แสนชัง 1

แ ส น ชั ง | 6 5 1 กนั ว่าบุตรขี องเสนาบดหี ลวิ ทถี กู ขบั ออกจากถงเยยี นไป ยวั ยวนพระภกิ ษุจนตงั ทอ้ ง ทงั ยงั อยกู่ นิ กนั ในอารามอยา่ ง ผวั หนุ่มเมยี สาว ขา่ วนนี บั เป็นโอกาสสาํ คญั คนของฝ่าบาทช่วยกนั กระพอื เรอื งนีไปทวั สรา้ งความโกรธแคน้ ใหศ้ าสนิกชนทวั หลา้ และกลบขา่ วพระสนมตงั ครรภล์ ง เทา่ นนั ยงั ไมพ่ อ มขี นุ นางมากมายถวายฎกี ากล่าวโทษให้ จดั การนางไมห่ ยดุ ฮ่องเตเ้ หน็ ถงึ โอกาสรอดตวั ของพระ สนมและตนเอง หยางไทเฮาเป็นผทู้ าํ นุบํารงุ ศาสนามาชวั ชวี ติ ดงั นนั เมอื มี เรอื งเสอื มเสยี เกยี วกบั ศาสนา ทงั ฝ่าบาทและคนของฝ่า บาทกเ็ ลน่ ละครฉากใหญ่ เป็นเดอื ดเป็นแคน้ กบั เรอื งนียงิ นกั เพอื เป็นการแสดงความกตญั ตู อ่ ไทเฮาผลู้ ว่ งลบั และ กลบขา่ วมาตฆุ าตกอ่ นหน้านี ...หญงิ สาวยกมมุ ปากอวบอมิ กรดี นิวสะบดั ไปบนผนื นํา ขณะทชี ะมา้ ยชายตาใหก้ บั บุรษุ ทกี าํ ลงั ชมนางรา่ ยรําอยา่ ง เคลบิ เคลมิ มองภาพเขาผซู้ งึ เหยยี บอยเู่ หนือใตห้ ลา้ ตดั กบั ภาพของคนทถี กู เผาจนเป็นตอตะโกและเสยี งกรดี รอ้ ง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 2 โหยหวนทตี ดิ หมู ริ หู้ าย ตวั นางในยามนนั จะอยจู่ ะตายไมส่ าํ คญั หากเขาเพยี ง ออกราชโองการเพอื ประหารนาง นางกย็ นิ ดรี บั ไมค่ ดิ พยาบาทเพยี งนี แต่เขากลบั ใชท้ ุกชวี ติ ในอารามนนั เซน่ สงั เวยเพอื ปกปิดเรอื งฉาวโฉ่ของตน และใชล้ กู ในทอ้ งของนาง สงั เวยใหก้ บั เดก็ ในทอ้ งของสนม ทสี ดุ แสนโปรดปราน หากตดั หวั นางใหส้ นิ ในดาบเดยี ว นางคงไมค่ งั แคน้ สมุ อก แตร่ าชโองการทเี น้นยาํ วา่ นางจะตอ้ งทกุ ขท์ รมานแสน สาหสั ใหส้ มกบั ทที าํ ศาสนาแปดเปือน และเหนือไปกวา่ นนั เขาสงั ใหก้ รดี ทอ้ งนาง... กรดี เอามารหวั ขนในทอ้ งของนางไปทาํ พธิ สี าปแชง่ เพอื ชาํ ระลา้ งกลนิ อายโสมมในเมอื งเจงิ หู ตอ่ ใหเ้ ป็นอนั อ๋องหรอื หลวิ เฉยี น อยา่ งมากทสี ุดกท็ าํ เพยี ง เสนอใหฆ้ า่ นาง ในสว่ นของวธิ กี ารทารุณนนั ยอ่ มไมพ่ ดู ถงึ แน่เพอื รกั ษาภาพลกั ษณ์วา่ ตนตดั สนิ เทยี งตรง แตย่ งั มใี จ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 3 เมตตากรณุ าอยู่ ในฐานะขนุ นางยอ่ มไมม่ ใี ครกลา้ กลา่ วเรอื งชวนขนหวั ลุก เชน่ นีออกมาเป็นคนแรก แตเ่ พราะตอ้ งการใหเ้ รอื งนี ขยายใหญ่จนสนั สะเทอื นไปทวั หลา้ และเบยี งเบนปกปิด เรอื งโสมมในวงั หลงั ฮอ่ งเตจ้ งึ เป็นคนคดิ สรรวธิ ตี ายของ นางใหส้ ะทา้ นไปทวั กลา่ วว่าเพอื เป็นแบบอยา่ งการลงโทษสตรหี ยาบชา้ และ เพอื แสดงวา่ ตนกตญั เู หนือใคร ทรงประกาศราชโองการ ใหค้ นสกลุ หลวิ สาํ เรจ็ โทษนางอยา่ งไรกไ็ ด้ แตต่ อ้ งทกุ ข์ ทรมานสาสมกบั ทที าํ ใหศ้ าสนาพทุ ธทหี ยางไทเฮาทรง ทาํ นุบํารุงแปดเปือน และมรี บั สงั ใหก้ รดี เอาปีศาจในทอ้ ง ของนางออกไปทาํ พธิ สี าปแช่งต่อหน้าผคู้ น ทงั ยงั ใชห้ มอมากมายรกั ษาชวี ติ นางเอาไว้ ใหม้ องดทู อ้ ง ตวั เองถกู แหวก มองคนพากนั ถุยนําลายใสก่ อ้ นเนือทถี ูก เอาออกไปจากทอ้ งนาง มองคนสาปแชง่ กน่ ดา่ เดก็ ทเี รมิ ขนึ รปู เป็นคนผนู้ นั วา่ เป็นปีศาจกลบั ชาตมิ าเกดิ นางตอ้ งทนทรมานถกู เขม็ นบั พนั ตําบนรา่ งเพอื เรยี กคนื สติ ใหน้ างไดเ้ หน็ วา่ กอ้ นเนือนันถกู สาปแชง่ เชน่ ไรกอ่ นจะ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 4 ถูกโยนลงกองไฟราวกบั ขยะ แรกเรมิ นางยงั คดิ วา่ อาจจะเป็นเพราะอนั ออ๋ ง หรอื อาจจะ เพราะชอื เสยี งเสอื มเสยี ของนาง ทาํ ใหฝ้ ่าบาทไมใ่ ยดี ตดั สนิ ประหารนางไปตามวาระ แตเ่ มอื มเี วลาทบทวน ทวนจากราชโองการและทุกสงิ ทไี ดร้ บั รวู้ ่าก่อนตาย นางก็ ชดั เจนขนึ เพยี งแคส่ งั เวยนาง สงั เวยลูกในทอ้ งนาง สงั เวยพระและชี ในอาราม เพอื คาํ จนุ บลั ลงั กข์ องเขาใหก้ ลบั มามนั คง และ กลบเกลอื นขา่ วคาวๆ ในวงั หลงั ช่วยรกั ษาชวี ติ สนมรกั และบุตรในครรภ์ ...ไมน่ บั วา่ คมุ้ กนั หรอื หลวิ เฉยี น หลวิ จา้ วอวี อนั อ๋อง ยอ่ มอยากใหน้ างตาย แต่ คนทตี อ้ งการใหน้ างอปั ยศอยา่ งถงึ ทสี ดุ ตายอยา่ งอนาถ ทสี ุด และทรมานทสี ดุ กลบั เป็นเอกบุรุษหนึงในใตห้ ลา้ ผนู้ ี ชายทกี าํ ลงั ปรบมอื ใหก้ บั การรา่ ยราํ ของนางผนู้ ี ...เป็นคน สงั ใหน้ างหมนั เป็นคนสงั ใหโ้ บยนาง เป็นคนสงั ใหน้ างเขา้ คุก เป็นคนสงั ขบั นางออกจากถงเยยี น เป็นคนสงั ใหผ้ มู้ ี พระคณุ ของนางตาย เป็นคนสงั ใหก้ รดี ทอ้ งนาง เป็นคนสงั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 5 ใหส้ าปแชง่ ลูกของนาง เป็นคนสงั ฆา่ นาง... ชาตกิ อ่ นนางเป็นเพยี งหมากเบยี ทเี ดนิ ตามคาํ สงั ของเขา ทกุ ชว่ งชวี ติ จะไมใ่ หน้ างแคน้ ไดห้ รอื จะไมใ่ หน้ างเกลยี ดชงั ไดห้ รอื บุรษุ มคี วามจาํ เป็นมากมายทจี ะตอ้ งใชส้ ตรเี ป็นหมาก ฮ่องเตม้ คี วามจาํ เป็นมากมายทจี ะตอ้ งใชช้ วี ติ คนเป็นเบยี ตงั แต่กลบั มาเกดิ ในชาตนิ ีนางเกลยี ดคนอยสู่ องประเภท นนั คอื บรุ ษุ ทมี องผหู้ ญงิ เป็นเบยี กบั คนทที าํ ทกุ อยา่ งเพอื บลั ลงั กโ์ ดยไมเ่ ลอื กวธิ ี คนตรงหน้านางนีนบั รวมทุกสงิ ทนี างชงิ ชงั เอาไวใ้ นตวั เพยี งแต่นางยงั ฆา่ เขาตอนนไี มไ่ ด้ ...ไมเ่ ชน่ นนั ตงั แต่แรก พบ นางคงเอามดี ปักอกเขา และแทงไปทวั รา่ งใหเ้ ขาได้ ลมิ รสการตายอยา่ งทุกขท์ รมานเชน่ ทนี างเคยพบ \"เจา้ งดงามมาก\" นําเสยี งออ่ นโยนเอย่ ชมพรอ้ มเสยี ง ปรบมอื ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 6 หญงิ สาวยกมมุ ปากแหวกสายนําเขา้ ไปหาเขาอยา่ งเนบิ นาบ \"ใจคอใตเ้ ทา้ จะปล่อยใหข้ า้ เลน่ นําอยเู่ พยี งลาํ พงั เช่นนีหรอื ?\" \"ไดม้ องเจา้ เล่นแบบนดี กี วา่ \" เขาหวั เราะ ยกเหลา้ ขนึ จบิ เพอื ดบั ไฟทรี ุมกลุม้ อยใู่ นอก \"นําอุน่ นะเจา้ คะ ลงมากไ็ มห่ นาวหรอก\" \"เจา้ เลน่ ไปเถอะ ขา้ ดมื อยตู่ รงนีแหละ\" เขายงั คงปฎเิ สธ หลวิ จา้ วเวย่ เกบ็ สายตาออดออ้ นกลบั มาและหนั หลงั แหวก กายลงนําไปอกี ครงั ชายหนุ่มนงั ดมื อยอู่ กี ครหู่ นึงพอหนั กลบั ไปมองในนํา ก็ พบกบั เวงิ นําทวี ่างเปลา่ และนิงสนทิ ตาคมกวาดมองไป ทวั กไ็ มพ่ บรา่ งงามของสตรผี นู้ นั \"เจา้ คา้ งคาว\" เขารอ้ งเรยี ก คดิ วา่ นางอาจจะดํานําหายไป เหมอื นเมอื ครู่ \"เจา้ คา้ งคาวไมเ่ ลน่ นะ ออกมาเดยี วนี\" เขา เรมิ รนพยายามมองหาไปทกุ ทศิ \"เจา้ คา้ งคาวอยา่ เลน่ เชน่ นนี ะ\" เขานงั ไมต่ ดิ รบี ลุกขนึ มา ยนื รมิ ตลงิ \"ถา้ ยงั ไมอ่ อกมา หากขา้ จบั ได้ ขา้ จะตเี จา้ \" เขา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 7 รออยอู่ กี อดึ ใจหนึงกไ็ มเ่ หน็ นางจะโผล่ขนึ กร็ บี ถอดเสอื คลุมของตวั เองกระโดดลงนําตมู ใหญ่กอ่ นจะว่ายไปยงั เวงิ ทเี หน็ นางครงั สดุ ทา้ ย \"คา้ งคาวน้อยเจา้ อยไู่ หน!?\" เขารอ้ งเรยี กแลว้ รบี ดําลงไป หาอกี ครงั อดึ ใจหนึงเขารสู้ กึ วา่ แขนของตนถกู จบั ไวก้ ่อน จะดดี ตวั ขนึ เหนอื นํา ชายหนุ่มโอบรดั เอวบางขนึ นางไวก้ อ่ นจะกระโดดดว้ ย กาํ ลงั ภายในพาคนทงั สองทเี ปียกชมุ่ ไปตลอดทงั รา่ งขนึ ไป ยนื บนฝัง \"เจา้ เป็นอะไรหรอื ไม?