คะ?\" หลวนซเี ป็นกงั วล \"เจา้ ไปพบนางสกั หน่อย ขอใหน้ างชว่ ย แลว้ กซ็ อื บา่ วชนั ตาํ ของวงั หลงิ ซานสกั คน แต่อยา่ ใหน้ างรตู้ วั ตนเจา้ ละ่ \" \"ไดเ้ จา้ ค่ะคณุ หนู\" หลวิ จา้ วอววี าดยมิ หวานขนึ มาทนั ที ในตาของนางราวกบั ไดเ้ หน็ หายนะของศตั รเู รยี บรอ้ ยแลว้ * หลวิ จา้ วเว่ยเขยี นอกั ษรอยทู่ เี รอื นพกั โดยมอี าเจนิ นังเฝ้า อยหู่ ลายชวั ยาม ในขณะทเี จา้ นายยงั เพลนิ กบั พกู่ นั และ กระดาษ สาวใชก้ ลบั หว่ งพะวงตอ่ สขุ ภาพของผเู้ ป็นนาย จนสดุ ทา้ ยจงึ เปิดปากขนึ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 4 \"คณุ หนูอุตสา่ หน์ อนแต่หวั คาํ มาไดต้ งั สองวนั แลว้ เหตุใด วนั นีถงึ กลบั มานอนดกึ อกี เลา่ เจา้ คะ\" อาเจนิ นึกปลมื ปรมิ ยงิ นกั ทจี า้ วเวย่ เขา้ นอนเรว็ มาสองคนื ตดิ นบั ตงั แตไ่ ปงาน ชมบุปผา นางหวงั ใหค้ ณุ หนูรกั ษาสุขภาพและพกั ผอ่ นให้ มากหน่อย แต่ดทู า่ จะเป็นแคค่ วามหวงั ของนาง ไมใ่ ช่ ความหวงั ของผเู้ ป็นนาย \"เจา้ ไมค่ ดิ ว่าคนื นียงั เรว็ ไปทจี ะหลบั หรอื ?\" จา้ วเวย่ ยมิ ขาํ ความขบี น่ ของสาวใช้ อาเจนิ รบั ใชน้ างมาตงั แต่ตอนนางอายเุ จด็ ขวบ นบั วา่ อยู่ ขา้ งกายนางมากวา่ ครงึ ชวี ติ ในชาตทิ แี ลว้ ตอนทนี าง ตกตําถงึ ขนั ถกู โทษโบย ถกู ขงั คุก และถูกบดิ าขงั ไวใ้ น เรอื นหลงั กม็ แี ตอ่ าเจนิ ผนู้ ีทลี งแรงไปกราบคนครวั เพอื ขอ อาหารมาใหน้ าง แต่หลงั จากนางโดนเนรเทศออกจากถง เยยี นนางกไ็ มร่ วู้ า่ บ่าวผนู้ ีตอ้ งไปลาํ บากเชน่ ไรตอ่ บา้ ง ดงั นนั ความเจา้ กเี จา้ การของอาเจนิ จงึ ไมไ่ ดท้ ําใหน้ าง ราํ คาญใจ \"เรว็ อะไรกนั เจา้ คะ นีจวนจะครงึ คนื แลว้ นะเจา้ คะ\" \"แต่ขา้ ยงั ไมง่ ว่ งนีนา\" จา้ วเว่ยยมิ ลอ้ สาวใช้ \"แต่ขา้ เบอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 5 เขยี นอกั ษรแลว้ เชน่ กนั \" \"หากเบอื แลว้ กเ็ ขา้ นอนเถอะเจา้ ค่ะคณุ หนู\" \"ไมล่ ะ่ ขา้ จะออกไปขา้ งนอกสกั หน่อย\" \"คณุ หนู!\" อาเจนิ รอ้ งเสยี งหลง \"นีดกึ มากแลว้ นะเจา้ คะ สตรยี งั ไมอ่ อกเรอื นออกจากทพี กั กลางคาํ กลางคนื มนั ไม่ งามนะเจา้ คะ\" \"มอี นั ใดไมง่ าม ไมใ่ ชว่ า่ ขา้ งามทสี ดุ ในถงเยยี นร?ึ \" จา้ เว่ย เลกิ ควิ ไมค่ ดิ ใชเ้ หตุผลเถยี งกบั สาวใช้ \"โธ่ คณุ หนู\" ใครเขาจะไปอยากเถยี งเรอื งงามไมง่ ามกบั นางกนั \"เจา้ ไมต่ อ้ งพูดมาก ไปเตรยี มโคมกระจกใหข้ า้ เอาอนั ที มนั เบาๆ หน่อยละ่ \" \"คุณหนูจะถอื ไปเองหรอื เจา้ คะ?\" ยงิ ไดย้ นิ ยงิ ตระหนก ปกตบิ า่ วตอ้ งเป็นคนจดุ โคมนําทางใหน้ าย ดงั นนั ไม่ จาํ เป็นเลยทคี ณุ หนูจะตอ้ งมาสนใจเรอื งนําหนกั \"ใช่ ขา้ จะถอื ไปเอง\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 6 \"แต่...\" \"และเจา้ กจ็ ะอยเู่ ฝ้าหอ้ งใหข้ า้ \" \"คณุ หนู!\" \"หยดุ เรยี กแลว้ ไปทาํ ตามทขี า้ สงั \" \"แตอ่ อกไปคนเดยี วยงิ ไมง่ ามนะเจา้ คะคณุ หนู\" \"ขา้ แคอ่ อกไปเดนิ เลน่ มอี นั ใดไมง่ าม อกี อยา่ งป่านนคี นคง ดบั ไฟนอนกนั หมดแลว้ ไมม่ ใี ครมาเจอขา้ หรอก\" \"....\" แตอ่ าเจนิ กย็ งั ไมเ่ หน็ ดว้ ย \"ใหข้ า้ ออกไปเดนิ สดู อากาศดๆี เถอะ ไมใ่ ชเ่ คยมคี นพดู ไว้ หรอื หากนอนไมห่ ลบั กใ็ หอ้ อกแรงบา้ งจะชว่ ยใหน้ อนงา่ ย ขนึ หากขา้ ยงั อยใู่ นหอ้ งคนื นีกค็ งไมต่ อ้ งนอนกนั \" \"ถา้ อยา่ งนันกใ็ หบ้ า่ วไปดว้ ยเถอะเจา้ คะ่ \" \"ทาํ ตามทขี า้ สงั \" จา้ วเว่ยตดั สนิ ไมค่ ดิ ประนปี ระนอมกบั สาวใชท้ าํ ใหอ้ าเจนิ คอตก แตก่ ย็ อมออกไปเตรยี มโคม กระจกมาใหน้ าง ตอนทจี า้ วเวย่ ออกจากเรอื นพกั อาเจนิ ทาํ ทา่ จะตอื ตามมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 7 ใหไ้ ด้ แต่นางรดู้ วี ่าจา้ วเว่ยแมจ้ ะไมเ่ คยตติ งิ นางทชี อบบน่ และเจา้ กเี จา้ การ แต่หากลาํ เสน้ มากไปจะกลายเป็นการ สรา้ งเรอื ง ทา้ ยสุดอาเจนิ จงึ ยอมกลบั มานงั เฝ้าประตู หอ้ งนอนของหลวิ จา้ วเวย่ รอนางกลบั มา จดุ หมายของจา้ วเว่ยยงั คงเป็นสระบวั พนั สาย นางไมไ่ ด้ มาทนี ีสองคนื แลว้ นบั ตงั แต่ทไี ปรว่ มงานชมบุปผา และไม่ รวู้ า่ ระหว่างนนั ฮอ่ งเตอ้ ่เู หอตไี ดเ้ สดจ็ มาหรอื ไม่ หญงิ สาวจบั กระโปรงขา้ งหนึง ถอื โคมกระจกขา้ งหนึง ชุด ทนี างสวมใสเ่ ป็นชดุ เกา่ ของปีทแี ลว้ แมส้ ไี มต่ กแตม่ รี อย ปะชนุ ใหเ้ หน็ อยบู่ า้ ง ทวา่ นางไมค่ ดิ เอยี งอายทจี ะแสดงตวั ในอาภรณ์เกา่ หญงิ สาวมาถงึ สระบวั ในทสี ุด นางกวาดสายตามองทวั รมิ ฝังกพ็ บกบั บรุ ุษทนี างตงั ใจมาหา \"ใตเ้ ทา้ \" เสยี งของจา้ วเวย่ ถูกเพมิ ความสดใสกงั วานขนึ กว่าปกตหิ ลายระดบั สหี น้ากป็ รบั เปลยี นใหเ้ หน็ ถงึ ความ ไรเ้ ดยี งสาเหมาะสมตามวยั ฮ่องเตอ้ ่เู หอตที อี ยใู่ นคราบ 'ใตเ้ ทา้ ' ของนางหนั มาตาม เสยี งเรยี ก นยั ตาเขามรี อยพอใจพาดผา่ นวูบหนึงยามที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 8 เหน็ ว่าผมู้ าคอื นาง \"ใตเ้ ทา้ ทา่ นอยทู่ นี ีจรงิ ๆ ดว้ ย\" หญงิ สาวยมิ กวา้ ง วางโคม กระจกลงใกลเ้ ทา้ แลว้ ประสานมอื คาราวะเขาเลยี นแบบ บุรษุ \"พูดราวกบั เจา้ ตามหาขา้ \" เขาตอบอยา่ งเฉยชา มอง ทา่ ทางประจบประแจงของนางออกอยา่ งทะลุปุโปรง่ จา้ วเวย่ ลอบแลบลนิ พลางหวั เราะแหะๆ \"ใตเ้ ทา้ อยา่ ไดม้ ี โทสะ ขา้ น้อยเพยี งแตด่ ใี จทไี ดพ้ บทา่ นเท่านนั \" \"ดใี จ?