แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 4 5 1 นางลอบหลบอยหู่ ลงั ตน้ ไมใ้ กลจ้ ดุ ทใี นจดหมายระบุ เพอื ซ่อนตวั รอดฝู ่ายนนั แตร่ ออยนู่ านกลบั ไมม่ ใี ครโผลอ่ อกมา จนหญงิ สาวเกอื บคดิ วา่ อกี ฝ่ายคงใจเสาะจนลม้ เลกิ แผน แลการไปแลว้ ทว่า... ผวั ะ! หนิ ประดบั กอ้ นใหญ่ถูกฟาดเขา้ ทหี วั ของหลวนซี นางเจบ็ แปลบพรอ้ มกลั รา่ งทงั รา่ งกร็ ว่ งลงพนื โดยไมท่ นั ตงั ตวั สงิ สดุ ทา้ ยทเี หน็ กอ่ นสตจิ ะพรา่ เลอื นคอื ภาพสตรใี นชดุ สดี าํ สนทิ ทยี นื คาํ หวั กม้ มองนางอยู่ * ดวงตาสดี าํ สนทิ ลกึ ลาํ ดงั รตั ตกิ าลเพ่งตรงไปยงั รา่ งของ สาวใชใ้ นชดุ สนี วล หญงิ สาวยอ่ กายลงนงั ขา้ งๆ รา่ งทนี อน เหยยี ดอยโู่ ดยทมี อื และขาถูกมดั เอาไว้ แมแ้ ต่ปากของนางกย็ งั ถกู เอาผา้ ทตี ดั จากกระโปรงสนี วล ยดั เขา้ ไปเตม็ ปาก ตามดว้ ยผา้ จากกระโปรงตวั เดมิ มดั ปิด ปากไมใ่ หผ้ า้ ทยี ดั หลดุ ออกมา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 2 หลวิ จา้ วเวย่ มองเปลอื กตาของหญงิ ใตร้ า่ งทกี าํ ลงั ขยบั ครู่ ใหญ่กวา่ นางจะรสู้ กึ ถงึ ความผดิ ปกตกิ อ่ นจะนวิ หน้าเพราะ ความเจบ็ ปวดจากบาดแผลทหี วั เมอื ลมื ตาขนึ ไดส้ าวใชข้ องหลวิ จา้ วอวกี พ็ ยายามขยบั แขน ขา เมอื พบวา่ มนั ถกู มดั เอาไวก้ ท็ าํ ใหต้ กใจจนขวญั เสยี นางหนั รหี นั ขวาง พยายามดนิ รนใหห้ ลุดจากพนั ธนาการ แต่กลบั ไมเ่ ป็นผล แมแ้ ต่จะสง่ เสยี งนางยงั ทาํ ไมไ่ ด้ มาก ทสี ดุ กท็ าํ ไดเ้ พยี งรอ้ งดงั 'ออื ออื ' ในลาํ คอ หลวนซตี นื กลวั ยงิ นกั นางหนั ขวบั มองหลวิ จา้ วเว่ยทนี งั อยขู่ า้ งๆ นาง ใบหน้าของโฉมสะคราญยงั ดูงดงามภายใต้ แสงสลวั จากคบไม้ แตด่ วงตาคนู่ นั ของหลวิ จา้ วเว่ยกลบั ทาํ ใหห้ ลวนซขี นลกุ ไปทงั รา่ ง มนั มดื มดิ เหมอื นเวงิ นํายามคาํ คนื ทมี ปี ีศาจรา้ ยว่ายเวยี น อยภู่ ายใตค้ วามนิงสงบ มนั วาววบั เมอื สะทอ้ นกบั แสง จนั ทร์ คลนื ความเคลอื นไหวเป็นตวั ลอ่ หลอกใหค้ น ยา่ งเทา้ เขา้ หานาง กอ่ นทวี ญิ ญาณรา้ ยใตพ้ ภิ พจะผดุ ออกมากระชากทุกสงิ ทกี า้ วลงบนผนื นําใหจ้ มหายไป อยา่ งไรว้ นั กลบั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 3 หลวนซพี ยายามกรดี รอ้ งแมไ้ รเ้ สยี ง นางไมเ่ คยคดิ วา่ ตน จะหวาดกลวั สตรผี หู้ นึงไดถ้ งึ เพยี งนี แต่แคส่ บตากบั หลวิ จา้ วเว่ยภายใตแ้ มกไมก้ บั นกทขี บั ขาน หญงิ สาวกร็ บั รไู้ ด้ ถงึ อนั ตรายทกี าํ ลงั ยา่ งกรายเขา้ มาเยอื น * \"นงั หลวนซไี ปไหน?\" หลวิ จา้ วอวถี ามขนึ เมอื เหน็ ว่าเสยี ว ชงิ เป็นคนยกนําขนึ มาใหน้ างลา้ งมอื \"บา่ วไมแ่ น่ใจ พหี ลวนซอี าจจะไปเขา้ หอ้ งนํามงั เจา้ คะ\" เสยี วชงิ หดคอรายงาน \"ไมไ่ ดเ้ รอื ง\" หลวิ จา้ วอวยี น่ จมกู เอด็ นางเบาๆ แตพ่ อ สหายหนั กลบั มาหากร็ บี เผยยมิ รบั หนั ไปคุยเลน่ กบั เหลา่ คณุ หนูต่อ เสยี วชงิ สดู หายใจลกึ รบี อุม้ อ่างนําลงจากปะราํ ราวกบั เพงิ พน้ โทษประหาร * หลวิ จา้ วเวย่ มองสหี น้าหวาดผวาของหลวนซแี ลว้ หวั เราะ เบาๆ นางรสู้ กึ บนั เทงิ ใจทสี ดุ นบั ตงั แตท่ ลี มื ตาขนึ มาใน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 4 ชาตนิ ี หญงิ สาวขยบั เขา้ ไปใกลร้ า่ งทพี ยายามดนิ รนอยู่ ไล้ สายตาไปบนรา่ งกายทกุ สดั สว่ นของหลวนซคี ลา้ ยงทู ี กาํ ลงั กะขนาดของเหยอื กอ่ นทมี นั จะฉก มอื เรยี วดงึ มดี พกของเฉนิ เฟยฉอี อกมาจากเสอื มดี เล่มนีมี ขนาดกาํ ลงั เหมาะมอื ทงั ยงั คมกรบิ แผน่ มดี เป็นประกาย วบิ วบั ยามทตี อ้ งกบั แสง เงาของมนั สะทอ้ นเขา้ ดวงตาของ หลวนซี จา้ วเวย่ วาดมดี ไปบนเสอื ผา้ ของบ่าวผภู้ กั ดขี องน้องสาว นางไลม้ ดี ทาบไปบนรา่ งกายของอกี ฝ่ายอยา่ งชา้ ๆ ในขณะทหี ลวนซขี นลุกทงั ตวั และพยายามกรดี รอ้ งใหค้ น ชว่ ยแมจ้ ะไรเ้ สยี งออกมา \"ขา้ จําได.้ .. ยามนนั พวกเจา้ วางยาขา้ \" หลวิ จา้ วเว่ยนึก ยอ้ นไปถงึ ชวี ติ ในจวนหลวิ กอ่ นทชี อื เสยี งของนางจะป่นปี \"พษิ จากหนานหยาง ทาํ ใหค้ นเป็นอมั พาต แมม้ สี ตกิ ไ็ ม่ อาจขยบั ตวั ไมอ่ าจสง่ เสยี ง\" นางมองหลวนซที ตี าเรมิ แดง กาํ เพราะความหวนั ใจ \"พวกเจา้ ละเลงเลอื ดทวั ทงั เตยี งและบนตวั ขา้ เอาสตั ว์ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 5 ดบิ ๆ ยดั ใสป่ ากขา้ \" นางจาํ วนั นนั ไดแ้ มน่ เพราะนางไดแ้ ต่ นอนนําตาไหลมองคนของหลวิ จา้ วอวจี ดั ฉากนางโดยไม่ อาจทําอะไรไดเ้ ลย \"...แลว้ หลงั จากนนั เจา้ กเ็ ปิดประตเู ขา้ มา ...กรดี รอ้ ง หวาดผวา ทําราวกบั เหน็ ปีศาจในรา่ งคน ตะโกนเสยี งดงั ว่าขา้ ถูกผสี งิ ส\"ู่ จา้ วเวย่ กลา่ วเนิบชา้ คลา้ ยกาํ ลงั ราํ ลกึ คนื วนั อนั หวานชนื วนั นนั จวนหลวิ เตรยี มงานเคารพบรรพชน คนใน ครอบครวั ทุกสายมารว่ มงานทจี วน ผคู้ นเหลา่ นนั จงึ เป็น ประจกั ษพ์ ยาน ไดเ้ หน็ คุณหนูใหญส่ กุลหลวิ กนิ สตั วเ์ ลยี ง ดบิ ๆ ทงั หอ้ งยงั เตม็ ไปดว้ ยเลอื ด ชอื เสยี งของนางพงั พนิ าศไมเ่ หลอื ชนิ ดี หลวนซไี มเ่ ขา้ ใจสกั คําทหี ลวิ จา้ วเวย่ กลา่ ว แต่นางรสู้ กึ หนาวจบั ใจ \"...เรอื งสตั วพ์ วกนนั เป็นความคดิ ของเจา้ เป็นเจา้ ทเี สนอ ใหน้ งั จา้ วอวที าํ ลายชอื เสยี งขา้ ตอ่ หน้าญาตสิ กลุ หลวิ ทกุ สาย\" นางรูว้ า่ หลวนซฉี ลาด นบั วา่ หลวิ จา้ วอวสี ามารถปีน ขนึ ไปสตู่ าํ แหน่งหวางเฟยไดส้ ว่ นหนึงกเ็ พราะมบี ่าวที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 6 หลกั แหลมและเลอื ดเยน็ เช่นนีอยขู่ า้ งกาย \"...คอยคดิ หาทางชว่ ยมนั ทอี ยากเขา้ ตาํ หนกั อนั อ๋องจนตวั สนั \" คาํ อนื หลวนซอี าจไมเ่ ขา้ ใจ แต่เมอื ไดย้ นิ ประโยคนี นางกลบั ถลงึ ตาโตอยา่ งตกตะลงึ เพราะคาดไมถ่ งึ วา่ หลวิ จา้ วเวย่ จะทราบเรอื งทหี ลวิ จา้ วอวลี อบสานสมั พนั ธก์ บั อนั อ๋อง หากเป็นเรอื งนีแลว้ หลวิ จา้ วเวย่ จะเจบ็ แคน้ กไ็ มแ่ ปลก เลย! หลวนซดี นิ รนรุนแรงขนึ นางพยายามหาทางขยบั หนีแต่ ถูกจา้ วเว่ยยนื เทา้ ไปี เหยยี บตวั นางเอาไว้ \"เจา้ กลวั ร?ึ \" โฉมสะคราญเอย่ ถามเสยี งเยน็ \"เจา้ กลวั เป็น ดว้ ยร?ึ \" มองกระตุกยมิ มองหลวนซที ตี วั สนั ไปทงั รา่ ง จา้ วเว่ยจบั แขนซา้ ยของหลวนซเี อาไวก้ อ่ นจะปักมดี ลง ตรงขอ้ พบั เพอื ตดั เสน้ เอน็ ของนาง หลวนซกี รดี เสยี งในลาํ คออยา่ งทรมาน ดนิ ทรุ นทุราย รนุ แรงแตจ่ า้ วเวย่ ไมไ่ ดส้ นใจ นางหวั เราะหๆึ ตบหน้าหล ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 7 วนซเี บาๆ \"ขา้ ไมม่ พี ษิ จากหนานหยางเชน่ พวกเจา้ คงตอ้ งขออภยั แลว้ ทเี จา้ ตอ้ งทนเจบ็ \" หญงิ สาวเอ่ยอยา่ งใจดใี นขณะที มองเลอื ดทที ะลกั ออกจากขอ้ ศอกของอกี ฝ่าย หลวนซพี ยายามกดั ฟัน นางมองหาทางรอด ภาวนาให้ ทหารวงั ผา่ นมาช่วยนางใหพ้ น้ จากมอื หลวิ จา้ วเว่ย \"กาํ ลงั รอคนมาช่วยร?