กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

เขามองไปขา้ งนอก กเ็ ห็นหลินซินเหยยี น เขาเมม้ ปากแน่น มาแลว้ ทาํ ไมไมเ่ ขา้ มา? เขาโยนแฟ้ มเอกสารในมือลงบนโตะ๊ เสียงดงั ปัง ผชู้ ายรู้ตวั รีบเดินไปเอา กพ็ ดู ข้ึนวา่ “แฟนของ ผชู้ ่วยกวนสวยเหมือนกนั นะครับ” จงจ่ิงหา้ วหรี่ตา แฟนของกวนจิ้ง? ผชู้ ายคิดวา่ จงจ่ิงหา้ วสนใจ กช็ ้ีไปท่ีหลินซินเหยยี น “กค็ ือเธอ เม่ือก้ีนงั่ ลิฟตข์ ้ึนมาพร้อมผม บอก วา่ มาหากวนจิ้ง กย็ นื คุยกบั ตลอด” จงจ่ิงหา้ วนง่ั พงิ หลงั ลงไป ปลดกระดุมแขนเส้ือ สีหนา้ เคร่งขรึม ขยบั ริมฝี ปาก“เรียกเขาเขา้ มา” ผชู้ ายรู้สึกวา่ บรรยากาศรอบดา้ นหนาวเหน็บข้ึนมาทนั ที เขาเดินไปท่ีหนา้ ประตูเพือ่ เรียกกวนจิ้ง “ประธานจงเรียกคุณ” กวนจิ้งมองหลินซินเหยยี น “เขา้ ไปพร้อมกนั ?” หลินซินเหยยี นเห็นผชู้ ายถือแฟ้ มเอกสารออกมาแลว้ คิดวา่ จงจ่ิงหา้ วคงยงุ่ เสร็จแลว้ ก็เลยพยกั หนา้ กวนจิ้งกบั หลินซินเหยยี นเขา้ ไป ผชู้ ายไม่ไดส้ นใจอยากจะซุบซิบ เมื่อก้ีเพียงแคป่ ากเร็วไป หน่อย “ประธานจงผมไปทาํ งานก่อนนะครับ” ผชู้ ายพดู “เดี๋ยวก่อน” จงจ่ิงหา้ วยนื ข้ึน บนตวั เขาใส่แค่เส้ือเชิ้ต แขนเส้ือพบั ข้ึน มองเห็นแขนอนั บึกบึน ของเขา เขาดึงคอเส้ือ “พดู คาํ พดู ท่ีคุณพดู เมื่อก้ีอีกรอบ ใหพ้ วกเขาฟัง” ตอนที่ 332 แผนการของหลวิ เฟยเฟย

ผชู้ ายสีหนา้ ตะลึง เม่ือก้ีเขาพดู อะไรไป? ดูเหมือนเขา้ ใจแลว้ เขาก็หนั ไปมองกวนจิ้ง “ออ เมื่อก้ีผมบอกประธานจงวา่ แฟนคุณสวยดี” ร่างกวนจ่ิงเอียงไปนิดหน่ึง จนเกือบลม้ วนิ าทีตอ่ มาก็เบิกตากวา้ งจอ้ งหนา้ ผชู้ าย “บา้ เหรอ ตา คุณอยทู่ ี่ตาตมุ่ เหรอ? ผมไปเอาแฟนมาจากไหน?” หลินซินเหยยี นยนื อยขู่ า้ งจงจ่ิงหา้ ว มองเห็นเสน้ เลือดบนหนา้ ผากเขา เธอขยบั ตวั เขา้ ไปใกลเ้ ขา อยา่ งเงียบๆ บ่นเองในใจ คนอื่นเขาไม่รู้ถึงไดเ้ ขา้ ใจผดิ ไม่ใช่เหรอ? จาํ เป็ นตอ้ งโกรธขนาดน้ี? ผชู้ ายรู้สึกงง นี่มนั เรื่องอะไรกนั ? มองไปท่ีกวนจิ้ง แลว้ หนั ไปมองหลินซินเหยยี น เขาพดู อะไรผดิ ไปหรือ ผชู้ ายเหงื่อท่วมหวั “คือวา่ ผม……” หลินซินเหยยี นรู้แก่ใจวา่ ผชู้ ายคนน้ีนิสยั แปลก เพราะเธอไมอ่ ยากรบกวนเขาทาํ งาน ไมไ่ ดเ้ ขา้ มา ทนั ที ถึงทาํ ใหค้ นอื่นเขา้ ใจผิด เธอไม่อยากใหจ้ งจ่ิงหา้ วโมโหใส่คนอื่น เธอมองผชู้ าย “ความจริง ฉนั มาหาประธานจงของพวกคุณ คุณไปทาํ งานก่อนเถอะ” ผชู้ ายไม่กลา้ เขามองไปที่จงจิ่งหา้ ว เหมือนกาํ ลงั รอคาํ สงั่ จากเขา จงจิ่งหา้ วพดู เสียงเคร่งขรึม “ไม่ไดย้ นิ วา่ เธอพดู อะไรเหรอ?” ผชู้ ายอา้ ปากคา้ ง เขารู้อะไรแลว้ ใช่ไหม?

ผหู้ ญิงคนน้ี……. “ยงั ไม่ไป?” กวนจิ้งตาขึงใส่เขา ผชู้ ายเดินออกไปอยา่ งรีบร้อน ไมไ่ ดส้ งั เกตเห็นประตู ชนเขา้ อยา่ งจงั จนหนา้ ผากนูนข้ึนทนั ที กวนจิ้งมองเขา “สายตามีปัญหา วา่ งก็ไปตรวจท่ีโรงพยาบาลหน่อยนะ” “ตอ้ งไปตรวจสายตาหน่อยแลว้ ” ผชู้ ายจบั หนา้ ผากแลว้ รีบวง่ิ ออกไป กวนจิ้งยมิ้ อยา่ งประจบ “สายตาไมด่ ี ยงั จบั คูไ่ ปเร่ือย” เสียดายท่ีจงจ่ิงหา้ วไมใ่ ส่ใจ จอ้ งหนา้ เขาอยา่ งเยน็ ชา กวนจิ้งรู้สึกใจไมด่ ี หนั ไปขอความช่วยเหลือหลินซินเหยยี น น่ีไม่ใช่ความผดิ ของเขา อยา่ มาทรมานเขาเลย หลินซินเหยยี นอยากเปิ ดปากพดู จงจิ่งหา้ วก็พดู ข้ึนมา “คุณจะพดู แทนเขา?” เธอจึงตดั สินใจหุบปาก กวนจิ้งกท็ าํ ท่าทางรอใหเ้ ขาเชือด เขารู้สึกวา่ วนั น้ีโชคไมด่ ีเป็ นพิเศษ หลินซินเหยยี นเอามือคลอ้ งแขนเขาไว้ ถามวา่ “คุณเลิกงานก่ีโมง?” จงจ่ิงหา้ วยงั ไมห่ ายโกรธ ไม่ไดต้ อบ หลินซินเหยยี นเขยง่ เทา้ ไปกอดคอเขาแลว้ พดู ออ้ น “ฉนั หิวแลว้ พวกเราไปกินขา้ วกนั ดีไหม?” เธอแอบโบกมือใหก้ วนจิ้งโดยไม่ใหจ้ งจิ่งหา้ วเห็น กวนจิ้งเขา้ ใจแลว้ กแ็ อบขยบั ตวั ไปทางประตู

จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ มองเธอ เธอยมิ้ จนตาเป็ นประกายสดใส เขาไม่ไดเ้ งยหนา้ “โครงการรับซ้ือ กิจการคร้ังน้ี คุณรับผิดชอบ” กวนจิ้งโลง่ ใจ “ครับ” พดู จบกร็ ีบเดินออกไป จากน้นั กป็ ิ ดประตอู อฟฟิ ศ หลินซินเหยยี นปลอ่ ยมืออยากดึงกลบั จงจิ่งหา้ วกอดเอวเธอไว้ ใชแ้ รงดึง ร่างของเธอชนเขา้ ที่ กลางอกเขา เขาเบป้ าก “ทาํ ไม หลอกใชผ้ มเสร็จ ก็อยากไป?” ร่างท้งั สองแนบชิดกนั หลินซินเหยยี นกม้ หวั พดู เสียงเบา “คุณข้ีใจนอ้ ยเกินไป” เขาจบั คางของเธอยกข้ึน จูบลงไปบนริมฝี ปากของเธอ“ผมข้ีใจนอ้ ยตรงไหน?” เขาปกติดีจะตาย? ผชู้ ายที่ไหนจะไปยอมรับผหู้ ญิงของตวั เอง ถูกพดู วา่ เป็ นแฟนของผชู้ ายคน อื่น? ผชู้ ายเอาแตใ่ จ หลินซินเหยยี นคิดในใจ เธอทาํ ท่างุ่มง่าม “คุณโทรหาซูจา้ นหน่อย ฉนั อยากเจอเขา” จงจิ่งหา้ ว “…….” “ใช่แลว้ คุณเรียกฉนั มาทาํ ไม?” หลินซินเหยยี นนึกข้ึนได้ ช่วงน้ีเขายงุ่ มาก ออกเชา้ กลบั ดึก ไมไ่ ดน้ ง่ั กินขา้ วดีๆกบั เธอเลย เขาใหเ้ ลขาจองท่ีไว้ อยากกิน ขา้ วตามลาํ พงั กบั เธอ เพราะฉะน้นั จึงเรียกเธอมา จงจ่ิงหา้ วไม่ไดต้ อบ แตถ่ ามกลบั “เรียกซูจา้ นมาทาํ ไม?” หลินซินเหยยี นคิดถึงอาการเสียใจของฉินยาแลว้ กถ็ อนหายใจ เธอเงยหนา้ มองจงจ่ิงหา้ ว“ฉนั อยากตอ่ ยเขา”

จงจ่ิงหา้ วมองเธออยสู่ กั พกั ขนตากะพริบ เขานวดขมบั ทนั ใดน้นั ไมร่ ู้จะหวั เราะหรือร้องไหด้ ี “คุณโทรหาเขาหน่อย” หลินซินเหยยี นแนบตวั อยทู่ ี่อกของเขา จบั คอเส้ือเขาไว้ นอ้ ยมากที่เธอ จะออ้ นเขาแบบน้ี ยงั ออดออ้ นดว้ ยท่าทางแบบน้ี จงจ่ิงหา้ วสายตายมิ้ แยม้ จงใจไม่พดู หลินซินเหยยี นจบั ปกเส้ือเขาไว้ ดึงเขา้ หาตวั เอง จมกู แนบจมูก เขาสามารถมองเห็นขนบางๆบน หนา้ ของเธอ และเมด็ เหงื่อเลก็ ๆบนหนา้ ผากเธอ เธอแกลง้ ทาํ ท่าทางโหดเห้ียม “คุณโทรหรือไมโ่ ทร?” หลินซินเหยยี นมีแผนการในใจ เธอโทรเองกบั จงจ่ิงหา้ วโทรมนั ต่างกนั ถา้ เธอโทร ตอนที่แสดงความไมพ่ อใจตอ่ หนา้ เขา นนั่ ก็เป็ นเรื่องของเธอคนเดียว ถา้ หากจงจิ่ง หา้ วเป็ นคนโทร ตอนที่เธอแสดงความไม่พอใจต่อเขา หรือวา่ พดู จาไมน่ ่าฟัง ก็แสดงวา่ จงจ่ิง หา้ วก็คิดแบบน้ีเหมือนกนั เพราะวา่ เขาเป็ นคนโทร จงจ่ิงหา้ วกะพริบตา ขนตาพนั อยกู่ บั เสน้ ผมของเธอ เขายมิ้ อยา่ งเอือมระอา ท้งั รู้สึกสนุกและ เอือมระอา “ฟังคุณทุกอยา่ ง” เขาเปลี่ยนวธิ ีพดู ทนั ที “แต่วา่ มีขอ้ แม”้ เธอนิ่งแลว้ ถาม “ขอ้ แมอ้ ะไร?” เขากม้ หนา้ ครุ่นคิด พดู อยา่ งมีความสนใจ “คุณเร่ิมก่อนสกั คร้ัง?” หลินซินเหยยี น “……”

