กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

กลยทุ ธเ์ ดด็ เสพตดิ ภรรยาของผม 5

หลินซินเหยยี นมองไปยงั หอ้ งหนงั สือเป็ นพกั ๆ ถึงในใจจะรู้สึกร้อนรน แตก่ ไ็ มก่ ลา้ แสดงสีหนา้ อะไรออกมาให้ หลี่จิ้งเห็น “เม่ือก้ีคุณลุงเขาอยากพดู อะไรเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นอยากลองถามขอ้ มลู จากปากของหลี่จิ้ง ไดบ้ า้ ง “น่าจะเป็ นเร่ืองของยซู่ ่ิวม้งั ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งพ่ีนอ้ งของพวกเขาค่อนขา้ งดี ตอนท่ีเหวนิ เสียนเสีย เขาขงั ตวั เองไปสามวนั ไมก่ ินไมด่ ื่ม คร้ังแรกท่ีฉนั เห็นเขาร้องไห้ กค็ ือตอนที่เหวนิ เสียนจากไปนี่แหละ ถึงจะดูเป็ นผชู้ ายที่แขง็ แกร่ง แตเ่ ขากม็ ีมุมท่ีอ่อนโยนเหมือนกนั เขายงั คง ติดใจเรื่องท่ีจงฉีเฟิ งแต่งงานใหม่มาโดยตลอด มีอคติกบั ยซู่ ่ิวคนน้นั เป็ นอยา่ งมาก” หลี่จิ้งน้นั แตง่ เขา้ มาก่อนท่ีเหวนิ เสียนจะเสียไดไ้ ม่นาน บวกกบั เหวนิ ชิงก็ไมเ่ คยพดู กบั เธออยา่ ง จริงจงั เร่ืองที่เกิดข้ึนในตอนน้นั เธอจึงไมค่ ่อยชดั เจนนกั หลี่จิ้งถอนหายใจออกมา “จนตอนน้ีก็ยงั ปล่อยวางไมไ่ ด้ ฉนั บอกเขาวา่ เรื่องกผ็ า่ นมาต้งั นานแลว้ ทุกคนต่างกแ็ ก่ๆ กนั แลว้ ไมต่ อ้ งไปติดใจเอาความแลว้ แต่เขาเป็ นคนที่ค่อนขา้ งหวั ร้ัน ฉนั เองก็ เกล้ียกลอ่ มเขาไมไ่ ดเ้ หมือนกนั ” หลินซินเหยยี นพดู เสริม “ใช่คะ่ เรื่องก็ผา่ นมานานขนาดน้นั แลว้ เร่ืองท่ีควรปลอ่ ยวางก็ตอ้ ง ปล่อย การท่ีคิดมากเกินไปมนั ไมค่ ่อยดีต่อร่างกายเท่าไหร่” “ใหบ้ า้ งที่ไม่พดู แต่เขากไ็ มย่ อมฟัง ฉนั วา่ ยซู่ ่ิวน้นั เป็ นคนดีมาก บางทีก็รู้สึกวา่ เธอน่าสงสารมาก ท้งั ชีวติ ไม่สามารถมีลูกได้ สาํ หรับผหู้ ญิงคนหน่ึง การท่ีต้งั ทอ้ งไมไ่ ด้ แลว้ มนั จะถือวา่ เป็ น ผหู้ ญิงไดย้ งั ไง มนั จะกลายเป็ นสิ่งท่ีติดขา้ งในใจเธอไปตลอดชีวติ ” หลี่จิ้งรู้สึกสะเทือนใจ ตอนที่ 315ต่อไปอย่ามาให้ฉันเหน็ หน้าอกี

หลินซินเหยยี นมองต่าํ ลง ถึงแมเ้ ธอจะใหก้ าํ เนิดจงจ่ิงหา้ วมา แตก่ ต็ อ้ งคลาดกบั ช่วงเวลาท่ี ตอ้ งการใหค้ นดูแลและเอาใจใส่มากท่ีสุดไป ตอนน้ี จงจ่ิงหา้ วยงั ไมไ่ ดร้ ู้จกั กบั แมข่ องตวั เอง เฉิงยซู่ ่ิวชีวติ น้ีไม่ใช่แคค่ า้ งคา แต่เธอยงั ตอ้ งเจ็บปวด และยงั ยงิ่ ใหญ่มากดว้ ย ถา้ เปล่ียนมาเป็ นเธอ เธออาจจะทาํ ไมไ่ ดก้ ไ็ ด้ “เธอเองก็ไปเกล้ียกล่อมจิ่งหา้ วใหม้ ากๆ บอกเขาวา่ ไมต่ อ้ งถือสาขนาดน้นั แลว้ ” หลี่จิ้งถอน หายใจออกมา “ความจริงเร่ืองน้ีฉนั เองก็พอเขา้ ใจอยู่ ถา้ เกิดแม่ของฉนั เพ่งิ เสียไปยงั ไม่ถึงเดือน พอ่ ของฉนั กไ็ ปแตง่ งานใหม่ ฉนั อาจจะรู้สึกโกรธแคน้ มากกวา่ น้ี บางที อาจจะเอามดั ไปแทงใส่ ผหู้ ญิงคนน้นั ก็ได้ เรื่องแบบน้ีน่ะ ใครไมเ่ จอกบั ตวั กไ็ ม่มีทางเขา้ ใจหรอก ถึงจะบอกวา่ เขา้ ใจหวั อก แตม่ นั สามารถเขา้ ใจไดจ้ ริงๆ เหรอ? ไม่มีทาง ยงั ไงผชู้ ายกม็ ีความมนั่ คงที่มากกวา่ ถึงแม้ หลายปี มาน้ีความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งจิ่งหา้ วกบั ฉีเฟิ งจะดูห่างเหิน แต่ยงั ไงเขาก็ไม่ไดท้ าํ เรื่องอะไร ที่มนั มากเกินไป การทาํ ตวั เยน็ ชาใส่แบบน้ี มนั กแ็ ค่อปุ สรรคในใจที่กา้ วผา่ นไปไม่ไดเ้ ท่าน้นั คนที่เป็ นภรรยาอยา่ งเธอกต็ อ้ งช่วยเขาใหม้ ากๆ” หลินซินเหยยี นตอบค่ะเบาๆ บางจุดหล่ีจิ้งก็พดู ถูก เรื่องน้ีมนั ไมส่ ามารถเขา้ ในแทนได้ ไมส่ ามารถเขา้ ใจความรู้สึกของเขาใน ตอนน้นั ได้ มีแตค่ นท่ีเคยเจอมาเหมือนกนั เท่าน้นั ถึงจะเขา้ ใจ หลงั จากไดฟ้ ังเรื่องของเฉิงยซู่ ่ิวแลว้ เธอกเ็ อาแตม่ องจากในมมุ ของเฉิงยซู่ ่ิว แลว้ คอยเกล้ียกล่อม จงจิ่งหา้ วอยตู่ ลอด แตเ่ ธอกลบั ไม่เคยมองเรื่องน้ีจากในมุมของจงจ่ิงหา้ วเลย เขาไมร่ ู้วา่ เฉิงยซู่ ่ิวเป็ นแมแ่ ทๆ้ ของตวั เอง เขาไมไ่ ดร้ ู้เรื่องที่เคยเกิดข้ึน ยง่ิ ไมไ่ ดร้ ู้ถึงสิ่งที่เฉิงยซู่ ่ิว ตอ้ งเสียสละเพอ่ื เขา

ดงั น้นั เธอก็ควรจะมองเร่ืองน้ีจากในมมุ ของเขาบา้ ง “วนั น้ีผมขอตวั กลบั ก่อนนะครับ” ทนั ใดน้นั ประตูของหอ้ งหนงั สือกเ็ ปิ ดออก จงจิ่งหา้ วกบั เหวนิ ชิงก็เดินตามกนั ออกมา “เด๋ียวฉนั ไปส่ง” เหวนิ ชิงพดู ข้ึน จงจ่ิงหา้ วปฏิเสธไป เขาบอกวา่ ขา้ งนอกมนั หนาว พวกเขาออกไปกส็ ามารถข้ึนรถไดเ้ ลย พอหลินซินเหยยี นเห็นพวกเขาออกมา เธอกล็ กุ ข้ึนจากโซฟา จงจิ่งหา้ วเดินเขา้ มา “เรากลบั บา้ น กนั ครับ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “น่ีเพง่ิ กี่โมงเอง ทาํ ไมไม่อยตู่ ่ออีกหน่อยละ่ ” หลี่จิ้งอยากใหอ้ ยตู่ อ่ “ไม่แลว้ คะ่ ตอนน้ีก็สายมากแลว้ ” หลินซินเหยยี นร้อนใจอยากรู้วา่ เหวนิ ชิงน้นั พดู อะไรกบั จงจ่ิง หา้ ว หล่ีจิ้งแค่พดู เป็ นมารยาทเท่าน้นั เธอดูออกวา่ หลินซินเหยยี นน้นั อยากจะไปแลว้ “ถา้ อยา่ งน้นั มี เวลากแ็ วะมาบ่อยๆ นะ” “ถา้ มาโอกาส จะมาอีกคะ่ ” หลินซินเหยยี นใส่เส้ือกนั หนาวใหเ้ ด็กท้งั สอง หล่ีจิ้งเดินเขา้ มาช่วย “พรุ่งน้ีก็เป็ นสิ้นปี แลว้ ” “หลงั ปี ใหมห่ นูก็จะโตข้ึนอีกปี แลว้ ” หลินลุ่ยซีกะพริบตาปริบๆ แลว้ พดู ดว้ ยท่าทางท่ีน่ารัก หล่ีจิ้งถูกเธอทาํ ใหห้ วั เราะ “ใชจ้ ะ้ โตข้ึนอีกปี แลว้ พวกเธอโตข้ึนแลว้ คุณยา่ เลก็ ก็แก่ลงแลว้ ” “คุณยา่ เลก็ ไมแ่ ก่ค่ะ” หลินลุย่ ซีพดู

หลี่จิ้งหวั เราะหนกั กวา่ เดิม จึงไดพ้ ดู ชมไปวา่ “เดก็ คนน้ีช่างพดู จริงๆ” ในตอนน้นั เหวนิ ชิงกไ็ ดเ้ ดินเขา้ มา ยนื่ แตะ๊ เอียใหเ้ ด็กๆ สองซอง “นี่เป็ นคร้ังแรกที่พวกเธอมา ถือเป็ นของขวญั ในการพบหนา้ กนั เป็ นเงินรับขวญั ในช่วงปี ใหม่ ถา้ พวกเธอมาอีก ฉนั ก็จะใหอ้ ีก” “ไมต่ อ้ งหรอกคะ่ ” หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ ไมเ่ หมาะเท่าไหร่ แตะ๊ เอียนนั่ ดูหนามาก เธอดูออกวา่ ถึงเหวนิ ชิงจะสุดโต่งเรื่องเหวนิ เสียน แต่เขากเ็ ป็ นผนู้ าํ ที่ซื่อสตั ยส์ ุจริตมาก “ฉนั อยากใหเ้ ด็กๆ อีกอยา่ ง เดก็ สองคนน้ีมาบา้ นฉนั เป็ นคร้ังแรก มนั เป็ นธรรมเนียม และเป็ น น้าํ ใจจากฉนั ดว้ ย” เหวนิ ชิงพดู ดว้ ยความดีใจในแบบของคนท่ีอยสู่ ูงกวา่ หล่ีจิ้งเองกพ็ ดู เสริมข้ึนมาเหมือนกนั “รับไวเ้ ถอะ ใหเ้ ดก็ ๆ ไดด้ ีใจบา้ ง ฉนั ไมไ่ ดเ้ ตรียมอะไรให้ พวกเขาเลย” หลินซินเหยยี นบอกใหเ้ ดก็ ๆ พดู ขอบคุณกบั เหวนิ ชิง “ขอบคุณครับ/คะ่ คุณป่ ูเลก็ ” เด็กสองคนพดู ออกมาพร้อมกนั “จะ้ จะ้ ” เหวนิ ชิงลบู หวั ของหลินซีเฉิน “กินใหเ้ ยอะๆ พอตวั สูงแลว้ กไ็ ปเป็ นทหารกบั คุณป่ ูเลก็ ท่ีกองทพั นะ” “ครับครับ” หลินซีเฉินพยกั หนา้ อยา่ งแรง ดูท่าจะสนใจการเป็ นทหารเขา้ จริงๆ แลว้ หลี่จิ้งกบั เหวนิ ชิงยนื ส่งพวกเขาอยทู่ ี่หนา้ ประตู ไม่นาน รถกถ็ กู ขบั ออกไป หลินซินเหยยี นนงั่ อยขู่ า้ งๆ จงจิ่งหา้ ว เธอสามารถไดก้ ลิ่น แอลกอฮอลจ์ างๆ ท่ีออกมาจากตวั เขา สุดทา้ ยหลินซินเหยยี นกท็ นไมไ่ ด้ จึงถามไปวา่ “พวกคุณคุยอะไรกนั ในหอ้ งหนงั สือเหรอคะ?”

เหมือนจงจิ่งหา้ วจะรู้อยกู่ ่อนแลว้ วา่ เธอตอ้ งถาม แคน่ ึกไม่ถึงวา่ เธอจะอดไม่ไดจ้ นถามออกมาได้ เร็วขนาดน้ี เขาเอนหลงั ไป และมองเธออยา่ งลึกซ้ึง หลินซินเหยยี นถูกจอ้ งจนหงุดหงิด เธอกะพริบตาปริบๆ “คุณจะจอ้ งฉนั แบบน้ีไปทาํ ไมคะ? เป็ นเพราะฉนั ไมค่ วรถามเหรอคะ?” “ครับ” หลินซินเหยยี นรู้สึกใจหายไปแปบหน่ึง พอเห็นสีหนา้ ของหลินซินเหยยี นที่เปลี่ยนไป จงจ่ิงหา้ วกถ็ อนหายใจออกมา แลว้ ดึงเธอเขา้ มา ในออ้ มกอด “ถึงบา้ นก่อน แลว้ ผมค่อยบอกคุณครับ” หลินซินเหยยี นซบอยใู่ นอกเขา คิดไปครู่หน่ึง และพดู ไปวา่ “ขอโทษนะคะ ที่ฉนั เอาแต่เกล้ีย กลอ่ มใหย้ อมรับยซู่ ่ิว แต่ไมเ่ คยนึกถึงความรู้สึกของคุณเลย” จงจ่ิงหา้ วมองลงมา รู้สึกแปลกใจเลก็ นอ้ ย และรู้สึกดีใจไปในเวลาเดียวกนั แลว้ กอดเธอเอาไว้ แน่นๆ “จะเปล่ียนแซ่ใหเ้ ขาสองคนม้ยั คะ?” จู่ๆ หลินซินเหยยี นถาม ก่อนหนา้ น้ีเคบไดย้ นิ เส่ินเผยซวนพดู กบั เธอวา่ เด็กสองคนน้ีควรกลบั ไปใชแ้ ซ่เดิม ตอนน้นั เธอ ไม่ไดใ้ ส่ใจอะไร แต่คร้ังน้ีพอเห็นเหวนิ ชิงมีการตอบสนองมากขนาดน้ี เธอคิด บางทีใหเ้ ปลี่ยน กลบั มาอาจจะเป็ นเรื่องที่ถูกตอ้ งกไ็ ด้ อีกอยา่ ง ตอนน้ีเธอก็กาํ ลงั เปิ ดใจยอมรับในตวั ผชู้ ายคนน้ี ยอมรับครอบครัวน้ีอยู่ “ทาํ ไมถึงตอ้ งเปล่ียนดว้ ยครับ?” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดร้ ู้สึกวา่ มนั เป็ นปัญหาอะไรเลย

“ถา้ ไมเ่ ปลี่ยน พวกเขาก็จะเป็ นของตระกลู หลินไม่ใช่เหรอคะ?” ความจริงหลินซินเหยยี นยง่ิ ไม่ อยากใหพ้ วกเขาใชแ้ ซ่หลินมากกวา่ เธอแค่ไมม่ ีทางเลือก “พวกเราเป็ นของคุณ มนั ไมไ่ ดเ้ ก่ียวอะไรกบั ตระกลู หลินเลยครับ” จงจ่ิงหา้ วไม่ เคยรู้สึกเลยวา่ ท่ี พวกเขาแซ่หลิน ก็ตอ้ งเป็ นลูกหลานของตระกลู หลิน ในความคิดของเขา เด็กสองคนน้ีเป็ นของ หลินซินเหยยี น เธออุม้ ทอ้ งมาเป็ นสิบเดือน ค่อยๆ เล้ียงดูพวกเขาจนโตมาทีละนอ้ ย ไม่มีใคร สามารถมาแทนท่ีไดท้ ้งั น้นั หลินซินเหยยี นจบั คอเส้ือของเขาไว้“ตอนน้ีเราสองคนเป็ นสามีภรรยากนั แลว้ การท่ีลกู ๆ ใชแ้ ซ่ เดียวกบั ฉนั คนอ่ืนเขาจะคิดยงั ไงเหรอคะ?” เธอต้งั ใจพดู เยาะเยย้ เขา “คนอ่ืนเขาจะคิดวา่ คุณแต่ง เขา้ บา้ นฉนั รึเปลา่ ? เด็กๆ เลยตอ้ งใชแ้ ซ่ตามฉนั น่ะ?” “เกเรนกั นะ” เขาขาํ ออกมาอยา่ งแหบซ่าน กม้ ลงมาจูบไปที่ต่ิงหูของเขา “ถึงแตง่ ไปอยกู่ บั คุณ ผมก็ยนิ ดีครับ” หลินซินเหยยี นรีบผละออกจากเขา ขา้ งหนา้ มีคนขบั รถอยู่ เขากไ็ มม่ ียางอายเลยสกั นิด เขาขาํ หนกั กวา่ เดิม โรงพยาบาล ตอนท่ีฉินยาตื่นมาก็เป็ นช่วงบ่ายแลว้ “หิวรึเปลา่ ครับ?” ซูจา้ นไดเ้ ปลี่ยนเส้ือผา้ ที่สะอาดแลว้ กลบั มาที่โรงพยาบาลแลว้ พอเห็นเธอยงั ไม่ตื่น เขากเ็ ฝ้ าเธอมาโดยตลอดเลย ตอนเที่ยงเขาก็ไมไ่ ดล้ งไปซ้ืออาหาร เขาสงั่ คนรับใชใ้ นบา้ นใหท้ าํ มาส่ง ท่านยา่ ไม่คุน้ เคยกบั อาหารขา้ งนอก