่ \" เขาถามดว้ ยอารามตกใจ \"ฮ่าๆ ดทู า่ นสหิ น้าตนื เลย\" นางหวั เราะรวนยกมอื ขนึ แตะ หน้าเขาทมี นี ําหยดพราว มอื เลก็ พยายามเชด็ ใบหน้าให้ เขาแต่เมอื เหน็ ดวงตาวาวโรจน์ทจี อ้ งเขมง็ อยา่ งเอาเรอื งก็ ทาํ ใหร้ อยยมิ ของหญงิ สาวหบุ ลง ใบหน้านางสลดอยา่ งลุ แกโ่ ทษ รา่ งสงู ไมไ่ ดก้ ่นดา่ นางทเี ลน่ เลยเถดิ แต่ใชส้ ายตา กลา่ วโทษแบบทแี มแ้ ต่ขนุ นางในทอ้ งพระโรงยงั ครนั ครา้ ม มหี รอื สตรตี วั แค่นจี ะไมร่ สู้ กึ หนาวไปถงึ สนั หลงั หญงิ สาว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 8 หลกี เลยี งสายตาน่ากลวั ของเขา พยายามเบนหน้าไปมอง ทางอนื ในขณะทเี ขาพยายามอดกลนั ความโทสะในใจ มอื ทโี อบรอบเอวนางยงั ไมค่ ลายออก ผวิ ผา้ สเี ปลอื งไข่ เปียกลแู่ นบไปกบั สว่ นเวา้ สว่ นโคง้ บนรา่ งนางทเี บยี ดชดิ ตวั เขาอยู่ ไฟโทสะเรมิ มอดลงเมอื เหน็ สหี น้าสลดของนาง แตไ่ ฟปรารถนากลบั ปะทขุ นึ อยา่ งมอิ าจหา้ มปราม โทษสวรรคเ์ ถดิ ...ตอ่ ใหเ้ ป็นนกั บวช หากเหน็ ภาพเชน่ นี อยตู่ อ่ หน้ากค็ งตอ้ งยอมอาบตั เิ พอื ครอบครองนางแน่ หญงิ สาวถูกลมจงึ เรมิ ตวั สนั เพราะความหนาว นางคดิ จะ ดนั กายเขาออกหา่ งแตช่ ายหนุ่มกลบั ทาํ ตรงกนั ขา้ ม เขาละมอื จากเอวบางของนาง ใชม้ อื หนึงประคองหลงั คอ ของนางไว้ อกี มอื ใชเ้ ชยปลายคางของนางใหเ้ งยหน้าขนึ ชายหนุ่มรอ้ นผา่ วในอกเกนิ กวา่ จะหา้ มใจ สายตากรา้ วจบั จอ้ งอยบู่ นใบหน้างามลาํ ครเู่ ดยี วกต็ ดั สนิ ใจทาบรมิ ฝีปาก ของตนครอบครองรมิ ฝีปากสบี งกชของนาง หญงิ สาวตวั แขง็ ทอื ไปชวั ขณะกอ่ นจะปิดตาลงรบั จุมพติ หวานลาํ ทเี ขามอบให้ ใบหน้าหลอ่ เหลาเอยี งปรบั ใหร้ มิ ฝีปากคนทงั สองแนบชดิ กนั ยงิ ขนึ ในใจเขารสู้ กึ อุ่นซ่าน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 5 9 ขนึ มาแมก้ ายจะเปียกโชก เปลอื กตาของนางเปิดขนึ ดวงตากลมทอประกายวาววบั ปรางแกม้ ของนางขนึ รวิ สแี ดง กอ่ นทมี อื น้อยจะผลกั เขา ใหผ้ ละออกเบาๆ \"ทา่ น...\" นางมที ่าทตี กใจจนทาํ ตวั ไมถ่ ูก หนั รหี นั ขวาง กอ่ นจะวงิ ไปควา้ รองเทา้ ตวั เองและกลอ่ งผา้ มจั ฉาหนี เตลดิ ไปไมเ่ หลยี วหลงั ฮ่องเตอ้ ู่เหอตยี งั อยใู่ นภวงั ค์ เขายกมอื ขนึ แตะรมิ ฝีปาก ของตนทยี งั รสู้ กึ ถงึ รอยจุมพติ หวานลํา นานทเี ดยี วกว่า เขาจะหลดุ จากความซาบซา่ นทไี ดจ้ ุมพติ หญงิ งาม เจา้ คา้ งคาวน้อยตวั นนั กท็ ะยานหายไปในหมไู่ มเ้ สยี แลว้ คราแรกเขาคดิ ว่าวงิ ตามไป แตค่ ดิ วา่ นางคงเขนิ อายและ วา้ วนุ่ ใจ จงึ ยอมปลอ่ ยใหน้ างหนีไปตงั สตเิ สยี ก่อน วนั หน้า เขาคอ่ ยอธบิ ายกบั นางอกี ที * หลวิ จา้ วเว่ยวงิ ไปพลางสวมรองเทา้ ไปพลาง ใบหน้าแดง ระเรอื กบั ทา่ ทเี หมอื นสาวน้อยไรเ้ ดยี งสาทเี สยี จุมพติ ให้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 0 ชายในดวงใจนบั หายวบั เมอื ลบั เงาไมล้ งมาสถู่ นนของวงั แต่นางยงั รกั ษาทา่ ทางนิงสนิท ไมย่ กมอื ขนึ เชด็ ปากหรอื ทาํ ทา่ ทางน่าสงสยั เพราะกงั วลวา่ จะมอี งครกั ษ์เงาของเขา ตามมาจบั ตามอง ดงั นนั เมอื วงิ จนเหนือยกเ็ ปลยี นเป็น เดนิ หอบชา้ ๆ ต่อไปแทน ทา่ มกลางความเงยี บและมเี พยี งแสงจนั ทรน์ ําทาง แผน่ หลงั ของนางเหยยี ดตรงเป็นปกติ แตบ่ นใบหน้าของหญงิ สาวกลบั มนี ําตาไหลลงมาอยา่ งเออื ยเฉอื ย ดวงตาของนางไหวระรกิ และแดงกาํ หยาดนําใสทกี ลนั จากความอาฆาตไหลลงอาบแกม้ ไมห่ ยุด หลงั จากตอ้ งเส แสรง้ ใกลช้ ดิ กบั เขาจนปากชนปาก ทาํ ใหต้ วั นางรสู้ กึ ครนั ครา้ มไปทงั รา่ ง ความทรมานในอกปะทุจวนจะแตกเป็น เสยี ง นางกา้ วยา่ งอยา่ มนั คง พยายามทงิ รอยความทรมานใจ เอาไวเ้ พยี งในเงามดื มดื เมอื พน้ เขา้ สเู่ ขตเรอื นพกั ใบหน้า งดงามกก็ ลบั มาเป็นปกติ หลวิ จา้ วเวย่ ลอบกลบั เขา้ มาทเี รอื นพกั พบอาเจนิ นงั ตบยงุ รอนางอยู่ พอสาวใชเ้ หน็ วา่ นางเปียกโชกไปทงั ตวั ก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 1 ตาโต รบี เปิดประตหู อ้ งพานางเขา้ หอ้ งไปทนั ที \"คุณหนูเหตุใดเปียกมาเชน่ นีเลา่ เจา้ คะ\" อาเจนิ แยง่ กลอ่ ง ผา้ ไปวางไวแ้ ลว้ หนั กลบั มาถามคุณหนูอยา่ งเป็นหว่ ง หลวิ จา้ วเว่ยมสี หี น้าทะมนึ ไมต่ อบคาํ ถาม นางเปลอื ง เสอื ผา้ ทกุ ชนิ ออกจากกายแลว้ มงุ่ หน้าไปทางหอ้ งอาบนํา แต่กอ่ นจะเขา้ ไปนางหนั มาบอกสาวใช้ \"เกบ็ เสอื ผา้ ชุดนันกบั พวกชดุ เกา่ ลงหบี ไดเ้ ลย\" เสยี งของ สาวงามมแี ต่ความเเยน็ ชา \"กะ... เกบ็ หรอื เจา้ คะ คณุ หนูไมใ่ ชแ้ ลว้ หรอื เจา้ คะ?\" ไมใ่ ช่ วา่ นางตอ้ งออกไปพบคนอยตู่ ลอดจงึ ตอ้ งใชห้ รอื ถา้ ให้ เกบ็ เช่นนี... \"ใช่ เกบ็ ไปไดเ้ ลย ขา้ ไมต่ อ้ งใชแ้ ลว้ \" นางทอดมองไปขา้ ง แต่ไมร่ วู้ า่ สายตาจบั ต้องสงิ ใดกนั แน่ \"ขา้ ไดส้ งิ ทขี า้ ตอ้ งการแลว้ ของพวกนนั ไมจ่ าํ เป็นอกี ตอ่ ไป\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 2 แสนชงั # 20. ชาํ ระหนี สคี นื แลว้ ทไี มเ่ หน็ แมแ้ ต่เงาใครอนื ทอี ุทยานปทุมมาศ ฮอ่ งเตอ้ ูเ่ หอตกี ลงิ ปินเงนิ ทไี มไ่ ดส้ ง่ คนื เจา้ ของในมอื เงยี บๆ ขณะเฝ้ารอขา้ มคนื ... คนื แลว้ คนื เลา่ แต่นางกลบั ไมป่ รากฎตวั นึกไปถงึ สหี น้าตนื ตกใจยามทเี ขามอบจุมพติ ให.้ .. นนั อาจจะทําใหน้ างตระหนกเกนิ ไป อาจทําใหน้ างเป็นกงั วลเพราะตวั นางเองกม็ พี นั ธะทเี คย กลา่ วถงึ จงึ ไดห้ ายเงยี บไปไมม่ แี มแ้ ต่คาํ ลา พระทยั ของจกั รพรรดวิ า้ วนุ่ แมไ้ มอ่ าจเรยี กไดว้ า่ รกั ชอบ แตเ่ ขารสู้ กึ กบั นางรนุ แรงมาก เป็นความรสู้ กึ ทเี ขาไมเ่ คย เผชญิ มากอ่ นชวั ชวี ติ แมจ้ ะมสี นมโฉมงามมากมายเตม็ วงั หลงั เป็นความรสู้ กึ ชนิดใหมท่ ตี วั เขาเองกไ็ มอ่ าจจดั การใหส้ งบ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 3 ลงไดง้ า่ ยๆ แมม้ นั ใจว่านางจะไมม่ า เขากเ็ ลอื กจะรอคอย แมอ้ ยากใหค้ นไปสบื หา แตเ่ พราะกลวั ว่าถูกโกรธอยู่ เพราะจุมพติ นนั จงึ ไมอ่ ยากทาํ ผดิ เพมิ ใหน้ างโกรธมากขนึ อกี เขารวู้ ่านางเขา้ หาตนอยา่ งมจี ดุ หมาย แต่ไมแ่ น่ใจวา่ นาง เขา้ หาฮอ่ งเตอ้ ู่เหอตี หรอื ขนุ นางใหญ่ทฝี ่าบาทโปรดปราน แตไ่ มว่ า่ ใคร... หากนางคดิ อยากกอบโกยจากเขา เขากย็ นิ ดี ขอเพยี งไมห่ ายหน้าไปเชน่ นี * \"ทา่ นยายเจา้ คะ เรอื งครงั กอ่ นทหี ลานบอกทา่ นยาย ทา่ น คดิ จะทาํ การใดต่อ\" หลวิ จา้ วอวอี ดทนอยหู่ ลายวนั แต่ไม่ เหน็ วา่ หยผู งิ เหยยี นหรอื หลวิ จา้ วเวย่ จะเกดิ เรอื งกอ็ ดทน ไมไ่ หวจงึ มาพบฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ อกี ครงั หญงิ ชราเอนกายจบิ ชาบางแลว้ ยกมอื ไลบ่ า่ วออกไปจาก ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 4 หอ้ ง เหลอื เพยี งคนสนทิ กบั ลกู สะใภส้ าวทเี พงิ แต่งเขา้ ตระกลู มาแคส่ องสามปี เรอื งครงั ทกี นิ เนือคน ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ปิดเงยี