หนา้ เธอแดงก่าํ จงจิ่งหา้ วกอดเธอไวแ้ น่น ไมไ่ ดแ้ กลง้ เธออีก มือขา้ งหน่ึงกอดเธอไว้ อีกขา้ งหน่ึง กดเบอร์โทรในออฟฟิ ศ โทรหาซูจา้ น เรียกเขาออกมากินขา้ ว ซูจา้ นตอบรับอยา่ งรวดเร็ว วางโทรศพั ทแ์ ลว้ จงจิ่งหา้ วมองเธอ ถามวา่ “แบบน้ีไดห้ รือยงั ?” หลินซินเหยยี นตอบเสียงต่าํ อืม แตว่ า่ จงจ่ิงหา้ วยงั ไปไมไ่ ด้ ยงั มีเอกสารตอ้ งจดั การใหเ้ สร็จในวนั น้ี เขาใหห้ ลินซินเหยยี นนงั่ บน ตกั เขา มือขา้ งหน่ึงกอดเธอไว้ อีกขา้ งหน่ึงเปิ ดเอกสารในแฟ้ มบนโตะ๊ ท้งั ภาษาจีน ภาษาองั กฤษ รายงานสถิติตา่ งๆ ศพั ทเ์ ฉพาะตา่ งๆ ส่วนมากเธอก็ดูไม่รู้เรื่อง ตาลายปวดหวั พงิ อยทู่ ี่อกของเขา รู้สึกง่วงจนหลบั ไป จงจิ่งหา้ วปรับท่าใหเ้ ธอ ใหเ้ ธอนอนสกั พกั “เดี๋ยวผมเรียกคุณเอง” หลินซินเหยยี นลืมตานิดหน่อย ตอบเสียงเรียบ จากน้นั เธอกห็ ลบั สนิทไปเลย ต่ืนมาตอนท่ีจงจิ่งหา้ วอมุ้ เธอข้ึนรถ เธอถามวา่ คุณจดั การเสร็จ แลว้ เหรอ จงจ่ิงหา้ วดึงเส้ือใหเ้ ธอ ตอบอืมคาํ เดียว “หิวแลว้ ใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เลยเวลาอาหารเยน็ ไปแลว้ ไปกินขา้ วตอนน้ี ไมร่ ู้วา่ ไปกินอาหารเยน็ หรือม้ือดึก แสงไฟเจิดจา้ ค่าํ คืนถูกสาดส่องเหมือนดง่ั กลางวนั ไม่นานจงจ่ิงหา้ วก็ขบั รถไปจอดในร้านอาหารหรูแห่งหน่ึง หลินซินเหยยี นมองไปนอกหนา้ ต่าง เห็นซูจา้ นกาํ ลงั ยนื คุยกบั ผหู้ ญิงคนหน่ึงอยรู่ ิมถนน

เธอลดกระจกลงมา ลมหนาวพดั เขา้ มา เธอรีบดึงเส้ือมาปิ ด จอ้ งมองผหู้ ญิงคนน้นั คิดในใจนนั่ ก็ คือแฟนเก่าของซูจา้ น? ตอนน้ียงั ไปมาหาสู่กนั ? เธอหร่ีตาลง เห็นไดช้ ดั วา่ ไมพ่ อใจ วนั น้นั หลิวเฟยเฟยออกจากโรงพยาบาลแลว้ ก็หาคนติดตามซูจา้ นตลอดเวลาเพอื่ หาโอกาส ทาํ ลายพวกเขา รู้วา่ ฉินยาออกจากบา้ นตระกลู ซูแลว้ ตอนน้ีคุณยา่ กพ็ ดู ไม่ไดแ้ ลว้ เธอคิดวา่ ตอนน้ีเป็ นเวลาที่ดึงตวั ซูจา้ นกลบั มา แตว่ า่ เธอรู้ดี จะใชว้ ธิ ีฝื นไม่ไดแ้ ลว้ เพราะวา่ การเจอกนั คร้ังน้ีของซูจา้ นเป็ นแผนการของเธอ แต่ วา่ เธอไม่ไดเ้ ขา้ ไปพดู กบั ซูจา้ นโดยตรง แตแ่ สดงเป็ นผหู้ ญิงที่ถกู โรคจิตตามรังควานช่วยเหลือ ตวั เองไมไ่ ด้ แน่นอนวา่ โรคจิต คนน้ี เธอเป็ นคนจดั มาเอง เธอเขา้ หาซูจา้ นเองก่อนไมไ่ ด้ กใ็ หซ้ ูจา้ นเขา้ มาพดู กบั เธอก่อน เธอไมเ่ ช่ือ ซูจา้ นจะทนดูเธอถกู โรคจิตรังควานได้ ถึงแมจ้ ะตดั ขาดความสมั พนั ธ์ ไม่วา่ ยงั ไงก็ เคยรักเธอไมใ่ ช่เหรอ? มีความรู้สึกมากกวา่ คนแปลกหนา้ ? เธอกะเวลาไวอ้ ยา่ งแม่นยาํ เป็ นไปตามคาด ตอนที่ซูจา้ นเห็นเธอถกู โรคจิตรังควาน กเ็ ขา้ มาช่วย เธอ ขณะที่ถูกโรคจิตดึงตวั เธอสะดุดขา

หลิวเฟยเฟยจงใจทาํ เป็ นไม่อยากรบกวนเธอ พดู วา่ ขอบคุณ แลว้ เลยเดินกะโผลกกะเผลกไปเอง ซูจา้ นไม่ไดอ้ ยากขอ้ งเกี่ยวอะไรกบั เธออีก แตพ่ อเห็นสภาพเธอเดินไดไ้ มม่ น่ั คง กย็ งั คงรู้สึกเป็ น ห่วง “คุณจะไปไหน ผมไปส่ง” ซูจา้ นพยงุ แขนเธอไว้ หลิวเฟยเฟยกม้ หนา้ “ช่างเถอะ ฉนั กลวั ทาํ ใหค้ ุณตอ้ งลาํ บากใจ” “ถึงแมว้ า่ เป็ นคนแปลกหนา้ กช็ ่วยเหลือกนั ได”้ คร้ังน้ีหลิวเฟยเฟยไมไ่ ดป้ ฏิเสธ “ขอโทษดว้ ย ก่อนหนา้ น้ีฉนั อยากใหค้ ุณกลบั มาหาฉนั จึงทาํ เร่ืองท่ีเลยเถิดไปหน่อย สร้าง ปัญหาใหช้ ีวติ คุณไม่นอ้ ย ตอ้ งขอโทษจริงๆ” ท่าทางใส่ใจคนอ่ืนของเธอ ดูเหมือนกลบั ไปเป็ น เธอในสมยั ก่อน ซูจา้ นอยใู่ นอาการเหมอ่ ลอยไปชวั่ ขณะ ตอนที่ 333 ฉันอยากสืบเรื่องแฟนเก่าเขา หลิวเฟยเฟยกม้ หนา้ ใชห้ างตาเพอ่ื สาํ รวจสีหนา้ ของซูจา้ น ถึงแมว้ า่ สีหนา้ ของเขาจะไม่ไดม้ ีอาการหวนั่ ไหวมาก แต่หลิวเฟยเฟยรู้ คร้ังน้ีเขาไมไ่ ดร้ ังเกียจ ตวั เอง ก่อนหนา้ น้ีเธอรีบร้อนเกินไป ถึงทาํ ใหเ้ ขารู้สึกไม่ชอบเธอ เธอลืมไปเร่ืองหน่ึง เธอจากไปนานมากแลว้ ความรู้สึกมนั จางหายไปนานแลว้ จนอาจจะหมด สิ้นไปแลว้ อยากไดเ้ ขากลบั คืนมาใหม่ ตอ้ งเริ่มที่ใจ

ทาํ ใหเ้ ขารู้สึกดีใจที่ไดอ้ ยกู่ บั เธอ พวกเขามีอดีตร่วมกนั มากมาย เร่ืองเหลา่ น้ีฉินยาทดแทนไมไ่ ด้ แน่นอน เธอยมิ้ จางๆ “คุณโทษฉนั ไหม?” ไมร่ อซูจา้ นตอบ เธอก็พดู เองเออเองข้ึนมา “โทษฉนั ก็ไม่เป็ นไร เพราะวา่ มนั เป็ นความผิดของ ฉนั ” ซูจา้ นก็พดู อะไรไมไ่ ดแ้ ลว้ เดินไปถึงหนา้ รถ ซูจา้ นหยบิ กญุ แจออกมาปลดลอ็ ก เปิ ดประตรู ถ “ข้ึนรถเถอะ ผมส่งคุณกลบั บา้ น” หลิวเฟยเฟยพดู ยมิ้ แยม้ “คุณยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ วใช่ไหม? ฉนั นงั่ รถก็ได้ ไมร่ บกวนคุณดีกวา่ ” พดู จบเธอกห็ มุนตวั จะเดินไป ซูจา้ นดึงเธอไว้“ขาของคุณบาดเจ็บ ผมส่งคุณกลบั ดีกวา่ ” หลิวเฟยๆยงั คงปฏิเสธ “ไมต่ อ้ งจริง เพราะวา่ คุณแต่งงานแลว้ ฉนั ใกลช้ ิดกบั คุณเกินไป มนั ไม่ดี ความผดิ ก่อนหนา้ น้ี จะทาํ ผิดอีกคร้ังไม่ได”้ พดู จบ หลิวเฟยเฟยก็เดินกะเผลกไปทางถนน ซูจา้ นยนื อยกู่ บั ที่ มองดูหลงั เธอ “อยากไปก็รีบไป ลงั เลอะไร?” น้าํ เสียงพดู จาเสียดสีดงั ข้ึนขา้ งหลงั เขา ซูจา้ นหนั ไปมอง เห็น หลินซินเหยยี นยนื อยขู่ า้ งหลงั เขา เขาอ้ึงไปครู่หน่ึง หรือวา่ เม่ือก้ีเธอเห็นหมดแลว้ เขาอธิบายโดยสญั ชาตญาณ “พวกเราเจอกนั โดยบงั เอิญ เธอถกู โรคจิตคนหน่ึงรังควาน ผมไม่ ช่วยกไ็ มด่ ีม้งั ?”

หลินซินเหยยี นยมิ้ “ฮีโร่ช่วยสาวงาม เร่ืองที่ผชู้ ายทุกคนตอ้ งทาํ คุณไมผ่ ดิ คนที่ผดิ คือฉนั ฉนั มนั บา้ ง ถึงคิดอยากจบั คู่คุณกบั เสี่ยวยา ตอนน้ีดูแลว้ เสี่ยวยาคิดถูกแลว้ คุณมนั กแ็ คค่ นท่ีไม่ชดั เจน เท่าน้นั ” ซูจา้ นเดินเขา้ ไป “มนั เป็ นเร่ืองเขา้ ใจผดิ ……” “เขา้ ใจผิดอะไร?” หลินซินเหยยี นมองเขาอยา่ งใจเยน็ “ความเห็นใจของคุณมนั ลน้ หลามจน อยากส่งคนกลบั บา้ น เป็ นเร่ืองเขา้ ใจผดิ ?” “ขาของเธอบาดเจ็บ…..” “เขาไมม่ ีครอบครัวไมม่ ีเพอื่ น ตอ้ งเป็ นคุณเท่าน้นั ?” หลินซินเหยยี นพดู ตดั เขา ตอนน้ีเธอเขา้ ใจแลว้ วา่ ทาํ ไมเสี่ยวยา ถึงมีความคิดไมอ่ ยากเอาลกู ไว้ เขารู้ใจตวั เองหรือเปลา่ ? หลินซินเหยยี นเงียบไปครู่หน่ึง พยายามใหต้ วั เองสงบสติอารมณ์ เธอสูดอากาศเขา้ ลึกๆ “ซูจา้ น ถา้ คุณยงั มีความรู้สึกกบั แฟนเก่าอยู่ ตอบตกลงกบั ฉนั เร่ืองหน่ึง อยา่ ไปหาเสี่ยวยาอีก” ซูจา้ นรู้สึกกระวนกระวาย เขากาํ ลงั อยากยนื่ มือไปดึงตวั หลินซินเหยยี น กม็ องเห็นสายตาอนั เยน็ ชาของจงจ่ิงหา้ ว เขาจึงดึงมือกลบั “ผมชอบฉินยา” หลินซินเหยยี นอยากหวั เราะ แต่เผชิญหนา้ กบั ซูจา้ นที่ยงั แยกแยะสถานการณ์ไมถ่ กู เธอหวั เราะ ไมอ่ อกจริงๆ “คุณชอบเส่ียวยา?” “ใช่ ผมชอบเธอ” ซูจา้ นตอบอยา่ งรวดเร็ว