\" เขาเลกิ ควิ สงู \"พบสหาย ไมด่ ใี จไดอ้ ยา่ งไรเจา้ คะ\" นางเอย่ เอาใจ ในขณะทอี กี ฝ่ายเบะปากมองความเสแสรง้ ของนางออก \"หากเจา้ ดใี จจรงิ คงมาตงั แตส่ องวนั กอ่ นแลว้ \" \"โธ่ ใตเ้ ทา้ ขา้ น้อยเป็นสตรยี งั ไมอ่ อกเรอื น ใช่ว่าจะ สะดวกออกมาพบบุรษุ ยามคาํ คนื ไดท้ กุ วนั \" นางกอดอก หนั หน้ามองสระบวั พรอ้ มกบั เอย่ คาํ พูดเถรตรง \"รตู้ วั ดว้ ยรวึ า่ ออกมาตอนกลางคนื มนั ไมเ่ หมาะ\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 1 9 \"รเู้ จา้ คะ่ แตข่ า้ นอนไมห่ ลบั วงั นีงดงามกจ็ รงิ แตก่ ย็ งั นบั แปลกที จะขม่ ตาหลบั ทไี รแสนยากเยน็ \" ขอ้ อา้ งของนาง ชา่ งไรน้ ําหนกั และไรส้ าระเสยี จนเขาอยา่ งจะหวั เราะ \"อยา่ ไปโทษวงั เลย โทษว่าเจา้ แกน่ แกว้ อยไู่ มส่ ขุ ดกี ว่า\" \"ใตเ้ ทา้ ชา่ งกลา่ วหาขา้ น้อย\" นางทาํ ปากยนื ไมพ่ อใจแตก่ ็ ไมไ่ ดต้ ่อความ \"ทา่ นรวู้ า่ ขา้ ไมม่ าหรอื วา่ ทา่ นมารอพบขา้ เลา่ เจา้ คะ?\" \"ไมใ่ ชเ่ จา้ หรอกหรอื ทบี อกว่าหากมเี รอื งใหช้ ว่ ยทดแทน คณุ กใ็ หบ้ อกเจา้ ไดเ้ ลย\" \"ออ้ \" นางพยกั หน้า \"หากไมม่ าทนี ีแลว้ ขา้ จะไปบอกเจา้ ไดท้ ไี หน\" \"นนั สเิ จา้ คะ ขา้ นลี มื ไปเสยี สนิท\" นางเขกหวั ตวั เองทหี นึง เป็นการลงโทษ \"เช่นนนั เจา้ ควรจะบอกชอื แซ่ของเจา้ ไดแ้ ลว้ หากขา้ จะไป ทวงบุญคณุ จะไดไ้ ปหาถูกท\"ี \"ใตเ้ ทา้ อยา่ หลอกถามขา้ เลย ตกลงกนั แลว้ นะเจา้ คะวา่ จะ ไมพ่ ดู ถงึ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 0 \"ขา้ ไปตกลงกบั เจา้ ตอนไหน\" \"งนั กต็ กลงเสยี ตอนนีเลยสเิ จา้ คะ ขา้ น้อยจะไมถ่ ามชอื แซ่ ทา่ น สว่ นทา่ นกอ็ ยา่ ถามขา้ \" \"ไมค่ ดิ ว่าขา้ จะสงั ใหค้ นตามสบื เจา้ หรอื แคเ่ จา้ เดนิ หนั กลบั ไปขา้ กร็ หู้ มดแลว้ \" \"ขา้ เชอื ว่าใตเ้ ทา้ เป็นคนมสี จั จะ หากสญั ญาแลว้ ยอ่ มไม่ เลน่ เล่หบ์ ดิ พลวิ \" \"แลว้ ขา้ จะไดป้ ระโยชน์อะไร?\" เขาหนั มามองนาง \"ทา่ นกจ็ ะไดส้ หายชว่ ยราํ สรุ า รา่ ยกลอนชมจนั ทรเ์ ป็น เพอื น ขา้ จะหาโอกาสออกมาเลน่ เป็นเพอื นทา่ นบ่อยๆ แต่ หากทา่ นหกั หลงั ขา้ สง่ คนไปสบื เรอื งขา้ โดยทขี า้ ไมเ่ ตม็ ใจบอกกลา่ วเอง ขา้ กบั ทา่ นกข็ าดกนั \" นางขไู่ ด.้ ..น่ากลวั ? อ่เู หอตมี องโฉมสะคราญทเี อย่ วาจาไรส้ าระไดอ้ ยา่ งเป็น จรงิ เป็นจงั แลว้ ถอนหายใจยาว แต่ในความอ่อนใจนนั เขา กลบั รสู้ กึ สบายใจอยา่ งบอกไมถ่ กู \"ขา้ จะรไู้ ดอ้ ยา่ งไรว่าเจา้ ไมใ่ ชพ่ วกทเี จตนามาตสี นิทขา้ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 1 \"ตสี นิททา่ น?\" จา้ วเวย่ หวั เราะรวน \"ตสี นทิ ทา่ นแลว้ ได้ อะไร เงนิ ทองรึ หรอื ลาภยศ สตรอี ยา่ งขา้ จะเอาของ เชน่ นนั ไปทําไม?\" \"ไมใ่ ชว่ า่ เจา้ ชอบหน้าตาขา้ แลว้ เกดิ หลงรกั จนหาวธิ ี ประหลาดมาใกลช้ ดิ ขา้ \" เขากา้ วเขา้ ไปหา ยนื หน้าเขา้ ไป ใกลน้ างดว้ ยเจตนาหยอกเยา้ จา้ วเว่ยมองใบหน้างดงามชวนฝันของเขาดว้ ยสายตาแน่ว นิง กอ่ นจะเป็นฝ่ายขยบั ใบหน้าเขา้ ไปใกลข้ นึ เอง \"หรอื ที ใตเ้ ทา้ หวาดระแวงขา้ อยเู่ ชน่ นีเพราะกลวั จะหวนั ไหวใน ความงามของขา้ \" ใบหน้าทงั สองหา่ งกนั อยแู่ ค่คบื ตา่ งฝ่ายต่างจอ้ งลกึ เขา้ ไป ในดวงตากนั และกนั อยา่ งไมล่ ดละทา้ ทาย ตา่ งกไ็ มอ่ าจจบั ตอ้ งความรสู้ กึ ทแี อบแฝงอยใู่ นสายตานงิ สงบของอกี ฝ่าย ได้ \"ฝันไปเถอะ\" เขากลา่ วคาํ รา้ ยกาจพรอ้ มรอยยมิ หยนั \"เชน่ นนั ใตเ้ ทา้ กว็ างใจเถดิ ขา้ ชมความงามของตวั เองใน กระจกจนเคยชนิ แลว้ ต่อใหใ้ ตเ้ ทา้ งามกวา่ นอี กี สกั หา้ สว่ น ขา้ กไ็ มห่ วนั ไหว\" นางเอ่ยคาํ พดู แสนซอื แต่ความหมาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 2 มนั ... นีไมใ่ ชว่ า่ นางชมตวั เองแลว้ บอกวา่ เขาดอ้ ยกวา่ หรอื ? ประเสรฐิ ! ครองราชยม์ ายสี บิ กว่าปีเพงิ เคยมคี นบอกว่า ตวั เองงามกวา่ เรา! \"....\" เขาอยากจะคา้ นแตพ่ อเหน็ ปลายคางทเี ชดิ สงู ดมู นั ใจ เสยี เตม็ ประดากไ็ ดแ้ ต่สา่ ยหน้าพูดไมอ่ อก \"เอาเถอะ แตอ่ ยา่ งไรกค็ วรมชี อื เรยี ก จะใหเ้ รยี กเจา้ ๆ ตลอดเวลาคงไมไ่ ด\"้ เขาถอนหายใจปลงๆ \"เช่นนนั ใตเ้ ทา้ กต็ งั ชอื ใหข้ า้ น้อยเถอะ ใตเ้ ทา้ เป็นขนุ นาง ยอ่ มรหู้ นงั สอื มากแน่ ...ตงั ชอื ทเี หมาะสมกบั ความงาม ของขา้ ด\"ู นางเอามอื กุมแกม้ หนั มามองเขาตาปรบิ ๆ คลา้ ยคาดหวงั \"ขา้ ตงั ?\" เขาเอานิวชตี วั เอง ประเสรฐิ จรงิ ๆ สตรผี ูน้ !ี ทงั เชอื พระวงศ์ ทงั พวกขนุ นางบรรดาศกั ดิ ทงั สนมในวงั หลงั มใี ครบา้ งทไี มอ่ ยากไดร้ าชทนิ นามจากเขา แต่ นอกจากคนทเี ขา 'โปรด' และ 'ตอ้ งโปรด' แทบจะนบั หวั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 3 คนทไี ดร้ บั พระราชทานราชทนิ นามได้ แตส่ ตรไี มร่ หู้ วั นอนปลายเทา้ ผนู้ กี ลบั มาชนี ิวสงั ใหเ้ ขาตงั ชอื เรยี กให้ เพยี งเพราะคดิ วา่ เขารอู้ กั ษรมาก ประเสรฐิ แทๆ้ \"วา่ อยา่ งไรเจา้ คะ ใต้เทา้ คดิ ออกหรอื ไม?่ \" เขามองนางอยคู่ รหู่ นึงกถ็ อนหายใจอกี \"เปียนฝ\"ู หญงิ สาวยมิ รบั ชอื ใหม่ ก่อนจะเอ่ยทวน \"เปียนฝ.ู .. เปียน ฝู ทแี ปลวา่ คา้ งคาวหรอื เจา้ คะ?