แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 5 1 ทะเลหมิ ะ รา่ งสงู ใหญ่ยาํ ลงบนปยุ ขาวนวลเป็นจงั หวะหนกั แน่นจาํ พรวดอยไู่ มน่ านกม็ าถงึ ประตคู า่ ยชวั คราวทตี อนนมี รี ถมา้ ธรรมดาคนั หนึงจอดเทยี บ ดา้ นขา้ งมบี ่าวรบั ใชช้ ายหญงิ ยนื ถมู อื กนั อยู่ \"ขา้ เฉนิ เฟยฉไี มท่ ราบผมู้ าเป็นใคร?\" ตามปกตไิ มง่ า่ ยเลย ทจี ะเรยี กแมท่ พั ออกจากค่าย หากเป็นชว่ งทที าํ การรบกนั ยงิ ไมม่ ที างทเี รอื งเช่นนีจะเกดิ ขนึ แตใ่ นยามนีทอี ยใู่ จ กลางแผน่ ดนิ เกดิ ทว่ามดื แปดดา้ นแลว้ เฉนิ เฟยฉเี ลอื กจะ เดนิ ออกมาทนี ีดว้ ยความรสู้ กึ วาดหวงั อยา่ งยากจะกดขม่ คลา้ ยรอคนเออื มมอื มาฉุดรงั เขาขนึ จากโคลนตม ใหเ้ ขา อุ่นใจหลงั จากเหน็บหนาวมาเนินนาน หลงั ไดย้ นิ เสยี งดงั หา้ วหาญของทา่ นแมท่ พั พทิ กั ษด์ นิ แดน ในรถมา้ กม็ คี วามเคลอื นไหวอยคู่ รหู่ นึงกอ่ นทเี ฉนิ เฟยฉจี ะ มองเหน็ มอื ขาวหยกทเี ออื มออกมาจบั สาวใชใ้ หพ้ ยงุ ตวั ออกจากรถมา้ โดยมรี ม่ สแี ดงสง่ ออกมากางรอนางทขี ยบั ลงมาอยา่ งเชอื งชา้ หลายอดึ ใจ สตรตี รงหน้าสวมชุดกนั หนาวอยา่ งดแี ละตดั เยบ็ อยา่ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 2 พถิ พี ถิ นั นอกจากมอื ทโี ผลอ่ อกมาใหเ้ หน็ ทงั ตวั ลว้ นถูก หอ่ หุม้ เอาไวอ้ ยา่ งแน่นหนาราวกบั จะไมใ่ หอ้ ากาศเลวรา้ ย แตะตอ้ งถูกผวิ กายเนียนละเอยี ดของนางแมแ้ ตน่ ้อย เฉนิ เฟยฉยี นื มองภาพทนี างเยอื งยา่ งลงจากรถมา วูบหนึง เขาคดิ วา่ ทเี หน็ อยนู่ ีคลา้ ยดงั ภาพวาดแสนวจิ ติ รของนกั วาดผมู้ ชี อื เสยี ง หญงิ สาวทา่ มกลางทะเลหมิ ะ ขนจงิ จอกที พนั รอบคอนางฟูฟ่ องและเรมิ สะบดั ปลวิ เมอื ตอ้ งลม ร่มสี แดงสดชา่ งตดั กบั สขี าวสดุ ลูกหลู กู ตาทหี อ้ มลอ้ มกายพวก เขา ทวา่ เมอื ไดย้ ลใบหน้าของคณุ หนูผนู้ แี ลว้ เฉนิ เฟยฉกี ็ ตระหนกั วา่ นมี อิ าจใชม่ อื อบอุน่ ทเี ขาทวลิ หา หากแต่เป็น เปลวเพลงิ ทแี มแ้ ต่พายหุ มิ ะกค็ งต้องสยบใหก้ บั ความเลอ โฉมของนาง \"ขา้ น้อยหลวิ จา้ วเว่ยคาราวะทา่ นแมท่ พั \" นางประสานมอื แลว้ คอ้ มตวั ใหเ้ ขาดว้ ยกรยิ าทา่ ทางเหมาะสม \"ขา้ น้อยมา รบกวนโดยไมไ่ ดส้ ง่ เทยี บกอ่ นนบั ว่าเสยี มารยาท แต่ เพราะรอ้ นใจตอ้ งการบรจิ าคเสบยี งชว่ ยเหลอื หวงั วา่ ท่าน แมท่ พั จะยนิ ดเี จรจา\" นางกลา่ ววาจาตามมารยาทโดยทสี ี หน้าไมเ่ ปลยี นเลยแมแ้ ตน่ ้อย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 3 จา้ วเว่ยอดยอมรบั ไมไ่ ดว้ ่านายทหารผนู้ เี ป็นบรุ ษุ ทนี ่ากลวั ทสี ุดเท่าทนี างเคยพบ หากว่านางไมเ่ คยผา่ นความตาย ยงั เป็นเพยี งดรุณนี ้อยผเู้ พงิ พน้ วยั ปักปิน การต้อง เผชญิ หน้ากบั บุรษุ ผอู้ าบชะโลมกายดว้ ยกลนิ อายของการ ฆา่ ฟันและแผบ่ รรยากาศกดดนั ผคู้ นเชน่ นีคงไมอ่ าจยนื นงิ อยพู่ ดู คยุ กบั เขาไดแ้ น่ เฉนิ หรงปัวไมไ่ ดเ้ หมอื นกบั ทนี างจนิ ตนาการเอาไว้ ชอื เสยี งของเขากระฉ่อนเพราะความโหดเหยี มไรป้ ราณใี น สนามรบ ดงั นนั นางจงึ มกั แทนภาพเขาดว้ ยชายรปู รา่ ง ใหญโ่ ตไมต่ า่ งจากชาวอยุ กรู ท์ บี ุรษุ สงู สกั แปดฉอื ทงั ตวั โตกวา่ ชาวตา้ ถงมาก ใบหน้าคงเผยความดุดนั โหดเหยี ม ดงั สตั วร์ า้ ยตลอดเวลา แตด่ เู หมอื นชอื เสยี งจะเป็นตวั สรา้ ง จนิ ตนาการทเี กนิ จรงิ ไปมาก บุรษุ ตรงหนา้ นางผูน้ ีนบั วา่ รปู รา่ งสงู ใหญ่กาํ ยาํ จรงิ แตย่ งั อยใู่ นมาตรฐานของ ชายตา้ ถง ทงั ใบหน้าแมจ้ ะมหี นวดเคราอยบู่ า้ งแต่กไ็ มอ่ าจ ปิดบงั ความหลอ่ เหลาไดม้ ดิ ชดิ เขานบั วา่ เป็นบุรษุ ทรี ปู งามผหู้ นึงหากพจิ ารณาจากสงิ ทเี หน็ เพยี งแตค่ วามงดงามของเขานอกจากจะถกู หนวดเคราที ไมด่ แู ลใหด้ ตี ดั ทอนลง ความดบิ เถอื นและปราณสงั หารที ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 4 แผอ่ อกมากบ็ นั ทอนความงามนนั ลงอกี หลายสว่ น นับว่า เป็นผมู้ รี ปู โฉมน่ามองทว่าไมน่ ่าเขา้ ใกลส้ กั นดิ ในขณะทนี างมองประเมนิ เขา เขาเองกป็ ระเมนิ นาง เช่นกนั หลงั จากไดย้ นิ หญงิ สาวแนะนําตวั ควิ ของทา่ นแม่ ทพั หนุ่มกอ็ ดกระตุกไมไ่ ด้ เขาจาํ ไดแ้ มน่ ว่าสกุลหลวิ เป็น ลวิ ลอ้ ของพวกเชอื พระวงศส์ กุลอู่มาแต่ไหนแตไ่ ร ทงั ยงั พยายามหลกี เลยี งสมั พนั ธก์ บั ขนุ นางฝ่ายบ๊อู ยเู่ สมอ เหมอื นพวกจงิ จอกซ่อนหาง แต่สตรผี นู้ ีกลบั ออกปากวา่ จะมาชว่ ยกองทพั ซงึ หน้าแบบนีไมผ่ ดิ ปกตเิ กนิ ไปหน่อย หรอื \"แมน่ างคดิ จะบรจิ าคเทา่ ไหรก่ นั ?\" คุณหนูในหอ้ งหอผู้ หนงึ เบอื ทาํ บุญกบั วดั วาอารามคดิ จะมาทาํ บญุ ทกี องทพั แทนแลว้ หรอื นางคดิ วา่ เหมอื นการถวายเพลพระหรอื ไร หลวิ จา้ วเว่ยคลยี มิ นางคาดเดาความคดิ ดแู คลนของอกี ฝ่ายออก ยงิ นางอายนุ ้อยและเป็นเพยี งดรณุ ผี หู้ นึง ใครจะ เชอื วา่ นางสามารถหาเสบยี งมากมายมาช่วยกองทพั ได้ หญงิ สาวกะพรบิ ตาอยา่ งเชอื งชา้ ราวกบั จะชะลอเวลา หายใจทงิ ออกไปอกี หลายชวั ยามไดโ้ ดยไมเ่ บอื หน่ายกอ่ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 5 จะเปิดปากพูด \"หากขา้ น้อยบอกวา่ สามารถช่วยใหท้ พั ของทา่ นอยรู่ อดไปจนกว่าจะออกจากจนิ หยางไดเ้ ลา่ อกี ทงั ยงั สามารถออกจากจนิ หยางโดยมเี สบยี งเหลอื พอ กลบั ถงเยยี น ทา่ นแมท่ พั ยนิ ดจี ะเจรจาหรอื ไม?่ \" นางเหน็ แววตาคลางแคลงของเขาแปรเปลยี นเป็นวาวโรจน์ บรรยากาศหนาวเหน็บพลนั กดดนั ขนึ กว่าเดมิ หลงั จาก นางพดู จบ หญงิ สาวไมร่ อใหเ้ ขาตอบ เพราะรวู้ า่ เขาไมม่ ที างเลอื ก ดกี วา่ นีอยแู่ ลว้ \"เราจะไปคุยกนั ในทอี ุน่ กวา่ นไี ดห้ รอื ไมเ่ จา้ คะ?\" เฉนิ เฟยฉไี มอ่ ยากจะเชอื ว่าคนสกุลหลวิ จะชว่ ยเหลอื กองทพั จรงิ ๆ แตเ่ ขาไมม่ อี ะไรจะเสยี อกี แลว้ จงึ เดนิ นํานาง และบา่ วรบั ใชก้ ลบั เขา้ ไปในคา่ ยทหาร อาเจนิ เดนิ ตวั สนั จะตามนางเขา้ ไปในคา่ ย ดสู ภาพไม่ คลา้ ยหนาวถงึ กระดกู แตห่ วนั เกรงบรรยายกาศทมี แี ต่ ผชู้ ายรายลอ้ มเสยี มากกว่า \"เจา้ ไปรอในรถมา้ เถอะ\" \"แตว่ ่า...\" อาเจนิ จะคา้ น อยา่ งไรเสยี คณุ หนูกเ็ ป็นสตรใี น หอ้ งหอ เขา้ ไปในคา่ ยทหารทมี แี ต่ผชู้ ายเพยี งลาํ พงั นบั ว่า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 6 ไมเ่ หมาะนกั \"ทา่ นแมท่ พั กอ็ ยทู่ งั คน ใครจะกลา้ ทําอะไรขา้ \" นางสง่ สายตาเฉยี บปิดปากอาเจนิ ทคี ดิ จะคา้ นอกี สกั หน่อยกอ่ น จะเดนิ ตามแผน่ หลงั ทระนงของเฉนิ หรงปัวไป หน้ากระโจมของทา่ นแมท่ พั มหี วงั หมงิ อที ชี ะเงอ้ คอรอฟัง ขา่ วอยู่ เมอื เหน็ ทา่ นแมท่ พั เดนิ กลบั มากค็ ดิ จะรอ้ งถาม แต่สายตาเหลอื บไปเหน็ สตรรี ปู รา่ งสะโอดสะองทเี ดนิ ตามหลงั เจา้ นายมา หญงิ ผนู้ นั ไมป่ รายตามองเลยเขาดว้ ย ซํา เพยี งประคองรม่ มองตรงไปขา้ งหน้า พารา่ งน้อย ตามหลงั แมท่ พั พทิ กั ษ์แผน่ ดนิ เขา้ ไปในกระโจมเทา่ นัน แต่กว่าจะรตู้ วั อกี ทหี วงั หมงิ อกี ล็ มื หบุ ปากทอี า้ คา้ งตงั แต่ เหน็ หน้านาง หลวิ จา้ วเวย่ เหน็ สภาพเกา้ อที พี งั เป็นเสยี งตรงมมุ หนึงของ กระโจมกไ็ มไ่ ดเ้ ผยสหี น้าตกใจอะไร นางยงั คงสงบเยอื ก เยน็ แมจ้ ะเขา้ มาอยใู่ นกระโจมสองตอ่ สองกบั ชายหนุ่ม แปลกหน้า \"เชญิ แมน่ างนงั \" เฉนิ เฟยฉผี ายมอื ไปทางเกา้ ออี กี ตวั ทยี งั มสี ภาพดกี อ่ นเขาจะออ้ มโต๊ะไปนงั อกี ฝังหนงึ จา้ วเว่ยก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 7 วาดมองการจดั วางขา้ วของภายในกระโจมกร็ วู้ ่าบรุ ุษผนู้ ี เป็นคนไมพ่ ถิ พี ถิ นั อกี ทงั ไรร้ สนยิ ม \"ทเี จา้ บอกว่าจะมาบรจิ าคเสบยี ง... บา้ นสกลุ หลวิ รู้ หรอื ไม?