บมเี พยี งบา่ ว รบั ใชค้ นสนทิ ทที ราบ ดว้ ยความผา่ นโลกมามากทาํ ใหฮ้ ู หยนิ ผเู้ ฒา่ รจู้ กั ดสู ถานการณ์และตงั สตไิ ดด้ กี ว่าหลวิ จา้ วอวี ดงั นนั นางจงึ จดจาํ ความแคน้ ไวใ้ นใจเงยี บๆ ไมไ่ ด้ กระโตกกระตากแบบหลานสาว \"หลานสาวอยา่ เพงิ รบี รอ้ นไป ท่านแมร่ บั ปากแลว้ วา่ จะ จดั การให้ กว็ างใจเถอะ\" ป๋ ายซอู่ งิ จบี ผา้ เชด็ หน้าพลาง กล่าวปลอบหลวิ จา้ วอวี ป๋ ายซอู งิ ผนู้ ีเป็นสะใภใ้ หญ่คนใหมข่ องจวนสกุลเจนิ นาง จาํ ใจแต่งเขา้ ใหค้ ณุ ชายใหญส่ กลุ เจนิ ทแี กก่ วา่ นางเกอื บ ยสี บิ ปี เพราะบดิ าเหน็ ว่านายท่านสกุลเจนิ ไดเ้ ลอื นขนึ เป็น เสนาบดแี ลว้ จงึ อยากพงึ พงิ กงิ ไมใ้ หญ่ อกี อยา่ งภรรยาเอก เดมิ ของคุณชายใหญ่สกลุ เจนิ กต็ ายเพราะโรคภยั เนืองจากป่วยออดๆ แอดๆ มานาน ทายาทกม็ เี พยี ง บตุ รชายทบี ดั นีโตเป็นหนุ่มและเขา้ ศกึ ษาทสี าํ นกั ศกึ ษา หลวงแลว้ จงึ นบั ว่าไรเ้ สยี นหนามในบา้ น ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 5 ป๋ ายซอู่ งิ ยงั สาวยงั สวยสดดงั บปุ ผชาตทิ โี ตเตม็ วยั แมใ้ นที แรกคณุ ชายใหญ่จะยงั อาลยั อาวรณ์ภรรยาเกา่ อยบู่ า้ ง แต่ ไมน่ านกร็ กั ปักใจกบั ป๋ ายซู่องิ ผนู้ อี ยา่ งถอนตวั ไมข่ นึ ไมเ่ พยี งเทา่ นนั แมแ้ ตน่ ายทา่ นผเู้ ฒา่ และฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ สกลุ เจนิ กร็ กั ใครเ่ อน็ ดลู กู สะใภท้ ฉี ลาดเฉลยี วรจู้ กั วางตวั ผนู้ ี แตง่ เขา้ สกลุ เจนิ มาไดส้ องปีนางกม็ หี ลานชายใหป้ ่กู บั ยา่ ยงิ ทาํ ใหท้ ที างในสกุลเจนิ มนั คง ในวนั หน้าหากคณุ ชาย ใหญ่สบื ทอดตาํ แหน่งเจา้ บา้ น กจิ การงานใดของจวนสกลุ เจนิ คงอยใู่ นกาํ มอื นางหมดแน่ \"เรยี นป้าสะใภ้ หลานรสู้ กึ รอ้ นใจจนนังไมต่ ดิ ยากจะขม่ ใจ ใหส้ งบยงิ นกั \" หลวิ จา้ วอวดี ว้ ยสหี น้าเศรา้ หมองใหเ้ ป็นที น่าสงสารยงิ นางเรยี กป๋ ายซู่องิ วา่ ป้าสะใภ้ เพราะคณุ ชายใหญ่สกุลเจนิ เป็นพชี ายของมารดานาง แมป้ ๋ ายซู่องิ จะแกก่ วา่ นางเพยี ง หา้ ปี แต่หลวิ จา้ วอวกี ต็ อ้ งเรยี กอกี ฝ่ายวา่ ป้าตามลําดบั ญาติ \"มนั ถงึ ขนั กลา้ พูดใหร้ า้ ยมารดาของหลานต่อหน้าผอู้ นื เหน็ ไดช้ ดั ว่าตงั ตวั เป็นปรปักษ์กนั แลว้ ถา้ วนั หน้ามนั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 6 กลบั ถงเยยี นมา คงสรา้ งปัญหาแน่\" หลวิ จา้ วอวฮี ดึ ฮดั ไม่ พอใจ \"ฝังสกลุ หยคู งตอ้ งละเวน้ ไวก้ อ่ น แต่สาํ หรบั นงั เดก็ จา้ วเวย่ ขา้ จะจดั การนางแน่\" ฮูหยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ วางถว้ ยนําชาแล่ว เอย่ ปากเนิบๆ \"จะจดั การอยา่ งไรรเึ จา้ คะ? \"เจา้ บอกวา่ ถา้ นางกลบั ถงเยยี นคงเป็นปัญหามใิ ชห่ รอื เช่นนนั กท็ าํ ใหน้ างไมม่ หี น้ากลบั ไปเสยี ส\"ิ ฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เอ่ยอยา่ งใจเยน็ \"ไมม่ หี น้ากลบั ไปหรอื เจา้ คะ...\" \"กลา้ มาแตะตอ้ งลูกหลานสกุลเจนิ ของขา้ กต็ อ้ งไดเ้ หน็ ดี กนั ... ชอื เสยี งสรา้ งไดก้ ท็ ําลายได้ ทาํ ใหน้ างอบั อายจนไม่ กลา้ สหู้ น้าใครเสยี กห็ มดปัญหา... เรอื งนีเจา้ ไมต่ อ้ งกงั วล คอยดแู ลตวั เองใหด้ กี พ็ อ ยายจะเป็นคนจดั การใหเ้ อง\" \"ทา่ นยายยอดเยยี มทสี ุดเลยเจา้ ค่ะ\" หลวิ จา้ วอวรี อ้ งชม อยา่ งน่ารกั กอ่ นจะโผเขา้ ไปกอดขาออดออ้ นฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ เจนิ ในขณะทปี ๋ ายซอู่ งิ มองสองยายหลานแลว้ หวั เราะรว่ ม ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 7 ไปดว้ ย * นําแขง็ ละลายหยดลงในอา่ งเป็นจงั หวะดงั ตงิ ๆ ไมข่ าด สาย หญงิ งามอยใู่ นชดุ บางพลวิ กว่าปกติ นางเอนกาย นอนอยบู่ นตงั กยุ้ เฟยรมิ หน้าตา่ ง โบกพดั ในมอื ไมห่ ยดุ เพอื บรรเทาอากาศกลางฤดรู อ้ นเชน่ นี \"คณุ หนูหอ้ งเครอื งสง่ ตม้ ถวั เขยี วมาเจา้ คะ่ คุณหนูจะกนิ ดบั รอ้ นหน่อยหรอื ไม\"่ อาเจนิ เอ่ยถามนาง \"ไมล่ ะ่ เอาไปใหน้ ้าสะใภเ้ ถอะ\" หลวิ จา้ วเวย่ บดิ กายอยา่ ง เกยี จครา้ น แต่ในสายตาอาเจนิ นัน คุณหนูทอี ยใู่ นชดุ พลวิ ๆ ทงั บางจนเหน็ ทรวดททรงเชน่ นี บุรษุ ทงั ใตห้ ลา้ ตอ้ งอจิ ฉานางแน่ทไี ดย้ ล \"คณุ หนูเจา้ ขา ผา้ พบั สแี ดงนนั คณุ หนูจะทาํ อยา่ งไรตอ่ เจา้ คะ?\" \"รอกลบั จนิ หยางคอ่ ยหาชา่ งฝีมอื ดๆี มารบั ไปตดั เยบ็ \" หลวิ จา้ วเวย่ โบกพดั ไปเรอื ยๆ สายตาทอดไกลออกไป นอกหน้าตา่ ง \"ผา้ พบั นนั มคี า่ มาก เจา้ เอาไปเกบ็ รกั ษาให้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 8 ดเี ลา่ \" \"เจา้ ค่ะคุณหนู\" \"เยน็ นีขา้ อยากกนิ ต้มลกู บวั เจา้ ใชบ้ ่าวไปแจง้ ทคี รวั หน่อย\" \"บ่าวจะไปจดั การเดยี วนีเจา้ ค่ะ\" วา่ แลว้ อาเจนิ กค็ อ้ มกาย เดนิ ออกไป หลวิ จา้ วเว่ยโบกพดั เนบิ ๆ ในมอื ก่อนจะเหลยี วมองกลอ่ ง ผา้ มจั ฉาทวี างอยบู่ นโต๊ะแลว้ ยกยมิ มเี ลศนยั ชาตกิ อ่ นตอนทกี ลบั ถงเยยี นใหมๆ่ นางตามฮหู ยนิ ผเู้ ฒา่ กบั หลวิ เฉยี นไปรว่ มงานเลยี งในวงั ในงานนันนางไดเ้ หน็ กบั ตาวา่ สนมคนใหมข่ องฮ่องเต้มนี ําหนกั ในใจพระองค์ เพยี งใด ฮ่องเตไ้ รใ้ จ พระองคร์ กั ใครไมเ่ ป็นงนั ร.ึ .. ผดิ แลว้ สตรที พี ระองคไ์ ดพ้ บทอี ุทยานปทมุ มาศเป็นผคู้ รอง พระทยั ฝ่าบาททงั ดวง ในงานนนั ฝังขวาของพระองคม์ ี ฮองเฮานงั อยู่ สว่ นฝังซา้ ยเป็นพระสนมคนใหม่ ทศี กั ดิ ฐานะไมอ่ าจเทยี บฮองเฮา แต่นําหนกั ในใจฮอ่ งเตก้ ลบั ไม่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 6 9 มใี ครเทยี บนาง แมฝ้ ่าบาทไมไ่ ดแ้ สดงทา่ ทางรกั ใครเ่ กนิ เลยในงานเลยี งจน ผดิ มารยาท แตใ่ ครมตี ากด็ ูออก พระสนมคนใหมไ่ ดน้ งั เทยี บตาํ แหน่งฮองเฮา ทงั สายตาฝ่าบาทกค็ อยจบั จอ้ งนาง ไมว่ างตา บวกกบั คาํ เลา่ ลอื นนิ ทาเรอื งของสนมผนู้ ีทดี งั กระฉ่อน ทวั ถงเยยี น ผนวกกบั ทพี ระองคไ์ มส่ นคาํ ครหานนิ ทาในใต้ หลา้ ยอมแลกทกุ อยา่ งโดยไมเ่ ลอื กวธิ เี พอื นาง หลวิ จา้ วเว่ ยกก็ ระจ่างในใจ ฮ่องเตอ้ ู่เหอตเี ป็นชายทไี รร้ กั แตเ่ มอื รกั แลว้ ต่อใหฟ้ ้าถลม่ ลงมาเขากจ็ ะใชก้ ายรบั ทกุ อยา่ งเอาไวแ้ ทนสตรใี นดวงใจ ดงั นนั นางจงึ กลา้ เสยี ง ชาตกิ อ่ นนางกลบั ถงเยยี นในปีหน้า ดงั นนั กลยุทธหิ ญงิ งามของสนมผนู้ นั จะเรมิ ใชใ้ นการแปรพระราชฐานตอ่ ไป นางจงึ หยบิ ยมื วธิ กี ารเหลา่ นนั มาใชเ้ สยี ก่อน หญงิ สาวมนั ใจวา่ ตอ่ ใหฝ้ ่าบาทมสี ตปิ ัญญาลาํ เลศิ รูว้ า่ นาง เขา้ หาเพราะมจี ดุ ประสงค์ แต่ดว้ ยลางสงั หรณ์ นางเชอื วา่ พระองคจ์ ะตอ้ งสนพระทยั สตรที พี บรมิ สระบวั พนั สาย อาจ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 0 ถงึ ขนั รกั ใครใ่ นเวลาตอ่ มา มนั เป็นกรรมของเขา... ชวั ชวี ติ เขาระเรงิ อยกู่ บั การวางแผนเพอื รกั ษาอํานาจ แต่ ยามทเี ขาปักใจรกั แลว้ เขากลบั ทมุ่ เทสตปิ ัญญาเพอื นาง จนดโู งง่ ม เขาถงึ ขนั ละเวน้ การไวท้ ุกขเ์ พอื ใชค้ นื วสนั ตก์ บั นางโดยไม่ สนความเหมาะสม ยอมใชอ้ ุบายเพอื รกั ษาชวี ติ นาง มากกว่าตดั ปัญหาดว้ ยการฆา่ นางทงิ เหมอื นสนมทเี ป็น หมากเบยี ตวั อนื ในวงั หลงั จกั รพรรดผิ หู้ นึง ยอมเป็นทรราชเพอื รกั น่าขนั ... หลวิ จา้ วเว่ยยกพดั ขนึ ปิดปากหวั เราะเสยี งใส จกั พรรดผิ สู้ งู สง่ ต่อสมู้ าชวั ชวี ติ กลบั มาใจแตกตอนแก่ ทุม่ เทชวี ติ บนั ปลายใหก้ บั สตรอี ยา่ งไมล่ มื หลู มื ตา น่าสนุกจรงิ ๆ... น่าสนุกยงิ นกั ... หากนางเป็นสตรผี นู้ นั เป็นสตรที เี ขารกั ปักใจจนสามารถ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 1 ฆา่ คนทงั ใตห้ ลา้ เพอื รกั ษานาง ...