แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 4 0 1 เป็นเรอื งจรงิ ทที กุ ครงั ทพี บกนั นางสวมชุดไมค่ ลา้ ยเป็น คุณหนูจากสกลุ ใหญ่ บางชดุ ของนางดเู กา่ ยงิ กวา่ ของพวก สาวใชต้ ระกลู ผดู้ บี างบา้ นเสยี อกี \"แลว้ เจา้ อยากถามอะไร?\" เขาใจออ่ นยอมเลน่ ดว้ ย ดวงตาของนางเป็นประกายวาววบั ทนั ทที เี ขายอมตกลง รอยยมิ บนใบหน้ายงิ ดกู วา้ งและจรงิ ใจขนึ \"ขา้ น้อยไดข้ า่ ว ว่าฝ่าบาทจะจดั แขง่ ชจู่ วี จรงิ หรอื ไมเ่ จา้ คะ?\" \"ใช่ เหน็ วา่ อกี สามวนั ขา้ งหน้าจะจดั ทลี านใกลอ้ ุทยาน ขวญั เมอื ง\" เขาจอ้ งทา่ ทางดใี จของนางไมว่ างตา หญงิ สาวไดย้ นิ เชน่ นนั กย็ งิ อารมณ์ดขี นึ \"เช่นนี พวกขา้ ... เออ่ สตรที ตี ามเสดจ็ มาพรอ้ มขนุ นางจะ ไปชมดว้ ยไดห้ รอื ไมเ่ จา้ คะ?\" \"ใครอยใู่ นวงั กไ็ ปดไู ดท้ งั นนั \" \"ดยี งั นัก\" นางหน้าแดงระเรอื มองไปไกลคลา้ ยกําลงั เพอ้ ฝัน \"ดอี ะไรกนั หรอื เจา้ คดิ จะไปดใู คร?\" \"ขา้ มคี นทอี ยากพบเจา้ คะ่ \" นางยมิ มเี ลศนยั \"แต่คงบอกใต้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 2 เทา้ ไมไ่ ด\"้ ชายหนุ่มมองแกม้ แดงกบั รอยยมิ ประหลาดของนางแลว้ รสู้ กึ คนั ยบิ ในอก คลา้ ยไมพ่ อใจกบั ทา่ ทางเชน่ นนี กั \"คา้ งคาวเชน่ เจา้ แอบหมายตาบรุ ุษคนใดอยหู่ รอื ?\" \"ขา้ ไมไ่ ดห้ มายตานะเจา้ คะ\" นางโบกมอื กลบเกลอื นแตส่ ี หน้ากลบั เผยวา่ ทเี ขาคาดเดานันถูกตอ้ ง \"หึ เป็นสตรแี ตร่ อิ ่านหมายปองบุรุษกอ่ น ชา่ งไมเ่ รยี บรอ้ ย เอาเสยี เลย\" \"โธ่ ท่านเสยี วมาว ขา้ น้อยเหน็ ทา่ นเป็นสหายจงึ ถาม ทา่ น อยา่ ไดเ้ อาไปบอกใครเชยี ว\" \"เชน่ นนั เจา้ คดิ หมายปองผใู้ ด ขา้ จะไดช้ ว่ ยดูให้ ขนุ นาง หรอื พวกคณุ ชาย หรอื เชอื พระวงศ?์ \" เขาเองกไ็ มแ่ น่ใจวา่ ทาํ ไมตนอยากรเู้ รอื งพวกนีทงั ทปี กตเิ ขาไมเ่ คยสนใจเรอื ง รกั ๆ ใครๆ่ ของหนุ่มสาวสกั เทา่ ไหร่ \"หากบอกทา่ น ทา่ นอาจจะไปบอกเขา แลว้ สุดทา้ ยก็ ขวางทางขา้ น้อยกไ็ ด้ เชน่ นนั ขา้ ไมบ่ อกเสยี ดกี ว่า\" \"หึ สตรไี รร้ ะเบยี บเชน่ เจา้ บุรุษใดไดไ้ ปคงปวดหวั แย\"่ สี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 3 หน้าของเขาครมึ ขนึ ขณะทกี ลา่ วปรามาส \"เช่นนีขา้ ถงึ ตอ้ งหลอกล่อเขาก่อนอยา่ งไรเลา่ เจา้ คะ\" นาง หวั เราะเสยี งใสคลา้ ยไมใ่ สใ่ จคาํ ดถู ูกของเขา \"เจา้ อายุยงั ไมม่ าก หาไดจ้ าํ เป็นตอ้ งรบี หาคคู่ รอง ทงั เป็น ฝ่ายเกยี วพาราสบี ุรษุ ก่อนเหมาะสมเสยี ทไี หน หน้าตารกึ ็ ไมไ่ ดอ้ ปั ลกั ษณ์ ทาํ ตวั ราวกบั กลวั ไมไ่ ดอ้ อกเรอื น\" เขาว่า เป็นชุดทาํ เอานางอา้ ปากคา้ งกอ่ นจะมุย่ หน้ากลา่ วเสยี ออ้ มแอม้ \"แต่ขา้ อยากแตง่ งานเรว็ ๆ นเี จา้ คะ\" \"อยากแตง่ งาน! คณุ หนูในหอ้ งหอพดู จาเชน่ นีเหมาะสม แลว้ ร!ึ ?\" เขายงิ ไมพ่ อใจเขา้ ไปอกี แมห้ ลวิ จา้ วเว่ยจะงนุ งง ทา่ ทางของเขาแตก่ ก็ ลนั ใจเอ่ยเสยี งแผว่ \"ใตเ้ ทา้ ทา่ นไมเ่ ขา้ ใจ... ตวั ขา้ หากไมร่ บี แต่งออกไป...\" \"ทาํ ไม?\" นางเลยี รมิ ฝีปากแหง้ ผาดอยา่ งลงั เลกอ่ นจะตดั สนิ ใจกลา่ ว \"เรยี นใตเ้ ทา้ ตวั ขา้ นนั ไรซ้ งึ มารดาคุม้ หวั แลว้ ในบา้ นไม่ เหมอื นบา้ น... ขา้ ไมม่ ที างอนื นอกจากหาทางรบี ออกจาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 4 จวน\" นางพดู เทา่ นีเขากเ็ ขา้ ใจไดแ้ ลว้ วา่ อะไรเป็นอะไร ดจู ากชุดทนี างสวมใสท่ ุกครงั ดจู ากเครอื งประดบั ทนี างใช้ ดจู ากทา่ ทางผดิ แผกประเพณี ดจู ากความเรง่ รบี ทนี าง อยากแตง่ งาน หรอื ดจู ากทนี างหนีคนในบา้ นออกมาพกั ใจ ในยาววกิ าลบ่อยๆ บา้ นของนางคงไมใ่ ชส่ ถานทๆี เป็นสุข นกั \"คนในจวนไมด่ กี บั เจา้ ร?ึ \" \"ไมใ่ ชเ่ จา้ คะ่ ไมใ่ ช\"่ นางโบกมอื ปฎเิ สธเป็นพลั วนั \"ขา้ แค่ ...\" \"แค.่ .. แคห่ าคาํ โกหกไมไ่ ด\"้ เขาตอ่ ให้ หลวิ จา้ วเวย่ ยมิ แหยคลา้ ยยอมจาํ นน \"ขา้ น้อยไมน่ ่าพูดเรอื งนีเลย หากวนั หนา้ ท่านพบบดิ าขา้ ...\" \"ขา้ ไมส่ นใจเรอื งเรอื นหลงั ของบา้ นอนื เจา้ ไมต่ อ้ งกลวั วา่ ขา้ จะเอาไปพูดกบั พอ่ เจา้ จนเจา้ ถกู ดหุ รอก\" \"ขอบคณุ ใตเ้ ทา้ \" \"เจา้ อยากรบี แตง่ ออกเพอื หลบเลยี งเชน่ นีไมด่ นี กั ชวั ชวี ติ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 5 สตรแี ต่งงานไดค้ รงั เดยี ว หากไมด่ ใู หด้ ไี ปควา้ เอาบรุ ุษที ไมไ่ ดค้ วามมาเจา้ อาจจะเสยี ใจไปชวั ชวี ติ \" เขาอายุ มากกว่านาง มากพอจะเป็นบดิ านางได้ แมร้ ปู ลกั ษณ์ของ เขาจะดอู ่อนกวา่ วยั มาก แต่ประสบการณ์ในชวี ติ ไมไ่ ด้ น้อยตาม \"ไมว่ ่าแต่งกบั ใครกล็ ว้ นเหมอื นกนั ไมใ่ ช่หรอื เจา้ คะ?\" นาง ยมิ เศรา้ \"บรุ ษุ มฐี านะหน่อย หากแตง่ เป็นภรรยาเอกก็ ตอ้ งจดั การบา้ นเรอื นใหเ้ ขา ต้องดแู ลภรรยาคนอนื ของเขา หากแตง่ เป็นอนุกต็ อ้ งเคารพภรรยาเอกของเขา ลกู ตวั ก็ ไมอ่ าจเรยี กตวั วา่ มารดา ขา้ น้อยมที างเลอื กทดี กี ว่านที ี ไหนกนั \" \"เจา้ กาํ ลงั กลา่ วหาบุรษุ \" \"ขา้ กาํ ลงั กล่าวโทษทตี นเกดิ เป็นสตรตี า่ งหาก\" นางกม้ หน้าลง หยบิ ดอกไมใ้ นกระเชา้ มาบบี กลบี เลน่ \"บุรุษอยา่ ง พวกทา่ นมที างเลอื กนบั พนั ใหเ้ ดนิ ยงิ มยี ศศกั ดจิ ะเลอื ก สตรเี ชน่ ไรลว้ นไดท้ งั สนิ แตเ่ กดิ เป็นสตร.ี ..ขา้ ไมม่ ี ทางเลอื กอยา่ งทที า่ นวา่ หรอก\" ไมใ่ ชเ่ ขาหรอื ทโี ยนราช โองการสมรสใสห่ วั นางตงั แตย่ งั เดก็ นางมที างไปเลอื ก บรุ ษุ ดๆี อยา่ งทเี ขาแนะทไี หนกนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 6 \"บดิ าเจา้ ตอ้ งชว่ ยเจา้ เลอื กคนดๆี แน่\" เขามองว่านางเป็น หญงิ งาม หากบดิ าของนางเดนิ ทางสายขนุ นางยอ่ มรรู้ าคา ของบตุ รสาวทเี ลอโฉมเชน่ นี แต่พอคดิ วา่ นางจะถกู ยกให้ ชายสกั คนเพอื เป็นสะพานของความเจรญิ กา้ วหน้า เขาก็ หน่วงในใจอยา่ งบอกไมถ่ ูก \"เจา้ คะ่ \" นางรบั คาํ คลา้ ยไมเ่ ชอื เรอื งเช่นนัน บดิ านางน่ะหรอื ? เขาไมไ่ ดเ้ ลอื กใหน้ างแต่งกบั ใคร แตเ่ ขาเลอื กใหช้ วี ติ นาง ยอ่ ยยบั เพอื กา้ วขนึ ไปเป็นเสนาบดตี า่ งหากเลา่ ! \"อกี สามวนั ยามแขง่ ชจู่ วี เจา้ คงไดพ้ บขา้ ทงี าน\" \"ใตเ้ ทา้ เสยี วมาวท่านจะลงแขง่ ดว้ ยหรอื ไม?่ \" \"ขา้ ชอบชมมากกว่าลงแรง\" เรอื งอะไรทฮี อ่ งเตจ้ ะลงไป แยง่ ลกู หนังกบั คนอนื ดว้ ยเล่า \"แตเ่ ชน่ นนั กด็ ี ยามทเี จา้ คดิ มองหาบุรษุ ทเี หมาะสมขา้ จะไดช้ ว่ ยเจา้ ดูได\"้ \"จรงิ หรอื เจา้ คะ?\" \"อมื \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 7 \"เชน่ นนั ในงานขา้ จะเขา้ ไปทกั ทา่ นไดใ้ ชไ่ หมเจา้ คะ?\" \"ถา้ เจา้ กลา้ น่ะนะ\" กถ็ า้ เจา้ กลา้ มาทกั ฮอ่ งเต้ ขา้ กย็ อ่ มกลา้ เล่นกบั เจา้ อยแู่ ลว้ ไดย้ นิ เขาพดู เชน่ นีสหี น้ามคี วามหวงั ของนางกห็ มน่ ลง \"ไมไ่ ดส้ ิ ยามนนั ในงานเหลา่ ฮหู ยนิ คงมาร่วมดว้ ย หากฮู หยนิ ของท่านเหน็ ทา่ นคุยกบั ขา้ อาจเขา้ ใจผดิ ได\"้ นาง เคาะหวั ตวั เองทหี นึง \"ขา้ นีลมื คดิ ไปเสยี สนทิ \" \"หึ ฮหู ยนิ งนั หรอื \" เขาแค่นเสยี ง \"เจา้ คดิ ว่าขา้ แต่งงาน แลว้ ?