ึ \" หญงิ สาวถามเสยี งหวาน \"เจา้ ลมื ไปรวึ า่ ยามนีผคู้ นไปรวมกนั ทลี านแขง่ ชจู่ วี ...ฮ่องเตก้ งั วล จะตายวา่ โจวอ๋องจะลอบปลงพระชนมถ์ งึ ไดข้ นทหารทงั วงั ไปลอ้ มอุทยานทางเหนือ ...สว่ นทนี ี จนกวา่ งานเลยี งจะ เลกิ คงไมม่ ใี ครผา่ นมากวนการละเลน่ ของขา้ \" \"ออื !\" \"กลวั ร?ึ กลวั ตาย? \" นางมองนําตาทหี ยดลงจากหางตา ของหลวนซี \"เจา้ ไมต่ อ้ งหว่ งหรอก แไมม่ วี รยทุ ธ์ ไมเ่ คย ฝึกการตอ่ สู้ แต่ขา้ รดู้ วี ่าจะ กรดี เฉอื น หรอื หนั ตรงไหน จะทาํ ใหค้ นเราทรมานไดม้ ากทสี ดุ \" จา้ วเว่ยมองเลอื ดจาก แขนหลวนซที ไี หลนองพนื ดว้ ยสหี น้าเฉยชา ในขณะทคี น ฟังหน้าซดี ลงเรอื ยๆ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 8 มดี เยน็ ๆ ทเี ปือนเลอื ดถูกเชด็ ลงกบั แกม้ ของเจา้ ตวั \"เจา้ อยากรหู้ รอื ไมว่ ่าขา้ รไู้ ดเ้ ชน่ ไร? \" นางทาบมดี ลงกบั ใบหู ของหลวนซี \"เจา้ อยากรไู้ หมยามทถี ูกเขม็ นบั พนั เลม่ ตอกเขา้ สูร่ า่ งมนั รสู้ กึ เช่นไร? เจา้ อยากรไู้ หมวา่ ความรสู้ กึ ยามมองคน ควา้ นทอ้ งตวั เองรสู้ กึ เชน่ ไร?\" ฉกึ \"ออื !!!!!! \" หลวนซตี วั กระตุกสนั เมอื จา้ วเวยงา้ งมดี แลว้ ปัก ลงตรงขานาง ไมเ่ พยี งเทา่ นนั จา้ วเว่ยยงั ควงมดี ควา้ นเอา เนือกบั เลอื ดออกมาจนกระจายไปทวั จา้ วเวย่ ยมิ หยนั มองใบหน้าทุกขท์ รมานของหมารบั ใชท้ ี มกั จะกดั คนอนื แทนนาย \"ไมต่ อ้ งรบี ขไ้ มค่ ดิ จะใหเ้ จา้ ตาย เดยี วนีหรอก\" พดู ไปพลางตดั เสน้ เอน็ ทขี อ้ เทา้ อกี ฝ่ายไป พลาง \"เจา้ ยงั ไมไ่ ดเ้ หน็ เลยวา่ ขา้ จะตอบแทนพวกเจา้ ยงั ไง\" ใบหน้างดงามเหนือสตรที งั ใตห้ ลถกู เคลอื บไวด้ ว้ ยรอยยมิ ละมุน แตม่ อื ของนางกลบั ปักมดี ลงตามจดุ ทไี มส่ าํ คญั ตา่ งๆ ทงั รา่ งของหลวนซเี พอื ใหเ้ จา้ ของรา่ งเจบ็ ปวด ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 5 9 ทรมานแต่ไมถ่ งึ ตาย หลวิ จา้ วเวย่ เลาะตดั เสน้ เอน็ ตามแขนขาของหลวนซจี น หมดเพอื ไมใ่ หอ้ กี ฝ่ายขยบั ตวั ไดอ้ กี ในขณะทหี ลวนซนี อน นําตานองหน้ามองหลวิ จา้ วเว่ยราวกบั มองภตู ผิ รี า้ ยทผี ุด ออกมาจากขมุ นรก \"ขา้ อยากทาํ แบบนมี าตงั แต่ทลี มื ตาขนึ มาอกี ครงั \" นาง มองเลอื ดทเี ปรอะทว่ มตวั หลวนซอี ยา่ งพงึ พอใจ \"แตจ่ รงิ ๆ ขา้ ยงั คดิ จะตอ่ ลมหายใจใหเ้ จา้ กบั นังน้องแพศยาอกี สกั พกั แต่พวกเจา้ มนั สารเลวและตําชา้ เกนิ ไป หากลว่ งเกนิ แคข่ า้ ขา้ กจ็ ะยอมทนกบั พวกเจา้ มชี วี ติ อยอู่ กี หน่อย แตค่ นชวั อยา่ มกั จะเหมิ เกรมิ ผยองจนเกนิ ตวั กลา้ ลงมอื แมแ้ ตก่ บั เดก็ ทยี งั ไมเ่ กดิ เลวจนขา้ ไมอ่ าจปลอ่ ยผา่ นเรอื งนีไปได\"้ จา้ วเว่ยปรายตามองหลวนซที นี อนหายใจรวยรนิ \"หากจะโทษกโ็ ทษทตี วั เจา้ ตําชา้ แลว้ ยงั รบั ใชค้ นแพศยา อยา่ งนังจา้ วอวี ทาํ ใหเ้ ป็นทขี ยะแขยงของผคู้ นทงั นายทงั บา่ ว\" นยั น์ตาของจา้ วเวย่ ประกาศว่าเหน็ หลวนซไี มต่ ่าง จากสวะไรค้ า่ เป็นขยะทนี างพรอ้ มจะใชเ้ ทา้ ขยที งิ อยา่ งไม่ ปราณี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 0 สหี น้าของหลวนสมี ที งั ความเจบ็ ปวดและความโกรธแคน้ จา้ วเวย่ มองความอาฆาตชงิ ชงั นนั ออกจงึ หวั รอ่ เสยี งดงั \"เจา้ แคน้ ขา้ ร?ึ แคน้ ยามทขี ก้ รดี มดี ลงบนตวั เจา้ เชน่ นีร?ึ \" นางปักมดี ลงตรงขอ้ มอื ของหลวนซอี กี ครงั แตค่ ราวนี ไมใ่ ชก่ ารตดั เสน้ เอน็ แต่นางเลอื กหนั มอื ของอกี ฝ่ายจน หลดุ จากรา่ งดว้ ยสหี น้าเหยี มเกรยี ม หลวนซแี ทบตาถลนออกจากเบา้ กรดี จนสุดเสยี งอยใู่ น ลาํ คอ \"หากแคน่ ีเจา้ แคน้ ขา้ แลว้ ...แลว้ ขา้ ทตี อ้ งมองอารามมอด ลงทงั หลงั ต่อหน้าตอ่ ตา มองทงั พระและในอารามถูกเผา ทงั เป็น เจา้ คดิ วา่ ขา้ จะไมแ่ คน้ รึ ...เจา้ คดิ วา่ ขา้ ทถี กู ทรมานอยสู่ ามวนั สามคนื กวา่ จะตายจะไมแ่ คน้ ร?ึ \" สหี น้า ของจา้ วเว่ยเตม็ ไปดว้ ยความพยาบาท ไอสงั หารแผอ่ อก จากรา่ งนางอยา่ งทว้ มทน้ \"หากเจา้ แคน้ ! ชาตหิ น้ากม็ าเอาคนื ขา้ ได้ ขา้ สาบานวา่ จะ บดขยเี จา้ ทกุ ภพทกุ ชาติ จะทรมานเจา้ จนในรา่ งไมเ่ หลอื เลอื ดสกั หยด แมแ้ ตว่ ญิ ญาณของเจา้ ถา้ กลา้ โผลม่ าใหข้ า้ เหน็ ขา้ กจ็ ะเป็นคนลากลงนรกดว้ ยตวั เอง\" หญงิ สาว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 1 ประกาศอยา่ งเลอื ดเยน็ จา้ วเวย่ กระซบิ เสยี งพรแ่ ต่กดดนั คนจนใจสนั \"ทงั เจา้ ... ทงั นงั จา้ วอวี ขา้ จะไมล่ ะเวน้ สกั คน!\" นําตาของหลวนซเี ปลยี นเป็นสเี ลอื ด ความกลวั ทาํ ใหน้ าง กระอกั เลอื ดขนึ มาถงึ ตา โฉมสะคราญมองรา่ งทอี าบยอ้ มดว้ ยสแี ดงของหลวนซี แลว้ ขยบั ลงไปเปิดกระโปรงนางขนึ กอ่ นจะลงมอื หนั ขานางสดๆ ตอ่ หนา้ ตอ่ ตาเจา้ ของรา่ งทไี ดแ้ ตน่ อนมอง อยา่ งตกตะลงึ หลวนซสี ง่ เสยี งออื องึ กดั ผา้ ในปากจนชมุ่ ไปดว้ ยนําลาย นางมองขาตวั เองทหี ลดุ ออกจากรา่ งดว้ ยความเจบ็ ปวด จนและหวาดกลวั ถงึ ขวั หวั ใจ จา้ วเว่ยตดั ขาของหลวนซอื อกมาไดแ้ ลว้ กห็ นั แยกตรงเขา่ ยกแค่ทอ่ นบนขนึ มาวางขา้ งๆ ตวั หลวนซที ที าํ ทา่ จะหมด สติ \"อยา่ เพงิ หมดลมตอนนี\" นางเอ่ยเตอื นกลวั หวั เราะ \"ขา้ กาํ ลงั จะทาํ ใหด้ ูอยเู่ ชยี วต่อไปจะทาํ อะไรกบั นงั จว้ อว\"ี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 2 หญงิ สาวพดู พลางหนั เอาเนือขาของหลวนซอื อกมาเป็น ชนิ ๆ จนไดเ้ ป็นเนอื กองใหญ่ นางยกเนือสดๆ พวกนนั ใหห้ ลวนซมี องดู \"เจา้ อยากรไู้ หมว่านงั จา้ วอวจี ะรสู้ กึ ยงั ไงตอนไดเ้ หน็ ของ พวกน?ี \" นางมองตาทสี นั ไหวของหลวนชแี ลว้ ชอบใจยงิ นกั \"แต่กอ่ นทพี วกมนั จะไดเ้ หน็ เจา้ จะไดล้ มิ รสมนั ก่อน\" หญงิ สาวเอย่ อยา่ งใจดกี ่อนตดั ผา้ ทมี ดั ปากหลวนซอี อก แต่ถงึ ตอนนีหลวนซกี ไ็ มม่ แี รงจะเปล่งเสยี งอะไรออกมาไดอ้ กี แลว้ จา้ วเวย่ ยมิ กวา้ งยดั มอื ทงั มอื ทตี ดั ออกจากรา่ งหลวนซใี ห้ นางคาบเอาไวเ้ อง ดวงตาของจา้ วเว่ยมแี ตค่ วามอํามหติ และสาแก่ใจ ไมม่ จี ติ สาํ นกึ ผดิ ชอบชวั ดใี ดๆ หลงเหลอื บน ใบหน้างดงามนนั อกี นางกดมอื ทอี าบเลอื ดนันเขา้ ปากหลวนซใี หล้ กึ จนมนั ใจวา่ นางจะไมค่ ายออกมา ทาํ ใหเ้ หมอื นกบั ตอนทนี างถกู ยดั เนือของสตั วพ์ วกนนั ไวใ้ นปาก ใหค้ นมากมายในตระกลู หลวิ สาปแชง่ นางเป็นปีศาจรา้ ยวปิ รติ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 3 แตค่ ราวนีเปลยี นจากเนือสตั ว์ เป็นเนือของพวกมนั เอง... ใหม้ นั ไดล้ มิ รสชาตเิ ลอื ดเนอื ของตวั เอง นบั วา่ สาแกใ่ จทสี ุด! จา้ วเวย่ ปรายตามองซากมนุษยท์ รี ง่ กายผดิ รปู ไปแลว้ โดย ทรี อยยมิ บนใบหน้าพรเ่ ลอื นหายไป เหลอื เพยี งความรสู้ กึ เหยยี ดหยนั รงั เกยี จและความอาฆาตทไี มไ่ ดล้ ดทอนลงแม้ จะเหน็ เลอื ดทนี องท่วมพนื นางมองหลวนซที ลี มหายใจรวยรนิ อกี ไมน่ านกค็ งดบั สญู เหลอื เพยี งซาก ...