แต่สดุ ทา้ ยบุรุษทไี มว่ า่ อยากไดส้ งิ ใดกไ็ ดผ้ นู้ นั กลบั ควา้ ไดเ้ พยี งความว่างเปลา่ เลา่ นางอยากเหน็ สหี น้ายามนนั ของเขา อยากเหน็ วา่ เขาจะรสู้ กึ เช่นไรเมอื สงิ ทดี นิ รนทาํ ทุกอยา่ ง แมแ้ ต่ทาํ ลายลกู ตวั เองใหไ้ ดม้ า กลบั ไมม่ วี นั ไดแ้ ตะตอ้ งไป ตลอดกาล... หลวิ จา้ วเว่ยดนั หมอนขนึ หนุนหวั โบกพดั ต่อไปอกี ไมก่ ที ี กผ็ ลอ็ ยหลบั ไปอยา่ งสบายอารมณ์ * เฉนิ หรงปัวนงั จบิ ชาเงยี บๆ โดยฝังตรงขา้ มมตี ูเ้ สยี วเสยี น ทนี งั ดแู ผนทแี ผอ่ ยกู่ ลางโต๊ะดว้ ยทา่ ทางเครง่ เครยี ด \"หากทา่ นตอ้ งไปซอื ฟังตามพระบญั ชา คงตอ้ งหาทางออก จากตา้ ถงโดยไมใ่ หผ้ อู้ นื รบั รโู้ ดยเฉพาะพวกขนุ นาง\" กนุ ซื อหนุ่มกลา่ วดว้ ยนําเสยี งจรงิ จงั \"ซอื ฟังวางสายไวใ้ กลต้ วั ขนุ นางนอ้ ยใหญห่ ลายคน แมแ้ ตส่ กลุ โมก่ ไ็ มแ่ น่ว่าอาจจะ มคี นของฝ่ายนนั หากทา่ นจะไปโดยทที างซอื ฟังไมร่ ตู้ วั ก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 2 ปิดคนในตา้ ถงใหไ้ ดก้ อ่ น\" แมท่ พั หนุ่มไมต่ อบคาํ เพยี งแตน่ งั จบิ ชาต่อไปเรอื ยๆ \"ฝ่าบาทมรี บั สงั ใหท้ า่ นพกั ผอ่ นอยใู่ นถงเยยี นและใหต้ าม เสดจ็ เทา่ นนั แต่ถา้ จะไปซอื ฟังทา่ นตอ้ งใชป้ ระตูเมอื งทาง ตะวนั ตก ซงึ ถา้ ไปทางนนั ใครพบเหน็ ทา่ นคงเขา้ ใจว่าทา่ น ขดั พระบญั ชาแอบหนี ดไี มด่ อี าจถูกฎกี ากลา่ วโทษใน ภายหลงั ... ฮอ่ งเต้ไมม่ ที างยอมรบั วา่ สง่ แมท่ พั ใหญ่ไปสบื ขา่ วในแควน้ ทมี พี นั ธะสญั ญาสงบศกึ แน่ เรอื งนีเขาจะปัด ปัญหาใหพ้ น้ ตวั ทา่ นคงต้องแบกรบั แทน\" ระดบั วรยทุ ธข์ องเฉนิ หรงปัวสามารถเขา้ ออกวงั หลงิ ซาน ไดโ้ ดยไมถ่ กู จบั ไดก้ จ็ รงิ แตก่ าํ แพงเมอื งเจอ้ เจยี ง กบั ดา่ น ประตเู มอื งต่างๆ ทจี ะต้องผา่ นกอ่ นไปถงึ ซอื ฟังเป็นคนละ เรอื ง ยงิ สายของซอื ฟังเพ่นพา่ นเตม็ ต้าถงไปหมด หากไม่ ระวงั ตวั จะเป็นปัญหา \"เรอื งนนั ขา้ จะหาทางเอง\" แมท่ พั หนุ่มวางจอกชาแลว้ ถอนหายใจ \"ทา่ นตอ้ งระวงั ตวั ใหม้ าก ขา่ วฮเู จยี เล่อดไู มช่ อบมาพากล ไมแ่ น่อาจจะไมไ่ ดป้ ่วยจรงิ ๆ เพยี งแตว่ างกบั ดกั องคช์ าย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 3 องคอ์ นื ใหช้ ะลา่ ใจเทา่ นนั \" ตูเ้ สยี วเสยี นวเิ คราะห์ \"ซอื ฟัง ยามนีดมู ปี รศิ นาเตม็ ไปหมด คนของขา้ เพงิ สง่ ขา่ วมา หากท่านไปถงึ ซอื ฟังควรไปดทู หี อรอ้ ยบุปผาในเมอื ง หลวงทนี นั บา้ ง เหน็ วา่ มคี วามเกยี วพนั กบั ตา้ ถงไมน่ ้อย แตย่ งั ไมอ่ าจสบื สาวใหก้ ระจา่ ง\" \"หอรอ้ ยบุปผา?\" เฉนิ หรงปัวฟังแลว้ สะดุดหขู นึ มา หอรอ้ ย บปุ ผาเป็นชอื เรยี กหนึงของหอนางโลม \"แปลกจรงิ ช่วง กอ่ นทเี ราอยใู่ นถงเยยี น ขา้ กไ็ ดย้ นิ ชอื หอพนั ราตรี ดูทา่ ชว่ งนีจะเป็นยคุ รุง่ เรอื งของหอนางโลมเสยี แลว้ \" หลงั จากปลดระวางทหารไดไ้ มน่ าน เฉนิ ซุย่ กข็ นั อาสาพา เขาเทยี วทวั ถงเยยี น ทาํ ใหไ้ ดเ้ หน็ หอพนั ราตรที เี พงิ มี ชอื เสยี งขนึ มาเมอื ไมก่ ปี ีนี นบั เป็นสงิ แปลกตาของคน ชายแดนอยา่ งเขา ตูเ้ สยี วเสยี นฟังแลว้ นกึ เชอื มโยงกนั ขนึ มา \"หรอื จะมสี งิ ใด ไมช่ อบมาพากล... ท่านคดิ ว่าหอรอ้ ยบปุ ผากบั หอพนั ราตรจี ะมสี ว่ นเกยี วขอ้ งกนั หรอื ไม?่ \" \"อะไรกเ็ ป็นไปไดท้ งั นนั รอขา้ ถงึ ซอื ฟังจะสบื เรอื งนีให้ กระจา่ งอกี ท\"ี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 4 \"อมื ขา้ เองกจ็ ะใหล้ กู น้องจบั ตาหอพนั ราตรไี ว\"้ * อาเจนิ ยดื คอมองหลวิ จา้ วเวย่ ทนี งั คดั อกั ษรมาหลายชวั ยามดว้ ยความรสู้ กึ หน่ายใจ นางรสู้ กึ เบอื แทนนายสาว เหลอื เกนิ ทเี อาแตอ่ ยกู่ บั ตวั อกั ษรยาวเป็นพรดื พวกนนั \"คณุ หนูคดั อกั ษรจนหนาเป็นปึกขนาดนี ยงั ตอ้ งคดั เพมิ อกี หรอื เจา้ คะ\" อาเจนิ อดไมไ่ ด้ พอเหน็ จา้ วเว่ยสะบดั มอื ไลค่ วามเมอื ยขบกเ็ อย่ ปากถามขนึ \"นีไมใ่ ชก่ ารคดั อกั ษร\" หญงิ สาวหวั เราะ รวบเอากระดาษ ทซี อ้ นเป็นปึกหลายสบิ แผน่ มาวางทบั กนั \"นีเป็นถนนของ ขา้ \" \"ถนนหรอื เจา้ คะ?\" อาเจนิ ทาํ หน้าโงง่ ม ไมเ่ ขา้ ใจวา่ นาย สาวหมายถงึ สงิ ใด \"ถนนกลบั ถงเยยี นอยา่ งไรเล่า... เจา้ คดิ วา่ คนอยา่ งขา้ จะ เสยี เวลาคดั ตวั หนงั สอื ไรป้ ระโยชน์ไปวนั ๆ หรอื ?\" จา้ ว เวย่ หวั เราะใชเ้ ขม็ รอ้ ยเชอื กกลว้ ยเยบ็ ขอบกระดาษรวม เป็นเลม่ ไว้ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 5 \"ตวั อกั ษรพวกนีจะชว่ ยใหค้ ุณหนูกลบั ถงเยยี นไดห้ รอื เจา้ คะ?\" แมไ้ มเ่ ขา้ ใจนกั แต่พอไดย้ นิ อยา่ งนนั อาเจนิ กน็ กึ ดใี จ ขนึ มา \"ใชแ่ ลว้ \" หญงิ สาวลบู ไปบนปกของมนั ดว้ ยสหี น้าพอใจ \"อกี ไมก่ วี นั เรากจ็ ะไดก้ ลบั จนิ หยาง เจา้ เตรยี มเกบ็ ของไว้ ตงั แตเ่ นนิ ๆ กน็ ่าจะด\"ี \"กลบั หรอื เจา้ คะ แตฝ่ ่าบาท...\" ยงั ไมม่ กี าํ หนดกลบั ประกาศออกมามใิ ชห่ รอื ... จา้ วเว่ยยกยมิ มคี วามหมาย \"เชอื ขา้ สิ เราจะไดก้ ลบั ในเรว็ วนั นี\" \"ถา้ เช่นนนั ... ไหนๆ กม็ าทนี ีแลว้ คุณหนูไมค่ ดิ จะไปพบ หน้าอนั ออ๋ งหรอื เจา้ คะ?\" แมจ้ ะแน่ใจว่าคุณหนูหมางใจกบั อนั อ๋องอยา่ งลกึ ซงึ แตม่ าอยใู่ นขอบรวั เดยี วกนั เชน่ นี อาจจะดกี ว่าถา้ ไดพ้ บปะพดู คยุ กนั ซงึ หน้า จา้ วเว่ยมองหน้าอาเจนิ แลว้ ถอนหายใจเลก็ น้อย \"อนั อ๋อง ยอดรกั ของขา้ ... ตอนนียงั ไมถ่ งึ เวลาของเขา ขา้ ไมอ่ ยาก เสยี เวลาปันหน้าไปเจอ แตเ่ มอื ถงึ เวลาตอ้ งพบ ยอ่ มต้อง พบแน่ ในเมอื ขา้ รกั เขาถงึ เพยี งน\"ี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 6 สาวใชฟ้ ังเสยี งหวานเอ่ยคาํ ว่ารกั แลว้ ใหร้ สู้ กึ ขนลุกอยา่ ง บอกไมถ่ กู แผน่ หลงั นางเยน็ ยะเยอื กขนึ มา คดิ วา่ นายสาว คงมแี ผนสาํ หรบั อนั อ๋องเอาไวแ้ น่แลว้ \"คุณหนูรกั จรงิ ๆ หรอื เจา้ คะ?