\" \"ใช\"่ \"ทา่ น!\" นางตาโตชหี น้าเขาอยา่ งเอาเรอื ง \"กเ็ จา้ ใหข้ า้ ตงั ใหเ้ อง ขา้ เหน็ วา่ เจา้ ชอบออกมาป้วนเปียน แถวนีตอนกลางคนื กเ็ หมอื นคา้ งคาวหากนิ กลางคนื นนั แหละ\" \"ฮยึ \" คนบา้ ทไี หนชอื คา้ งคาวกนั เลา่ \"ได้ ขา้ จะชอื เปียนฝู ตามทที า่ นตงั สว่ นชอื เรยี กทา่ นขา้ จะตงั ใหเ้ อง\" \"บ---\" เขาเกอื บจะตวาดวา่ บงั อาจออกไป แตพ่ อเหน็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 4 ทา่ ทางไมร่ คู้ วามของนางแลว้ กช็ ะงกั \"เจา้ จะตงั วา่ อะไร?\" ใตห้ ลา้ นีมแี ตพ่ วกบณั ฑติ ทจี ะกลา้ ตงั ฉายานามใหฮ้ อ่ งเต้ สว่ นใหญ่จะตงั เพอื ใชใ้ นบทกลอนสรรเสรญิ คงไมม่ ใี คร กลา้ กาํ เรบิ เสบิ สานเชน่ นางแลว้ \"คนรปู งาม อยา่ งทา่ น\" นางกวาดสายตามองเขาอยคู่ รู่ หนงึ \"เรยี กว่าเสยี วมาวแลว้ กนั \" \"นีเจา้ คดิ จะลบหลขู่ า้ ร?ึ \" ทงั ชวี ติ มแี ตค่ นเทยี บเขากบั มงั กรบา้ ง พยคั ฆบ์ า้ ง แตผ่ หู้ ญงิ บา้ นีจะเรยี กเราวา่ แมว น้อย? \"ขา้ เป็นคา้ งคาว ทา่ นเป็นแมว กน็ บั วา่ ถูกแลว้ ไมใ่ ช่รึ เรา เป็นสหายกนั จะตงั ชอื เรยี กไกลกนั ไปทาํ ไมเลา่ \" \"ไมเ่ คยมสี ตรใี ดเรยี กขา้ วา่ แมวน้อย\" เขากดั ฟันบอก \"ไมเ่ คยมบี ุรษุ คนไหนเรยี กขา้ วา่ คา้ งคาวเช่นกนั \" จะมา ทวงความยตุ ธิ รรมจากนางงนั เรอะ \"ดี ดมี าก นบั จากนีทกุ ครงั ทพี บหน้าขา้ จะเรยี กเจา้ วา่ เปียนฝ\"ู \"ขา้ น้อยกจ็ ะเรยี กทา่ นวา่ เสยี วมาวทกุ ครงั ทพี บเชน่ กนั \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 5 \"งนั ร?ึ \" นยั ตาเขาฉายแววเจา้ เล่ห์ \"ขา้ จะรอด\"ู หากวนั ใด นางรูว้ า่ เราเป็นฮอ่ งเต้ ดสู จิ ะกลา้ เรยี กชอื ไรร้ สนิยมเช่นนี อกี หรอื ไม่ ทงั สองเงยี บลงอกี พกั หนึง ตา่ งคนต่างทอดสายตาออกไป ในเวงิ บงึ บวั \"ขา้ ไดย้ นิ วา่ เมอื สองวนั กอ่ นสตรชี นชนั สงู ทตี ามเสดจ็ ได้ จดั งานชมบุปผา เจา้ ไดไ้ ปรว่ มดว้ ยหรอื ไม?่ \" จๆู่ เขาก็ ถามขนึ จา้ วเวย่ ปรายตามองเขานดิ หน่อยแลว้ พยกั หน้า รบั \"เจา้ ค่ะ\" ไดย้ นิ อยา่ งนนั ร?ึ ...ไมใ่ ชอ่ งคห์ ญงิ หงเซยี วตอ้ งทลู ขอ อนุญาตจากเขากอ่ นถงึ จะจดั งานไดร้ ึ \"สนุกหรอื ไม?่ \" เขาถามอกี แตค่ ราวนีเจา้ เว่ยหนั มามอง เขาคลา้ ยไมเ่ ชอื หู เขาจงึ หนั ไปมองตอบนางอยา่ งงงงวย วา่ ตนถามอนั ใดผดิ ไป \"ใตเ้ ทา้ เสยี วมาว ท่านคดิ จรงิ ๆ หรอื ว่าการทเี อาสตรมี า รวมกนั มากๆ แลว้ พวกนางจะมคี วามสขุ กนั \" นางกลา่ ว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 6 อยา่ งเถรตรง \"เจา้ ไมช่ อบหรอื ?\" \"ถา้ ขา้ น้อยเป็นชายรปู งามเชน่ ทา่ นขา้ กค็ งจะชมชอบถกู สตรรี ายลอ้ มอยหู่ รอกเจา้ คะ่ แตใ่ นฐานะทเี ป็นสตรดี ว้ ยกนั การเอาสตรมี ารวมตวั กนั ไมต่ ่างจากสงครามสกั นดิ \" \"มดี ว้ ยหรอื สตรที ไี มช่ อบงานเลยี งนําชา ชมบุปผา\" \"ใตเ้ ทา้ เสยี วมาว ทา่ นช่างไรเ้ ดยี งสา\" หญงิ สาวหวั เราะ เขาแลว้ กลา่ วตอ่ \"ต่อใหเ้ ป็นคนทชี มชอบงานเลยี งกใ็ ชว่ า่ จะชอบไปทุกงาน สงิ สาํ คญั ไมใ่ ช่งานเลยี งเลศิ หรเู จา้ คะ่ หากจะใหไ้ ปรว่ มงานแลว้ มคี วามสขุ สงิ สาํ คญั ขนึ อยกู่ บั ว่า ไดร้ ว่ มดมื กบั ใคร และบรรยากาศเชน่ ไร\" \"....\" \"พวกบุรษุ น่าจะมคี าํ กลา่ วทวี า่ หากราํ สรุ ากบั คนทพี ูดจา เขา้ หู ไมว่ า่ ทใี ดกน็ บั วา่ เจอของลาํ คา่ เหล่าสตรเี องกไ็ ม่ ต่างกนั จะจบิ ชาใหร้ นื อารมณ์กต็ อ้ งดผู รู้ ว่ มจบิ จะชมบปุ ผาใหส้ บายใจกต็ อ้ งดวู า่ ยามยา่ งเทา้ ไปแลว้ ตอ้ งไปเจอใคร บา้ ง\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 7 \"เจา้ มคี นทไี มช่ อบใจอยใู่ นนีสนิ ะ\" \"เหลา่ ตระกลู ใหญ่ในตา้ ถงตระกลู ใดทไี รศ้ ตั รเู ลา่ เจา้ คะ ตอ่ ไมใ่ ชค่ แู่ คน้ คูอ่ าฆาตกต็ อ้ งต้องมสี กั บา้ นทจี าํ ตอ้ งเดนิ เลยี ง เช่นนียามชมบปุ ผาแลว้ ต้องเจอคนทตี า่ งฝ่ายตา่ งไมอ่ าจ มองหน้า ใตเ้ ทา้ คดิ วา่ ใจพวกนางจะเป็นสขุ ไดจ้ รงิ หรอื ?\" \"เชน่ นนั ชมิ ชากบั ใครเจา้ ถงึ จะยนิ ดไี ด?้ \" \"ขา้ ----\" \"คุณหนู! คุณหนูอยแู่ ถวนีหรอื เปลา่ เจา้ คะ\" เสยี งอาเจนิ ตะโกนแทรกขนึ ทาํ ใหจ้ า้ วเว่ยตระหนก นางกลวั อู่เหอตจี ะ ไดย้ นิ ชอื นางถา้ อาเจนิ เรยี กขนึ หญงิ สาวมองซา้ ยมองขวากอ่ นจะผลกั ฮอ่ งเตแ้ หง่ ตา้ ถง เขา้ เตม็ แรง \"เจา้ !\" อเู่ หอตไี มท่ นั ตงั ตวั จงึ ลม้ ลงกลางพุม่ ไม้ จา้ วเว่ย หลบั ตาปีคดิ ว่าตนจะเสยี งโทษประหารจรงิ ๆ กค็ ราวนี แหละ \"ใตเ้ ทา้ ขา้ น้อยจาํ เป็นนะเจา้ คะ\" จา้ วเว่ยหน้าแหยอยากจะ ลงไปโขกศรี ษะใหเ้ ขาอยรู่ อมรอ่ \"ทา่ นอยา่ เพงิ ออกมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 8 ขา้ น้อยใหน้ างเหน็ วา่ ขา้ อยกู่ บั ทา่ นไมไ่ ดน้ ะเจา้ คะ\" ไม่ เพยี งแคผ่ ลกั ฮ่องเต้ นางยงั ดนั เขาทเี ตรยี มจะลกุ ลงไปกอง กบั พนื อกี รอบ \"คณุ หนู คณุ หนูหล---\" \"ขา้ อยนู่ ี\" จา้ วเว่ยหนั ขวบั ตะโกนตอบอาเจนิ กอ่ นทนี างจะ ขานชอื ออกมา \"คุณหนู! อยทู่ นี ีเองบา่ วหาเสยี ทวั \" อาเจนิ รบี รดุ เขา้ มาหา เจา้ นาย \"ขา้ บอกว่าจะออกมาคนเดยี วไมใ่ ชห่ รอื เจา้ ตามออกมา ทาํ ไม?