การนอนในคร้ังน้ีของฉินยาค่อนขา้ งนาน รู้สึกมึนหวั เธอลุกข้ึนจากโซฟา นงั่ ผา่ นไปสกั พกั ถึง พ้นื คืนสติมาได้ เธอขย้ตี าแลว้ มองมาที่ซูจา้ น หวั สมองสดใสข้ึนมา เธอกะวา่ จะไป แต่จากน้นั จู่ๆ ท่านยา่ ก็เกิดเลือดออกในสมอง เธอจึงตามมาท่ีโรงพยาบาลดว้ ย…… เธอลงมาจากโซฟา “ฉนั ควรไปแลว้ คะ่ ” ซูจา้ นกาํ หมดั แน่น แสร้งทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ “คุณหลบั ไปต้งั นาน ไมห่ ิวเหรอครับ?” ฉินยาส่ายหนา้ “ไมแ่ ลว้ ค่ะ” เธอเงยหนา้ ข้ึนมามองเขา “เรา……จบกนั แค่น้ีเถอะ” ผหู้ ญิงคนน้ี ใจดาํ ขนาดน้ีเลยเหรอ? ซูจา้ นลุกข้ึนมา กางสองมือออก “คุณจะไปก็ได้ แตค่ ุณทาํ มิดีมิร้ายกบั ผม คุณตอ้ งชดใชค้ า่ เส่ือมสภาพของผมดว้ ย” ฉินยา “……” สีหนา้ ของเธอเปลี่ยนไปทนั ที ยงั คงชว่ั ชา้ เหมือนเดิม! “คุณตอ้ งการเงินเท่าไหร่?” ฉินยาไปหากระเป๋ าตงั ค์ หยบิ เงินออกมา ซูจา้ นยมิ้ นอ้ ยยมิ้ ใหญ่ “หา้ แสนแลว้ กนั ครับ” เขาคิดวา่ ฉินยาตอ้ งจ่ายเงินมากขนาดน้ีไมไ่ หวแน่ๆ ถา้ เธอจ่ายไม่ไหว เขาก็มีเหตผุ ลมากพอที่จะ ร้ังเธอไว้ “คุณคิดวา่ ตวั เองเป็ น ‘ก่ิงทองใบหยก’ รึไง คุณไม่มีค่ามากขนาดน้นั !” ฉินยาด่าทอออกมา ทาํ ไม คุณถึงไมไ่ ปปลน้ ชิงล่ะ

ดว้ ยสติปัญญาที่มีบอกเธอวา่ ท่ีนี่คือโรงพยาบาล การทาํ แบบน้นั มนั จะเสียมารยาทมาก จึงไมไ่ ด้ ตะโกนออกมา การท่ีเขาใชไ้ มอ้ อ่ นน้นั ไมม่ ีทางร้ังเธอไวไ้ ดแ้ น่ ผหู้ ญิงคนน้ีใจแขง็ อยา่ งกบั หิน เขาวางท่ากวนๆ แบบไมร่ ู้ร้อนรู้หนาว “มีคา่ มากพอรึเปล่าคุณน่าจะรู้อยแู่ ก่ใจ ผมจะเอาเท่าน้ี จ่ายไม่ไหวก็ตอ้ งอยตู่ ่ออยเู่ ป็ นภรรยาของผมต่อไป” ฉินยาโกรธจนยมิ้ ออกมา หยบิ การ์ดใบหน่ึงออกมาจากกระเป๋ าตงั ค์ แลว้ โยนใส่หนา้ เขา “ต่อไป อยา่ มาใหฉ้ นั เห็นหนา้ อีก!” ซูจา้ นถึงกบั อ้ึงไปเลย นี่เธอมีเงินมากขนาดน้นั เลย เธอเป็ นแค่ผชู้ ่วยของหลินซินเหยยี น ทาํ ไมถึงมีเงินเกบ็ มากขนาดน้นั ? ตอนท่ี 316 ซือ้ ของขวญั วนั เกดิ ฉินยาไมไ่ ดส้ นใจสีหนา้ ท่ีเปลี่ยนไปของเขา ใส่เส้ือกนั หนาวสะพายกระเป๋ าแลว้ เดินออกจากประตไู ป ซูจา้ นกม้ ลงไปมองบตั รเดบิคท่ีตกอยขู่ า้ งๆ เขา เกบ็ มนั ข้ึนมา แลว้ รีบวง่ิ ตามไป เขาควา้ มือของ ฉินยาที่เพ่งิ เดินออกไปไว้ จากนนั่ กพ็ าเธอออกไปขา้ งนอก ฉินยาขดั ขืนและตาํ หนิไปวา่ “น่ีคุณคิดจะทาํ อะไร?” ซูจา้ นไมไ่ ดส้ นใจเธอ ลากเธอไปท่ีลานจอดรถ ดนั เธอเขา้ ไปในรถ เพอ่ื กนั ไมใ่ หเ้ ธอลงจากรถ ในตอนท่ีผลกั เธอเขา้ ไปในรถ เขากล็ อ็ กรถเอาไว้ ฉินยารู้สึกโกรธมาก ตบเขา้ ที่กระจกอยา่ งแรง “ซูจา้ นน่ีคุณคิดจะทาํ อะไร?”

ซูจา้ นยงั คงไมส่ นใจ จากน้นั กร็ ีบขบั รถออกจากโรงพยาบาลไป “การที่คุณทาํ แบบน้ี มีแต่จะทาํ ใหฉ้ นั เกลียดคุณยงิ่ กวา่ เดิม คุณไม่เพียงไมซ่ ่ือสตั ย์ แต่ยงั ไร้ เหตุผลอีก ฉนั ไปตกลงแต่งงานกบั คุณไดย้ งั ไง ฉนั ตอ้ งเสียสติไปแลว้ แน่ๆ!” ฉินยาขย้หี นา้ ของ ตวั เองอยา่ งแรง เหมือนตอ้ งการทาํ ใหต้ วั เองใจเยน็ ลง แตก่ ารเผชิญหนา้ กบั ซูจา้ นที่เป็ นแบบน้ี ไม่มีทางที่เธอจะทาํ ใหใ้ จสงบลงไดเ้ ลย ช่างเป็ นคนที่น่าผดิ หวงั จริงๆ! “คุณจะไปไมใ่ ช่เหรอครับ? ขา้ วของของคุณอยทู่ ่ีบา้ น ผมจะส่งคุณไปเอาไง” ซูจา้ นยมิ้ เยาะเยย้ “ผมมนั ไมม่ ีหวั ใจ ผมมนั เจา้ ชู้ แลว้ คุณละ่ ? บอกวา่ จะไปก็ไป ไมใ่ หโ้ อกาสเลย สกั นิด เคยนึกถึงความรู้สึกของผมบา้ งม้ยั ? การเลือกท่ีจะแต่งงานกบั คุณ ผมก็ตอ้ งคิดไตร่ตรอง มาเป็ นอยา่ งดีแลว้ ใช่ แฟนเก่าของผมกลบั มาแลว้ แต่วา่ ผมไมไ่ ดร้ ักเธอ ไม่ไดร้ ักแลว้ แต่คุณ กลบั ดึงดนั ไม่ยอมปลอ่ ย ไมย่ อมใหค้ วามเช่ือใจกบั ผมเลยสกั นิด!” ยง่ิ พดู ซูจา้ นก็ยง่ิ รู้สึกวา่ ไมย่ ตุ ิธรรม “ความเช่ือใจมนั เป็ นเร่ืองของท้งั สองฝ่ าย คุณยงั ไม่มีใหฉ้ นั เลย แลว้ ฉนั จะมีใหค้ ุณไดย้ งั ?” ฉินยา จอ้ งหนา้ เขา “ฉนั เคยใหโ้ อกาสคุณ ฉนั เคยบอกไปแลว้ ใช่ม้ยั วา่ หา้ มคุณไปเจอเธออีก แต่คุณ กลบั ไปเจอเธอไมใ่ ช่แค่คร้ังเดียว ท้งั ๆ ท่ีคุณมีโอกาสที่จะพดู กบั ฉนั แตค่ ุณกไ็ ม่ยอมบอก วนั น้ี ถา้ คุณมีฉนั อยใู่ นหวั ใจจริง ตอนที่ไปเจอเธอคุณก็จะนึกถึงฉนั วา่ ฉนั จะกงั วลใจรึเปล่าถา้ คุณไป เจอผหู้ ญิงคนน้นั ฉนั จะเจ็บปวดเสียใจบา้ งม้ยั ถา้ คุณไปหาเธอ ฉนั เป็ นเด็กกาํ พร้า ถึงแมจ้ ะถูก สามีภรรยาที่ใชไ้ ดค้ ูห่ น่ึงรับเล้ียงเอาไว้ มีชีวติ วยั เด็กที่สวยงาม แตว่ า่ ในใจกย็ งั รู้สึกไมป่ ลอดภยั การตดั สินใจแตง่ งานกบั คุณ คุณรู้ม้ยั วา่ ฉนั ตอ้ งใชค้ วามกลา้ แคไ่ หน?” เสียงของเธอแหบซ่าน อยา่ งมาก “คุณรู้รึเปลา่ วา่ ฉนั คาดหวงั ไวม้ ากมายเท่าไหร่?” ดวงตาของซูจา้ นแดงมาก เขามองดูการกล่าวโทษของฉินยา แตเ่ ขากลบั เถียงอะไรไม่ออกเลย

ไม่วา่ จะดว้ ยเหตผุ ลอะไรกต็ าม แตก่ ารที่เขาไปพบหลิวเฟยเฟยน้นั เป็ นเรื่องจริง ฉินยาสองมือกมุ หนา้ “เราจาํ เป็ นตอ้ งสงบจิตสงบใจ” ตอนน้ีรถมาจอดอยทู่ ่ีลานจอดของหมู่บา้ น ซูจา้ นนง่ั อยอู่ ยา่ งเงียบๆ ท้งั สองไม่มีใครพดู กบั ใคร ผา่ นไปพกั ใหญ่ ซูจา้ นเป็ นคนที่พดู ออกมาก่อน “อนั น้ีคืนใหค้ ุณครับ” เขาวางบตั รเดบิดลงบน ตกั ของเธอ พร้อมกบั พดู อธิบายไปวา่ “ผมพดู ออกมาเพราะอารมณ์ คุณอยา่ คิดมากเลยนะครับ” ฉินยาไม่ขยบั และไม่ยอมตอบ แลว้ กต็ กอยใู่ นความเงียบอีกคร้ัง ผา่ นไปสกั พกั ฉินยาก็เป็ นคนขยบั ก่อน เธอเปิ ดประตูรถออก ไม่พดู อะไรเลย และเดินออกจาก รถไป ถึงแมว้ า่ เธอจะไม่ไดพ้ ดู อะไรเลย ซูจา้ นกร็ ู้ดีวา่ เธอจะไปทาํ อะไร ในขณะที่หมดสิ้นหนทาง เขา ก็รู้สึกหมดสิ้นเรี่ยวแรงไปดว้ ย ที่เรื่องกลายเป็ นแบบน้ี มนั เกิดจากเขาท้งั น้นั จะใหไ้ ปโทษใครไดล้ ่ะ? เธอจากไปแลว้ จึงไมม่ ีเหตผุ ลอะไรที่ตอ้ งเกบ็ กญุ แจบา้ งเอาไวอ้ ีก ซูจา้ นไมพ่ ดู ไมจ่ า ฉินยาหนั มามองเขาแวบหน่ึง คาํ วา่ ฉนั ไปก่อนนะ ก็ไมไ่ ดพ้ ดู ออกมาอยดู่ ี เธอลากกระเป๋ าแลว้ เดินออกจากหมู่บา้ นไป ซูจา้ นเปิ ดประตูรถออก มองดูแผน่ หลงั ของเธอ “ถา้ คุณมีเวลา ช่วยแวะไปเยยี่ มคุณยา่ หน่อย ไดม้ ้ยั ครับ ท่านไมอ่ ยากใหเ้ ราเลิกกนั ผมโกหกไปวา่ เราคืนดีกนั แลว้ ผมไมอ่ ยากใหท้ ่านเป็ น

ห่วง ถา้ คุณไม่ยอมไปเยยี่ มท่าน ท่านตอ้ งสงสยั แน่ๆ วา่ เราไมไ่ ดค้ ืนดีกนั จริงๆ ช่วยเห็นแก่ท่านท่ี อายมุ ากแลว้ ไดม้ ้ยั ครับ?” ฝี เทา้ ของฉินยาหยดุ ชะงกั ลง แลว้ ตอบไปวา่ “ฉนั จะไปค่ะ” เธอไม่ไดเ้ ห็นแก่ซูจา้ น แตเ่ ห็นแก่ท่านยา่ ต่างหาก ซูจา้ นกา้ วไปขา้ งหนา้ อยากร้ังเธอเอาไว้ แต่ก็หาเหตผุ ลท่ีจะฉุดร้ังเธอไวไ้ ม่ไดเ้ ลย สุดทา้ ยกไ็ ด้ แต่พดู ไปคาํ เดียววา่ “ขอบคุณครับ” ฉินยาไม่ไดห้ นั มามองและไม่ไดต้ อบ แคล่ ากกระเป๋ าแลว้ เดินจากไป ซูจา้ นหลบั ตาลง นงั่ ลงบนพ้ืนอยา่ งหมดท่า ใชม้ ือขย้ผี มของตวั เองอยา่ งแรง หงุดหงิดที่ตวั เองไม่ สามารถร้ังเธอไวไ้ ด้ แต่พอนึกถึงท่านยา่ ที่นอนอยใู่ นโรงพยาบาล เขาก็จาํ เป็ นตอ้ งเขม้ แขง็ ข้ึนมา เพอ่ื กลบั ไปดูแล ท่านยา่ ที่โรงพยาบาล ยงั แสดงความโศกเศร้าของเขาใหท้ ่านยา่ เห็นไมไ่ ด้ ซูจา้ นรู้สึกวา่ เขาในตอนน้ี เจบ็ มากกวา่ ตอนที่หลิวเฟยเฟยจากไปเป็ นพนั เป็ นหมื่นเท่า เขากลบั มาที่โรงพยาบาล ท่านยา่ ต่ืนแลว้ เน่ืองจากพดู ไม่รู้เรื่อง สภาพจิตใจดูไม่ดีเท่าไหร่ ไมม่ ี ใครสามารถทาํ ใจยอมรับการที่ตวั เองพดู ไมไ่ ดไ้ ดใ้ นทนั ทีหรอก “ฮือฮือ……” ซูจา้ นเดินเขา้ มาจบั มือของเธอไว้ “ฮือฮือ……” ท่านยา่ อยากจะพดู ซูจา้ นตบๆ มือของเธอ แลว้ ถามไปวา่ “ยา่ อยากถามหาฉินยา ใช่ม้ยั ครับ?”