\" อาเจนิ หดคอเอ่ยถาม แหยงๆ แมร้ คู้ าํ ตอบดแี ตก่ อ็ ยากไดย้ นิ ใหช้ ดั เจน \"ไมร่ กั ไดห้ รอื หมนั หมายกนั มานานเพยี งนี\" สองชาตสิ อง ภพกย็ งั ตอ้ งผกู พนั ธะกบั เขา ไมเ่ รยี กว่านานหรอื \"ใจขา้ นนั ถวลิ หาเขาอยทู่ ุกเมอื เชอื วนั เขาน่ะเป็นยงิ กวา่ ยอด ดวงใจของขา้ เสยี อกี \" \"คณุ หนูอยา่ ฝืนกลา่ วเลยเจา้ คะ่ บ่าวหนาวไปทงั ตวั แลว้ \" อาเจนิ สนั ไหล่ขบั ไลอ่ าการขนลุกขนพองออกไป จา้ วเว่ยมองทา่ ทางรทู้ นั ของอาเจนิ แลว้ หวั เราะรวน \"แตค่ ุณหนู ไมม่ คี วามรสู้ กึ กบั อนั อ๋องเลยหรอื เจา้ คะ\" นาง กลวั เหลอื เกนิ วา่ จา้ วเวย่ จะเจบ็ ชาํ แต่ซ่อนอาการเอาไว้ หญงิ สาวประสานมอื วางคาํ ไวใ้ ตค้ างแลว้ ครนุ่ คดิ ขา้ มภพ ขา้ มชาติ \"ขา้ เคยคดิ วา่ ขา้ รกั เขานะ... แตพ่ อเสยี เขาไป จรงิ ๆ ขา้ กลบั ไมร่ สู้ กึ เสยี ใจเลย\" นางในชาตกิ ่อน เคยคดิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 7 ว่าตนเองรกั อเู่ หวนิ ซวน ยงิ ชว่ งแรกทกี ลบั ถงเยยี น อนั อ๋องอยากใหน้ างตายใจจงึ พยายามไปมาหาสู่ หาทางเอา ใจนางตา่ งๆ นานา ชว่ งนนั ทาํ ใหน้ างมองเขาในแงด่ ไี ม่ น้อยจนไมท่ นั ระวงั ตวั แต่พอรวู้ ่าเขารกั คนอนื นางกลบั ไม่ เสยี ใจในเรอื งนนั เลย เพยี งแตแ่ ปลกใจเทา่ นนั \"ขา้ ถูกกาํ หนดใหเ้ ป็นของเขาตงั แตย่ งั ไมพ่ น้ วยั ปักปิน ขา้ จงึ คดิ มาชวั ชวี ติ วา่ ตอ้ งแต่งกบั เขา รกั ษาตวั เพอื เขา ราว กบั วา่ เสน้ ทางของขา้ ตอ้ งมองเพยี งเขา ขา้ จงึ สงั ความรสู้ กึ นกึ คดิ ตวั เองเชน่ นนั แต่แทจ้ รงิ แลว้ นอกจากราชโองการ ทผี กู มดั ใจจรงิ กลบั ไมม่ สี งิ ใดผกู พนั กนั เลย\" เขาไมต่ า่ ง จากคนผา่ นทางในสายตานาง และนางกเ็ ป็นแคเ่ สยี น หนามขวางทางรกั ในสายตาเขา \"เพยี งแต่ขา้ แคน้ กเ็ ทา่ นัน... แคน้ ทตี นเองจรงิ ใจกบั เขา แคน้ ทตี นเองรกั ษาตวั เพอื เขา แคน้ ทแี มไ้ มม่ ใี จรกั แต่กย็ งั ซอื สตั ยต์ ่อเขา ใหเ้ กยี รตเิ ขา แต่สงิ ทไี ดก้ ลบั มา...\" มแี ต่ ความยอ่ ยยบั และความตายทรี ออยู่ นางไมเ่ สยี ดายทเี สยี เขา แตน่ างเสยี ดายความซอื สตั ย์ จรงิ ใจทตี นมอบใหแ้ ลว้ ถูกเหยยี บยาํ ราวกบั ของไรค้ า่ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 8 \"ชา่ งเถดิ เจา้ คะ่ คุณหนู คนเลวๆ ไมม่ คี า่ พอใหค้ ุณหนูของ บา่ วเสยี เวลาดว้ ย ทา่ นไมเ่ สยี ใจบา่ วกว็ างใจแลว้ \" \"เจา้ นีปีกกลา้ ขาแขง็ ขนึ กลา้ ดา่ ทา่ นอ๋องเลยร?ึ \" \"อ๋องแลว้ อยา่ งไร ถา้ กลา้ ทํารา้ ยคณุ หนูดวงใจของบ่าว บ่าวกไ็ มไ่ วห้ น้าใครทงั นนั \" อาเจนิ เชดิ หน้ากลา่ วอยา่ งอาจ หาญ ทาํ ใหจ้ า้ วเว่ยอดหวั เราะออกมาไมไ่ ด้ \"รอกลบั จนิ หยาง ขา้ จะสอนเจา้ กบั อาหนิงอา่ นเขยี น วนั หน้าจะไดช้ ว่ ยงานขา้ ไดม้ ากขนึ \" อาเจนิ ตาโต \"คุณหนูพดู จรงิ หรอื เจา้ คะ\" \"อมื หากจะตดิ ตามขา้ ไปนานๆ พวกเจา้ ตอ้ งรอู้ กั ษรไว้ บา้ ง\" \"ขอบคณุ เจา้ คะ่ คุณหนู\" อาเจนิ รบี โขกหวั ใหน้ าง บ่าวรบั ใชจ้ ะยกฐานะตวั เองเหนอื บ่าวคนอนื ไดบ้ า้ ง นอกจากใชเ้ สน้ สาย กม็ กี ารอา่ นออกเขยี นได้ บ่าวทมี ี ความรมู้ กั ไดร้ บั ใชง้ านเบา ทงั ยงั กา้ วหน้าไวกว่าพวกที คอยทาํ งานชนั ตํามาก \"ไปพบทา่ นน้ากนั เถอะ ขา้ มเี รอื งจะคุยกบั เขา\" หลวิ จา้ ว ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 7 9 เว่ยวา่ แลว้ กร็ วบเอาปึกกระดาษทตี นเขยี นทงั สองปึกถอื ออกไปจากหอ้ ง ขา้ มฝังเรอื นไปยงั หอ้ งพกั ของน้ากบั น้า สะใภ้ หญงิ สาวรอบ่าวไปเรยี นเถาเฝิงชงิ ว่าตนมาขอพบครูห่ นึง กไ็ ดร้ บั เชญิ ใหเ้ ขา้ ไปในหอ้ งหนงั สอื ของเขา \"นงั กอ่ นส\"ิ เถาเฝิงชงิ ผายมอื ไปยงั เกา้ ออี กี ฝัง \"มาหาน้ามี ธุระอนั ใดร?ึ \" เขาว่าพลางรนิ ชาสง่ ใหน้ าง จา้ วเวย่ รบั ถ้วยชาจากน้าชายแลว้ ยกขนึ เป่าเบาๆ \"หลาน มเี รอื งอยากใหท้ ่านน้าช่วยเหลอื เจา้ คะ่ \" \"ชว่ ยเหลอื ?\" เถาเฝิงชงิ แปลกใจ แต่เขาจาํ เนอื ความใน จดหมายทบี ดิ าเคยเลา่ ถงึ หลานสาวผนู้ ีเมอื ครงั ออกอุบาย กบั กองทพั เอยี นเหอได้ ความคดิ ของนางลาํ ลกึ กวา่ อายุ และรปู ลกั ษณ์ดงั เดก็ สาวนกั \"หลานอยากใหท้ า่ นน้าสง่ สงิ นีใหร้ า้ นหนงั สอื ในถงเยยี น เจา้ คะ่ \" นางเลอื นปึกหนังสอื แรกไปตรงหน้าเขา เถาเฝิง ชงิ รบั ไปเปิดดคู รา่ วๆ แลว้ เงยหน้ามองนาง \"นีมนั ...\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 0 \"นีเป็นนิยายประโลมโลกทหี ลานแต่งเจา้ คะ่ \" นางยมิ จาง \"นยิ ายประโลมโลก? เจา้ คดิ จะขายตน้ ฉบบั นยิ ายนีใหร้ า้ น หนังสอื สนิ ะ\" เถาเฝิงชงิ ยงิ ไมเ่ ขา้ ใจความคดิ นาง \"แมส้ กุลเถาจะดแู ลหลานเป็นอยา่ งดี แตท่ รพั ยส์ นิ แทจ้ รงิ ของหลานกลบั อยทู่ จี วนสกลุ หลวิ มแี มเ่ ลยี งถอื กุญแจคลงั สนิ เดมิ ของมารดาไว้ เรอื งเงนิ ทองหากว่ากนั ตามตรงแลว้ หลานไมม่ ที เี กบ็ ไวใ้ นมอื ตวั เองมากนกั กลวั วนั หน้าหาก คดิ ทาํ การใดจะไมส่ ะดวก และผคู้ นจะดแู คลนเอาได้ หลานจงึ คดิ จะหาเงนิ เพมิ อกี ทาง\" นางกลา่ วอธบิ ายเสยี ง ราบเรยี บ \"หลานไมม่ โี อกาสเขา้ ถงเยยี นในเรว็ วนั นี อกี ทงั เป็นสตรี หากเปิดเผยตวั วา่ เขยี นเรอื งรกั ๆ ใครๆ่ ขาย คน จะมองว่าไมง่ ามได้ ดงั นนั หลานจงึ อยากฝากใหท้ า่ นน้า เป็นคนจดั การเรอื งนี\" \"เหตุผลมเี ทา่ นันหรอื ?\" เถาเฝิงชงิ กวาดสายตามอง ตวั อกั ษรเป็นระเบยี บบนกระดาษแลว้ เงยหน้าหรตี ามอง นาง \"ยอ่ มไมใ่ ชเ่ พยี งแค่นนั \" นางหวั รอ่ ในลาํ คอ \"หากนิยาย เรอื งนีโดง่ ดงั มนั จะเป็นโอกาสกา้ วหนา้ สาํ คญั อกี ทางของ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 1 ทา่ นน้าดว้ ย\" เถาเฝิงชงิ ลาํ คอแขง็ ทอื ขนึ มา รสู้ กึ บรรยากาศรอบตวั ของ สาวน้อยผนู้ ชี า่ งชวนใหก้ ดดนั \"โอกาสของขา้ ?\" หลานสาวเลอื นกระดาษอกี ปึกมาใหเ้ ขา \"นีเป็นบทละคร งวิ จากนยิ ายเรอื งเดยี วกนั ทา่ นเป็นถงึ รองเจา้ กรมพธิ กี าร คงมเี สน้ สายในกองสงั คตี หรอื คณะแสดงดา้ นนอกวงั ไม่ น้อย\" หน้าทขี องกรมพธิ กี ารคอื ดแู ลทุกงานพธิ ขี องราช สาํ นกั คณะการแสดงใดหากจะเขา้ ไปแสดงในงานสาํ คญั ตอ้ งผา่ นการคดั เลอื กจากกรมพธิ กี ารกอ่ น ดงั นนั เถาเฝิง ชงิ คงไดร้ บั ของขวญั จากคนพวกนนั ไมน่ ้อยนับตงั แต่รบั ตาํ แหน่ง \"เจา้ คดิ จะใหเ้ ล่นงวิ เรอื งนีในวงั หรอื ?\" นนั ไมใ่ ชค่ ดิ อะไร ใหญ่เกนิ ตวั หรอื อยา่ งไร \"หามไิ ด.้ .. ขา้ อยากใหเ้ ล่นงวิ เรอื งนีทวั ทงั ถงเยยี นเลย ตา่ งหาก\" นางยมิ ละไมพลางยกจอกชาขนึ จบิ ในขณะที เถาเฝิงชงิ นิงองึ ไปแลว้ กบั ความคดิ ของนาง \"หากงวิ เรอื งนีโด่งดงั นิยายกจ็ ะขายดี และเมอื นยิ ายขาย ดี คนกต็ อ้ งการชมงวิ เรอื งนีมากขนึ เชน่ กนั \" ใจจรงิ นาง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 2 อยากบอกเขาวา่ นางตอ้ งการใหค้ นไดช้ มงวิ เรอื งนี ทงั ตา้ ถง แตก่ ลวั วา่ เถาเฝิงชงิ จะกลวั จนหวั หดไปก่อน \"จะ เจา้ ... คดิ จะทาํ การใดกนั แน่\" \"ทา่ นน้าไมต่ อ้ งหวาดกลวั ขา้ เคยสนับสนุนทา่ นมาถงึ ตําแหน่งนีได้ ขา้ ยอ่ มไมท่ าํ เรอื งโงๆ่ ทาํ ใหท้ า่ นประสบ เคราะหภ์ ยั ขา้ มแี ตจ่ ะยงิ ผลกั ท่านขนึ สงู อกี ...สงู จนทา่ น ไมต่ อ้ งคอยกลนื ความขมขนื เอาไวล้ าํ พงั \" นางกล่าวตอก ยาํ เรอื งทฉี นิ ฟ่ านฟ่านถกู วางยาพษิ \"ถงึ วนั นนั ทา่ นจะ สามารถปกป้องทกุ คนทที า่ นรกั และสามารถเหยยี บศตั รู ไดร้ าวกบั บมี ด ...เพยี งแต่เราตอ้ งเชอื ใจกนั \" \"....