“คุณเคยคิดปัญหาหน่ึงอยา่ งต้งั ใจไหม? ถา้ หากเธอรักคุณจริง ตอนน้นั ทาํ ไมถึงจากคุณไป? อีก อยา่ งพอจากน้นั ก็นานขนาดน้ี คุณไมส่ งสยั เลยเหรอ ระหวา่ งน้ีเธอไปไหน? เจอกบั ใครบา้ ง? ระหวา่ งน้ีเคยมีความสมั พนั ธ์อะไรไหม?” หลินซินเหยยี นถามอยา่ งคมชดั ตวั เองกเ็ ป็ นทนาย เขาก็วา่ กนั วา่ ความคิดของทนายน้นั เทียบกบั คนธรรมดาไม่ได้ แตว่ า่ ตอนน้ีซูจา้ น ไอคิวของคนธรรมดายงั สูไ้ มไ่ ด้ วธิ ีท่ีซูจา้ นทาํ น้นั ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกผิดหวงั มาก ซูจา้ นไมเ่ คยไปคิดอยา่ งรอบคอบจริงๆ แต่วา่ หลิวเฟยเฟยเคยบอกวา่ ทาํ ไมถึงจากเขาไป “เธอบอกวา่ เธอไมส่ ามารถต้งั ครรภไ์ ด้ ไมอ่ ยากใหผ้ มลาํ บากใจ กเ็ ลยจากผมไป” หลินซินเหยยี นรู้สึกตลก ถา้ หากวา่ รักคนคนหน่ึงจริงๆ ทาํ ไมถึงไม่พดู กจ็ ากไป น่ีคือความรัก เหรอ? ถา้ อยา่ งน้นั ความรักของเธอกเ็ ห็นแก่ตวั เกินไป เท่าท่ีเธอดูแลว้ นี่ไม่ใช่การเสียสละ ถา้ รักจริง เธอไมย่ อมจากไปแน่ ถึงแมจ้ ากไปก็คงปวดใจ ถา้ หากเป็ นอยา่ งที่ซูจา้ นพดู เธอจากไปเพราะไมส่ ามารถต้งั ครรภ์ ไม่อยากทาํ ใหเ้ ขาลาํ บากใจไป ดว้ ย อีกอยา่ งจากไปก็นานขนาดน้ี ตอนน้ีกลบั มาเพ่อื อะไร? ตอนน้ีก็ไม่กลวั ทาํ ใหเ้ ขาลาํ บากไปดว้ ยแลว้ เหรอ? เธอรู้สึกวา่ ขอ้ อา้ งน้ีมนั ฝื นเกินไป ไมถ่ กู ตอ้ งตามหลกั การ “ตอนน้ีฉนั เห็นดว้ ยกบั การตดั สินใจของเส่ียวยาเป็ นพเิ ศษ คุณทาํ ใหฉ้ นั ผดิ หวงั มาก” พดู จบ เธอก็หนั กลบั ไปข้ึนรถ

ไมอ่ ยากพดู กบั ซูจา้ นอีกแมแ้ ต่คาํ เดียว เธอกงั วลสถานการณ์ของฉินยามากแคไ่ หน ตอนน้ีกเ็ กลียดความยดื เย้อื ของซูจา้ นมากแคน่ ้นั จงจ่ิงหา้ วมือสองขา้ งใส่ในกระเป๋ ากางเกง เขาเดินเขา้ ไป พดู เตือนเขาอยา่ งหนกั แน่น“ปกติเธอ ไม่เคยพดู แบบน้ีกบั คนอ่ืน นายก็กลบั ไปคิดดีๆละกนั ” มือของเขาวางบนไหล่ของซูจา้ นแรงๆ หลินซินเหยยี นบอกอยากเจอซูจา้ นเอง เขาก็สงั เกตเห็น วา่ มีปัญหาแลว้ ตอ้ งเกิดอะไรข้ึนกบั ฉินยาแน่นอน หลินซินเหยยี นถึงบอกจะเจอซูจา้ นดว้ ยตวั เอง จุดประสงคก์ ็ เพื่ออยากช่วยพวกเขาสองคน ปรากฏวา่ เห็นภาพที่เขาอยกู่ บั แฟนเก่า รู้สึกผดิ หวงั มาก จึงโกรธ จึงตอ่ วา่ ซูจา้ นอยา่ งไม่ไวห้ นา้ ซูจา้ นกร็ ู้สึกอึดอดั ใจ “ตอนน้ีฉินยายอมเจอหนา้ ฉนั แตก่ ท็ าํ ตวั เยน็ ชากบั ฉนั ฉนั พดู อะไร เธอก็ ไม่สนใจฉนั ” ใจที่เร่าร้อนแค่ไหน กท็ าํ ใหอ้ ณุ หภมู ิมนั ลดลงได้ เรื่องความรัก คนนอกเขา้ ไปยงุ่ เกี่ยวไม่ได้ ถา้ ไมใ่ ช่ซูจา้ น คาํ พดู เมื่อก้ีเขากไ็ มอ่ ยากพดู จะเขา้ ใจหรือไมก่ ต็ อ้ งข้ึนอยกู่ บั ตวั ซูจา้ นเอง จงจ่ิงหา้ วข้ึนรถ ไมไ่ ดเ้ ปิ ดเครื่องยนต์ แตไ่ ปปัดผมของเธอ“พวกเราไปกินขา้ วกนั ” หลินซินเหยยี นยงั รู้สึกโมโหอยู่ ถกู ซูจา้ นทาํ ใหโ้ มโห เท่าที่เธอดูแลว้ น่ีเป็ นปัญหาง่ายๆเท่าน้นั ถา้ หากเขารักฉินยาจริง กค็ วรท่ีจะตดั ขาดกบั แฟนเก่า อยา่ งเด็ดขาด ทาํ ใหฉ้ ินยารู้สึกมน่ั ใจ ถา้ หากยงั มีความรู้สึกกบั แฟนเก่า กอ็ ยา่ ไปยงุ่ เกี่ยวกบั ฉินยาอีก

แต่เขาละ่ ? ปากกพ็ ดู วา่ รักฉินยาเตม็ ปากเตม็ คาํ อีกดา้ นหน่ึงกย็ งั พบเจอกบั แฟนกดั ความสมั พนั ธ์ไมช่ ดั เจน แบบน้ี เธอหนั ไปมองจงจิ่งหา้ ว “ฉินยาทอ้ งแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วพอเดาออก ไมอ่ ยา่ งน้นั เม่ือก้ีเธอคงไมโ่ มโหขนาดน้นั เขายมิ้ อยา่ งรักใคร่ “แลว้ คุณอยากทาํ ยงั ไง? ใหผ้ มหาคนไปซอ้ มซูจา้ นไหม?” หลินซินเหยยี นส่ายหวั น่ีไมใ่ ช่พฤติกรรมที่มีเหตผุ ล ซอ้ มเขาแลว้ ก็แค่ไดร้ ะบายความโกรธ เท่าน้นั ไมม่ ีประโยชน์อะไรเลย “ฉนั อยากสืบเร่ืองแฟนเก่าเขา หลายปี น้ีหายไปไหนมา ทาํ ไมอยๆู่ ถึงกลบั มา” ถา้ เป็ นเพราะไม่ สามารถมีลูกได้ ถึงจากซูจา้ นไป ถา้ อยา่ งน้นั ก็หมายความวา่ แฟนเก่าเขารักซูจา้ นจริง เธอกจ็ ะ ใหฉ้ ินยาออกจากประเทศ สาํ หรับเร่ืองท่ีซูจา้ นจะคืนดีกบั แฟนเก่าหรือไม่ นนั่ กเ็ ป็ นเรื่องของเขาเอง สิ่งที่เธอทาํ ได้ กค็ ือพยายามไม่ใหฉ้ ินยาถกู ทาํ ร้ายมากไปกวา่ น้ี จงจ่ิงหา้ วถอนหายใจ รู้สึกวา่ เธอยงุ่ เกินไป เวลาเดียวกนั กร็ ู้สึกวา่ เธอเป็ นคนมีคุณธรรม หลินซินเหยยี นอ่านความคิดเขาออก กย็ มิ้ ข้ึนอยา่ งหนกั ใจ “เส่ียวยาติดตามฉนั มาตลอด กลบั ประเทศกเ็ พราะฉนั ถา้ ไมก่ ลบั มา เธอก็จะไม่เจอกบั ซูจา้ น กจ็ ะไมเ่ กิดเรื่องพวกน้”ี เธอรู้สึกวา่ เธอตอ้ งรับผิดชอบ จงจ่ิงหา้ วหางตากระตุก เธอไม่กลบั มา เขาจะทาํ ยงั ไง? เขากอดร่างเธอลงรถ “ไปหาอะไรกินกนั ก่อน”

หลินซินเหยยี นรถจากรถไปกบั เขาอยา่ งเหม่อลอย จงจิ่งหา้ วจองท่ีนงั่ ไวแ้ ลว้ พนกั งานพาพวก ไปที่โตะ๊ พอนงั่ ลงแลว้ จงจิ่งหา้ วกห็ ยบิ มือถือออกมาส่งขอ้ ความใหเ้ สิ่นเผยซวน ใหเ้ ขาไปสืบ เรื่องหลิวเฟยเฟย ช่วงน้ีกวนจิ้งคอ่ นขา้ งยงุ่ ไม่มีเวลา จึงตอ้ งใหเ้ สิ่นเผยซวนไปสืบ เขามีลกู นอ้ ง และเชี่ยวชาญกวา่ ประสิทธิภาพก็จะเร็วกวา่ พนกั งานยกอาหารมาเสิร์ฟ จงจ่ิงหา้ วชอบอาหารรสจืด เพราะฉะน้นั อาหารท่ีสง่ั กค็ ่อนขา้ งรสจืด อาหารของร้านน้ีเนน้ อาหารสุขภาพ เพราะฉะน้นั กไ็ ม่ค่อยมนั หรือพวกอาหารเน้ือสตั ว์ จงจ่ิงหา้ วตกั น้าํ ซุปใหเ้ ธอ วตั ถดุ ิบในน้าํ ซุปเป็ นไก่กระดูกดาํ ใส่โสม พทุ ราจีน เก๋าก้ี ตุ๋นดว้ ยไฟ อ่อนสองชว่ั โมง ถึงจะไดน้ ้าํ ซุปแบบน้ี น้าํ มนั นอ้ ยมาก รสชาติหอมหวานและใหพ้ ลงั เขาจาํ ไดว้ า่ หลินซินเหยยี นบอกวา่ เธอไมค่ ่อยสบาย ตอนจองอาหาร เขาถามวา่ ซุปอะไรดีต่อ ผหู้ ญิง พนกั งานแนะนาํ น้าํ ซุปน้ี หลินซินเหยยี นตกั น้าํ ซุปเขา้ ปาก รสชาติของโสมโดดเด่นมาก ไม่ไดใ้ ส่วตั ถุดิบอะไรมากเลย เป็ นรสชาติของวตั ถดุ ิบเองลว้ นๆ รสชาติสดช่ืนกลมกลอ่ ม ถกู ปากเธอมาก จงจิ่งหา้ วไมไ่ ดข้ ยบั ตะเกียบ นงั่ พงิ หลงั อยา่ งสบาย สายตามองไปท่ีหนา้ ทอ้ งของเธอ ตอนที่ 334 แก้แค้นกนั ไปมาเมอื่ ไหร่จะสิ้นสุด เขากาํ ลงั คิด ถา้ หากเธอทอ้ งจะเป็ นยงั ไง? แค่คิดกร็ ู้สึกดีงาม จนอดยมิ้ ไมไ่ ด้

หลินซินเหยยี นไมไ่ ดส้ งั เกตเห็นความผิดปกติของผชู้ ายตรงหนา้ เลย ตกั น้าํ ซุปที่จงจิ่งหา้ วตกั ให้ ทีละชอ้ นทีละชอ้ น ถึงแมว้ า่ เป็ นฤดูใบไมผ้ ลิแลว้ แต่อากาศยงั คงหนาวอยู่ ดื่มน้าํ ซุปร้อนร่างกาย กอ็ นุ่ ข้ึน ระหวา่ งกินขา้ วเธอลุกไปเขา้ หอ้ งน้าํ ตอนออกมา ถกู พนกั งานเรียกไว้ “สวสั ดีค่ะ ไมท่ ราบวา่ คุณ คือคุณหลินใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดห้ นั กลบั ไปทนั ที แต่รู้สึกแปลกใจ ถามอยา่ งระวงั ตวั “คุณมีเร่ืองอะไร?” พนกั งานหญิงหยบิ จดหมายออกมาจากกระเป๋ าเส้ือ “มีผชู้ ายนง่ั รถเขน็ ท่านหน่ึง ใหฉ้ นั เอา จดหมายน้ีใหค้ ุณ” ตอนที่ไป๋ ยนิ่ หนิงจา้ งเธอใหช้ ่วยเขาส่งจดหมาย กช็ ้ีตวั แลว้ วา่ ใหห้ ลินซินเหยยี น พนกั งานหญิงรู้วา่ คือหลินซินเหยยี น ท่ีถามเม่ือก้ี ก็เพือ่ ความมนั่ ใจ เพ่อื ป้ องกนั ส่งผิด คิดไม่ถึง วา่ หลินซินเหยยี นระวงั ขนาดน้ี เธอจึงหยบิ จดหมายออกมา หลินซินเหยยี นหนั ไปมองรอบดา้ นดว้ ยสญั ชาตญาณ พนกั งานหญิงพดู “เขาออกไปแลว้ คะ่ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงมาเมืองBแลว้ ? เธอรับจดหมายมาจากพนกั งาน ลงั เลไปครู่หน่ึงแลว้ เปิ ดอ่าน ดา้ นในไม่ไดม้ ีเน้ือหาเยอะ มีแค่ บรรทดั เดียว ผมพกั อยทู่ ่ีโรงแรมคงั ถิง หอ้ ง608 มาหาผม ผมมีเรื่องจะคุยกบั คุณ หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว รู้สึกวา่ เขาแปลกมาก และไมค่ ิดจะไป เขาอยากพดู แตเ่ ธอไมไ่ ดอ้ ยากฟัง เธอฉีกจดหมายทิ้งลงในถงั ขยะ จากน้นั ก็เดินเขา้ ดา้ นใน จงจิ่งหา้ วกาํ ลงั คุยโทรศพั ทอ์ ยู่ ดูแลว้ ท่าทางเคร่งเครียด หลินซินเหยยี นนงั่ ลง รอจนเขาวางสายแลว้ ถึงถาม “ใครโทรมา?”