\" \"คนรปู งามเชน่ ใตเ้ ทา้ หากบอกว่ารอดมอื สตรมี าจนป่านนี ใครเลา่ จะเชอื ขา้ ดแู ลว้ สาวๆ ทงั เมอื งไมร่ ุมทงึ ทา่ นจนลกุ ไมข่ นึ กด็ เี ทา่ ไหรแ่ ลว้ \" \"เจา้ นีชา่ งไรย้ างอาย\" กลา้ พูดเรอื งรมุ ทงึ อนั ใดกนั \"ฮๆี ขา้ เดาไมผ่ ดิ ใชไ่ หมเลา่ ใตเ้ ทา้ น่าจะแตง่ งานแลว้ จรงิ ๆ\" \"อมื \" เขาไมป่ ฎเิ สธ \"สายตาขา้ เฉยี บคมนกั \" นางเอ่ยชมตวั เองก่อนจะพา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 8 เปลยี นเรอื ง \"วนั แขง่ ชจู่ วขี า้ จะตอ้ งไปชมแน่เจา้ คะ่ ขา้ ได้ ยนิ วา่ โจวอ๋องจะมารว่ มดว้ ย คงยงิ ใหญ่ไมน่ ้อย\" \"เจา้ รจู้ กั โจวอ๋องร?ึ \" \"ใครไมเ่ คยไดย้ นิ ชอื บา้ งเลา่ เจา้ คะ ไดย้ นิ วา่ รปู รา่ งหน้าตา เขาคลา้ ยฝ่าบาทถงึ แปดสว่ น แตอ่ ายนุ ้อยกว่า อกี ทงั เป็น ถงึ อ๋องปกครองฉางโจว นับวา่ เป็นบุรษุ ในฝันของสาวๆ ตา้ ถง\" \"เจา้ เองกฝ็ ันถงึ เขาร?ึ \" นําเสยี งของเขากระดา้ งขนึ \"ทา่ นเสยี วมาวทา่ นลอ้ ขา้ เลน่ แลว้ ขา้ ไมเ่ คยพบหน้าทา่ น อ๋องผนู้ ียอ่ มไมก่ ลา้ ไปรว่ มฝันกบั สตรอี นื เพยี งแตไ่ ดย้ นิ ชอื เสยี งของเขามาไมน่ ้อย ครงั นีจะไดม้ โี อกาสเหน็ ตวั จรงิ จงึ ตอ้ งสนใจบา้ งเป็นธรรมดา\" \"สตรเี ช่นพวกเจา้ วนั ๆ เอาแตค่ ยุ กนั เรอื งบุรษุ รปู งามหรอื อยา่ งไร?\" \"สตรอี นื ขา้ ไมร่ เู้ จา้ คะ่ แตข่ า้ ชมชอบคนทมี องแลว้ เจรญิ หู เจรญิ ตา เชน่ ทา่ นเสยี วมาว ทา่ นเป็นสหายทเี จรญิ หเู จรญิ ตาขา้ ทสี ุดเลยเจา้ คะ่ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 0 9 \"หลงรปู \" เขายนื มอื มาเคาะหน้าผากนาง สหี น้าออ่ นโยน ลงเมอื นางวกกลบั มาพดู จาไรส้ าระ \"ขา้ พดู เรอื งจรงิ นะเจา้ คะ อกี อยา่ งบุรษุ ทขี า้ จะแต่งดว้ ย อยา่ งน้อยกต็ อ้ งมรี ปู เป็นทรพั ยบ์ า้ ง หากท่านจะชว่ ยขา้ ดกู ็ ชว่ ยดูบุรุษทรี ปู งามสกั หน่อยนะเจา้ คะ ไมเ่ อาแบบทอี ว้ นฉุ หรอื หน้าตาอปั ลกั ษณ์ แตง่ กนั ไปขา้ คงไมเ่ จรญิ อาหารแน่\" \"เหอะ\" หากจะเลอื กแต่งกบั คนทรี ปู งาม นางคงตอ้ งแตง่ กบั เราแลว้ ใตห้ ลา้ นีมบี ุรษุ ใดกลา้ รปู งามกว่าฮอ่ งเต้อยา่ ง เราดว้ ยหรอื \"วนั งานเจา้ แตง่ ตวั ใหง้ ามสกั หน่อย... ไมเ่ ชน่ นนั คงยากที ใครจะเตะตาได\"้ ทรงโกหก แค่นางเปิดเผยหน้าตากค็ ง โดดเดน่ กวา่ สตรใี ดแลว้ \"ไดเ้ จา้ คะ่ ขา้ จะแต่งตวั งามๆ ยามนนั ถงึ เขา้ ไปทกั ทา่ น ไมไ่ ด้ แต่ทา่ นน่าจะมองเหน็ ขา้ แน่\" นางยมิ กรมิ \"ใตเ้ ทา้ อยใู่ นแวดวงขนุ นางคงรจู้ กั พวกบุรษุ ดกี ว่าขา้ ทา่ นคอยดู ว่าขา้ พูดคยุ กบั บุรุษคนใด แลว้ เอาไวข้ า้ จะมาถามกบั ทา่ น อกี ทวี า่ เขาใชไ้ ดห้ รอื ไม\"่ \"อมื \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 0 \"ขอบคุณใตเ้ ทา้ ทเี มตตาเจา้ คะ่ \" \"แลว้ ชุดงามๆ ทวี า่ นนั เจา้ มหี รอื ไม?่ \" ดทู ่าเขาจะตดิ นิสยั ฮอ่ งเตท้ มี กั พระราชทานขา้ วของเอาใจสนมในวงั หลงั ครนั พศิ มองเสอื ผา้ บนตวั นางแลว้ กใ็ หน้ ึกอยากจะใหอ้ ะไร สกั อยา่ งขนึ มา \"ขา้ มผี า้ ทเี ป็นสนิ เดมิ ของมารดาอยคู่ ดิ วา่ คงใชไ้ ด\"้ \"งนั ร\"ึ ชายหนุ่มอดเสยี ดายไมไ่ ดท้ ไี มม่ โี อกาสเหน็ นาง สวมชุดทเี ขาจะให้ \"เจา้ ค่ะ\" \"ดี เชน่ นขั า้ จะรอด\"ู \"ไดเ้ จา้ คะ่ \" นางยมิ สวา่ งไสว คลา้ ยดใี จทเี หน็ ชอ่ งทางหลุดพน้ ออก จากเรอื นหลงั ทมี มี ารดาเลยี งปกครอง เขามองใบหนา้ งดงามทที อแววมคี วามสขุ ของนางเงยี บๆ ลกึ ลงใน พระทยั มคี วามรสู้ กึ ขนุ่ ขอ้ งซุกซอ่ นอยใู่ นนนั * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 1 การแขง่ ชจู่ วคี รงั นีดจู ะคกึ คกั ไมน่ ้อย เพราะตงั แตก่ อ่ นวนั แขง่ เหลา่ นางกาํ นลั และขนั ทกี เ็ ดนิ กนั ขวกั ไขวเ่ พอื ชว่ ย ตระเตรยี มลานแขง่ และปะราํ สาํ หรบั นงั ชม จา้ วเวย่ หยดุ ยนื มองเหลา่ ขนั ทชี ว่ ยกนั ยกของผา่ นไปผา่ น มาอยนู่ านทเี ดยี วขณะทอี อกไปเดนิ เลน่ ในชว่ งบา่ ยวนั นนั นางไดย้ นิ วา่ ขบวนของโจวอ๋องมาถงึ วงั หลงิ ซานแลว้ ขา่ ว วา่ ขนของจากฉางโจวมามากมายทเี ดยี ว เป็นทรี กู้ นั ทวั ตา้ ถงวา่ ความสมั พนั ธร์ ะหว่างฝ่าบาทกบั โจว อ๋องคลา้ ยดงั คลนื ใตน้ ํา อายสุ บิ หา้ เขาถูกสงั ใหย้ า้ ยออกไป อยนู่ อกวงั อายสุ บิ เกา้ เขาถูกแตง่ ตงั ใหไ้ ปปกครองฉางโจว หา้ มกลบั ถงเยยี นหากไมม่ รี าชโองการเรยี กตวั หยางไทเฮาพระมารดาของโจวอ๋องยงั อยใู่ นวงั หลวง มอง เผนิ ๆ คอื อยเู่ พอื ใหฝ้ ่าบาทไดแ้ สดงความกตญั ู เพราะ พระมารดาแทๆ้ ของฝ่าบาทสนิ พระชนมไ์ ปนานแลว้ ดงั นนั จงึ สถาปนาอดตี ฮองเฮาขนึ เป็นไทเฮาในรชั กาล แทน แตห่ ากมองใหล้ กึ กว่านนั การทโี จวอ๋องตอ้ งไปปกครอง ดนิ แดนไกลถงึ ฉางโจว แตพ่ ระมารดาถกู กกั ตวั ไวใ้ นวงั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 2 หลวง ไมม่ สี ทิ ธพิ บหากไมม่ รี าชโองการ เชน่ นีไมต่ ่างกบั การเรยี กตวั ประกนั หากโจวอ๋องคดิ จะก่อการกบฎชงิ บลั ลงั ก์ กต็ อ้ งทบทวนว่าพรอ้ มสงั เวยชวี ติ หยางไทเฮา หรอื ไม่ ความสมั พนั ธร์ ะหว่างเชอื พระวงศพ์ วั พนั กนั จนน่าขนลกุ ไมว่ า่ กา้ วทางใดลว้ นทบั ซอ้ นไปดว้ ยอํานาจเบอื งลกึ เบอื งหลงั หากไมท่ นั ระวงั อาจเดนิ ไปถงึ จุดตายอยา่ งไม่ รตู้ วั หลวิ จา้ วเวย่ เดนิ กลบั ไปทเี รอื นพกั เมอื เหน็ วา่ แดดเรมิ แรง ขนึ อาเจนิ ยนื รอรบั นางอยทู่ ขี า้ งประตูเรอื น เตรยี มผา้ ชุบนํา เยน็ กบั พดั เอาไวใ้ หน้ างคลายรอ้ น \"คณุ หนูกลบั มาพอดี เมอื ครมู่ นี างกาํ นลั เพงิ เอาขนมมาสง่ ใหฮ้ หู ยนิ ท่านรองเจา้ กรม ฮหู ยนิ ใหบ้ า่ วเชญิ คณุ หนูไปชมิ ดว้ ย\" อาเจนิ แจง้ ขา่ วแต่จา้ วเว่ยไมส่ นใจ นางรบั ผา้ เยน็ มา เชด็ ตามแขนและลาํ คอแลว้ สง่ คนื สาวใช้ \"ไปแจง้ น้าสะใภว้ ่าใหน้ างทานไดเ้ ลย ขา้ คดั อกั ษรคา้ งไว้ คงไมไ่ ปรว่ มดว้ ย\" ว่าแลว้ กม็ งุ่ หน้าเขา้ เรอื นพกั สว่ นของ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 3 ตวั เอง หลงั จากออกไปรบั ลมใหส้ มองปลอดโปรง่ การไดก้ ลบั มา จบั พกู่ นั กไ็ หลลนื ขนึ หญงิ สาวจงึ ใชเ้ วลาจดจ่ออยกู่ บั รอย หมกึ ทนี างตวดั ลงกระดาษเป็นถอ้ ยคาํ นบั พนั อาเจนิ ไปเรยี นฉนิ ซอื ตามคาํ สงั คุณหนูแลว้ กก็ ลบั มาคอย รบั ใชน้ างอยหู่ น้าหอ้ ง นานๆ ทจี ะลอบแงม้ ประตูมองวา่ นายสาวทาํ สงิ ใดอยู่ หากยงั เขยี นอกั ษรกจ็ ะปิดประตลู ง นานขนึ อกี กจ็ ะเขา้ ไปตรวจดกู านําชา หากเยน็ ชดื แลว้ กจ็ ะ ยกไปเปลยี นมาใหม่ แตท่ งั หมดนนั หลวิ จา้ วเวย่ แทบจะไม่ รตู้ วั เลย หญงิ สาวหมกมนุ่ อยแู่ ต่ปลายพกู่ นั เรยี กไดว้ า่ ไม่ สนใจความเคลอื นไหวรอบขา้ งแมแ้ ต่น้อย อาเจนิ เปลยี นนําชาเสรจ็ อกี รอบกก็ ลบั มานงั หน้าหอ้ ง ใน มอื โบกพดั กระดาษไหวๆ คลายความรอ้ นฆา่ เวลาไปเรอื ย นานทเี ดยี วกว่าจา้ วเวย่ จะวางพกู่ นั แลว้ เปลยี นอริ ยิ าบท นางกวาดสายตามองตวั อกั ษรเรยี บรอ้ ยมพี ลงั ของตน อยา่ งพอใจ คดิ ว่าจะพกั สกั ครแู่ ลว้ จะเรมิ เขยี นอกี ครงั \"กรดี !!!!!