่ \" เขาถามเขา้ ประเดน็ \"เรอื งนีไมเ่ กยี วอนั ใดกบั สกุลหลวิ ทา่ นปัวไมร่ จู้ กั ขา้ ยอ่ ม ไมร่ วู้ ่าขา้ มาอยจู่ นิ หยางกบั ทา่ นตานานแลว้ และเสบยี งที ขา้ เสนอจะบรจิ าคนนั กม็ าจากผลผลติ ของบา้ นทา่ นตาขา้ เถาเต๋อชวน\" \"เถาเต๋อชวน\" เฉนิ เฟยฉที วนชอื นนั คลบั คลา้ ยคลบั คลาวา่ เคยไดย้ นิ มากอ่ น \"ในอดตี ท่านตาของขา้ เคยรบั ราชการอยใู่ นกองประวตั ฯิ บางทที า่ นปัวอาจเคยไดย้ นิ \" นางไมร่ อใหเ้ ขานึกออกกช็ งิ อธบิ าย \"ท่านตาของขา้ ออกจากราชสาํ นกั มาหลายปีแลว้ ทา่ นอาศยั อยทู่ จี นิ หยางมานานและใหค้ วามชว่ ยเหลอื ผคู้ นในจนิ หยางมากมาย ทา่ นปัวสามารถสง่ คนไป สอบถามชาวบา้ นดไู ด\"้ นางตอ้ งการใหเ้ ขาแน่ใจวา่ สกลุ เถาไมไ่ ดโ้ ยงใยกบั การเมอื งฝ่ายไหน \"เชน่ นนั ทา่ นตาของเจา้ จะชว่ ยกองทพั ขา้ หรอื ?\" เขาจาํ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 8 เถาเต๋อชวนได้ คนผนู้ ไี มฝ่ ักใฝ่ฝ่ายใดและคอ่ นขา้ งซอื ตรง เคยเป็นทโี ปรดปรานของฮอ่ งเต้อยหู่ ลายปี \"จะกลา่ วเชน่ นันกไ็ ด้ แต่น่าจะเรยี กว่าเราชว่ ยเหลอื กนั จะ ดกี วา่ \" คาํ พูดของนางทาํ ใหแ้ ผน่ หลงั ของเฉนิ เฟยฉเี หยยี ด ขนึ หญงิ สาวตรงหน้าดสู ุขมุ และลาํ ลกึ วา่ สตรวี ยั สบิ หา้ สบิ หกทเี ขาเคยพบ นางนงิ สงบเสยี จนน่าหวนั ใจ กรยิ า ทา่ ทางและคาํ พดู ลว้ นถูกคดั กรองมาอยา่ งดจี นทงั รา่ งนาง ดไู มม่ คี วามสบายตาเลยสกั อยา่ ง ทกุ สงิ ลว้ นดู ประดษิ ฐป์ ระดอยราวกบั สวมหน้ากากมชี วี ติ ตลอดเวลา \"เจา้ ตอ้ งการจะแลกเปลยี น?\" เฉนิ หรงปัวเสยี งเขม้ ขนึ \"คดิ จะใชป้ ระโยชน์จากกองทพั ของขา้ งนั ร?ึ \" ชา่ งกลา้ มา หยามเขาถงึ ท!ี เสยี งดงั ของแมท่ พั พทิ กั ษ์แผน่ ดนิ มอิ าจทาํ ใหโ้ ฉมสะคราญ ขวญั เสยี นางเพยี งหลบุ ตาลงตํามองเลบ็ ตวั เองอยหู่ ลาย อดึ ใจเพอื เวน้ ชอ่ งใหบ้ ุรุษตรงหน้าคุมอารมณ์ได้ \"อกี ไมก่ ี วนั จะครบรอบวนั ตายของมารดาขา้ ขา้ จงึ อยากทําบุญ ใหญอ่ ุทศิ ใหน้ าง ดงั นนั วนั นีขา้ จงึ มาทนี ี\" นางเหลอื บตา ขนึ สบกบั เขาทจี อ้ งมานิง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 5 9 \"ไมว่ า่ ทา่ นแมท่ พั จะเชอื หรอื ไม่ แตข่ า้ มที างรอดใหท้ หาร ของทา่ น มเี สบยี งทที า่ นตอ้ งการ และมคี วามกลา้ ทจี ะ เสยี ง\" \"เจา้ ตอ้ งการอะไร?\" เขาไมเ่ ชอื เรอื งทาํ บุญใหม้ ารดาอะไร นนั ของนาง \"สงิ ทขี า้ ตอ้ งการคอื ผลบญุ ทเี หน็ ผลในชาตนิ \"ี นางยมิ \"หากทา่ นรอดกลบั ไปถงึ ถงเยยี นขา้ หวงั วา่ ทา่ นจะไมล่ มื กล่าวถงึ ทา่ นตาของขา้ สกั สองสามคําตอ่ หน้าพระพกั ตร\"์ \"เท่านนั หรอื ?\" แคต่ อ้ งการความชอบใหช้ ายชราทอี อก จากราชสาํ นกั แลว้ นบั วา่ เป็นความตอ้ งการทนี ้อยนิด เกนิ ไปเมอื เทยี บกบั สงิ ทนี างเอามาแลก \"จะเทา่ นนั ไดอ้ ยา่ งไร\" นางยมิ ราวกบั เขาถามคาํ ถามไร้ สาระ \"ขา้ ตอ้ งการใหท้ า่ นไวใ้ จขา้ และทาํ ตามแผนของขา้ จนกว่าทพั เอยี นเหอจะออกจากจนิ หยาง\" \"เจา้ ฝันสงู เกนิ ไป\" เขาว่า \"ทา่ นกไ็ มม่ ที างเลอื ก\" นางสวนทนั ที \"....\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 0 \"ทา่ นไมต่ อ้ งกลวั ไปหรอก ขา้ ไมไ่ ดค้ ดิ จะเอาทพั ของทา่ น ไปเสยี งตาย ทงั ยงั ไมไ่ ดร้ บกบั ใคร เพยี งแต่ตอ้ งการหา ประโยชน์เลก็ น้อยทไี มม่ ผี ลกระทบอะไรกบั ทพั เอยี นเหอ แถมจะเป็นประโยชน์กบั ทพั ทา่ นเสยี ดว้ ยซํา\" \"ไมก่ ลวั ไดห้ รอื \" เขาพศิ มองนางดว้ ยสายตาระวงั ในสงครามมกี ลยทุ ธห์ นึงเรยี กว่ากลหญงิ งาม การใชค้ วาม งามของอสิ ตรที ําใหฝ้ ่ายตรงขา้ มไขวเ้ ขวจนพลาดพลงั เฉนิ เฟยฉมี นั ใจวา่ ตนไมใ่ ชผ่ ชู้ ายเจา้ ชมู้ กั มากในกามทงั ยงั ตดิ จะราํ คาญสตรี แต่สงิ มชี วี ติ แสนวจิ ติ รตรงหน้าเขานีจะ ใหป้ ฎเิ สธวา่ นางไมม่ อี าํ นาจยวั ยวนใจชายไดอ้ ยา่ งไร แลว้ ทนี างบอกวา่ เรอื งนีไมเ่ กยี วขอ้ งกบั สกลุ หลวิ จะเชอื ไดส้ กั แค่ไหนกนั หากเขาหนุ หนั ตกลงอาจจะตดิ กบั หลุมพราง เขา้ อยา่ งจงั กไ็ ด้ \"ขา้ รวู้ า่ ทา่ นปัวคงระแวง แต่ทา่ นออกไปดูขา้ งนอกเถดิ ทหารทหี วิ โหย โรคภยั ทกี าํ ลงั แพรร่ ะบาด กลนิ ควนั ทเี ผา ศพหนาขนึ ทกุ วนั ทา่ นมที างอนื ใหเ้ ลอื กเดนิ อยอู่ กี หรอื \" นางกม้ มองมอื ตวั เอง \"หรอื ทา่ นยงั หวงั ใหบ้ ุรษุ ในวงั ผนู้ นั ชว่ ยเหลอื ... ทงั ใตห้ ลา้ นีมใี ครไมร่ บู้ า้ งวา่ คนพวกนนั เหน็ สกุลเฉนิ ของทา่ นเป็นกรวดทรายในตา\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 1 \"ในเมอื เจา้ กร็ แู้ ลว้ ทาํ ไมยงั กลา้ เขา้ มาทนี ีอกี ไมก่ ลวั สกุล เถาของเจา้ จะกลายเป็นทรายในตาเขาอกี ตระกลู หรอื ไง?\" \"กลวั สิ ดงั นนั ขา้ จงึ ตอ้ งหาวธิ ใี หเ้ ขายอมรบั โดยไมอ่ าจคดิ ไปในทางลบได\"้ นางเอ่ยอยา่ งมนั ใจ \"เจา้ มวี ธิ ?ี \" \"ใช่ หากท่านจะใหข้ า้ ชว่ ยนีกเ็ ป็นหนึงเรอื งทที า่ นตอ้ งชว่ ย ขา้ ขา้ ไมค่ ดิ เอาสกลุ เถาไปเสยี งกบั สกลุ เฉนิ ดงั นนั ทา่ น ตอ้ งทาํ ใหบ้ า้ นทา่ นตาขา้ ปลอดภยั กอ่ นขา้ จงึ จะช่วยทา่ น ได\"้ \"จะใหข้ า้ สง่ ทหารไปคมุ้ ครองบา้ นเจา้ หรอื ไง?\" นางมองเขาดว้ ยสายตาทแี ปะคาํ ว่าไรส้ าระเอาไวอ้ กี ครงั \"ของแบบนนั ชว่ ยอะไรไดก้ นั คนทเี ราตอ้ งป้องกนั เป็นคน ชนิดทที หารแคห่ ยบิ มอื จะต่อสไู้ ดห้ รอื ?\" นางคดิ แลว้ ว่าแม่ ทพั ผนู้ ีชาํ นาญการรบจรงิ แต่ไมช่ าํ นาญการเมอื งอยา่ งยงิ \"เชน่ นนั เจา้ จะป้องกนั อยา่ งไร?\" \"ทา่ นอยากรหู้ รอื ? เชน่ นนั กย็ อมรบั ขอ้ เสนอของขา้ เถดิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 2 หลงั จากทที า่ นตกลงขา้ จะอธบิ ายแผนทุกอยา่ งเป็นลาํ ดบั ขนั ทงั ยงั จะเรมิ สง่ เสบยี งมาทนี ที นั ท\"ี \"เรอื งแบบนีขา้ ตกลงทนั ทไี มไ่ ด\"้ เฉนิ เฟยฉพี ยายามบา่ ย เบยี งเพอื ตอ้ งการคดิ ใหถ้ ถี ว้ นและอาจจะตอ้ งปรกึ ษากบั รองแมท่ พั รวมถงึ กนุ ซอื กอ่ น ขอ้ เสนอของนางมแี ตค่ าํ พดู คลุมเครอื และชอ่ งโหว่เตม็ ไป หมด หากเขาพยกั หน้าตกลงอาจจะกลายเป็นเพยี งการ ถกู ลอ้ เลน่ ในภายหลงั \"ทา่ นมเี วลาคดิ แตข่ า้ ไมม่ อี ารมณ์รอ\" สตรผี นู้ ีมที า่ ทาง เยอื กเยน็ ตลอดเวลาแต่พอถงึ ยามทตี อ้ งเรง่ รอ้ นกไ็ มค่ ดิ จะ ใจเยน็ ดงั ภาพลกั ษณ์ \"มาเถอะทา่ นปัว ขา้ แค่สตรตี วั เลก็ ๆ ผูห้ นึง จะทาํ เรอื ง ใหญไ่ ดส้ กั เทา่ ใดกนั หากสดุ ทา้ ยขา้ ไมอ่ าจทาํ ตามคําพูด ถงึ ตอนนนั ดาบสาปวสนั ต์ของทา่ นจะบนั คอขา้ กย็ อ่ มได\"้ นางเอ่ยกล่อม \"ทกุ เวลาทที า่ นเอาแตล่ งั เล ดา้ นนอกนนั มี ทหารลม้ ตายอยทู่ ุกขณะ ทา่ นจะปลอ่ ยโอกาสนีไปจรงิ ๆ หรอื ?\" เขามองหน้านางนิง คดิ ว่าตนควรจะเสยี บดาบลงตรงสว่ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 3 ใดหากนางหกั หลงั เขา แต่ทา้ ยทสี ุดกต็ ดั ใจเอย่ \"แผนของ เจา้ คอื อะไร?