\" หญงิ สาวเหลม่ องคนทยี งั ฟุบอยใู่ นพุม่ ไม้ พยายามเดนิ เบยี งไปอกี ทางเพอื ไมใ่ หอ้ าเจนิ เหน็ เขา \"บ่าวทราบเจา้ คะ่ แตจ่ าํ เป็นจรงิ ๆ\" \"จาํ เป็น?\" \"เจา้ คะ่ เมอื ครมู่ คี นของฮองเฮากบั หมา่ ผนิ มาเคาะตาม เรอื นพกั ทกุ เรอื นเลยเจา้ คะ่ แจง้ วา่ จะมกี ารตรวจคน้ จบั ขโมย\" \"จบั ขโมย แลว้ มาเกยี วอะไรกบั พวกเรา?\" จา้ วเว่ยขมวด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 2 9 ควิ ฉบั ไมเ่ ขา้ ใจสถานการณ์ \"บา่ วกไ็ มร่ เู้ จา้ คะ่ แตก่ อ่ นทคี นตรวจจะมาถงึ บ่าวคดิ วา่ คณุ หนูควรอยทู่ เี รอื น ไมเ่ ชน่ นนั อาจจะเป็นทนี ่าสงสยั ได\"้ อาเจนิ บอกนาง \"เจา้ ทําถูกแลว้ ล่ะ เชน่ นนั กก็ ลบั ไปดกู นั เถอะ\" หญงิ สาว ตอบรบั พรอ้ มหยบิ โคมกระจกเดนิ นํา \"เจา้ คะ่ \" อาเจนิ รบี ตามเจา้ นายไปพลางลบู อกใหต้ นใจเยน็ ลง เพราะเมอื ครตู่ อนเดนิ ตามหาหลวิ จา้ วเวย่ ใจนางรอ้ น เป็นไฟมาตลอดทาง เมอื สตรที งั สองออกไปพน้ เขตสระบวั พนั สาย ฮอ่ งเตอ้ ู่ เหอตกี ห็ ยดั ตวั ลุกขนึ หางตาของโอรสสวรรคเ์ หน็ องครกั ษ์เงาทเี ตรยี มการจะเขา้ มา แตเ่ ขาโบกมอื ไลใ่ ห้ พวกนนั หายวบั ไป ชายหนุ่มนึกสนใจเรอื งทไี ดย้ นิ เมอื ครมู่ ากกวา่ ฮองเฮากบั หมา่ ผนิ งนั ร?ึ \"เรยี กซุนกงกงมา เราจะไปตาํ หนกั ของหมา่ ผนิ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 0 แสนชงั # 13. ผเู้ ฒ่าหาปลา ยามทดี วงจนั ทรล์ อยเดน่ อยบู่ นนภา แสงสนี วลถูกราย ลอ้ มดว้ ยทะเลดาวระยบิ ระยบั ใตฟ้ ้าโปร่งของเมอื งเจ้ อเจยี ง ชายหนุ่มรปู ร่างสงู ใหญท่ แี ฝงกายตดั ผา่ นอุทยาน ทา่ มกลางความมดื กผ็ ลุบเขา้ ไปในหมเู่ รอื นพกั ของขนุ นาง ทตี ามเสดจ็ วรยทุ ธอ์ นั ลาํ เลศิ ทาํ ใหเ้ ขาผา่ นดา่ นเวรยามของวงั หลงิ ซานไดอ้ ยา่ งงา่ ยได้ เพยี งแตเ่ สอื ผา้ ทสี วมอยไู่ มอ่ าจลอด ผา่ นฝ่นุ ดนิ ทาํ ใหเ้ ขาดเู ปรอะเปือนไปทงั รา่ ง \"ทา่ นแมท่ พั \" ตูเ้ สยี วเสยี นกระซบิ เรยี กเมอื เหน็ เงาคนจาก อกี ดา้ นของประตู เฉนิ เฟยฉกี ระแอมเบาๆ เป็นสญั ญาณ กุนซอื หนุ่มจงึ รบี เปิดรบั เขาเขา้ มาในเรอื นและปิดประตู อยา่ งรบี รอ้ น ตามจรงิ ตูเ้ สยี วเสยี นไมไ่ ดถ้ ูกเรยี กใหต้ ามเสดจ็ แต่เพราะ เฉนิ เฟยฉไี รค้ รอบครวั รว่ มขบวน ทา่ นราชครเู ฉนิ หรอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 1 แมแ้ ต่เฉนิ ซุย่ ตา่ งกพ็ ากนั สา่ ยหน้าไมย่ อมมาถกู ขงั อยใู่ น วงั ฤดรู อ้ นใหท้ รมานใจเลน่ ๆ จงึ กลายเป็นกุนซอื หนุ่มทถี กู ลากใหต้ ดิ ตามเฉนิ เฟยฉมี าเป็นกรณพี เิ ศษ \"ขา้ คดิ ว่าทา่ นจะกลบั มาพรงุ่ นีเชา้ \" มองท่าทางตรากตราํ ของผเู้ ป็นนายแลว้ กไ็ ดแ้ ต่ถอนหายใจ มอื ขาวหยกของตู้ เสยี วเสยี นเออื มไปรนิ นําชาสง่ ใหเ้ ฉนิ เฟยฉี \"สบื ขา่ วไดเ้ รว็ กวา่ ทคี ดิ \" แมท่ พั หนุ่มนงั ลงทขี า้ งโต๊ะพรอ้ ม ใบหน้าเครง่ เครยี ด กนุ ซอื ผเู้ ป็นมนั สมองของกองทพั เอยี นเหอหรตี ามองสี หน้าหนกั ใจของอกี ฝ่ายกร็ สู้ กึ ได้ \"ดทู า่ จะไมใ่ ชข่ า่ วด\"ี ไดย้ นิ สหายกล่าวเช่นนันเฉนิ หรงปัวกพ็ ยกั หน้ายนื ยนั \"มี เชอื พระวงศท์ าํ สญั ญาลบั กบั ซอื ฟัง\" จอกชาในมอื ของตูเ้ สยี วเสยี นเกอื บหลุด เขาเงยหน้ามอง เฉนิ เฟยฉคี ลา้ ยไมเ่ ชอื หู \"ใครมนั กนิ ดหี มหี วั ใจเสอื !\" ซอื ฟังเป็นแควน้ ทตี ดิ กบั ตา้ ถงทางตะวนั ตกเฉยี งเหนือ มี ขนาดและประชากรใกลเ้ คยี งกบั ตา้ ถง ตา่ งตรงทรี าษฎร ของซอื ฟังเกดิ จากการรวมตวั ของชนเผา่ ใหญห่ า้ ชนเผา่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 2 ดงั นนั ลกั ษณะทางวฒั นธรรมจงึ มคี วามป่าเถอื นและไร้ กฎเกณฑม์ ากกว่าชาวตา้ ถง ในอดตี ซอื ฟังนบั วา่ เป็นศตั รู ทรี บกบั ตา้ ถงไดอ้ ยา่ งสสู ี ผลดั กนั แพผ้ ลดั กนั ชนะอยหู่ ลาย คราวจนเมอื สสี บิ ปีกอ่ น ซอื ฟังและตา้ ถงไดเ้ จรจาสงบศกึ ทาํ การลงนามขอ้ ตกลงระหว่างกนั ทาํ ใหห้ ลกี เลยี งสงคราม มาไดอ้ ยา่ งยาวนาน ชว่ งทผี า่ นมาเพราะชาวบา้ นลมื เลอื นสงครามทางฝัง ตะวนั ตกไปแลว้ ดงั นนั ความหวาดระแวงทมี ตี ่อซอื ฟังก็ น้อยลงเชน่ กนั โดยความสนใจเรอื งศตั รขู องแควน้ ลว้ นมงุ่ ไปทซี ยงหนูจนหมดสนิ \"มสี ายจากซอื ฟังเขา้ มาปะปนในถงเยยี นจาํ นวนมาก เรอื ง นีไมธ่ รรมดาเลย\" เฉนิ เฟยฉหี น้าขรมึ ขนึ ในยามปกตแิ ควน้ ทงั หลายมกี ารแฝงตวั สายขา่ วคอย ตดิ ตามความเคลอื นไหวของกนั และกนั เป็นปกติ แตค่ วาม เคลอื นไหวของซอื ฟังครงั นีใหญ่โตเกนิ ไปสาํ หรบั แควน้ ที มขี อ้ ตกลงสงบศกึ เจตนาของพวกเขาสอ่ เคา้ ไมบ่ รสิ ทุ ธิ ตงั แตเ่ รมิ \"ฝ่าบาทรเู้ รอื งนีหรอื ยงั ?