สงั เวยวญิ ญาณทงิ ไวใ้ นวงั หลงิ ซานนีอกี หนงึ ศพ โฉมสะคราญเหยยี ดกายลุกขนึ ยนื เตม็ ความสงู นางกม้ มองชดุ สดี าํ ของตนทแี มจ้ ะเปือนเลอื ดไปทงั ตวั แต่สขี อง มนั กถ็ กู กลนิ เอาไวไ้ มป่ รากฏใหเ้ ป็นทสี งั เกตได้ หญงิ สาวหยบิ มดี ของเฉนิ เฟยฉกี ลบั มา ใชเ้ สอื ของหลวนซี เชด็ มนั ลวกๆ กอ่ นจะเกบ็ เอาไวใ้ นแขนเสอื ของตน เสรจ็ สรรพจงึ กา้ วขา้ มรา่ งไรค้ า่ ของหมารบั ใชท้ แี วง้ กดั นางครงั แลว้ ครงั เลา่ อยา่ งไมใ่ ยดี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 4 * เจงิ กงกงเป็นขนั ทที เี ขา้ เวรประจาํ หอ้ งเครอื งในคนื นนั เมอื กลางวนั เหลา่ นางกาํ นัลและขนั ทปี ระจําหอ้ งเครอื ง ลว้ นสนิ เรยี วแรงไปกบั การเตรยี มอาหารสาํ หรบั งานเลยี ง ของฮอ่ งเต้ ดงั นนั พอพระอาทติ ยต์ กจงึ พากนั แอบไปงบี หลบั เอาแรง ทาํ ใหห้ อ้ งเครอื งเงยี บสนทิ ไรผ้ คู้ น ขนั ทเี ฒา่ ถอื พเู่ ดนิ สะบดั เขา้ มาทโี รงครวั กลาง เขาทาํ ที เดนิ ตรวจอยคู่ รหู่ นึงแลว้ เตรยี มปลกี ตวั จะไปพกั เชน่ กนั กงกงเฒา่ เดนิ ดมุ่ ออกมาจากหอ้ งครวั โดยไมร่ ะวงั จงึ ชน เขา้ กบั สตรผี หู้ นงึ \"ไอห้ ยา! แมน่ างมาไมใ่ หซ้ ุม่ ใหเ้ สยี ง ขา้ ตกใจแทบแย\"่ \"ขออภยั กงกง ขออภยั กงกง\" อกี ฝ่ายมรี บี โคง้ ขอขมาเขา อยา่ งรอ้ นรน เจงิ กงกงมองดแู ลว้ คงเป็นพวกบ่าวของขุน นางทตี ดิ ตามฮอ่ งเตม้ าจงึ สะบดั พตู่ ดั ราํ คาญ \"เจา้ มาทาํ อะไรทนี ี?\" \"บา่ วรบั คาํ สงั จากนายทา่ น พอดนี ายทา่ นไดร้ บั แบง่ เนือ จากโจวอ๋อง บอกว่าเป็นเนือหมปู ่าจากฉางโจว จงึ อยาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 5 ใหท้ างหอ้ งเครอื งชว่ ยเตรยี มทาํ เป็นอาหารสาํ หรบั พรุง่ นี\" สาวใชก้ ม้ หน้ากม้ ตาพูดรวั เรว็ พรอ้ มกบั ยดั ถุงเงนิ ใสม่ อื เจงิ กงกง ขนั ทเี ฒา่ มองเนือในชามสลบั กบั สาวใชท้ กี ม้ หน้ากม้ ตา อยา่ งกลวั เกรงกพ็ ยกั หน้ารบั นบั ว่านําหนกั เงนิ ในถุงหนกั พอจะต่อรองได้ \"เช่นนนั พรงุ่ นีรบกวนทา่ นเอาอาหารไปสง่ ทเี รอื นพกั ของ สกลุ หลวิ แลว้ กฝ็ ากสง่ ใหฮ้ หู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ดว้ ยนะเจา้ คะ คณุ หนูของขา้ ตอ้ งการแบง่ เนือหายากใหท้ า่ นยายของนาง ชมิ \" \"ได้ เรอื งนีไมย่ ากอะไร\" \"รบกวนกงกงแลว้ เจา้ คะ่ \" สาวใชโ้ คง้ ขอบคณุ เขาอกี หลาย ทกี อ่ นจะจากไป เจงิ กงกงโยนถงุ เงนิ ในมอื คดิ วา่ กอ่ นนอนวนั นีคงโชคดี แลว้ มลี าภลอยถุงใหญม่ าสง่ ถงึ ที แถมยงั แลกกบั อาหาร งา่ ยๆ ไมล่ าํ บากอะไรแมแ้ ตน่ ้อย ชา่ งโชคดยี งิ นกั ช่างโชคดยี งิ นกั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 6 ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 7 แสนชงั # 16. กลาํ กลนื อาเจนิ รสู้ กึ ราวกบั พบคนแปลกหน้า... หลวิ จา้ วเว่ยทเี ดนิ กลบั มาทเี รอื นในคาํ วนั นันไมค่ ลา้ ย คุณหนูของนาง แมบ้ นใบหน้าจะเยน็ ชาเช่นกนั แต่ดวงตา กลมโตนนั ทอแวววา่ งเปลา่ ไรว้ ญิ ญาณ มองผ่านๆ คลา้ ย คนทตี ายไปแลว้ จนทาํ ใหน้ างตกใจ อาเจนิ รบี ควา้ เสอื คลมุ มาคลุมรา่ งหลวิ จา้ วเวย่ แลว้ รบี เขา้ ไปในหอ้ ง นางไดก้ ลนิ เลอื ดจากตวั คุณหนูแมจ้ ะมองไม่ เหน็ เพราะสชี ดุ แตก่ พ็ อเดาได้ สาวใชก้ ลนื นําลายเออื ก รสู้ กึ หนาวยะเยอื กไปทงั รา่ งแตก่ ย็ งั ทาํ ใจดสี เู้ สอื รบี ปรนนบิ ตั คิ ุณหนูของนางใหช้ าํ ระกาย หลวิ จา้ วเว่ยในยามนีมเี พยี งภาพความทรงจาํ ในวนั วาน หลอกหลอนอยใู่ นความคดิ นางไรเ้ รยี วแรงตา้ นทาน และ ไมร่ ตู้ วั ดว้ ยซาํ วา่ อาเจนิ ปลดเสอื ผา้ ใหน้ าง พานางลงแชใ่ น อา่ งนํา ขดั ถูชาํ ระผวิ กายใหน้ าง หญงิ สาวยงั คงจมจ่ออยู่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 8 กบั ภาพวนั คนื อนั โหดรา้ ยในอดตี นานทเี ดยี วกวา่ โฉมสะคราญจะรบั รถู้ งึ ผวิ นําเยน็ ๆ และ สายตาหว่ งอาวรณ์ของอาเจนิ หลวิ จา้ วเว่ยคลายสหี นา้ ประหลาดลง นางโบกมอื ใหส้ าว ใชอ้ อกไป ขออยเู่ งยี บๆ เพยี งลําพงั หญงิ สาวเหมอ่ อยนู่ านมาก เหมอ่ มมองไปไกลอยา่ งไร้ จุดหมาย ในจดุ หนึงกย็ กมอื ตวั เองขนึ มามอง แมม้ นั จะ สะอาดสะอา้ นแมแ้ ต่ซอกเลบ็ แต่นางกลบั มองเหน็ รอย เลอื ดอาบลน้ อยู่ รมิ ฝีปากอมิ เผยอยมิ หวั ร่อเสยี งดงั แต่ถดั จากนนั กลบั ยก มอื ปิดหน้า ปล่อยนําตารอ้ นๆ ลงใสฝ่ ่ามอื แปดเปือน สกปรก อาเจนิ ลอบมองแผน่ หลงั สนั สะทา้ นของคุณหนูแลว้ สงสาร จบั ใจ นางดบู อบบาง อา้ งวา้ ง และเดยี วดายเกนิ กว่าใคร จะเขา้ ถงึ เสยี งรอ้ งไหพ้ ลางหวั เราะพลางนนั ฟังแลว้ ให้ ปวดใจยงิ กวา่ คนทคี ราํ ครวญหน้าศพเสยี อกี ไมค่ ลา้ ยหลวิ จา้ วเวย่ เสยี ใจทลี งมอื ทาํ รา้ ยใคร แต่นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 6 9 รอ้ งไหใ้ หช้ วี ติ ตวั เอง รอ้ งไหช้ ดเชยใหก้ บั ความเจบ็ ปวดที ไดพ้ บพานมา รอ้ งไหใ้ หต้ วั เองทกี อ่ นนีไมเ่ คยมเี วลาใหน้ างไดห้ ลงั นําตา ใหส้ ตรไี รเ้ ดยี งสาผนู้ นั มาวนั นีนางกลายเป็นมารรา้ ยไปแลว้ เป็นคนทลี งมอื กบั คนไดอ้ ยา่ งเลอื ดเยน็ นางไมไ่ ดฆ้ า่ เพยี งหลวนซี แต่ไดฆ้ า่ ตวั ตนของหลวิ จา้ ว เว่ยคนนนั ลงไปดว้ ย รา่ งทงั รา่ งของหญงิ สาวสะทา้ นไหว นางยงั ไดก้ ลนิ เลอื ดตดิ จมกู ยงั รสู้ กึ ไดถ้ งึ ทกุ รอยแผลบน รา่ ง ยามทหี วนคดิ ไปถงึ ภาพตวั เองถูกแขวนเอาไว้ มเี ลอื ด คอ่ ยๆ หยดลงจากบาดแผลนบั รอ้ ย นําตาหยดน้อยกพ็ ลนั เหอื ดแหง้ ไป แววตาหวนั ไหวออ่ นแอของนางกเ็ ปลยี นอยา่ งฉบั พลนั หญงิ สาวกลบั มายดื ตวั นังนิงอยใู่ นถงั นํา อารมณ์และ บรรยากาศรอบกายกเ็ ปลยี นอยา่ งสนิ เชงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 0 อาเจนิ มองแลว้ รสู้ กึ ขนลุก คลา้ ยนางเพงิ ไดเ้ หน็ คนสบั เปลยี นวญิ ญาณกบั ตาตนเอง * งานเลยี งรอบกองไฟจบลง เหลา่ คนในวงั หลงิ ซานต่างก็ แยกยา้ ยไปพกั ผอ่ นไมว่ า่ สงู ตํา เพยี งแตบ่ างคนยงั ไมไ่ ด้ รบั สทิ ธนิ นั \"ถวายบงั คมฝ่าบาท ทรงพระเจรญิ หมนื ปี หมนื ๆ ปี\" เขา่ ขา้ งหนึงของเฉนิ เฟยฉกี ระแทกลงกบั พนื ขณะทฮี ่องเตอ้ ู่ เหอตเี สดจ็ เขา้ มาทตี าํ หนกั กลาง แมท่ พั หนุ่มกม้ หนา้ ซ่อนประกายสายตาของตน รอกระทงั ทรงประทบั นงั แลว้ ผายมอื ใหเ้ หลา่ ขุนนางทอี ยใู่ นหอ้ งนัน ลกุ ขนึ นอกจากเฉนิ เฟยฉี ในหอ้ งบรรทมขององคจ์ กั รพรรดยิ งั มี เซยี จยงหาน หวั