\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 4 พูก่ นั ในมอื จา้ วเวย่ กระตุก นางสะดุง้ เพราะเสยี งกรดี รอ้ ง จากอกี ฟากของเรอื น แมแ้ ตอ่ าเจนิ ทนี งั อยหู่ น้าหอ้ งกผ็ วา ลุกขนึ เพราะเสยี งนนั \"เกดิ อะไรขนึ !?\" หญงิ สาวตะโกนถามสาวใช้ แต่เสยี งหวดี รอ้ งยงั โกลาหลไมห่ ยุด จา้ วเว่ยหยดุ คดิ แวบหนึงกร็ สู้ กึ ถงึ บางอยา่ ง \"...ฉนิ ซอื \" นางวงิ พรวดออกจากหอ้ งตามมาดว้ ยอาเจนิ ทตี นื ตระหนก ไมแ่ พก้ นั ยามถงึ หอ้ งอาหารทฉี นิ ซอื ใชเ้ ป็นประจาํ กพ็ บ รา่ งของน้าสะใภน้ อนอยบู่ นพนื หอ้ ง หอ้ มลอ้ มดว้ ยบ่าวรบั ใชท้ ที าํ อะไรไมถ่ ูก \"ถอย! ถอยไป!\" จา้ วเว่ยตะโกนสงั แลว้ แทรกตวั เขา้ ไปหา น้าสะใภ้ เหน็ นางมสี หี น้าทรมานนอนตวั งอ เอามอื กุมทอ้ ง ไวแ้ น่น \"นีมนั เกดิ อะไรขนึ !?\" หญงิ สาวถามเสยี งเฉยี บ \"พวกบ่าวไมท่ ราบเจา้ คะ่ นังอยดู่ ๆี นายหญงิ กล็ ม้ ลงไป แลว้ กท็ ุรนทุราย\" บา่ วหญงิ คนหนึงของสกลุ เถารบี รายงาน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 5 \"ไปตามหมอเดยี วนี ไปตามหมอมา!\" หลวิ จา้ วเวย่ ตะโกน ลนั \"ชว่ ยขา้ พยงุ นางไปทนี อนทหี อ้ ง\" หญงิ สาวเขา้ พยงุ ฉนิ ฟ่ านฟ่านทรี อ้ งโอดโอยไมค่ ลา้ ยมสี ติ พยายามพานาง ไปนอนทหี อ้ งพกั อยา่ งทุลกั ทุเล ในขณะบา่ วของฉนิ ซอื หน้าซดี เผอื ดไปตามๆ กนั \"ทา่ นน้าอยทู่ ไี หน ใหบ้ า่ วชายไปรายงานเขาเงยี บๆ\" จา้ ว เวย่ สงั อกี ครงั ก่อนจะชว่ ยดใู หฉ้ นิ ฟ่านฟ่ านนอนดๆี แลว้ จบั มอื นางไว้ \"น้าสะใภท้ า่ นอดทนหน่อยนะเจา้ คะ อกี ครู่ เดยี วหมอหลวงกจ็ ะมาถงึ แลว้ \" บนใบหน้าฉนิ ฟ่ านฟ่านแทบไมม่ สี เี ลอื ด นางเมม้ ปากแน่น บนหน้าผากผุดเหงอื แตกเป็นเมด็ รอ้ งครวญครางเสยี ง เบาคลา้ ยเจบ็ ปวดแสนสาหสั จา้ วเว่ยตวดั สายตามองบา่ วทนี งั คกุ เขา่ เรยี งหน้ากนั อยู่ \"กอ่ นน้าสะใภจ้ ะลม้ ลงไปนางทาํ อนั ใดอย?ู่ \" \"นะ นายหญงิ ...ไมไ่ ดท้ าํ อนั ใดเจา้ คะ่ แคช่ วนพวกบา่ วคยุ เล่น... เอ่อ แต่กอ่ นหน้านนั พกั หนึง นายหญงิ เพงิ ลองชมิ ขนมทนี างกํานัลเอามาใหใ้ หม.่ ..\" \"ไปเอาขนมนนั มา!\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 6 สารเลว! ขออยา่ ใหเ้ ป็นแบบทนี างคดิ เลย จา้ วเวย่ ใหค้ นไปเอาผา้ ชบุ นํามาใหแ้ ลว้ จดั การเชด็ ตวั ให้ ฉนิ ฟ่ านฟ่านเอง นางกมุ มอื น้าสะใภเ้ อาไวอ้ ยา่ งเป็นกงั วล จนหมอหลวงผหู้ นึงกุลกี ุจอมาถงึ เรอื นพกั หญงิ สาวรบี คาราวะเขาแลว้ ผายมอื ใหท้ า่ นหมอตรวจ พลางเล่าถงึ ขนมทนี ้าสาวเพงิ กนิ เขา้ ไป หมอหลวงจดั การจบั ชพี จรและฝังเขม็ ใหจ้ นอาการของฉนิ ฟ่ านดสู งบลง เขาขอดจู านขนมทวี า่ กอ่ นจะสงั เทยี บยาให้ บา่ วเอาไปจดั มาจากหอ้ งยาในวงั หลวิ จา้ วเว่ยสบตากบั ทา่ นหมอแลว้ พากนั เดนิ ออกจาก หอ้ งเพอื ซกั ถามอาการใหล้ ะเอยี ดโดยไมใ่ หน้ ้าสะใภไ้ ดย้ นิ สหี น้าของหมอหลวงผเู้ ฒา่ มแี ววหนกั องึ \"ทา่ นหมอแทจ้ รงิ แลว้ ในขนมมพี ษิ หรอื ไม?่ \" \"เรยี นคุณหนูทา่ นนี จรงิ ๆ แลว้ ไมใ่ ชพ่ ษิ ขอรบั แตเ่ ป็น สมนุ ไพรชนิดหนึงเรยี กว่ากสู๋ ยุ่ สง หากคนทวั ไปกนิ กไ็ มม่ ี ผลอะไร แตห่ ากเป็นหญงิ ตงั ครรภก์ นิ เขา้ ไป... ถา้ น้อยก็ จะทาํ ใหเ้ ลอื ดลมตดิ ขดั หายใจลาํ บาก ใจสนั พกั ไมก่ วี นั ก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 7 หาย... แต่ถา้ รบั ไปมาก เดก็ ในครรภอ์ าจผดิ ปกต\"ิ ยงิ พดู หมอหลวงกย็ งิ รสู้ กึ วา่ อากาศในเรอื นนีชา่ งรอ้ นอบอา้ วจน ตอ้ งใชผ้ า้ ลบู หน้าไปหลายรอบ \"...หรอื หากครรภไ์ มม่ นั คง กอ็ าจทาํ ใหแ้ ทง้ ได\"้ \"ด\"ี จา้ วเวย่ หลุดพดู ออกมาคําหนึงดว้ ยสหี น้าเหยี ม \"คน สารเลวชนิดไหนทมี นั กลา้ ทาํ แบบน\"ี นางกํามอื แน่นจน สนั แต่เหน็ ว่าหมอหลวงยงั ยนื อยจู่ งึ ขม่ ใจถามไถ่อาการ ต่อ \"แลว้ ครรภข์ องทา่ นน้าตอนนีเป็นอยา่ งไร เดก็ ในครรภ์ ปลอดภยั หรอื ไม?่ \" \"ยงั เรว็ ไปทจี ะสรปุ แต่ขา้ ตรวจดแู ลว้ คดิ วา่ นางไมไ่ ดก้ นิ เขา้ ไปมาก น่าจะไมม่ ผี ลกระทบอะไรกบั เดก็ แต่ตอ้ งตรวจ ใหแ้ น่ใจอกี ครงั หลงั จากอาการนางดขี นึ แลว้ \" \"ได้ ขอบคณุ ทา่ นหมอทชี ว่ ยเหลอื \" \"ควรเป็นอยา่ งนนั \" หมอหลวงรบั คาราวะจากนางแลว้ แจก แจงเรอื งการกนิ ยาแต่ละเทยี บใหบ้ ่าวของฉนิ ฟ่านๆ เสรจ็ สรรพจงึ ออกจากเรอื นไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 8 เถาเฝิงชงิ กลบั มาถงึ เรอื นพกั ดว้ ยทา่ ทางรอ้ นใจ เขาพงุ่ ตรงไปหาภรรยาก่อนแลว้ จงึ แยกออกมาสนทนากบั หลวิ จา้ วเวย่ ดว้ ยทา่ ทเี ครง่ เครยี ด \"พวกเจา้ จาํ หนา้ นางกาํ นัลทเี อาขนมมาสง่ ไดห้ รอื ไม?่ \" เถาเฝิงชงิ หนั ไปถามบา่ วรบั ใชท้ นี งั กม้ หน้าตวั สนั กนั อยู่ บนพนื \"บะบ่าวจาํ ไดเ้ จา้ คะ่ \" บ่าวผหู้ นึงตอบขนึ เพราะกลวั ความผดิ ทที าํ ใหน้ ายหญงิ เป็นอนั ตราย \"ดี เช่นนนั กไ็ ปตามหาตวั แลว้ พามาทนี ี ขา้ อยากจะรูน้ ักวา่ ใครมนั กลา้ ลงมอื โหดเหยี มเชน่ นีกบั ลกู เมยี ขา้ !\" จา้ วเวย่ มองเถาเฝิงชงิ ทกี าํ ลงั เดอื ดดาลดว้ ยความโมโหไม่ แพก้ นั นางพอจะคาดเดาไดว้ ่าเรอื งครงั นีเป็นฝีมอื ผใู้ ด แต่ ไมอ่ าจกลา่ วหาไดเ้ ตม็ ปากจงึ อดทนรอใหเ้ ถาเฝิงชงิ หา หลกั ฐานมากอ่ น หญงิ สาวเฝ้าปรนนิบตั ฉิ นิ ฟ่านฟ่ านจนนางหลบั ไดใ้ นทสี ดุ ลมหายใจดูสมาํ เสมอกว่ากอ่ นหน้าและไมส่ ง่ เสยี งโอด ครวญออกมาอกี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 1 9 ฟ้ามดื แลว้ พวกบา่ วถงึ ลากตวั นางกาํ นลั ผหู้ นึงกลบั มาที เรอื นพกั เถาเฝิงชงิ ทงั ตวาดทงั ตะคอก ทงั ตะโกนขม่ ขวญั กดดนั หญงิ ผนู้ นั จนนางลนลานเลา่ ออกมา \"บา่ วไมร่ .ู้ .. ไมร่ จู้ รงิ ๆ นะเจา้ คะ เมอื คนื วานมคี นไปทโี รง ครวั เอาเงนิ ใหก้ งกงทดี แู ลสาํ รบั บอกวา่ คนทเี รอื นนีอยาก กนิ ขนมวา่ นเสยี น บ่าวเองกอ็ ยดู่ ว้ ย\" เป็นเรอื งปกตทิ พี วก ตระกลู ผดู้ จี ะสงั คนใหไ้ ปขออาหารบางชนิดจากโรงครวั พวกนางจงึ ไมเ่ หน็ ว่าแปลกอะไร อกี ทงั ไดเ้ งนิ มาแลว้ กท็ าํ ใหต้ ามคาํ ขอไปเทา่ นนั \"ใคร มนั เป็นใครคนทเี อาเงนิ ไปใหพ้ วกเจา้ !?