\" กนุ ซอื หนุ่มถามเขาสหี น้ายาํ แย่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 3 พอกนั \"คงระแคะระคายอยแู่ ลว้ \" \"เป็นเชน่ นี ฝ่าบาทถงึ ไดร้ งั ทา่ นเอาไวใ้ กลต้ วั ทแี ทไ้ มใ่ ช่ ขอ้ ตกลงกบั ซยงหนู แต่เพราะขอ้ ตกลงกบั ซอื ฟัง\" ตเู้ สยี ว เสยี นสดู หายใจชา้ ๆ \"หากมเี ชอื พระวงศส์ มคบคดิ ชาวซอื ฟังก่อกบฎ เรอื งนีไมใ่ ช่เรอื งทจี ะจดั การกนั ไดง้ า่ ยๆ เลย\" แคค่ ดิ วา่ ฮ่องเตอ้ เู่ หอตสี บื รตู้ วั คนทรยศ เขากเ็ หน็ ภาพพนื ตําหนกั เฉยี นชงิ ทนี องไปดว้ ยเลอื ดแดงฉานกบั สหี น้าไร้ อารมณ์ของโอรสสวรรค์ ภายนอกคนทไี ดพ้ บฮ่องเตอ้ ่เู หอตผี นู้ ีอาจคดิ วา่ เขาเป็น พวกบุรุษแสนสภุ าพ ชอบสงิ บนั เทงิ เรงิ ใจ ไมค่ ดิ อะไรมาก เคา้ หน้าดใู จดเี สยี ดว้ ยซํา แต่แทจ้ รงิ เบอื งหลงั หน้ากาก บณั ฑติ หนุ่มทรงสเน่หน์ นั มแี ต่แววอํามหติ เดด็ ขาด เหน็ แก่ตวั เขาหวงแหนบลั ลงั กม์ งั กรและแผน่ ดนิ ตา้ ถงยงิ กวา่ สงิ ใด ตลอดมาคนทคี ดิ จะสนั คลอนอาํ นาจของเขามใี ครบา้ งทยี งั อยดู่ มี สี ขุ วธิ กี ารของฮอ่ งเตผ้ นู้ ีมใิ ชก่ ารสอู้ ยา่ งซงึ หน้า แต่ เป็นการทาํ ทุกอยา่ งเพอื บบี คนั ผคู้ นใหย้ อมจาํ นนแทบเทา้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 4 เขาอยา่ งอนาถ กอ่ นทเี ขาจะเหยยี บซาํ อยา่ งไรป้ ราณี แลว้ ในครงั นีผทู้ รยศเป็นคนสกลุ อู่... เป็นเชอื พระวงศท์ ี เขาพูดอยบู่ ่อยๆว่าตอ้ ง 'บรสิ ทุ ธแิ ละสงู สง่ ' เชน่ นีจะไมม่ ี การใชเ้ ลอื ดลา้ งเลอื ดหรอื \"ดทู า่ ซอื ฟังจะไมใ่ ชม่ ติ รทนี ่าไวใ้ จอกี ตอ่ ไปแลว้ \" นัยตา เฉนิ เฟยฉมี แี ววกรา้ ว \"ทา่ นตอ้ งทลู ฝ่าบาทใหเ้ ตรยี มรบั มอื เรอื งนี หรอื ทางทดี ี ฝ่ายเราควรพลกิ มาเป็นคนลงมอื กอ่ นทแี ผนการของทาง นนั จะเขา้ ทเี ขา้ ทาง\" ตเู้ สยี วเสยี นเสนอความเหน็ \"รอู้ ยา่ ง นีแลว้ ดทู า่ ฝ่าบาทกก็ าํ ลงั รอใหท้ า่ นพดู อย\"ู่ นีเป็นการ หยงั เชงิ คนสกุลเฉนิ ... หากเฉนิ หรงปัวทราบเรอื งแต่กลบั ไมก่ ราบทลู หลงั จากนีกเ็ ตรยี มฝังรา่ งลงไปพรอ้ มกบั พวก กบฎไดเ้ ลย เฉนิ เฟยฉแี คน่ เสยี งหใึ นลาํ คอ นึกอยากจะปล่อยใหแ้ ผน กบฎลุกลามจนโคน่ บลั ลงั กเ์ ขาลงอยเู่ หมอื นกนั ไดเ้ หน็ ภาพฮ่องเตก้ ระเสอื กกระสนคงน่าภริ มณ์อยไู่ มน่ ้อย แต่ เสยี ดายทเี ขาไมอ่ าจเอาตา้ ถงมาเสยี งเพราะความสารเลว ของคนบางคน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 5 \"ราชวงศข์ องซอื ฟังเป็นพวกชนเผา่ จวิ หลยี กตวั ขนึ มา เหนืออกี สเี ผา่ ปีนีฮอ่ งเตฮ้ เู ตยี อายปุ ระมาณ 60 ปี เขา้ ไป แลว้ ...สงบศกึ มาสสี บิ ปี เขาคงคดิ จะใชช้ ว่ งบนั ปลายชวี ติ สานฝันตวั เอง\" ตเู้ สยี วเสยี นวเิ คราะห์ \"พวกเขามรี ชั ทายาท\" ใช่ ฮ่องเตฮ้ เู ตยี มลี กู ชายแคส่ ามคน แตม่ ที โี ดดเดน่ อยคู่ น เดยี วคอื ฮเู จยี เลอ่ โอรสองคร์ อง เมอื ไมก่ ปี ีกอ่ นเขาเพงิ ไดร้ บั ตาํ แหน่งรชั ทายาท ขา่ ววา่ เป็นองคช์ ายทปี ่าเถอื น คกึ คะนอง และมใี จใฝ่สงครามยงิ นกั ชว่ งทผี า่ นมาฮูเจยี เลอ่ เองกไ็ มไ่ ดอ้ ยเู่ ฉย เขานําทพั ออก ปราบพวกชนเผา่ เลก็ ๆ และกวาดตอ้ นเชลยกลบั ซอื ฟัง เพอื เอาไปใชแ้ รงงานอยเู่ สมอ ชอื เสยี งเรอื งการรบของรชั ทายาทผนู้ เี ป็นทกี ลา่ วขานกนั มาก \"หากทา่ นประมอื กบั องคช์ ายฮเู จยี เลอ่ คดิ วา่ จะชนะได้ หรอื ไม?่ \" ตเู้ สยี วเสยี นมองแมท่ พั หนุ่มแลว้ เอ่ยถามตรงๆ \"เรอื งกาํ ลงั วดั กนั ยาก\" เฉนิ เฟยฉขี มวดควิ \"คนซอื ฟังถนดั การใชพ้ นื ทใี นป่าและหบุ เขา แตเ่ ราถนดั รบในทลี ุม่ และ แมน่ ํา ประมอื เดยี วๆ กต็ อ้ งขนึ อยกู่ บั วา่ วนั นนั ใครพรอ้ ม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 6 กวา่ กนั แตห่ ากใหร้ บ ...ขา้ ยอ่ มชนะ\" เหน็ ภายนอกเฉนิ เฟยฉดี เู ป็นคนเถรตรงและซอื สตั ย์ แต่ยามตอ้ งรบเขากไ็ ม่ ต่างจากสตั ว์ป่ากระหายเลอื ดดๆี นีเอง เขาไมเ่ คยเกยี งวธิ ี และไมใ่ ชเ่ ผดจ็ การ เขายอมรบั ฟังคาํ แนะนําของผมู้ ี ความรู้ ทงั พรอ้ มจะทาํ ทกุ ทางเพอื ใหก้ ําชยั ไวใ้ นมอื \"แต่คราวนีหากมหี นอนบ่อนไสใ้ นฝ่ายเราเสยี เอง ดทู ่าจะ ชนะยากขนึ \" ตลอดมาชาวซอื ฟังไมถ่ นดั ใชแ้ ผนการ ซบั ซอ้ น พวกเขาเน้นการทมุ่ กาํ ลงั และเหยยี บศตั รใู หร้ าบ ซงึ ๆ หน้า ตา่ งจากชาวตา้ ถงทมี กี ลยทุ ธใ์ นการรบ มากมายเพอื ใชห้ ลอกล่อศตั รู ซงึ หากทพั ซอื ฟังได้ คนตา้ ถงชว่ ยจรงิ อะไรๆ คงไมง่ า่ ยเสยี แลว้ \"คนสกลุ อูข่ องเขา เขากค็ วรจดั การกนั เอง\" เฉนิ เฟยฉยี ก ยมิ เหยี มขนึ \"เราหว่ งเรอื งทางซอื ฟังเถอะ สง่ สายของเรา เขา้ เมอื งหลวงซอื ฟังเพมิ อกี แฝงตวั เขา้ ไปสบื ขา่ วในวงั ของฮ่องเตก้ บั ตาํ หนกั บูรพาดว้ ย โดยเฉพาะฮเู จยี เล่อ จบั ตาเขาไวใ้ หด้ \"ี \"ได\"้ \"พรงุ่ นีหลงั วา่ ราชการ ขา้ จะขอเขา้ เฝ้าฝ่าบาท เจา้ เองก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 7 ตามไปดว้ ย\" \"อมื \" เมอื ตกลงกนั แลว้ ความเงยี บกเ็ ขา้ มาปกคลุมพนื ทใี นเรอื น พกั ของเฉนิ หรงปัว แมจ้ ะแน่ใจว่าควรรบั มอื อยา่ งไร แต่ การณ์ครงั นีนบั เป็นเรอื งลอ่ แหลมสาํ คญั สาํ หรบั ตา้ ถง หาก เรอื งราวลุกลามจนตา้ ถงเปิดศกึ กบั ซอื ฟัง ทางใตซ้ ยงหนู ตอ้ งฉวยโอกาสโจมตพี วกเขาแน่ ถงึ ตอนนนั ตอ่ ใหเ้ ฉนิ หรงปัวมพี นั รา่ งกค็ งแบ่งไปรบไมพ่ อ \"ทางทดี ี อยา่ ใหต้ อ้ งรบกนั จะดที สี ดุ \" เขาทบุ หมดั ลงบน โตะ๊ พลางใชค้ วามคดิ \"เชน่ น-ั --\" กอ่ นทตี ูเ้ สยี วเสยี นจะไดพ้ ดู อะไรต่อ ดา้ นนอก เรอื นพกั กม็ เี สยี งเอะอะดงั ขนึ กนุ ซอื หนุ่มขมวดควิ ฉบั มนั ใจว่านีเลยยามไฮแ่ ลว้ ทาํ ไมถงึ ไดม้ เี สยี งคนวนุ่ วายอกี ชายหนุ่มในชดุ สขี าวสะอาดลกุ ขนึ ไปเปิดมา่ นหน้าต่างดู แลว้ ยงิ แปลกใจ \"เรอื นดา้ นนอกทาํ ไมจุดตะเกยี งกนั หมด ดทู า่ จะเกดิ เรอื งแลว้ \" เฉนิ เฟยฉลี กุ ขนึ มามองทขี า้ งหน้าตา่ งเงยี บๆ เขาเพง่ ดู ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 8 เหลา่ ทหารและนางกาํ นลั ทเี ดนิ กนั เป็นขบวนแยกยา้ ยไป ตามเรอื นพกั ของเหลา่ ขนุ นาง \"พวกเขาหาอะไร?