\" หญงิ สาวยมิ กวา้ งทนั ทเี มอื อกี ฝ่ายตกลง รอยยมิ นีของนาง เป็นธรรมชาตทิ สี ุดนบั ตงั แต่ทพี บหน้าเฉนิ เฟยฉซี งึ มนั ทาํ ใหค้ นมองเผลอชะงกั ไมไ่ ด้ \"ขนั แรกของแผนการนนั กค็ อื ผอู้ นื ผดิ เราไมผ่ ดิ \" นางเอ่ย เสยี งกงั วาน \"ขา้ คดิ วา่ ในตําราพชิ ยั สงครามคงสอนเรอื ง พวกนีอยไู่ มน่ ้อย ทา่ นปัวคงรวู้ า่ ตอ้ งทาํ เชน่ ไร\" เขาไมต่ อบเพราะตอนนีเขารแู้ ลว้ วา่ นางตอ้ งการสรา้ ง เกราะป้องกนั ประเภทใหบ้ า้ นสกุลเถาและกองทพั ของเขา สตรผี นู้ ีเป็นคนมคี วามคดิ ... เขานึกชนื ชมขนึ มาเลก็ น้อย กบั ความเจา้ เลห่ ข์ องนาง \"หากเจา้ ไมผ่ ดิ ขา้ ไมผ่ ดิ แลว้ จะใหใ้ ครผดิ ?\" เขาถามหยงั เชงิ หญงิ สาวตาวาวโรจน์กอ่ นจะเอย่ ชอื หนึงออกไป \"หยเู ยว่ ฟาง\" มอื ทกี าํ ลงั เออื มไปจบั จอกชาของเฉนิ หรงปัวถงึ กบั นิงคา้ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 4 ไปวูบหนึงเมอื ไดย้ นิ ชอื นนั \"เจา้ คดิ จะ...\" นางชา่ งใจกลา้ บา้ บนิ ! \"เขาเป็นตวั เลอื กทดี ที สี ดุ กองทพั ของทา่ นขาดเสบยี งได้ อยา่ งไร คนรบั ผดิ ชอบยอ่ มตอ้ งเป็นขนุ นางฝ่ายบู๊ ซงึ คนที จะทาํ ใหผ้ ยู้ งิ ใหญอ่ ยา่ งทา่ นปัวเดอื ดรอ้ นไดย้ อ่ มตอ้ งไมใ่ ช่ พวกตําแหน่งปลายแถว และคนผนู้ นั จะตอ้ งเป็นผทู้ ี สามารถทาํ ใหบ้ ลั ลงั กม์ งั กรรอ้ นจนคนในตําหนกั เฉยี นชงิ ไมอ่ าจดูดาย ดงั นนั คนผนู้ ีเป็นตวั เลอื กทดี ที สี ุดแลว้ \" แน่ละส!ิ เฉนิ เฟยฉคี ดิ หยเู ยวฟ่ างจะไมใ่ ชต่ วั เลอื กทดี ไี ด้ อยา่ งไรในเมอื เขาเป็นเสนาบดกี ลาโหม เป็นผทู้ อี ยเู่ หนือ แมท่ พั ทงั มวล เป็นสนุ ขั รบั ใชท้ คี นสกลุ อู่ผลกั ดนั ขนึ มาเพอื ควบคุมสกลุ ทหารอกี แรง ยงิ ไปกว่านนั เขายงั เป็นบดิ า ของลกี ยุ้ เฟย พระสนมคนโปรดของฮ่องเต้ หากมเี รอื งใด เกดิ ขนึ กบั เขา มหี รอื ทลี กี ยุ้ เฟยจะไมไ่ ปบบี นําตาที ตาํ หนกั เฉยี นชงิ สตรเี จา้ เลห่ ์ แคเ่ รมิ วางหมากกค็ ดิ จะปิดกระดานแลว้ ! ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 \"ทา่ นกลา้ หรอื ไม?่ \" นางมองเขาทคี รนุ่ คดิ อยอู่ ยา่ งใจเยน็ \"หากทา่ นยนิ ยอมกเ็ รมิ ไดเ้ ลย ยงิ ไวยงิ ชว่ ยทหารทา่ น ไดม้ าก เวลาไมร่ อทา่ นะเจา้ คะ\" \"หากขา้ ลงมอื แลว้ เจา้ จะทาํ อะไร?\" \"หลงั จากเรมิ เหน็ ผล ขา้ จะสง่ เสบยี งทที า่ นตอ้ งใชค้ รงึ หนึง ในแตล่ ะวนั มาสมทบ รายละเอยี ดพวกอาหารขา้ จะแจง้ มา ใหอ้ กี ที แตห่ ากทา่ นไมแ่ น่ใจจะสง่ คนตามขา้ ไปตรวจดู เสบยี งวา่ มจี รงิ กอ่ นกไ็ ด\"้ \"เช่นนนั กไ็ ด\"้ เขากไ็ มม่ อี ะไรจะเสยี แลว้ กจ็ รงิ แต่ยงั ไมอ่ าจ วางใจนางไดท้ งั หมด \"เจา้ มคี วามขดั แยง้ อะไรกบั สกลุ หย?ู \" \"ขา้ ไมเ่ คยมคี วามขดั แยง้ ใดกบั คนสกลุ หย\"ู นางบอกปัด \"เพยี งแตห่ ยบิ ยมื ความแขง็ แกรง่ ของพวกเขามาปกป้อง ตวั เองเทา่ นนั \" การโจมตคี ราวนีไมม่ ที างทําใหส้ กุลหยลู ม้ ลงแน่ พวกเขาเป็นสกลุ ทเี รอื งอํานาจทสี ดุ สกลุ หนึง ในตา้ ถง ดงั นนั เรอื งนกี เ็ ป็นเพยี งคลนื ลมกระทบฝังสาํ หรบั พวกเขา \"อมื \" เขาไมค่ ดิ เชอื นางทงั หมดแต่กไ็ มเ่ ชอื ไมไ่ ดเ้ ชน่ กนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 \"เช่นนนั แลว้ ขา้ ขอตวั กอ่ น หากทา่ นมขี า่ วหรอื ต้องการ ตดิ ต่อขา้ สามารถใหค้ นไปหาไดท้ จี วนสกุลเถา\" นางลกุ ขนึ คอ้ มตวั ใหเ้ ฉนิ หรวปัวแลว้ กา้ วจากไป \"ขา้ ไมส่ ง่ นะ\" ชายหนุ่มบอกแลว้ มองสง่ นางอยทู่ เี ดมิ เฉนิ หรงปัวมสี หี น้าทะมนึ เมอื ในกระโจมเหลอื เพยี งตวั เขา นิวหยาบกระดา้ งเคาะลงบนโต๊ะไมต้ ดิ ๆกนั อยา่ งใช้ ความคดิ นานทเี ดยี วกวา่ จะตดั สนิ ใจใหค้ นไปตามกนุ ซอื คใู่ จของเขามาพบ หลวิ จา้ วเวย่ เปิดมา่ นออกมองนอกหนา้ ต่างรถมา้ ตอนที นางกา้ วออกจากคา่ ยทหารหมิ ะกท็ งิ ชว่ งหยดุ ตกแลว้ หญงิ สาวมสี หี น้าพงึ พอใจกบั ผลลพั ธใ์ นการไปเยอื นครงั นี ถนนทนี างจะใชก้ ลบั ถงเยยี นกาํ ลงั จะถูกปพู รมดว้ ยเลอื ด เนือของพวกมนั เพอื รอใหน้ างเหยยี บยาํ หยเู ยวฟ่ างไมม่ คี วามแคน้ ใดกบั นางจรงิ แตใ่ นฐานะของ บดิ าของลกี ุย้ เฟยและเป็นทา่ นตาผเู้ ป็นกาํ ลงั หลกั ของอนั อ๋อง เขาจงึ ตอ้ งถกู กําจดั ทงิ ไมว่ า่ ยงั ไงกต็ าม หลวิ จา้ วเว่ยยมิ อยา่ งสดใสเป็นครงั แรกหลงั จากฟืนขนึ มา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 ในชาตนิ ี นางกาํ ลงั เรมิ ถอนฟืนใต้กระทะพรอ้ มกบั ปพู รมกลบั ไป เหยยี บหน้าคูห่ มนั ทสี ดุ แสนจะผกู พนั ลกึ ซงึ ...ขา้ คดิ ถงึ ทา่ นใจจะขาดแลว้ อ่เู หวินซวน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 แสนชงั # 5. สตรีผมู้ ีใจกศุ ล ในขณะทจี นิ หยางหมิ ะตกไมห่ ยดุ ในถงเยยี นกลบั กาํ ลงั เขา้ สชู่ ว่ งเปลยี นผา่ นฤดู แมจ้ ะมอี ากาศหนาวเยน็ อยบู่ า้ ง แต่หมิ ะหยุดตกไปแลว้ และผคู้ นกอ็ อกมาใชช้ วี ติ ตามทอ้ ง ถนนเชน่ ปกติ เมอื เป็นเชน่ นีตอนทขี า่ วมาถงึ มนั กแ็ พรส่ ะบดั ไปทวั ทงั เมอื งอยา่ งรวดเรว็ ทงั ยงั ถกู ปรงุ แต่งไมเ่ หลอื ดจี น กลายเป็นขนุ นางชวั โกงกนิ บา้ นเมอื ง ตดั เสบยี งกองทพั เอาเงนิ เขา้ กระเป๋ าตวั เอง หากมองแคว่ า่ เป็นเสบยี งของทพั ชายแดนธรรมดากแ็ ลว้ ไปเถดิ แต่ลกึ ลงไปในทหารแสนกวา่ นายของกองทพั เอยี นเหอ ลว้ นแลว้ แตเ่ ป็นบุตรหลานของคนในถงเยยี นไม่ น้อย ชาวบา้ นทวั ไปไมเ่ หมอื นสกลุ ใหญท่ มี ลี กู หลานมาก ดงั นนั กวา่ จะเลยี งรอดสกั คนลว้ นแลว้ แต่ทุม่ เทกายใจและ รกั ใครท่ งั สนิ ยามตอ้ งสง่ ไปร่วมกองทพั กอ็ กสนั ขวญั หาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 กลวั ลกู ชายจะตายจาก บดั นีไดข้ า่ ววา่ ลูกจะไดป้ ลดระวาง ชวั คราวเตรยี มกลบั มาถงึ ถงเยยี นกช็ นื หวั ใจยงิ นกั ตา่ ง ตระเตรยี มบา้ นเรอื นรอตอ้ นรบั บตุ รทไี ปลาํ บากอยู่ ชายแดนมาหลายปี ทวา่ เมอื ขา่ วเสบยี งกองทพั เอยี นเหอถกู สบั เปลยี นจนทาํ ใหไ้ มพ่ อสาํ หรบั ทหาร ทงั ยงั ตอ้ งเคลอื นทพั กลางฤดหู นาว ทาํ ใหต้ ดิ อยทู่ จี นิ หยาง มคี นขาดอาหารและคนป่วยลม้ ตายเป็นจาํ นวนมาก นนั กลายเป็นฝันรา้ ยของชาวบา้ น กว่าครงึ ในถงเยยี น หวั ใจทฟี ฟู ่องนับวนั รอรบั บุตรชาย กลบั เรอื นกลายเป็นความเคยี ดแคน้ ไมพ่ อใจ หากตายในสนามรบกแ็ ลว้ ไป แต่นีอยใู่ จกลางแวน่ แควน้ ไรข้ า้ ศกึ ศตั รแู ตก่ ลบั ตอ้ งมาตายอยา่ งไรค้ า่ แมจ้ ะเป็น เรอื งราวบาดหมางของเชอื พระวงศก์ บั สกุลเฉนิ กไ็ มใ่ ช่ เรอื งทจี ะปล่อยลกู หลานของผอู้ นื มาตายอยา่ งไรเ้ หตุผล เช่นนี คนทไี ดร้ ขู้ า่ วในจติ สาํ นึกตา่ งรวู้ า่ มสี องคนทตี อ้ ง รบั ผดิ ชอบเรอื งนี นนั คอื หยเู ยวฟ่ างกบั ฮอ่ งเต้ ดงั นนั ไม่ ตอ้ งเลอื กเลยว่าพวกเขาจะแขง็ ขอ้ กบั ใคร แมร้ กั ลกู กย็ งั ตอ้ งรกั ษาชวี ติ ระหว่างขุนนางกบั กษตั รยิ ์ พวกชาวบา้ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 0 จงึ แหไ่ ปรวมตวั กนั ทหี น้าจวนเสนาบดกี ลาโหมมากกวา่ จะ ไปหน้าประตูวงั คณุ ชายรองหยเู ลยี นฟู่ไมใ่ ชค่ นชา่ งคดิ อา่ น หวั คดิ ไม่ รอบคอบ เมอื กลบั ถงึ จวนแลว้ พบชาวบา้ นชนั ตํารวมตวั ประทว้ งก่นดา่ กนั อยกู่ เ็ ดอื ดดาลยงิ นกั สงั ใหค้ นคมุ้ กนั จวนขบั ไล่ชาวบา้ นไป รุนแรงถงึ ขนั ลงไมล้ งมอื แต่แทนที จะไลไ่ ดก้ ลบั ยงิ ทาํ ใหป้ ระชาชนโกรธแคน้ ขนุ นางขม่ เหง ราษฎรเชน่ นีแมอ้ าํ นาจจะต่างแต่ชาวบา้ นในถงเยยี นนนั ลว้ นแตว่ างตวั มศี กั ดศิ รแี มจ้ ะฐานะตําตอ้ ยกไ็ มช่ อบใหใ้ คร มากดขม่ ตลอดมาขนุ นางในถงเยยี นลว้ นไมก่ ลา้ ขดั แยง้ กบั ราษฎรซงึ หน้าเพราะอาจจะกลายเป็นทรี งั เกยี จของ ชาวบา้ นจนไมอ่ าจจะเจรญิ กา้ วหน้าในราชสาํ นกั ไดอ้ กี มาวนั นีคนสกลุ หยทู บุ ตชี าวบา้ นหน้าจวนตวั เอง มสี ายตา นบั สบิ นับรอ้ ยทจี บั จอ้ ง มหี รอื เรอื งราวจะเลก็ ลงดงั ใจ จาก คนทไี มใ่ สใ่ จเรอื งขา่ วลอื ทางทหาร คนทไี มเ่ กยี วขอ้ งก็ เสนอตนมาเกยี วขอ้ ง คนทไี มร่ กู้ ถ็ ามไถ่จนไดร้ ู้ ผคู้ นต่าง กา้ วออกมารว่ มประทว้ งขุนนางชวั ใชอ้ าํ นาจบาตรใหญ่ขม่ เหงประชาชน ลุกลามจนหยเู ยวฟ่ างไมอ่ าจเขา้ จวนตวั เอง ได้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 1 * เพลง้ ! อเู่ หวนิ ซวนปาจอกชาแตกเป็นเสยี งๆ เมอื ขนั ทเี ขา้ มา รายงานเรอื งสกลุ หยู \"เจา้ เลยี นฟู่หน้าโง่ สรา้ งปัญหาไมจ่ บไมส่ นิ \" กาํ ปันของ เขาปูนโปนไปดว้ ยเสน้ เลอื ด ดวงตาถลงึ กวา้ งดว้ ยแรง โทสะ อเู่ หวนิ ซวนเป็นโอรสองคท์ สี องของฮอ่ งเต้ทเี กดิ จากลกี ยุ้ เฟย เขาเป็นชายทแี มอ้ ายยุ งั น้อยแตก่ ม็ ลี กั ษณะภมู ฐิ าน ราวกบั บณั ฑติ ชนั สงู กรยิ ามารยาทลว้ นมรี ะเบยี บแบบ แผนสงา่ งามและน่ามอง ตลอดมาเขาวางตวั ดเี สมอ ไม่ โดดเดน่ จนกลายเป็นเป้าแต่กไ็ มจ่ มหายไปในฝงู ชน ใช้ ชวี ติ เยยี งทอี งคช์ ายพระองคห์ นึงควรใชเ้ พอื ลดความ หวาดระแวงของฮ่องเตแ้ ละศตั รู เขาคอ่ ยๆ วางรากฐาน ทางอาํ นาจโดยมคี นสกลุ หยขู องลกี ุย้ เฟยเป็นกาํ ลงั หลกั หากสกุลหยผู ลกิ ผนั ลม้ ครนื เขาจะยงั มหี น้าเผยอไปชงิ ตาํ แหน่งรชั ทายาทอกี หรอื !? ยงิ หากสกุลหยเู ป็นทรี งั เกยี จของชาวบา้ น ชอื เสยี งลกี ยุ้ เฟ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 2 ยยอ่ มดา่ งพรอ้ ย เขาทมี เี ลอื ดสกุลหยอู ยคู่ รงึ ตวั จะไดร้ บั การยอมรบั จากราษฎรไดอ้ ยา่ งไร ไมว่ ่าขนุ นางหรอื ฮอ่ งเต้ กล็ ว้ นหวาดกลวั ราษฎรจะลุกฮอื ทงั สนิ แลว้ เขาทกี าํ ลงั หยงั รากสรา้ งขมุ กาํ ลงั หากถูกตราหน้าว่าเป็นทรี งั เกยี จ แลว้ ละก็ อยา่ ไดฝ้ ันถงึ ตําแหน่งฮ่องเตเ้ ลย คนถงเยยี นแบ่งแยกถูกผดิ ขาวดาํ ชดั ยงิ นกั หากมตี ราประทบั ความผดิ ตดิ ตวั ลว้ นยอ่ ยยบั ไมเ่ หลอื ดี อนั อ๋องกดั ฟันแน่น พยายามสงบอารมณ์และคดิ หา วธิ แี กไ้ ขกอ่ นจะสายเกนิ การณ์ ครใู่ หญ่จงึ เรยี กเฉากงกง เขา้ มาหา \"เตรยี มรถมา้ ขา้ จะไปเขา้ เฝ้าเสดจ็ แม\"่ ทพั เอยี นเหอตกตายอยไู่ กลถงึ จนิ หยางแตก่ ลบั มาสรา้ ง ความเดอื ดรอ้ นใหพ้ วกเขาทถี งเยยี น เฉนิ เฟยฉีผนู้ ีชา่ งทาํ ใหค้ นรงั เกยี จนกั ! * ในตอนทหี ลวิ จา้ วเว่ยไดร้ บั จดหมายแจง้ ขา่ วจากเฉนิ เฟย ฉนี างกําลงั สอดมอื ในเตาอุ่นอยา่ งสบายใจ นางไลส่ ายตา อ่านขอ้ ความในจดหมายแลว้ ผลยิ มิ กวา้ ง หญงิ สาวเขยี น จดหมายอธบิ ายแผนการอกี ขนั ใหบ้ ่าวนํากลบั ไปสง่ ให้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 3 เฉนิ เฟยฉี สว่ นตวั นางเองกไ็ ดฤ้ กษ์เหยยี ดหลงั ลกุ ขนึ จาก ตงั มาทาํ อะไรสกั ที ไมใ่ ชแ่ ค่อาเจนิ ทนี ึกสงสยั และรอ้ นใจวา่ เมอื ไหรท่ เี จา้ นาย สาวจะเรมิ บรจิ าคเสบยี งใหก้ องทพั เสยี ที ทงั ทถี งึ ขนั กลา้ ขดั แยง้ กบั นายผเู้ ฒา่ เพอื เรอื งนี ตวั เถาเต๋อชวนเองกช็ กั จะ นงั ไมต่ ดิ เมอื นานวนั เขา้ ยงิ มคี นลม้ ตายแตห่ ลานสาวยงั คง ทาํ ตวั นงิ สงบ เขาสง่ คนมาถามนางอยหู่ ลายคราจนคดิ วา่ นางอาจจะเลกิ ลม้ ความคดิ ไปแลว้ กระทงั ไดข้ า่ ววา่ นางไป พบทา่ นแมท่ พั พทิ กั ษด์ นิ แดน ชายชราถงึ เรมิ สงบใจลง \"อาเจนิ อาหนิง\" จา้ วเวย่ เรยี กสาวใชท้ งั สองเขา้ มาในเรอื น พกั \"เจา้ คะ่ คุณหนู\" ครหู่ นงึ ทงั สองกม็ านงั คกุ เขา่ ตรงหน้านาง \"อาหนิงเจา้ ไปประกาศเรยี กบา่ วทงั จวน ใครทไี มไ่ ดอ้ ยเู่ วร คุม้ กนั จวน ไมไ่ ดม้ หี น้าทรี บั ใชน้ ายทา่ นทงั สอง ใหไ้ ป รวมตวั กนั ทเี รอื นฝภู ายในครงึ ชวั ยาม สว่ นอาเจนิ เจา้ นํา บ่าวไปปัดกวาดเรอื นฝเู ตรยี มไว้ แลว้ กส็ งั ใหค้ นครวั ขน ของทขี า้ ใหไ้ ปยมื มาไปทเี รอื นฝไู ดเ้ ลย\" นางจดั แจง สงั งาน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 4 หลงั จากไปพบเฉนิ หรงปัวกลบั มาหญงิ สาวไดใ้ หพ้ อ่ บา้ น ตดิ ตอ่ ไปทางอารามใกลเ้ คยี งและโรงเตยี มใหญ่เพอื ขอเชา่ และยมื อุปกรณ์สาํ หรบั ประกอบอาหารจาํ นวนมาก เพราะ ภาชนะทมี อี ยใู่ นเรอื นยอ่ มไมม่ ที างพอใชส้ าํ หรบั อาหารที จะเอาไปเลยี งคนนบั หมนื \"คุณหนูจวนเราจะทําอาหารเองหรอื เจา้ คะ?\" อาเจนิ ถาม ขนึ นางคดิ วา่ เพยี งแคส่ ง่ ผลผลติ ไปใหก้ องทพั กน็ ่าจะเสรจ็ ธรุ ะแลว้ \"ยอ่ มตอ้ งทาํ เองเพอื ไมใ่ หเ้ ป็นปัญหาภายหลงั \" นางบอก แลว้ หมนุ ตวั กลบั เขา้ ไปเปลยี นชดุ ในหอ้ งปลอ่ ยใหส้ องสาว ใชไ้ ปทาํ งานตามคําสงั ผลผลติ ของจวนเถามมี ากกจ็ รงิ แตต่ อ้ งใชอ้ ยา่ งระวงั มาก เช่นกนั หากส่งทงั หมดออกไปตอนทมี นั ยงั เป็นหวั เช่นนี เหตุการณ์อาจผลกิ ผนั ถกู โยนความผดิ ฐานซ่อมสุมเสบยี ง สอ่ เจตนาไมด่ ไี ด้ ดงั นนั ของทจี ะระบายออกไปตอ้ งอยใู่ น กรอบประมาณทพี อ่ คา้ ควรมี ไมม่ ากและชดั แจง้ จนน่า สงสยั อกี ขอ้ คอื ผลผลติ ในจวนเถามที งั เก่าทงั ใหม่ ของเกา่ ยงั ใช้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 5 ไมห่ มด ของใหมก่ ถ็ กู สง่ เขา้ มาทบั ถมเรอื ยๆ ดงั นนั หาก มองในแงผ่ ลประโยชน์ การบรจิ าคครงั นีคอื โอกาสทจี ะได้ ระบายของเกา่ ใกลเ้ สยี ขนานใหญอ่ อกไป แต่การจะให้ ผลผลติ เกา่ ๆ ทรี สชาตหิ ว่ ยไปทงั แบบนนั นบั ว่าเป็นการ ซําเตมิ เหลา่ ทหารมากกว่าทําบุญ ดงั นนั นางจงึ คดิ ทจี ะ กาํ จดั ผลผลติ คา้ งปีพรอ้ มกบั รกั ษาหน้าของสกลุ เถา สงิ ที กองทพั จะไดจ้ ากนางยอ่ มไมใ่ ชผ่ ลผลติ ดบิ ๆ แต่เป็น อาหารทผี า่ นกระบวนการแปรสภาพผลผลติ เหลา่ นนั มา อยใู่ นรปู แบบทอี รอ่ ยและอมิ บา่ วไพรเ่ มอื ถกู เรยี กใหร้ วมตวั กร็ สู้ กึ ประหลาดนัก ยงิ รวู้ ่า คนทเี รยี กคอื คณุ หนูหลวิ ยงิ คลางแคลงใจ นบั ตงั แต่ทนี าง มาอยทู่ จี วนสกลุ เถาสว่ นใหญ่มกั จะเกบ็ ตวั ไมม่ ปี ฎิ สมั พนั ธก์ บั พวกบา่ วทงั ยงั วางตวั หา่ งเหนิ หยงิ ทระนง แม้ จะไมเ่ คยสงั ลงโทษรุนแรงแตค่ วามทไี มอ่ าจเดาใจเจา้ นาย ผนู้ ีไดจ้ งึ พากนั กระสบั กระสา่ ยกงั วลกลวั ความซวยมาถงึ ตวั เรอื นฝเู คยถกู ใชเ้ ป็นเรอื นเกบ็ สมบตั ใิ นชว่ งทสี กุลเถายา้ ย มาจนิ หยางแรกๆ ดนั นนั สว่ นกนั ในเรอื นจงึ ถูกเอาออก หมดไมม่ กี ารแยกหอ้ ง กลายเป็นโถงกวา้ งๆ ยาวจนสดุ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 6 ผนัง หลงั จากหอ้ งเกบ็ สมบตั สิ รา้ งเสรจ็ เรอื นนีจงึ ถกู ปิดไว้ เฉยๆ มาวนั นีเมอื ตอ้ งเรยี กประชมุ บ่าวไพรท่ า่ มกลาง อากาศหนาวนับว่าเรอื นนมี ปี ระโยชน์ยงิ นกั พอหลวิ จา้ วเว่ยมาถงึ เรอื นฝพู วกบา่ วนับรอ้ ยคนกล็ งไป นงั คกุ เขา่ รอนาง แต่หญงิ สาวโบกมอื ใหล้ ุกขนึ \"พนื เยน็ พวกเจา้ ลุกยนื เถอะ แคเ่ งยี บเสยี งฟังขา้ กพ็ อ\" พวกบา่ วไพรม่ องหน้ากนั อยา่ งลงั เลแต่เมอื เหน็ สหี น้า จรงิ จงั ของจา้ วเวย่ กร็ บี กลา่ วขอบคณุ แลว้ ลุกขนึ ยนื กนั \"อกี ไมก่ วี นั จะครบรอบวนั ตายของเถาหนีฮวามารดาขา้ ผู้ เป็นบุตรสาวคนเดยี วของนายทา่ นผเู้ ฒา่ ขา้ กบั ทา่ นตา ปรกึ ษากนั แลว้ วา่ จะทาํ บญุ ใหญ่ใหน้ าง ดงั นนั วนั นีจงึ เรยี ก พวกเจา้ มาเพอื แจง้ ใหช้ ดั เจน\" นางเอ่ยเสยี งดงั ฟังชดั ทา่ มกลางความเงยี บของบา่ วกวา่ รอ้ ยชวี ติ \"พวกเจา้ คงไดข้ า่ วกนั แลว้ วา่ ดา้ นนอกนนั มกี องทพั