\" เถาเฝิงชงิ แผดเสยี งขนึ อกี เมอื แน่ใจแลว้ ว่าตนถกู คนลอบเล่นงาน \"บ่าวจาํ หน้าไมไ่ ดเ้ จา้ ค่ะ รแู้ ค่ว่านางเป็นสาวใชข้ นั หนึง\" สาวใชข้ นั หนึงอกี แลว้ ... ยามมขี องถูกลกั ขโมยกส็ าวใชข้ นั หนงึ ยามวางยาพษิ ทาํ รา้ ยคนกส็ าวใชข้ นั หนึง ดวงตาของหลวิ จา้ วเวย่ กดลกึ ทอประกายอํามหติ อยา่ งไม่ ปิดบงั นางชว่ ยดูแลฉนิ ฟ่านฟ่านจนแน่ใจแลว้ กลางดกึ จงึ กลบั มาทหี อ้ งนอนของตน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 0 อาเจนิ ตามเจา้ นายกลบั มาทหี อ้ งดว้ ยหวั ใจทเี ต้นไมเ่ ป็นสาํ ครนั ไมท่ นั กา้ วขา้ มธรณีประตูกไ็ ดย้ นิ เสยี งขา้ วของหลน่ กระจาย และเสยี งกรดี รอ้ งคาํ รามของหลวิ จา้ วเว่ยทกี าํ ลงั ระบายความอดั อนั กบั ของบนโต๊ะเขยี นอกั ษร ไมว่ า่ กระดาษ พกู่ นั แทน่ ฝนหมกึ ลว้ นตกกระจายไปทวั ทาํ ใหอ้ าเจนิ ไมก่ ลา้ แมแ้ ต่จะหา้ ม นางทงั กลวั ทงั ตระหนกั \"คณุ หนู นีเป็นฝีมอื ของคณุ หนูรองหรอื เจา้ คะ?\" \"ถา้ ไมใ่ ชม่ นั แลว้ จะเป็นใคร!?\" หลวิ จา้ วเวย่ ตวาด \"คงกลวั ขา้ จะไปรว่ มงานแขง่ ชจู่ วี กลวั ว่าขา้ จะไดพ้ บหน้าอนั อ๋อง กบั เชอื พระวงศอ์ นื \" นางควา้ พกู่ นั ทกี ลงิ อยใู่ กลม้ อื ปาใส่ ผนงั อกี ตวั จา้ วเว่ยนางไมไ่ ดค้ ดิ จะไปรว่ มชมการแขง่ ชูจ่ วอี ยแู่ ลว้ จงึ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จอะไร แต่ไมค่ ดิ วา่ นงั น้องสารเลวนนั จะกลวั นางจนกลา้ ลงมอื กบั คนทไี มเ่ กยี วขอ้ ง \"ทาํ อะไรขา้ ไมว่ ่า แตล่ งมอื กบั รอบตวั ขา้ ...\" หญงิ สาวหอบ จนอกกระเพอื มดว้ ยความเคยี ดแคน้ ดวงตาแดงกาํ จดจอ้ ง ไปขา้ งหน้าราวกบั มองศตั รูทตี อ้ งประหกั ประหารใหส้ นิ ซาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 1 ตอนเรอื งขโมยนางไมไ่ ดค้ ดิ ตอบโตเ้ พราะมองเป็นเรอื ง เลก็ แตค่ รงั นีนบั ว่าหลวิ จา้ วอวลี งมอื ไดโ้ หดเหยี มและลาํ เสน้ เกนิ ไป นางถงึ ขนั เอาชวี ติ เดก็ ในครรภข์ องน้าสะใภม้ า เป็นโซ่ลา่ มไมใ่ หห้ ลวิ จา้ วเวย่ ออกนอกเรอื น นบั เป็นแผนที ไรจ้ ติ สาํ นึกเกนิ กว่าทนี างจะขม่ ใจทนได้ มอื เรยี วขยาํ แผน่ กระดาษจนยบั ยน่ ตวั นางเกรง็ ไปทงั รา่ ง ขณะทสี หี น้าคอ่ ยๆ เผยแรงอาฆาตทเี กบ็ ซ่อนเอาไวม้ า ตลอด หญงิ สาวเปิดปากเอย่ คาํ ออกมาเบาๆ แตอ่ าเจนิ อดรสู้ กึ ขนลุกแทนคุณหนูรองขนึ มาไมไ่ ด้ \"...ดทู ่าขา้ จะใจดกี บั นางเกนิ ไป\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 2 แสนชงั # 15. สงั เวย [ 18 + ] อาเจนิ จดั การเกบ็ กวาดหอ้ งใหค้ ุณหนูอยา่ งระมดั ระวงั ขณะทหี ลวิ จา้ วเวย่ นงั สงบสตอิ ารมณ์อยบู่ นเตยี งเงยี บๆ นางใชเ้ วลาทบทวนความคดิ และควบคมุ แรงโทสะในใจอยู่ ครใู่ หญก่ ระทงั อาเจนิ จดั การขา้ วของทุกอยา่ งเขา้ ทเี สรจ็ พอดี สาวใชค้ ลานเขา้ มานงั คุกเขา่ ใกลเ้ ตยี ง พอเหน็ ว่านายสาว มสี หี น้าดขี นึ แลว้ จงึ เอย่ ถาม \"บา่ วเอาเรอื งคณุ หนูรองไป บอกทา่ นรองเจา้ กรมดหี รอื ไมเ่ จา้ คะ ใหน้ ายทา่ นแจง้ ทาง วงั จบั นางเสยี \" \"ไมไ่ ด\"้ จา้ วเวย่ สา่ ยหน้าชา้ ๆ \"เรอื งนซี บั ซอ้ นกว่าทเี หน็ มากนัก ไมใ่ ชแ่ คร่ ตู้ วั คนทําแลว้ จะจดั การได้ คนพวกนนั ไมไ่ ดเ้ ลน่ งานแคข่ า้ \" อาเจนิ สะอกึ ยดื ตวั ฟังนางอยา่ งตงั ใจ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 3 \"ทแี รกขา้ คดิ วา่ พวกมนั แคต่ อ้ งการรงั ขา้ ใหอ้ ยดู่ แู ลฉนิ ซอื ไมอ่ าจไปรว่ มงานแขง่ ชูจ่ วไี ด้ แตพ่ อทบทวนดแู ลว้ ทา่ น น้าของขา้ กเ็ ป็นเป้าหมายเชน่ กนั \" \"ทา่ นรองเจา้ กรมหรอื เจา้ คะ?\" อาเจนิ อุทานอยา่ งตกใจ \"เขายอ่ มรอ้ นใจทภี รรยาถกู ทาํ รา้ ย หากรตู้ วั วา่ เป็นคน สกุลหลวิ ทาํ แลว้ รบี ไปบอกทหารวงั ใหจ้ บั ตวั หลวิ จา้ วอวี หรอื ไปทลู ขอใหฝ้ ่าบาทสบื สวน แทนทผี คู้ นจะเหน็ ใจ สงสารกลบั จะคดิ ว่าเขาไมร่ จู้ กั กาลเทศะ\" หลวิ จา้ วเว่ยแจง้ แก่ใจแลว้ เมอื มสี ติ \"แมจ้ ะเป็นผถู้ ูกกระทาํ แต่ทา่ นน้าเพงิ ไดต้ ามเสดจ็ มาเจอ้ เจยี งเป็นปีแรก กลบั มาเกดิ เหตุการณ์ เชน่ นี ถา้ ฝ่าบาทรเู้ ขา้ คงมรี บั สงั สอบสวนอยา่ งมเี มตตา แตพ่ ระทยั จะจดจาํ ทา่ นน้าไวแ้ ลว้ วา่ เป็นตวั ปัญหา ยงิ หาก ทา่ นน้าโวยวายจะหาตวั คนรา้ ยใหไ้ ด้ กจ็ ะเป็นทรี าํ คาญ พระทยั มากกว่า\" \"เหตุใดจงึ เป็นเชน่ นันเล่าเจา้ คะ\" \"ขนุ นางทตี ามเสดจ็ มานีมใี ครลว่ งเกนิ ไดก้ นั ไมว่ า่ ตระกลู ใดกเ็ ป็นคนโปรด คนสาํ คญั ฝ่าบาทใหห้ น้าพวกเขาเพราะ ตอ้ งพงึ พาเพอื ความมนั คงของบลั ลงั ก์ หากทา่ นน้า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 4 กลา่ วหาคนออกมา มแี ตจ่ ะสรา้ งความบาดหมางและ เรยี กวา่ ไมร่ จู้ กั ดสู ถานการณ์ แมแ้ ต่โอรสของเสยี นเฟย ตายปรศิ นา ฝ่าบาทยงั มรี บั สงั ใหส้ บื สวนอยา่ งขอไปที ป่านนียงั จบั มอื ใครดมไมไ่ ด้ แลว้ นีแคฮ่ ูหยนิ ของขนุ นาง ขนั สผี หู้ นึงกนิ ของผดิ สาํ แดง ทงั ตวั แมแ่ ละตวั ลูกลว้ นยงั อยดู่ ี เจา้ คดิ ว่าพระองคจ์ ะทรงใสพ่ ระทยั หรอื ?\" \"เชน่ นนั หากใหน้ ายท่านสบื สวนเองเล่าเจา้ คะ อยา่ งน้อยก็ หาตวั บ่าวขนั หนึงทจี า้ งคนของหอ้ งเครอื งผนู้ นั น่าจะพอ เป็นหลกั ฐานได\"้ \"หากทนี ีเป็นถงเยยี นยอ่ มทาํ ไดแ้ น่ ไมว่ า่ ใชเ้ สน้ สายเงนิ ทองลว้ นสะดวก แตท่ นี ีคอื เจอ้ เจยี ง แมแ้ ตข่ นุ นางสกลุ อนื ทตี ามเสดจ็ ทุกปียงั วางคนเอาไวใ้ นวงั หลงิ ซานไมค่ อ่ ยได้ ดอู ยา่ งเรอื งสกุลหยู ทเี งยี บไปป่านนีไมใ่ ชเ่ พราะพวกเขา ไมเ่ อาเรอื ง แต่เพราะไมอ่ าจสบื หาไดโ้ ดยงา่ ย คนสกุลเถา ทเี พงิ เคยมาทนี ี ไมร่ จู้ กั มกั คนุ้ กบั ฝ่ายไหน ถา้ ท่านน้ามใี จ จะสบื เองคงใชเ้ วลาไมน่ ้อย บางทจี นถงึ วนั กลบั กอ็ าจจะยงั หาตวั บ่าวผนู้ นั ไมเ่ จอ\" อกี อยา่ งเถาเฝิงชงิ เพงิ ตามเสดจ็ ครงั แรก หากทาํ การสบื สวนเองจนเป็นพริ ธุ ใหค้ นของฝ่า บาทสงสยั จะกลายเป็นเรอื งใหค้ ลางแคลงใจได้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 5 \"นีเป็นหลุมพรางใหญ่ ขอเพยี งทา่ นน้าสาํ คญั ตวั คดิ วา่ ตน เพงิ ไดเ้ ลอื นตําแหน่ง เป็นทโี ปรดปราน ทะเลอ่ ทะลา่ ไปทลู ฟ้องฝ่าบาท วนั คนื ขา้ งหน้าของเขาคงจะไมไ่ ดม้ าเหยยี บ เจอ้ เจยี งอกี และอาจจะไมก่ า้ วหน้าไปกวา่ นีแลว้ \" อาเจนิ อา้ ปากคา้ ง นางไมค่ ดิ วา่ แผนการเบอื งหลงั ขนม เพยี งชนิ เดยี วจะตดั อนาคตขนุ นางผหู้ นงึ ได้ \"ขนุ นางไมใ่ ช่เพยี งเถรตรงซอื สตั ย์ แต่ตอ้ งรจู้ กั ดู สถานการณ์และขม่ กลนั พวกมนั จงใจทาํ รา้ ยน้าสะใภ้ คง หวงั ใหน้ ้าชายลมื ตวั จนไมร่ ะวงั ทาํ ลายอนาคตของสกลุ เถาดว้ ย นับวา่ เกบ็ ผลประโยชน์ไดค้ รบถว้ นนกั ...