\" \"จะใหข้ า้ ออกไปถามหรอื ไม?่ \" ตูเ้ สยี วเสยี นเองกอ็ ยากรู้ \"ไมต่ อ้ ง หากพวกเขาไมม่ าเคาะเรอื นเรา กไ็ มต่ อ้ งไปยุง่ \" เขาเอย่ อยา่ งเยน็ ชาและไมใ่ สใ่ จ \"แตอ่ าจจะมเี รอื งสาํ คญั กไ็ ดน้ ะทา่ นแมท่ พั \" กนุ ซอื หนุ่มจดุ ยมิ มมุ ปาก เขารสู้ กึ ผอ่ นคลายขนึ เมอื ไดเ้ บนความสนใจ จากเรอื งซอื ฟัง \"ดเู รอื นทตี ามไฟพวกนนั ดเู หมอื นจะ เฉพาะเรอื นทมี เี จา้ นายสตรตี ดิ ตาม ดทู า่ จะเป็นเรอื งของ ผหู้ ญงิ \" ตูเ้ สยี วเสยี วเผยความช่างสงั เกตออกมา ควิ เขม้ ของเฉนิ หรงปัวกระตุก แคค่ ดิ ถงึ 'เรอื ง' กบั 'สตร'ี ในวงั นีเขากเ็ หน็ ภาพของนางมารผนู้ นั ขนึ มาเลาๆ ไมใ่ ชว่ า่ นางก่อเรอื งอะไรขนึ อกี ... \"ทา่ นจะออกไปดูหรอื ไม?่ \" ไมใ่ หเ้ ขาออกหนา้ แต่อาจจะ ใชว้ รยทุ ธอ์ อกไปสบื เองเงยี บๆ กไ็ ด้ \"ไม\"่ ท่านแมท่ พั ตอบชดั ถอ้ ยชดั คาํ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 3 9 \"ออ้ \" ตเู้ สยี วเสยี นเลกิ ควิ มองสหายทหี มุนตวั เดนิ กลบั ไปที หอ้ ง ฟังจากนําเสยี งตดั รอนคงไมใ่ ครส่ นใจเรอื งภายในวงั จรงิ ๆ แต่เพยี งวบู เดยี วเมอื พน้ จากครรลองสายตาของกนุ ซอื ห นุ่ม เงาของเฉนิ เฟยฉกี ผ็ ลบุ หายไปจากเรอื นพกั อยา่ งไร้ รอ่ งรอย * ตอนทหี ลวิ จา้ วเวย่ กบั อาเจนิ เดนิ มาถงึ เรอื นพกั กเ็ หน็ วา่ ไมใ่ ชแ่ คเ่ รอื นตนทจี ุดตะเกยี งจนสวา่ งทงั เรอื น บรเิ วณ โดยรอบเรอื นอนื ๆ กม็ คี นออกมาชะเงอ้ คอมองกนั อยา่ ง สงสยั ตอนทจี า้ วเว่ยกําลงั จะกา้ วเขา้ ไปตวั เรอื นกม็ เี หลา่ นาง กาํ นลั ชนั สงู เดนิ ตามเขา้ มาในเขตเรอื นพกั ของพวกนาง ทงั นางกํานลั และขนั ทที มี าถงึ เป็นขบวนแบง่ คนออกเป็น สองพวก พวกหนึงมองดูกร็ วู้ า่ เป็นของตาํ หนกั คุนหนิง ทา่ ทางสงบสงู สง่ แต่ไมผ่ ยอง ทาํ ใหผ้ คู้ นเกรงใจยงิ อกี พวกดวู างอาํ นาจ ยโส และดคู ลา้ ยพรอ้ มจะเหยยี บยาํ ผอู้ นื ตลอดเวลา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 0 จา้ วเวย่ ไมต่ อ้ งเดาว่าคนกลุ่มนีเป็นคนของหมา่ ผนิ หรอื สนมหมา่ สวนิ มา่ น นางสนมผนู้ ีเพงิ เขา้ วงั ไดไ้ มถ่ งึ ปีก็ ไดร้ บั ความโปรดปรานจากฮ่องเตเ้ ป็นอยา่ งมาก ดงั นนั คน ในตาํ หนักของนางจะผยองพองขนกไ็ มแ่ ปลก เพราะถา้ ไม่ ผยองเสยี ตงั แตต่ อนทเี จา้ นายมหี นา้ มตี า ชวั ชวี ติ นีอาจจะ ไมม่ โี อกาสไดผ้ ยองอกี หญงิ สาวลอบยมิ กบั ความคดิ ตวั เอง นางจาํ ไดถ้ งึ ขา่ วลอื สกลุ หมา่ เมอื ชาตกิ อ่ น บดิ าของหมา่ สวนิ มา่ นเป็น ผตู้ รวจการฝ่ายเหนอื ยามนีเพงิ ผา่ นวกิ ฤตธิ รรมชาติ หลายอยา่ ง ฮอ่ งเตจ้ ําตอ้ งพงึ เขาใหช้ ว่ ยงานราชการมาก จงึ กลายเป็นทโี ปรดปรานทงั บดิ าทงั บุตรสาวทสี ง่ เขา้ วงั ทาํ ใหส้ กลุ หมา่ มหี น้ามตี าเสยี จนแทบคบั ถงเยยี น แต่วาสนานนั หาไดย้ งั ยนื ฮ่องเตอ้ ู่เหอตไี มใ่ ชบ่ ุรษุ ทรี กั ใคร่ จรงิ ใจกบั สตรใี ดยาวนาน หลงั จากนีไปอกี ครงึ ปีหมา่ ผนิ ที เจดิ จรสั อยใู่ นฝ่ายในกถ็ งึ คราวสนิ ความโปรดปราน เป็นที ขบขนั เลา่ ลอื กนั มาก เพราะตอนทฝี ่าบาทยงั โปรดนางก่อ วรี กรรมเอาแต่ใจไวไ้ มน่ ้อย ยามความรกั จดื จางคนเหยยี บ ซําจงึ มากตามวาสนาทเี คยมี หลวิ จา้ วเว่ยพศิ มองนางกาํ นัลของทงั สองตาํ หนกั อยา่ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 1 สาํ รวจ มองแลว้ กเ็ ขา้ ใจคาํ ทวี า่ คนเฝ้าประตจู วนเสนาบดี ไมต่ า่ งจากขนุ นางขนั เจด็ คนรบั ใชข้ องผมู้ อี ํานาจไมใ่ ชค่ น ประเภททชี าวบา้ นจะลว่ งเกนิ ไดจ้ รงิ ๆ โดยเฉพาะนาง กาํ นลั ของฮองเฮาทดี มู บี ารมไี มธ่ รรมดาเลย นางสามารถ ขม่ คนไดโ้ ดยไมต่ อ้ งเปิดปากกรดี เสยี งสงู เหมอื นนาง กาํ นลั ของหมา่ ผนิ ดว้ ยซํา \"หลวิ จา้ วเวย่ คาราวะมามาทงั สอง ไมท่ ราบพวกทา่ นมาที เรอื นพกั สกุลเถาดว้ ยธุระอนั ใด\" หลวิ จา้ วเวย่ เป็นคนเอย่ ทกั ขนึ กอ่ นทคี นกลมุ่ ใหญ่จะกา้ วเขา้ ไปในเรอื นพกั นางคดิ วา่ คงมคี นไปเรยี นฉนิ ฟ่านฟ่ านแลว้ วา่ มเี รอื ง เกดิ ขนึ แตน่ างทกี าํ ลงั ทอ้ งไสค้ งไมส่ ะดวกออกมารบั หน้า แขกยามวกิ าล เถาเฝิงชงิ เองกใ็ หเ้ พยี งบ่าวคนสนิท ออกมารอทหี น้าประตู \"คาราวะคณุ หนูหลวิ บา่ วตําตอ้ ยแซ่จวง รบั พระเสาวนีย์ จากฮองเฮามาตรวจคน้ เรอื นพกั ของเจา้ นายสตรกี บั บ่าว สตรี จาํ เป็นตอ้ งลว่ งเกนิ คุณหนูแลว้ \" นางประสานมอื ตอบ อยา่ งมมี ารยาท \"ตรวจคน้ งนั ร?ึ นีมนั เรอื งอะไรกนั ยามวกิ าลเช่นนีถา้ จะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 2 ตรวจคน้ คงตอ้ งมเี หตุจาํ เป็นมาก ไมท่ ราบขา้ เรยี นถามมา มาไดห้ รอื ไมว่ า่ เกดิ เรอื งอนั ใดขนึ ?\" หลวิ จา้ วเวย่ แสรง้ ทํา หน้าตกใจแลว้ ทวนถามหาเหตุผล \"เรยี นคุณหนูท่านนี พระสนมของขา้ ถกู คนหยบิ ฉวยของ สาํ คญั ออกจากตําหนกั จาํ เป็นจะตอ้ งรบี หาใหเ้ จอ ไมเ่ ชน่ นนั หากปลอ่ ยผา่ นคนื นีไปโจรคงเอาของไปไกล แลว้ \" เทยี บกบั จวงมามา นางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ ผูท้ เี อ่ย ปากขนึ มานบั วา่ ดอ้ ยมารยาทกวา่ นําเสยี งกแ็ สบหู ทา่ ทางกโ็ อหงั เสยี จนไมน่ ่ามอง \"หากเป็นโจรฉกชงิ ของมคี า่ ใยต้องมาตรวจคน้ ตามเรอื น พกั ของขนุ นางตามเสดจ็ เชน่ นีไมใ่ ชก่ ารหมนิ เกยี รติ กล่าวหาขนุ นางภกั ดหี รอื ?