จงจ่ิงหา้ วบอกวา่ หล่ีจิ้ง เหวนิ ชิงเกิดอุบตั ิเหตุ ตอนน้ีอยโู่ รงพยาบาล ลูกชายของพวกเราไมอ่ ยใู่ น ประเทศ เขาตอ้ งไปดูหน่อย เขาลกุ ข้ึน “ผมส่งคุณกลบั บา้ น” หลินซินเหยยี นตึงเครียด เธอรู้สึกวา่ เรื่องน้ีตอ้ งเก่ียวขอ้ งกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง ไม่อยา่ งน้นั ทาํ ไมถึงได้ บงั เอิญขนาดน้ี เธอไดร้ ับจดหมาย อีกฝ่ังหน่ึงเหวนิ ชิงกเ็ กิดอบุ ตั ิเหต?ุ เธอเงยหนา้ มองจงจ่ิงหา้ ว “คุณไปโรงพยาบาลเถอะ ฉนั นงั่ รถกลบั เอง” จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปากเห็นไดช้ ดั วา่ ไม่ไวใ้ จที่จะใหเ้ ธอกลบั คนเดียว หลินซินเหยยี นดึงมือเขา “อยา่ เห็นฉนั เป็ นเดก็ เวลาท่ีไม่มีคุณ ฉนั กอ็ ยไู่ ดเ้ ป็ นอยา่ งด?ี ฉนั เป็ น ผใู้ หญ่ ดูแลตวั เองได”้ จงจ่ิงหา้ วเงียบไปครู่หน่ึง “ถึงบา้ นแลว้ โทรหาผม” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ พดู จาเร่งเขา “รีบไปเถอะ” หลงั จากจงจิ่งหา้ วไปแลว้ หลินซินเหยยี นก็ลกุ เดินออกจากร้านอาหาร เธอยนื รอรถอยรู่ ิมถนน ถึงแมว้ า่ จะเขา้ สู่เดือนกมุ ภาแลว้ แต่อากาศยงั คงหนาวอยู่ เธอจึงดึงเส้ือกนั หนาว รถสีดาํ คนั หน่ึงขบั มาจอดอยขู่ า้ งเธอ เกาหยวนเดินลงมาจากรถ เปิ ดประตูรถ ทาํ ท่าเชิญใหห้ ลิน ซินเหยยี น “คุณหลินเชิญ” เกาหยวนคือผชู้ ่วยของไป๋ ยนิ่ หนิง ตอนน้ี หลินซินเหยยี นมนั่ ใจแลว้ วา่ อบุ ตั ิเหตขุ องเหวนิ ชิง เก่ียวขอ้ งกบั ไป๋ ยน่ิ หนิง ไมอ่ ยา่ งน้นั จะบงั เอิญขนาดน้นั ไดย้ งั ไง? จงจ่ิงหา้ วจากไป คนของเขากม็ าทนั ที

ตอนน้ี เธอก็รู้สึกสนใจวา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะพดู อะไรกบั เธอ เธอกม้ ตวั เขา้ ไปนง่ั ในรถ ไมน่ านรถกข็ บั ไปถึงโรงแรม รถจอดแลว้ เกาหยวนกล็ งไปเปิ ดประตูใหเ้ ธอ หลินซินเหยยี นเดินลงไป เกาหยวนทาํ ท่าเชิญอีก คร้ัง หลินซินเหยยี นมองเขาแลว้ กา้ วเดินเขา้ ไป เกาหยวนเดินนาํ อยขู่ า้ งหนา้ เขา้ ไปในลิฟตไ์ ปถึงช้นั หก เดินไปถึงหอ้ ง608 เกาหยวนยนื อยขู่ า้ งๆ “คุณหลินเขา้ ไปเถอะ ประธานไป๋ รอคุณอยดู่ า้ นใน” หลินซินเหยยี นเปิ ดประตหู อ้ งเดินเขา้ ไป ความอบอนุ่ จากหอ้ งโชยมา มองเห็นบานกระจกผนื ใหญ่ ไป๋ ยนิ่ หนิงนง่ั หนั หลงั ใหป้ ระตู ดู เหมือนกาํ ลงั ชื่นชมทิวทศั น์ยา่ มราตรี และดูเหมือนกาํ ลงั รอใครอยู่ เธอกา้ วเดินเขา้ ไป “มาแลว้ เหรอ” ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดห้ นั กลบั มา “ประธานไป๋ พยายามขนาดน้ี ฉนั จะไม่มาไดย้ งั ไง?” หลินซินเหยยี นยนื อยขู่ า้ งเขา มองววิ ยามค่าํ คืนของเมืองBเช่นกนั เหมือนดงั่ เมืองท่ีปกคลมุ อยใู่ ตแ้ สงสี มนั มีความวจิ ิตร งดงาม และมีสีสนั “มิน่าคุณถึงอยากกลบั มาขนาดน้ี ที่แทท้ ่ีน่ีสวยงามขนาดน้”ี “ไม่ ฉนั อยากกลบั มา ไมใ่ ช่เพราะเมืองน้ี แต่เป็ นเพราะวา่ คนที่อาศยั อยใู่ นเมืองน้”ี สุดทา้ ยไป๋ ยน่ิ หนิงก็หนั มามองเธอ

แตห่ ลินซินเหยยี นไมไ่ ดม้ องเขา แต่หนั ขา้ งใหเ้ ขา “ถา้ หากไมม่ ีเร่ืองของเหวนิ ชิง คุณจะมาไหม?” “ไม่” หลินซินเหยยี นตอบอยา่ งหนกั แน่น ไป๋ ยน่ิ หนิงยมิ้ อยา่ งเอือมระอา “ไม่กลวั ผมเสียใจ?” “ฉนั วา่ ถา้ หากคุณจะเสียใจ กค็ งเสียใจไปแลว้ ?” เพราะตอนอยไู่ ป๋ เฉิงเขากร็ ู้ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเธอกบั จงจ่ิงหา้ วแลว้ อีกอยา่ งเธอเลือกท่ีจะไม่ มาพบเขา กเ็ พราะไมอ่ ยากทาํ ร้ายเขา “ผมมาไดค้ ร่ึงเดือนแลว้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู เสียงเรียบ หลินซินเหยยี นหนั ไปมองเขา เขามาที่เมืองBไดค้ ร่ึงเดือนแลว้ ? คร่ึงเดือนน้ีเขาทาํ อะไรบา้ ง? “ไมค่ ิดวา่ อยากทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงเกิดอุบตั ิเหตมุ นั ง่ายมาก?” หลินซินเหยยี นไมเ่ ขา้ ใจ ความจริงเขามาหาเธอเองกไ็ ด้ ไม่จาํ เป็ นตอ้ งอะไรใหญโ่ ต ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดป้ ิ ดปังเธอ “ผมรู้แลว้ ” “คุณรู้อะไร?” หลินซินเหยยี นรู้สึกไมด่ ีในใจ “เหวนิ ชิงก็คือคนที่ตดั นิ้วพอ่ เล้ียงของผม” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองหลินซินเหยยี นอยา่ งลึกซ้ึง “คุณกร็ ู้ใช่ ไหม? คุณรู้สาเหตุท้งั หมดของเรื่องน้ี แตค่ ุณตกลงกบั ใครบางคนไวว้ า่ พดู ไมไ่ ด้ ใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นกาํ มือไวแ้ น่น ตอบไมต่ รงคาํ ถาม “เพราะฉะน้นั ที่คุณมา เพื่อแกแ้ คน้ ? อุบตั ิเหตุ ของเหวนิ ชิง คือการต้งั ใจ เพราะคุณวางแผนมานาน?”

ไป๋ ยน่ิ หนิงโนม้ นา้ วเฉินยเู่ วนิ สาํ เร็จ รู้มาจากปากของเฉินยเู่ วนิ วา่ คนท่ีตดั นิ้วของไป๋ หงเฟยคือเห วนิ ชิง อยา่ งอ่ืนไม่ยอมเปิ ดเผยอะไรมาก ไป๋ ยน่ิ หนิงดูออก เฉินยเู่ วนิ ก็เกลียดเหวนิ ชิง ถึงไดย้ อมบอก เขา แต่วา่ กเ็ ขา้ ใจได้ เพราะวา่ คร้ังน้นั คนท่ีถกู ขงั ยงั มีนอ้ งสาวเขาดว้ ย เขาถึงไดอ้ ยากมือตวั เอง เรียกร้องความยตุ ิธรรมในอดีตใหน้ อ้ งสาวของตวั เอง “น่ีก็คือคาํ พดู ท่ีคุณอยากพดู กบั ผม?” หลินซินเหยยี นหา้ มเขาแกแ้ คน้ ไม่ได้ และไปเลา่ ใหจ้ งจิ่ง หา้ วฟังไมไ่ ด้ วา่ เรื่องในคร้ังน้ี เขาเป็ นคนทาํ “ผมอยากเจอคุณ” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองเธอ หลินซินเหยยี นแกลง้ ทาํ เป็ นผอ่ นคลาย “ฉนั มีสามี” ไป๋ ยน่ิ หนิงกม้ หนา้ หวั เราะ “อยา่ สาดเกลือบนแผลของผมไดไ้ หม?” หลินซินเหยยี นไม่อยากยดื เย้อื กบั เขา “อยากแกแ้ คน้ เขา ไม่ใช่เร่ืองง่าย ที่น่ีคือเมืองB ไม่ใช่ไป๋ เฉิง ถา้ หากคุณตดั สินใจแลว้ ฉนั จะไมห่ า้ มคุณ ทุกคนตา่ งก็มีจุดยนื ของตวั เอง ฉนั อยากพดู แค่คาํ เดียว แกแ้ คน้ กนั เม่ือไหร่จะจบสิ้น?” เขาแกแ้ คน้ เหวนิ ชิง ไป๋ หงเฟยจะฟ้ื นคืนชีพไหม? จะยอ้ นเวลากลบั ไป ไมถ่ กู กกั ขงั หลายปี น้นั ไหม? ไมไ่ ด้ การแกแ้ คน้ น้นั ก็เป็ นเพียงแค่การปลอบใจของคนท่ีมีชีวติ อยเู่ ท่าน้นั “ฉนั ตอ้ งไปแลว้ ” พดู จบหลินซินเหยยี นก็หมนุ ตวั เดินออกไป