คนพวก นนั กลา้ ทาํ ถงึ ขนั นีคงคดิ หาทางรอดเอาไวด้ แี ลว้ \" \"เหตุใดตอ้ งทาํ รา้ ยคนสกลุ เถาดว้ ยเล่าเจา้ คะ คนสกุลเถา ไมเ่ คยไปทาํ อะไรใหค้ ุณหนูรองเสยี หน่อย\" \"กถ็ า้ หากสกลุ เถาลกุ มายนื อยา่ งมนั คงในทอ้ งพระโรงได้ อกี ครงั นําหนกั ของขา้ ในใจบดิ าคงเพมิ ขนึ ยงิ หากสกุล เถารุง่ โรจน์ บดิ าขา้ ยอ่ มตอ้ งคดิ หาทางวางตวั ใหเ้ ป็นมติ ร กบั อํานาจใหม่ ดไี มด่ เี ขาอาจเรยี กตวั ขา้ กลบั ถงเยยี นใน เรว็ วนั นบั วา่ ขา้ จะยงิ มสี ทิ ธมิ เี สยี งในจวนหลวิ ... ดงั นนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 6 หากทําลายเสน้ ทางขนุ นางของทา่ นน้า ขา้ ยอ่ มไมม่ คี า่ อะไรใหบ้ ดิ าอุม้ ชู ขา้ จะมสี ทิ ธปิ รปิ ากอะไรในจวนอกี เลา่ \" \"ลาํ ลกึ นัก... คุณหนูรองทงั รา้ ยกาจทงั ลาํ ลกึ ถงึ เพยี งนี ไม่ เพยี งขดั ขวางไมใ่ หค้ ณุ หนูไปดูการแขง่ ชจู่ วี ยงั นบั วา่ ขวางไมใ่ หค้ ณุ หนูกลบั ถงเยยี น แลว้ ยงั ทาํ รา้ ยคนสกุลเถา อกี แลว้ คนถูกกระทาํ อยา่ งเรากลบั ไมส่ ามารถเอาเรอื ง พวกนางไดอ้ กี ชา่ งวางแผนไดเ้ ป็นเลศิ ยงิ นกั \" อาเจนิ กล่าวชนื ชมทงั ทนี ยั ตาแฝงไปดว้ ยความเดยี ดฉนั ท์ รงั เกยี จ นกึ สรรเสรญิ หลวิ จา้ วอวที สี ามารถคดิ แผนการ เชน่ นีออกมาได้ \"ลาํ พงั จา้ วอวไี มม่ ที างคดิ การรอบดา้ นเช่นนีได้ แตน่ าง โชคดที มี คี นคอยชว่ ยระดมความคดิ หากใชเ้ ฉพาะหวั สมองของนางมรี จึ ะยกตวั ขนึ สคู้ ณุ หนูจวนอนื ไดอ้ ยา่ งทุก วนั นี\" \"เชน่ นีเรากไ็ มอ่ าจแจง้ กบั นายท่านไดใ้ ชไ่ หมเจา้ คะ\" \"อมื ไมใ่ ชแ่ ค่เพอื อนาคตของตวั ทา่ นน้า แตเ่ พอื ไมใ่ หเ้ ขา หุนหนั พลนั แลน่ จนทําลายแผนทขี า้ วางเอาไวด้ ว้ ย หาก เขารแู้ ลว้ ลงมอื โดยไมร่ คู้ วาม อาจจะพงั ทุกอยา่ งทขี า้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 7 พยายามมาทาํ มาตลอด\" หลวิ จา้ วเวย่ ถอนหายใจ \"อกี อยา่ งชอื เสยี งสกลุ หลวิ ยงั กระทบต่อขา้ หากจบั กุมจา้ วอวี ยามนี มแี ต่จะทาํ ใหข้ า้ ทาํ อะไรยากไปดว้ ย\" \"เชน่ นนั เราจะตอ้ งปลอ่ ยไปเชน่ นีหรอื ?\" อาเจนิ มสี หี น้า หมองลง คราวทแี ลว้ กต็ อ้ งอดทนปลอ่ ยใหค้ ณุ หนูรองรอด ไป คราวนีกไ็ มอ่ าจเอาเรอื งได้ ชา่ งน่าแคน้ ใจนกั นึกๆ ไปอาเจนิ กค็ ดิ วา่ ตนโชคดแี ลว้ ทไี มต่ อ้ งเกดิ มาในชน ชนั สงู เวลาทาํ อะไรตอ้ งใชค้ วามอดทนและเปลอื ง ความคดิ จะดา่ ใหถ้ งึ โคตรเหงา้ บรรพบรุ ษุ กนั อยา่ งซงึ หน้า ยงั ทาํ ไมไ่ ด้ \"หาใชเ่ ชน่ นนั \" ดวงตาของหลวิ จา้ วเวย่ ฉายความหนกั แน่น \"ขา้ เพยี งไมใ่ หท้ า่ นน้าลงมอื ... แต่ขา้ จะทาํ เอง\" \"คณุ หนู...\" \"ตามจรงิ ขา้ คดิ วา่ รอวนั กลบั ถงเยยี นจงึ จะเรมิ จดั การนางที ละนิด แต่ครงั นนี บั ว่านางรนหาทเี อง ...ขา้ จา้ วเวย่ ยอ่ มไม่ อยเู่ ฉยใหน้ างหาเรอื งครงั แลว้ ครงั เล่า\" หลวิ จา้ วเวย่ กลา่ วอยา่ งแน่วแน่พลางฉกี ยมิ ดูราวกบั พระโพธสิ ตั วก์ วนอมิ ที มเี มตาการณุ ยย์ งิ นกั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 8 \"คุณหนูจะทาํ อยา่ งไรเจา้ คะ?\" หญงิ สาวปรายตามองอาเจนิ ทมี ที า่ ทางกระตอื รอื รน้ ขนึ มา รมิ ฝีปากอมิ ยกขนึ พรอ้ มกลา่ วเสยี งหวานกงั วานใส \"นางมอบสงิ ใดมา ขา้ กจ็ ะมอบสงิ นนั ตอบแทน\" * [ หมายเหตุ - ชจู่ วี คอื กฬี าคลา้ ยการแขง่ ฟุตบอลแบบ โบราณ แบง่ ผเู้ ล่นเป็นสองฝัง แลว้ เตะบอลใหเ้ ขา้ หว่ งเพอื ทาํ แตม้ ] ในลานทถี กู ปรบั ใหเ้ ป็นสนามแขง่ ชจู่ วรี ายลอ้ มดว้ ยผคู้ น มากมาย บนปะราํ ตรงกลางฮอ่ งเตท้ รงประทบั อยพู่ รอ้ ม ทงั ฮองเฮาและเหล่าสนม ถดั ไปเป็นอ๋องและองคช์ าย ตาม ดว้ ยเชอื พระวงศ์ โจวอ๋องอู่ชวิ หลาน เขา้ มาถวายบงั คมฝ่าบาทตอ่ หน้าคน ทงั หลาย เขาสาธยายถงึ ของฝากหลายคนั รถทนี ํามา ถวายจากฉางโจว ฮ่องเตอ้ เู่ หอตที อดพระเนตรมอง น้องชายดว้ ยใบหน้าสขุ มุ เป็นนติ ย์ ตรสั ถามใถ่ถงึ สุขภาพ และความเป็นอยู่ กอ่ นจะรบั สงั ใหเ้ ขาเสพสขุ ทวี งั หลงิ ซาน ใหเ้ ตม็ ที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 2 9 ปะราํ ดา้ นขา้ งแบง่ ออกเป็นสองฝังแยกชายหญงิ ในหมู่ สตรมี หี ลวิ จา้ วอวที วี นั นีแต่งองคท์ รงเครอื งดว้ ยชดุ สไี ขม่ กุ พราวระยบั กาํ ลงั กวาดสายตาไปทวั ลาน วนั นีนางอารมณ์ดเี สยี จนรอยยมิ กวา้ งขวางสดใสขนึ มากกว่าปกตหิ ลายเทา่ นงั หยผู งิ เหยยี นยงั ถูกกกั บรเิ วณ อยใู่ นเรอื นเพราะเรอื งขโมย สว่ นนงั จา้ วเว่ย... ทา่ นยายใหญ่พูดไวไ้ มม่ ผี ดิ ตอนแรกนางคดิ เพยี งอยากรงั ตวั หลวิ จา้ วเว่ยไมใ่ หม้ างานนี แต่ทา่ นยายแนะวา่ ตน สายตาแคบสนั เกนิ ไป หากคดิ จะลงมอื กค็ วรทาํ อยา่ ง คุม้ คา่ และรอบคอบ แลว้ กเ็ ป็นเช่นนนั จรงิ ๆ ตงั แต่เมอื วานนางใหค้ นไปรอดู ความเคลอื นไหวของคนสกุลเถา นอกจากเหน็ วา่ มกี าร เชญิ หมอกบั จบั นางกาํ นลั ผหู้ นึงมาสอบถามแลว้ กไ็ มเ่ หน็ วา่ คนเรอื นนนั จะไปแจง้ ทหารวงั แต่อยา่ งใด แผนการทา่ นยายใหญน่ นั ลกึ ลาํ ซบั ซอ้ นทงั ยงั ระวงั ตวั ได้ เหน็ พวกมนั กลาํ กลนื ความเจบ็ ปวดแต่ไมก่ ลา้ ปรปิ ากแลว้ ชา่ งชวนใหอ้ ารมณ์ดจี รงิ ๆ วนั นีในงานไมม่ ที งั หยผู งิ เหยยี น ไมม่ ที งั หลวิ จา้ วเวย่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 0 เช่นนีคณุ หนูตระกลู ใดจะโดดเดน่ ไปกวา่ นางอกี เล่า \"ทา่ นยายพดู อะไรไวไ้ มเ่ คยผดิ \" หลวิ จา้ วอวรี าํ พงึ ออกมา หลวนซเี องไดย้ นิ แลว้ กพ็ ยกั หน้าเหน็ ดว้ ย \"ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ฉลาดหลกั แหลมเป็นเลศิ เจา้ คะ่ \" จา้ วอวี ปรายตามองหลวนซที เี อ่ยคลอ้ ยตามอยา่ งพอใจ นางยดื ตวั ขนึ สงู อกี หวงั จะแสดงความสงา่ ใหบ้ ุรษุ ฝังตรงขา้ ม สามารถมองเหน็ ตนไดอ้ ยา่ งชดั เจน การแขง่ ขนั ดาํ เนนิ ไปอยา่ งเขม้ ขน้ เมอื ฝ่าบาทมดี าํ รสั จะ ประทานรางวลั ใหผ้ ทู้ ที าํ แตม้ ไดม้ ากทสี ุด ดงั นนั เหล่าบุรุษ จงึ ยงิ ขบั เคยี วตอ้ งการแสดงความสามารถใหเ้ ป็นที ประจกั ษ์ ทวา่ ระหวา่ งในสนามแขง่ กนั อยา่ งดเุ ดอื ด ฮ่องเต้ อู่เหอตกี ลบั ไมไ่ ดใ้ สใ่ จชม เขากวาดสายตามองปะราํ ฝังสตรอี ยหู่ ลายรอบแต่กลบั ไม่ พบแมค่ า้ งคาวน้อยตวั นนั ทงั ไมม่ ใี ครโดดเดน่ ใกลเ้ คยี ง นางเลยแมแ้ ต่คนเดยี ว ทงั ทนี างบอกเองว่าจะแต่งกายใหง้ ดงามทสี ดุ เพอื มา รว่ มงาน แต่เรมิ งานมานานถงึ เพยี งนีกลบั ยงั ไมเ่ หน็ หน้า เช่นนีนบั วา่ เสยี มารยาทแลว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 1 เหลยี วฮองเฮาทนี งั อยใู่ กลฝ้ ่าบาททสี ดุ กส็ งั เกตเหน็ วา่ พระองคห์ าไดใ้ สใ่ จกบั การแยง่ ลกู หนังในสนาม ทงั ยงั พระทยั ลอย ไมร่ วู้ า่ ทรงคดิ อะไรอยแู่ ละนางกไ็ มอ่ ยากรู้ ดว้ ย จงึ ทาํ เฉยราวกบั ไมไ่ ดส้ งั เกตเหน็ สงิ ผดิ ปกติ เป็นเหลา่ สนมทนี งั ตเี ป็นวงโคง้ ออกไปเสยี อกี ทอี ดจะรมุ่ รอ้ นใจไมไ่ ด้ ยามฝ่าบาทวาดสายพระเนตรผา่ นปะราํ ฝัง สตรี พวกนางกก็ ลวั พระองคจ์ ะตอ้ งตาคุณหนูบา้ นไหน แลว้ ฝ่ายในจะไดร้ บั พนี ้องเพมิ จาํ ตอ้ งนงั ดมื กนิ กนั ไปดว้ ย จติ ใจไมส่ งบแมแ้ ต่น้อย เกอื บเทยี งวนั การแขง่ ขนั จบไปสองคู่ ฮอ่ งเตอ้ เู่ หอตรี บั สงั ใหท้ ุกคนพกั และพระราชทานอาหารเลยี งทุกคนในงาน ระหว่างนนั มคี นของกองสงั คตี มาเลน่ ดนตรขี บั กล่อมและ แสดงการรา่ ยราํ เป็นการฆา่ เวลา ฝ่าบาทยงั คงใชบ้ างชว่ งโอกาสเพอื มองหาสตรผี นู้ นั แต่ กลบั ไมม่ สี กั คนทดี คู ลา้ ยนางใหเ้ หน็ ...เวลาลว่ งเลยมาถงึ ยามนีแลว้ นางคงไมม่ ารว่ มงานแลว้ ...