\" นางสงสยั นักวา่ หมา่ ผนิ เอา อะไรคดิ ตอนทไี ปฟ้องฮองเฮา แลว้ ฮองเฮาไปฟังความท่า ไหนถงึ ไดก้ ลา้ ออกคาํ สงั ทอี าจจะสรา้ งหายนะใหต้ นเอง เช่นนี \"เสาวนียข์ องฮองเฮาใครกลา้ ขดั ?\" นางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ เชดิ ปลายคางขนึ แลว้ เอย่ เสยี งดงั \"มบี า่ วของวงั หลงิ ซาน เป็นพยานเหน็ สตรลี กั ษณะคลา้ ยพวกบา่ วขนั หนึงเดนิ ออกมาจากประตูหลงั ของตําหนกั พระสนม ในเวลา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 3 เดยี วกบั ทขี องหายไป ดงั นนั พวกนางกาํ นลั ของวงั ยอ่ มถูก ตดั ออก จะเหลอื กแ็ ต่...\" นางปลายตามองอาเจนิ ทยี นื คอ้ มกายอยขู่ า้ งๆ หลวิ จา้ วเวย่ สาวใชข้ นั หนึงปกตจิ ะเป็นตาํ แหน่งของสาวใชป้ ระจําตวั เจา้ นายสตรี พวกบุรษุ ทเี ป็นขนุ นางจะไมน่ ยิ มตงั สาวใช้ เป็นคนสนิทเพอื รกั ษาภาพลกั ษณ์ขงึ ขงั จรงิ จงั หรอื ต่อให้ มกี ค็ งไมเ่ ลนิ เล่อถงึ ขนั พามาอวดโฉมในวงั เชน่ นี สาวใชข้ นั หนึงจะแตง่ ตวั ดกี วา่ สาวใชท้ วั ไปแตจ่ ะไมเ่ กนิ หน้าเจา้ นาย ดงั นนั การสงั เกตและจดจาํ สาวใชข้ นั หนึงจงึ ไมใ่ ชเ่ รอื งยาก ในวงั ยามนีไมต่ อ้ งนบั พวกเชอื พระวงศท์ ี แตง่ กายอยา่ งหรหู รา กจ็ ะเป็นนางกาํ นลั ทมี เี สอื ผา้ ในแบบ แผนคลา้ ยกนั นอกจากนนั จะเหลอื เพยี งสตรที ตี ามเสดจ็ พรอ้ มขนุ นางทแี ตง่ ตวั แตกตา่ งออกไป ตวั จา้ วเวย่ เองกม็ อี าเจนิ เป็นสาวใชข้ นั หนึง นางมองตาม สายตาของนางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ แลว้ ไมช่ อบใจนกั ดทู า่ มามาคนนีจะมไิ ดค้ ดิ วา่ เจา้ นายเป็นสนม แตค่ ดิ ว่าตนเป็น สนมเองเสยี มากกวา่ ถงึ กลา้ ชคู อใสน่ างอยา่ งนี \"ขอถามมามาทงั สอง ทา่ นไดไ้ ปตรวจเรอื นอนื มาบา้ งแลว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 4 หรอื ไม?่ \" ถา้ พุง่ ตรงมาตรวจทเี รอื นพกั ของนางกอ่ นกค็ ง เป็นการเปิดศกึ กรายๆ แลว้ \"ตอบคณุ หนูหลวิ เราไดไ้ ปตรวจตามเรอื นทางใตม้ าสี เรอื นแลว้ อกี อยา่ งเราแบง่ กนั หลายกลมุ่ ตอนนีกลุม่ อนื ก็ กาํ ลงั ตรวจคน้ ทเี รอื นอนื อยเู่ ชน่ กนั เจา้ คะ่ \" จวงมามาตอบ ดว้ ยนําเสยี งราบเรยี บ \"อยา่ เสยี เวลาอกี เลยเจา้ คะ่ มามา รบี ตรวจใหเ้ สรจ็ เถอะ ไมแ่ น่มวั ยนื กนั อยตู่ รงนี โจรอาจจะหนเี อาของไปซ่อนแลว้ กไ็ ด\"้ นางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ กลา่ วขนึ เสยี งสะบดั \"ขอโทษมามาทงั สอง ขา้ คงต้องเสยี มารยาทแลว้ \" จา้ วเวย่ เดนิ ไปขวางทางพวกนาง \"เถาฉนิ ฮหู ยนิ น้าสะใภข้ องขา้ ยามนีกาํ ลงั ตงั ครรภ์ ถูกคนจาํ นวนมากรบกวนยามดกึ เช่นนีอาจทาํ ใหน้ างตระหนกได้ อยา่ งน้อยขา้ กข็ อใหพ้ วก ขนั ทรี ออยดู่ า้ นนอกเถอะเจา้ ค่ะ\" นางปรายตามองบุรุษ หน้าหวานจ๋อยทงั หลายทเี รยี งแถวกนั อยู่ \"นี...\" \"ขา้ เองกเ็ ป็นสตรยี งั ไมไ่ ดอ้ อกเรอื น แมจ้ ะหมนั หมายกบั อนั อ๋องมาตงั แตย่ งั เลก็ แต่กไ็ มไ่ ดค้ ุน้ เคยกบั บุรุษ ยงิ ให้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 5 บรุ ุษเขา้ ไปยมุ่ ยา่ มในหอ้ งนอนยงิ ไมเ่ คยเกดิ ขนึ สาวใช้ ของขา้ กเ็ ชน่ กนั แมเ้ ป็นบุรษุ ทสี นิ ความเป็นชายขา้ กย็ งั มิ อาจสบายใจได้ หากพวกทา่ นยนื ยนั วา่ จะตรวจคน้ ในยาม วกิ าลเช่นนีกใ็ หเ้ หลา่ นางกํานลั เป็นคนทาํ เถอะเจา้ คะ่ \" หลวิ จา้ วเวย่ มองสหี น้าประหลาดวบู หนึงของบา่ วจาก ตําหนกั หมา่ ผนิ คนในวงั มใี ครบา้ งไมฉ่ ลาดเอาตวั รอด ยามทนี างเอย่ ยาํ เตอื นว่าตนเป็นวา่ ทหี วางเฟยของอนั อ๋อง นนั แปลวา่ ในอนาคตนางกจ็ ะเป็นเชอื พระวงศเ์ ช่นกนั ยงิ ไปกว่านนั อนั อ๋องกบั โอรสของฮองเฮากําลงั คุมเชงิ เตรยี ม ชงิ ตาํ แหน่งรชั ทายาทกนั การลว่ งเกนิ นางวนั นีอาจจะ หมายรวมถงึ การลว่ งเกนิ อนั อ๋องดว้ ย คนในทนี นั ลว้ นคดิ ไปไกลสะระตะ แต่ไมม่ ใี ครรคู้ วามจรงิ เลยว่านางกบั อนั อ๋องเป็นคหู่ มนั ทไี รค้ วามผกู พนั กนั อยา่ ง สนิ เชงิ ไมน่ บั ตอนนีทเี ขายงั ไมไ่ ดพ้ บหน้านาง แมแ้ ต่ชาติ ทแี ลว้ หลงั จากนางกลบั ถงเหยยี น อเู่ หวนิ ซวนกเ็ ป็นชาย หนุ่มไมก่ คี นทไี มห่ วนั ไหวกบั รูปโฉมของนางแมแ้ ต่น้อย นนั เป็นหนึงเรอื งทนี างนบั ถอื บุรษุ เลอื ดเยน็ คนนียงิ นัก นางกํานลั ของหมา่ ผนิ ดทู า่ ไมพ่ อใจแต่กย็ อมสงบปากสงบ คาํ ลง ในขณะทจี วงมามายงั คงมสี หี น้าเรยี บเฉย แต่จา้ ว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 6 เว่ยมนั ใจวา่ นางกาํ ลงั คดิ ชงั นําหนกั ผลไดผ้ ลเสยี หากคดิ จะกา้ วเขา้ ประตูเรอื นพกั ไป \"เช่นนนั ขา้ จะใชแ้ ต่นางกาํ นลั สตรเี ขา้ ตรวจคน้ และจะ รบกวนเวลาไมน่ านเพอื ไมใ่ หเ้ ถาฮูหยนิ เป็นกงั วลดี หรอื ไม?่ \" จวงมามาตดั สนิ ใจในทสี ดุ จา้ วเวย่ ลอบยมิ บ่าว ผนู้ ีเลอื กรกั ษาหน้าฮองเฮาแต่กไ็ มค่ ดิ เหยยี บเสน้ ตายของ ผอู้ นื นบั วา่ เป็นบา่ วทมี หี วั คดิ \"เป็นเช่นนันไดข้ า้ กข็ อบคุณแลว้ ...