\" \"ทา่ นจะเชอื ใจขา้ หรอื ไมเ่ ลา่ ?\" นางจอ้ งลกึ เขา้ ไปในดวงตา ของน้าชาย \"ครงั กอ่ นขา้ เลอื กสนบั สนุนท่านเพราะเหน็ แก่ มารดาและทา่ นตาทา่ นยาย แต่นับจากนีขา้ ตอ้ งการสงิ ตอบแทนทสี มกนั ขา้ สนบั สนุนทา่ นและทา่ นตอ้ งหนุนหลงั ขา้ ... ท่านตกลงหรอื ไมเ่ ลา่ \" \"นีเจา้ ไมไ่ ดพ้ ดู ในฐานะญาตสิ นิ ะ\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 3 นางหวั เราะเบาๆ กม้ หน้าวนนิวรอบขอบจอกชา \"ขา้ กาํ ลงั พดู กบั ทา่ นในฐานะพนั ธมติ ร ขา้ มสี งิ ทที า่ นตอ้ งการ และ ขา้ ตอ้ งการสงิ ตอบแทน ขา้ กบั ทา่ นน้าจะไดป้ ระโยชน์ทงั สองฝัง\" \"เดก็ อยา่ งเจา้ ...\" เถาเฝิงชงิ เกอื บกลา่ วแลว้ วา่ เดก็ อยา่ ง นาง ทงั ยงั เป็นสตรี จะชว่ ยอะไรเขาได้ แต่เมอื นึกวา่ ตาํ แหน่งรองเจา้ กรมทตี นนงั อยู่ กม็ แี ผนการของเดก็ คนนี ชว่ ยผลกั ดนั เขาจงึ กลนื ถอ้ ยคําทเี หลอื ลงคอ \"หากขา้ ตกลงขา้ ต้องทาํ สงิ ใด\" \"เพยี งแตใ่ หค้ วามชว่ ยเหลอื เวลาทขี า้ รอ้ งขอ และเชอื ใจขา้ กพ็ อ\" \"เจา้ คดิ จะทาํ สงิ ใดกนั แน่\" แววตาและทา่ ทางของนางทาํ ใหเ้ ถาเฝิงชงิ อดเกรงไมไ่ ดว้ า่ หญงิ สาวจะชกั นําหายนะมาสู่ สกุลเถาของเขา \"ขา้ คดิ การใดนนั คงยากจะอธบิ ายต่อผอู้ นื แต่ขา้ รบั รองได้ ว่าจะไมท่ ําใหส้ กุลเถาของทา่ นเดอื ดรอ้ นแน่ กลบั กนั ขา้ จะทาํ ใหท้ า่ นรงุ่ โรจน์เสยี ยงิ กว่าทา่ นตาดว้ ยซํา\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 4 \"เจา้ ดมู นั ใจมากทเี ดยี ว\" \"เจา้ คะ่ \" หากเป็นแผนการทนี างวางเอาไว้ มสี งิ ใดทนี าง ไมม่ นั ใจกนั เถาเฝิงชงิ มองหน้าจา้ วเว่ยอยหู่ ลายอดึ ใจกอ่ นจะเอ่ยปาก \"นิยายประโลมโลกของเจา้ มสี งิ ใดแอบแฝงอย?ู่ \" \"มปี ระโยชน์ของทา่ นกบั ขา้ แฝงอยเู่ จา้ คะ่ \" นางยกมมุ ปาก \"ทา่ นน้าอา่ นดกู ค็ งเดาได้ เพยี งแตย่ ามกลบั ถงเยยี น ทาง ทดี ใี หท้ า่ นปกปิดตวั ตนไวก้ อ่ นยามขายนยิ ายเรอื งนี อยา่ เพงิ ใหค้ นหมมู่ ากรวู้ า่ ทา่ นเป็นคนขายตน้ ฉบบั สว่ นบท ละครนนั ทา่ นน่าจะเอาไปเสนอใหท้ า่ นเจา้ กรมพธิ กี าร บอกวา่ ทา่ นพบเรอื งเลา่ น่าสนใจจงึ ไดล้ องเขยี นบทรอ้ ง ออกมาเสนอใหเ้ ขาดู หากเขาไมส่ ง่ ตอ่ ใหก้ องสงั คตี ทา่ น คอ่ ยสง่ มนั ใหค้ ณะงวิ นอกวงั แทน\" แตเ่ ดมิ หลวิ จา้ วเวย่ ไมใ่ ชค่ นโง่ นางเป็นคนทมี สี ตปิ ัญญาดี เยยี มเสยี ดว้ ยซํา ผดิ กต็ รงนิสยั ไมเ่ อาใคร รกั สนั โดษ ไม่ ใสใ่ จสงิ รอบตวั และเชอื ผดิ ๆ วา่ เมอื ไมย่ ุง่ กบั คนอนื คน อนื กจ็ ะไมย่ งุ่ กบั ตน ...นนั แหละทเี ป็นจดุ ตายของนาง แต่ หากใหน้ างไดเ้ คน้ สมองคดิ ขนึ มาแลว้ นางกค็ ดิ ว่าชนั เชงิ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 5 ของตนไมเ่ ป็นรองใครเชน่ กนั ยามนีนางไมม่ ที งั กาํ ลงั คน กําลงั ทรพั ย์ มเี พยี งตวั นางกบั สมองทเี ป็นอาวุธทดี ที สี ดุ ดงั นนั นางจงึ ต้องเรมิ ทกุ อยา่ ง ดว้ ยสองสงิ ทตี นมนี เี อง หากเป็นสตรคี นอนื กลา่ วเช่นนีกบั เถาเฝิงชงิ เขาคงมองวา่ ไรส้ าระ แต่เดก็ สาวผนู้ ีกลบั ทาํ ใหเ้ ขารสู้ กึ มนั ใจไดอ้ ยา่ ง ประหลาดวา่ นางจะทาํ ไดต้ ามทพี ดู จรงิ ๆ \"เพราะเรอื งคราวกอ่ นทเี จา้ ชว่ ยขา้ ขา้ จะลองชว่ ยเจา้ ครงั นี แตห่ ากเรอื งนีทาํ ใหเ้ กดิ ปัญหาตามมา หลงั จากนีเจา้ กบั ขา้ ไมต่ อ้ งมาตกลงอะไรกนั อกี \" \"เจา้ ค่ะทา่ นน้า\" นางผงกหวั รบั อยา่ งพอใจ เถาเฝิงชงิ กม้ มองกระดาษสองปึกบนโต๊ะแลว้ พน่ ลม หายใจหนกั ๆ รสู้ กึ คลา้ ยตนเพงิ ตดั สนิ ใจกอ่ กบฎลงไป อยา่ งไรอยา่ งนนั * หมา่ สวนิ มา่ นเหลม่ องฮองเตท้ เี อาแต่ประทบั นังนิงเงยี บไม่ ปรปิ ากเอย่ คาํ แมน้ างจะลงแรงเคยี วนําแกงบาํ รงุ เสนอ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 6 กายยกมาใหม้ าถงึ ตําหนักกลาง แตฮ่ อ่ งเตอ้ เู่ หอตกี ลบั ทาํ ราวกบั ลมื ว่านางอยทู่ นี ี \"ฝ่าบาทเพคะ\" เรยี กแลว้ อกี ฝ่ายกย็ งั เหมอ่ มองออกไป นอกหน้าตา่ ง หมา่ ผนิ ขบกรามขยาํ ผา้ เชด็ หน้าในมอื แลว้ เรยี กอกี ครงั \"ฝ่าบาทเพคะ!\" \"หอื ?\" เขาตอบรบั ในทสี ดุ \"นําแกงจะเยน็ เอานะเพคะ ทรงเสวยเลยดกี ว่า\" นางปัน ยมิ หวานประเคนเลอื นถว้ ยแกงสง่ ใหเ้ ขา \"สนมรกั มนี ําใจนัก แตช่ ว่ งนีอากาศอบอา้ ว พานทาํ ใหเ้ รา ไมอ่ ยากกนิ ของรอ้ น\" ทรงคลยี มิ ตอบพลางเออื มมาลบู หลงั มอื นาง \"แต่สนมรกั ตม้ มาใหเ้ ราทงั ที เราจะชมิ ดู หน่อยแลว้ กนั \" ว่าแลว้ กเ็ ออื มไปยกนําแกงขนึ มาซดไปคาํ โต หมา่ ผนิ เหน็ ดงั นนั จงึ คลายใจทหี ดเกรง็ ลงบา้ งเมอื เคดิ ว่า ฝ่าบาทยอมฝืนทานนําแกงเพอื รกั ษานําใจนาง แสดงวา่ นางยงั มนี ําหนกั ในพระทยั โอรสสวรรคอ์ ยู่ \"หมอ่ มฉนั ไมร่ วู้ า่ เรอื งนีสมควรทลู ฝ่าบาทหรอื ไม่ แตพ่ ี ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 7 น้องหญงิ ในฝ่ายในทงั หลายลว้ นหว่ งกงั วลทงั สนิ \" \"เรอื งใดกนั ?\" หญงิ สาวนกผา้ เชด็ หน้าขนึ ซบั แกม้ ทาํ จรติ เอยี งอายกอ่ น เอย่ ปาก \"ฝ่าบาทไมเ่ สดจ็ ฝ่ายในนานแลว้ พนี ้องหญงิ ใน ฝ่ายในลว้ นเป็นหว่ งพระวรกายของฝ่าบาท กลวั ว่าจะทรง ประชวรเพราะพษิ ลมรอ้ น แต่ต่างกไ็ มก่ ลา้ มาขอเขา้ เฝ้า... วนั นีหมอ่ มฉนั ถอื วสิ าสะมาทนี ีเพอื ทลู ถวายนําแกง แทจ้ รงิ แลว้ เพยี งอยากเหน็ พระพลานามยั ของพระองคใ์ ห้ แจง้ ใจจะไดห้ มดกงั วล ขอพระองคล์ งอาญาดว้ ยเพคะ\" หญงิ สาวทรุดกายลงจากตงั ลงไปนงั กบั พนื เผยสหี น้าสลด อยา่ งลแุ ก่โทษ ฮ่องเตอ้ ู่เหอตแี ยม้ พระโอษฐเ์ ออื มไปประคองรา่ งน้อย ขนึ มานังขา้ ง \"เราผดิ เองทที าํ ใหเ้ ป็นหว่ ง มอี าญาใดใหเ้ จา้ ตอ้ งรบั กนั \" เขาโอบแลว้ ลบู ไหลน่ างปลอบประโลม หมา่ ผนิ หน้าขนึ สดี เู ขนิ อายไมน่ ้อยทฮี ่องเตแ้ สดงทา่ ทางสนิท สนมกบั นางต่อหน้าเหลา่ ขนั ที \"เช่นนนั ...\" \"เชน่ นนั พรุง่ นีเราจดั เลยี งในอทุ ยานดหี รอื ไม่ ใหเ้ จา้ นาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 8 ฝ่ายหญงิ และสตรที ตี ามเสดจ็ ทงั หมดมารว่ มงาน พวกเจา้ จะไดไ้ มเ่ หงา\" ในขณะทหี มา่ สวนิ มา่ นกาํ ลงั จะทลู เชญิ ให้ ฮ่องเตค้ า้ งคนื กบั สตรฝี ่ายในบา้ ง โอรสสวรรคก์ ลบั ตรสั ถอ้ ยคาํ แสลงหบู าดใจขนึ มา จดั งานเลยี งใหเ้ จา้ นายฝ่ายหญงิ เชน่ นนั กต็ อ้ งรวมตงั แต่ ฮองเฮา องคห์ ญงิ สนมชนั ต่างๆ ทงั ยงั ลามไปถงึ พวก คณุ หนูทหี วงั จะกา้ วเขา้ วงั หลงั ดว้ ย เรอื งเชน่ นีไมม่ ผี ลดี กบั นางสกั นดิ หมา่ ผนิ ฝืนยมิ รบั ทงั ทเี ลบ็ แทบจะจกิ ฝ่ามอื ตนเองจนได้ เลอื ด \"ดเี หลอื เกนิ เจา้ คะ่ พสี าวน้องสาวทงั หลายจะได้ พบปะพดู คยุ กนั พรอ้ มหน้าพรอ้ มตา\" นางสดู หายใจลกึ เพอื ขม่ ความเดอื ดดาลในใจ ฮอ่ งเตอ้ เู่ หอตลี อบขาํ ทา่ ทางคลา้ ยกลนื ยาขมของหมา่ ผนิ กอ่ นจะเลกิ สนใจนาง ชายหนุ่มคดิ ไปว่าหากพรุง่ นีเชญิ สตรที ตี ามเสดจ็ ทุกคนมารวมตวั กนั แลว้ ...