พระขนงขมวดเขา้ หากนั เลก็ น้อยขณะทพี ระหตั ถล์ บู เขา้ ไปคลาํ ของบางสงิ ในแขน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 2 เสอื ปินเงนิ เยน็ ชดื สุดแสนธรรมดาอนั หนึงถูกยดั เอาไวใ้ นนนั เขาคดิ จะเอาคนื เจา้ ของอยหู่ ลายคราวกล็ มื สนิท มาวนั นี เขาเอามนั มาเพราะคาดว่าน่าจะคนื ใหน้ าง แตน่ างกไ็ มม่ า เสยี นี \"ฝ่าบาท\" ซุนกงกงกส็ งั เกตเหน็ ทา่ ทขี องจกั รพรรดจิ งึ กราบทลู เบาๆ \"ทรงมองหาใครหรอื พะ่ ยะ่ คะ่ ใหก้ ระหมอ่ ม สง่ คนไปตามหรอื ไม?่ \" ฮอ่ งเตอ้ ูเ่ หอตหี วั เราะในลาํ คอกบั ความสอดรขู้ องคนสนิท \"คนผนู้ นั ไมไ่ ดม้ ารว่ มงาน\" \"เช่นนนั ใหก้ ระหมอ่ มสง่ คนไปสบื หาดไี หมพะ่ ยะ่ คะ่ ?\" \"ไมล่ ะ่ \" ทรงโบกพระหตั ถอ์ ยา่ งไมใ่ สใ่ จ นกึ ๆ ไปแลว้ นางเคยบอกวา่ จะเป็นคนบอกเราเอง กใ็ ห้ เป็นเช่นนนั เถอะ หากใหค้ นไปสบื เสยี หมดกค็ งไมเ่ หลอื ความสนุกอะไรแลว้ เขาคลาํ ปินเงนิ อนั เกา่ เอาไวใ้ นมอื นึกถงึ ใบหน้างดงาม เป็นหนึงของนางแลว้ กระตุกยมิ บางๆ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 3 เราจะรอดเู จา้ ... * ยามทดี วงอาทติ ยต์ รงหวั หลวิ จา้ วเว่ยปรนนบิ ตั ใิ หน้ ้าสะใภ้ ทานขา้ วทานยาแลว้ นอนพกั เสรจ็ สรรพจงึ ปลกี ตวั กลบั มา ทเี รอื นฝังของตน หญงิ สาวสบตากบั อาเจนิ ทรี ออยแู่ ลว้ พยกั หน้าใหน้ าง \"ไป ทาํ ตามทขี า้ สงั เสรจ็ แลว้ ใหก้ ลบั มาทนี ี ทาํ เหมอื นว่าขา้ คดั อกั ษรอยใู่ นหอ้ ง\" \"ไดเ้ จา้ คะ่ คณุ หนู\" อาเจนิ คาํ นบั นางแลว้ ถอยออกไป หลวิ จา้ วเวย่ เปลยี นชดุ เป็นสดี าํ สนิททไี มร่ ยุ่ รา่ ย ดู ทะมดั ทะแมงแตย่ งั สมฐานะของนางทุกประการ โฉม สะคราญทอดมองตวั เองในกระจกอยา่ งพอใจแลว้ จงึ ลอบ ออกจากเรอื นพกั ไปเงยี บๆ ยามนีผคู้ นไปรวมตวั กนั อยทู่ สี นามแขง่ ชจู่ วี ดงั นนั ตลอด ทางเดนิ หรอื ในอุทยานดอกไมท้ มี กั จะมคี นเตรด็ เตรอ่ ยู่ เสมอจงึ เงยี บสนิท นบั เป็นโอกาสดที จี ะไดย้ ลความ ตระการตาของพระตําหนกั ฤดรู อ้ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 4 จา้ วเวย่ เดนิ อยใู่ นทางคดเคยี วเงยี บๆ ราวกบั ไรจ้ ดุ หมาย รา่ งบางกา้ วยา่ งมนั คงมงุ่ ตรงไปดา้ นหนา้ ไมช่ า้ ไมเ่ รว็ คลา้ ยมใี จสนุ ทรยี ค์ ดิ ชมธรรมชาติ แต่ทา่ ทางกด็ ผู ยอง โอหงั ราวกบั ตนเป็นเจา้ ของทุกสงิ ในสวนนี ฟิว! ฉกึ ! ใกลแ้ นวตน้ ไม้ ลกู ธนูดอกหนึงพงุ่ ขนึ เหนอื หวั นางแฉลบ เขา้ กบั ตวั นกทกี าํ ลงั ถลาหนีอาวุธรา้ ย ทาํ ใหม้ นั รว่ งลงมา ตรงหน้าหลวิ จา้ วเว่ย แต่นกตวั นันเพยี งแคบ่ าดเจบ็ ไม่ ถงึ กบั ตาย บนตวั มนั มขี นสเี ทาและขาวตดั แซมกนั มนั ดนิ กระแดว่ คลา้ ยพยายามเอาชวี ติ รอด จา้ วเวย่ กา้ วเขา้ ไปประคองนกน้อยไวใ้ นฝ่ามอื เวลา นนั เองทมี บี ุรุษรปู รา่ งสงู ใหญโ่ ผลพ่ น้ หมไู่ มเ้ ขา้ มาตาม ผลงานของเขา ชายหนุ่มนิงไปเมอื เหน็ ว่านกตนยงิ ถูกหญงิ งามประคองไว้ ขณะเดยี วกนั นางกเ็ งยหน้าขนึ มองเขาอยา่ งแปลกใจ \"ดทู า่ ฝีมอื ทา่ นปัวจะตกนะเจา้ คะ\" จา้ วเวย่ ยมิ มองนกใน มอื ทบี าดเจบ็ แลว้ คดิ วา่ ดูไมส่ มกบั เป็นฝีมอื ทา่ นแมท่ พั ใหญ่ทคี วรยงิ แลว้ ตดั ขวั หวั ใจศตั รไู ดใ้ นดอกเดยี ว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 5 \"มนั ไมช่ นิ มอื \" ธนูทเี ขาถอื เป็นของทที หารวงั ใชฝ้ ึกซอ้ ม นําหนกั เบาหววิ และเปราะ หากเขาออกแรงอกี หน่อยไม่ คลา้ ยจะยงิ ธนูออก แต่กลายเป็นตวั ธนูจะหกั แทน \"ทา่ นปัวพกอาวุธในวงั ไมม่ คี วามผดิ หรอื เจา้ คะ?\" เขาชา่ ง กลา้ ไมใ่ ชแ่ คพ่ กอาวุธ ยงั มาลา่ ในเขตวงั อกี ดว้ ย เฉนิ เฟยฉหี วั เราะ \"ขา้ เป็นผถู้ อื ตราพยคั ฆ์ ใตห้ ลา้ นีไมว่ า่ ทใี ดลว้ นมสี ทิ ธพิ กอาวธุ เขา้ ออกทงั สนิ \" เขาวา่ หลวิ จา้ วเวย่ รอ้ งออ้ คาํ นึง นางไมเ่ คยรวู้ า่ มสี ทิ ธพิ เิ ศษ เชน่ นีสาํ หรบั แมท่ พั พทิ กั ษ์แผน่ ดนิ แต่ฟังแลว้ ก็ สมเหตุสมผลดี ตากลมมองเหน็ ว่านอกจากนกในมอื นาง เขายงั แขวนซากนกเอาไวอ้ กี สองสามตวั ชา่ งมจี ติ ใจกลา้ หาญจรงิ ๆ \"ลา่ ในเขตวงั พวกเขาอาจจะเอาผดิ ทา่ น\" \"นนั ยอ่ มขนึ อยกู่ บั วา่ พวกเขาจบั ขา้ ไดห้ รอื ไม\"่ ชายหนุ่ม ยมิ เผล่ หนั มองไปรอบตวั \"ยามนที หารวงั แหไ่ ปอารกั ขาที สนามแขง่ ชจู่ วกี นั หมด ไมม่ ใี ครมาสนใจนกแคส่ องสามตวั หรอก\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 6 ใช่ ยามนีในเขตอุทยานไรท้ หารอารกั ขาจรงิ ๆ เฉนิ เฟยฉมี องนกทยี งั ดนิ อยใู่ นมอื นาง แวบหนึงเขาคดิ ว่า นางชวนคุยเพอื ซอื เวลา กอ่ นจะกลอ่ มใหเ้ ขาปลอ่ ยนกที น่าสงสารไปตามนิสยั สตรที มี ใี จเออื อารยี ต์ ่อสตั ว์ แต่ยงั ไมท่ นั ทเี ขาจะคดิ ไปไกลกวา่ นนั กเ็ หน็ มอื ขาวนวล ของหญงิ สาวควา้ เขา้ ทลี าํ คอเจา้ นกกอ่ นจะหกั มนั ดงั เปาะ โดยทสี หี น้าไมเ่ ปลยี น นกน้อยทเี กอื บจะไดม้ ชี วี ติ รอดบดั นีแน่นนิงอยใู่ นมอื ของ หลวิ จา้ วเวย่ เฉนิ เฟยฉมี องสงิ ทนี างทาํ อยา่ งประหลาดใจ อดรูส้ กึ ว่าสตรผี นู้ เี ลอื ดเยน็ ไมไ่ ด้ \"ทา่ นปัว เรายา่ งนกกนิ กนั ไดห้ รอื ไม?่ \" \"ยา่ งนก?\" เขาทวนสงิ ทไี ดย้ นิ อยา่ งตกใจจนละเลยคาํ วา่ 'เรา' ทนี างเพงิ เรยี ก \"เจา้ คะ่ หรอื ทา่ นปัวลา่ นกไปทาํ อยา่ งอนื \" \"เปลา่ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 7 \"เช่นนนั เอาไปยา่ งกนิ กนั ไดห้ รอื ไม่ ขา้ ไมไ่ ดก้ นิ นกยา่ ง นานแลว้ \" \"ในวงั หา้ มก่อไฟ\" หากจะกนิ นกยา่ งกต็ อ้ งใชไ้ ฟ แต่จะเดนิ ไปขอไฟทหี อ้ งเครอื ง คนทนี นั ไดร้ พู้ อดวี า่ เขาเพงิ ยงิ นก ของฮอ่ งเตเ้ ลน่ ใตห้ ลา้ นขี า่ วทวี า่ ฝ่าบาทชมชอบนกเป็นทสี ดุ นนั ไมใ่ ช่ ความลบั เวลาทตู จากแควน้ อนื อยากจะเอาใจฮ่องเตอ้ ู่ เหอตกี ม็ กั จะสรรหานกสายพนั ธแุ์ ปลกๆ มาถวาย ตาม พระตาํ หนกั หรอื วงั ต่างๆ กม็ โี รงเลยี งนกอยทู่ กุ ที แมแ้ ตท่ ี วงั หลงิ ซานนกี ม็ สี วนนกอยู่ \"ทา่ นกลา้ ลา่ นกแต่ไมก่ ลา้ กอ่ ไฟหรอื ?\" เขาพูดเรอื ง ประหลาดอนั ใดกนั เฉนิ เฟยฉมี องนางนิงๆ อยคู่ รหู่ นึงแลว้ ถอนหายใจ \"ไมใ่ ช่ ตรงน\"ี นางยมิ ผายมอื ใหเ้ ขาเดนิ นําแลว้ ตามหลงั แมท่ พั หนุ่มไป เงยี บๆ วงั หลงิ ซานแหง่ นีรวบเอานําตกเอาไวใ้ นเขตวงั ซงึ ถดั จาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 8 จุดทเี ป็นนําตกกค็ อื ลําธารสายยาว เฉนิ เฟยฉเี ลอื กจดุ หนึง ใกลล้ าํ ธารใชก้ ่อไฟเพอื ยา่ งนกตามคําขอของนาง หญงิ สาวนงั มองชายหนุ่มถลกขนนกทงิ แลว้ ใชม้ ดี กรดี ทอ้ งเอาไสม้ าออกโยนทงิ ลงลาํ ธาร เขาเอานกไปลา้ งให้ สะอาดตลอดทงั ตวั มองดูแลว้ นับว่าทา่ นแมท่ พั ชาํ นาญ การทาํ อาหารเชน่ นีมากกวา่ นางหลายเทา่ แตจ่ ากวถิ ชี วี ติ ในการรบทพั จบั ศกึ ทงั ปีของเขากค็ งไม่ แปลกทจี ะเคยชนิ กบั การทาํ อาหารป่า โฉมสะคราญรบั เอา นกทถี กู เตรยี มแลว้ มาเสยี บไมท้ เี ขาเหลาเอาไวใ้ ห้ นางรบั หน้าทเี ป็นคนยา่ งในขณะทเี ขาจดั การนกตวั อนื ตอ่ \"ขา้ ไมไ่ ดก้ นิ นกยา่ งแบบนมี านานมากแลว้ \" \"เจา้ เคยกนิ ของแบบนที ไี หน?