ไป๋ ยน่ิ หนิงเรียกเธอไว้ “ถา้ หากเป็ นคนในครอบครัวคุณ ถกู ทาํ ร้ายแบบน้ี คุณใหอ้ ภยั ไดไ้ หม?” หลินซินเหยยี นหยดุ ฝี เทา้ แต่ไมไ่ ดต้ อบ เพราะวา่ เธอกไ็ ม่รู้เหมือนกนั ดูเหมือนจะยากท่ีไมโ่ กรธ แคน้ กเ็ หมือนที่เธอโกรธแคน้ หลินกวั๋ อนั ตอนท่ี 335 โชคชะตาแกล้งคน เกาหยวนส่งเธอกลบั ไป พอถึงบา้ น จงจิ่งหา้ วยงั ไม่กลบั มา ลกู ท้งั สองอาบน้าํ เสร็จแลว้ กาํ ลงั จะ เขา้ นอน พอเห็นหลินซินเหยยี นเขา้ มา หลินลุย่ ซีกว็ งิ่ ไปหา กอดขาของเธอไว้“หมา่ ม๊ีกลบั มาแลว้ เหรอ?” หลินซินเหยยี นอุม้ เธอข้ึนมา หอมแกม้ เลก็ ๆของเธอ “ทาํ ไมยงั ไมน่ อนอีก?” สาวนอ้ ยคิดไปมากพ็ ดู วา่ “หนูรอหม่ามี๊อย”ู่ “รอใคร ดื่มนมอยชู่ ดั ๆ” หลินซีเฉินเปิ ดโปงเธออยา่ งไม่เกรงใจ สาวนอ้ ยขึงตาใส่พี่ชาย “ไม่รักพีช่ ายแลว้ ” หลินซีเฉินใส่ชุดนอนขนฟู วางแกว้ นมในมือ เหลต่ ามองนอ้ งสาว “พดู ความจริงก็ไมร่ ักแลว้ ?” สาวนอ้ ยมดุ ตวั อยใู่ นออ้ มกอดของหลินซินเหยยี น พดู ออดออ้ น “หมา่ ม๊ีดูพีร่ ังแกหนู” หลินซินเหยยี นตบหลงั เธอ พดู ปลอบวา่ “พอแลว้ พไ่ี มไ่ ดว้ า่ หนูหรอก” หลินซีเฉินรู้สึกวา่ นอ้ งสาวไม่รู้จกั โต ทาํ เป็ นแตอ่ อ้ นแม่ เขากลบั หอ้ งไปนอน ตอนน้ีเขานอนคนเดียว หลินล่ยุ ซีนอนกบั เฉิงยซู่ ่ิว

เธอไม่ยอมนอนคนเดียว บอกวา่ กลวั หลินซีเฉินคิด มีอะไรน่ากลวั ? เฉินยซู่ ่ิวนาํ แกว้ นมที่เดก็ ท้งั สองคนดื่มไปลา้ งแลว้ เดินกลบั มา ถามหลินซินเหยยี นวา่ “หนู กลบั มาคนเดียวเหรอ?” เพราะวา่ เธอไม่เห็นจงจิ่งหา้ ว หลินซีเหยยี นวางลกู สาวลง “ไปเลน่ กบั พชี่ ายก่อนนะ” “หนูอยากใหห้ มา่ มี๊อุม้ ” หลินลุ่ยซีกอดเธอไวไ้ มป่ ลอ่ ย ไม่ยอมลงมา หลินซินเหยยี นปลอบเธอ “เสี่ยวลยุ่ น่ารักท่ีสุด รอวนั หยดุ หมา่ ม๊ีพาหนูกบั พ่ีไปเที่ยว” “จริงเหรอ?” สาวนอ้ ยต่ืนเตน้ ความจริงเธอปลอบง่ายมาก ใหก้ ินเลน่ เท่ียวก็พอแลว้ หลินซินเหยยี นจบั หวั ของเธอ บอกวา่ จริง สาวนอ้ ยถึงยอมไปเลน่ กบั หลินซีเฉิน “มีเรื่องจะพดู กบั ฉนั ?” เฉินยซู่ ่ิวถาม ไม่อยา่ งน้นั ทาํ ไมเธอถึงใหเ้ ด็กออกไป หลินซินเหยยี นพดู “ไปพดู ท่ีหอ้ งนอน” “ไปหอ้ งฉนั ” หลงั จากท่ีเธอพาหลินล่ยุ ซีนอนดว้ ย กแ็ ยกหอ้ งกบั จงฉีเฟิ ง ตอนน้ีในหอ้ งไมม่ ีคน หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เม่ือเขา้ ไปในหอ้ งนอนแลว้ หลินซินเหยยี นกป็ ิ ดประตู เฉิงยซู่ ่ิวยน่ื มือเรียกเธอ “มานง่ั ”

หลินซินเหยยี นนง่ั ท่ีขอบเตียง เธอรวบรวมคาํ พดู ในใจ “เหวนิ ชิงเกิดอบุ ตั ิเหต”ุ “อาการหนกั ไหม?” เฉิงยซู่ ่ิวถาม หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “หนูไมร่ ู้ จ่ิงหา้ วไปดูแลว้ ” เฉิงยซู่ ่ิวถอนหายใจ “คนเราน่ีกค็ าดการณ์ไมไ่ ดเ้ ลยวา่ พรุ่งน้ีจะเกิดอะไรข้ึน…….” “นี่ไมใ่ ช่อบุ ตั ิเหต”ุ ความจริงหลินซินเหยยี นกอ็ ยากรู้วา่ เฉิงยซู่ ่ิวเกลียดเหวนิ ชิงหรือเปล่า เฉิงยซู่ ่ิวเบิกตากวา้ ง รู้สึกไม่อยากเชื่อ ไมใ่ ช่อบุ ตั ิเหตุ นนั่ กค็ ือคนทาํ ใครกลา้ ทาํ แบบน้?ี “ลกู บุญธรรมของไป๋ หงเฟย ไป๋ ยนิ่ หนิงมาเมืองBแลว้ เรื่องน้ีเขาเป็ นคนทาํ เพ่อื แกแ้ คน้ ใหไ้ ป๋ หงเฟย” เฉิงยซู่ ่ิวกม้ หนา้ คิดอะไรหนกั ใจ “เรื่องกผ็ า่ นไปนานขนาดน้ีแลว้ ทาํ ไปเพ่ืออะไร?” “ผา่ นไปนานแคไ่ หน บาดแผลที่เคยสร้างไวย้ งั คงอยู่ แม่ไมโ่ กรธเหรอ?” หลินซินเหยยี นถาม ความในใจ เฉิงยซู่ ่ิวลุกข้ึน เดินไปขา้ งหนา้ ต่าง มองออกไปขา้ งนอก “ความผิดถูกเอาอะไรไปวดั ละ่ ? ตอนน้นั ฉนั รับปากเหวนิ เสียนเอง ก็ตอ้ งยอมรับผลที่ตามมา แต่ วา่ สิ่งที่เกิดข้ึน มนั เกินความคาดการณ์ของฉนั คิดอยา่ งละเอียดแลว้ เหวนิ ชิงจะทาํ ผดิ มากขนาด ไหน? ถา้ หากวา่ ฉนั เป็ นมือท่ีสามที่ไปทาํ ลายชีวติ คูข่ องเหวนิ เสียนจริง เขาทาํ แบบน้ี กค็ งทาํ ใหม้ ี คนปรบมือเห็นดว้ ย?” “แต่วา่ คุณแมไ่ ม่ใช่” หลินซินเหยยี นมองเธอ “แตว่ า่ เร่ืองมนั เริ่มตน้ ที่ฉนั ถา้ ตอนท่ีเหวนิ เสียนหาฉนั ฉนั ปฏิเสธ กจ็ ะไม่มีเรื่องท่ีตามมา บางที ชะตาชีวติ แกลง้ คน หรืออาจจะเป็ นพรหมลิขิต เร่ืองที่ผา่ นไปแลว้ ฉนั ปลอ่ ยวางหมดแลว้ ”

เธอคิดวา่ ตอนน้ีชีวติ ของเธออยใู่ นจุดสูงสุดแลว้ อยกู่ นั ท้งั ครอบครัว อยา่ งมีความสุข น่ีเป็ นส่ิงท่ี เธอไม่กลา้ คิดมาก่อน ถึงแมว้ า่ จงจ่ิงหา้ วยงั คงไมย่ อมพดู กบั เธอ แต่วา่ ไดเ้ จอหนา้ กบั บ่อยๆ ก็เป็ นเรื่องดี เธอพอใจมากแลว้ “หนูช่วยแมพ่ ดู กบั ไป๋ ยน่ิ หนิงหน่อย” เฉิงยซู่ ่ิวรู้ดีแก่ใจ อยากแกแ้ คน้ เหวนิ ชิงไมใ่ ช่เร่ืองง่าย ไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นลกู บุญธรรมของไป๋ หงเฟย เธอกไ็ ม่อยากใหเ้ ขาเกิดเร่ือง “เกรงวา่ คงไม่มีใครพดู กบั เขาได”้ หลินซินเหยยี นมองอยา่ งชดั เจน การปรากฏตวั คร้ังน้ีของไป๋ ยน่ิ หนิง เห็นไดช้ ดั วา่ มาเพื่อแกแ้ คน้ เหวนิ ชิง เฉิงยซู่ ่ิวถอนหายใจ ความแคน้ ของคนรุ่นก่อน ไมค่ วรกระทบมาถึงคนรุ่นหลงั “ถา้ หาก ไป๋ ยนิ่ หนิงทาํ สาํ เร็จ แม่จะดีใจไหม?” หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไป เฉิงยซู่ ่ิวส่ายหนา้ “ฉนั ไมด่ ีใจ เหวนิ ชิงมีความผิด แตว่ า่ เขาถือวา่ จิ่งหา้ วเป็ นคนในครอบครัว คือ ความจริง” เธอไมอ่ ยากใหจ้ งจ่ิงหา้ วรู้ความจริง ก็เพราะกลวั วา่ เขาจะรับไมไ่ ด้ เขานบั ถือเหวนิ ชิงมาตลอด เหวนิ ชิงใส่ใจนอ้ งสาวแคไ่ หน กด็ ูแลปกป้ องลกู ของนอ้ งสาวมากแคน่ ้นั เธอเห็นทุกอยา่ งในสายตา เธอไมอ่ ยากใหล้ ูกของตวั เองตอ้ งเขา้ ไปยงุ่ เก่ียวกบั เหตุการณ์ไมร่ ู้ถกู ผดิ ในอดีต เธอสามารถไดเ้ ห็นเขาแบบน้ีทุกวนั กพ็ อใจแลว้ ไม่ไดค้ าดหวงั วา่ เขาจะเรียกเธอวา่ แมส่ กั คร้ัง ในชีวติ น้ี “ไป๋ ยน่ิ หนิงอยไู่ หน?” ทนั ใดน้นั เฉิงยซู่ ่ิวหนั มา

เธอจะมองเขาสร้างปัญหาแลว้ นิ่งดูดายไม่ได้ เห็นแก่หนา้ ไป๋ หงเฟย เธอก็ควรไปพดู โนม้ นา้ วเขา หลินซินเหยยี นบอกสถานที่พกั ของไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ ธอรู้ เธอเคยไปบา้ นตระกลู เหวนิ หน่ึงคร้ัง เธอรู้สึกวา่ วธิ ีของเฉิงยซู่ ่ิวถูกตอ้ ง ในเม่ือปิ ดปังแลว้ เร่ืองก็ ผา่ นไปแลว้ กไ็ มจ่ าํ เป็ นตอ้ งยดื เย้อื กนั อีก ร้ือเร่ืองราวออกมาผลเสียมากกวา่ ดี ในน้นั คนท่ีตอ้ งเจ็บปวดที่สุดคือจงจ่ิงหา้ ว คนในครอบครัวที่เขาเคารพมาตลอดคือศตั รู คนที่เขา เยน็ ชาดว้ ยตลอดเวลา จนถึงข้นั เกลียด คือแม่แทๆ้ การเปลี่ยนแปลงแบบน้ี จะใหเ้ ขารับไดย้ งั ไง จะไปเผชิญหนา้ ยงั ไง ? เธอกลวั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะทาํ ลายความสงบสุขในตอนน้ี “รีบพกั ผอ่ นเถอะ” หลินซินเหยยี นตอบอืม แลว้ หนั เดินออกจากหอ้ ง ตอนท่ีเธอเดินออกจากหอ้ ง จงจิ่งหา้ วกเ็ ดินเขา้ มาจากประตู เห็นเธอเดินออกจากหอ้ งนอนของ เฉิงยซู่ ่ิวพอดี แววตาเขากะพริบ หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไป รับเส้ือคลุมในมือเขามา ถามวา่ “อาการหนกั ไหม?” “ไมไ่ ดอ้ นั ตรายถึงชีวติ แขนหกั ตอ้ งพกั รักษาตวั ” จงจ่ิงหา้ วพดู จบก็ข้ึนช้นั สอง หลินซินเหยยี นแขวนเส้ือคลุมเขาเรียบร้อย กต็ ามข้ึนไป ประตูหอ้ งเปิ ดออก กเ็ ห็นร่างบึกบึนยนื อยขู่ า้ งเตียง เขากาํ ลงั ปลดกระดุมเส้ือเชิ้ต หนั หลงั ให้ หลินซินเหยยี น “คุณไปหอ้ งเขาทาํ ไม?”