เจา้ คา้ งคาวตวั นนั จะตอ้ งมารว่ มดว้ ยแน่ เกอื บครงึ เดอื นแลว้ ทสี ระบวั พนั สายไรเ้ งาโฉมสะคราญ มี เพยี งเขาลาํ พงั ไมว่ า่ จะวนั ทเี ดอื นควาํ หรอื เดอื นหงาย ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 8 9 \"เชน่ นนั หมอ่ มฉนั ทูลลานะเพคะ\" หมา่ สวนิ มา่ นเหน็ ว่าเขา กลบั เขา้ สภู่ วงั คอ์ กี ครงั ทงั ยงั เพงิ ไดร้ บั ความสะเทอื นใจ สาหสั จงึ ไมค่ ดิ อยสู่ พู้ ระพกั ตรใ์ หเ้ สยี อารมณ์ ฮ่องเตอ้ เู่ หอตไี มแ่ มแ้ ต่จะเหลยี วมองสง่ นาง แมแ้ ตย่ ามที ถอยหลงั จนเกอื บชนประตู สายพระเนตรของพระองคก์ ็ จอ้ งอยบู่ นฎกี าเทา่ นนั หมา่ สวนิ มา่ นใหร้ สู้ กึ ขมขนื ใจนกั แผนการเชญิ เสดจ็ คา้ ง ตาํ หนกั นางกล็ ม้ เหลว ทงั ยงั ตอ้ งไปสรู้ บกบั พวกสนมคน อนื อกี นบั วา่ การมาครงั นีมแี ตผ่ ลเสยี ทงั สนิ ซุนกงกงมองฮอ่ งเต้อู่เหอตที รงถอนปัสสาสะและเหมอ่ ลอยอกี ครงั เมอื หมา่ ผนิ ออกไปจากหอ้ งกใ็ หน้ กึ หว่ ง \"ฝ่า บาท กระหมอ่ มขอปากมากสกั ครงั หากพระองคร์ อคน เหตุใดไมใ่ หอ้ งครกั ษ์ออกตามหาเลา่ พ่ะยะ่ คะ่ \" เกอื บครงึ เดอื นแลว้ ทที รงจดจอ่ อยกู่ บั การเฝ้าคอย เป็นแบบนตี ่อไป อาจจะส่งผลกบั ฎกี าทกี องพะเนินอยแู่ น่ \"ไมล่ ะ่ ... พรงุ่ นียงั ไงกค็ งไดพ้ บกนั \" เพราะคงไมม่ สี ตรใี ด ใจกลา้ ขดั พระราชโองการเชญิ ของฮ่องเตแ้ น่ \"เมอื กเี จา้ ก็ ไดย้ นิ แลว้ ไปเตรยี มงานใหเ้ ราหน่อยแลว้ กนั \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 0 \"พะ่ ยะ่ คะ่ \" ซุนกงกงคอ้ มกายรบั คําแลว้ ถอยออกไป ดชั นีของจกั รพรรดเิ คาะซําๆ ลงบนขอบโต๊ะ ครหู่ นึงเขาก็ เผยยมิ ออกมา เมอื จนิ ตนาการสหี น้ายามทนี างรูว้ า่ เขา เป็นโอรสสวรรคค์ งหรรษาไมน่ ้อย... * หลวิ จา้ วเว่ยตนื นอนเรว็ กวา่ ปกตเิ พราะอากาศรอ้ นเกนิ กว่าจะนอนทอดกายต่อไป อาเจนิ เขา้ มาช่วยนางจดั การ ลา้ งหน้าและเตรยี มอาหารเชา้ ขนึ โต๊ะให้ แตร่ ะหวา่ งที กาํ ลงั จะรบั สาํ รบั เชา้ เสยี งโวกเวกดา้ นนอกกด็ งึ ความสนใจ ของหญงิ สาว \"ดา้ นนอกเกดิ เรอื งอนั ใดขนึ ?\" หลวิ จา้ วเวย่ เอ่ยถามสาวใช้ \"ไดย้ นิ วา่ ฝ่าบาทจะกลบั ถงเยยี นวนั นีเจา้ คะ่ \" \"หมื ?\" จา้ วเวย่ เลกิ ควิ อยา่ งสงสยั \"ขา่ วแพรไ่ ปทวั แลว้ เจา้ คะ่ ไดย้ นิ วา่ หยางไทเฮาทรง ประชวรหนกั ตงั แตส่ องวนั กอ่ น มา้ เรว็ เรง่ มารายงานเมอื คนื นี โจวอ๋องกไ็ ปคุกเขา่ ทตี ําหนกั กลาง ขอใหป้ ระทาน อนุญาตใหก้ ลบั ถงเยยี นไปเยยี มพระมารดา\" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 1 \"ออ้ \" จา้ วเวย่ รอ้ งแคน่ นั กอ่ นจะหยบิ ตะเกยี บตกั ขา้ วเขา้ ปาก \"แตไ่ มร่ ทู้ าํ ไมตอ้ งรบี รอ้ นกนั ปานนี พวกขนุ นางเรอื นอนื ก็ เรง่ เกบ็ ขา้ วของกนั แลว้ ทาํ ราวกบั ทปี ่วยเป็นมารดา ตวั เอง\" หญงิ สาวไดย้ นิ แลว้ กห็ วั เราะ \"เพราะไมร่ วู้ า่ ป่วยจรงิ หรอื ไมอ่ ยา่ งไรเลา่ \" รมิ ฝีปากอวบอมิ แสยะหยนั \"รอ้ ยวนั พนั ปีไมเ่ คยไดย้ นิ ขา่ วหยางไทเฮาประชวร แต่กลบั มา ประชวรยามทพี ระโอรสอยใู่ กลเ้ พยี งแคเ่ จอ้ เจยี ง ทงั ยงั ใกลโ้ อรสสวรรค์ ชา่ งประชวรไดถ้ กู เวลาจรงิ ๆ\" \"คุณหนูจะบอกวา่ หยางไทเฮาแกลง้ ป่วยหรอื เจา้ คะ?\" \"คนเป็นแม่ มใี ครไมค่ ดิ หว่ งกงั วลถงึ ลกู โจวอ๋องถูกสงั หา้ มเขา้ ถงเยยี นมาหลายปีดดี กั คงมสี กั วนั ทหี ยางไทเฮา คดิ ถงึ จนทนไมไ่ หวบา้ งนันแหละ\" นางกลา่ วไปกนิ ไป อยา่ งสบายอารมณ์ คลา้ ยกาํ ลงั พูดเรอื งลมฟ้าอากาศ \"โจว อ๋องไปคกุ เขา่ กดดนั ฮ่องเต้ ฝ่าบาทยอ่ มไมม่ ที างเลอื ก หากไมใ่ หโ้ จวอ๋องไปเยยี มพระมารดาทปี ระชวรกน็ บั วา่ เป็นฮอ่ งเต้ทไี รน้ ําพระทยั แลว้ แตก่ ารจะปล่อยใหโ้ จวอ๋อง ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 2 เขา้ ถงเยยี นไปพบหยางไทเฮาลาํ พงั นนั ไมต่ ่างจากปลอ่ ย เสอื เขา้ ป่า ครนั จะใหค้ นคมุ ตวั ไปกจ็ ะเป็นทคี รหาว่าเขา หวาดระแวงพนี ้องจนทรมานโจวอ๋องไมต่ า่ งจากนักโทษ ทา้ ยสุดทางออกกม็ เี พยี งแค.่ .. ลกู อยา่ งเขาเองกร็ อ้ นใจใน พระอาการประชวร จงึ เรง่ เสดจ็ เดนิ ทางกลบั วงั หลวงไป พรอ้ มโจวอ๋องอยา่ งไรเล่า\" \"ทแี ทเ้ ป็นเชน่ น\"ี การกระทาํ ของโอรสสวรรคล์ ว้ นแฝงไป ดว้ ยเลห่ เ์ หลยี มทงั สนิ อาเจนิ พยกั หนา้ รบั เอาไว้ คลา้ ย กาํ ลงั เรยี นรเู้ ลห่ ส์ นกลในของชนชนั สงู \"พวกขนุ นางทรี บี ตามเสดจ็ ไปกเ็ พอื เอาหน้าทงั สนิ ยงิ ตนเองดนั ดน้ รบี รอ้ นแคไ่ หน กค็ ดิ วา่ ตนจะยงิ แสดงความ ภกั ดไี ดม้ ากเทา่ นนั แตน่ ่าสงสาร... บุรุษผนู้ นั หาไดใ้ สใ่ จว่า ใครจะรบี ตามไปสวดมนตใ์ หห้ ยางไทเฮาทไี หนกนั \" ขนาด นางตายเขายงั ไมแ่ ยแส เรอื งนีเหลา่ ขนุ นางคงเหนือย เปล่าแลว้ โชคดที คี นสกุลเถาทตี ามมาครงั นีมฉี นิ ฟ่านฟ่านทกี าํ ลงั ตงั ครรภ์ การเดนิ ทางตอ้ งระแวดระวงั ความปลอดภยั ใหด้ ี ดงั นนั เถาเฝิงชงิ จงึ ไมร่ บี แจน้ ไปเอาหน้าอยา่ งขนุ นางจอม เจา้ เล่หบ์ างคน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 3 \"...คดิ ไปแลว้ คณุ หนูกล่าวไวแ้ มน่ ยาํ นกั เจา้ คะ่ ทา่ นบอก วา่ เราจะไดก้ ลบั จนิ หยางในเรว็ วนั ตอนนีกก็ ลบั ไดแ้ ลว้ จรงิ ๆ\" อาเจนิ กลา่ วอยา่ งนึกทงึ \"ใชไ่ หมละ่ ...ขา้ พดู แลว้ มสี งิ ใดไมจ่ รงิ กนั \" นางเอย่ รบั คํา ราวกบั ว่าตนมญี าณวเิ ศษ กอ่ นจะขาํ อยใู่ นคอ \"เชน่ นีเราจะกลบั เลยหรอื ไมเ่ จา้ คะ่ \" \"เจา้ เกบ็ ของไวใ้ หพ้ รอ้ มเถอะ สว่ นเรอื งวนั กลบั กร็ อดทู า่ น น้ากอ่ น เขาน่าจะกลบั พรุง่ นี เราค่อยออกเดนิ ทางพรอ้ ม กนั \" จา้ วเว่ยพดู อยา่ งอารมณ์ดี แผนขนั นีของนางลลุ ว่ งแลว้ ดงั นนั นางจงึ สามารถออก จากวงั ฤดรู อ้ นแหง่ นีไดโ้ ดยไมอ่ าวรณ์สงิ ใด * วนั ตอ่ มา คนสกุลเถาเกบ็ ขา้ วของอยา่ งไมเ่ รง่ รบี เพยี งแต่ ใหท้ กุ อยา่ งเป็นไปตามครรลองเท่านนั หลวิ จา้ วเวย่ กบั อา เจนิ กจ็ ดั การเอาของขนึ รถมา้ ของตนเรยี บรอ้ ยในชว่ ง สายๆ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 4 \"พวกเจา้ มคี นน้อยเกนิ ไป น้าจะใหบ้ า่ วคุม้ กนั ไปสง่ เพมิ ดว้ ย\" เถาเฝิงชงิ วา่ \"ขอบคุณทา่ นนา้ มากเจา้ คะ่ \" แมเ้ ขาไมพ่ ดู ขนึ มา นางกค็ ดิ จะไปจา้ งคนคมุ้ กนั เพมิ กอ่ นกลบั จนิ หยางอยแู่ ลว้ \"ถา้ เกบ็ ของพรอ้ มแลว้ พวกเจา้ จะออกไปกอ่ นเลยกไ็ ด้ หนทางไปจนิ หยางไกลกวา่ กลบั ถงเยยี นมาก ควรออกให้ ไวหน่อย สว่ นพวกน้าคงตอ้ งรอดฮู หู ยนิ ก่อน\" \"ถา้ เชน่ นนั หลานตอ้ งขอลาทา่ นน้าทนี ีเลยนะเจา้ ค่ะ\" \"เดนิ ทางปลอดภยั \" เถาเฝิงชงิ อวยพรแลว้ เดนิ กลบั เขา้ ไป ในเรอื นพกั \"คณุ หนูจะกลบั เลยหรอื ไมเ่ จา้ คะ\" \"ยงั ... ขา้ มอี กี คนทตี อ้ งไปบอกลากอ่ น\" \"หมื ?\" อาเจนิ ทาํ หน้าฉงนแต่กค็ อ้ มกายเดนิ ตามนายสาว ไปเงยี บๆ หลวิ จา้ วเวย่ เดนิ มงุ่ หนา้ มาทเี รอื นพกั ของสกลุ หลวิ พวก บ่าวไพรข่ องจวนกาํ ลงั ลาํ เลยี งขา้ วของขนึ รถอยเู่ ชน่ กนั นางเหน็ เงาหลวิ เฉยี นอยไู่ มไ่ กลจงึ เดนิ เขา้ ไปหา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 5 \"จา้ วเวย่ คาราวะบดิ า\" นางประสานมอื คาํ นบั ใหเ้ ขา หลวิ เฉยี นขมวดควิ ฉบั ยามเหน็ บุตรสาวทตี นไมเ่ หน็ หน้า มานาน \"เจา้ มาทนี ีไดอ้ ยา่ งไร?