หน้าราชองครกั ษ์ลบั และ โมเ่ หยา ราชครฝู ่ายกองทพั จากสกลุ โม่ ซุนกงกงมองคนทงั สใี นหอ้ งแลว้ ปลกี ตวั ออกไปเงยี บๆ เขาจดั การงบั ประตูอยา่ งไรเ้ สยี ง ในขณะทขี นุ นางทงั สาม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 1 ลกุ ขนึ ยนื ทา่ มกลางบรรยากาศอมึ ครมึ กดดนั \"แมท่ พั เฉนิ ขา้ ไมเ่ หน็ เจา้ ทสี นามแขง่ วนั นี\" ฝ่าบาทยก จอกชาขนึ เป่าเบาๆ พรอ้ มเรมิ ปฎสิ นั ถารดว้ ยเรอื งทไี ม่ สลกั สาํ คญั อะไร \"ขออภยั พะ่ ยะ่ คะ่ กระหมอ่ มไรฝ้ ีมอื ชจู่ วี ไมอ่ ยากไปใหต้ น ตอ้ งอบั อาย\" เฉนิ หรงปัวประสานมอื แลว้ กราบทลู ดว้ ย ทา่ ทางขงึ ขงั ราวกบั สงิ ทพี ูดเป็นเรอื งจรงิ \"อยา่ ลอ้ เลน่ น่า ระดบั แมท่ พั เฉนิ มแี ต่จะกลวั ทาํ ผอู้ นื ขาย หน้าจงึ ไมล่ งแขง่ \" ทรงรบั สงั อยา่ งสาํ ราญพระทยั แตเ่ ฉนิ เฟยฉไี มค่ ดิ จะตอ่ ความคาํ ยกยอไรแ้ กน่ สารของเขา พระเนตรคมกวาดมองขนุ นางฝ่ายบู๊คนสาํ คญั ทงั สามแลว้ วางจอกชาในมอื ลง \"ทางถงเยยี นจดั การไปถงึ ไหนแลว้ ?\" \"ทลู ฝ่าบาท กระหมอ่ มไดต้ ามการวางตวั สายสบื ในถง เยยี นไดห้ ลายสบิ คนแลว้ แตย่ งั มที หี ลดุ รอดอกี จาํ นวน หนงึ ทไี มอ่ าจตามตวั ได\"้ เซยี จยงหานประคองมอื ขนึ กราบ ทลู หอ้ งบรรทมภายในตาํ หนกั กลางนี แมจ้ ะขนึ ชอื วา่ เป็นหอ้ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 2 บรรทมของฮอ่ งเตแ้ ตก่ ลบั ไมเ่ หมอื นหอ้ งบรรทมใน ตําหนกั เฉยี นชงิ ทุกอยา่ งในหอ้ งนีทาํ จากไมส้ ที บึ ไมม่ ตี งั เงนิ ตงั ทอง หรอื สงิ ของทเี ป็นประกายแวววาวประกาศ ฐานะโอรสสวรรคแ์ มแ้ ต่น้อย ในยามวกิ าลทมี เี พยี งมกุ ราตรที สี อ่ งแสงอยลู่ างๆ ยงิ ทําให้ ทงั หอ้ งดทู ะมนึ ครมึ ขนึ อกี หลายสว่ น \"พวกมนั เตรยี มการมาด\"ี ฮอ่ งเตอ้ เู่ หอตเี ลอื นสายพระ เนตรลงมาจอ้ งพนื พรมแลว้ ใชค้ วามคดิ \"ใหค้ นจบั ตา สายสบื พวกนนั ไวก้ อ่ น ดวู า่ มนั ตดิ ตอ่ กบั ใคร มเี ครอื ขา่ ย เช่นไร แลว้ รายงานเราทุกระยะ\" \"พ่ะยะ่ คะ่ ฝ่าบาท\" \"ฝ่าบาท ทรงไมก่ าํ จดั ตงั แตเ่ นนิ ๆ จะไมเ่ ป็นภยั ใน ภายหลงั หรอื พะ่ ยะ่ ค่ะ?\" โมเ่ หยาทลู ถามขนึ \"เป็นภยั แน่ แต่หากเราลา้ งบางมนั เสยี ตงั แตต่ อนนี การจะ สาวไปถงึ คนอยเู่ บอื งหลงั กบั แผนการทพี วกมนั วางไวเ้ รา คงไมร่ ู้ ยงิ ไปกว่านนั พวกมนั จะระวงั ตวั มาขนึ อกี หลายเท่า หากพลาดพลงั ในครงั นี\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 3 โมเ่ หยาไมค่ ดิ จะคา้ นอกี จงึ เงยี บลง ฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตปี รายตา มองเฉนิ เฟยฉแี ลว้ ตรสั \"คนของเจา้ ไดเ้ รอื งอะไรบา้ ง?\" \"คนของกระหมอ่ มสง่ ขา่ วมาวา่ รชั ทายาทฮูเจยี เลอ่ เพงิ ไดร้ บั บาดเจบ็ พะ่ ยะ่ คะ่ \" เฉนิ เฟยฉกี ราบทลู \"บาดเจบ็ ?\" พระขนงเลกิ สงู อยา่ งแปลกใจ \"ภายนอกประกาศขา่ ววา่ ไมส่ าหสั แต่สายสบื ทแี ฝงตวั อยู่ ในตาํ หนกั บรู พาแจง้ วา่ ไมม่ ใี ครเหน็ หน้าฮูเจยี เลอ่ มาหลาย วนั แลว้ เขาไมไ่ ดอ้ อกจากหอ้ งบรรทมเลย\" \"คงบาดเจบ็ ไมน่ ้อยทเี ดยี ว\" สรุ เสยี งเขม้ ขนึ ฟังดกู ร็ ู้ การ บาดเจบ็ หนกั ของฮูเจยี เลอ่ อาจจะสรา้ งหายนะใหญ่ตามมา \"สงั คนจบั ตาตําหนกั บรู พาของซอื ฟังอยา่ งใกลช้ ดิ แลว้ ก็ ใหด้ ทู า่ ทขี ององคช์ ายอกี สองคนนนั ดว้ ย ถา้ ฮเู จยี เล่อตาย ซอื ฟังตอ้ งเคลอื นไหวใหญแ่ น่\" ยามนีแมฮ้ ่องเตข้ องซอื ฟังยงั อยู่ แต่อาํ นาจทกุ อยา่ งลว้ น วางอยบู่ นมอื ของฮเู จยี เลอ่ อยา่ งเบด็ เสรจ็ เป็นทแี น่นอน แลว้ ว่ารชั ทายาทผนู้ จี ะกา้ วขนึ เป็นโอรสสวรรคอ์ งคต์ ่อไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 4 แตห่ ากเกดิ เหตุการณ์ไมค่ าดฝันจนตําหนกั บรู พาลม่ สลาย เชอื พระวงศข์ องซอื ฟังจะระสาํ ระสาย กลมุ่ อํานาจจะแตก เป็นเสยี ง การหาํ หนั กนั ระหวา่ งเหลา่ องคช์ ายจะตามมา แตน่ ่ากลวั กว่านนั คอื อาจจะมกี ารยมื มอื แลกเปลยี น ผลประโยชน์กบั คนในตา้ ถง อาจถงึ ขนั รว่ มมอื กนั ผลกั ดนั อกี ฝ่ายขนึ สบู่ ลั ลงั ก์ มฮี ูเจยี เลอ่ อยนู่ บั วา่ เขาเป็นภยั ต่อตา้ ถง แต่หากขาดฮเู จยี เลอ่ ซอื ฟังกย็ งั เป็นภยั ต่อตา้ ถงอยดู่ ี มแี ต่เสยี กบั เสยี ทงั ขนึ ทงั ลอ่ ง สหี น้าของฮ่องเตอ้ ่เู หอตฉี ายแววไมพ่ อพระทยั กบั ผลลพั ธ์ ทไี มอ่ าจชชี ดั เชน่ นี \"รอดวู า่ เขาจะมที างรอดไดไ้ หม ถา้ ไมม่ กี ท็ าํ ใหม้ เี สยี \" การ ทฮี ูเจยี เล่อมชี วี ติ อยู่ ยงั มองเหน็ กลุม่ อํานาจต่างๆ ขมวด เป็นเกลยี วเดยี วได้ \"หากเขารอด ทรงคดิ จะทาํ เชน่ ไรตอ่ พะ่ ยะ่ ค่ะ\" โมเ่ หยาทลู ถาม \"บนั ทอนเขา\" พระพกั ตรง์ ดงามทปี ระดบั ดว้ ยรอยสรวล ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 5 บางๆ ยามเอ่ยออกมาเสยี งเหยี มช่างดูขดั กนั \"หากมนั พน้ ประตผู มี าไดจ้ รงิ ๆ เราตอ้ งการใหพ้ วกเจา้ คดิ หาวธิ บี นั ทอนฮเู จยี เลอ่ ใหค้ นผนู้ ีอยไู่ มส่ ตู้ าย ใหม้ นั ไมม่ เี วลามาคดิ เรอื งตา้ ถงอกี \" \"รบั ดว้ ยเกลา้ พะ่ ยะ่ คะ่ \" ขนุ นางทงั สามคนในหอ้ งต่าง ประสานมอื รบั พระบญั ชา เซยี จยงหานทาํ ทา่ จะกราบทลู เรอื งต่อไป แตฝ่ ่าบาทกลบั ยกพระหตั ถ์หา้ ม สายพระเนตรกลอกไปดา้ นขา้ งขณะที เงยี หฟู ังเงยี บๆ ขนุ นางทาํ สามตา่ งเป็นขนุ นางฝ่ายบู๊ แมแ้ ต่ราชครอู ยา่ งโม่ เหยา แมจ้ ะไมไ่ ดเ้ อาดที างดา้ นออกรบอยา่ งพนี ้องคนอนื แต่เขากไ็ ดร้ บั การฝึกวรยทุ ธอ์ ยา่ งเขม้ งวดมาจากตระกลู ทหารของตน ดงั นนั เมอื เหน็ ทา่ ทางของฝ่าบาทกร็ บั รไู้ ด้ ถงึ ความไมช่ อบมาพากล ผมู้ กี ําลงั ภายในมกั จะมสี มั ผสั ทรี บั รไู้ ดร้ วดเรว็ แจม่ ชดั กวา่ คนทวั ไป เฉนิ เฟยฉกี บั เซยี จยงหานนนั ไมต่ อ้ งพดู ถงึ ทงั สองนับวา่ เป็นหนึงในสสี ุดยอดผมู้ วี ทิ ยายุทธแ์ หง่ ตา้ ถง แมย้ ามนีจะยงั ยนื นิง แตม่ อื กลบั เตรยี มพรอ้ มบนอาวธุ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 6 เรยี บรอ้ ยแลว้ ฮอ่ งเตอ้ เู่ หอตถี อนปัสสาสะอยา่ งราํ คาญพระทยั วนั นีทรง เหนือยหน่ายอยทู่ สี นามแขง่ ชจู่ วที งั วนั คดิ วา่ จะไดก้ ลบั มา พกั ผอ่ น แต่กลบั ไดร้ บั แจง้ ขา่ วดว่ นจากฝ่ายราชการลบั มาถงึ ยามนีการพดู คุยเตรยี มจะปิดฉาก เขากลบั ไมเ่ หน็ วแี ววจะไดเ้ ขา้ บรรทมงา่ ยๆ ปัง! จอกชาในพระหตั ถ์ถูกปาเขา้ ไปหลงั ฉากกนั ลม นบั วา่ เป็นสญั ญาณเปิดศกึ เฉนิ หรงปัวชกั ดาบสาปวสนั ตอ์ อก จากฝักกอ่ นจะหมนุ กายกระโดดขนึ ไปฉะกบั คนรา้ ยทแี อบ อยบู่ นคาน โมเ่ หยาควา้ เอาตะเกยี งใกลม้ อื ขนึ มาเป็นอาวุธเพอื รบั หน้า ชายชุดดาํ ในขณะทเี ซยี จยงหานกาํ ลงั พวั พนั กบั ชายอกี คนทจี อ้ งจะเขา้ ถงึ ตวั ฮอ่ งเตอ้ เู่ หอตี ในขณะทขี นุ นางผภู้ กั ดที งั สามกําลงั ต่อสอู้ ยา่ งเอาเป็นเอา ตาย ฮ่องเตอ้ เู่ หอตกี ลบั ยงั นังอยบู่ นทปี ระทบั หงายถว้ ย ชาอกี ถว้ ยขนึ แลว้ รมิ นําชาใสจ่ อกใหม่ ทรงทอดพระเนตร กลมุ่ คนรา้ ยทสี อู้ ยา่ งไมค่ ดิ ชวี ติ แต่ไมอ่ าจฝ่ามาไดแ้ มแ้ ต่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 7 โมเ่ หยาทมี วี รยทุ ธต์ าํ ทสี ุดในบรรดาคนทงั หมด ดาบสาปวสนั ตใ์ นมอื เฉนิ เฟยฉตี วดั บนั คอคนรา้ ยไปแลว้ สาม ในขณะทเี ซยี จยงหานกาํ ลงั ซดั ฝ่ามอื ใสอ่ กของอกี คน จนกระอกั เลอื ด ภายในหอ้ งบรรทมยามนีราวกบั แบง่ ออกเป็นสองโลก โลกหนึงคอื เหลา่ ขนุ นางทตี อ่ สกู้ บั ผรู้ า้ ยอยา่ งไมค่ ดิ ชวี ติ อกี โลกหนึงคอื ฮอ่ งเตท้ ไี มร่ กั ตวั กลวั ตาย ยงั คงนงั จบิ ชา มองการต่อสู้ ไมต่ ่างจากกําลงั ชมทวิ ทศั น์ คลา้ ยไมร่ รู้ อ้ นรู้ หนาว ไมร่ ถู้ งึ ความตายทกี าํ ลงั มาเยอื น ตอนทขี นุ นางบ๊ทู งั สามคนกําลงั ฟาดฟันกบั ศตั รู ชายชดุ ดาํ ผหู้ นึงฉวยจงั หวะพุง่ ดาบหมายจะแทงใหท้ ะลุอกบรุ ุษ ในชดุ มงั กร ฮ่องเตม้ องชายผนู้ นั ดว้ ยสายตาเฉอื ยชา พระองคไ์ มข่ ยบั แมแ้ ต่ครงึ จงั ยงั คงยกจอกชาขนึ จบิ มองดดู าบทมี งุ่ ตรงมา หาตนดว้ ยสายตานิงสนิท \"อกั !\" ไมท่ นั ถงึ ตวั โอรสสวรรค์ บุรุษผนู้ นั กห็ งายหลงั ลม้ ตงึ ลง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 8 เฉนิ เฟยฉเี ดนิ ตามมาดงึ ดาบออกจากรา่ งเขา กอ่ นหนั ไป สบพระเนตรกบั บรุ ุษในชดุ มงั กรดว้ ยอารามไมไ่ ดด้ งั ใจ ...อยากทลู วา่ พระองคช์ า่ งเป็นตวั ปัญหา ชว่ ยหลบฉาก ออกไป หรอื เรยี กพวกองครกั ษ์เงามาลากออกไปซอ่ นสกั หน่อยไดห้ รอื ไม่ มาคอยนังเป็นเป้าเชน่ นชี า่ งชวนใหค้ น ราํ คาญ สหี น้าไมแ่ ยแสและไมป่ ิดบงั ความเหนือยหน่ายของเฉนิ หรงปัวทาํ ใหฮ้ อ่ งเตส้ รวลออกมา น้อยคนทจี ะกลา้ ใช้ สายตาเชน่ นีกบั เขา ขนุ นางทงั ใต้หลา้ มแี ต่จะนอบน้อม ประจบเอาใจ ยงิ เวลาเชน่ นียงิ ตอ้ งทลู บอกวา่ หว่ งใยพระว รองคม์ งั กรเพยี งใด จะยอมตายแทนตา่ งๆ นานา แต่เฉนิ เฟยฉกี ลบั มองพระองคไ์ มต่ า่ งจากภาระ ชา่ งชวนให้ เกลยี ดคนสกุลเฉนิ เพมิ อกี จรงิ ๆ เหลา่ คนรา้ ยเมอื เหน็ ว่าขนุ นางแค่สามคนกลบั ลม้ พวกตน ไดม้ ากกวา่ ครงึ ทงั ทไี มม่ อี งครกั ษเ์ งาหรอื ทหารวงั ร่วม ดว้ ย แต่กลบั เหน็ แววจะพ่ายแพต้ งั แต่ยามนี หวั หน้ากลุม่ จงึ สง่ สญั ญาณใหถ้ อย แต่ถนิ ของโอรสสวรรค์ ไมใ่ ชใ่ ครนึกจะเขา้ มาเหยยี บก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 7 9 มาแลว้ จะออกไปไดอ้ ยา่ งงา่ ยดาย \"ตามพวกมนั ไป เราไมต่ อ้ งการใหพ้ วกมนั รอดแมแ้ ต่คน เดยี ว\" สุรเสยี งทมุ้ ตํารบั สงั กบั หวั หน้าองครกั ษ์ลบั และแม่ ทพั ใหญ่ ชายหนุ่มทงั สองประสานมอื รบั บญั ชาแลว้ พุ่งตวั ออกจากหอ้ งบรรทมไป โมเ่ หยาเองเมอื เหน็ ซนุ กงกงสวนเขา้ มาในหอ้ งบรรทม เขากจ็ ดั แจงเรยี กหวั หน้าองครกั ษ์และทหารวงั มาสงั การ ใหป้ ิดการเขา้ ออกทุกเสน้ ทางและใหล้ าดตระเวนตรวจหา คนรา้ ยทนั ที * \"เจา้ บอกว่าเมอื คนื มคี นลอบสงั หารฝ่าบาท\" หลวิ จา้ วเว่ย เอ่ยทวนขณะทกี าํ ลงั ปักปินลงบนกลุม่ ผมของตวั เอง นาง มองอาเจนิ ผา่ นกระจกเหน็ ว่าสาวใชพ้ ยกั หน้ายนื ยนั ก็ หวั เราะเสยี งใส \"ดยี งิ \" \"ด?ี ดอี ยา่ งไรกนั เจา้ คะ?\" อาเจนิ ขนลกุ หากผอู้ นื มาได้ ยนิ ว่าคุณหนูชมชอบทฝี ่าบาททรงถกู ลอบปลงพระชนม์ หวั ของนางอาจจะไมเ่ หลอื ตงั บา่ อกี ตอ่ ไปแลว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 0 \"ตลอดเวลาทขี า้ ทาํ เรอื งดๆี กลบั ไมเ่ คยมโี ชค แตย่ าม หยบิ จบั ทาํ การชวั กลบั โชคชว่ ยเสยี ได\"้ หลวิ จา้ วเวย่ เอ่ย หยนั ตวั เอง \"โชคหรอื เจา้ คะ? หรอื ว่าเรอื งเมอื วาน...\" อาเจนิ นึกถงึ เลอื ดทเี ปือนกายคุณหนูกลบั มาแลว้ เสยี งกแ็ ผว่ ลง \"คณุ หนูจะไมเ่ ป็นไรใชไ่ หมเจา้ คะ?\" นางไมส่ นใจวา่ คุณหนูจะไปทาํ สงิ ใดมา แตห่ ว่ งยงิ นกั วา่ คุณหนูจะ เขา้ ตาจน \"ยอ่ มไมเ่ ป็นไร ขา้ บอกเจา้ แลว้ ว่าพวกมนั มอบสงิ ใดมา ขา้ แคเ่ พยี งตอบแทนเป็นเทา่ ทวเี ทา่ นนั \" หลงั จากหลงั นําตา ใหต้ วั เอง จา้ วเวย่ กก็ ลบั มาเยอื กเยน็ ดงั เกา่ \"ไมม่ ใี ครทาํ อนั ใดขา้ ได้ และจะไมม่ ใี ครทาํ อนั ใดเจา้ ได้ ...ดงั นนั อยา่ หวาดกลวั จนเป็นพริ ธุ ไมว่ า่ เกดิ สงิ ใดขนึ ใหน้ งิ เฉยไวเ้ สยี \" \"แลว้ เรอื งทคี นลอบสงั หาร...\" \"นีเป็นโชคของขา้ \" จา้ วเวย่ ยมิ แต้มวาดดอกเหมยทหี าง ควิ จางๆ \"ตามจรงิ ต่อใหไ้ มม่ เี รอื งนี เรอื งของสาวใชผ้ หู้ นงึ กไ็ มอ่ าจครกึ โครมขา้ มคนื อยแู่ ลว้ แต่ยงิ พอมเี รอื งนี ใคร จะไปสนใจบา่ วชนั ตํากนั ... นไี มน่ บั เป็นโชคหรอื ?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 1 จากสภาพศพของหลวนซอี าจทาํ ใหผ้ คู้ นตนื ตระหนกและ หวาดผวาอยบู่ า้ ง เพอื กลบเกลอื นเรอื งนนั ฝ่าบาทอาจมี รบั สงั ใหส้ บื สวนอยา่ งจรงิ จงั เพอื เรยี กขวญั กาํ ลงั ใจใหค้ น ในตาํ หนักหลงิ ซานและปลอบโยนคนสกุลหลวิ แตน่ นั กแ็ คเ่ ปลอื ก แทจ้ รงิ คณุ คา่ ของชวี ติ คนในใตห้ ลา้ นี หาไดเ้ ทา่ เทยี มกนั บา่ วรบั ใชผ้ หู้ นึงตาย ตอ่ ใหส้ ภาพศพ จะชวนขนหวั ลกุ แค่ไหนแตก่ เ็ ป็นแคก่ ารตายของบ่าวผู้ หนงึ ทหารวงั จะสนใจเรอื งนีอยไู่ มถ่ งึ สามวนั กอ่ นจะปลอ่ ย ใหเ้ รอื งเงยี บลง ยงิ หากสบื สาวแลว้ เกยี วพนั เป็นวงกวา้ ง หรอื พวั พนั กบั ผมู้ อี ํานาจ พวกเขายอ่ มไมค่ ดิ สงั เวย ตาํ แหน่งตวั เองเพอื สบื สวนการตายของบา่ วชนั ตําทไี รค้ า่ ราวกบั เศษกรวด นนั คอื สงิ ทหี ลวิ จา้ วเวย่ คาดการณ์เอาไวแ้ ลว้ ดงั นนั นางจงึ ไมเ่ กรงกลวั แมแ้ ต่น้อยทจี ะลงมอื เอง แตย่ ามนีเมอื ไดข้ า่ ว วา่ มคี นรา้ ยลอบสงั หารฝ่าบาท นียงิ เป็นขา่ วดอี ยา่ งทสี ดุ ชวี ติ คนไมเ่ ทา่ กนั ... บา่ วผหู้ นึงตายแลว้ กต็ ายไป แตโ่ อรสสวรรคแ์ มแ้ ตร่ อย ขว่ นรอยเดยี ว คนรา้ ยกต็ อ้ งถูกประหารเกา้ ชวั โคตร คน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 2 ทงั วงั ยอ่ มตนื ตระหนกกบั เรอื งนี ทหารวงั ยอ่ มพงุ่ เป้าเพอื สบื หาตวั คนทกี ลา้ กระทําการอุกอาจ หากพบศพหลวนซี นางกอ็ าจจะเป็นแค่ 'อกี ศพ' ในคนื ที ผา่ นมา หรอื ถา้ คดิ จะโยงนางเขา้ กบั คนรา้ ยลอบสงั หาร การสอบสวนกจ็ ะเรมิ อยา่ งผดิ ทผี ดิ ทางตงั แตต่ น้ กวา่ จะ วกกลบั มาไดย้ อ่ มใชเ้ วลานานแน่ หรอื ไมพ่ วกทหารวงั ก็ จะปัดการตายของนางตกไปตงั แตเ่ รมิ เพราะจะมองเป็น เรอื งบาดหมางสว่ นตวั ไมค่ วรคา่ ใหเ้ จยี ดเวลาสอบสวน เรอื งใหญ่มาจดั การเรอื งเลก็ นีเรยี กวา่ โชคของคนชวั ... หญงิ สาวจอ้ งมองโฉมสะคราญในกระจกแลว้ ยกยมิ พงึ ใจ ...