ท่านยา่ พยกั หนา้ ซูจา้ นโกหกไปวา่ “สองวนั น้ีเธอไมค่ อ่ ยไดพ้ กั ผอ่ น ผมเลยส่งเธอกลบั ไปพกั ผอ่ นที่บา้ นครับ” กลวั ท่านยา่ จะไม่เช่ือ เขาจึงพดู เสริมไปคาํ หน่ึงวา่ “ถา้ เธอวา่ ง เธอก็จะมาอีก ยา่ แคพ่ กั ผอ่ นดีๆ ก็ พอแลว้ ครับ” ท่านยา่ จบั มือเขากลบั ถึงแมจ้ ะมีคาํ พดู มากมายอยากจะพดู แต่ตอนน้ีกไ็ ม่สามารถพดู มนั ออกมา ได้ สุดทา้ ยมนั ก็ถูกแปรเปล่ียนเป็ นเสียงถอนหายใจออกมา ไดแ้ ต่หวงั ลึกๆ อยใู่ นใจวา่ ขอใหซ้ ูจา้ นกบั ฉินยาอยา่ เลิกกนั เลย “ยา่ นอนเถอะครับ ผมจะเฝ้ าอยตู่ รงน้”ี ซูจา้ นตบๆ ท่านยา่ เหมือนกบั กลอ่ มเด็ก บา้ นตระกลู จง เด็กๆ ท้งั สองกลบั มาถึงบา้ นก็รีบแกะซองแตะ๊ เอียออก น่าจะไปถอดชนออกมาจากธนาคาร โดยเฉพาะ มนั เป็ นแบงคใ์ หม่หมดเลย แถมเลขบนน้นั ยงั เรียงกนั อีก หลินซีเฉินนบั ไปรอบหน่ึง “หกพนั หกร้อยหกสิบหก” หลินลุ่ยซียนื่ ของตวั เองใหพ้ ีช่ าย “พี่ก็ช่วยหนูนบั ดว้ ยสิคะ” หลินซีเฉินมองหนา้ นอ้ งสาวทีหน่ึง ถอนหายใจออกมา ทาํ ท่าจนใจ แลว้ ยนื่ มือไปรับซอง แตะ๊ เอียจากเธอมา “เราตอ้ งไดเ้ ท่ากนั อยแู่ ลว้ ” “พีไ่ มน่ บั แลว้ จะรู้ไดย้ งั ไงล่ะวา่ ไดเ้ ท่ากนั รึเปลา่ ?” “มนั คือมารยาททางสงั คม เราสองคนเป็ นพ่นี อ้ งกนั จึงไม่มีการแบ่งแยกแน่นอน” “ยงั ไงพกี่ ็ช่วยหนูนบั ดูเถอะค่ะ” หลินลุ่ยซียงั คงต้ือไม่เลิก

หลินซีเฉินเถียงสูน้ อ้ งสาวไม่ได้ เขาจึงตอ้ งเทเงินออกมานบั ในช่วงท่ีหลินซีเฉินนบั เงินอยนู่ ้นั นอ้ งสาวท่ีรู้สึกเบื่อ จึงไดห้ ยบิ เอาเงินบนโซฟาที่ชายนบั เสร็จ แลว้ มาซอ้ นกนั เป็ นช้นั ๆ เธอเงยหนา้ ข้ึนมามองหลินซีเฉิน “พี่ชาย พ่มี ีเงินเยอะขนาดน้ี พจ่ี ะเอา ไปใชย้ งั ไงเหรอ? พี่จะซ้ือของขวญั มามอบใหฉ้ นั เป็ นของขวญั ปี ใหม่ม้ยั คะ?” หลินซีเฉินหนั มามองนอ้ งสาวท่ีหน่ึง “ฉนั จะซ้ือของขวญั วนั เกิดใหห้ ม่าม”๊ี เดก็ สาวกะพริบตาปริบๆ “จริงดว้ ย หลงั ปี ใหมก่ ใ็ กลจ้ ะถึงวนั เกิดของหม่ามี๊แลว้ ” จงจ่ิงหา้ วที่ยนื คุยโทรศพั ทอ์ ยตู่ รงหนา้ ต่างท่ียาวถึงพ้นื พอไดบ้ ทสนทนาของท้งั คู่ สายตาของ เขากม็ องเขา้ มา เม่ือก้ีพวกเขาพดู ถึงวนั เกิดของหลินซูเหยยี นอยา่ งน้นั เหรอ? วนั ไหนนะ? วนั เกิดของหลินซินเหยยี นเป็ นวนั ไหนนะ “ถา้ คุณจดั การเสร็จแลว้ ก็โทรหาผม” ทางน้นั ตอบมาวา่ ครับ จงจิ่งหา้ วก็วางสาย ยงั มีเวลาวนั น้ีอีกวนั กจ็ ะปี ใหม่แลว้ ทุกปี บริษทั จะมี การประชุมประจาํ ปี เน่ืองจากปี น้ีจงจ่ิงหา้ วไมเ่ ขา้ บริษทั ไปช่วงหน่ึง ส่งผลใหต้ ารางของปี น้ีชา้ ลงไปบา้ ง มนั จึงมาอดั อยใู่ นวนั น้ีท้งั หมด บริษทั ในเครือท้งั ในและนอกประเทศ กก็ าํ ลงั รายงานผลสรุปของท้งั ปี อยู่ พอเขาถึงบา้ นกวนจิ้งกโ็ ทรมาทนั ที รายงานเร่ืองน้ีใหเ้ ขารู้ หลินซินเหยยี นข้ึนไปช้นั บนแลว้ เดก็ นอ้ ยสองคนกาํ ลงั นบั เงินอยทู่ ่ีโซฟา จงฉีเฟิ งกบั ยซู่ ่ิวไม่อยบู่ า้ น เขาหนั มามองลกู ชายแลว้ ถามไปวา่ “วนั เกิดของหม่าม๊ีเป็ นวนั ที่เท่าไหร่?”

ตอนที่ 317 ตามความสามารถของตนเอง หลินซีเฉินนบั เงินเสร็จ ยน่ื เงินใหน้ อ้ งสาวแลว้ เงยหนา้ ข้ึนมามองจงจิ่งหา้ ว กะพริบตาปริบๆ ขน ตากระดุกกระดิก “คุณไมร่ ู้แมก้ ระทง่ั วนั เกิดของหมา่ ม๊ีอยา่ งน้นั เหรอ คุณเป็ นสามีประสาอะไร เนี่ย?” จงจิ่งหา้ ว “……” ถึงเขาจะสาํ ลกั จนพดู ไม่ออกแลว้ ก็เถอะ อืม เขาเป็ นสามีท่ีไม่เอาไหนจริงๆ แตง่ งานมาแลว้ หกปี หลงั ผา่ นพรุ่งน้ีไปกจ็ ะเป็ นปี ที่เจ็ด อีกเด๋ียวลกู ๆ ก็จะหกขวบแลว้ แตย่ งั ไมเ่ คยไดเ้ ขา้ หอเลย เขามนั ไม่เอาไหนเลยไม่ใช่รึไง? ไมส่ ามารถทาํ ใหภ้ รรยา ‘มีความสุข’ ได้ มนั เป็ นความผิดของเขาท้งั หมด ตอนน้ีหลินซีเฉินยอมรับเขาแลว้ แต่ก็ยงั ไม่เคยลืมเร่ืองท่ีเขาเคยทอดทิ้งพวกเขา ถา้ อยากได้ หมา่ ม๊ีคืน มนั ก็ตอ้ งพยายามกนั บา้ ง “คุณไปหาเอาเองเลย” หลินซีเฉินแสดงออกอยา่ งชดั เจนวา่ จะไม่บอกเขาอยา่ งแน่นอน เอามือ กอดอก “ผมจะใบใ้ หค้ ุณอยา่ งหน่ึงนะ เหลือเวลาใหค้ ุณไม่มากแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วยกั คิว้ ข้ึน เหลือเวลาไม่มาก? ไมเ่ ท่ากบั วา่ อีกแค่ไมก่ ี่วนั อยา่ งน้นั เหรอ? จงจิ่งหา้ วนง่ั ลง จอ้ งตากบั ลกู ชายในระดบั เดียวกนั “เธอเช่ือรึเปลา่ วา่ แคค่ าํ ถามเดียวฉนั ก็ สามารถไดค้ าํ ตอบแลว้ ?” หลินซินเหยยี นตอบสนองไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว หนั ไปปิ ดปากนอ้ งสาวอยา่ งรวดเร็ว กลวั วา่ เขาจะถามนอ้ งสาว หลินลุ่ยซีน้นั ไมม่ ีวฒุ ิภาวะ แถมยงั ติดจงจิ่งหา้ วมากดว้ ย ถา้ ไปถาม เธอ เธอจะตอ้ งบอกจงจิ่งหา้ วแน่นอน

“คุณอยา่ หวงั ที่จะหลอกล่อนอ้ งสาวเลย” หลินซีเฉินจอ้ งเขมง็ มาที่จงจิ่งหา้ ว หลินลุ่ยซีนน่ั กลบั ทาํ อะไรไม่ถูก น่ีมนั เรื่องอะไรเนี่ย? ทาํ ไมจู่ๆ พีช่ ายถึงมาปิ ดปากของเธอไวล้ ่ะ? “อ้ืมอ้ืม……” “นี่พวกลกู กาํ ลงั ทาํ อะไรกนั อย?ู่ ” หลินซินเหยยี นลงมาจากช้นั บน พอเห็นหลินซีเฉินปิ ดปาก หลินลุ่ยซีไวจ้ ึงไดถ้ ามไป จงจ่ิงหา้ วหนั มามองลูกชายแวบหน่ึง แลว้ ยมิ้ ออกมาอยา่ งมีความสุข “เมื่อก้ีเสี่ยวล่ยุ บอกวา่ วนั เกิดของคุณคือข้ึนสองค่าํ เดือนหน่ึง แลว้ เส่ียวเฉินกบ็ อกวา่ เธอพดู ผดิ จากน้นั ก็เอามือไปปิ ดปาก เธอไว”้ “มนั คือวนั ที่……” “หม่าม๊ี!” หลินซีเฉินตะโกนออกมาขดั จงั หวะเขา กลวั วา่ เธอจะพดู ออกมา เขาจอ้ งเขมง็ ไปที่จงจิ่งหา้ ว “คุณข้ีโกง!” “ฉนั ข้ีโกงตรงไหน?” จงจ่ิงหา้ วทาํ ท่ายกั ไหล่ “เราใชค้ วามสามารถของใครของมนั ไมใ่ ช่รึไง?” คร้ังน้ีถึงคราวหลินซีเฉินที่พดู ไม่ออกบา้ ง หลินซินเหยยี นรู้สึกมึนงง เธอตบๆ ไปที่ไหล่ของลกู ชาย ใหเ้ ขาปล่อยมือจากลูกสาว “ลูกเอาแต่ ปิ ดปากเธอไวแ้ บบน้ีเธอจะอึดอดั เอาไดน้ ะ” “หมา่ ม๊ีครับ หมา่ มี๊หา้ มบอกเขานะครับ วา่ วนั เกิดหมา่ ม๊ีเป็ นวนั ไหน ใหเ้ ขาไปหาเอาเอง ถา้ เขา หาไมไ่ ด้ ก็เท่ากบั เขาไมจ่ ริงใจ” หลินซีเฉินบอกกบั หลินซินเหยยี น

หลินซินเหยยี นกะพริบตาปริบๆ เหมือนจะเขา้ ใจแลว้ วา่ เกิดอะไรข้ึน เขาน้นั เช่ือใจหลินซินเหยยี นดี แต่เขาไม่มนั่ ใจในตวั นอ้ งสาวเลย วา่ แลว้ เขาก็ดึงตวั นอ้ งสาว กลบั เขา้ หอ้ งไป “เธอกลบั หอ้ งกบั ฉนั เลย” “แลว้ เงินของหนูละ่ ทาํ ไง?” หลินลุ่นซีมองมาที่พี่ชายดว้ ยสีหนา้ ท่ีบ้ึงตึง เงินเยอะขนาดน้นั สามารถเอาไปใหห้ มา่ ม๊ีซ้ือของใหเ้ ธอไดเ้ ยอะแยะเลย เธอไม่อยากทิ้งมนั ไว้ เกิดหายไปจะทาํ ยงั ไง? “หมา่ ม๊ีช่วยเกบ็ ไวห้ น่อยนะครับ” หลินซีเฉินดึงดนั ท่ีจะไม่ใหน้ อ้ งสาวมีโอกาสไดเ้ ขา้ ใกลจ้ งจ่ิง หา้ วเดด็ ขาด ผชู้ ายคนน้ีเจา้ เล่ห์เกินไป เม่ือก้ีเขากเ็ กือบทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นเผลอพดู ออกมาแลว้ หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รอใหล้ ูกๆ ท้งั สองเขา้ หอ้ งไปแลว้ เธอค่อยหนั มาจอ้ งเขมง็ ไปที่จงจิ่งหา้ ว แลว้ ถามไปวา่ “คุณไป ทา้ อะไรกบั ลกู ไวค้ ะ?” จงจ่ิงหา้ วขยบั มานง่ั ขา้ งๆ เธอ กมุ มือที่กาํ ลงั เก็บเงินของเธอ รับเงินในมือมา แลว้ ช่วยเธอเก็บไว้ “ลกู ชายของคุณตา่ งหากท่ีเป็ นคนทา้ ทายผมก่อน” อืม ความจริงเขาต่างหากที่เป็ นผถู้ ูกกระทาํ หลินซินเหยยี นมองบนอยา่ งพดู ไม่ออก จงจิ่งหา้ วเอาเงินใส่เขา้ ไปในซองแตะ๊ เอีย วางไวบ้ นโตะ๊ “คืนน้ีคุณไปออกงานเป็ นเพอื่ นผม หน่อยนะครับ” “งานอะไรเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นถาม ในใจเธอพอจะคาดเดาได้ ตอนน้ีไมน่ ่าจะเกี่ยวกบั งาน แต่มนั น่าจะเป็ นของ ภายในบริษทั มากกวา่

ไม่รอใหจ้ งจิ่งหา้ วไดต้ อบ หลินซินเหยยี นกไ็ ดป้ ฏิเสธไปก่อนแลว้ “ฉนั ไม่อยากไป” เธอรู้ดี จุดประสงคข์ องจงจิ่งหา้ วกค็ ือ การพาเธอไปท่ีการประชุมประจาํ ปี ก็เพือ่ แนะนาํ ฐานะ ของเธอใหค้ นในบริษทั ไดร้ ู้นน่ั เอง ตอนน้ีความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเธอกบั จงจิ่งหา้ วยงั ไงไมม่ นั่ คง เธอจึงยงั ไม่อยากไดร้ ับผลกระทบ จากโลกภายนอก ความหวงั ดีของเขา เธอเขา้ ใจดี เธอซบเขา้ ไปในออ้ มอกของเขาดว้ ยตนเอง “เราสองคนไม่ไดจ้ ดั พิธีแต่งงาน ตอนที่แตง่ กนั ก็ ค่อนขา้ งเป็ นความลบั แทบไมม่ ีใครรู้เลย การท่ีจู่ๆ ฉนั ไปปรากฏตวั ในการประชุมประจาํ ปี ของ บริษทั แลว้ คุณก็แนะนาํ ฐานะของฉนั คนอ่ืนๆ เขาจะคิดยงั ไงคะ? จู่ๆ กแ็ ต่งงานเหรอ? ถา้ รู้ถึง การมีอยขู่ องเด็กๆ ท้งั สองคนแลว้ พวกเขาจะคิดไปทางไหน? พวกเขาจะหาวา่ ฉนั มีลูกกบั คุณ เพ่อื หวงั ผลรึเปล่า? หรือฉนั เอาลกู มาเป็ นขอ้ อา้ งเพือ่ บีบใหค้ ุณแต่งงานรึเปลา่ ? ฐานะของคุณมนั ง่ายมากท่ีจะถกู เอาไปนินทา ฉนั แค่อยากใชช้ ีวติ อยา่ งเรียบง่ายไปกบั ลูกๆ ฉนั รู้วา่ คุณแคร์ฉนั รู้ วา่ คุณอยากใหฉ้ นั ไดอ้ ยอู่ ยา่ งเปิ ดเผย แตใ่ หม้ นั เป็ นไปตามธรรมชาติจะดีกวา่ นะคะ” เธอเงยหนา้ ข้ึนมามองเขา “ฉนั รับรู้ไดถ้ ึงความหวงั ดีของคุณ เป็ นฉนั เองที่ยงั เตรียมใจไม่ได้ เท่าน้นั ” จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปาก เขาแค่อยากแนะนาํ ฐานะของเธอ แนะนาํ ใหค้ นอ่ืนไดร้ ู้เท่าน้นั แต่กลบั ไม่เคย นึกถึงผลกระทบดา้ นลบจากการที่พาเธอไปแนะนาํ ตวั อยา่ งกะทนั หนั แบบน้ีมาก่อนเลย มนั เป็ น แบบน้นั จริงๆ ที่จู่ๆ คนระดบั เขามาบอกวา่ แต่งานแลว้ มนั ก็น่าจะทาํ ใหผ้ คู้ นคิดไปตา่ งๆ นานา อยา่ งแน่นอน “คุณลุงพดู อะไรกบั คุณเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นยงั อยากรู้อยู่

จงจิ่งหา้ วน้นั คิดยงั ไง เธอตอ้ งการจะรู้ท้งั หมด เม่ือก่อนเขาไม่รู้ภูมิหลงั ของยซู่ ่ิวจริงๆ เขาไมเ่ คยต้งั ใจท่ีจะไมท่ าํ ความเขา้ ใจกบั มนั คร้ังน้ี เขารู้จากปากของเหวนิ ชิงแลว้ วา่ ที่แท้ ผา้ ไหมกวางตงุ้ กเ็ ป็ นของตระกลู เฉิง การท่ีเฉิงยซู่ ่ิวสามารถแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ งได้ ตอ้ งแลกดว้ ยทกั ษะที่สืบทอดกนั มาภายในตระกลู แต่ ณ ปัจจุบนั ทกั ษะอนั น้ี กถ็ กู คนเกบ็ ข้ึนมาอีกคร้ัง เหวนิ ชิงรู้วา่ มีคนเรียนรู้ทกั ษะน้ีไดแ้ ลว้ แค่ไม่รู้วา่ คนคนน้นั ก็คือหลินซินเหยยี นเท่าน้นั เอง ตอนที่เขาไดฟ้ ังเร่ืองน้ี เขาเองก็รู้สึกตกใจเหมือนกนั เขากม้ ลงมาจูบลงท่ีขา้ งหนา้ ฝากของเธอ ไมย่ อมปลอ่ ย แต่กลบั ถไู ถอยตู่ รงน้นั “คุณเองก็น่าจะรู้ ภูมิหลงั ของผา้ ไหมกวางตุง้ ใช่ม้ยั ครับ?” ถึงแมจ้ ะเป็ นประโยคคาํ ถาม แต่น้าํ เสียงของเขากเ็ ตม็ เปี่ ยมไปดว้ ยความมน่ั ใจ หวั ใจของหลินซินเหยยี นรู้สึกบีบรัดข้ึนมาทนั ที เธอกดเสียงเอาไว้ พยายามทาํ ใหเ้ สียงของ ตวั เองดูปกติท่ีสุด “ตอนท่ีเฉิงยเู่ วนิ สอนฉนั ก็ไดบ้ อกแลว้ วา่ มนั เป็ นทกั ษะของบรรพบุรุษของ ตระกลู เฉิง” ปากของเขาเลื่อนมาอยทู่ ่ีหางตาของเธอ “ยงั ไมย่ อมพดู ออกมาอีกเหรอครับ?” ร่างกายของหลินซินเหยยี นเกร็งไปท้งั ตวั “ฉนั รับปากไปแลว้ วา่ จะไม่พดู ” ดงั น้นั อยา่ บงั คบั เธอเลย “เขาบอกใหค้ ุณมาเลน่ งานฉนั ใช่ม้ยั คะ?” หลินซินเหยยี นน้าํ เสียงแหบซ่าน