หลินซินเหยยี นปิ ดประตเู ดินเขา้ ไป “เส่ียวลยุ่ นอนกบั ท่าน ฉนั เขา้ ไปดูลูก ทาํ ไม ไมไ่ ดเ้ หรอ?” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดต้ อบกลบั ถอดเส้ือเชิ้ตออก โยนไปที่เตียง ถอดเขม็ ขดั ออกแลว้ เดินเขา้ หอ้ งน้าํ ไม่นานกม็ ีเสียงน้าํ ไหลพรากในหอ้ งน้าํ หลินซินเหยยี นรู้ วา่ เขายงั มีส่ิงขวางก้นั ระหวา่ งเฉิงยซู่ ่ิว เธอตอ้ งถอนหายใจ รู้สึกวา่ ตวั เองรู้เยอะก็เป็ นความกดดนั อยา่ งหน่ึง ถา้ หากเธอไมร่ ู้อะไรเลยก็ คงดี? จะไดม้ องปัญหาทุกอยา่ งในมมุ มองของเขา จะไดไ้ มต่ อ้ งมีเรื่องวนุ่ วายมากมายขนาดน้ี คิดถึงเรื่องของไป๋ ยนิ่ หนิง เธอกร็ ู้สึกปวดหวั ไม่รู้วา่ ควรพดู กบั เขาดีไหม ไม่พดู เธอกก็ ลวั วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงจะทาํ เร่ืองอยา่ งอื่นอีก พดู แลว้ ดว้ ยความฉลาดของจงจิ่งหา้ ว ตอ้ งมองความสมั พนั ธ์ของเร่ืองท้งั หมดออกแน่ เธอคิดจนเหม่อลอย ไมร่ ู้วา่ น้าํ ในหอ้ งน้าํ หยดุ ไปต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ “คิดอะไรอย?ู่ ” เธอเงยหนา้ ก็เห็น……. ตอนที่ 336 ผมไม่รังเกยี จคณุ บนตวั เขามีแค่ผา้ ขนหนูตวั เดียว เปลือยท่อนบน กลา้ มเน้ือบึกบึน หยดน้าํ เมด็ โตๆอยบู่ น กลา้ มเน้ือเขา ไหลผา่ นกลา้ มทอ้ งอนั เซ็กซ่ีของเขา ไหลลงไปในท…ี่ ….

สภาพแบบน้ีของเขา คูก่ บั ใบหนา้ อนั เยน็ ชาหลอ่ เหลาของเขา แปร่งประกายฮอร์โมนท้งั เน้ือ ท้งั ตวั หลินซินเหยยี นกลืนน้าํ ลายลงไปโดยอตั โนมตั ิ เธอหนั หนา้ ไปดา้ นหน่ึง “รถชนเป็ นอบุ ตั ิเหตุ หรือเปล่า?” เธออยากรู้วา่ เหวนิ ชิงสงั เกตอะไรไดบ้ า้ งหรือเปล่า ถา้ หากไป๋ ยนิ่ หนิงทาํ ไดร้ อบคอบพอ ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไวเ้ ลย ถา้ อยา่ งน้นั เธอกจ็ ะไม่พดู เร่ือง ท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงมาเมืองB ถา้ หากเฉิงยซู่ ่ิวโนม้ นา้ วไป๋ ยนิ่ หนิงไดจ้ ริง ปล่อยวางความแคน้ ในอดีตได้ ออกไปจากเมืองB ถา้ เช่นน้นั เรื่องน้ีกถ็ ือสกั วา่ ไม่เคยเกิดข้ึน จะไมม่ ีผลกระทบต่อใครท้งั น้นั จงจิ่งหา้ วหร่ีตาลงเลก็ นอ้ ย “ไม่ใช่” “มีคนทาํ ?” หลินซินเหยยี นพดู เสียงสูงข้ึน จากน้นั กร็ ู้สึกวา่ ตวั เองดูต่ืนเตน้ เกินไป เธอจึงใช้ รอยยมิ้ เพ่อื บดบงั “ฉนั แค่เป็ นห่วง” จงจ่ิงหา้ วเงียบไมพ่ ดู อะไร มองเธอนิ่งเฉย หลินซินเหยยี นไมก่ ลา้ มองเขา กม้ หนา้ พดู “ฉนั ไปอาบน้าํ ” เธอเพิง่ ขยบั ก็ถกู จงจ่ิงหา้ วดึงมือไว้ เขาใชน้ าํ เสียงออกคาํ สงั่ “มองผม” หลินซินเหยยี นยงั คงกม้ หนา้ พยายามผลกั เขาออก “คุณจบั มือฉนั เจ็บแลว้ ” “มองผม” น้าํ เสียงไมส่ ูงไม่ต่าํ พอเพียงท่ีจะกดดนั เธอ หลินซินเหยยี นลงั เลไปนิดหน่ึง แลว้ ค่อยๆเงยหนา้ หวั ใจเหมือนถูกแขวนไวท้ ่ีสุด มีดา้ ยบางๆ แคเ่ สน้ เดียว แกวง่ ไปมา จะร่วงลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ ที่วนิ าทีที่ตอ้ งสบตากบั เขามนั ทรมานมาก

แววตาของเขายมิ่ อยยู่ ง่ิ คม น้าํ เสียงยง่ิ อยยู่ ง่ิ ต่าํ “คุณต่ืนเตน้ อะไร?” “ฉนั ไมไ่ ดต้ ื่นเตน้ ” หลินซินเหยยี นพยายามควบคุมตวั เอง “ดูเหมือนคุณสนใจเรื่องรถชนคร้ังน้ี วา่ เป็ นอุบตั ิเหตุหรือคนทาํ หรือวา่ คุณรู้วา่ เรื่องน้ีไมใ่ ช่ อุบตั ิเหต?ุ ” “ฉนั เปล่า ฉนั ไมร่ ู”้ มีแววแห่งความผดิ หวงั ในสายตาเขา ผา่ นไปอยา่ งรวดเร็ว หลินซินเหยยี นไม่ไดเ้ ห็น “ผมไมร่ ู้วา่ คุณปิ ดปังผมมากมายแคไ่ หน ความหมายอยา่ งหน่ึงในการปิ ดปังคือความไมเ่ ช่ือถือ” เขาปล่อยมือเธอ เขาหวงั วา่ หลินซินเหยยี นจะพดู กบั เขาเอง แต่ไมใ่ ช่เขาบีบใหเ้ ธอพดู หลินซินเหยยี นเรียกเขาไว้ ในตอนท่ีจงจ่ิงหา้ วหมนุ ตวั “วนั น้ีฉนั ……ไปพบไป๋ ยนิ่ หนิง” จงจ่ิงหา้ วหมนุ ตวั หร่ีตาเลก็ นอ้ ย ไมน่ านเขาก็จบั ใจความสาํ คญั ของเร่ืองได้ ก่อนหนา้ น้ีไป๋ ยน่ิ ห นิงเคยพดู วา่ เขาจะไปสืบใหช้ ดั เจน วา่ ใครเป็ นคนขงั ตวั ไป๋ หงเฟย และเขาจะแกแ้ คน้ เขามาถึงเมืองB เหวนิ ชิงก็เกิดอุบตั ิเหตุ นนั่ ก็หมายความวา่ เขาสืบไดเ้ รื่องแลว้ ในอดีตเหวนิ ชิงเป็ นคนขงั ไป๋ หงเฟย เพราะฉะน้นั เขาถึง มาเมืองB วางแผนอุบตั ิเหตรุ ถชนในคร้ังน้ี หลินซินเหยยี นกอดเขาไว้ ใบหนา้ แนบอยทู่ ่ีหนา้ อกเขา “เห็นแก่ที่คุณลงุ ไมไ่ ดม้ ีอนั ตรายถึงชีวติ ไม่ไปติดใจเอาเร่ือง ใหเ้ วลาฉนั หน่อย ฉนั เกล้ียกล่อมเขาใหก้ ลบั ไป” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว เขาไมช่ อบที่หลินซินเหยยี นขอร้องแทนผชู้ ายคนน้นั

“พวกคุณพบหนา้ กบั เม่ือไหร่?” ใบหนา้ ของเขาเกร็งแน่น ดึงแมก้ ระทงั่ คอ “ตอนท่ีคุณไปโรงพยาบาล” หลินซินเหยยี นพดู ความจริง ตอนน้ีความสมั พนั ธ์ระหวา่ งเธอกบั จง จิ่งหา้ วไมค่ ่อยมน่ั คง เธอไม่อยากใหม้ ีสิ่งกีดขวางระหวา่ งพวกเขาเพราะเร่ืองน้ี จงจ่ิงหา้ วยอ้ นคิดสถานการณ์ตอนน้นั เธอวา่ จะกลบั เอง ไม่ไดเ้ ป็ นเพราะใหเ้ ขารีบไป โรงพยาบาล แตเ่ ป็ นเพราะเธอจะไปพบไป๋ ยนิ่ หนิง “พวกคุณเจอกนั ท่ีไหน?” “โรงแรม” “พดู อะไรบา้ ง?” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ เธอรู้สึกเสียใจเลก็ นอ้ ย “ก็บอกวา่ เขาสอบไดแ้ ลว้ วา่ ใครเป็ นคนทาํ ร้ายพอ่ บุญธรรมเขา เขามาเมืองBเพือ่ แกแ้ คน้ ” หลินซินเหยยี นปล่อยตวั เขา เธอรู้สึกวา่ จงจ่ิงหา้ วบีบถามเธอแบบน้ีกค็ ือไมเ่ ชื่อใจเธอ เธอลดสายตาลง กะพริบตา “คุณไม่เช่ือใจฉนั ใช่ไหม?” จงจ่ิงหา้ วดึงเธอเขา้ ออ้ มกอดอีกคร้ัง จบั คางของเธอไว้“ผมไมไ่ ดไ้ ม่เช่ือใจคุณ ไมแ่ ค่ไม่ชอบท่ี เขามายงุ่ กบั คุณ ไมช่ อบท่ีคุณไปเจอเขา” เขากม้ ตวั ลง แนบริมฝี ปากไวบ้ นปากของเธอ ไมเ่ หลือช่องวา่ ง กดั ริมฝี ปากของเธอไวแ้ ลว้ พดู วา่ “จากน้ีไป หา้ มไปเจอเขาอีก” “แต่……วา่ ……” เธอกาํ ลงั จะพดู แต่เขากลบั กดทบั ลงไปอยา่ งแรง เจ็บจนเธอขมวดคิ้ว

เขากดร่างลงไปบนเตียง หลินซินเหยยี นขดั ขืนเบาๆ “ฉนั ยงั ไม่ไดอ้ าบน้าํ …….” “ผมไมร่ ังเกียจคุณ” …… ตอนท่ีหลินซินเหยยี นตื่นมา ในหอ้ งยงั มืดอยู่ แตข่ า้ งกายเขาไมม่ ีคนแลว้ เธอหยบิ มือถือบนโตะ๊ มา กดดูหนา้ จอ เป็ นเวลา11.25 เธอรีบลกุ จากเตียง เที่ยงแลว้ เหรอ? อาจเป็ นเพราะวา่ เธอลุกข้ึนเร็วไปหน่อย รู้สึกปวดไปท้งั ร่าง โดยเฉพาะเอวลงไป เม่ือคืน เขาต้งั ใจชดั ๆ หลินซินเหยยี นลุกจากเตียงไปใส่เส้ือผา่ ดึงผา้ ม่านกนั แสงท่ีค่อนขา้ งหนาออก แดดส่องเขา้ มา อากาศวนั น้ีดีมาก แสงแดดเจิดจา้ วนิ าทีน้ีรู้สึกเหมือนมีความอบอุ่นของฤดูใบไมผ้ ลิแลว้ หลินซินเหยยี นอาบน้าํ แตง่ ตวั เสร็จลงไปช้นั ล่าง ในบา้ นไมม่ ีคน ลกู ท้งั สองไปโรงเรียนแลว้ จงฉีเฟิ งไปหาเพ่ือน เฉิงยซู่ ่ิวไปโรงแรม ตอนที่ไป๋ ยนิ่ หนิงเจอเฉิงยซู่ ่ิว ตะลึงไปครู่หน่ึง คิดไมถ่ ึงวา่ เธอจะมาหาเขาเอง พอดี เขากอ็ ยากหาโอกาสคุยกบั เฉิงยซู่ ่ิว “ขอโทษท่ีมารบกวน” ไป๋ ยนิ่ หนิงยมิ้ “ผมนบั คุณเป็ นคนในครอบครัว ไมต่ อ้ งเกรงใจ เขา้ มาคุย” เฉิงยซู่ ่ิวถือกระเป๋ าเดินเขา้ มา ไป๋ ยน่ิ หนิงใหเ้ กาหยวนยนื เฝ้ าหนา้ ประตู “หา้ มใหใ้ ครมารบกวน”