\" คุณหนูในหอ้ งหออยา่ ง นาง อาหารการกนิ คงสะอาดสะอา้ น ผา่ นคนครวั นบั สบิ กอ่ นจะยกขนึ ตงั สาํ รบั ไอจ้ ะมากนิ ของดาดๆ ในป่าเขา เชน่ นี นบั วา่ ประหลาดแลว้ นางยมิ บาง คดิ ยอ้ นกลบั ไปไกลเกนิ ชาตภิ พ \"ขา้ เคยหลง ป่าอยชู่ ว่ งหนึง นกยา่ งในป่ายามนนั นบั ว่าเป็นอาหารอนั โอชะทสี ุด\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 3 9 ...หลงั ถูกขบั ออกจากถงเยยี น นางยงั ไมร่ วู้ า่ ตนควรไปที ใด ในใจมแี ตค่ วามหมองเศรา้ และทดทอ้ ตอ่ ชะตากรรม นางตวั คนเดยี วกบั บา่ วขบั รถมา้ ผหู้ นึงมงุ่ ตรงไปตาม เสน้ ทางในป่าเรอื ยๆ แตไ่ มน่ านนางกลบั ถูกไล่ลา่ ตอนนนั นางไมร่ วู้ า่ เป็นคนรา้ ยมาจากฝ่ายไหน บา่ วบงั คบั รถมา้ ทงิ นางหนเี อาตวั รอด หญงิ สาวจงึ หอบถุงผา้ วงิ เตลดิ เขา้ ป่าเพอื รกั ษาชวี ติ นางเดนิ เทา้ อยสู่ ามวนั โดยไมม่ นี ํา สกั หยดตกถงึ ทอ้ ง ในใจมแี ตค่ วามหวาดผวา ทงั ออ่ นแรง ทงั หวิ โหย ถงึ ขนั คดิ จะปลดิ ชพี ตนใหต้ ายในป่าแหง่ นนั เสยี ...บางทหี ากตายตงั แตต่ อนนนั อาจจะดกี วา่ หากตายตงั แต่กอ่ นทจี ะพบชายกกั ฬะทที าํ ทรี าวกบั คนใจ บญุ ยนื มอื เขา้ มาชว่ ยต่อชวี ติ ใหน้ าง ใหท้ งั นํา ทงั นกยา่ งที นางกนิ พรอ้ มนําตาแหง่ ความดใี จ นางคดิ วา่ นางจะรอดตาย ...แต่เปลา่ เลย นนั เป็นจดุ เรมิ ตน้ ของนรกอยา่ งแทจ้ รงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 0 คนผนู้ นั เอานําเยน็ เขา้ ลบู กอ่ นจะฉกี ทงึ ยาํ ยนี างจนไม่ เหลอื ซากราวกบั สตั วร์ า้ ยทบี า้ คลงั นางตอ้ งหนีอกี ครงั หนี อยา่ งไมค่ ดิ ชวี ติ หนพี รอ้ มกบั รา่ งกายทแี ปดเปือนน่า รงั เกยี จ นนั ต่างหากเลา่ นรก... \"เจา้ เคยหลงป่าเมอื ไหร?่ \" เสยี งของเฉนิ เฟยฉปี ลุกนาง จากหลุมลกึ ในจติ ใจ แววตาของหญงิ สาวไหววบู ไมอ่ าจ ปิด นางจงึ เลอื กจะกม้ ลงเขยี ถา่ ยในกองไฟเพอื กลบ เกลอื นแทน เฉนิ เฟยฉเี คยสง่ คนไปตรวจสอบประวตั ขิ องนางตงั แต่ ตอนอยทู่ จี นิ หยาง ไมม่ ตี รงไหนทบี อกวา่ นางเคยหลงป่า การทหี ลานสาวอคั รเสนาบดหี ลงป่าน่าจะเป็นขา่ วใหญ่ ในถงเยยี นทเี ดยี ว แลว้ คนของเขาสบื ไมพ่ บไดอ้ ยา่ งไรกนั \"เรอื งนมนานมาแลว้ เจา้ คะ่ \" ...นานจนนางตายไปแลว้ รอบ หนงึ \"เป็นสตรเี ตรด็ เตรใ่ นป่าตามลาํ พงั ตอ้ งลําบากมากแน่\" \"เจา้ คะ่ \" นางตอบเชน่ นนั แลว้ กพ็ ากนั เงยี บไปอกี อดึ ใจ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 1 จุดทพี วกเขาพากนั มากอ่ กองไฟนบั ว่าไกลจากผคู้ นยงิ นกั นอกจากเสยี งนํา กบั เสยี งจงิ หรดี บนตน้ ไม้ ในสว่ นนีของ พระตําหนกั กเ็ งยี บสนทิ ชายหนุ่มตดั ใบบวั มาใหน้ างใชร้ องหลายใบ เรยี กไดว้ า่ มอื นีกนิ กนั แบบเรยี บงา่ ยสดุ ๆ พอเหน็ วา่ เนอื เรมิ สขุ เขากเ็ อา มดี พกออกมาชว่ ยหนั แบง่ ใหน้ าง หญงิ สาวชมิ รสแลว้ รสู้ กึ พอใจยงิ ไมร่ วู้ า่ ควรชมฝีมอื เฉนิ หรงปัวหรอื ชมฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตที เี ลยี งนกไดอ้ รอ่ ยถงึ เพยี งนี \"แมไ้ มไ่ ดป้ รงุ รสแต่รสชาตกิ ลบั ดถี งึ เพยี งนี นบั วา่ เป็นลาภ ปากขา้ แลว้ \" นางกลา่ วชม เขามองนางกนิ อยา่ งไมร่ กั ษากรยิ าแลว้ หวั เราะหทึ หี นึง แลว้ จงึ กนิ สว่ นของตวั เอง \"เหตุใดเจา้ จงึ ไมไ่ ปรว่ มงานแขง่ ชจู่ ว?ี \" เฉนิ เฟยฉถี ามขนึ \"คาํ ถามนนั ควรไมค่ วรเป็นขา้ ทถี ามทา่ นปัวมากกวา่ หรอื ?\" นางชอ้ นตามองเขา ปากยงั มนั แพลบ่ \"ขา้ เป็นสตรี ต่อใหไ้ ปกเ็ พยี งแต่ชมดู ทา่ นปัวเป็นขนุ นางฝ่ายบู๊ กาํ ลงั วงั ชายอ่ มดแี น่ เหตใุ ดไมไ่ ปรว่ มแขง่ เล่า?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 2 \"ขา้ เป็นทหารมหี น้าทรี บเพอื บา้ นเมอื ง หาใชม่ หี น้าทที าํ ใหใ้ ครบนั เทงิ ใจ\" คําพดู นนั ชา่ งอาจหาญนกั แตก่ ส็ มเป็น คนสกลุ เฉนิ เขากลา้ ประกาศตนวา่ ไมจ่ ําเป็นตอ้ งเอาใจ ฮอ่ งเตเ้ ชน่ นีเลา่ ถงึ ถกู คนสกุลอู่เขมน่ เรอื ยมา \"แต่หากท่านปัวแสดงฝีมอื สกั หน่อย อาจจะเป็นทโี ปรด ปรานของฝ่าบาทขนึ มาบา้ ง\" นางเชด็ ปากแลว้ พดู \"ไดย้ นิ วา่ จะทรงทระพระราชทานของใหต้ ามคาํ ขอของผชู้ นะ ทา่ นปัวไมส่ นใจหรอื ?\" \"ขา้ ไมม่ สี งิ ใดทอี ยากไดจ้ ากเขา\" นอกจากบลั ลงั กก์ บั การ เสวยสขุ อยใู่ นเมอื งหลวง นอกจากนนั สกลุ เฉนิ ลว้ นมไี ม่ ต่างจากสงิ ทคี นสกุลอู่มี เฉนิ เฟยฉใี นฐานะผนู้ ําตระกลู คน ปัจจบุ นั หาไดข้ าดแคลนสงิ ใด \"นนั สนิ ะ\" คดิ ดแู ลว้ นนั กค็ งเป็นอกี เหตุผลทเี ชอื พระวงศ์ หวาดระแวงคนสกลุ เฉนิ \"เจา้ ตอบขา้ สิ ใยเจา้ ไมไ่ ปรว่ มงาน ไมใ่ ช่วา่ อยากใกลช้ ดิ เขาหรอื ?\" เฉนิ หรงปัวใชม้ ดี ตดั เนือนกสง่ เขา้ ปาก \"ขา้ ไมเ่ หน็ ความจาํ เป็น\" นางฉกี เนือแลว้ เคยี วอยหู่ ลายที \"งานเช่นนนั มแี ต่การชงิ ดชี งิ เดน่ ขา้ อยเู่ งยี บๆ เชน่ นีดี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 3 แลว้ \" สายตาของแมท่ พั หนุ่มประกาศคาํ วา่ โกหกออกมาอยา่ ง ชดั เจนเมอื ไดย้ นิ คาํ พดู นาง แตห่ ญงิ สาวกลบั ทาํ เพยี ง หวั เราะ ไมใ่ สใ่ จจะอธบิ ายแกต้ วั สองหนุ่มสาวนังละเลยี ดกนิ นกของฮอ่ งเตจ้ นอมิ หนําเสรจ็ จา้ วเวย่ กร็ วบเอาซากกระดกู หอ่ ใบบวั ไปหาทที งิ ในขณะ ทที า่ นปัวจดั การดบั ไฟ โยนเถา้ และฟืนลงนําเสรจ็ แลว้ จงึ หาใบไมม้ ากวาดสถานทเี พอื กลบเกลอื นรอ่ งรอยเผาไหม้ หลวิ จา้ วเว่ยกลบั มาเหน็ ชายหนุ่มกําลงั ลา้ งมดี อยทู่ ขี า้ งลาํ ธาร นางเองกน็ งั ลงใกลๆ้ เพอื ลา้ งมอื เชน่ กนั \"ครงั กอ่ นทถี ามทา่ น ขา้ เสยี มารยาทแลว้ \" นางกลา่ วขอ โทษขนึ เฉนิ เฟยฉชี ะงกั คดิ ถงึ ยามพบหน้าครงั ลา่ สุดทนี างถาม เขาอยา่ งใจกลา้ เกนิ หญงิ กท็ ําใหใ้ บหรู อ้ นผา่ วขนึ มา \"ขา้ ลมื ไปแลว้ \" ในคนื นนั เขาไมไ่ ดต้ อบสงิ ใด เพยี งแต่กระแทกประตูปิด แลว้ รดุ หนีออกมาจากเรอื นพกั ของสกลุ เถา แมใ้ นใจจะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 4 รสู้ กึ อบั อายปนโกรธ แทบอยากยอ้ นกลบั ไปตนี างสกั ที สองที แต่พอผา่ นไปหลายวนั เขา้ กพ็ ลนั ลมื เลอื นเรอื งนีไป จนนางมาเอย่ รอื ฟืนอกี คราวนี... หญงิ สาวมองเขาลบู ลา้ งใบมดี อยา่ งถนอมกร็ ไู้ ดว้ ่าชาย หนุ่มเป็นพวกทรี กั ษาอาวธุ เป็นอยา่ งดี นางขยบั ลกุ เขา้ ไป ใกล้ คดิ จะยนื มอื ไปผลกั แต่เฉนิ เฟยฉตี วดั มอื มาจบั แขน นางไวแ้ ลว้ ตรงึ ร่างนางไมใ่ หข้ ยบั \"เจา้ คดิ จะทาํ อะไร?