\" นําเสยี งของเขาทงั เยน็ ชาและหา่ ง เหนิ หญงิ สาวยมิ จาง \"ลกู ตดิ ตามทา่ นน้ามารว่ มตามเสดจ็ เจา้ คะ่ ...คดิ ว่าทา่ นพอ่ ทราบแลว้ เสยี อกี เพราะลกู ไดพ้ บ มารดากบั นอ้ งรองตงั แต่คราวงานชมบุปผาครงั แรกแลว้ ... มารดาไมไ่ ดบ้ อกทา่ นพอ่ หรอื เจา้ คะ\" นางพดู เชน่ นนั ขณะทเี หน็ เจนิ ฮยุ่ เหมยเดนิ เขา้ มา หลวิ เฉยี นตวดั สายตามมองเจนิ ฮุย่ เหมยอยา่ งไมพ่ อใจ ไม่ มใี ครรายงานเขาวา่ หลวิ จา้ วเวย่ อยทู่ นี ีสกั คนจนกระทงั วนั กลบั เชน่ นไี ดอ้ ยา่ งไร เจนิ ฮุ่ยเหมยหนาวสนั หลงั นางคดิ จะแจง้ เขาแต่เหน็ ว่าเขา วนุ่ วายอยกู่ บั งานทงั ยามปกตกิ ไ็ มไ่ ดใ้ สใ่ จเรอื งในเรอื น หลงั นัก ยงิ มเี รอื งเกยี วกบั จา้ วอวที าํ ใหน้ างลมื ไปหมดสนิ \"เป็นความผดิ ลกู เองทไี มไ่ ดม้ าทกั ทายบดิ าตงั แต่แรก ลกู คดิ วา่ บดิ างานยงุ่ อยทู่ ุกวนั จงึ ไมอ่ ยากรบกวนเวลา ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 6 เพยี งแต่คดิ วา่ พบหน้ามารดาแลว้ มารดาคงแจง้ บดิ าให้ รบั รเู้ อง\" หญงิ สาวกลา่ วเสยี งเรยี บ \"ลกู มาวนั นีเพอื จะ มาลา ลกู กาํ ลงั จะกลบั จนิ หยางแลว้ จงึ อยากพบหน้าบดิ า กอ่ นกลบั ขอใหบ้ ดิ าสขุ ภาพแขง็ แรงและเดนิ ทางปลอดภยั นะเจา้ ค่ะ\" \"อมื \" หลวิ เฉยี นรสู้ กึ หงดุ หงดิ ใจ คนสกุลเถาใหบ้ ุตรสาว ของเขาตดิ ตามขบวนเสดจ็ ไมเ่ ทา่ กบั ตบหน้าเขา ประกาศ ว่าเขาลาํ เอยี ง ละเลยหลวิ จา้ วเวย่ หรอกหรอื ยงิ คนในสกลุ หลวิ ชว่ ยกนั ปิดหปู ิดตาจนวนั กลบั เขาถงึ รวู้ า่ บตุ รสาวอยใู่ นขอบรวั เดยี วกนั นบั เป็นอะไร หากหลวิ จา้ ว เว่ยกอ่ ปัญหาขนึ มา แลว้ เขาไมร่ วู้ า่ นางอยทู่ นี ี จะไมเ่ ป็นที ขายหน้าผคู้ นหรอื \"ลกู ลาบดิ า ลามารดาเจา้ คะ่ \"จา้ วเว่ยคาํ นบั คนทงั สองอกี ครงั อยา่ งนอบน้อมก่อนจะเดนิ จากมา ไดย้ นิ เสยี งหลวิ เฉยี นตาํ หนิเจนิ ฮยุ่ เหมยอยแู่ ว่วๆ แตห่ ลวิ จา้ วเวย่ หาไดใ้ ย ดี นางกลบั มาทเี รอื นสกลุ เถาแลว้ ขนึ รถมา้ เรมิ ออกเดนิ ทาง ออกจากวงั หลงิ ซาน ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 7 ขาเขา้ มารถมา้ ตอ้ งตอ่ แถวกนั ยาวเหยยี ดเพอื ใหท้ หารวงั ตรวจสอบคน ขากลบั ออกไปกไ็ มต่ า่ งกนั รอมา้ จอดเรยี ง แถวกนั ยาวจนเกอื บสดุ ถนนเพอื รอออกจากวงั หลวิ จา้ วเว่ยโบกพดั ในมอื ไปเรอื ยๆ นางสงั ใหค้ นบงั คบั รถ มา้ จอดแวะทตี ลาดในเจอ้ เจยี งเสยี กอ่ นเพอื ซอื ของฝาก และเสบยี งสาํ หรบั เอาไวก้ นิ ระหว่างทาง หญงิ สาวซอื อาหารเผอื คนคุม้ กนั ของน้าชายดว้ ย เดนิ ตลาดอยไู่ มน่ านกเ็ ตรยี มจะออกจากเจอ้ เจยี งเสยี ที \"กรดี !\" อาเจนิ รอ้ งดงั ลนั เมอื ขนึ รถมาอกี คราวกลบั พบบรุ ษุ ตวั โตนงั อยดู่ า้ นไหน เขาเออื มไปปิดปากนางกอ่ นตวดั สายตาใหห้ ลวิ จา้ วเวย่ \"ทา่ นปัว ทา่ นขนึ รถมา้ ของสตรเี ช่นนีเสยี มารยาทนะเจา้ คะ\" หญงิ สาวดงึ อาเจนิ ใหน้ งั ลงสงบใจ สว่ นตวั เองกเ็ รมิ สนทนากบั ชายหนุ่มเรยี บๆ \"หากจาํ ไมผ่ ดิ เจา้ ยงั มหี นีสนิ ตดิ คา้ ขา้ อยนู่ ะแมน่ างน้อย\" เขากระตุกมมุ ปาก \"คราวกอ่ นขา้ ไมเ่ อาเรอื งเจา้ คราวนี ถงึ เวลาทเี จา้ จะชาํ ระหนีใหข้ า้ แลว้ \" ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 8 จา้ วเว่ยมองชายหนุ่มแลว้ พยกั หน้ารบั เขา้ ใจวา่ อกี ฝ่าย ตอ้ งการใหน้ างชว่ นเหลอื \"ใหช้ าํ ระอยา่ งไรเลา่ หรอื ทา่ น จะใหข้ า้ ชว่ ยสกลุ เฉนิ กอ่ กบฎ\" หญงิ สาวว่าอยา่ งไมย่ หี ระ แตค่ นฟังกลบั แปะคาํ วา่ ไรส้ าระไวบ้ นหน้าเพอื ประณาม คาํ พดู นาง \"ขา้ ตอ้ งการไปถงึ จนิ หยางโดยไมม่ คี นนอกรบั ร\"ู้ \"ออ้ ทแี ทท้ า่ นปัวกจ็ ะใหข้ า้ ลกั ลอบสง่ คน\" นางเอ่ยเสยี ง เจา้ เลห่ ์ \"หรอื ทา่ นกาํ ลงั หนีไปซ่องสมุ กาํ ลงั เจา้ คะ\" \"เลกิ หาโทษประหารใหข้ า้ สกั ที ใหเ้ จา้ ชว่ ยอะไรเจา้ กท็ ํา เถอะ\" เฉนิ หรงปัวรสู้ กึ อ่อนใจกบั นางยงิ นกั \"ทา่ นปัวอยา่ ไดถ้ อื สา เรอื งคราวกอ่ นทที า่ นละเวน้ ขา้ นบั วา่ เป็นบุญคุณใหญ่หลวง ไหนจะเรอื งทขี า้ ทาํ ผดิ ตอ่ ทา่ นกอ่ น ไดช้ ว่ ยทา่ นครงั นีไมน่ บั วา่ เป็นอะไร เพยี งแต่ หากทา่ นจะรว่ มเดนิ ทาง กค็ งตอ้ งไปในฐานะบา่ วคุม้ กนั ของขา้ \" นางกวาดมองชดุ ทแี มจ้ ะดมู อซอแต่กย็ งั มรี าคา ของเขา \"เสอื ผา้ ทที า่ นสวมนีถงึ จะดเู กา่ อยบู่ า้ งแตก่ ลบั ราคาแพง ขา้ ไมใ่ ช่เจา้ นายทมี เี บยี มากมายพอจะเลยี งบ่าว ใหส้ วมชดุ ผา้ ดเี ชน่ นีหรอกเจา้ ค่ะ กอ่ นอนื ทา่ นควรไป ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 6 9 9 เปลยี นชุดใหม\"่ \"อมื \" เขาไมข่ ดั คดิ วา่ นางเสนอเชน่ นกี ด็ เี หมอื น \"คุณหนู แบบนีจะดหี รอื เจา้ คะ\" อาเจนิ กระตกุ เสอื หลวิ จา้ วเว่ยอยา่ งหวนั ใจ เฉนิ หรงปัวน่ากลวั น้อยเสยี เมอื ไหร่ หากตอ้ งนงั รถมา้ ไปดว้ ยกนั จนถงึ จนิ หยาง นางคงเกรง็ จน ไมก่ ลา้ หายใจแรงแน่ \"มอี นั ใดไมด่ ี ขา้ คดิ จะจา้ งคนคมุ้ กนั เพมิ อยแู่ ลว้ มที า่ นแม่ ทพั ร่วมทางเชน่ นี นับวา่ มาคนเดยี วมแี รงเทา่ หา้ คน ทเี ดยี ว\" นางยกนวิ ขนึ มาประกอบคาํ พูด เฉนิ หรงปัวมา ทวงบุญคุณกบั นางในวนั นีนบั ว่าเป็นโอกาสเหมาะ มเี ขา รว่ มเดนิ ทางคงอนุ่ ใจขนึ ไดอ้ กี มาก ไมน่ านเฉนิ เฟยฉกี ก็ ลบั มาพรอ้ มเปลยี นชุดเป็นเสอื ผา้ ราคาถูก จา้ วเวย่ แอบยมิ มมุ ปากมองชุดทเี ขาสวมแลว้ เปิดทางใหเ้ ขาขนึ มานงั บนรถมา้ คนั เดยี วกนั \"ทา่ นควรสวมหมวกไวก้ อ่ น รอผา่ นประตูเมอื งเจอ้ เจยี ง คอ่ ยถอดออก\" นางว่า เขาไมม่ คี วามเหน็ ขดั แยง้ สงิ ใดตอ้ งทาํ กท็ าํ เสรจ็ สรรพก็ ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น

แ ส น ชั ง | 7 0 0 นงั กอดดาบหลบั ตาพรมิ ไมส่ นใจใคร ในขณะทอี าเจนิ เกรง็ จนแทบไมก่ ลา้ ขยบั ตวั แรงตอ่ หน้าเขา รถมา้ เคลอื นมาหยดุ ต่อแถวออกจากประตเู มอื ง ทหารเดนิ ตรวจรถมา้ ทุกคนั ทงั ยงั ขอตรวจดใู บผา่ นทางไปเรอื ยๆ จา้ วเวย่ นังนิงสงบไมม่ แี มแ้ ต่พริ ธุ มเี พยี งอาเจนิ ทใี จไมส่ งบ เหลม่ องเฉนิ หรงปัวทกี ก็ ลวั จะถูกจบั ไดจ้ นเหงอื ชุม่ เตม็ มอื \"คนั นีจะไปทไี หน?\" เสยี งทหารรอ้ งถามอยดู่ า้ นนอกรถ \"คณุ หนูของขา้ เพงิ ออกจากวงั หลงิ ซานกาํ ลงั จะกลบั จนิ ห ยางขอรบั \" คนบงั คบั รถมา้ เป็นคนตอบ \"คณุ หนูหรอื ? สกลุ ใด?\" \"สกุลหลวิ บุตรเี จา้ กรมอากรขอรบั แตค่ รงั นนี างจะไปบา้ น เดมิ ของมารดาคอื สกลุ เถาแหง่ จนิ หยาง\" ชายบงั คบั รถมา้ สาธยายประวตั ขิ องนางเพอื ขม่ อกี ฝ่ายไมใ่ หห้ าเรอื ง \"เช่นนนั เจา้ แจง้ คณุ หนูเสยี ขา้ คงตอ้ งขอลว่ งเกนิ ตรวจคน้ ใหเ้ รยี บรอ้ ยกอ่ น\" เขาว่า ชายบงั คบั รถมา้ เปิดชอ่ งประตแู ลว้ ยนื หน้ามาคอยคาํ สงั จากนาง หญงิ สาวปรายสายตามองเฉนิ หรงปัวทยี งั ผู้ แ ต่ ง : ห า น ห นี ว์ , ป ล า ย ฝั น