เกาหยวนกม้ หนา้ บอกเขา้ ใจ ไป๋ ยน่ิ หนิงหมุนรถเขน็ เขา้ หอ้ ง ปิ ดประตู “เชิญนงั่ ” เฉิงยซู่ ่ิวนง่ั ลงบนโซฟา “ฉนั ก็ไม่พดู ออ้ มคอ้ มแลว้ นะ เขา้ เร่ืองเลย ฉนั ไมอ่ ยากใหค้ ุณไปแกแ้ คน้ เหวนิ ชิง เพราะเร่ืองในอดีต” เรื่องน้ีทาํ ใหไ้ ป๋ ยน่ิ หนิงรู้สึกแปลกใจ เขาคิดไมถ่ ึงวา่ เฉิงยซู่ ่ิวไม่อยากใหเ้ ขาไปแกแ้ คน้ เขาไม่เขา้ ใจ ไมเ่ ขา้ ใจจริงๆ “ตอนน้นั เขากกั ขงั คุณ กกั ขงั พอ่ บุญธรรมผม คุณเป็ นคนสาํ คญั สาํ หรับพอ่ บุญธรรมผม แน่นอน ผมเคารพคุณมาก แตว่ า่ ผมยอมรับคาํ พดู ของคุณไม่ได้ ไมว่ า่ ยงั ไง คุณกบั พอ่ บุญธรรมผมเคยรัก กนั เขาถกู ตดั นิ้ว ผมคิดวา่ คุณรู้ดี ตอนน้ีผมจะแกแ้ คน้ กบั เขา คุณไมส่ นบั สนุนไม่วา่ ยงั หา้ มผม ผมไมเ่ ขา้ จริงๆ” เฉิงยซู่ ่ิวกาํ มือไวแ้ น่น เลบ็ มือจิกเน้ือจนเป็ นรอยแดง เธอไม่มีความรู้สึกแมแ้ ต่นอ้ ย เธอไมม่ ีวนั ลืม ภาพที่เหวนิ ชิงบงั คบั ใหเ้ ธอโทรหาจงจิ่งเฟิ ง ไป๋ หงเฟยถกู ชายฉกรรจส์ องคนกด ตวั ไวบ้ นโตะ๊ เธอไมโ่ ทร เขากต็ ดั นิ้วของไป๋ หงเฟย ขม่ ข่เู ธอ บงั คบั เธอ สุดทา้ ยเธอไม่มีทางเลือก จึงตอ้ งทาํ ตามท่ีเขาพดู “คุณเคยใส่ใจพอ่ บุญธรรมของผมไหม?” ความจริงไป๋ ยน่ิ หนิงอยากถาม คุณเคยรักไป๋ หงเฟ ยไหม? แต่คิดถึงไป๋ หงเฟยกต็ ายไปหลายปี แลว้ เฉิงยซู่ ่ิวกอ็ ายไุ ม่นอ้ ยแลว้ จึงไมไ่ ดถ้ าม “เพราะวา่ ฉนั ใส่ใจเขา วนั น้ีฉนั ถึงไดม้ าหาคุณ ฉนั คิดวา่ ถา้ เขายงั มีชีวติ อยู่ กไ็ ม่อยากใหค้ ุณเอา ตวั เองไปอยใู่ นอนั ตราย ปล่อยวางเถอะ”

ตอนที่ 337 ความอจิ ฉาริษยา ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู ไม่ออก สิ่งที่เธอพดู กม็ ีเหตุผลเหมือนกนั “แต่ผมเป็ นลกู ชาย ถา้ หากไม่ทาํ อะไรเลยกบั เร่ืองท่ีเขาถูกทาํ ร้าย คุณไม่รู้สึกวา่ ผมเลือดเยน็ เหรอ?” เหตผุ ลท่ีไป๋ ยน่ิ หนิงยนื ยนั จะแกแ้ คน้ ก็เพราะวา่ ไป๋ หงเฟยเล้ียงดูเขามา และใหท้ ุกอยา่ ง กบั เขาที่ไมม่ ีสายเลือดของตระกลู ไป๋ เลย เขาซาบซ้ึง เวลาเดียวกนั ก็สงสาร ผชู้ ายคนหน่ึงท่ีรักจริงขนาดน้นั สูญเสียคนรัก ยงั ถกู ทรมาน เขารู้สึกวา่ ไม่ยตุ ิธรรม เขารู้วา่ เมืองBไมใ่ ช่ถิ่นของเขา แต่กย็ งั อยากจะช่วยไป๋ หงเฟยเรียกร้องความยตุ ิธรรม เฉิงยซู่ ่ิวมองไป๋ ยน่ิ หนิงน่ิงๆอยสู่ กั พกั ตอ้ งยอมรับวา่ สิ่งที่เขาพดู มีเหตผุ ล ถา้ หากคนเรา แมแ้ ต่ คนที่เรารักถูกทาํ ร้าย เรากลบั ไมท่ าํ อะไรเลย คนคนน้ีตอ้ งเป็ นคนเลือดเยน็ แน่ “สิ่งที่ฉนั พดู ได้ ก็พดู ไปหมอแลว้ ถา้ คุณยงั ยนื ยนั จะทาํ ฉนั กไ็ มม่ ีเหตุผลท่ีจะหา้ ม ที่น่ีเป็ นเมืองB ไม่ใช่ไป๋ เฉิง ตอนน้ีพวกเขาอยใู่ นท่ีแจง้ คุณอยใู่ นที่ลบั คุณไดเ้ ปรียบก่อน ผา่ นเร่ืองคร้ังน้ีไปแลว้ จากน้ีไปเกรงวา่ จะไมร่ าบร่ืนแลว้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเขา้ ใจดี คร้ังน้ีเขาวางแผนเร่ืองอบุ ตั ิเหตุรถชน โดยท่ีเหวนิ ชิงและจงจิ่งหา้ วไม่รู้วา่ เขา มาเมืองB หากจงจ่ิงหา้ วหรือเหวนิ ชิงรู้วา่ เป็ นเขา เขาอยากลงมืออีกคร้ังกย็ ากแลว้ แววตาของไป๋ ยน่ิ หนิงเปล่ียนเป็ นมืดมน “ผมจะปลอ่ ยใหต้ วั เองรู้สึกเสียใจไมไ่ ด”้ เฉิงยซู่ ่ิวดูออก ไป๋ ยน่ิ หนิงตดั สินใจแลว้ คาํ พดู ของเธอโนม้ นา้ วเขาไมไ่ ด้ กไ็ ดแ้ ต่ปล่อยเขาไปทาํ สิ่งเดียวท่ีเธอทาํ ไดก้ ็คือ หากเรื่องราวถูกเปิ ดเผยมีคนรู้แลว้ ปกป้ องเขา เพือ่ เห็นแก่หนา้ ไป๋ หงเฟย เธอยนื ข้ึน “ฉนั ตอ้ งไปแลว้ ”

ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดข้ ยบั และไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เฉิงยซู่ ่ิวบิดประตู กาํ ลงั จะเปิ ดประตู ไป๋ ยน่ิ หนิงเรียกเธอไว้“พอ่ บุญธรรมผม หวงั วา่ ผมจะ แตง่ งานกบั ลกู สาวคุณ” เฉิงยซู่ ่ิวชะงกั หนั กลบั ไปมองเขา เวลาเดียวกนั ไป๋ ยนิ่ หนิงก็หมุนรถเขน็ ไปหาเธอ “คุณเคยคลอดลกู ผมอยากรู้ วา่ ตอนน้ีลูกของคุณอยไู่ หน ถา้ หากเป็ นลกู สาว ผมอยากทาํ ตาม คาํ สง่ั เสียของพอ่ บุญธรรม แต่งงานกบั ลกู สาวคุณ” มือเฉิงยซู่ ่ิวที่จบั ประตูไว้ กาํ แน่นข้ึนเรื่อยๆ “ฉนั ไมเ่ คยคลอดลูก…….” “เป็ นไปไมไ่ ด”้ ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู อยา่ งเด็ดขาด ถา้ หากเฉิงยซู่ ่ิวไม่เคยคลอดลกู ทาํ ไมไป๋ หงเฟยถึง พดู คาํ สง่ั เสียวา่ ใหเ้ ขาแต่งงานกบั ลกู สาวเธอ? คาํ ตอบมีแค่อยา่ งเดียว ไป๋ หงเฟยรู้วา่ เฉิงยซู่ ่ิวทอ้ ง แตไ่ มร่ ู้วา่ เธอทอ้ งลูกชายหรือลูกสาว เขาถึง คิดวา่ เฉิงยซู่ ่ิวน่าจะทอ้ งลกู สาว เพราะวา่ มีแคล่ ูกสาวถึงจะแตง่ งานกบั เขาได้ เพราะฉะน้นั ไป๋ หงเฟยถึงทิ้งคาํ สง่ั เสียน้ีไว้ เฉิงยซู่ ่ิงมีความกงั วลชวั่ ขณะ แต่ไมน่ านกต็ ้งั สติได้ “ฉนั แต่งเขา้ ตระกลู จงทีหลงั ทุกคนต่างก็รู้ วา่ ชีวติ น้ีฉนั ไมเ่ คยคลอดลกู ” ไป๋ ยน่ิ หนิงมองเธอยา่ งเฉียบคม พดู ส่ิงท่ีตวั เองคาดเดา “ลกู ของคุณคือจงจิ่งหา้ ว” เฉิงยซู่ ่ิวรู้สึกตกใจ “คุณมีหลกั ฐานไหม?” “ผมไมม่ ี ผมไมส่ ามารถสืบเรื่องในอดีตได้ แต่วา่ เรื่องบางเรื่องมนั ปลอมกนั ไม่ได้ อยา่ งเช่น ทาํ ไมพอ่ บุญธรรมผมถึงปลอ่ ยคุณไป? เพอ่ื คุณแลว้ เขาไม่แต่งงานตลอดชีวติ เพราะเหตผุ ลอะไร เขาถึงยอมปล่อยทิ้ง? เหตุผลง่ายมาก คุณมีลูกกบั ผชู้ ายคนอื่น เขาจาํ เป็ นตอ้ งปล่อยมือ ถึงแมจ้ ะ

ไมย่ นิ ดี ถึงจะเจบ็ ปวด เขากท็ าํ ไดแ้ ค่ปล่อยมือ เขารู้วา่ ลูกคนหน่ึง สาํ หรับแมแ่ ลว้ มนั สาํ คญั แค่ ไหน ตอนน้นั คุณอาจจะไม่ไดร้ ักคนท่ีทาํ ใหค้ ุณทอ้ ง แตเ่ พ่ือลูกแลว้ คุณยอมอย…ู่ ….” “การคาดเดาแบบน้ี ฉนั ไม่อยากฟังตอ่ แลว้ ” เฉิงยซู่ ่ิวพดู ตดั เขา “กลบั ไป๋ เฉิงเถอะ” “ขอโทษสาํ หรับการเสียมารยาทของผม” ไป๋ ยน่ิ หนิงขอโทษ “ในเมื่อผมมาแลว้ กไ็ มจ่ ากไป ง่ายๆ ถา้ ตอ้ งไป กต็ อ้ งไปหลงั จากทาํ เป้ าหมายสาํ เร็จแลว้ ” เห็นการกลบเกล่ือนของเฉิงยซู่ ่ิว ไป๋ ยนิ่ หนิงมน่ั ใจกบั การคาดเดาของตวั เอง ตอนน้ีเขาขาดแค่ หลกั ฐาน ถา้ หากเขาสามารถหาหลกั ฐานมาพสิ ูจน์ จงจิ่งหา้ วเป็ นลกู ท่ีเฉิงยซู่ ่ิวคลอด ถา้ อยา่ งน้นั จดั การ กบั เหวนิ ชิงก็เป็ นเรื่องง่ายดาย บางทีอาจจะไดค้ นช่วยกไ็ ด้ เพราะวา่ เฉิงยซู่ ่ิวก็ถกู ขงั ไปนานหกปี เฉิงยซู่ ่ิวจอ้ งไป๋ ยนิ่ หนิง เห็นแก่หนา้ ไป๋ หงเฟย เฉิงยซู่ ่ิวหวงั วา่ เขาจะออกจากเมืองBอยา่ ง ปลอดภยั ถา้ หากเขายนื ยนั จะยงุ่ เกี่ยวกบั เรื่องน้ี เธอกย็ อมไมไ่ ด้ เธอไม่ยอมใหใ้ ครมาเปิ ดโปงความลบั น้ีท้งั น้นั เธอรู้ดี วนั ท่ีความลบั น้ีถกู เปิ ดโปง คนที่จะเสียใจ ท่ีสุดคือใคร “อยา่ หาวา่ ฉนั ไม่เตือนคุณ ถา้ ใหฉ้ นั รู้วา่ คุณสืบเรื่องในอดีต ถึงแมจ้ ะเป็ นลูกบุญธรรมของไป๋ หงเฟย ฉนั ก็ไมป่ ล่อยคุณไปแน่” พดู จบเฉิงยซู่ ่ิวเปิ ดประตูเดินจากไป เพราะวา่ ไมม่ ีใครรู้วา่ เธอมาพบไป๋ ยนิ่ หนิง ไมม่ ีรถท่ีบา้ น แต่นงั่ รถมา เธอโบกรถจากหนา้ โรงแรมกลบั บา้ น หลินซินเหยยี นกาํ ลงั กินขา้ ว ป้ าหยเู ตรียมใหเ้ ธอโดยเฉพาะ จงจิ่งหา้ วสง่ั ไว้ วา่ ใหเ้ ธอบาํ รุง ร่างกาย บอกวา่ เธอสุขภาพไมด่ ี