อาเจนิ นําทางมามา ไป\" หลวิ จา้ วเว่ยยมิ รบั อยา่ งสุภาพกอ่ นสง่ สายตาใหอ้ า เจนิ สาวใชใ้ ชส้ ายตาตอบรบั นางวบู หนึงกอ่ นคอ้ มตวั เดนิ นําเหลา่ นางกาํ นลั เขา้ สเู่ รอื นพกั คลอ้ ยหลงั กลมุ่ นางกาํ นลั จา้ วเวย่ กเ็ พงิ สงั เกตเหน็ ว่าตาม ทางเดนิ บนถนนทเี ชอื มกนั ของแต่ละเรอื น มพี วกบา่ วของ สกุลอนื ๆ ออกมาถอื ตะเกยี งยนื ชะเงอ้ กนั อยเู่ ตม็ ไปหมด คงถูกสง่ มาตามขา่ วว่าเรอื นไหนถูกตรวจบา้ งและตรวจ พบอะไรบา้ ง หญงิ สาวยงั คงยนื รออยตู่ รงนัน มองภาพของบ่าวไพร่ หลากสกลุ กาํ ลงั กระซบิ สง่ ขา่ วกนั ดว้ ยสหี น้าไมส่ ดู้ ี นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 7 เชอื วา่ เหล่าขนุ นางของแตล่ ะตระกลู ตา่ งกไ็ มพ่ อใจเรอื งนี ยามอยถู่ งเยยี นพวกเขาเป็นใหญ่เพยี งใด ยามเกยี วของ พวกเขาแบกผา่ นถนน ประชาชนตอ้ งแหวกทางใหร้ าวกบั แมน่ ําแยกแผน่ ดนิ ประตบู า้ นพวกเขามที งั เวรยามมที งั บ่าวเฝ้าประตู จะพบตวั ขนุ นางทตี อ้ งผ่านเรอื นถงึ สามชนั เป็นอยา่ งน้อย การจะเหยยี บเขา้ หอ้ งนอนพวกเขายงิ แทบ เป็นไปไมไ่ ด้ แต่สตรสี กุลเหลยี วทสี วมมงกุฎหงสก์ ลบั สง่ นางกํานัลชนั ตาํ เขา้ ไปยมุ่ ยา่ มตามเรอื นพกั ของขนุ นางชนั สงู นบั ไมถ่ ว้ น ทงั ยงั รอื คน้ ขา้ วของของฮหู ยนิ เอกและบุตรคี นสาํ คญั เชน่ นีจะไมน่ บั วา่ หยามเกยี รตขิ องขนุ นางไดห้ รอื อกี อยา่ งมตี งั กสี กุลทมี องตําแหน่งฮองเฮาตาเป็นมนั ทงั พวกทวี างเดมิ พนั บลั ลงั กข์ า้ งฝังโอรสองคอ์ นื ดงั นนั พวก เขายอ่ มเหน็ ฮองเฮาเป็นสงิ เกะกะสายตาอยแู่ ลว้ แต่กอ่ น อาจไมเ่ อ่ยปากอะไรเพราะนางเกบ็ ตวั อยใู่ นฝ่ายในไมไ่ ด้ ยนื มอื มาวนุ่ วายกบั ราชกจิ แต่ครงั นีดทู า่ ฮองเฮาจะใหท้ า้ ย หมา่ ผนิ ผดิ จงั หวะใหญ่หลวงทเี ดยี ว ครหู่ นึงนางกาํ นลั ทคี ลา้ ยจะตรวจคน้ อยา่ งลวกๆ กอ็ อกมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 8 ยนื รวมตวั กนั รอทหี น้าเรอื นพกั ดจู ากสหี น้าจา้ วเวย่ กร็ วู้ า่ พวกนางคงไมพ่ บอะไร จนนางเหน็ จวงมามากบั มามา ตําหนกั หมา่ ผนิ เดนิ ออกมาดว้ ยกนั กโ็ คง้ ให้ \"มามาทงั สองตรวจสอบละเอยี ดดแี ลว้ ใชไ่ หมเจา้ คะ?\" \"ขอบคุณคณุ หนูหลวิ ทเี ออื เฟือ พวกขา้ ตรวจดทู งั เรอื นพกั ของเจา้ นายและสว่ นทพี กั ของบา่ วไพรส่ ตรหี มดแลว้ ไม่ พบอะไรแปลกปลอม คณุ หนูหลวิ วางใจได้ พวกขา้ ตอ้ งไป ตรวจคน้ ทเี รอื นอนื ต่อ ตอ้ งขอตวั กอ่ น\" จวงมามากล่าวลา นางแลว้ เดนิ นํานางกาํ นลั ของฮองเฮาออกไปไมร่ อนาง ตอบ คนของตาํ หนกั หมา่ ผนิ กท็ ําทา่ จะไมเ่ หมอื นกนั แต่ กา้ วออกไปไมก่ กี า้ วหวั หน้านางกํานลั กห็ นั กลบั มามอง จา้ วเวย่ \"เมอื ครกู่ อ่ นทขี า้ น้อยกบั จวงมามาจะเขา้ มาถงึ เหมอื นจะ เหน็ ว่าคณุ หนูหลวิ เพงิ มาถงึ เรอื นพกั เชน่ กนั ไมท่ ราบว่า ขา้ น้อยขอเรยี นถามไดห้ รอื ไมว่ า่ ยามกลางดกึ เชน่ นี คุณหนูหลวิ ออกไปทใี ดมา?\" นางเชดิ ปลายคางขนึ เอย่ ถามดว้ ยนําเสยี งแดกดนั จา้ วเวย่ กวาดสายตามองบา่ วชนั ตําทคี ดิ ว่าตนกลายเป็น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 4 9 หงสแ์ ลว้ ยกยมิ มมุ มาก ...จะใหข้ า้ บอกหรอื ไมเ่ ลา่ ว่าไปพบกบั สามขี องเจา้ นายเจา้ มา \"ขา้ นอนไมห่ ลบั จงึ ชวนอาเจนิ ไปเดนิ เล่นรอบๆ เรอื นพกั นีเอง แตพ่ อดเี หน็ คนตามไฟหลายดวงมงุ่ หน้ามาทางนี อกี ทงั เรอื นพกั ขนุ นางทงั หลายกพ็ ากนั จดุ โคมตะเกยี ง ขา้ จงึ พากนั กลบั มาดูเพราะคดิ ว่าคงมเี รอื ง\" \"เดนิ เล่นหรอื เจา้ คะ?\" นางทาํ สหี น้าไมเ่ ชอื \"ใช\"่ ...หากนบั วา่ การชมจนั ทรก์ บั ฮอ่ งเต้คอื การเดนิ เลน่ ก็ ถกู แลว้ \"สตรยี งั ไมอ่ อกเรอื น...\" \"มามา มามาเจา้ คะ\" บา่ วน้อยผหู้ นึงวงิ หนุ หนั เขา้ มาหา หวั หน้านางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ นางทกี าํ ลงั คดิ จะเอย่ วาจา แดกดนั หลวิ จา้ วเวย่ อกี สองสามคําจาํ ตอ้ งหนั ไปมอง ลกู น้องทวี งิ มาหน้าตาตนื \"เสยี งดงั อะไรของเจา้ !? ไร้ มารยาท\" \"เจอแลว้ เจา้ คะ่ เจอของทหี ายแลว้ เจา้ ค่ะมามา\" เสยี งรอ้ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 3 5 0 ปนหอบของเดก็ สาวทาํ ใหค้ นไดย้ นิ กนั ทวั พวกบ่าวทยี นื รอสบื ขา่ วกนั กห็ ตู งั รบี ชคู อตงั ใจฟังกนั เป็นแถว \"เจอแลว้ งนั รึ เจอทใี ดกนั !?\" หวั หน้านางกาํ นัลของหมา่ ผนิ รอ้ งถาม แต่นางกํานลั ทเี ป็นฝ่ายวงิ มามสี หี น้าลงั เลจงึ ถูกนางตวาดเรง่ \"ขา้ ถามวา่ เจอทใี ดกต็ อบสิ จะมวั อําองึ อยทู่ ําไม!?\" \"เจอทเี รอื นพกั ตระกลู หยเู จา้ คะ่ \" \"ตระกลู หย\"ู นางทวนอยา่ งไมเ่ ชอื หู \"เจา้ วา่ อะไรนะ!?\" กอ่ นทอี กี ฝ่ายจะไดต้ อบหวั หน้านางกาํ นลั ของหมา่ ผนิ ก็ เป็นคนจาํ พรวดออกไปจากเรอื นพกั ตระกลู เถา เหลา่ นาง กาํ นลั กบั ขนั ทคี นอนื กร็ บี กม้ หน้าเดนิ ตามกนั ไปอยา่ งเรง่ รบี พรบิ ตาเดยี วลานหน้าเรอื นพกั กว็ า่ งโลง่ แมแ้ ตพ่ วก บ่าวทมี าหาขา่ วกม็ งุ่ หน้าไปทางเรอื นสกุลหยกู นั หมด \"คณุ หนูจะใหบ้ ่าวออกไปดไู หมเจา้ คะ?\" อาเจนิ กม้ หน้า ถามนาง พยายามซ่อยแววตาของความไมพ่ อใจเอาไว้ \"ไมต่ อ้ ง เรอื งคนื นียงั ไงกป็ ิดไมม่ ดิ รอฟ้าสวา่ งขา่ วกจ็ ะ กระพอื มาหาเราเอง อกี อยา่ งท่านน้าคงสง่ คนไปดูแลว้ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น