ถกู ตอ้ ง ตอนน้นั เหวนิ ชิงไดพ้ ดู ออกมาแบบน้ี “ตอนแรกเธอเคยรับปากฉนั ไว้ ตอนน้ีเธอกลบั ผิด คาํ พดู เธอไดผ้ ดิ สญั ญาแลว้ มาเหยยี บยา่ํ ศกั ด์ิศรีของฉนั ถา้ ไม่รู้ก็ไมเ่ ป็ นไร แต่นี่ฉนั รู้แลว้ ฉนั ก็ ไม่มีทางปลอ่ ยไปอยา่ งแน่นอน” ตอนน้นั จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดอ้ อกตวั ท่ีจะปกป้ อง เพราะถา้ เขาหา้ มไม่ใหเ้ หวนิ ชิงไปตามสืบเรื่องน้ี มนั ก็จะทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงหนั มาสงสยั ตอนน้นั เขาเอาเรื่องน้ีมงุ่ มาท่ีตวั เอง แบบน้ีเขาถึงจะสามารถปกป้ องหลินซินเหยยี นได้ และไม่ ทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงรู้สึกสงสยั ดว้ ย ตอนน้ีเขากาํ ลงั สงสยั อยา่ งหนกั วา่ น่ีคือแผนการของเฉิงยซู่ ่ิว ต้งั ใจดึงหลินซินเหยยี นใหเ้ ขา้ มา ยงุ่ กบั เร่ืองน้ี ทาํ ใหเ้ ขาและเหวนิ ชิงไมส่ ามารถลงมือกบั เธอได้ “มีผมอยู่ ใครก็ทาํ อะไรคุณไม่ไดท้ ้งั น้นั ” รวมถึง เหวนิ ชิงดว้ ย หลินซินเหยยี นรู้ดีวา่ จงจ่ิงหา้ วในตอนน้ีตอ้ งกาํ ลงั ลาํ บากใจอยา่ งมากแน่นอน เธอไมอ่ ยากใหเ้ ขาตอ้ งลาํ บากใจ และไมอ่ ยากผิดคาํ พดู ท่ีเคยใหไ้ วก้ บั เฉิงยซู่ ่ิวดว้ ย เฉิงยซู่ ่ิวเสียสละเพื่อจงจิ่งหา้ วไปมากมาย หรือวา่ ทกั ษะท่ีสืบทอดกนั มาของวงตระกลู ตอ้ งมา จบสิ้นไปแบบน้ีเหรอ? ตอนที่ 318 รอคุณอยู่ “ฉนั จะยงั ไมใ่ หใ้ ครรู”้ เรื่องที่เธอสามารถทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ได้ งานนิทรรศการเส้ือผา้ หลงั ปี ใหมก่ ็เอาไวก้ ่อน ไม่ใช่วา่ เธอยอมแพ้ แตแ่ ค่ตอ้ งการโอกาสที่เหมาะสมเท่าน้นั

ถา้ ตอนน้ีเธอไปทาํ เร่ืองน้ีโดยที่ไม่สนใจอะไรเลย มีแต่จะทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วตอ้ งตกอยใู่ นความ ยากลาํ บากจากท้งั สองดา้ นเท่าน้นั ดีท่ียงั มีเวลาอีกเยอะ ปากของเขาเลื่อนมาถึงที่ใบหูของเธอ แลว้ พดู ดว้ ยเสียงที่แหบซ่านวา่ “ยงั ไงคุณกย็ งั ไม่ยอม บอก” เหง่ือเป็ นเมด็ ๆ ข้ึนเตม็ หนา้ ผากและสนั จมกู ของเธอ ในใจยงั คงขดั ขืนไม่ยอมหยดุ สน่ั เทาไม่ ยอมหาย สุดทา้ ย เธอกไ็ มไ่ ดห้ ลุดปาก ตอนบ่ายสามกวนจิ้งโทรศพั ทเ์ ขา้ มา บอกวา่ ทางน้นั เตรียมการเสร็จหมดแลว้ ตอนน้ีจงจ่ิงหา้ ว สามารถไปไดแ้ ลว้ หลินซินเหยยี นยนื จดั เนกไทใหเ้ ขาอยทู่ ี่ทางเขา้ หอ้ งรับแขก ต้งั ใจและแน่วแน่ เขาโอบเอวของ เธอไว้ “ผมไม่อยากไปแลว้ ทาํ ยงั ไงดีครับ?” หลินซินเหยยี นพดู ดว้ ยความลงั เล “ถา้ คุณไม่กลวั จะทาํ ร้ายความรู้สึกของพนกั งาน คุณก็ไมต่ อ้ ง ไปคะ่ ” แค่พวกระดบั สูงของบริษทั กบั สาขายอ่ ยก็มีร้อยสองร้อยคนแลว้ หลายๆคนท้งั ปี ยงั ไมไ่ ดเ้ จอ หนา้ เขาเลย ถา้ การประชุมประจาํ ปี แลว้ ยงั ไม่ไปอีก มนั จะดูน่าเกลียดเอามากๆ เลย จงจ่ิงหา้ วบีบคางของเธอเอาไว้ จอ้ งมองดว้ ยความต้งั ใจ ปลายนิ้วของเขาเล่ือนผา่ นริมฝี ปากของ เธอ “คุณจะรอผมกลบั มาม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “คะ่ ”

“ผมจะพยายามกลบั มาใหเ้ ร็ว” เขาจิกลงที่ริมฝี ปากของเธอเบาๆ ดว้ ยความนุ่มนวล ยงิ่ จูบยงิ่ อยากจูบ ดึงเธอเขา้ มากอดเพือ่ เพิ่มความลึกซ้ึงในการจูบคร้ังน้ี แกร็ก เสียงเปิ ดประตูดงั ข้ึน หลินซินเหยยี นรีบผลกั เขาออก จงจิ่งหา้ วปล่อยเธอออกไปตามแรง จงฉีเฟิ งกบั เฉิงยซู่ ่ิวเดินตามกนั เขา้ มา พอเห็นจงจิ่งหา้ วที่แตง่ ตวั เป็ นระเบียบ จงฉีเฟิ งจึงไดถ้ าม ไปวา่ “จะออกไปขา้ งนอกเหรอ” “ไปบริษทั ครับ” จงจิ่งหา้ วตอบไปอยา่ งง่ายๆ จงฉีเฟิ งเขา้ ใจ และไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ยงั ไงเขาก็ไมไ่ ดย้ งุ่ กบั เรื่องในบริษทั ต้งั นานแลว้ ความสามารถของจงจ่ิงหา้ วน้นั ไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งใหเ้ ขาตอ้ งพดู อะไรมากเลย หลินซินเหยยี นกางเส้ือโคท้ ออก สองมือของจงจิ่งหา้ วสอดเขา้ ไปในแขนเส้ือ กระตุกหวั ไหล่ เส้ือโคท้ กถ็ ูกสวมเขา้ มาบนร่างกายอยา่ งเป็ นระเบียบ เส้ือโคท้ ขนแกะอยา่ งดี ไมม่ ีรอยยบั เลย แมแ้ ต่นิดเดียว ทาํ ใหบ้ รรยากาศของเขาดูโดดเด่นไม่เหมือนใคร หลินซินเหยยี นส่งเขาออกจากบา้ น ดา้ นนอกหนาว จงจิ่งหา้ วบอกใหเ้ ธอเขา้ ไป พอเห็นรถขบั ออกจากลานหนา้ บา้ นไปแลว้ หลินซินเหยยี นกป็ ิ ดประตเู ขา้ บา้ น “พวกเธอไปบา้ นตระกลู เหวนิ มาเหรอ?” ทนั ทีที่หลินซินเหยยี นหนั หลงั กลบั กเ็ ห็นเฉิงยซู่ ่ิวท่ียนื อยดู่ า้ นหลงั เธอเขา้ เธอตอบไปตามตรง “ใช่ค่ะ” “เขาไมไ่ ดท้ าํ อะไรเธอใช่ม้ยั ?”

“ไมค่ ่ะ เขาไมร่ ู้วา่ เป็ นฉนั จิ่งหา้ วรับแทนไป ฉนั คิดวา่ เขาไมน่ ่าจะรู้ในเร็วๆ น้ีแน่นอนค่ะ” ถา้ ไมร่ ู้ กจ็ ะไม่ทาํ อะไร สมมติถา้ เขารู้เขา้ เห็นแก่ท่ีเธอเป็ นภรรยาของจงจิ่งหา้ ว เธอคิดวา่ เหวนิ ชิงก็ไม่น่าจะโหดร้าย เหมือนเม่ือก่อนแน่นอน เธอดูออก วา่ เขาแคร์จงจ่ิงหา้ วเอามากๆ ส่วนเรื่องแซ่ที่เดก็ สองคนใช้ เหวนิ ชิงไมไ่ ดต้ ิดใจท่ีไมไ่ ดใ้ ชแ้ ซ่ตามตระกลู จง แต่เป็ นเพราะไม่ ใชแ้ ซ่ตามจงจิ่งหา้ วตา่ งหาก ต้งั แตท่ ่ีจงฉีเฟิ งแตง่ านกบั เฉิงยซู่ ่ิว เขาก็ไม่ไดร้ ู้สึกผกู พนั อะไรกบั อดีตนอ้ งเขยคนน้ีแลว้ ม้งั เฉิงยซู่ ่ิวแอบโล่งอกลง“แบบน้นั กด็ ีแลว้ ” เธอกลวั วา่ จะทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นตอ้ งลาํ บากมาก เฉิงยซู่ ่ิวกวกั มือใหห้ ลินซินเหยยี น บอกใหเ้ ธอไปนงั่ ท่ีโซฟา ใหค้ นรับใชย้ กชาร้อนๆ มาสองแกว้ “วนั น้ีเราไปท่ีหลุมศพของเหวนิ เสียน” พวกเขาจะไปท่ีนนั่ ทุกปี “ตอนแรกฉนั ก็อยากชวนเธอ ไปดว้ ย แต่มีเดก็ สองคน ฉนั จึงไมไ่ ดช้ วน” ไม่วา่ ยงั ไง เหวนิ เสียนกช็ ่วยเธอดูแลจงจิ่งหา้ วมานานกวา่ หกปี ถึงเหวนิ ชิงจะทาํ กบั เธอเกินไป จริงๆ แตเ่ หวนิ เสียนกไ็ ม่ไดท้ าํ อะไรที่ผิดตอ่ เธอเลย อีกอยา่ ง เธอกเ็ ป็ นคนท่ีเลือกแบบน้นั เองต้งั แตแ่ รก เฉิงยซู่ ่ิวดื่มน้าํ ไปนิดหน่ึงแลว้ ถามไปวา่ “คืนน้ีอยากกินอะไร? เด๋ียวฉนั ทาํ ให”้ หลินซินเหยยี นไม่ไดอ้ ยากกินอะไร จึงไดต้ อบไปวา่ “อะไรกไ็ ดค้ ะ่ ”

เฉิงยซู่ ่ิวยมิ้ ออกมา “เอาอยา่ งน้นั ก็ได้ ฉนั ดูก่อนแลว้ กนั ” “ดูเธอสีหนา้ ไมค่ ่อยดีเลย ไปพกั ผอ่ นเถอะ” เฉิงยซู่ ่ิวบอก หลินซินเหยยี นรู้สึกเหนื่อยแลว้ จริงๆ กวา่ จะมืดยงั เหลือเวลาอีกพกั หน่ึง เธอจึงบอกไปวา่ “ถา้ อยา่ งน้นั ฉนั ขอไปนอนก่อนแปบหน่ึง นะคะ” “ไปเถอะ” เฉิงยซู่ ่ิวโบกมือ หลินซินเหยยี นทิ้งตวั นอนลงบนเตียง ไม่รู้เลยวา่ ตวั เองหลบั ไปต้งั แตเ่ มื่อไหร่ ตะวนั ตกดินแลว้ เธอกย็ งั ไม่ต่ืน ไดเ้ สียงเคาะประตูที่ปลกู เธอจากความฝันข้ึนมา “หมา่ มี๊ กินขา้ วเยน็ แลว้ ครับ” หลินซีเฉินมาปลกุ เธอ เธอลกุ ข้ึนมา ลา้ งหนา้ แลว้ ลงมาดา้ นล่าง ในหอ้ งอาหารนอกจากจงจิ่งหา้ วทุกคนก็มากนั ครบ แลว้ ตอนแรกเธอต้งั ใจจะนอนแค่แปบเดียว รอถึงเวลาค่อยลงมาช่วยเฉิงยซู่ ่ิวเตรียมอาหารเยน็ แต่ เธอกห็ ลบั ยาวไปเลย ผใู้ หญเ่ ตรียมอาหาร แตเ่ ธอกลบั นอนอยู่ มนั ช่างไมเ่ หมาะสมเอาซะเลย “ทาํ ไมไม่ปลกุ ฉนั ใหเ้ ร็วกวา่ น้ีคะ” “ไม่มีคนนอกสกั หน่อย ก่อนหนา้ น้ีเธออยแู่ ตข่ า้ งนอก ตอนน้ีกลบั มาแลว้ ก็ตอ้ งพกั ผอ่ นให้ มากๆ” เฉิงยซู่ ่ิวตกั น้าํ ซุปที่มีแต่ของบาํ รุงใหเ้ ธอถว้ ยหน่ึง “หนา้ หนาวเหมาะที่จะกินซุปอนั น้”ี หลินซินเหยยี นใชส้ องมือรับมา ควนั จากไอร้อนพวยพงุ่ ออกมา เธอซดไปคาํ หน่ึง มนั ยงั ร้อนอยู่ ในซุปมีกลิ่นของโสมผสมอยดู่ ว้ ย

“ฉนั ใส่โสมแดงลงไปดว้ ย ผหู้ ญิงกินแลว้ ดี เดี๋ยวจะลงพงุ กินใหเ้ ยอะๆ เลย” เฉิงยซู่ ่ิวบอก หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “ขอบคุณคะ่ แม”่ เฉิงยซู่ ่ิวตอบจะ้ ออกมาอยา่ งหนกั แน่น ไม่ไดย้ นิ ลูกชายเรียกแม่ แต่ไดร้ ับการยอมรับจาก ลกู สะใภ้ มนั กร็ ู้สึกมีกาํ ลงั ใจข้ึนมาเหมือนกนั หลงั กินขา้ วเยน็ เสร็จ คนรับใชเ้ ก็บกวาดโตะ๊ อาหาร เฉิงยซู่ ่ิวก็ไปจดั การธุระของเดก็ ท้งั สองคน ท้งั อาบน้าํ ท้งั ส่งเขา้ นอน เธอเป็ นคนทาํ เองท้งั หมด บวกกบั ก่อนหนา้ น้ีเคยเจอหนา้ กนั มาก่อน เด็กท้งั สองจึงไมไ่ ดร้ ู้สึกวา่ เธอเป็ นคนแปลกหนา้ ตา่ งก็ยอมใหเ้ ธอเขา้ หา หลินซินเหยยี นเองกย็ นิ ดี จงจิ่งหา้ วไมอ่ ยดู่ ว้ ย พวกเขาจะไดม้ ีเวลาอยดู่ ว้ ยกนั บา้ ง เธอดูทีวกี บั พวกเด็กๆ อยขู่ า้ งล่างพกั หน่ึง แลว้ ข้ึนไปขา้ งบน เธอมองเวลาแวบหน่ึง ตอนน้ียงั ไมส่ ามทุ่ม ตอนบ่ายก็นอนไปแลว้ ตอนน้ีเลยไม่ง่วงเลยสกั นิด เธอไปอาบน้าํ ใส่ชุดนอนกาํ มะหยส่ี ีขาว เลือกหนงั สือที่ชอบเล่มหน่ึง จากกองที่เอามาจากหอ้ ง หนงั สือ แลว้ ไปนง่ั อ่านอยตู่ รงหวั เตียง อา่ นถึงตอนเท่ียงคืนโดยที่เธอไมท่ นั ไดร้ ู้ตวั เธอเร่ิมง่วงแลว้ หาวออกมาทีหน่ึง เธอเอาที่คน่ั หนงั สือมาคนั่ ไวต้ รงหนา้ ที่เธออา่ นถึง ปิ ดหนงั สือลง เอาไปวางไวท้ ี่โตะ๊ ดึงผา้ ห่มมาห่ม ปิ ดไฟ บนหวั เตียง พร้อมที่จะเขา้ นอน เธอไดย้ นิ เสียงเปิ ดประตจู ากช้นั ลา่ ง ภายในค่าํ คืนท่ีเงียบสงบ แคม่ ีเสียงนิดหน่ึงกส็ ามารถไดย้ นิ แลว้ เธอเปิ ดไฟท่ีหวั เตียงอีกคร้ัง ผา่ นไปไมน่ าน เธอกไ็ ดย้ นิ เสียงฝี เทา้ ท่ีดงั มาจากขา้ งลา่ ง ทีละกา้ วทีละกา้ ว…… ไมน่ าน ประตหู อ้ งกถ็ กู เปิ ดออก