นางดคู ลา้ ยจะทาํ ชวั ขนึ เหลอื เกนิ * เนืองจากเพงิ ผา่ นงานแขง่ ชจู่ วี หลวิ จา้ วอวจี งึ ตนื สายใน เชา้ วนั ถดั มา เสยี วชงิ กุลกี ุจอปรนนิบตั หิ ญงิ สาวลา้ งหน้า ลา้ งตาและเตรยี มอาหารทอี ุน่ รอมาสามรอบแลว้ ขนึ โต๊ะ จา้ วอวไี มไ่ ดเ้ ปลยี นชดุ แต่ขยบั มานงั โต๊ะเตรยี มทาน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 3 อาหารก่อน มอื นีนางไมไ่ ดท้ านรว่ มกบั บดิ ามารดาเพราะ ตนื สาย หญงิ สาวมองเสยี วชงิ ทเี รยี กบา่ วคนอนื มาตงั สาํ รบั อยา่ งงนุ่ งา่ นแลว้ ใหร้ สู้ กึ ราํ คาญใจ \"หลวนซไี ปไหน ทาํ ไมเป็นเจา้ มาปลุกขา้ ?\" หญงิ สาวถาม ขนึ เสยี วชงิ คอ้ มกายสา่ ยหน้าพลางตอบเสยี งเบา \"บา่ วไม่ ทราบเจา้ ค่ะ ตงั แต่เยน็ วานกไ็ มเ่ หน็ พหี ลวนซแี ลว้ \" \"มนั หายไปไหนของมนั คดิ จะอหู้ รอื ?\" จา้ วอวจี บั ตะเกยี บ ขนึ อยา่ งหงุดหงดิ แต่ครูเ่ ดยี วกเ็ ลกิ สนใจเรอื งของบา่ วไพร่ นางมองอาหารละลานตาบนโต๊ะ ในใจรสู้ กึ ประหลาดนัก \"เหตุใดวนั นีมแี ตก่ บั ขา้ วจําพวกเนือทงั สนิ \" ไมว่ ่าจะเป็น ของทอด ตม้ ยา่ ง กม็ แี ตเ่ นือทุกจาน \"นางกาํ นลั จากครวั กลางแจง้ วา่ เป็นเนือจากฉางโจวเจา้ คะ่ \" \"ฉางโจว?\" หลวิ จา้ วอวคี ดิ ทบทวน ฉางโจวเป็นเมอื งของ โจวอ๋อง เมอื วานไดย้ นิ วา่ ทา่ นอ๋องผนู้ ขี นของมาถวายฝ่า บาทหลายคนั รถ ดงั นนั นางจงึ ไมแ่ ปลกใจทบี ดิ าอาจจะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 4 ไดร้ บั แบง่ ของเลก็ ๆ เชน่ เนือมาทาํ อาหาร \"ทา่ นพอ่ ทา่ นแมก่ นิ ขา้ วแลว้ หรอื ?\" \"นายทา่ นทงั สองกนิ ไปแลว้ เจา้ คะ่ \" \"อมื \" หลวิ จา้ วอวไี มส่ นใจถามอกี นางลองคบี เนือทถี ูกหนั เป็นชนิ เลก็ พอดคี าํ ในจานทอดขนึ มาชมิ เคยี วกรบุ ๆ ใน ปากอยคู่ รหู่ นึงกพ็ ยกั หน้า \"เนือดี นุ่มลนิ ยงิ นกั \" รสชาตฝิ ีมอื ครวั หลวงยอ่ มไมข่ เี หร่ ประกอบกบั วตั ถุดบิ ดยี งิ ทาํ ใหเ้ ป็นทพี อใจของหลวิ จา้ วอวี นางตกั ชมิ แกงอกี กพ็ บว่ารสชาตเิ ป็นเลศิ มอื นันนางจงึ กนิ ไดอ้ ยา่ งอมิ หนําสาํ ราญ * ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ มองสง่ สามอี อกไปรว่ มประชมุ เชา้ ที ตําหนกั กลางแลว้ จงึ ยอ้ นกลบั มาทหี อ้ งอาหาร นางนังลง ใหบ้ ่าวรบั ใชพ้ ดั ซา้ ยพดั ขวาคลายรอ้ นใหต้ น บนโต๊ะอาหารมกี บั ขา้ วหลายประเภท แต่มจี านหนึงซงึ สะดดุ ตานางยงิ \"หลานสาวผนู้ ี คดิ วา่ ขา้ ยงั สาวยงั แสเ้ ช่นนางหรอื ไรถงึ ได้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 5 สง่ ของจําพวกเนือมาใหข้ า้ กนิ \" ปากกลา่ วบน่ แตส่ ายตา ฉายแววรกั ใคร่เอน็ ดู บ่าวสอพลอขา้ งกายไดย้ นิ ฮหู ยนิ กลา่ วเช่นนนั กร็ บี พดู ประจบ \"เพราะคณุ หนูหลวิ รกั ใครนายทา่ น มขี องดสี งิ ใดก็ คดิ แบ่งปันใหน้ ายทา่ นเสมอ เชน่ นีแลว้ อยา่ ถอื สาเลยเจา้ คะ่ \" \"หึ นางขปี ระจบเชน่ น\"ี เอย่ พลางยมิ อารมณ์ดี พวกบา่ ว จงึ จดั การตกั แกงทหี ลวิ จา้ งอวสี ง่ มาใหฮ้ หู ยนิ แบ่งลงถว้ ย เลก็ ใหเ้ จา้ นายไดช้ มิ ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ตกั กนิ กพ็ บวา่ รสชาตดิ สี มกบั ทหี ลวิ จา้ วอวตี งั ใจใหห้ อ้ งเครอื งทาํ มาให้ \"ดๆี รสชาตถิ ูกปากขา้ นกั \" เมอื ไดย้ นิ เชน่ นนั แลว้ บ่าวทปี รนนบิ ตั นิ างทาน อาหารจงึ ยงิ ตกั แกงของคุณหนูหลวิ ใหน้ างกนิ มาเป็น พเิ ศษ * หลวิ จา้ วอวที านขา้ วจนเกอื บจะเสรจ็ แตพ่ ลนั ไดย้ นิ เสยี ง เอะอะจากประตชู นั นอก นางตวดั สายตามองเสยี วชงิ ทนี งั อยขู่ า้ งโตะ๊ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 6 \"ดา้ นนอกเกดิ อะไรขนึ ?\" เสยี วชงิ พาซอื ตอบตามตรง \"บา่ วไมท่ ราบเจา้ ค่ะ\" \"นงั โง่ ไมร่ กู้ อ็ อกไปดสู ิ ถามอะไรไมร่ เู้ รอื งสกั อยา่ ง น่า ราํ คาญจรงิ \" จา้ วอวหี ยบิ ผกั ในจานปาใส่สาวใช้ เสยี วชงิ รบี ผุดลกุ วงิ ออกไปจากหอ้ งราวกบั หนีตาย ครหู นึงจงึ วงิ หน้าตนื กลบั มา \"คุณหนู คณุ หนูเจา้ คะ\" \"เอะอะอะไรของเจา้ มอี ะไรกว็ า่ มา\" \"มที หารวงั มาตามคนเรอื นเราเจา้ คะ่ \" เสยี วชงิ ว่า จา้ วอวกี ดสายตาอยา่ งราํ คาญ \"ตามไปทาํ ไม?\" \"เหน็ วา่ พบศพทปี ่าหลงั อุทยานตะวนั ออก มคี นคนุ้ ว่าเป็น คนของสกุลหลวิ จงึ มาเรยี กคนไปชตี วั เจา้ คะ่ \" \"ศพ?... ใครกนั !?\" \"เขาว่าอาจจะเป็นพหี ลวนซเี จา้ คะ่ \" เพลง้ ! ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 7 หลวิ จา้ วอวปี ัดจอกชาใกลม้ อื ตกจากโต๊ะ นางเบกิ ตาโต มองเสยี งชงิ อยา่ งน่ากลวั \"คุณหนูจะไปดหู รอื ไมเ่ จา้ คะ\" \"นงั โง!่ คณุ หนูอยา่ งขา้ ทาํ ไมตอ้ งไปดศู พเน่าๆ ดว้ ย แก นนั แหละรบี ไปดวู า่ เป็นนงั หลวนซจี รงิ ไหม ไป!\" จา้ วอวี ตวาดลนั ยงั ไมป่ ักใจเชอื บา่ วคนสนิททรี บั ใชก้ นั มาเนนิ นานจะตายลงอยา่ งไมม่ ปี ีมขี ลุย่ เสยี วชงิ กระวกี ระวาดออกจากหอ้ งนอนของคุณหนู ในขณะทหี ลวิ จา้ วอวใี บหน้าขรมึ ลงอยา่ งเหน็ ไดช้ ดั นาน เขา้ กเ็ ดนิ วนไปวนมาในหอ้ ง รสู้ กึ กงั วลใจจนนงั ไมต่ ดิ นานทเี ดยี วกว่าเสยี วชงิ จะกลบั มาดว้ ยสภาพขวญั เสยี \"คณุ หนู คุณหนูเจา้ ขา เป็นศพพหี ลวนซจี รงิ ๆ เจา้ ค่ะ\" นางตะโกนลนั หอ้ ง หน้าซดี เซยี ว ดวงตาแดงกาํ เตรยี มจะ ราํ ไห้ หลวิ จา้ วอวที งิ กายลงบนตงั นางรสู้ กึ หมดเรยี วแรงขนึ มา ทนั ใด \"ไมร่ ใู้ ครมนั ชา่ งโหดเหยี มนัก สภาพศพดไู มไ่ ดเ้ ลยเจา้ คะ่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 8 มนั ตดั มอื พหี ลวนซยี ดั เขา้ ปากนางไว้ ใหน้ างกดั คาบราว กบั กาํ ลงั กนิ เนือตนเอง ทหารวงั พยายามงา้ งเอาออกกท็ าํ ไมไ่ ด\"้ เสยี วชงิ อธบิ ายภาพทเี หน็ พรอ้ มขนลกุ ไปทงั รา่ ง หลวิ จา้ วอวหี นั ขวบั คาํ ว่า 'กนิ เนือตวั เอง' ทาํ ใหข้ นบน แผน่ หลงั ของนางตงั ชนั ขนึ ในหวั เรมิ มคี วามคดิ บางอยา่ ง ทนี ่ากลวั เกนิ กว่าจะจบั ตอ้ ง \"ทอ่ นขากถ็ กู แยกจากตวั ยงั มเี นือทถี ูกหนั หายไปอกี ขา ทงั ขาแทบจะเหลอื แต่กระดกู ไมร่ ูเ้ อาเนือไปทําคณุ ไสย หรอื เอาใหส้ ตั ว์กนิ พวกทหารวงั ยงั หาไมพ่ บเลยเจา้ ค่ะ\" \"....\" หลวิ จา้ วอวเี กรง็ กายแขง็ คา้ ง นางกลนื นําลายฝืดคอ คดิ ถงึ บางเรอื งขนึ มากอ่ นจะชนี ิวไปจานอาหารว่างเปลา่ บนโต๊ะ \"เจา้ บอกวา่ เนอื ทขี า้ เพงิ กนิ มาจากทใี ดนะ?\" \"ฉางโจวเจา้ คะ่ \" เสยี วชงิ งนุ งงว่าทาํ ไมจๆู่ คณุ หนูถงึ ถาม เรอื งอาหารขนึ มา แต่ไมท่ นั ฟังจบหลวิ จา้ วอวกี ว็ งิ ออกจากประตู มงุ่ หน้าตรง ไปยงั หอ้ งของมารดา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 8 9 \"ทา่ นแม!