\" กนิ เสรจ็ แลว้ กค็ ดิ จะหาเรอื งเขา วา่ ง นกั หรอื ไรกนั เขาลกุ ขนึ กอดตรงึ รา่ งนาง ชายหนุ่มมวี รยทุ ธสิ งู สง่ เทยี บ กบั สตรที ไี มม่ แี มแ้ ตพ่ ลงั ลมปราณนบั วา่ เรยี วแรงตา่ งกนั มาก \"ขา้ แคล่ อ้ เลน่ เท่านนั ทา่ นแมท่ พั ไมต่ อ้ งจบั แรงขนาดนนั ก็ ได\"้ หญงิ สาวทาํ สหี น้ากะลอ่ น หวั เราะอยา่ งลแุ กโ่ ทษ พลางขยบั เพอื ใหเ้ ขาคลายมอื ทรี งั เอวกบั แขนตน ชายหนุ่มพศิ มองนางนงิ ๆ คดิ วา่ คงไมแ่ ผลงฤทธอิ กี จงึ ยอมปล่อย แต่ไมท่ นั พน้ ระยะนางกผ็ ลกั เขา้ เตม็ อกเขาจน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 5 หงายหลงั ลงลาํ ธารเสยี งดงั ตูมใหญ่ หลวิ จา้ วเว่ยตาถลนไมค่ ดิ ว่าเขาจะเสยี หลกั รว่ งลงไปแรง ถงึ เชน่ นนั \"ทา่ นแมท่ พั ขา้ ขอโทษ ขา้ ขอโทษจรงิ ๆ เจา้ คะ่ \" นางพุม่ มอื ไหวข้ อโทษปลกๆ \"เจา้ นีมนั สตรนี ่ารงั เกยี จ!\" เขาชนี างพลางตะโกนวา่ แต่ เพราะนําเขา้ ตาทําใหแ้ สบไปหมดจนลมื ตาไมข่ นึ \"ขา้ ขอโทษทา่ นแมท่ พั ขา้ ไมไ่ ดต้ งั ใจ\" \"ใครเชอื เจา้ กโ็ งเ่ ตม็ ทนแลว้ \" เขานีแหละโง!่ ไมร่ เู้ พราะเหตุใดถงึ ชอบใจอ่อนกบั นางนกั ทงั ทเี หน็ ๆ อยวู่ า่ เป็นสตรสี ารพดั พษิ กย็ งั ไมว่ ายคลาย เกราะปลอ่ ยใหน้ างมโี อกาสเล่นเลห่ ก์ บั เขา บดั ซบ! หลวิ จา้ วเว่ยตะโกนขอโทษเขาไมห่ ยดุ แตเ่ มอื เขาหนั หลงั ใหน้ างเพอื เดนิ ไปยงั จดุ ทนี ําใสกว่าเพอื ลา้ งตา ใบหน้าที เคลอื บความรสู้ กึ ผดิ นนั กแ็ ปรเป็นสหี น้าเรยี บเฉย ดวงตา กลมวาววบั ปรายมองมดี พกของเฉนิ เฟยฉที ตี กอยรู่ มิ ลาํ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 6 ธาร นางกา้ วเบาๆ เขา้ ไปยอ่ ตวั เกบ็ มนั ขนึ มาไวใ้ นแขนเสอื ใน ขณะทปี ากกส็ ง่ เสยี งรอ้ งตะโกนขอโทษชายหนุ่มตอ่ ไปไม่ หยดุ แตก่ อ่ นทเี ขาจะกลบั ขนึ ฝังไปเอาเรอื ง นางกห็ นีหายไป เรยี บรอ้ ยแลว้ * \"ว๊าย! อะไรกนั เจา้ ขนั ทนี ้อยนี!\" หลวนซตี ะโกนอยา่ งเสยี กรยิ าเมอื ถูกชนเขา้ อยา่ งจงั ในขณะทยี กสาํ รบั ทเี พงิ ทาน เสรจ็ ของหลวิ จา้ วอวลี งจากปะราํ นางสง่ ถาดอาหารให้ นางกาํ นัลทรี อรบั อยแู่ ลว้ หนั ตามขนั ทเี ดก็ ผูน้ นั ไปแต่กจ็ บั ไวไ้ มท่ นั แลว้ สาวใชอ้ ารมณ์เสยี มองกระโปรงสบี งกชของตนทเี ปือน เพราะนําแกงแลว้ ทําเสยี งฮดึ ฮดั \"เสยี วชงิ เจา้ ขนึ ไปอยรู่ บั ใชค้ ุณหนู ขา้ จะไปลา้ งตวั กอ่ น\" หลวนซเี ขา้ ไปสงั เสยี วชงิ แลว้ ปลกี ตวั ออกไปจากลาน ตรงไปทางหอ้ งนําสาํ หรบั บ่าวรบั ใช้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 7 นางหาผา้ ชบุ นํามาเชด็ กระโปรงตวั เองดว้ ยความหงดุ หงดิ แตพ่ อลบู ไปตามกระโปรงอยคู่ รูห่ นึงกพ็ บบางสงิ ถูกเหน็บ อยขู่ า้ งเอว หลวนซดี งึ มนั ออกมาพบวา่ เป็นกระดาษ นางคลอี อกอา่ น แลว้ ตอ้ งตาโตกบั คาํ ไมก่ คี าํ ทถี กู เขยี นไว้ 'ขโมย' 'ฮหู ยนิ สกลุ เถา' หลวนซรี บี หนั ซา้ ยหนั ขวาอยา่ งตระหนก กลวั ใครจะมา พบเขา้ นางรบี เอากระดาษมว้ นเกบ็ ไวใ้ นแขนเสอื แลว้ มงุ่ ตรงกลบั มาทลี านแขง่ ชจู่ วี หญงิ สาวเดนิ วนไปวนมาอยขู่ า้ งปะราํ นางชะเงอ้ คอมอง หลวิ จา้ วอวอี ยา่ งชงั ใจวา่ ควรแจง้ เรอื งกระดาษทพี บดี หรอื ไม่ แตเ่ มอื มองไปเหน็ ว่าคณุ หนูของนางกาํ ลงั ตา วาววบั อยา่ งมคี วามสขุ ขณะจบั จอ้ งอนั อ๋องทวี งิ อยใู่ น สนาม หลวนซจี งึ ตดั สนิ ใจจะปิดปากเงยี บไวก้ ่อน คดิ เอาไวว้ า่ หลงั จบงานจะรายงานใหค้ ุณหนูทราบอกี ที นางปรบั ลมหายใจใหส้ งบแลว้ จงึ กลบั ไปรบั ใชข้ า้ งกาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 8 หลวิ จา้ วอวอี ยา่ งไรพ้ ริ ธุ ตราบจนการแขง่ ชจู่ วจี บลง มขี นุ นางหนุ่มและองคช์ ายที ทาํ ผลงานไดด้ เี ป็นทพี อพระทยั ของฮ่องเต้ ทรง พระราชทานของรางวลั ใหห้ ลายคน รวมถงึ อนั อ๋องทมี ี หน้ามตี าไมน่ ้อยจากฝีเทา้ ในวนั นี หลวิ จา้ วอวอี มยมิ กรมิ มองอนั อ๋องเขา้ ไปถวายบงั คมฝ่า บาทน้อมรบั คาํ ชมเชย ตอนทเี ขากลบั ออกมาจากปะราํ นนั สองหนุ่มสาวไดแ้ ลกเปลยี นสายตากนั พลนั หลวิ จา้ วอวกี ็ หน้าแดงเอยี งอายยามถูกบุรษุ ในดวงใจสง่ สายตาสอื ความหมายมาใหต้ น พระอาทติ ยท์ งิ ตวั ลงตาํ ฝ่าบาทมรี บั สงั เปลยี นสนามแขง่ ชจู่ วใี หเ้ ป็นงานเลยี งรอบกองไฟ ทรงฉลองใหก้ บั เหลา่ บุรษุ ทที าํ ผลงานไดด้ ใี นวนั นี และสงั ใหก้ องสงั คตี จดั การ แสดงรนื เรงิ มาเอาใจขนุ นางทงั หลาย หลวิ จา้ วอวกี บั อนั อ๋อง แมจ้ ะนงั หา่ งกนั คนละฝัง แตก่ ย็ งั สง่ สายตาใหก้ นั ไมห่ ยดุ จนหลวนซตี อ้ งกระตุกเสอื เพอื เตอื นนายสาวเพราะกลวั ว่าเจนิ ฮยุ่ เหมยจะสงั เกตเหน็ จา้ วอวที าํ เสยี งจะิ จ๊ะในลาํ คอแต่กย็ อมเลกิ มองอเู่ หวนิ ซวน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 4 9 หลวนซมี องอาหารปิงยา่ งทถี ูกลําเลยี งขนึ มาจดั บนโต๊ะ แลว้ จงึ ขยบั ลงไปรอดา้ นลา่ ง ปล่อยใหห้ ลวิ จา้ วอวนี งั ทาน กบั สหายจากสกลุ อนื ตรงกลางสนามนางรํานบั สบิ คนกําลงั เรมิ ออกลลี าการรา่ ย ราํ ตามจงั หวะ เสยี งดนตรจี ากกองสงั คตี ดงั กระหมึ สมกบั เป็นงานเลยี งของฮ่องเต้ หลวนซคี ดิ จะหลบฉากไปนังพกั รอใหง้ านเลยี งจบ แตไ่ ม่ ทนั จะหมนุ ตวั จากไปนางกถ็ ูกชนเขา้ อกี ครงั \"อยา่ หนนี ะ!\" คราวนีนางฉุดแขนขนั ทนี ้อยทชี นตนเอาไว้ ได้ แต่อกี ฝ่ายทงั ไวทงั ดอื รนั \"โอย๊ !\" เดก็ คนนนั ขว่ นแขน นางจนตอ้ งสะบดั มอื ทงิ อกี ฝ่ายฉวยโอกาสวงิ หนไี ปใน ขณะทหี ลวนซกี ํามอื แน่นดว้ ยโทสะ นางคลกี ระดาษทเี ดก็ คนนนั ยดั ใหอ้ อกอ่านกพ็ บวา่ เป็น ตวั อกั ษรของคนๆ เดมิ ในนนั เป็นนดั หมายใหน้ างไปพบ ไมเ่ ชน่ นนั จะเอาเรอื งพวกนนั ไปคยุ กบั หลวิ จา้ วอวหี รอื คน สกลุ เจนิ เอง หลวนซรี อ้ นใจ นางอยากบอกหลวิ จา้ วอวี แตเ่ จนิ ฮุยเหมย นงั อยขู่ า้ งคณุ หนู ไหนจะคณุ หนูตระกลู อนื อกี สว่ นเจนิ ไป๋ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 0 ฮูหยนิ นางอายุมากแลว้ ทาํ ใหไ้ มส่ ะดวกมารว่ มงานเลยี ง หากจะพบนางตอ้ งไปหาทเี รอื นพกั ของสกุลเจนิ แตใ่ น เวลานี ถา้ ทาํ เชน่ นนั จะเป็นการเปิดเผยความสมั พนั ธ์ อยา่ งโจง่ แจง้ เกนิ ไป อกี ทงั หลงั จากทหี ลวิ จา้ วอวไี ป ปรกึ ษาเรอื งจดั การกบั หลวิ จา้ วเว่ย ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ก็ กาํ ชบั ไมใ่ หไ้ ปมาหาสกู่ นั บอ่ ยเกนิ ไป หลวนซกี ดั ฟันพบั จดหมายฉบบั นันใสใ่ นเสอื นางมองหลวิ จา้ วอวที กี าํ ลงั หยอกเยา้ กบั สหายแลว้ ตดั สนิ ใจหมนุ ตวั ออกจากงานเลยี ง มงุ่ หน้าลดั เลาะอุทยาน เขา้ สหู่ มไู่ มท้ ี ทบึ ขนึ เรอื ยๆ หลวนซรี ะวงั ตวั นางไมไ่ ดค้ ดิ จะไปพบเจา้ ของจดหมาย ตรงๆ เพยี งแตต่ งั ใจจะไปแอบดวู ่าอกี ฝ่ายเป็นใครถงึ กลา้ มาขม่ ขนู่ าง แลว้ คอ่ ยคดิ หาวธิ จี ดั การหลงั จากนี สาวใชล้ อบหลบหลงั ตน้ ไมใ้ หญ่ ทา่ มกลางความมดื ทโี รย ตวั ลงปกคลมุ อทุ ยานมากขนึ เรอื ยๆ แสงไฟวบู ไหวอยู่ หา่ งไกลจากจดุ นัดพบ หลวนซนี กึ หวนั ใจ แตค่ ดิ วา่ เจา้ ของจดหมายนันตอ้ งการหาประโยชน์จากการเอา ความลบั มาขม่ ขู่ ดงั นนั จงึ ไมค่ ดิ วา่ อกี ฝ่ายมเี จตนาทาํ รา้ ย ตน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น