ดว้ ยแสงไฟสีเหลืองออ่ นๆ เขากม็ องเห็นหญิงสาวท่ีนอนอยบู่ นเตียง เธอลืมตามองตรงมาท่ีเขา “ยงั ไม่นอนอีกเหรอครับ?” “รอคุณอยคู่ ่ะ” หลินซินเหยยี นมองเห็นสีขาวตรงไหล่เขา้ จึงไดถ้ ามไปวา่ “หิมะตกเหรอคะ?” จงจ่ิงหา้ วเพิง่ รู้ตวั วา่ เขาไดใ้ ส่เส้ือโคท้ ข้ึนมาดว้ ย เขาจึงหนั ไปมอง มีหิมะเกาะอยตู่ รงไหล่ของ เขานิดหน่ึง มนั ตกใส่เขาระหวา่ งท่ีเดินจากรถมาที่บา้ น เขาตอบครับ กลวั จะเอาอากาศเยน็ เขา้ หอ้ งมาดว้ ย จึงเอาเส้ือโคท้ ลงไปแขวนแลว้ คอ่ ยข้ึนมาอีก รอบ เขาปิ ดประตูแลว้ เดินเขา้ มา นงั่ มองเธออยขู่ า้ งเตียง ผมดาํ ๆ ของเหมือนถูกน้าํ หมึกราดใส่ ผิวพรรณที่ขาวนวลปะปนไปดว้ ย สีชมพทู ่ีเบาบาง ริมฝี ปากสีชมพอู ่อนนุ่มเหมือนกลีบกหุ ลาบ ทาํ ใหเ้ กิดความรู้สึกฮึกเหิม เขาโนม้ ตวั เขา้ มา ใกลเ้ ขา้ มาเรื่อยๆ หลินซินเหยยี นสามารถรับรู้ไดถ้ ึงกลิ่นที่ส่งมาจากตวั เขา กลิ่นเหลา้ บางๆ ไม่มากนกั พร้อมกบั กลิ่นแอลกอฮอลอ์ ีกนิดหน่อย “คุณดื่มมาเหรอคะ?” ตอนที่ 319 หลนิ กวั๋ อนั ตายแล้ว “นิดหน่อยครับ” ผจู้ ดั การใหญ่หลายคนของบริษทั ด่ืมอวยพรเขา เขาไมด่ ื่มไมไ่ ด้

เขาใกลเ้ ขา้ มาอีก ไออุน่ จากปากเขากระทบเขา้ ที่ใบหนา้ เธอ มนั คนั ยกุ ยกิ หลินซินเหยยี นเบือน หนา้ หนีเลก็ นอ้ ย จงจิ่งหา้ วจบั แกม้ ของเธอไว้ ปรับใหต้ รง ใหเ้ ธอมองมาท่ีเขา แลว้ ถามไปวา่ “มนั เหมน็ เหรอครับ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “มีแต่กลิ่นเหลา้ คุณคิดวา่ ไงละ่ ?” “ง้นั ผมไปอาบน้าํ ก่อน” เขาอมยมิ้ “หรือเราไปอาบดว้ ยกนั ดีม้ยั ครับ?” หลินซิเหยยี นอายจนหนา้ แดงไปหมด ผลกั เขาทีหน่ึง “คุณไมต่ อ้ งมากวนเลย” พอเห็นเธอหนา้ แดง เขาก็ยมิ้ หนกั กวา่ เดิม ยนื ข้ึนจากขา้ งเตียง แลว้ เดินเขา้ หอ้ งน้าํ ไป ไม่นานเสียงซู่ซ่ากด็ งั ออกมาจากในหอ้ งน้าํ หลินซินเหยยี นมว้ นผา้ ห่มไวแ้ น่น รู้สึกตื่นเตน้ อยากน่าประหลาดใจ ไมน่ าน เสียงทุม้ ลึกก็ดงั ออกมาจากหอ้ งน้าํ “ช่วยหยบิ เส้ือผา้ ใหผ้ มหน่อยครับ” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน มองไปยงั ประตกู ระจกของหอ้ งน้าํ นึกถึงตอนที่เธออาบน้าํ ใส่ชุด คลมุ อาบน้าํ แค่ชุดเดียว ขา้ งในไม่มีอะไรแลว้ เธอเอามือกมุ ขมบั ลืมเอาเขา้ ไปอีกชุด เธอลกุ ข้ึนมาจากเตียงแลว้ เดินไปหยบิ ชุดใหม่ท่ีอยใู่ นตูม้ าชุดหน่ึง ตอนท่ียา้ ยเขา้ มา เธอไดเ้ ตรียม ของใชพ้ วกน้ีมาดว้ ยเธอแกะป้ ายออก เดินไปหนา้ หอ้ งน้าํ แลว้ เคาะประตู “นี่คะ่ ” ไมน่ าน ประตูหอ้ งน้าํ ก็เปิ ดออก มีมือยน่ื ออกมาจบั ขอ้ มือของเธอไว้ ในขณะที่เธอยงั ไมท่ นั ได้ ต้งั ตวั กถ็ ูกดึงเขา้ ไปขา้ งในแลว้ เธอถกู ดนั เขา้ ไปพงิ อยทู่ ่ีกาํ แพง เขาเพิ่งอาบน้าํ เสร็จ ไอน้ ้าํ ลอยฟ้ งุ เตม็ หอ้ งไปหมด ร่างกายที่เปลือยเปลา่ ของเขา หยดน้าํ ระยบิ ระยบั เกาะเตม็ ไปหมด

“คุณคิดจะทาํ อะไร……อบุ๊ ……” เธอยงั ไมท่ นั ไดถ้ ามเสร็จ กถ็ กู จูบเขา้ ไปแลว้ แลว้ ทุกอยา่ งตกอยใู่ นความเร่าร้อนของเขา …… ประตูกระจกตรงหอ้ งน้าํ มีเงาคู่หน่ึงกาํ ลงั เคล่ือนไหว เร่าร้อนแตเ่ นิ่นนาน หลินซินเหยยี นไม่รู้วา่ เขาจะถึงจุดสุดยอดเมื่อไหร่ สุดทา้ ยเธอกห็ มดแรง ตอ้ งอาศยั ใหเ้ ขาช่วย อมุ้ เอาไว้ ไมอ่ ยา่ งน้นั เธอคงลม้ ลงไปแลว้ ในความงุนงงน้นั เธอก็ถูกอุม้ มาที่เตียง ซุกเขา้ ไปในผา้ ห่ม เธอเหน่ือยอยา่ งถึงที่สุด แต่ยงั มีคนท่ี ก่อความวนุ่ วายอยทู่ ี่ริมฝี ปากของเธอ เธอใชแ้ รงท้งั หมดท่ีมี กดั เขา้ ไป จงจิ่งหา้ วขมวดคิว้ จากน้นั มนั กค็ ลายออก แลว้ ถามอยา่ งขดั ใจวา่ “ยงั อยากต่อใช่ม้ยั ?” “คนชวั่ !” หลินซินเหยยี นตาํ หนิออกมา ท้งั ๆ ที่ถูกกระทาํ จนไมม่ ีแรงเหลือแลว้ แตน่ ้าํ เสียงท่ีพดู ออกมายงั มีความข้ีออ้ นอยู่ บนตวั ของเธอมีรอยเตม็ ไปหมด เขารู้ดี วา่ เธอเหน่ือยมากแลว้ จริงๆ จึงไม่ไดท้ าํ อะไรเธอต่อ นอนกอดเธอ ปลอบเธอพร้อมกบั ตบหลงั เบาๆ “ผมมนั ชวั่ ผมมนั ชว่ั ……” คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นนอนหลบั ไปลึกมาก ตอนที่ต่ืนมาคนขา้ งๆ ก็ไม่อยแู่ ลว้ เธอลกุ ข้ึนมาหยบิ มือถือที่วางอยบู่ นโตะ๊ มาดูเวลา ใกลจ้ ะบ่ายโมงแลว้ เธอเบ่ิงตาโต น่ีเธอนอน ไปคร่ึงวนั แลว้ เหรอเนี่ย? ท่ีนี่ไมไ่ ดม้ ีแค่จงจิ่งหา้ ว ยงั มีเฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ ง เธอนอนต่ืนสายมนั จะเป็ นยงั ไง? คนอื่นเขาจะคิดยงั ไง?

เธอรีบเปิ ดผา้ ห่มแลว้ ลงจากเตียง ไมร่ ู้วา่ เธอเร่งรีบเกินไป หรือเป็ นเพราะการ ‘ทรมาน’ จากจง จิ่งหา้ วเมื่อคืน ขาท้งั สองขา้ งของเธออ่อนแรง จนเกือบลม้ ลงพ้นื ยงั ดีที่เธอไปควา้ หวั เตียงไว้ อยา่ งไดท้ นั จึงทรงตวั ไวไ้ ดก้ ่อน เธอยนื ต้งั หลงั แปบหน่ึงถึงกลา้ เดินตอ่ เธอเดินไปอาบน้าํ ทนั ใดน้นั เธอกเ็ พง่ิ สงั เกตเห็นร่องรอยท่ีอยตู่ ามตวั คิ้วของเธอขมวดเป็ นปม นี่จะใหเ้ ธอออกไป เจอคนอ่ืนไดย้ งั ไงเนี่ย? แลว้ เธอก็ด่าจงจ่ิงหา้ วในใจไปอีกหน่ึงพนั รอบ อาบน้าํ เสร็จ เธอก็ไปหยบิ เส้ือกนั หนาวคอสูงตวั หน่ึงมาใส่ร่วมกบั กระโปรงลายสกอ๊ ต แต่งตวั เสร็จค่อยลงไปขา้ งล่าง พอไม่เจอเฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ งที่หอ้ งรับแขกเธอกแ็ อบโล่งอกไปบา้ ง ไม่อยา่ งน้นั เธอตอ้ งอายมาก แน่ๆ “ตื่นแลว้ เหรอคะ?” วนั น้ีเป็ นวนั สิ้นปี ทางวลิ ล่าไม่มีคน จึงไดเ้ รียกเธอมาฉลองปี ใหม่ดว้ ยกนั พอเห็นหลินซินเหยยี นต่ืนแลว้ เธอจึงรีบเขา้ มาทกั ทาย หลินซินเหยยี นจบั ผมของตวั เองเพือ่ ปกปิ ดความผิดปกติของเธอ เธอไม่ไดม้ องตาของป้ าหยู แค่ ตอบคะ่ ไปเบาๆ พอไดย้ นิ เสียงของหลินซินเหยยี น จงจิ่งหา้ วกพ็ บั โน๊ตบุ๊คลง เขากาํ ลงั ดูรายงานประจาํ ปี อยู่ ตอนน้ีเขากต็ ดั สินใจไม่ดูแลว้ ลุกข้ึนจากโซฟา มองมาที่เธอ “น่าจะหิวแลว้ ม้งั ครับ?” หลินซินเหยยี นไม่ไดส้ นใจเขา เธองอนแลว้ เธอเดินลงจากบนั ไดแลว้ ตรงไปท่ีหอ้ งอาหาร ป้ าหยยู มิ้ แยม้ “ที่หอ้ งครัวกาํ ลงั อุน่ ใหค้ ุณอยเู่ ลย เดี๋ยวฉนั ไปยกมาใหน้ ะคะ” หลินซินเหยยี นดึงเกา้ อ้ีออกแลว้ นงั่ ลงไป ป้ าหยยู กอาหารที่อ่นุ เสร็จแลว้ มาใหเ้ ธอ พอเห็นจงจ่ิง หา้ วเขา้ มา กเ็ ดินออกไปอยา่ งรู้หนา้ ท่ี “ขา้ งนอกหิมะตกแลว้ ฉนั ขอออกไปดูหิมะก่อนนะคะ”

จงจ่ิงหา้ วปกคลุมเธอมาจากทางดา้ นหลงั มือท้งั สองวางอยสู่ องขา้ งของเธอ ริมฝี ปากโนม้ เขา้ มา ท่ีหูเธอ “คุณโกรธเหรอครับ?” หลินซินเหยยี นกม้ ลงไป สองมือยกถว้ ยเอาไว้ ซดน้าํ ซุปร้อนๆ ไปคาํ หน่ึง ทาํ เหมือนกบั จงจ่ิงหา้ วเป็ นอากาศ จงจ่ิงหา้ วหอมแกม้ เธอ หลินซินเหยยี นกย็ ง่ิ ไมส่ นใจเขา เขายง่ิ หนกั ขอ้ เขา้ ไปอีก สอดมือเขา้ ไป ในเส้ือกนั หนาวของเธอจากทางชายเส้ือ “จงจิ่งหา้ ว!” ถูกยจุ นโกรธแลว้ ลุกพรวดข้ึนมาจอ้ งหนา้ เขา “น่ีคุณยงั มียางอายอยมู่ ้ยั ? ถา้ เกิดมี ใครมาเห็นเขา้ คุณไมค่ ิดจะไปเจอใครอีกแลว้ ใช่ม้ยั ?” พอเห็นใบหนา้ ที่บ้ึงของเธอ เขากลบั รู้สึกวา่ มนั น่ารักดี เขาขาํ ออกมาเบาๆ “ในบา้ นไมม่ ีใครอยู่ ครับ” เฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ งไดพ้ าเด็กๆ ออกไปต้งั แตเ่ ชา้ แลว้ บอกวา่ จะกลบั มาอีกทีตอนกลางคืน ในบา้ นไม่มีใครอยู่ “เม่ือเชา้ ทาํ ไมถึงไม่ปลกุ ฉนั ? ที่น่ีไม่ไดม้ ีคุณแค่คนเดียว มีคนอยเู่ ตม็ บา้ นเลยนะคะ ท้งั ผใู้ หญท่ ้งั เดก็ ๆ ตา่ งก็ต่ืนกนั หมดแลว้ มีฉนั คนเดียวที่นอนตื่นสาย คุณคิดวา่ ผใู้ หญ่จะมองฉนั ยงั ไง? คุณ เคยคิดถึงฉนั บา้ งม้ยั ?” “ผมเห็นคุณง่วงมาก” เม่ือคืนตอนที่เขากลบั มามนั กเ็ ลยเที่ยงคืนไปแลว้ แลว้ เขายงั ……กวา่ เธอ จะไดน้ อนก็แทบเชา้ แลว้ ดว้ ยเหตนุ ้ีเธอจึงหลบั ลึกมาก แลว้ เขาจะทาํ ใจปลกุ เธอข้ึนมาไดย้ งั ไงละ่ จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มากอดเธอ หลินซินเหยยี นปัดมือเขาออก

เธอรู้สึกไมพ่ อใจในตวั จงจิ่งหา้ วแลว้ จงจิ่งหา้ วไม่สนใจการต่อตา้ นของเธอ ใชก้ าํ ลงั กอดเธอ เอาไว้ เพอื่ กนั ไมใ่ หเ้ ธอขดั ขืน เอามือของเธอไขวไ้ วท้ ่ีหนา้ อก หนา้ อกท่ีแขง็ แรง แนบชิดไปท่ี แผน่ หลงั อนั เรียวบางของเธอ กดั หูของเธอแลว้ ถามไปวา่ “เมื่อคืน ผมทาํ ใหค้ ุณเจบ็ ใช่ม้ยั ครับ?” หลินซินเหยยี นมองต่าํ ลง ดวงตามีน้าํ ไหลรินออกมา เธอออ้ นวอนไปหลายคร้ัง เขากย็ งั ไม่ยอม ปลอ่ ย ตอนน้ีเธอรู้สึกวา่ ตรงน้นั ยงั ระบมอยเู่ ลย จงจ่ิงหา้ วซุกหนา้ เขา้ ไปท่ีซอกคอของเขา ในตอนที่ไดเ้ ธอมา เขากศ็ ูนยเ์ สียการควบคุมที่เคยมีไป ตอ้ งการแค่เธอ จนอยากจะกลืนกินเธอเขา้ ไปท้งั ตวั ใหเ้ ธอกลายเป็ นส่วนหน่ึงของร่างกาย “ผมเองก็ไม่รู้วา่ ตวั เองเป็ นอะไร ผมไม่สามารถควบคุมตวั เองได”้ เสียงของเขาดงั อูอ้ ้ีเขา้ ไปในหู เธอ เขามีชีวติ มาสามสิบกวา่ ปี แลว้ เขาอดกล้นั มานานเกินไป พอไดป้ ลดปลอ่ ย มนั จึงเป็ นอะไรที่น่า กลวั มาก เขาเงยหนา้ ข้ึนจากซอกคอของเธอ ใชใ้ บหนา้ สีเธอ “ตอ่ ไปผมจะเบากวา่ น้ีครับ” หลินซินเหยยี นบิดตวั ไปมา และถ่วงเวลา “ฉะ ฉนั ปฏิเสธไดม้ ้ยั คะ?” “ไม่ได!้ ” เขาสามารถตามใจเธอไดท้ ุกอยา่ ง ยอมไดท้ ุกอยา่ ง แต่เรื่องน้ีไมไ่ ด้ เขาปลอบโยนเธอ ไม่กลา้ ทาํ ใหเ้ ธอกลวั จนตอ้ งหนีไป “ผมเป็ นผชู้ ายปกติคนหน่ึง ถา้ อ้นั ไวน้ าน เกิดไปอาจส่งผลเสียต่อร่างกายได้ วนั ละสามคร้ังนะครับ?” สาํ หรับจงจ่ิงหา้ วแลว้ มนั กเ็ ป็ นเหมือนคืนแห่งการเขา้ หอเลย เป็ นคร้ังแรกที่เขาอยใู่ นสภาพท่ีมี สติ ด่ืมด่าํ กบั รสชาติของเธอ คร้ังแรก ที่เขาไดเ้ ป็ นผชู้ ายอยา่ งมีสติครบถว้ น