เอยี นเหอทกี าํ ลงั ตกทนี งั ลาํ บากยงิ นกั กองทพั ทปี กป้อง ชายแดนเอยี นเหอคอยขบั ไลซ่ ยงหนูทําใหพ้ วกเรายงั มี ชวี ติ เป็นสขุ ทุกวนั นีกลบั ตอ้ งมาทนอดมอื กนิ มอื ตกตายอยู่ ในจนิ หยางนบั ว่าไมส่ มเกยี รตยิ งิ ขา้ กบั ท่านตาไดห้ ารอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 7 กนั ว่าจะทาํ การบรจิ าคผลผลติ ในยงุ้ ฉางเพอื ชว่ ยกองทพั แตไ่ มอ่ าจสง่ ไปเปลา่ ๆ เช่นนี จงึ คดิ จะทาํ เป็นอาหาร สาํ เรจ็ เพอื ใหส้ ะดวกต่อการแจกจา่ ยแกท่ หารกลา้ ดงั นนั ขา้ จงึ เรยี กรวมพวกเจา้ เพอื ขอแรง นบั จากวนั นนี อกคนที ตอ้ งไปผลดั เปลยี นเวรคุม้ กนั จวน คอยตดิ ตามรบั ใชน้ าย ทา่ นผเู้ ฒา่ และคอยดแู ลฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ ใหพ้ วกเจา้ มา ชว่ ยงานทนี ีเป็นหลกั จนกวา่ เรอื งนีจะผา่ นพน้ ต่อไปอกี หลายวนั เราคงตอ้ งเหนอื ยกนั แลว้ \" มเี พยี งความเงยี บที สะทอ้ นกลบั มาในเรอื นฝู พวกบ่าวไพรค่ ลา้ ยมคี าํ ถามแต่ ไมก่ ลา้ ปรปิ ากเพยี งจอ้ งมองใบหน้างดงามของนางราวกบั ตอ้ งมนต์ \"ขา้ มสี ตู รอาหารทเี ราจะใชท้ าํ กนั ในครงั นี ดงั นนั ใหแ้ ยก คนทมี ฝี ีมอื ทําอาหารออกมากลมุ่ หนึง คนทชี ว่ ยงานครวั จาํ พวกหนั สบั ลา้ งเป็นลูกมอื ไดอ้ อกมาอกี กลุม่ คนทถี นดั ใชแ้ รงงานใหแ้ ยกเป็นอกี กลมุ่ ทงั นตี อ้ งมกี ารจดั เวรยาม เฝ้าเรอื นฝใู หแ้ น่นหนา อาหารทจี ะมอบใหก้ องทพั จะตอ้ ง ไมม่ สี งิ แปลกปลอม อาจมคี นฉวยโอกาสแทรกแซงทาํ เรอื งชวั รา้ ย ใครทไี มม่ หี น้าทใี นเรอื นนีอยา่ เขา้ มาเดด็ ขาด พวกเราตอ้ งระมดั ระวงั ตวั ใหม้ าก เขา้ ใจหรอื ไม\"่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 8 \"เขา้ ใจเจา้ ค่ะ/เขา้ ใจขอรบั \" \"พอ่ บา้ นจะเป็นคนชว่ ยคดั แยกกลุ่มพวกเจา้ หลงั แยกกลมุ่ ใหเ้ รมิ งานตามหน้าที ใครรบั ผดิ ชอบภาชนะกไ็ ปจดั การ ลา้ งเตรยี ม ใครรบั ผดิ ชอบถ่านฟืนกไ็ ปเตรยี มการ พวกที ตอ้ งเตรยี มวตั ถุดบิ กไ็ ปจดั การใหเ้ รยี บรอ้ ย ส่วนคน ทาํ อาหารใหอ้ ยทู่ นี ีกอ่ น ขา้ จะสาธติ สตู รอาหารทตี อ้ งทาํ ใหด้ ู\" จบคาํ กว็ นุ่ วายกนั อยคู่ รใู่ หญ่พอ่ บา้ นจงึ จดั แบง่ คนตาม หน้าทไี ด้ แตล่ ะฝ่ายแยกยา้ ยกนั ไปทาํ งานตามคาํ สงั สว่ น จา้ วเวย่ ไดบ้ อกใหอ้ าหนิงเตรยี มอุปกรณ์สาํ หรบั ทําครวั ตามปกตเิ อาไวแ้ ลว้ จงึ จดั การสาธติ วธิ กี ารใหด้ ู ขา้ วทนี างจะใชใ้ นวนั แรกยอ่ มเป็นขา้ วเกา่ เพอื จะระบาย ผลผลติ คา้ งปีออกแตไ่ มอ่ าจทาํ ใหน้ ่าเกลยี ด นางจงึ สอน วธิ กี ารแชข่ า้ วกบั เซยี งหลนั เยยี (ใบเตย) เพอื ทาํ ความ สะอาดและกลบกลนิ ไมพ่ งึ ประสงค์ ยามหงุ กใ็ หใ้ ชน้ ําผสม เครอื งปรงุ รสเพอื ใชก้ ลบกลนิ อกี ชนั และทาํ ใหข้ า้ วมรี สชาติ ดขี นึ แมจ้ ะกนิ แต่ขา้ วเปลา่ กอ็ รอ่ ยได้ ขนั ตอ่ มาเป็นการใช้ ขา้ วทหี ุงจนฟูสวยแลว้ ผสมกบั นําหมกั เพอื ใหส้ ามารถปัน เป็นกอ้ น ในสว่ นนีนางใหค้ นเอาพวกหวั มนั หวานมาเผา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 9 และบดก่อนเอามาผสม บา้ งยดั เป็นใสใ้ นขา้ วปัน บา้ งคลกุ กบั ขา้ วปันไปเลย กอ้ นหนึงใหญพ่ อใหก้ นิ อมิ หนึงมอื ได้ การทาํ เชน่ นีจะชว่ ยถวั เรอื งการใชผ้ ลผลติ คอ่ ยๆ ใชผ้ สม กนั ไปทลี ะอยา่ งสองอยา่ งเพอื ความประหยดั และไมข่ าด แคลนอยา่ งกระทนั หนั ซงึ ขา้ วปันทที าํ ออกมาสามารถหอ่ ดว้ ยใบบวั หรอื กระดาษเกบ็ ไวไ้ ดอ้ ยา่ งน้อยสามวนั นางรูเ้ รอื งพวกนีกเ็ พราะตอนอยใู่ นอาราม ทนี นั ไมม่ ที างที นางจะไดก้ นิ ขา้ วใหม่ ขา้ วทตี กมาถงึ มอื นางลว้ นเป็นขา้ ว เก่า มนั มกี ลนิ อบั หรอื บางคราวถงึ ขนาดมกี ลนิ บูดแถมยงั รสชาตแิ ยจ่ นตอ้ งกลนั นําตากดั กนิ เพอื ประทงั ชวี ติ นาน วนั นางเขา้ จงึ เรมิ คดิ หาวธิ ปี รบั รสชาตใิ หม้ นั ทานไดง้ า่ ยขนึ อารามตงั อยใู่ กลป้ ่า การหาพวกสมนุ ไพรหรอื พชื สวนครวั ไมใ่ ชเ่ รอื งยาก จา้ วเวย่ กบั พวกชใี นอารามจงึ ลองผดิ ลอง ถกู กนั ไป มอื ไหนไมส่ าํ เรจ็ กก็ นิ ทงั อยา่ งนนั คดิ ถงึ ยามทตี นตอ้ งกลาํ กลนื กนิ อาหารรสชาตหิ ว่ ยๆ ประทงั ชวี ติ แลว้ ทาํ ราวกบั มนั คอื อาหารรสเลศิ ของ ภตั ตาคารชนั หนึงแลว้ หลวิ จา้ วเว่ยกร็ สู้ กึ โชคดนี กั สกลุ เถามเี ครอื งมอื และวตั ถุดบิ ดกี ว่าทนี างใชต้ อนอยใู่ นอาราม เป็นไหนๆ อกี อยา่ งแมจ้ ะเป็นพวกผลผลติ เกา่ แตน่ างกใ็ ห้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 0 จดั การคดั แยกเอาไวแ้ ค่พวกทที าํ กนิ ไดเ้ ทา่ นนั ไมใ่ หข้ อง ทเี สยี แลว้ เขา้ มาปะปน ทหารทจี ะไดก้ นิ ของเหลา่ นลี ว้ นโชคดกี ว่านางหลายเท่า นอกจากขา้ วปันทถี อื เป็นอาหารหลกั แลว้ นางใหพ้ อ่ บา้ น ซอื พวกกระดกู หมมู าเคยี วนําแกงเอาไวอ้ กี อยา่ ง แมจ้ ะไม่ มเี นือแต่ยงั มกี ลนิ ทงั อากาศหนาวเชน่ นีไดซ้ ดนําแกง รอ้ นๆ นบั วา่ ชว่ ยใหร้ า่ งกายอบอุน่ ขนึ ไดม้ ากแน่ นางสง่ จดหมายใหเ้ ฉนิ หรงปัวสง่ คนคมุ้ กนั มารบั อาหาร โดยทมี คี นของบา้ นสกลุ เถาตามไปชว่ ยจดั การแจกจา่ ย แตไ่ ปโดยใชเ้ สน้ ทางทไี มเ่ ตะตานกั เพราะยงั ไมถ่ งึ เวลา ป่าวประกาศความชอบใหช้ าวเมอื งรู้ หลงั จากตอ้ งขลุกอยใู่ นเรอื นฝดู ว้ ยกนั นานเขา้ อาเจนิ กบั อาหนงิ กเ็ รมิ ถูกคอกนั อาเจนิ ชา่ งพดู ชา่ งจาอยแู่ ลว้ พอมี เวลาพูดคยุ มากขนึ อาหนิงทมี ที ที า่ หวนั เกรงคนจากเมอื ง หลวงกผ็ อ่ นคลายลง รบี ชว่ ยกนั เอาหน้าจา้ วเวย่ ไมข่ าด พอถงึ ตอนทแี จกจ่ายอาหารพวกทหารลว้ นแปลกใจทเี หน็ สาวใชห้ น้าตาหมดจดและบา่ วจากดา้ นนอกเขา้ มาตงั เพงิ แจกจา่ ยอาหาร ครนั พอสอบถามอาเจนิ ทชี า่ งเจรจากบ็ า่ ย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 1 เบยี งกอ่ นคราหนึง \"พชี ายทา่ นนีเจา้ นายของขา้ นนั ตอ้ งการทาํ บุญใหม้ ารดา จงึ ไดข้ อท่านแมท่ พั มาบรจิ าคเสบยี งใหพ้ วกท่านทนี ีหาได้ ตอ้ งการชอื เสยี งอนั ใด แคน่ ีกถ็ อื ว่าเป็นวาสนาแลว้ อยา่ ถามอกี เลยเจา้ คะ่ \" \"ไดท้ ไี หนกนั พวกขา้ หวิ ทอ้ งใสก้ วิ มาไมร่ กู้ วี นั แมแ้ ตพ่ วก ทางการยงั ไมย่ นื มอื ชว่ ย มาวนั นีไดก้ นิ อมิ ทอ้ งครงั แรกใน รอบเดอื น ทงั อาหารกอ็ รอ่ ยอกี ต่างหาก หากบอกว่าเป็น อาหารบรจิ าคเจา้ นายของพวกเจา้ กค็ งใสใ่ จยงิ นกั ถงึ ทํา ของอรอ่ ยเชน่ นีมาแจก\" พลทหารผหู้ นึงวา่ เขาคดิ ว่าตน จะตอ้ งตายแลว้ จรงิ ๆ แตล่ ะวนั ทางค่ายแจกจา่ ยแคโ่ จ๊กที แทบไมม่ ขี า้ ว นําโจ๊กใสจนเหน็ กน้ ถว้ ย คนในคา่ ยกล็ อื กนั ไปตา่ งๆนานาถงึ สถานการณ์ทไี มด่ ที งั นนั ยงิ ไมม่ อี าหาร คนป่วยกไ็ รภ้ ูมจิ ะสโู้ รคภยั คนจงึ ลม้ ตายเป็นใบไมร้ ว่ ง เขาแอบเตรยี มการไวแ้ ลว้ วา่ อาจจะตอ้ งตายหากเป็น เช่นนีตอ่ ไป จนมาวนั นีไดเ้ หน็ เพงิ ใหมถ่ กู ตงั ขนึ ในคา่ ย แลว้ มชี าวบา้ นเขา้ มาในคา่ ยหลายคนชว่ ยกนั แจกจ่าย อาหาร เพยี งพอใหท้ หารครงึ คา่ ยกนิ ไดอ้ มิ ทอ้ ง สว่ นอกี ครงึ ไปรบั โจก๊ จากพอ่ ครวั ของค่ายเหมอื นเดมิ แตว่ นั นี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 2 กลบั ไมไ่ ดเ้ หน็ โจก๊ นําใสๆดงั เกา่ กลบั เป็นโจก๊ จรงิ ๆทมี ี ขา้ วมเี นือละมนุ ลนิ พวกทหารแทบจะโหร่ อ้ งยนิ ดี ลว้ นแลว้ แต่พยายาม สอบถามถงึ ทมี าของพวกบา่ ว และกล่าวขอบคุณทา่ นแม่ ทพั กนั ใหญ่ ในตอนแรกพวกทไี ดร้ บั แจกขา้ วปันมที า่ ทาง ลงั เลไมก่ ลา้ กนิ แตพ่ อกดั ไปคาํ แลว้ รบั รสกถ็ งึ กบั ตาโต ยงิ อดอาหารมาหลายวนั ขา้ วปันเหลา่ นียงิ อรอ่ ยขนึ อกี หลาย เทา่ ยงิ กนิ ประกอบกบั นําแกงอ่นุ ๆทําใหค้ ล่องคอยงิ นกั จนพวกทไี ดร้ บั แจกโจก๊ ตอ้ งขอชมิ ดบู า้ งดว้ ยความอยากรู้ อยากเหน็ \"เอาล่ะแจกหมดแลว้ เราเกบ็ ของกลบั จวนเถอะ\" อาเจนิ สงั พวกบา่ วคนอนื ๆ แลว้ เตรยี มตวั จะกลบั ตอนแรกอา เจนิ กงั วลไมน่ ้อยกลวั พวกทหารกนิ แลว้ จะรวู้ า่ เป็นขา้ วเกา่ จนตติ งิ เจา้ นายนาง แตเ่ หน็ พวกเขาอมิ อรอ่ ยกนั มากทงั ยงั ไมต่ ดิ ใจกส็ บายใจขนึ \"แมน่ างๆ พนี ้องขา้ ถามวา่ พรุง่ นพี วกเจา้ จะมาอกี หรอื ไม?