่ \" \"รบี เรง่ อะไรปานนนั เป็นสาวเป็นแส่ ใครเหน็ เขา้ จะไม่ งาม\" เจนิ ฮยุ่ เหมยทนี งั ปักผา้ อยมู่ องสภาพ กระเซอะกระเซงิ ของจา้ วอวแี ลว้ เอย่ ปากบน่ \"ทา่ นแม่ โจวอ๋องไดแ้ บง่ เนือมาใหจ้ วนเราหรอื ไมเ่ จา้ คะ?\" หลวิ จา้ วอวไี มส่ นใจฟังมารดา นางรบี ถามขนึ \"เจา้ พูดอะไร!? บดิ าเจา้ ไมเ่ คยมคี วามสมั พนั ธก์ บั โจวอ๋อง อยา่ ไดพ้ ูดจาเหลวไหล หากใครไดย้ นิ เขา้ เอาไปทูลฮอ่ งเต้ จะเป็นเรอื ง\" โจวอ๋องหมนิ เหมจ่ ะเป็นภยั ตอ่ ราชบลั ลงั ก์ หลวิ เฉยี นเป็นขนุ นางทวี างตวั ใสสะอาดไมข่ อ้ งเกยี วกบั กลุม่ อํานาจทเี ป็นปรปักษก์ บั ฝ่าบาทมหี รอื จะไปรบั ของ จากเขาแมเ้ ลก็ น้อยเพยี งใด ใบหน้าของหลวิ จา้ วอวสี ลบั สเี ดยี วซดี เดยี วแดง นางทงิ กายลงนงั บนพนื นยั ตาเรมิ มนี ําตาเอ่อคลอ \"แลว้ มที างที จวนเราจะไดเ้ นือจากฉางโจวมาทาํ อาหารหรอื ไม?่ \" \"ถา้ ยามอยถู่ งเยยี นกม็ ี แต่ทนี ีไมไ่ ดห้ รอก อกี อยา่ งจะขน เนือจากฉางโจวมามแี ต่จะลาํ บาก นอกเสยี จากจะเอาสตั ว์ ตวั เป็นๆ ขนึ เกวยี นมาแลว้ คอ่ ยฆา่ ทนี ี ...แมแ้ ตโ่ จวอ๋องที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 0 เจา้ วา่ แมจ่ าํ ไดว้ า่ เขายงั ไมก่ ลา้ ขนของสดมาถวายฝ่าบาท เลยเพราะกลวั เน่าเสยี กอ่ นมาถงึ แลว้ จะกลายเป็นการ หมนิ โอรสสวรรค\"์ หลวิ จา้ วอวอี า้ ๆ หุบๆ ปาก คลา้ ยมคี าํ ใดจะกลา่ วแต่ไม่ กลา้ กลา่ ว นึกถงึ คาํ พูดของเสยี วชงิ ทวี า่ เนือบนกายหลวน ซหี ายไป ป่านนีทหารยงั หาไมเ่ จอ แลว้ เนือจากฉางโจวทนี างเพงิ กนิ .... \"อ๊วก!\" \"จา้ วอว!ี จา้ วอว!ี \" วงสนทนาแทบแตกกระเจงิ เมอื จๆู่ คุณหนูของจวนกอ็ ว้ กออกมากลางหอ้ ง ตอ่ หน้าทงั มารดา และสาวใชโ้ ดยรอบ เจนิ ฮนุ่ เหมยกรดี รอ้ งลนั รบี เขา้ ไปประคองบตุ รสาว แต่ สาวใชค้ นอนื ดว้ ยอารามตกใจจงึ รบี กระโดดหนีกนั คนละ ทศิ \"ลกู ไมย่ อม ลกู ไมย่ อม\" หลวิ จา้ วอวกี รดี รอ้ งสลบั กลบั อว้ ก ออกมาจนเปรอะเตม็ พนื หอ้ ง \"จา้ วอวใี จเยน็ ๆ ใจเยน็ ๆ เกดิ อนั ใดขนึ !?\" เจนิ ฮุยเหมยม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 1 องสหี น้าทรมานของบตุ รสาวแลว้ ตระหนกนกั รบี สงั ใหค้ น ไปยกถงั นํากบั ผา้ มา \"ลกู ไมย่ อม ลกู จะเอามนั เขา้ คุก!\" \"มนั เรอื งอนั ใดกนั !?\" \"มนั ใหล้ กู กนิ เนอื คน!\" \"!!!!!\" \"นงั หลวนซตี ายแลว้ มคี นฆา่ มนั แลเ่ นือมนั มคี นเอาเนอื มนั มาใหล้ กู กนิ !\" หญงิ สาวทงั กรดี รอ้ งดดี ดนิ ตาลกึ ถลน แดงกาํ ราวกบั ผเี ขา้ ทาํ ใหพ้ วกบา่ วตอ้ งมาชว่ ยกนั จบั รงั เอาไว้ \"จา้ วอว!ี \" เจนิ ฮุย่ เหมยไดย้ นิ คาํ พูดของบตุ รกี ต็ ะโกนดงั ลนั * \"ฮ่าๆๆ\" หลวิ จา้ วเวย่ หวั เราะเสยี งใสยามอาเจนิ เขา้ มา รายงานขา่ ว จวนสกลุ หลวิ มคี นวงิ วนุ่ เขา้ ออกไมห่ ยุด ศพ ของหลวนซถี กู พบแลว้ ทงั สภาพศพกช็ วนขวญั ผวาจนทาํ ใหข้ า่ วลอื แพรอ่ อกไปอยา่ งรวดเรว็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 2 ฝังสกุลเจนิ รออยนู่ านจๆู่ กม็ คี นไปตามหมอหลวงเพอื มา ตรวจอาการฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เท่านีกท็ ราบไดว้ า่ พวกมนั คงรู้ แลว้ วา่ ทกี ลนื เขา้ ไปนนั เป็นเลอื ดเนือพวกเดยี วกนั เอง อาเจนิ แมจ้ ะนึกกลวั อยบู่ า้ ง แต่เมอื คดิ วา่ คณุ หนูไมเ่ คย รา้ ยกาจเชน่ นนั กบั ตน และไมม่ เี หตุผลทคี ณุ หนูจะทาํ รา้ ย ตนกเ็ ลกิ กลวั ทงั ยงั สะใจไมน่ ้อยกบั วธิ เี หยี มโหดของ คณุ หนู คอ่ ยสาสมกบั ทพี ยายามใสค่ วามนาง เพราะหากคนื นนั พวกคนของฮองเฮาพบรองเทา้ ในหอ้ งของนาง อาเจนิ คง มชี ะตาไมต่ ่างจากบา่ วสกุลหยทู ตี อ้ งตายแทนนายผูน้ นั ไหนจะกลา้ ลงมอื กบั ฮหู ยนิ ท่านรองเจา้ กรม ทงั แมท่ งั ลกู ป่านนียงั ไมอ่ าจตรวจไดว้ า่ เดก็ จะครบสมบรู ณ์หรอื ไม่ ทาํ ใหน้ ายทา่ นทงั สองเป็นทกุ ขถ์ งึ เพยี งนี ตายไปกส็ าสมแลว้ \"คุณหนูเจา้ ขา ถา้ พวกนนั ไปแจง้ ทหารวงั เรอื งเนือ...\" \"พวกมนั กลา้ หรอื ?\" หลวิ จา้ วเว่ยยมิ เยาะ \"นงั หลวนซตี ายกเ็ รอื งหนึง คนสกลุ หลวิ กนิ เนือคนกเ็ ป็น อกี เรอื งหนึง เจา้ ไมจ่ าํ เป็นตอ้ งกงั วลเลย\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 3 \"ทาํ ไมเล่าเจา้ คะ?\" \"เจา้ คดิ วา่ จะเป็นอยา่ งไรถา้ มขี า่ วว่าคนสกุลหลวิ กนิ เนือ คนหลดุ ออกมา คนจะเหน็ ใจสงสารรึ ...หึ พวกมนั จะเป็น ทรี งั เกยี จเสยี ยงิ กวา่ สตั ว์รา้ ย ยงิ ในถงเยยี นหากมขี า่ ว เช่นนีกระจายออกไป ใครจะสนวา่ หลวนซถี ูกผใู้ ดฆา่ หรอื คนสกุลหลวิ ถกู หลอกใหก้ นิ เนือคน มแี ต่คนจะจาํ วา่ พวก มนั กนิ จรงิ ๆ เทา่ นนั \" หลวิ จา้ วเวย่ กม้ มองเลบ็ สดี อกทอ้ ที ตนเพงิ ทาใหม่ \"เจา้ คดิ วา่ สกลุ หลวิ ไรศ้ ตั รรู ึ หากมคี นฉวยโอกาสประโคม ขา่ วเรอื งนีใหค้ รกึ โครมสกั หน่อย แตง่ เตมิ อกี นิด ขา่ ว อาจจะไปไกลถงึ ขนั ทคี นสกลุ หลวิ รวมหวั กบั ฆา่ สาวใชเ้ พอื กนิ เนือกเ็ ป็นได้ นงั จา้ วอวกี อ็ ยา่ ไดฝ้ ันเลยวา่ ชวี ติ นจี ะได้ แตง่ กบั ผชู้ ายดๆี แมแ้ ต่หลวิ เฉยี นบดิ าขา้ หากเป็นที รงั เกยี จของราษฎรในถงเยยี นแลว้ เขาจะยงั มหี น้าฝันถงึ ตาํ แหน่งเสนาบดไี ดอ้ กี ร?ึ \" หญงิ สาวดวงตาวาวโรจน์ \"พวกมนั เอาตาํ แหน่งขนุ นางและชอื เสยี งมาปิดปากท่าน น้า ไมใ่ หท้ า่ นน้าของขา้ แจง้ กบั ทหารวงั บบี ไมใ่ หท้ า่ นน้า ของขา้ เอาเรอื งทงั ทนี ้าสะใภต้ อ้ งนอนซมอยบู่ นเตยี ง เชน่ นนั ครงั นีขา้ กใ็ ชว้ ธิ เี ดยี วกบั พวกมนั \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 4 พวกมนั มอบสงิ ใด นางลว้ นตอบแทนดว้ ยสงิ นนั แมแ้ ตว่ ธิ ี บบี บงั คบั เพอื เปิดทางรอดใหต้ วั เอง นางกเ็ ลยี นแบบวธิ ี ของพวกมนั \"หากคดิ จะใหท้ างการสบื สวนใหถ้ งึ ทสี ุด กต็ อ้ งดวู า่ หลวิ เฉยี นกบั น้องรองของขา้ กลา้ สละอนาคตของตวั เองเพอื สงั เวยอาหารมอื นีหรอื ไม\"่ นางยงั จาํ ได้ ยามทพี วกมนั ยนื มองนางเลอื ดไหลจนหมด ตวั ทงั นงั หลวนซี นงั จา้ วอวี และบดิ าสุดทรี กั ของนาง ในชว่ งเวลาทนี างเจบ็ ปวดทสี ุด สายตาทจี บั จอ้ งบนรา่ ง นางมแี ต่ความเดยี ดฉนั ทร์ งั เกยี จ ประเมนิ นางเป็นหนงึ สงิ ไรค้ า่ ไมต่ า่ งจากขยะ ครงั นนั พวกมนั ฆา่ ลูกในทอ้ งของนางกอ่ น ใหน้ างทนมอง กอ้ นเนือทขี นึ รปู รา่ งเป็นคนแลว้ ออกจากทอ้ งของตวั เอง ยามนีพวกมนั แตะตอ้ งลูกของนา้ สะใภ้ จติ มารในตวั นาง ยอ่ มไมอ่ าจสงบไดอ้ กี แมน้ างจะไมอ่ าจรกั เดก็ คนนนั ไดอ้ ยา่ งเตม็ อก แต่นางกฝ็ ืนทนรกั ษาเดก็ คนนนั ไวอ้ ยา่ งยากลาํ บาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 5 กลบั ตอ้ งมามองลกู ของตนตาย ... ดเี ทา่ ไหรท่ นี างไมป่ ่นกระดกู นงั หลวนซเี พอื ระบายแคน้ ผรี ึ วญิ ญาณรึ แมม้ นั ตายไปวนั นนี างยงั ไมร่ สู้ กึ วา่ สาสม เลยดว้ ยซํา ถา้ มนั กลา้ แคน้ นางกม็ าเถอะ ต่อใหห้ ลุดมา จากนรก นางกจ็ ะฉกี ทงึ วญิ ญาณของมนั ใหส้ ลายเป็น ผยุ ผง \"คณุ หนูลาํ ลกึ เหลอื เกนิ เจา้ คะ่ \" เถาเฝิงชงิ กลาํ กลนื ความทกุ ขไ์ มอ่ าจแจง้ ทางการเพอื รกั ษาอนาคตของตวั เอง เมอื คุณหนูเอาคนื กบ็ บี ใหค้ นสกลุ หลวิ ทงั บนทงั ลา่ งกลาํ กลนื ความแคน้ ไมอ่ าจแจง้ ทางการ เพอื อนาคตของตวั เอง เชน่ นีจงึ เรยี กว่าเกลอื จมิ เกลอื อกี ทงั คนสกลุ หลวิ ตอ้ งยงิ อยากจะผา่ นเรอื งนไี ปใหเ้ รว็ ไว มแี ต่จะฝังเรอื งการตายของหลวนซใี หเ้ รว็ ทสี ดุ ดงั นนั การ ตายของนางจงึ ไมม่ ใี ครสนใจจะมอบความยตุ ธิ รรมใหแ้ น่ สะใจ... สะใจยงิ นกั ! * ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 6 \"ไอห้ ยา นีเจา้ ไลต่ ามมอื สงั การมาทงั คนื เลยหรอื ถงึ กลบั มาสภาพนี\" ตูเ้ สยี วเสยี นเอาพดั ในมอื ชสี ภาพยาํ แย่ ของเฉนิ เฟยฉที เี พงิ หอบรา่ งกลบั มาถงึ เรอื นพกั \"เจา้ พวกนันฝีมอื สงั หารนับวา่ ดอ้ ย แต่ฝีเทา้ ตอนหนกี ลบั เป็นเลศิ ขา้ กบั เซยี จยงหานไลต่ ามพวกมนั ทงั คนื กว่าจะ จดั การไดห้ มด\" เฉนิ เฟยฉพี ูดพลางตรงดงิ เขา้ หอ้ งไปทงิ ตวั ลงเตยี งอยา่ งหมดเรยี วแรง \"ไอห้ ยา น่ากลวั จรงิ ๆ อยถู่ งึ เจอ้ เจยี งยงั มมี อื สงั หารลอบ เขา้ มาหาถงึ หอ้ งบรรทม ไมร่ วู้ า่ ฝ่าบาทตอ้ งรบั มดี รบั ดาบ มากรี อบชวั ชวี ติ นี\" \"สงสารเขาร?ึ สงสารเขากไ็ ปคกุ เขา่ แสดงความหว่ งใยที ตําหนกั กลางกบั พวกขนุ นางสอพลอโน่น\" เฉนิ หรงปัวผดุ ลกุ มาชนี ิวไล่ ตเู้ สยี วเสยี นรบี โบกพดั ในมอื ยมิ เผล่ \"ไมเ่ อาน่าขา้ แคส่ งสยั ไปอยา่ งนันเอง\" ใบหน้ากระจ่างเผย ยมิ อ่อนโยน \"ตอนทา่ นไมอ่ ยขู่ า้ ไดย้ นิ ขา่ วประหลาดมา เหมอื นกนั คลา้ ยจะมสี าวใชส้ กลุ หลวิ ถกู ฆา่ แถมยงั ถูกหนั มอื หนั ขา แลเ่ นอื ออกไปดว้ ย\" กนุ ซอื หนุ่มรายงานบรุ ุษตวั ใหญ่ทหี ลบั ตาพรมิ อยบู่ นเตยี ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 7 \"ขา้ คดิ จะถามทา่ นอยเู่ ชยี วว่าเป็นฝีมอื มอื สงั หารเมอื คนื หรอื ไม่ ไดข้ า่ วว่าลกั ษณะแผลคลา้ ยพวกมดี ทที หารพกตดิ ตวั กนั \" พรบึ ! ดวงตาทเี พงิ ปิดลงของเฉนิ เฟยฉลี มื ทนั ที นัยตาเขาแขง็ ทอื นึกถงึ มดี พกประจาํ กายทถี ูกฉกไปเมอื บา่ ยวานนี เขาตงั ใจจะไปเอาคนื จากนางตงั แต่เยน็ นนั แตก่ ลบั ถูก เซยี จยงหานขดั จงั หวะ ทงั ยงั โดนลากไปรอเขา้ เฝ้าที ตําหนกั กลางจงึ คดิ ว่าจะไปทวงคนื ภายหลงั แต่ไมค่ ดิ วา่ .... \"เฮ!้ ท่านเพงิ กลบั มาจะออกไปไหนอกี !?\" * ตกบา่ ยหลวิ จา้ วเว่ยใหอ้ าเจนิ ไปพกั สว่ นนางปิดหอ้ งเขยี น อกั ษรอยเู่ งยี บๆ อยา่ งจดจ่อ เมอื แดดคลอ้ ย ทา่ มกลางความเงยี บนางสมั ผสั ไดถ้ งึ ลม วบู หนึง พกู่ นั ในมอื จงึ ชะงกั คา้ ง หญงิ สาวเงยหน้าขนึ ชา้ ๆ กพ็ บกบั คนในความคดิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 8 โฉมสะคราญผลยิ มิ ตอ้ นรบั ผมู้ าเยอื น ในขณะทมี อื เรยี ว เออื มไปหยบิ ตําราเล่มหนาเขา้ มาวางบงั อกั ษรทตี นเพงิ เขยี นคา้ งไว้ \"ทา่ นปัวมาชา้ กว่าทขี า้ คดิ นกั \" นางลุกขนึ ประสานมอื คาํ นบั เขาทที าํ หน้าทะมนึ เดนิ ปราดเขา้ มาหา \"เจา้ ถกู มนั ครอบงาํ !?\" เขาใชส้ องนิวกดทคี อนางคลา้ ยจบั ชพี จร หลวิ จา้ วเว่ยไมไ่ ดข้ ยบั หนีปลอ่ ยใหเ้ ขาทาํ ตามใจ \"คนปกตติ อ้ งเอามนั ตดิ ตวั อยา่ งน้อยสามวนั ถงึ จะถกู จะถกู ครอบงาํ ทาํ ไมเจา้ ถงึ ...\" \"ทา่ นปัวหมายถงึ มดี พกเลม่ นนั ใชห่ รอื ไม?่ \" นางแตะแขน เขาแลว้ ดนั ใหพ้ น้ ตวั รา่ งโปรง่ ขยบั เดนิ ออกจากหลงั โต๊ะ เขา้ หอ้ งไปหยบิ มดี ของเขามายนื ให้ เขารบั มนั มาถอดปลอกออก กวาดตามองขนึ ลงครหู่ นึง แลว้ ตวดั สายตามองนางสหี น้าเครยี ด \"เจา้ ใชม้ นั ฆา่ คน\" \"ตอ้ งขออภยั ทา่ นปัวทขี า้ หยบิ ของมาโดยพละการ\" \"...เจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ ทําสงิ ใดลงไป!?\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 4 9 9 ดาบประจาํ กายของเฉนิ เฟยฉคี อื ดาบสาปวสนั ต์ ในอดตี เกอื บพนั ปีกอ่ นเดมิ มนั เคยเป็นดาบอาบโลหติ เป็นดาบ มารทเี ลอื งชอื ทสี ดุ เลม่ หนึงในใตห้ ลา้ ฤทธเิ ดชของมนั จะ ทวขี นึ เมอื ไดร้ บั การสงั เวยดว้ ยเลอื ดคน แตเ่ มอื ตกมาอยู่ ในมอื บรรพบรุ ษุ สกุลเฉนิ ไดม้ กี ารคดิ หาวธิ ที ําลายดาบ อาบโลหติ โดยไดท้ าํ พธิ หี ลอมมนั ขนึ ใหม่ ใชช้ า่ งตดี าบชอื ดงั นบั สบิ ผลดั เปลยี นกนั หลอมและ บวงสรวงดวงวญิ ญาณอาฆาตในดาบ เซน่ ไหวด้ ว้ ยเลอื ด หงสบ์ รสิ ุทธติ ลอดรอ้ ยวนั จนสามารถลา้ งไอมารของมนั ได้ และหลอมเอาเหลก็ กลา้ ตขี นึ ใหมเ่ ป็นดาบสาปวสนั ต์ แตถ่ งึ แมจ้ ะลา้ งไอมารออกไปแลว้ แต่พลงั ของดวง วญิ ญาณทเี คยสงั เวยดาบอาบโลหติ ยงั คงมผี ล หากคนที กาํ ลงั ภายในไมแ่ กก่ ลา้ และจติ ใจไมห่ นักแน่นครอบครอง มนั นานวนั เขา้ จะถูกดงึ เอาจติ สํานกึ ดา้ นมดื ออกมา ยงิ ถา้ คนผนู้ นั มจี ติ มารซกุ ซอ่ นอยู่ กจ็ ะยงิ ถูกครอบงาํ ใหท้ ําเรอื ง เลวรา้ ยได้ มดี พกของเขาชอื ว่ามดี ลา้ งวญิ ญาณ เป็นมดี ทตี ขี นึ จาก เหลก็ ทเี หลอื จากการตดี าบสาปวสนั ต์ ดงั นนั ฤทธเิ ดชของ มนั แทบไมต่ า่ งกนั ยามปกตมิ นั จะคมกรบิ เหนอื กวา่ มดี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 0 0 ธรรมดาหลายสบิ เท่า ยงิ หากคนใชม้ กี าํ ลงั ภายใน แขง็ แกร่งกถ็ งึ ขนั ทสี ามารถใชม้ นั ตดั เหลก็ กลา้ ไดท้ เี ดยี ว แตท่ ผี า่ นมา การจะถกู ครอบงาํ ไดน้ นั ตอ้ งใชเ้ วลาหลายวนั ทาํ ใหเ้ ขาไมไ่ ดเ้ ร่งรบี ในการไปทวงคนื นกั อกี ทงั ตดิ พนั ราชกจิ ของฝ่าบาทจงึ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จ ไมค่ ดิ วา่ มนั จะสง่ ผลเรว็ เชน่ นี เฉนิ เฟยฉสี ดู หายใจลกึ มองโฉมสะคราญทดี บู อบบางราว กบั กงิ ไผ่ ไมค่ ลา้ ยคนทจี ะลงมอื โหดเหยี มแลเ่ นือเถอื หนงั คนได้ \"เจา้ ถูกมนั ครอบงาํ ใชห่ รอื ไม?่ \" เขาไมอ่ ยากจะเชอื จรงิ ๆ ชายหนุ่มพยายามคดิ โทษมดี ทพี ลงั วญิ ญาณสงู จน ครอบงาํ สตรอี ่อนแอผหู้ นึง อยา่ งไรเสยี แมม้ ดี ลา้ งวญิ ญาณ จะคมแคไ่ หนหากคนใชไ้ รว้ รยทุ ธก์ ไ็ มม่ ที างจะหนั กระดกู คนได้ เช่นนนั นางตอ้ งรวู้ ธิ ถี อดหรอื เลาะกระดูกแน่ จา้ วเว่ยมองสายตาคน้ หาของเขาแลว้ ทาํ ใจโกหกไมล่ ง \"ผดิ แลว้ เจา้ คะ่ ...ขา้ ตา่ งหากทคี รอบงาํ มนั \" นางรสู้ กึ ไดถ้ งึ อารมณ์ทพี ลกุ่ พลา่ นยามทถี อื มนั อยใู่ นมอื แตต่ ่อใหไ้ มไ่ ดม้ ดี ของทา่ นแมท่ พั นางกจ็ ะทาํ อยา่ งทเี พงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น