หลินซินเหยยี น “……” เธอทนไม่ไหวแลว้ “คร้ังเดียว” “ไม่ไดค้ รับ” “ถา้ อยา่ งน้นั กไ็ ม่ตอ้ งคุยกนั แลว้ ” หลินซินเหยยี นด้ือดึง จงจ่ิงหา้ วกะพริบตาปริบๆ ขนตาที่แน่นหนาของเขาเล่ือนผา่ นหางตาของเธอ มนั จกั๊ จ้ี เธอเอน หวั จงจิ่งหา้ วนึกวา่ เธอโกรธแลว้ จึงไดถ้ อนหายใจออกมาในใจ “ตามที่คุณวา่ กไ็ ดค้ รับ คร้ังเดียว” คร้ังเดียวก็คร้ังเดียว อยา่ งนอ้ ยกท็ าํ คร้ังละนานๆ ก็ได้ ความจริงมนั ก็ไมไ่ ดข้ าดทุนมากมายอะไร เขาจูบลงท่ีหางตาของเขา แกม้ แลว้ จูบลงไปที่คอของเธออยา่ งชา้ ๆ หลินซินเหยยี นพดู ออกมาอยา่ งสิ้นหวงั วา่ “ฉนั ยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ วเลยนะคะ” การกระทาํ ของจงจ่ิงหา้ วหยดุ ชะงกั ลง และไดป้ ล่อยเธอออก เธอผอมขนาดน้ีแลว้ ถา้ ยงั กินไม่ อิ่มอีก เอวบางๆ นนั่ จะไม่ถูกหกั เอาอยา่ งน้นั เหรอ? ในตอนน้นั เอง มือถือที่จงจิ่งหา้ วโยนไวท้ ่ีโซฟากด็ งั ข้ึน หลินซินเหยยี นจึงใชข้ อ้ อา้ งน้ีผละออกจากเขา “รีบไปรับสายสิคะ” จงจ่ิงหา้ วจดั เกา้ อ้ีใหเ้ ธอ “คุณนง่ั ลงก่อน” หลินซิงเหยยี นนง่ั ลงอยา่ งวา่ ง่าย เธอท่ีทาํ ตวั น่ารักขนาดน้ี จงจ่ิงหา้ วจึงจูบลงท่ีหนา้ ผากของเธอ “กินใหเ้ ยอะๆ นะครับ คุณผอมเกินไปแลว้ ” หลินซินเหยยี นไมพ่ ดู อะไร แลว้ เอาของกินยดั เขา้ ปากไป

จงจ่ิงหา้ วยมิ้ แลว้ เดินไปหยบิ มือถือที่ดงั ไม่ยอมหยดุ เขากดรับสาย เสียงของเสิ่นเผยซวนดงั ออกมาจากทางน้นั “จิ่งหา้ วใช่ม้ยั ?” เขากลวั วา่ คนท่ีรับสายจะไมใ่ ช่จงจ่ิงหา้ ว จึงไดถ้ ามเพ่ือความมนั่ ใจ น้าํ เสียงของเขาฟังดูร้อนรนมาก จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว “ผมเอง” คร้ังน้ีเสิ่นเผยซวนถึงไดก้ ลา้ พดู ออกมาอยา่ งสบายใจ “หลินกวั๋ อนั ตายแลว้ ” ตอนที่ 320เขาทาํ ร้ายคณุ เหรอ จงจ่ิงหา้ วเหลือบข้ึนมามองหญิงสาวท่ีนง่ั กินขา้ วอยหู่ นา้ เธอ อดไมไ่ ดท้ ี่จะขมวดคิว้ อยา่ งแรง ไมใ่ ช่เพราะหลินกว๋ั อนั ตายแลว้ แตเ่ พราะเขาคิดวา่ เรื่องน้ีจวงจื่อจิ่นตอ้ งมีส่วนเกี่ยวขอ้ งดว้ ย แน่นอน ต้งั แตท่ ี่เธอตดั สินใจกลบั มาอยกู่ บั หลินกวั๋ อนั อีกคร้ัง เขากร็ ู้สึกแลว้ วา่ เรื่องน้ีมนั มีอะไรที่ไม่ชอบ มาพากล แลว้ ก็เป็ นแบบน้นั จริงๆ ปี น้ียงั ไมท่ นั ผา่ นไปเลย หลินกวั๋ อนั ก็ตายไปซะแลว้ เขาเดินไปตรงหนา้ ต่าง มนั่ ใจแลว้ วา่ หลินซินเหยยี นจะไม่ไดย้ นิ แลว้ ถึงไดพ้ ดู ออกมา “เขาตาย อยทู่ ี่ไหน?” “ท่ีบา้ น ตอนน้ีผมอยใู่ นท่ีเกิดเหตุแลว้ ตอนท่ีผมไดร้ ับข่าวน้ี ผมเองก็ตกใจเหมือนกนั ไมเ่ จ็บไม่ ป่ วย อยๆู่ กต็ ายไปเลยหรือวา่ จะเป็ นกรรมตามสนอง?” เสิ่นเผยซวนพดู จงจ่ิงหา้ วน้นั ไม่เชื่อเร่ืองไสยยาศาสตร์ นี่เป็ นโลกแห่งความเป็ นจริง

“ผมจะไปเดี๋ยวน้ี” ถา้ มนั ไมไ่ ดเ้ กี่ยวกบั หลินซินเหยยี น เขากไ็ ม่มีทางสอดมือเขา้ ไปยงุ่ กบั เร่ืองน้ี แน่นอน ต่อใหเ้ ป็ นหลินกวั๋ อนั เขากค็ งไมเ่ ขา้ ไปยงุ่ ตอนน้ีเขากลวั วา่ มนั จะมีส่วนเก่ียวขอ้ งกบั จวงจื่อจิ่น หลินซินเหยยี นกบั จวงจ่ือจิ่นใชช้ ีวติ อยรู่ ่วมกนั มาหลายปี มีความสมั พนั ธท์ ่ีลึกซ้ึง ถึงแมค้ ร้ังน้ี จวงจื่อจิ่นจะกลบั ไปคืนดีกบั หลินกวั๋ อนั โดยท่ีไม่สนคาํ เตือนจากหลินซินเหยยี นเลยกต็ าม แต่ เขากด็ ูออก วา่ หลินซินเหยยี นน้นั ยงั คงเป็ นห่วงเธอมาก ถา้ ไมม่ ีส่วนเก่ียวขอ้ งกด็ ีไป แต่ถา้ มี……เขาวางสาย เดินเขา้ ไปในหอ้ งอาหาร หลินซินเหยยี น กม้ หนา้ กม้ ตา ไมม่ องเขา ผมเป็ นเสน้ ๆ ยอ้ ยลงมา จงจิ่งหา้ วจบั พวกมนั ข้ึนมาพาดไวท้ ี่หูของเธอ แลว้ พดู เบาๆ วา่ “ผมมี ธุระตอ้ งออกไปทาํ แปบหน่ึงนะครับ” หลินซินเหยยี นตอบอืมคาํ หน่ึง “วนั น้ีในบา้ นไมม่ ีคน หลงั กินขา้ วเสร็จ กก็ ลบั ข้ึนไปนอนขา้ งบนอีกรอบนะครับ” เขาพดู กบั เธอ ดว้ ยความอ่อนโยน หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ แลว้ ถามไปคาํ หน่ึงวา่ “คุณจะไปที่บริษทั เหรอคะ?” จงจิ่งหา้ วไตร่ตรองไปแปบหน่ึง แลว้ พดู โกหกไปวา่ “ท่ีร้านของเส่ิงเผยซวนกบั ซูจา้ นเรียกผม ไปครับ” “อ๋อ อยา่ ดื่มเหลา้ นะคะ มนั ไม่ดีต่อสุขภาพ” เธอพดู ดว้ ยความเป็ นห่วง จงจ่ิงหา้ วรู้สึกอ้ึงอยใู่ นใจ ไมน่ าน แววตาของเขากเ็ ผยรอยยมิ้ ออกมา เขาจูบลงบนหนา้ ผากของ เธอ “รอผมอยทู่ ี่บา้ นดีๆ นะครับ” หลินซินเหยยี นผลกั เขาทีหน่ึง “รีบไปเถอะคะ่ อยา่ ใหพ้ วกเขารอเลย”

จงจ่ิงหา้ วตอบอืม หยบิ เส้ือโคท้ จากราวแขวนตรงทางเขา้ หอ้ งรับแขก แลว้ เดินออกไป หลงั จากที่จงจิ่งหา้ วออกไปไม่นาน ป้ าหยกู ็เดินเขา้ มา เธอถอดเส้ือกนั หนาวที่มีน้าํ แขง็ เกาะออก เดินเขา้ มา พอเห็นหลินซินเหยยี นยงั นงั่ อยใู่ น หอ้ งอาหาร ไมร่ ู้วา่ เส้ือกนั หนาวของหลินซินเหยยี นเลิกข้ึนมาต้งั แต่เมื่อไหร่ จึงเผยใหเ้ ห็นรอย ช้าํ สีมว่ งท่ีอยตู่ รงเอว ป้ าหยนู ึกวา่ ตวั เองตาฝาด จึงเดินเขา้ มา กม้ ลงมามองที่เอวของเธอ จอ้ งมองอยา่ งละเอียด มนั เป็ นรอยช้าํ สีมว่ งจริงๆ ดว้ ย เธอเบิ่งตาโต “เอวของคุณ……” หลินซินเหยยี นรีบดึงเส้ือกนั หนาวลง เห็นไดช้ ดั วา่ เธอคอ่ นขา้ งแตกตื่น “คุณชายเขารุนแรงเหรอคะ? เขาทาํ ร้ายคุณเหรอคะ?” ป้ าหยเู บิ่งตาโตดว้ ยความแปลกใจ ถา้ ไม่ใช่เพราะถกู จงจิ่งหา้ วทาํ ร้าย แลว้ รอยฟกช้าํ บนตวั เธอจะมาจากไหน? “ไมค่ ะ่ ฉนั ไมท่ นั ระวงั ไปกระแทกโดนค่ะ” ดึงเส้ืออยา่ งแตกตื่น ป้ าหยยู งั ไมค่ อ่ ยอยากจะเชื่อ “คุณไปกระแทกโดนเอวไดย้ งั ไงคะ?” หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ ลง ผมยาวๆ ปิ ดใบหนา้ ท่ีแดงก่าํ เอาไว้“ฉนั ล่ืนลม้ ตอนอาบน้าํ จน กระแทกโดนคะ่ คือวา่ ฉนั ข้ึนไปขา้ งบนก่อนนะคะ” เธอลกุ ข้ึนแลว้ ออกจากหอ้ งอาหารราวกบั หนีอะไรอยู่ กลวั แต่วา่ ป้ าหยจู ะถามเจออะไรเขา้ ป้ าหยเู ห็นวา่ ซุปในถว้ ยยงั ไมห่ มด จึงไดต้ ะโกนไปวา่ “คุณกินอ่ิมแลว้ เหรอ? ซุปยงั ไมห่ มดเลย นะ” “ฉนั อิ่มแลว้ คะ่ ”

หลินซินเหยยี นหนา้ กไ็ ม่หนั วงิ่ กลบั หอ้ งแลว้ ปิ ดประตลู ง เธอหายใจอยา่ งหนกั หน่วง เดินเขา้ ไป ในหอ้ งน้าํ เปิ ดเส้ือกนั หนาวออก มองไปที่เอวของตวั เองผา่ นทางกระจก ถึงไดเ้ ห็นรอยช้าํ ท่ีเอว ของตวั เอง เธอถกู จงจิ่งหา้ วยนั ไวท้ ี่ขอบของอ่างอาบน้าํ ถึงวา่ ล่ะทาํ ไมเธอถึงไดร้ ู้สึกวา่ เจบ็ ขนาด น้นั เธอรูดซิปกระโปรงลง ยดั เส้ือกนั หนาวเขา้ ไปขา้ งใน เธอกลวั มนั จะเปิ ดออกอยา่ งไม่ทนั ระวงั อีก เธอรู้สึกวา่ เหนื่อยมาก แต่พอนอนลงบนเตียงกลบั นอนไมห่ ลบั เธอลงมาช้นั ล่าง ป้ าหยกู าํ ลงั เช็ดโตะ๊ อยู่ เน่ืองจาก อาหารส่งทา้ ยปี เก่านดั กินกนั ที่ร้านอาหาร ท่ี บา้ นไม่ตอ้ งทาํ ดงั น้นั จึงวา่ งกนั หมด “ป้ าหยคู ะ เราไปชอ็ ปปิ้ งดว้ ยกนั เถอะค่ะ” พอนึกถึงปี ใหม่ ยงั ไงกต็ อ้ งซ้ือของใหค้ นในบา้ นกบั ลกู ๆ สกั หน่อย ป้ าหยพู ยกั หนา้ พดู ดว้ ยรอยยมิ้ วา่ “ไดค้ ่ะ แตค่ ุณตอ้ งใส่ใหห้ นากวา่ น้ีนะคะ ขา้ งนอกหิมะตก แลว้ ” หลินซินเหยยี นตอบวา่ เขา้ ใจแลว้ ค่ะ ข้ึนไปหยบิ กระเป๋ าที่ช้นั บน เอาเส้ือโคท้ มาใส่ แลว้ ออกไป พร้อมกบั ป้ าหยู ในบา้ นไม่มีคนขบั รถ หลินซินเหยยี นจึงขบั รถไปเอง ป้ าหยนู งั่ ขา้ งหลงั หลิน ซินเหยยี นจึงเรียกเธอมานง่ั ขา้ งหนา้ ไม่วา่ จงจิ่งหา้ วจะเชิดชูเธอยงั ไงกต็ าม ในใจของเธอก็ยงั เขา้ ใจดี วา่ ตวั เองก็เป็ นแคค่ นธรรมดา คนหน่ึง หลินซินเหยยี นยมิ้ “เราเป็ นครอบครัวเดียวกนั ไม่ตอ้ งเกรงใจหรอกคะ่ ” ป้ าหยยู า้ ยมานง่ั ขา้ งหนา้ ดว้ ยความรู้สึกอบอุ่นในใจ ถึงแมห้ นา้ หนาวหิมะจะตก แตใ่ นใจกย็ งั รู้สึกอบอ่นุ ดี

“การที่คุณชายไดแ้ ต่งงานกบั คุณ มนั ช่างเป็ นบุญของเขามากจริงๆ” ไมไ่ ดห้ มายความวา่ หลินซิน เหยยี นสวย แตเ่ พราะเธอเป็ นคนดี น่าคบหา ที่ผา่ นมาไมเ่ คยเห็นเธอวางท่าแบบคุณหญิงคุณนาย มาก่อนเลย คนรับใชข้ องคนรวยมากมาย ตอ้ งถกู เจา้ นายปฏิบตั ิราวกบั เป็ นทาส บางทีกถ็ ูกหาวา่ เป็ นขโมย ถา้ ทาํ ตามที่สง่ั ไม่ไดก้ จ็ ะถูกด่าทอ เธอรู้สึกวา่ ตวั เองน้นั โชคดีมาก ท่ีไดม้ าพบกบั ตระกลู เหวนิ และตระกลู จงท่ีแสนดีแบบน้ี แต่ที่ นึกไม่ถึงเลยกค็ ือ หลินซินเหยยี นจะเป็ นคนที่น่าคบหาแบบน้ีเหมือนกนั หลินซินเหยยี นน้นั ไมไ่ ดร้ ู้สึกวา่ ตวั เองพิเศษอะไร ป้ าหยดู ูแลจงจิ่งหา้ วมาโดยตลอด เธอเองก็ ตอ้ งใหเ้ กียรติป้ าหยดู ว้ ย ถา้ ใหพ้ ดู แบบไม่น่าฟังก็คือ เมื่อเทียบกบั เฉิงยซู่ ่ิวและเธอแลว้ ป้ าหยนู ้นั คอยอยดู่ ูแลจงจ่ิงหา้ ว มากกวา่ พวกเธอสองคนเสียอีก น่ีคือคนดีท่ีมีจิตใจงดงามคนหน่ึงเลย ไมน่ านรถก็มาจอดท่ีศูนยก์ ารคา้ หลินซินเหยยี นกบั ป้ าหยเู ดินเขา้ ไปพร้อมกนั กระดาษสีแดงสีทองท่ีเป็ นรูปหนูติดทวั่ ไปหมด เพราะหลงั จากวนั น้ีก็จะเป็ นปี หนูแลว้ วนั น้ีคน ในศูนยก์ ารคา้ ยงั คงหนาแน่น ดูแลว้ น่าจะมาซ้ือของท่ีตอ้ งใชใ้ นช่วงปี ใหมแ่ น่นๆ พวกเธอเริ่มเดินจากช้นั หน่ึง ช้นั หน่ึงเป็ นสวรรคข์ องพวกเด็กๆ ของกินของเลน่ ของใช้ รวมถึง เส้ือผา้ เนื่องจากลูกๆ สองคนไมไ่ ดม้ าดว้ ย เธอจึงอยากซ้ืออะไรไปฝากพวกเขาสกั หน่อย เธอรู้จกั รสนิยมของเด็กสองคนดี ผา่ นไมน่ าน เธอกซ็ ้ือของไดเ้ ยอะเลย ท้งั ของกินท้งั เส้ือผา้