่ \" ทหารนายหนึงวงิ หน้าตงั เขา้ มาถาม อาเจนิ มอง หน้าซบู ผอมของเขาอยา่ งสะทอ้ นใจ อดสงสารไมไ่ ดจ้ งึ ยมิ กวา้ งพยกั หน้า ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 3 \"พวกทา่ นวางใจเถอะเจา้ นายของขา้ บอกวา่ จะชว่ ยพวก ทา่ นไปจนกวา่ จะออกจากจนิ หยาง\" เมอื ไดย้ นิ แบบนนั นายทหารหนุ่มกต็ าลกุ วาวยนิ ดยี งิ นัก พวกทหารคนอนื ที ไดย้ นิ กโ็ หร่ อ้ งอกี รอบ ราวกบั เพงิ วงิ ผา่ นประตผู มี าได้ \"แมน่ างบอกขา้ เถดิ เป็นเจา้ นายจวนใดทมี นี ําใจเชน่ นี\" พลทหารหนุ่มยงั คงไมห่ ยดุ สบื สาว \"เจา้ รหู้ รอื ไมว่ า่ ขา้ คดิ ว่าตนคงจะตายเป็นผเี ฝ้าทุ่งเวงิ นีแลว้ แต่วนั นีกลบั มี วาสนาไดก้ นิ อมิ ทอ้ งอกี ครงั นบั วา่ ไมต่ า่ งจากบุญคณุ ชว่ ยชวี ติ เจา้ แจง้ แกข่ า้ ท\"ี เขากดเสยี งเบาถามนาง อาเจนิ ปรายตามองบ่าวคนอนื ๆ ทชี ว่ ยกนั ขนของออกไปแลว้ ก็ แสรง้ ถอนหายใจ \"เอาเถอะพชี ายท่านนี เหน็ แกท่ ที า่ นเป็นคนรคู้ ุณคน พวก ขา้ มาจากบา้ นตระกลู เถา นายทา่ นผเู้ ฒา่ ของขา้ เคยเป็น ขนุ นางกองประวตั ฯิ รบั ใชฮ้ ่องเตแ้ ต่ลาออกมาอยจู่ นิ หยาง ตลอดมาลว้ นมจี ติ เมตตาบรจิ าคแจกจา่ ยชว่ ยเหลอื คนใน จนิ หยางอยตู่ ลอด คราวนีนายทา่ นเองกไ็ มอ่ าจดดู าย ปลอ่ ยกองทพั ทบี ากบนั เพอื แผน่ ดนิ มานานตกตายเชน่ นี แลว้ คณุ หนูของขา้ กม็ ใี จกตญั ู นีใกลจ้ ะครบรอบวนั ตาย ของมารดานางจงึ ไดช้ ว่ ยเจรจาและเป็นคนสอนสตู ร ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 4 ทาํ อาหารพวกนีเองกบั มอื เรอื งพวกนีพชี ายอยา่ ไดพ้ ดู ไป ละ่ \" อาเจนิ ทาํ ทา่ กระซบิ กระซาบราวกบั นีเป็นความลบั สาํ คญั \"สกลุ เถางนั หรอื \" พลทหารผนู้ นั จาํ เอาไวข้ นึ ใจก่อนจะถาม อกี \"เช่นนีขา้ จะไดพ้ บเจา้ นายของเจา้ บา้ งหรอื ไม่ พนี ้อง ของขา้ ลว้ นแยกแยะบญุ คุณความแคน้ นําหนึงหยดลว้ น ตอ้ งตอบแทนเป็นแมน่ ําทงั สาย อยา่ งน้อยพวกขา้ จะไดม้ ี วาสนาคาํ นบั ขอบคุณเจา้ นายทมี ใี จประเสรฐิ ของเจา้ หรอื ไม?่ \" อาเจนิ มสี หี น้าหนกั ใจขณะทแี อบจดจํากรยิ าทา่ ทางของ พวกทหารเอาไวแ้ ลว้ เชดิ หน้าขนึ พดู \"จะพบนายทา่ นผู้ เฒา่ คงเป็นไปไดย้ าก แต่คุณหนูของขา้ พอจะเป็นไปได้ นางเป็นคนดแู ลอาหารเหลา่ นี คงมสี กั วนั ทนี างมาตรวจดู การแจกจา่ ยทนี ีเอง ตอนนนั ทา่ นอาจจะไดพ้ บ\" \"เชน่ นนั รึ ดยี งิ นกั ขา้ จะไดม้ วี าสนากลา่ วขอบคุณนางเอง\" \"เอาละ่ ขา้ พูดมากเกนิ ไปแลว้ ตอ้ งขอตวั กอ่ น\" อาเจนิ ไม่ รอใหเ้ ขาลา รบี ไปสมทบกบั ขบวนของบ่าวสกุลเถาซงึ มอี า หนงิ ยมิ แยม้ รออยู่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 5 \"เป็นอยา่ งไรบา้ งพสี าว พวกเขาวา่ อยา่ งไร?\" อาหนิงเอย่ ถามเสยี งใสดว้ ยความอยากรอู้ ยากเหน็ \"จะเป็นอยา่ งไรเล่า คณุ หนูคาดการณ์ไดถ้ ูกนกั เจา้ เชอื เถอะ อกี ไมก่ วี นั นายทหารนบั หมนื จะตอ้ งรจู้ กั คุณหนูของ เราแน่\" กอ่ นมาจา้ วเวย่ ไดส้ อนเรอื งการพดู จาใหอ้ าเจนิ กบั อาหนิงเอง ลว้ นบอกวธิ ปี ระกาศเหมอื นไมป่ ระกาศนใี ห้ สาวใชอ้ ยา่ งกระจา่ ง ซงึ อาเจนิ อาศยั อยใู่ นจวนหลวิ มากอ่ น ยอ่ มเขา้ ใจอุบายพวกนีไดไ้ มย่ าก ทงั ยงั ยนิ ดจี ะชว่ ย กระพอื ชอื เสยี งดงี ามของคณุ หนูดว้ ยตวั เอง \"ดยี งิ นกั คุณหนูทงั งามทงั ใจบุญ คราวนีคนทงั จนิ หยาง ตอ้ งอจิ ฉาขา้ แน่ทไี ดร้ บั ใชค้ ุณหนู\" อาหนิงวา่ อยา่ งตนื เตน้ อาเจนิ เองกพ็ ยกั หนา้ เหน็ ดว้ ย สมยั อยถู่ งเยยี นคุณหนูเคยพลาดพลงั จนทาํ ใหม้ ขี า่ วลอื แยๆ่ ออกไป หากมชี อื เสยี งดงี ามมาชว่ ยลบลา้ ง ยอ่ มเป็น ผลดกี บั ตวั คณุ หนูแน่ บางทนี ายทา่ นอาจจะยอมรบั คุณหนูกลบั จวนหลวิ เสยี ที อาเจนิ กบั อาหนิงลว้ นแต่ยนิ ดกี บั เรอื งนี ตา่ งพากนั คาดการณ์ไปคนละทศิ แต่ไมว่ า่ ทางไหนลว้ นแลว้ ปรดี าไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 6 กบั หลวิ จา้ วเวย่ ทงั สนิ * \"นางทําจรงิ ๆ นบั วา่ เป็นสตรที มี ใี จกศุ ลนกั \" ตเู้ สยี วเสยี น ปิดมา่ นกระโจมลงหลงั ขบวนรถมา้ ของบา่ วสกุลเถาลบั สายตาไป กนุ ซอื หนุ่มในชุดสขี าวซดี หนั กลบั มามองเฉนิ หรงปัวทกี าํ ลงั หมนุ พู่กนั ในมอื อยา่ งไมย่ นิ ดยี นิ รา้ ย \"หากนางชว่ ยเราเชน่ นีทุกวนั จนกวา่ จะออกจากจนิ หยาง ได้ เราจะมเี สบยี งเหลอื อยา่ งน้อยสสี ว่ น รอหาซอื สะสม เพมิ น่าจะพอใหเ้ ดนิ ทางไดอ้ กี หลายวนั \" ตูเ้ สยี วเสยี นนนั นอกจากจะรบั หน้าทกี นุ ซอื ของทพั เอยี นเหอ เขายงั นบั เป็นสหายสนิทของเฉนิ เฟยฉเี พราะเตบิ โตมาดว้ ยกนั \"นบั วา่ เป็นโชคยงิ นกั ทไี ดพ้ บสตรที มี เี มตตาในยามคบั ขนั เชน่ นี\" \"เจา้ ชา่ งไมอ่ ายปาก\" เฉนิ เฟยฉปี าพู่กนั ใสเ่ ขาแตต่ เู้ สยี ว เสยี นรแู้ กวจงึ หลบทนั \"อยา่ แสรง้ ทําเป็นมองไมอ่ อก เจา้ ฉลาดกว่าขา้ ตงั มาก แมแ้ ต่ขา้ ยงั ดูออกว่าสตรผี นู้ นั เลอื ดเยน็ นกั \" หลงั จากทคี ดิ ทบทวนเรอื งราวใหถ้ ถี ว้ นแม่ ทพั ผยู้ งิ ใหญ่กเ็ รมิ มองบางสงิ กระจา่ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 7 \"นางมเี สบยี งมากพอจะชว่ ยเหลอื กองทพั แตก่ ลบั นงิ ดู ดายปลอ่ ยใหค้ นตายไปเรอื ยๆ หากมใี จกุศลอยา่ งเจา้ ว่า นางคงออกหน้ามาชว่ ยเหลอื นานแลว้ แตน่ ีกลบั ปลอ่ ยให้ คนตายเพมิ มากขนึ เพอื ใชศ้ พพวกนนั บบี ขา้ ใหไ้ มอ่ าจ หกั ลา้ งคําขอของนาง หากสตรเี ชน่ นีมใี จกุศล ขา้ ทฆี า่ คน มานบั พนั กค็ งบรรลเุ ป็นเซยี นแลว้ ละ่ \" เฉนิ เฟยฉรี สู้ กึ โกรธอยู่ไมน่ ้อย แมเ้ ขาจะมองออกว่าหลวิ จา้ วเว่ยวางแผนทุกอยา่ งเอาไวแ้ มแ้ ตเ่ ลอื กวนั มาพบเขา ไดอ้ ยา่ งพอเหมาะเพอื ใหเ้ ขาไมม่ ที างถอย กระนนั เขากไ็ ม่ อาจกลา่ วโทษนางไดเ้ ตม็ ปาก เพราะเรอื งคนตายเหลา่ นนั ไมใ่ ชน่ างลงมอื ฆา่ นางกเ็ พยี งแต่ทําเฉย เหมอื นคนใน เมอื งต้าถงอกี มากมายทที าํ เชน่ นนั \"แต่ทา่ นกย็ งั รบั ปากทาํ ตามแผนของนางอยดู่ \"ี ตูเ้ สยี ว เสยี นยมิ \"ดจู ากผลลพั ธเ์ รอื งทที า่ นใหค้ นไปกอ่ ในถงเยยี น เหมอื นจะลุกลามใหญโ่ ตกวา่ ทเี ราคาดไว\"้ \"กใ็ ครจะคดิ ว่าแคป่ ัญหางา่ ยๆ แต่คนในสกลุ ใหญ่อํานาจ คบั ฟ้าเชน่ นนั กลบั ไรห้ วั คดิ ถงึ ขนั ขม่ เหงประชาชนหน้า ประตูจวน\" บนหน้าเฟยฉแี ปะคาํ วา่ 'ขา้ ไมผ่ ดิ เสยี หน่อย พวกนนั โงเ่ อง' เอาไว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 8 \"ทา่ นไมก่ ลวั หลงั จากเรอื งนีผา่ นไปแลว้ พวกนนั จะเลน่ งาน ทา่ นหรอื ?