พวกเธอข้ึนไปช้นั สอง เดินผา่ นร้านเส้ือผา้ ผชู้ ายร้านหน่ึง หลินซินเหยยี นเห็นชุดสูทชุดหน่ึงที่ เขา้ กบั จงจ่ิงหา้ ว จากตูโ้ ชวต์ รงหนา้ ต่าง จากน้นั ก็เดินเขา้ ร้านไป ป้ าหยเู ดินตามเขา้ ไป ดว้ ยแววตาท่ียมิ้ แยม้ รู้สึกวา่ หลินซินเหยยี นน้นั ทาํ ตวั สมเป็ นภรรยาตวั นอ้ ย แลว้ จริงๆ ซ้ือเส้ือผา้ ใหม่ๆ ใหล้ ูกๆ และสามี กเ็ หมือนกบั ภาพของครอบครัวทว่ั ๆ ไป มนั ดูอบอุ่นมาก ชุดสูทของจงจิ่งหา้ วน้นั มีแต่สีเขม้ ที่ดูมน่ั คง สีดาํ สีเทา สีน้าํ เงินอะไรประมาณน้ี แบบท่ีเธอ กาํ ลงั ดูอยตู่ อนน้ีคือสูทที่เป็ นลายตารางเขม้ สีสนั ดาํ เขม้ เม่ือโดนแสงกจ็ ะเห็นเป็ นสีฟ้ าอ่อนๆ ไม่ไดช้ ดั เจนมาก จงจิ่งหา้ วน้นั ร่างกายสูงใหญ่ เธอรู้สึกวา่ มนั ค่อนขา้ งเหมาะกบั เขาเลย พนกั งานชมวา่ หลินซินเหยยี นน้นั ตาถึง “ร้านของเราน้นั จาํ หน่ายแต่เคร่ืองแต่งกายแนวธุรกิจที่มี ระดบั ของคุณผชู้ ายโดยเฉพาะครับ ชุดน้ีเป็ นรุ่นลิมิเตด เหมาะท่ีจะใส่ออกงานที่ประเภท สีเขม้ น้นั ดูจริงจงั และมนั่ คง” หลินซินเหยยี นมองไปที่ป้ ายราคา แลว้ ก็ตอ้ งอ้ึงไป ราคาต้งั แสนกบั อีก แปดพนั เลยเหรอ เธอเองยงั ไมเ่ คยซ้ือเส้ือผา้ ที่แพงขนาดน้ีเลย แต่เธอกถ็ ูกใจมนั เขา้ แลว้ จริงๆ เธอมองไปที่พนกั งาน “พวกคุณมีส่วนลดไหมคะ?” พนกั งานส่ายหนา้ “ตอ้ งขออภยั ดว้ ยครับ ทางเราไมม่ ีส่วนลดเลย แตถ่ า้ รู้สึกวา่ ชุดน้ีแพงไป ทาง น้ียงั มีราคาสามถึงหกหม่ืนอีกนะครับ คุณสามารถเลือกชมไดเ้ ลย” ร้านน้ีเป็ นร้านเส้ือผา้ ชายที่มีระดบั จริงๆ ของถูกยงั ราคาต้งั หลายหมื่นเลย แต่เธอคิดวา่ เม่ือเทียบ กบั พวกเส้ือผา้ ของจงจิ่งหา้ วแลว้ เหมือนของเขาจะดีและแพงกวา่ ดว้ ย แตถ่ า้ เป็ นของท่ีเกรดต่าํ เกินไป เขากใ็ ส่ออกไปไมไ่ ด้ คิดไปคิดมา หลินซินเหยยี นก็กดั ฟัน บอก ใหพ้ นกั งานเอาไปแพค็ ตอนท่ีรูดบตั ร หลินซินเหยยี นกร็ ู้สึกปวดใจ

ตอนที่ 321 ชุดทอ่ี บอุ่นทสี่ ุดทเี่ ธอเคยใส่ ถือถุงแลว้ เดินออกประตไู ป พวกเธอเดินชอ้ ปปิ้ งกนั ต่อ หลินซินเหยยี นซ้ือโคท้ ขนสตั วต์ วั หน่ึง ใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิว เธอเห็นโคท้ ขนแกะตวั หน่ึง สีดาํ ไม่ยาวมาก เหมาะกบั ป้ าหยมู าก เธอใหพ้ นกั งาน หยบิ ลงมาใหป้ ้ าหยลู องสวมดู ป้ าหยพู อไดย้ นิ วา่ ใหต้ นเองลองสวมดู กร็ ีบโบกมือทนั ที “ป้ าไมเ่ อาค่ะ ป้ ามีชุดของตวั เอง ไม่ ตอ้ งเอามาค่ะ ป้ าไม่ลองคะ่ ” “ลูกสาวคุณสินะคะ ซ้ือของใหค้ ุณถือวา่ กตญั �คู ่ะ ใหค้ ุณลองสวมดู คุณกล็ องสวมเถอะนะคะ เส้ือผา้ ดีเวลาสวมก็จะทาํ ใหด้ ูสาวดว้ ยนะคะ” พนกั งานดูจากอายขุ องป้ าหยู น่าจะอายปุ ระมาณ แมข่ องหลินซินเหยยี น ตามปกติแลว้ ลูกสะใภพ้ าแม่ยา่ มาซ้ือเส้ือผา้ มีนอ้ ยมาก 1ปี แทบจะมีแค่ ไมก่ ่ีคน ส่วนมาก จะเป็ นลูกสาวซ้ือใหค้ ุณแม่ เพราะง้นั พนกั งานก็เลยพดู ออกไปแบบน้ี ป้ าหยหู นา้ ซีด แลว้ ตาํ หนิพนกั งาน “เธอพดู อะไรน่ะ น่ีเป็ นคุณผหู้ ญิงของบา้ น ป้ าเป็ นแคป่ ้ าที่ คอยดูแลรับใชเ้ ท่าน้นั เธอพดู แบบน้ี จะทาํ ใหป้ ้ าลาํ บากใจหรือไง?” หลินซินเหยยี นตบบ่าป้ าหยเู บาๆ “อยา่ คิดมากคะ่ ไมเ่ ป็ นไร ป้ าก็อายพุ อๆกบั แม่ฉนั จริงๆแหละ” “ขอโทษคะ่ ”พนกั งานตกใจไปพกั หน่ึง แลว้ รีบขอโทษ เธอเพิง่ จะเคยเจอเป็ นคร้ังแรก เจา้ นาย ใหข้ องแก่คนใชใ้ นบา้ น ซ้ือเส้ือผา้ ที่ดีขนาดน้ี คิดในใจ บนโลกน้ีมีคนที่ท้งั รวย แลว้ กใ็ จดีขนาดน้ีดว้ ยหรอ? วนั น้ี เธอไดเ้ ห็นกบั ตาแลว้

“เจอคนที่ดีขนาดน้ี คุณก็ควรจะยอมรับมนั นะคะ จะมีสกั ก่ีคนที่โชคดีแบบคุณอยา่ งน้ีกนั คะ?” พนกั งานตอ้ งการทาํ หนา้ ท่ีของตน หวงั อยา่ งมากใหป้ ้ าหยลู องสวมดู จากน้นั ซ้ือมนั ดว้ ย “ลองสวมเถอะค่ะ” หลินซินเหยยี นยมิ้ “แตว่ า่ …” “มาลองท่ีหอ้ งลองชุดเลยคะ่ ”พนกั งานรีบดึงเธอเขา้ ไปท่ีหอ้ งลองชุด ป้ าหยเู ป็ นคนตวั ไมค่ ่อยสูง แบบส้นั เหมาะกบั เธออยา่ งมาก “ดูสิเหมาะมากเลย” พนกั งานพดู ชม “ง้นั เอาตวั น้ีแหละ” “ป้ ามีชุดใส่แลว้ จริงๆนะคะ” ป้ าหยจู บั พนกั งานไวไ้ ม่ยอมใหเ้ ก็บใส่ถุง หลินซินเหยยี นต้งั ใจพดู ข้ึนมาวา่ “ชุดน้ีฉนั ไมไ่ ดซ้ ้ือใหเ้ ปลา่ ๆเสียหน่อย ต่อไปเส่ียวซีกบั ลยุ่ ซี ยงั ตอ้ งรบกวนใหป้ ้ าดูแลน่ีคะ” “ดูแลพวกเขาเป็ นหนา้ ที่ป้ าอยแู่ ลว้ ค่ะ” ป้ าหยกู ล่าว “อีกอยา่ งป้ าก็ไมไ่ ดไ้ ม่เอาเงินเดือนนี่ค่ะ” จงจ่ิงหา้ วแตไ่ หนแตไ่ รมากไ็ มเ่ คยละเลยเธอเลย บตั รในมือของเธอ ลว้ นเป็ นแบบไมจ่ าํ กดั วงเงิน เห็นไดว้ า่ เธอไดร้ ับความเชื่อใจขนาดไหน “คุณโชคดีจริงๆเลยนะคะ ฉนั ยงั ไมเ่ คยเจอเจา้ นายที่ดีขนาดน้ีเลย น่าอิจฉาจริงๆคะ่ ”พนกั งาน ต้งั ใจพดู ขบขนั “ใหฉ้ นั ไปทาํ หนา้ ที่แทนคุณดีม้ยั คะ?” ป้ าหยรู ีบโบกมือทนั ที “ไม่ไดห้ รอกค่ะ” ไม่ใช่วา่ เธอเสียดายเงินหรือวา่ งานดีๆแบบน้ี แต่เป็ นเพราะ เธอกลวั วา่ คนอ่ืนจะดูแลไดไ้ ม่ดี

ถือโอกาสท่ีป้ าหยผู อ่ นแรงลง พนกั งานก็นาํ ชุดมาแพค็ ใส่ถุง แบบน้ีป้ าหยกู ็ปฏิเสธไม่ไดแ้ ลว้ หลินซินเหยยี นจ่ายเงิน แลว้ หิ้วถงุ เดินออกประตูไป ผา่ นไป3ชว่ั โมง ถุงเลก็ ถุงใหญ่ พวกเธอถือจนเตม็ มือท้งั สองขา้ งแลว้ ในเวลาต่อมา หลินซินเหยยี นเห็นร้านเส้ือขนเป็ ดร้านหน่ึงแบรนดA์ Q เธอหยดุ ฝี เทา้ ลง เม่ือก่อน ตอนที่อยปู่ ระเทศA ตอนน้นั เธอยงั เด็กมาก จวงจื่อจิ่นก็มีเงินไม่มาก ทุกคร้ังเม่ือถึงฤดูหนาวจะ หนาวเป็ นพิเศษ ตอนน้นั เธอกลวั ช่วงฤดูหนาวที่สุด เธอจาํ ไดว้ า่ ตอนเธอ12ขวบ จวงจ่ือจ่ินใชเ้ งินเดือนท้งั เดือน ซ้ือเส้ือขนเป็ ดทรงสลิมเขา้ รูปใหเ้ ธอ ตวั หน่ึง กค็ ือแบรนดน์ ้ี นนั่ เป็ น ชุดท่ีอบอนุ่ ที่สุดท่ีเธอเคยใส่ เธอหนั ขา้ งไปทางป้ าหยู “ป้ าไปรอฉนั ในรถก่อนนะ” ป้ าหยพู ยกั หนา้ หิ้วของเดินจากไปก่อน หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไปในร้าน พนกั งานเขา้ มาตอ้ นรับ “ดา้ นน้ีเป็ นสินคา้ ใหม่ เชิญดูก่อนไดเ้ ลยคะ่ ” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดไ้ ปตามโซนที่พนกั งานแนะนาํ แต่เดินไปอีกโซนหน่ึงแทน เธอหาชุดน้นั ไมเ่ จออีกแลว้ คิดดูแลว้ รุ่นน้นั คงจะโดนลา้ งสตอ๊ กไปแลว้ ล่ะ มนั ก็ผา่ นมาต้งั หลายปี แลว้ นี่นา พนกั งานเดินตามมาแนะนาํ “ดา้ นน้ีเหมาะสาํ หรับวยั กลางคน คุณใส่เอง หรือวา่ ซ้ือไปใหค้ นอ่ืน คะ?”

หลินซินเหยยี นเห็นเส้ือโคท้ ขนเป็ ดสีเทาทรงยาวเลยเข่ามีฮดู้ ขนเฟอร์ชุดหน่ึง เธอจาํ ไดว้ า่ จวงจ่ือ จิ่นจะปวดขอ้ เขา่ เม่ืออากาศหนาว เป็ นมาต้งั แต่ตอนอยปู่ ระเทศA ดงั น้นั เธอเลยชอบเส้ือโคท้ ขน เป็ ดทรงยาว เธอบอกวา่ เวลาใส่มนั ช่วยปกป้ องเขา่ ได้ อีกอยา่ งจวงจ่ือจิ่นสูงราว165 เวลายนื ข้ึน ใส่ทรงยาวกย็ งั คงดูดี หลินซินเหยยี นจบั ดูเน้ือผา้ ท่ีละเอียดของเส้ือโคท้ ขนเป็ ด ก็หวนกลบั ไปนึกถึงเรื่องราวมากมาย ตอนอยกู่ บั จวงจื่อจิ่น “ตวั น้ี ยงั มีไซส์Mอีกม้ยั คะ?” พนกั งานส่ายหนา้ “มีแตไ่ ซส์L XL XXLค่ะ ถา้ หากวา่ คุณตอ้ งการ ฉนั ใหส้ าํ นกั งานใหญส่ ่งมา ใหไ้ ดค้ ่ะ ถา้ หากวา่ คุณไมอ่ ยากเขา้ มาเอาเอง เรามีบริการส่งใหค้ ่ะ” หลินซีเหยยี นคิดอยพู่ กั หน่ึง “ง้นั ช่วยส่งมาใหฉ้ นั หน่อย1ตวั คะ่ ” “ไดค้ ่ะ คุณจะเขา้ มาเอาเอง หรือวา่ ใหเ้ ราส่งไปใหค้ ะ?” “ฉนั เอาท่ีอยใู่ หค้ ่ะ พวกคุณช่วยส่งไปใหฉ้ นั หน่อยนะคะ” เธอกลวั วา่ ถา้ ตนเองเจอกบั จวงจ่ือจิ่น ก็จะทาํ ใหเ้ ขาโกรธอีก ดงั น้นั เลยตดั สินใจใหค้ นจากร้านเส้ือผา้ ส่งใหด้ ีกวา่ “ง้นั กไ็ ดค้ ่ะ คุณทิ้งท่ีอยเู่ อาไวน้ ะคะ” พนกั งานยนื่ กระดาษกบั ปากกาใหเ้ ธอ “เบอร์ติดต่อของคุณ กท็ ิ้งเอาไวด้ ว้ ยนะคะ หลงั จากเราส่งของใหแ้ ลว้ จะแจง้ ใหท้ ราบคะ่ ” หลินซินเหยยี นตอบอืม ทิ้งท่ีอยขู่ องตระกลู หลินไว้ จากน้นั กท็ ิ้งเบอร์ติดต่อของตนไว้ จ่ายเงิน แลว้ กอ็ อกจากร้านไป ตระกลู หลินในขณะน้นั ถกู สงั่ ปิ ดพ้นื ท่ี คนใชแ้ ละจวงจ่ือจิ่นถกู นาํ ตวั ไปสอบสวนที่สถานีตาํ รวจ หลินกวั๋ อนั เสียชีวติ อยู่ บนเตียง ตอนน้ีหมอนิติเวชกาํ ลงั ชนั สูตรศพ

“หอ้ งนอนไม่มีร่องรอยการตอ่ สูใ้ ดๆ จากปากคาํ ของคนใช้ หลงั จากท่ีจวงจื่อจิ่นเขา้ มาอาศยั กม็ ี ความสมั พนั ธท์ ่ีดีกบั หลินกว๋ั อนั จวงจ่ือจ่ินทาํ อาหารใหห้ ลินกว๋ั อนั ทานทุกวนั ท้งั สองคนแทบ จะตวั ติดกนั ตลอด ไม่น่าจะเป็ นการฆาตกรรม” ตอนแรกเส่ินเผยซวนกส็ งสยั วา่ จวงจื่อจิ่นเป็ นคนฆ่าหรือไม่ ยงั ไงเมื่อก่อนหลินกวั๋ อนั กเ็ ลวมาก แต่วา่ หลงั จากมาถึงท่ีเกิดเหตุ หลกั ฐานท่ีใชฆ้ ่าเขาสกั ชิ้นกไ็ มม่ ี จงจิ่งหา้ วลืมตาข้ึนมองไปยงั เสิ่นเผยซวน “ถา้ หากเป็ นนาย นายจะยอมยกโทษใหก้ บั คนท่ีหกั หลงั นาย ตามดว้ ยทาํ ร้ายลูกนายจนตาย และไม่สนใจไยดีนายนานหลายปี ม้ยั ?” เสิ่นเผยซวนคิดสกั พกั กส็ ่ายหนา้ “ไม่ ฉนั ไมไ่ ดบ้ า้ สกั หน่อย…” เสิ่นเผยซวนเขา้ ใจความหมายของเขาอยา่ งรวดเร็ว “นายกาํ ลงั สงสยั …” “ไม่ใช่สงสยั ”เขาแน่ใจ ตอนน้นั จวงจ่ือจ่ินยนื ยนั หนกั แน่นท่ีจะแต่งงานอีกคร้ังกบั หลินกว๋ั อนั แต่งงานอีกรอบไดไ้ ม่นาน หลินกว๋ั อนั ก็เกิดเร่ืองข้ึน เขาไมค่ ิดวา่ นี่เป็ นแคเ่ รื่องบงั เอิญแน่ๆ ตอนน้ีเองที่หมอนิติเวชเดินลงมาจากบนตึก เสิ่นเผยซวนรีบเดินเขา้ ไปหา “มีเบาะแสอะไรม้ยั ?” หมอนิติเวชพยกั หนา้ “มี” เสิ่นเผยซวนขมวดคิ้ว “พบอะไร?” “ตอนน้ีผมเองก็ยงั สรุปอะไรไมไ่ ด้ คาํ ตอบที่แน่นอน รอผมกลบั ไปตรวจสอบทางเคมีก่อนถึงจะ สามารถบอกได”้ หมอนิติเวชตอบ เสิ่นเผยซวนถาม “เม่ือไหร่ถึงจะรู้ผล?” “อยา่ งชา้ ท่ีสุด วนั มะรืนน้ี” หมอนิติเวชตอบ

“ผมเขา้ ใจแลว้ พาเขากลบั เขา้ ไปเถอะ” เสิ่นเผยซวนสงั่ ลกู นอ้ ง เขาเดินมาขา้ งจงจิ่งหา้ ว “นี่ถา้ หากวา่ เป็ นจวงจ่ือจ่ินจริงๆ…” ประโยคถดั ไปเขาไม่ไดพ้ ดู มนั ออกมา หากวา่ เป็ นจวงจ่ือจ่ินจริง ฆ่าคนถือวา่ ผดิ กฎหมาย ตอ้ ง รับผดิ ทางอาญา เช่นน้นั หลินซินเหยยี นจะทาํ ยงั ไง? “นายพยายามเก็บเงียบเอาไว้ อยา่ ไดแ้ พร่งพรายออกไป”ตอนน้ียงั ไมเ่ ลวร้ายท่ีสุด ยงั ดีที่ยงั ไมม่ ี หลกั ฐานพสิ ูจนไ์ ดว้ า่ จวงจื่อจิ่นเป็ นคนฆ่า ตอนที่ 322 อย่าหลดุ ปากล่ะ ตอนน้ีทาํ ไดเ้ พยี งปิ ดบงั หลินซินเหยยี นไว้ “ถา้ มีอะไรคืบหนา้ รายงานฉนั ไดต้ ลอด”จงจิ่งหา้ วมองดูเวลาครู่หน่ึง “ฉนั ขอตวั ก่อน” เสิ่นเผยซวนตอบโอเค เดินถึงหนา้ ประตจู งจิ่งหา้ วก็หยดุ ฝี เทา้ ลง “นายตวั คนเดียว คืนน้ีมากินม้ือส่งทา้ ยปี เก่าที่บา้ นส”ิ เสิ่นเผยซวนไมใ่ ช่คนเมืองB คนในครอบครัวกไ็ มอ่ ยทู่ ่ีน่ี คืนขา้ มปี เขาไม่อยบู่ า้ นฉลองปี ใหม่ พวกเขาสามคนก็จะนดั เจอกนั ขา้ งนอก ปี น้ีไม่เหมือนเดิม ซูจา้ นแตง่ งานแลว้ มีครอบครัวเป็ น ของตนเองแลว้ เขากม็ ีหลินซินเหยยี นและลกู สองคน คืนส่งทา้ ยปี เก่าออกไปไหนไม่ไดแ้ น่นอน เห็นชดั วา่ เสิ่นเผยซวนรู้สึกอา้ งวา้ งโดดเด่ียว “ได”้ เสิ่นเผยซวนยมิ้ “ฉนั คิดวา่ พวกนายมีครอบครัวแลว้ จะลืมฉนั ไปแลว้ ซะอีก”

จงจิ่งหา้ วพดู เตือนเขาประโยคหน่ึง “อยา่ หลุดปากละ่ ” “ฉนั รู้แลว้ น่า” จงจ่ิงหา้ วเดินออกจากวลิ ลา่ ดา้ นนอกหิมะตกหนกั ลงมาเรื่อยๆ เส้ือคลมุ สีเทาปลิวไปตามลม หนาว หิมะค่อยๆร่วงลงมา ตกลงบนเสน้ ผมของเขา เขากดป่ ุมปลดลอ็ กท่ีกญุ แจรถ ไฟรถยนต์ กะพริบออกมาครู่หน่ึง เขาเปิ ดประตรู ถและเขา้ ไปนงั่ เปิ ดกระจกรถลงมองดูวลิ ล่าท่ีใกลจ้ ะถกู หิมะปกคลมุ จนหมดครู่หน่ึง แลว้ ดึงสายตากลบั มา สตาร์ทรถขบั ออกไป รถยนตจ์ อดลงที่ตระกลู จง ชายคาบา้ นแขวนไวด้ ว้ ยโคมแดง ในค่าํ คืนหิมะขาวโพลน สวา่ ง แพรวพราวเป็ นพเิ ศษ เขาเดินเขา้ ประตู เห็นเด็กสองคนกาํ ลงั แขวน‘ประทดั , ปลา…’ของตกแตง่ วนั ปี ใหมต่ ่างๆนาๆ พวกเขารู้สึกสนุกสนาน เลยต่ืนเตน้ ดีใจมาก จงฉีเฟิ งและเฉิงยซู่ ่ิวตามประกบ กลวั พวกเขาไมร่ ะวงั หกลม้ ข้ึนมา ป้ าหยเู ดินเขา้ มารับเส้ือคลุมท่ีเขาถอดออก “เธอล่ะ?” จงจ่ิงหา้ วถาม “อยใู่ นหอ้ งคะ่ ” ป้ าหยตู อบ “นอนกลางวนั หรอ?” จงจ่ิงหา้ วถามอีก ป้ าหยสู ่ายหนา้ “ออกไปชอ้ ปปิ้ งคะ่ ” เธอพดู อวด “แลว้ ยงั ซ้ือเส้ือใหป้ ้ าดว้ ยนะคะ ป้ าไมเ่ คยเจอ ผหู้ ญิงท่ีดีขนาดน้ีมาก่อนเลย” พดู ถึงประโยคหลงั ป้ าหยกู ็สะอ้ืนข้ึนมา

ตลอดชีวติ ของเธอไม่ไดแ้ ตง่ งาน ไม่มีลกู แมว้ า่ จงจ่ิงหา้ วจะดีกบั เธอ ใหเ้ งินเธอมากมาย แตว่ า่ ไม่เคยมีใครซ้ือของใหเ้ ธอมาก่อน จงจ่ิงหา้ วตบบ่าเขาเบาๆ “ผมข้ึนไปดูเธอหน่อย” ป้ าหยพู ดู อยา่ งยมิ้ หวาน “รีบข้ึนไปเถอะค่ะ” ช้นั บน หลินซินเหยยี นนงั่ อยตู่ รงหนา้ ต่างเบย์ กอดหมอนอิงไวใ้ นออ้ มแขน สองมือเทา้ คางมอง หิมะที่ตกลงมาเรื่อยๆดา้ นนอก แมแ้ ต่ประตหู อ้ งถูกเปิ ดออกเธอก็ไมร่ ับรู้ถึงสิ่งใด จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ ไป มือวางลงบนบ่าของเธอ “คิดอะไรอย?ู่ ” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ขณะน้นั จงจ่ิงหา้ วเห็นขอบตาเธอแดงๆ เอ้ือมมือไปลบู แกม้ ของเธอ “เป็ นอะไร?” “ฉนั คิดถึงคุณแม”่ หลินซินเหยยี นโอบเอวของเขา จริงๆแลว้ เธออยากไปดูเขาท่ีตระกลู หลิน แต่ วา่ ก็กลวั จะทะเลาะกนั พวกเธอฉลองปี ใหม่ดว้ ยกนั มาโดยตลอด นี่เป็ นคร้ังแรกท่ีพวกเธอไม่ไดฉ้ ลองดว้ ยกนั เธอรู้สึก เสียใจ “ถา้ ง้นั ใหฉ้ นั ส่งคนไปรับเธอมาม้ยั ?” จงจิ่งหา้ วลองถามดู หลินซินเหยยี นส่ายหวั “ช่างเถอะ ฉนั กลวั วา่ เราจะทะเลาะกนั อีก จริงๆแลว้ ฉนั แค่คิดไม่ออก หลินกว๋ั อนั เป็ นคนเห็นแก่ตวั คนหน่ึง เคา้ น่าจะร”ู้ “เลิกคิดไดแ้ ลว้ เปลี่ยนเส้ือผา้ หน่อยม้ยั อีกสกั พกั พวกเราก็จะไปกินม้ือส่งทา้ ยปี เก่ากนั แลว้ ” จง จิ่งหา้ วต้งั ใจดึงความสนใจเธอไปท่ีอื่น

“จริงสิ ฉนั ซ้ือเส้ือผา้ ใหค้ ุณ คุณลองสวมดูวา่ ใส่ไดร้ ึเปลา่ ” เธอปลอ่ ยจงจ่ิงหา้ ว สวมรองเทา้ สลิป เปอร์ แลว้ เปิ ดถงุ ท่ีวางอยบู่ นเตียงออก หยบิ สูทท่ีอยขู่ า้ งในออกมา “ฉนั เห็นวา่ มนั เหมาะกบั คุณ เลยซ้ือมา” เส้ือผา้ ของจงจิ่งหา้ วลว้ นแตส่ ง่ั ทาํ มาจากต่างประเทศ 1ปี 4ฤดู เขาไม่จาํ เป็ นตอ้ งไปซ้ือเส้ือผา้ ใน หา้ ง ท่ีนนั่ มีไซส์ของเขา ทุกฤดูจะส่งมา เขาเดินเขา้ มา หลินซินเหยยี นก็คึกคกั ดีใจ “คุณลองสวมดูไดม้ ้ยั ?” จงจ่ิงหา้ วตอบอืมอยา่ งใหเ้ กียรติ หลินซินเหยยี นถอดเส้ือบนตวั เขาออก แลว้ สวมชุดที่เธอซ้ือใหเ้ ขา้ ไป พอดีตวั มาก จริงๆแลว้ เธอ เองก็ไม่รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วสวมไซส์อะไร แต่ในฐานะดีไซเนอร์คนหน่ึง เลยคอ่ นขา้ งเขา้ ใจโครงสร้าง ร่างกายของมนุษย์ แค่เห็นส่วนสูงกบั น้าํ หนกั โดยประมาณของคนคนหน่ึง ก็สามารถรู้แลว้ วา่ สวมเส้ือผา้ ไซส์อะไรถึงจะเหมาะสม เธอจดั ปกคอเส้ือใหเ้ ขา รีดคอเส้ือจนเรียบอยา่ งพิถีพิถนั เธอทาํ แกม้ ป่ อง “ฉนั เองยงั ไมก่ ลา้ ท่ีจะ ซ้ือเส้ือผา้ แพงขนาดน้ีใส่มาก่อนเลย” เมื่อก่อนเธอคิดแตจ่ ะประหยดั เงินไวใ้ หล้ กู ท้งั สอง นี่เป็ นคร้ังแรกที่เธอใชเ้ งินอยา่ งฟ่ มุ เฟื อย แถม ยงั หมดไปกบั ผชู้ ายคนน้ีเยอะท่ีสุด จงจิ่งหา้ วยมิ้ บางๆ “ถา้ ง้นั คุณ รักผมมาก ยงิ่ กวา่ รักตวั คุณเองใช่ม้ยั ล่ะ?” ตนเองรู้สึกเสียดาย แต่เอาใหเ้ ขา? หลินซินเหยยี นเบะปาก “ฉนั เสียใจแลว้ ละ่ พรุ่งน้ีฉนั จะเอาไปคืน” จงจิ่งหา้ ว “…” “หา้ มคืน”

เขาชอบ ไม่ใช่เพราะวา่ ราคาแพงของชุด แต่เป็ นเพราะหลินซินเหยยี นเลือกใหเ้ ขา ตอ่ ใหเ้ ป็ น ร้านธรรมดาขา้ งทาง เขากใ็ ส่ หลินซินเหยยี นเอาเส้ือผา้ เกบ็ ใส่ถงุ จงใจพดู วา่ “ถึงคุณหา้ ม ก็ไม่มีประโยชนห์ รอก” เขาเลิกคิว้ ข้ึน นยั นต์ าเป็ นประกาย “ง้นั หรอ?” “ช่ะ…ใช่ ไม่ ไม่ใช่…”เผชิญหนา้ กบั ใบหนา้ เหมือนยมิ้ แต่กเ็ หมือนไมย่ มิ้ ของเขา เธอรีบกลบั คาํ ทนั ที “สายไปแลว้ ”เขาพดู ยงั ไม่ทนั จบ กค็ วา้ เธอเขา้ มาไวใ้ นออ้ มกอดเรียบร้อยแลว้ หลินซินเหยยี น ปฏิเสธ “คุณอยา่ มาล่มุ ล่ามนะ” “ผมลมุ่ ล่ามตรงไหน? หืม?”เขาโอบเอวเธอเขา้ มา ริมฝี ปากประทบั ลงบนแกม้ ของเธออยา่ งสนิท สนม หลินซินเหยยี นรีบกลบั คาํ “ไม่คืนแลว้ ถา้ คุณชอบต่อไปฉนั จะซ้ือใหอ้ ีก” แบบน้ี เธอคงจะลม้ ละลายแน่ๆ “อืม วา่ ง่ายแบบน้ีสิ” เขาจุบ๊ แกม้ เธอคร้ังหน่ึง “เราลงไปกนั เถอะ” ก๊อกก๊อก— ขณะน้นั เสียงเคาะประตดู งั ข้ึนมาพอดี เป็ นป้ าหยู“คุณชายคะ คุณผหู้ ญิงคะ ตอนน้ีเราตอ้ งออก เดินทางกนั แลว้ นะคะ” จงจ่ิงหา้ วตอบวา่ รู้แลว้ เขาปล่อยหลินซีนเหยยี นออกเพ่อื ใหเ้ ธอจดั ผมที่ถูกเขากอดจนยงุ่ เหยงิ ผมของเธอ ตรงยาวถึงกลางหลงั ไมเ่ คยผา่ นการดดั เงางามอยา่ งมาก “อยา่ ใหพ้ วกเขารอเลย”หลินซินเหยยี นกลา่ ว

พวกเขาสองคนเดินลงมาช้นั ล่าง เสิ่นเผยซวนก็มาถึงแลว้ เพราะเคยอยกู่ บั เดก็ ท้งั สองคนมาก่อน เลยสนิทกบั เขามาก หลินลุ่ยซีดีอกดีใจท่ีสุด ลากเขาเขา้ มาแลว้ พดู ข้ึนวา่ “เรามีดอกไมไ้ ฟเยอะ เลย คุณมาจุดดว้ ยกนั กบั หนูม้ยั คะ?” เสิ่นเผยซวนเทา้ คาง แกลง้ ทาํ เป็ นใชค้ วามคิด “ดอกไมไ้ ฟ สนุกม้ยั ?” หลินลยุ่ ซีพดู อยา่ งไร้เดียงสาสุดๆ “สนุกสิคะ” เธอใชม้ ือทาํ ท่าทาง “เป็ นแบบน้ีคะ่ พอเสียงชิ่วล อยข้ึนไปกลางอากาศ จากน้นั เสียงดงั ป้ ุง ระเบิดออก กจ็ ะมีดอกไมใ้ หญส่ ่องแสงระยบิ ระยบั สวยมากๆเลยค่ะ ” หลินซีเฉินกลบั ยนื เอามือปิ ดตาอยดู่ า้ นขา้ ง อดไม่ไดจ้ ริงๆที่จะพดู คอ่ นแคะเธอ“เธอคิดวา่ คุณอา เสิ่นเขาจะไมร่ ู้ไดย้ งั ไง เขาต้งั ใจหยอกเธอเลน่ น่ะ” หลินลุ่ยซีกะพริบตาปริบๆ “หยอกฉนั เลน่ ทาํ ไม?” หลินซีเฉิน “…” เขาหมดคาํ จะพดู ทนั ใดน้นั หลินลยุ่ ซีเห็นหลินซินเหยยี นที่กาํ ลงั ลงมาก็วง่ิ เขา้ ไปหา เงยหนา้ ข้ึนแลว้ พดู อยา่ งออด ออ้ น “หมา่ มี๊ หนูหิวแลว้ ” “พวกเราไปกนั ตอนน้ีเถอะ ทางร้านอาหารโทรมาบอกวา่ เตรียมเสร็จเรียบร้อยแลว้ ” เฉิงยซู่ ่ิวถือ เส้ือคลมุ ของจงฉีเฟิ งยน่ื ใหเ้ ขา “สวมนี่ก่อน” จงจ่ิงหา้ วอุม้ เด็กหญิงตวั นอ้ ยท่ีกาํ ลงั กอดขาหลินซินเหยยี นข้ึนมา เดก็ หญิงนอ้ ยไมร่ ู้วา่ วนั น้ีเป็ นอะไร จะใหห้ ลินซินเหยยี นอมุ้ “หม่าม๊ีอุม้ ” “ไม่ได”้ จงจ่ิงหา้ วปฏิเสธ เดก็ หญิงนอ้ ยไม่พอใจ “ทาํ ไมละ่ ?”

จงจ่ิงหา้ วเหล่มองทางหลินซินเหยยี นแวบหน่ึง “ดูเธอผอมขนาดน้นั อมุ้ ไมไ่ หวหรอก” “อุม้ ไหวสิ เมื่อก่อนเธอยงั อมุ้ หนูกบั พี่ชายพร้อมกนั ไดเ้ ลย” หลินลุ่ยซีโตแ้ ยง้ คิดในใจ คุณไมเ่ ขา้ ใจหม่ามี๊ดีเท่าหนูหรอก “หม่ามี๊หนูไดร้ ับบาดเจบ็ อุม้ ไม่ได”้ ป้ าหยพู ดู แทรกออกมา นึกถึงรอยฟกช้าํ เขียวมว่ งท่ีน่าตกใจ บนเอวของหลินซินเหยยี น “หอ้ งอาบน้าํ ดา้ นบน ไมไ่ ดท้ าํ ที่กนั ลื่นไวใ้ ช่ม้ยั คะ?” ตอนที่ 323 ไม่หวน่ั ไหวต่อส่ิงล่อใจ ป้ าหยไู มเ่ คยแต่งงานมาก่อน แต่เรื่องของสามีภรรยากพ็ อรู้อยู่ เพยี งแตไ่ ม่คิดวา่ จะบา้ ไดถ้ ึงข้นั น้ี ทุกสายตาก็หนั ไปมองตาม จงจิ่งหา้ วก็เหมือนกนั “คุณไดร้ ับบาดเจ็บหรอ? เจบ็ ตรงไหน?” หลินซินเหยยี นยงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู ป้ าหยกู แ็ ยง่ พดู ข้ึนมาก่อน “เธออาบน้าํ แลว้ ล่ืนลม้ บนเอวมีรอย เขียวช้าํ ตอนที่เธอกินขา้ ว เส้ือยบั ข้ึนไป ป้ าก็เลยเห็น ถา้ หากป้ าไม่เห็นเขา้ เธอก็คงไมพ่ ดู มนั ออกมาแน่” “เร่งด่วนรึเปล่า ไปตรวจที่โรงพยาบาลม้ยั ?”เฉิงยซู่ ่ิวพดู อยา่ งเป็ นห่วง “ไมเ่ ป็ นไรคะ่ ไม่เป็ นไร”หลินซินเหยยี นพยายามใชเ้ สียงปกติ พดู กบั เฉิงยซู่ ่ิว ขณะน้นั เอง เธออยากท่ีจะมดุ ดินหนีเหลือเกิน ไมอ่ ยากเผชิญหนา้ กบั ใครท้งั น้นั จงจ่ิงหา้ วใชค้ วามคิด เมื่อคืนวานน้ีเธอลื่นลม้ ? เขาไมร่ ู้ไดย้ งั ไง?