\" \"มตี อนไหนทคี นพวกนันไมเ่ ลน่ งานขา้ หรอื สกลุ เฉนิ บา้ ง เหลา่ พูดแลว้ กอ็ ยากอกตญั กู บั บรรพบรุ ษุ จรงิ ๆ คดิ อา่ น อะไรไมเ่ ผอื แผล่ กู หลานเลย อยเู่ อยี นเหอมากชี วั อายคุ น ตายในสนามรบตงั เทา่ ไหรก่ ไ็ มม่ คี นเหน็ คา่ \" เขาคดิ แบบนี มาตงั แตโ่ ดนบดิ าบงั คบั ใหค้ ดั ตําราพชิ ยั สงครามรอ้ ยจบ ตงั แต่สขี วบ ตอนนนั หากทําไดเ้ ขาจะไปเคาะหลุมศพตน้ ตระกลู เพอื บน่ เสยี ใหส้ าแกใ่ จ ทาํ ไมคนพวกนนั ไมเ่ ลอื ก กนิ อยสู่ บายๆ ในถงเยยี น หรอื พวกเมอื งรอบๆ ทาํ การเกษตรหมนุ เวยี นกนิ ใชใ้ นบา้ นสขุ สบายไปทงั ชาติ แต่ กลบั ลากลูกหลานหลายชวั อายคุ นไปเฝ้าประจาํ ทเี อยี นเหอ \"ราษฎรลว้ นเหน็ และรบั รอู้ ยู่ เพยี งแต่พวกเขาไมไ่ ดพ้ ดู เทา่ นนั \" ตเู้ สยี วเสยี นสา่ ยหน้าใหก้ บั คาํ พดู เอาแตใ่ จของ เฟยฉี กบั คนอนื นกั รบผนู้ เี หมอื นพญายมชอบแผค่ วาม กดดนั ขม่ ขวญั ใสค่ นรอบขา้ ง แต่กบั สหายเชน่ เขากลบั เป็น ชายทะโมนผมู้ ทุ ะลุเหมอื นในวนั วานไมม่ ผี ดิ \"ตอนนีคลคี ลายปัญหาเรอื งเสบยี งไปไดบ้ า้ งแลว้ ท่านจะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 8 9 ทาํ ยงั ไงต่อ?\" \"มที างเลอื กอนื ดว้ ยหรอื ?\" เขาโบกจดหมายทหี ลวิ จา้ วเวย่ ใหค้ นสง่ มาก่อนหน้านี ดา้ นในบรรยายแผนการอกี ขนั ที ชวนใหข้ นหวั ลกุ กวา่ เดมิ \"นางบอกวา่ นางไมเ่ คยขดั แยง้ กบั คนสกุลหยู เจา้ อ่านดูเถอะ ใครจะเชอื \" ตูเ้ สยี วเสยี นรบั จดหมายมาอา่ นอยา่ งละเอยี ดแลว้ ลอบยมิ ในฐานะของคนฉลาดดา้ นกลยทุ ธถ์ งึ ขนั ไดร้ บั แต่งตงั เป็น กนุ ซอื ของกองทพั ทใี หญท่ สี ุดในตา้ ถง การจะหาคนทมี ี ความคดิ ซบั ซอ้ นเชน่ เดยี วกบั เขานนั นบั วา่ ยาก ยงิ กบั สตรี ทเี อาอารมณ์เป็นใหญเ่ ขายงิ รสู้ กึ เหมอื นคยุ คนละภาษา แตข่ อ้ ความซงึ มตี วั อกั ษรเป็นระเบยี บเรยี บรอ้ ยใน กระดาษแผน่ นีกลบั เผยความคดิ และชนั เชงิ ทเี หนือกวา่ สตรที วั ไปทเี ขาเคยพบ ตเู้ สยี วเสยี นนยิ มคบหาคนฉลาดยงิ นกั ดงั นนั เขาจงึ พงึ ใจ ยงิ ทพี นั ธมติ รกงึ ปรปักษ์ผทู้ าํ ใหเ้ ฉนิ เฟยหรงหวั เสยี ไดม้ ี การคดิ อ่านทไี มธ่ รรมดาเชน่ นี \"ทา่ นไมม่ ที างเลอื กจรงิ ๆ\" เขาพบั กระดาษแลว้ สง่ คนื ให้ สหาย \"วธิ ขี องนางนบั ว่าเป็นชนวนเรง่ ทมี ปี ระสทิ ธภิ าพสงู ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 0 ทเี ดยี ว หากทําตามนางวา่ ทหารในทพั พวกนจี ะรอดและ สขุ สบายขนึ ในเรว็ วนั นแี น่ แต่ทา่ นอาจตอ้ งแบกรบั ผลทจี ะ เกดิ หลงั จากเรอื งคลคี ลายลง\" เฉนิ เฟยฉถี อนหายใจอยา่ ง ราํ คาญ เขาใชฝ้ ่ามอื ดนั หน้าผากตวั เองอยา่ งเกยี จครา้ น เตม็ ทน \"สง่ คนไปจดั การเถอะ ถงึ พวกสกลุ หยจู ะตามฆา่ ขา้ ทหี ลงั กใ็ หพ้ วกมนั มา\" ไดย้ นิ เชน่ นนั ตเู้ สยี วเสยี นกพ็ ยกั หน้ารบั คาํ สงั แต่กอ่ นจะออกไปเขากลบั หยุดเทา้ แลว้ หนั มามอง เฉนิ เฟยฉอี กี รอบ \"ทา่ นบอกว่าแมน่ างผนู้ ชี อื หลวิ จา้ วเว่ยใชห่ รอื ไม?่ \" \"อมื \" ทา่ นแมท่ พั ตอบในลาํ คอ \"เป็นบตุ รสาวของหลวิ เฉยี นเจา้ กรมอากรใชห่ รอื ไม?่ \" \"ขา้ ไมไ่ ดถ้ าม แตด่ แู ลว้ คงใช่ ...ทาํ ไม หรอื เจา้ สนใจนาง เขา้ แลว้ ?\" \"หากขา้ จาํ ไมผ่ ดิ ฮ่องเตเ้ คยทาํ สญั ญาหมนั หมายสขู่ อ หลานสาวคนโตของอคั รเสนาบดหี ลวิ ชงเหนียนใหแ้ ตง่ กบั อนั อ๋อง หากนางเป็นบตุ รสาวคนโตของหลวิ เฉยี น หลวิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 1 จา้ วเวย่ ผนู้ ีกค็ อื คหู่ มนั ของอนั อ๋อง\" \"เจา้ หมายความวา่ อะไร?\" ตอนแรกเฉนิ เฟยฉไี มไ่ ดส้ นใจ ฟังนักจนตูเ้ สยี วเสยี นกลา่ วจบเขากร็ สู้ กึ ถงึ ความไมช่ อบ มาพากลบางอยา่ ง \"กท็ า่ นกลา่ วเองไมใ่ ช่หรอื วา่ นางน่าจะมคี วามบาดหมาง กบั สกลุ หยู แตถ่ า้ นางเป็นคหู่ มนั ของอนั อ๋อง นางจะสรา้ ง ปัญหาใหส้ กุลหยไู ปทาํ ไม กลบั กนั นางควรจะยงิ สนับสนุน ฐานอาํ นาจของว่าทสี ามเี สยี อกี \" กนุ ซอื ตวู้ เิ คราะหค์ วาม เป็นไปไดม้ ากมายในหวั \"บางทนี างอาจจะไมใ่ ชค่ นทหี มนั กบั อนั อ๋อง\" เฉนิ เฟยฉี เสนอความคดิ \"หรอื บางทจี ากคหู่ มนั อาจจะกลายเป็นคแู่ คน้ ไปแลว้ กไ็ ด\"้ ตูเ้ สยี วเสยี นพมึ พาํ แลว้ เงยหน้าขนึ สบตากบั ตาคมของเฉนิ เฟยฉี ทนั ใดนนั บรรยากาศในกระโจมแมท่ พั กเ็ ยอื กเยน็ ลง อยา่ งฉบั พลนั * บรรยากาศในตําหนักหยงเยวเ่ ตม็ ไปดว้ ยความมดื มน สี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 2 หน้าของเสนาบดกี ลาโหมหยเู ยวฟ่ างกบั อนั ออ๋ งมแี ต่โทสะ และความกงั วล หยซู นิ ซนิ หรอื ลกี ยุ้ เฟยนงั อยบู่ นเกา้ อใี นตําแหน่งประธาน ฟังเรอื งราวจากปากบดิ าและความกงั วลของพระโอรส แลว้ รสู้ กึ ปวดหวั ตุบๆ จนอยากจะปาขา้ วของใกลม้ อื ทงิ ปีนีอนั อ๋องอายุครบยสี บิ เมอื ตน้ ปีเพงิ ไดร้ บั พระราชทาน ตําหนกั และยา้ ยออกจากวงั หลวงอยา่ งเป็นทางการ นบั เป็นชว่ งเวลาทคี วรระมดั ระวงั อยา่ งยงิ เพอื สรา้ งความ ไวว้ างใจใหฮ้ อ่ งเตแ้ ละสรา้ งความชอบ เขาตอ้ งเขม้ งวดกบั ตวั เองทกุ เรอื ง แต่กลบั กนั จวนหยทู นี างคอยผลกั ดนั และ ภาคภมู ใิ จกลบั สรา้ งปัญหาอกึ ทกึ คกึ โครมทงั เมอื ง มาถงึ ป่านนนี างไมไ่ ดก้ ลวั ราษฎรกน่ ดา่ แตก่ ําลงั กลวั ความคดิ ของคนทนี งั อยใู่ นตาํ หนกั เฉยี นชงิ เรอื งเสบยี ง กองทพั เอยี นเหอนีไมใ่ ชฝ่ ีมอื บดิ านางอยา่ งทขี า้ งนอกลอื กนั แตน่ างไมแ่ น่ใจวา่ เป็นฝีมอื ฮ่องเตห้ รอื ไม่ หากบุ่มบา่ ม เขา้ ไปขอความเป็นธรรมอาจจะกลายเป็นการยอ้ นเกลด็ มงั กรเขา้ ลกี ยุ้ เฟยนวดศรี ษะอยา่ งคดิ หนกั กอ่ นจะตดั สนิ ใจ \"ยงั ไงก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 3 คงตอ้ งไปขอเขา้ เฝ้า ทา่ นพอ่ ตอ้ งไปยนื ยนั ความบรสิ ุทธิ กอ่ น แต่ไมต่ อ้ งพูดเรอื งจะเอาผดิ ใคร ใหเ้ น้นว่าทา่ นไมไ่ ด้ เป็นอยา่ งขา่ วลอื กพ็ อ หากมพี ระทยั อยา่ งสบื สวนคงมรี าช โองการออกมาเอง\" นางพยายามเลยี งจุดตายไมไ่ ป เหยยี บลาํ เสน้ ของพยคั ฆ์ แมจ้ ะลว่ งวยั สามสบิ ปลายๆ เขา้ ไปแลว้ ลกี ุย้ เฟยกย็ งั งดงามและดเู ยาวยั กวา่ อายจุ รงิ ถงึ ยามนใี บหน้าจะบดิ เบยี วเตม็ ไปดว้ ยความไมพ่ อใจกต็ าม นางผนิ หน้าไปมอง อนั อ๋องทมี สี หี น้าคดิ ไมต่ ก \"เจา้ กลบั ตาํ หนกั อ๋องเสยี เรอื งนีอยา่ ไดอ้ อกหน้ามายุง่ หนงึ พระบดิ าเจา้ ไมช่ อบใหโ้ อรสมที ่าทสี นิทสนมกบั ขนุ นาง แมจ้ ะเป็นทา่ นตาเจา้ กต็ อ้ งระวงั ใหม้ าก สองพวก ชาวบา้ นดา้ นนอกนนั หากเจา้ ออกหน้ามายงุ่ เกยี วกอ่ น เรอื งจะคลคี ลาย อาจถกู โยงจนทาํ ใหช้ อื เสยี งเสยี หายได\"้ \"ขา้ เหน็ ดว้ ย\" หยเู ยว่ฟางหนั ไปมองอนั อ๋อง \"ชว่ งนี พระองคค์ วรเกบ็ ตวั ไว้ ขา้ ไมร่ วู้ า่ มกี ฝี ่ายทลี งมากวนนําให้ ขนุ่ จนเรอื งบานปลาย ทแี น่ๆ พรรคพวกขององคช์ ายคน อนื อาจฉวยโอกาสนีเล่นงานทา่ นได\"้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 4 \"ขา้ รแู้ ลว้ \" อนั อ๋องพยกั หน้ารบั คํา \"เอาละ่ ใหเ้ ป็นไปตามนีกอ่ น รอฟังดาํ รขิ องฝ่าบาทแลว้ คอ่ ยออกไปจดั การชาวบา้ นขา้ งนอกกย็ งั ไมส่ าย\" พอสรปุ ความคดิ และเหน็ ชอ่ งทางสว่างลกี ยุ้ เฟยกค็ ลายใจลงบา้ ง ทงั สามนังคุยกนั อกี สองสามประโยคกค็ ดิ จะไปทาํ ตามที พดู แต่นางกาํ นลั กลบั วงิ พรวดพราดเขา้ มาในตําหนกั หยง เยวอ่ ยา่ งไรม้ ารยาท \"เจา้ ไมม่ ตี าหรอื ไง ไมเ่ หน็ หรอื วา่ ขา้ กําลงั คุยกนั อย!ู่ ?\" ลกี ยุ้ เฟยตวาดดงั ลนั นางกํานัลผนู้ นั เขา่ ทรดุ ลงกบั พนื ทนั ทแี ตก่ แ็ ขง็ ใจละลาํ ละลกั รายงาน \"บา่ วขออภยั พระสนม แตฮ่ ูหยนิ ใหค้ นสง่ ขา่ วดว่ นมาเจา้ คะ่ ดา้ นนอกเกดิ เรอื งใหญ่แลว้ \" นางรายงานเสรจ็ กส็ ดู หายใจลกึ ฮูหยนิ ทนี างพดู ถงึ ยอ่ มเป็นมารดาของลกี ยุ้ เฟย ฮหู ยนิ เอกของทา่ นเสนาบดหี ยู ดงั นันขา่ วทสี ง่ มาในเวลา นียอ่ มสาํ คญั แน่ เจา้ นายทงั สามฟังแลว้ หนั ขวบั มาจอ้ งนางทนั ที \"รบี พูดมา!\" ลกี ยุ้ เฟยตะคอกสงั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 5 \"มขี า่ ววา่ คุณชายใหญ่หยอู หี ลนิ ใชอ้ าํ นาจยกั ยอกสมนุ ไพร จาํ นวนมากโดยเฉพาะฮวั ปีฮวา ทาํ ใหท้ หารในทพั เอยี นเหอตายเกลอื นถนนเป็นเหตุใหโ้ รคระบาดแพรใ่ นจนิ ห ยาง แลว้ ยงั ใชอ้ าํ นาจทา่ นเสนาบดสี งั ปิดประตูเมอื งขงั คน ในจนิ หยางเพอื กลบเกลอื นความผดิ เจา้ ค่ะ!\" \"ประเสรฐิ !\" ลกี ุย้ เฟยตะโกนออกมาทนั ทหี ลงั ฟังจบกอ่ น จะเป็นลมลม้ ลงจากเกา้ อี \"เสดจ็ แม!่ \" อนั อ๋องโผเขา้ ไปรบั พระมารดาไว้ พลาง ตะโกนเรยี กนางอยา่ งรอ้ นรน หยเู ยว่ฟางนิงสนิทราวกบั ถกู สาปหลงั ไดย้ นิ ขา่ วใหม่ เหมอื นกบั เขาเพงิ ถูกปิดประตูทจี ะใชเ้ ดนิ ไปหาทางรอดใส่ หน้าอยา่ งจงั เกอื บครงึ เค่อผา่ นไป เสนาบดกี ลาโหมผยู้ งิ ใหญก่ ก็ ระอกั เลอื ดออกมา... ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 6 แสนชงั # 6. คลนื กระทบฝัง หลวิ จา้ วเว่ยเดมิ ไมใ่ ชค่ นทมี คี วามคดิ สลบั ซบั ซอ้ น ทงั ยงั เป็นคนซอื สตั ยย์ งิ รกั กค็ อื รกั เกลยี ดกค็ อื เกลยี ด แต่ หลงั จากตายไปชาตหิ นึง แมไ้ มม่ คี วามรคู้ วามสามารถ เหนือใครแต่นางกไ็ ดเ้ รยี นรรู้ สชาตชิ วี ติ แลว้ เมอื ไมม่ ี ความรจู้ งึ แสวงหา เมอื คดิ การใดลว้ นทบทวนเป็นรอ้ ยรอบ กอ่ นจะลงมอื ขอ้ ไดเ้ ปรยี บเดยี วของนางในยามนคี อื นางรู้ อนาคต จากนีไปจนถงึ วนั ทนี างตายในชาตทิ แี ลว้ ดงั นนั นางจงึ มสี ทิ ธใิ ชม้ นั ใหเ้ ป็นประโยชน์ หยอู หี ลนิ เป็นบุตรชายหวั แกว้ หวั แหวนของหยเู ยวฟ่ าง เขารบั ราชการอยใู่ นกลาโหมฝ่ายจดั ซอื ตามจรงิ เขาไมไ่ ด้ เจตนาโกงกองทพั เอยี นเหอ ในชาตทิ แี ลว้ หลงั โรคระบาด แพรใ่ นจนิ หยาง จา้ วเวย่ ไดย้ นิ วา่ เสมยี นของบา้ นสกุลหยู นําฮวั ปีฮวาตวั ยาหลกั ของโรคนีออกมาขายทาํ กาํ ไร จาํ นวนมากราวกบั กกั ตุนไวน้ านแลว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 7 ตามนิสยั ของพวกขนุ นางในถงเยยี น ไมว่ า่ สงิ ใดลว้ นหกั เลก็ หกั น้อยเขา้ กระเป๋ า ฮวั ปีฮวานมี รี าคาแพงอยแู่ ลว้ หยู อหี ลนิ คงใชเ้ วลาหลายปีเพอื เกบ็ สะสมและแบ่งขายเอาเงนิ เขา้ กระเป๋ าตวั เองมาเรอื ย โรคระบาดในจนิ หยางเดมิ ใช้ เวลาหลายสปั ดาหก์ วา่ หมอจะหาวธิ รี กั ษาไดท้ าํ ใหค้ นตาย ไปมาก และพอประกาศตวั ยาออกมาในกาลนนั หยอู หี ลนิ กท็ าํ กาํ ไรจากโรคระบาดในจนิ หยางจนรวยอูฟ้ ู่ขนึ อกี หลายเทา่ ตวั แต่มาวนั นีโรคระบาดยงั คงถกู สกดั อยแู่ คใ่ นคา่ ยชวั คราว ของกองทพั และอาหารทมี พี รอ้ มขนึ ทาํ ใหเ้ สรมิ ธาตุในรา่ ง ของเหลา่ ทหารเป็นตวั ชว่ ยไมใ่ หต้ ดิ โรคกนั ไดง้ า่ ยๆ ดงั นนั เหตุการณ์จงึ ไมไ่ ดร้ นุ แรงเหมอื นในชาตกิ อ่ นอกี แตค่ น ตายนนั ยงั มอี ยบู่ า้ ง จา้ วเวย่ มนั ใจวา่ ในมอื หยอู หี ลนิ มฮี วั ปีฮวาอยมู่ ากจนไม่ อาจทงิ ไปในคราวเดยี ว ดงั นนั นางจงึ วางแผนกบั ดกั นีขนึ ขา่ วลอื ทเี ลน่ งานหยเู ยวฟ่ างกอ่ นหน้านีเป็นแคเ่ สยี งพลุ เพอื เรยี กรอ้ งความสนใจ แตข่ า่ วระรอกสองนจี ะปิด หนทางรอดอยา่ งใสสะอาดของพวกมนั หากทางการไป ตรวจหาฮวั ปีฮวายอ่ มต้องพบ และจาํ นวนมากมายของ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 8 มนั ยอ่ มไมใ่ ชก่ ารจดั ซอื แบบพ่อคา้ แต่จะถกู มองว่าเป็น การยกั ยอกกองทพั ครงั ใหญ่ แมค้ วามจรงิ จะเป็นการชกั ออกจากสว่ นทสี งั ซอื ใหก้ องทพั เกบ็ เลก็ ผสมน้อยมาหลาย ปีกต็ าม เมอื ปิดประตทู ุกบานลง กม็ เี หลอื ทางเดยี วทใี หเ้ ดนิ คน ในถงเยยี นโดยเฉพาะชนชนั สงู นนั คาํ นึงเรอื งชอื เสยี งเป็น ทสี ุด เหมอื นนางทชี าตกิ อ่ นยอ่ ยยบั เพราะชอื เสยี งเลวรา้ ย จนตวั ตายอยา่ งอนาถ เรอื งครงั นีถูกกระพอื ใหใ้ หญ่กวา่ ความเป็นจรงิ เพราะปากคน หากคนสกลุ หยอู ยากรกั ษา ชวี ติ ลกู ชายคนโตและชอื เสยี งดงี ามเอาไวย้ อ่ มตอ้ งกรดี เลอื ดตวั เองออกมาชดใชใ้ หก้ องทพั \"ต่อใหไ้ มม่ คี นผดิ จรงิ พวกมนั กต็ อ้ งหามาใหไ้ ด้ ไมอ่ ยา่ งนนั กถ็ งึ คราวตกตําแลว้ \" นางไมค่ ดิ วา่ คนสกุลหยู มคี ุณธรรมคาํ คอพอจะยอมตกตําลงโดยไมท่ าํ รา้ ยใคร หรอื ต่อใหส้ กุลหยไู มท่ าํ ลกี ยุ้ เฟยกบั อนั อ๋องตอ้ งบงั คบั ให้ ทาํ แน่ สองแมล่ กู คู่นนั ผกู พนั ชว่ ยเหลอื กนั ทกุ เรอื ง แมแ้ ตเ่ รอื ง คณุ ไสยมนตด์ ําทเี คยใสค่ วามนาง เมอื มเี วลาคดิ ทบทวน แลว้ จา้ วเวย่ กก็ ระจา่ งแจง้ ในหลมุ พรางของพวกมนั มอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 9 9 เรยี วกาํ แน่นเขา้ หากนั อยา่ งลมื ตวั หมิ ะในจนิ หยางยงั ตกไมล่ มื หลู มื ตา ประตูเมอื งจนิ หยางที ตอนนคี นในถงเยยี นเขา้ ใจว่าถกู สงั ปิดเพราะขนุ นางกงั ฉนิ แทจ้ รงิ แลว้ เพราะหมิ ะตกหนกั จนไมอ่ าจสญั จร ตลอด หลายวนั นผี ผู้ า่ นเขา้ ออกแทบไมม่ ี ทหารยามจงึ ปิดลงเสยี เพอื กนั ลมหนาว หากมคี นขอผา่ นคอ่ ยปิดอกี ที แตส่ ามวนั มาแลว้ กย็ งั ไมม่ ใี ครเขา้ ออกจากเมอื งสกั คนเดยี ว ในขณะทสี ถานการณ์ทจี นิ หยางอยใู่ นสภาวะเรยี บเรอื ยอยู่ ตวั ในถงเยยี นกลบั โกลาหล ขา่ วโรคระบาดนนั ไมใ่ ชเ่ รอื ง เลก็ ใครบา้ งไมก่ ลวั ตาย หากมคี นตดิ โรคหลดุ เขา้ มาในถง เยยี นสกั คนพวกเขาจะทาํ อยา่ งไร จากก่อนหน้านที มี คี นประทว้ งกนั มากอยแู่ ลว้ มาตอนนียงิ ทวคี วามเขม้ ขน้ ขนึ นอกจากจะกน่ ดา่ และเรง่ ใหท้ างการ สบื สวน ยงั ตอ้ งการแบง่ ฮวั ปีฮวาไวเ้ พอื ป้องกนั โรคดว้ ย หน้าจวนหยใู นยามนีจงึ โกลาหลจนไมเ่ หลอื เคา้ ความน่า เกรงขามในกาลกอ่ น หยเู ยวฟ่ างหลงั กระอกั เลอื ดออกไปคาํ หนงึ แลว้ สลบ พอ ฟืนขนึ มากข็ บคดิ ทบทวนหาวธิ กี าร ในบรรดาลกู หลาน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 1 0 0 ของเขา หยอู หี ลนิ เป็นคนใชไ้ ดท้ สี ดุ และเขาฝากความหวงั ไวม้ ากทสี ุด เดก็ คนนีรจู้ กั คดิ อยไู่ มน่ ้อย เมอื สงบจติ ใจไดก้ ็ เรมิ ตรติ รองใหม่ ตามนสิ ยั ของบตุ รคนนีแลว้ เขาไมเ่ ชอื วา่ บตุ รชายจะอา้ งชอื เขาปิดประตเู มอื ง จงึ ผอ่ นใจลงไดบ้ า้ ง แต่ในยามนีทาํ หรอื ไมท่ าํ ลว้ นไมส่ าํ คญั เมอื คนทงั เมอื ง เชอื วา่ คนสกลุ หยทู าํ แลว้ ยอ่ มเป็นทรี งั เกยี จแน่ สาํ คญั ทสี ดุ คอื การกชู้ อื เสยี งในสายตาราษฎร แต่เรอื งนีสรา้ งความ เดอื ดดาลใหก้ บั ฝงู ชนยงิ นกั ไมอ่ าจแคบ่ อกปัดวา่ ไม่ เกยี วขอ้ งแลว้ จะจบไป พวกคนขา้ งนอกนนั ยอ่ มตอ้ งอยาก เหน็ คนทําผดิ ไดร้ บั โทษประจกั ษก์ บั ตาถงึ จะสาแก่ใจ ไม่ เพยี งเทา่ นนั สกุลหยตู อ้ งกชู้ อื เสยี งอนั บรสิ ทุ ธกิ ลบั มาไมว่ า่ จะดว้ ยการทงิ ศกั ดศิ รหี รอื กาํ ลงั ทรพั ย์ หยเู ยว่ ฟางรสู้ กึ แน่นหน้าอกอดึ อดั ใจยงิ นกั แมจ้ ะรูท้ าง รอดแลว้ และคดิ ว่าคราวนีคงไมผ่ ดิ แผนเหมอื นครงั กอ่ น แต่ไมร่ เู้ หตุใดเขาจงึ ไมส่ บายใจสกั นิด * ชานเมอื งถงเยยี นมอี ุทยานหลวงทเี ปิดใหช้ นชนั สงู สามารถไปพกั ผอ่ นหยอ่ นใจไดอ้ ยแู่ หง่ หนึง นามว่าสวน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น