ป้ าหยตู ุ๋นน้าํ ซุปปลิงทะเลใหเ้ ธอโดยเฉพาะ ไมไ่ ดใ้ ส่อะไรเลย เพราะวา่ ไมใ่ ส่อยา่ งอ่ืนเลย กเ็ ลย ไม่มีรสชาติอะไร อีกอยา่ งปลิงทะเลท้งั ตวั ดูแลว้ น่ากลวั ป้ าหยตู ดั ปลิงทะเลลงในถว้ ยของเธอสามส่ีตวั “ในปลิงทะเลมีธาตเุ หลก็ วติ ามินB กรดโฟลิค มี ประโยชนใ์ นการบาํ รุงเลือด สร้างเลือด” ป้ าหยเู ขา้ ใกลเ้ ธอ พดู อยา่ งยมิ้ แยม้ “ป้ าไดย้ นิ วา่ กิน ปลิงทะเลยงั บาํ รุงผวิ ดว้ ยนะ” ถึงแมต้ อนน้ีหลินซินเหยยี นกส็ วยมาก แต่กต็ อ้ งบาํ รุง หลินซินเหยยี นใชช้ อ้ นตกั แลว้ ตกั อีก “หนูกก็ ินไมห่ มดหรอก เยอะขนาดน้”ี “ตอ้ งกินใหห้ มด คุณชายบอกวา่ คุณสุขภาพไมด่ ี ใหป้ ้ าเตรียมใหค้ ุณโดยเฉพาะ” ปลิงทะเลแบบน้ี ไมใ่ ช่แบบที่คนเล้ียงท่ีขายในตลาด แตเ่ ป็ นแบบธรรมชาติ เป็ นปลิงทะเลที่มี อายแุ ปดปี ข้ึนไป อยา่ งท่ีรู้กนั วา่ ปลิงทะเลใชเ้ วลาเติบโตคอ่ นขา้ งนาน ปลิงทะเลธรรมชาติน้นั คือนกั จบั ปลิงทะเลลงทะเลจบั ดว้ ยตวั เอง ทวั่ ไปแลว้ อายปุ ระมาณ5-9ปี ถา้ นกั จบั ปลิงทะเลจบั ได้ อายนุ อ้ ยกวา่ หา้ ปี กจ็ ะปล่อยคืนสู่ทะเล ใหม้ นั โตข้ึนอีก ปลิงทะเลที่เล้ียงเองจะเล้ียงแคห่ น่ึงปี แค่ดูจากระยะเวลา ปลิงทะเลหน่ึงปี กบั หลายปี ผลลพั ธ์ ตอ้ งไมเ่ หมือนกนั อยแู่ ลว้ อีกอยา่ ง ปลิงทะเลธรรมชาติเติบโตโดยธรรมชาติใตท้ อ้ งทะเล กินสาหร่ายและพวกหอยเป็ น อาหาร สะสมคุณค่าทางอาหารนานหลายปี คุณประโยชน์สารอาหารมากมาย ส่วนปลิงทะเลท่ีคนเล้ียงก็กินอาคารสตั วน์ ้าํ ท่ีคนทาํ ข้ึนมา เพอ่ื เร่งใหเ้ ติบโตในหน่ึงปี ไม่มี ประโยชน์ตอ่ ร่างกายแลว้ ในปลิงทะเลแบบคนเล้ียงยงั มีสารเร่งการเติบโตที่เป็ นผลเสียตอ่ สุขภาพ

เพราะวา่ ปลิงทะเลราคาแพง จากการล่าจบั เป็ นจาํ นวนมากแลว้ ในธรรมชาติกเ็ หลือนอ้ ย ใน ทอ้ งตลาดส่วนมากเป็ นปลิงทะเลเพาะเล้ียง อยา่ งแบบน้ีที่อายมุ าก และเป็ นของธรรมชาติ มีอยนู่ อ้ ยมาก หลินซินเหยยี นจะกลา้ ปฏิเสธความหวงั ดีน้ีเหรอ? ไม่อร่อย ก็ตอ้ งฝื นกิน เฉิงยซู่ ่ิวเขา้ บา้ นกไ็ ดย้ นิ คาํ พดู ของป้ าหยู เธอกม้ หนา้ ลง เอาเส้ือกนั หนาวไปแขวน ความจริงจงจ่ิงหา้ วดีกบั หลินซินเหยยี น เธอควรดีใจ แต่กย็ งั มีความอิจฉาอยเู่ ลก็ นอ้ ย เธอไม่เคยไดร้ ับการดูแลแบบน้ีเลย เธอเดินเขา้ ไป “ทาํ ไมถึงกินขา้ วเวลาน้ี?” เธอออกไปแต่เชา้ ไมร่ ู้วา่ หลินซินเหยยี นต่ืนสาย หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ “เม่ือคืนวาดภาพออกแบบ นอนดึก ก็เลยตื่นคอ่ นขา้ งสาย” เฉิงยซู่ ่ิวไมไ่ ดค้ ิดมาก เพราะในใจเธอมีเรื่องตอ้ งคิด เธอมองไปท่ีป้ าหยู“ไปยงุ่ เถอะ” ป้ าหยเู ขา้ ใจ “ที่บา้ นไมม่ ีกบั ขา้ วแลว้ ฉนั ออกไปตลาดนะคะ” พดู ไปเธอก็ถอดผา้ กนั เป้ื อนแลว้ ออกไป แม่บา้ นอีกคนดูคนงานตดั แต่งตน้ ไมอ้ ยใู่ นสวน เรื่องแบบน้ี จะมีทุกเดือน เพราะถา้ ไมต่ ดั แตง่ ตน้ ไมด้ อกไมพ้ วกน้ีกจ็ ะไม่เป็ นทรง หลินซินเหยยี นวางชอ้ นในมือ “คุณเจอไป๋ ยนิ่ หนิงแลว้ ?”

ตอนที่ 338 สืบอดตี ของหลวิ เฟยเฟยอย่างละเอยี ด เฉิงยซู่ ่ิวตอบเรียบเฉย อืม “ถา้ อยา่ งน้นั เขายอมวางมือไม?้ ” หลินซินเหยยี นถามอยา่ งรีบร้อน เฉิงยซู่ ่ิวถอนหายใจยาว ส่ายหนา้ “ไม่ อีกอยา่ งเขาสงั เกตเห็นเร่ืองฐานะของจ่ิงหา้ วแลว้ แต่วา่ ฉนั ไม่ยอมใหเ้ ขาสืบต่อไปแน่นอน” หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะพดู วา่ จงจิ่งหา้ วรู้แลว้ มือถือที่วางอยบู่ นโตะ๊ ก็สน่ั แสดงชื่อคนท่ีโทรมาคือเส่ินเผยซวน หลินซินเหยยี นมองเฉิงยซู่ ่ิว “หนูขอรับโทรศพั ทก์ ่อนนะคะ” เธอลกุ ข้ึนเดินไปขา้ งหนา้ ต่าง กดรับสาย “ฮลั โหล?” “ผมเอง เร่ืองท่ีจิ่งหา้ วใหผ้ มสืบ ผมสืบเรียบร้อยแลว้ ” หลินซินเหยยี นตวั เกร็ง ยดึ หลงั ตรง “คุณพดู เลย” “คาํ สองคาํ พดู ไม่ชดั เจน พวกเราเจอกนั คอ่ ยพดู ดีกวา่ ” เสิ่นเผยซวนพดู หลินซินเหยยี นคิดไปครู่หน่ึง พดู วา่ “ได”้ วางสายแลว้ เธอเกบ็ มือถือในกระเป๋ าเดินกลบั ไปท่ีหอ้ งอาหาร เห็นเฉิงยซู่ ่ิวมองปลิงทะเลใน ถว้ ยของเธอ เธอยมิ้ ถาม “แม่ หิวแลว้ เหมือนกนั ใช่ไหม” ขณะพดู เธอก็เดินเขา้ ไปเอาถว้ ยสะอาดในครัว ตกั ปลิงทะเลในเธอใหท้ ่าน “แมอ่ ยา่ รังเกียจนะ อนั น้ีหนูยงั ไม่ไดก้ ิน”

เฉิงยซู่ ่ิวกบั มือเธอ “แม่ยงั ไม่หิว หนูกินเถอะ ดูหนูผอมขนาดน้ี เร่ืองของไป๋ ยนิ่ หนิง หนูอยา่ เอา ตวั เองเขา้ มาเก่ียวขอ้ งเลย” หลินซินเหยยี นบอกวา่ ได้ นิสยั ของจงจิ่งหา้ ว เธอก็ไมอ่ ยากยงุ่ เกี่ยวกบไป๋ ยนิ่ หนิง เฉิงยซู่ ่ิวเขา้ หอ้ ง หลินซินเหยยี นฝื นกลืนปลิงทะเลลงไป แลว้ ดื่มน้าํ ตาม เสร็จแลว้ แตง่ ตวั ออก จากบา้ น เสิ่นเผยซวนส่งท่ีอยนู่ ดั เจอกนั ใหเ้ ธอ เธอขบั รถออกไป เป็ นร้านเหลา้ แห่งหน่ึง เพราะเป็ นกลางวนั ขา้ งในคนไม่เยอะ เงียบสงบมาก เสิ่นเผยซวนนง่ั ด่ืม เหลา้ อยหู่ นา้ บาร์ เห็นหลินซินเหยยี นเขา้ มา ถามวา่ “คุณอยากดื่มอะไร?” “ขอน้าํ ผลไมใ้ หฉ้ นั กพ็ อ” เธอนงั่ ลง เสิ่นเผยซวนใหบ้ าร์เทนเดอร์เทน้าํ ผลไมใ้ หเ้ ธอ หลินซินเหยยี นมองเขา“ทาํ ไมถึงเลือกท่ีน่ี” “เวลาน้ีมนั เงียบ อีกอยา่ ง ผมอยากดื่มสกั แกว้ ” เขาด่ืมเหลา้ คาํ หน่ึง วางแกว้ เหลา้ ลง แต่มือของเขาไม่ไดป้ ล่อย เขยา่ ไปมา “น่ารังเกียจไร้ยงั อาย ประโยชน์น้ี ยงั ไม่ พอที่จะอธิบายคนท่ีสกปรกและร้ายกาจแบบน้”ี หลินซินเหยยี นถามอยา่ งระวงั “คุณมีเรื่องอะไรเหรอ?” ไมอ่ ยา่ งน้นั ทาํ ไมถึงไดม้ ีความคิดแบบน้ี เสิ่นเผยซวนไมไ่ ดพ้ ดู แต่ยน่ื เอกสารที่เขาวางบนโตะ๊ ใหห้ ลินซินเหยยี น “คุณดูเองละกนั ”

หลินซินเหยยี น พอจะเดาออกวา่ ขา้ งในเป็ นอะไร เห็นท่าทางเสิ่นเผยซวน เร่ืองขา้ งในคงไม่น่าจะดี เธอเปิ ดเอกสารดว้ ยอารมณ์อยากรู้และไมส่ บายใจ ดา้ นในเป็ นเรื่องในอดีตของหลิวเฟยเฟย เอกสารสิบกวา่ หนา้ และรูปภาพบางส่วน มีรูปที่หลิวเฟยเฟยเขา้ ออกสถานท่ีหรูหรากบั ผชู้ ายคนหน่ึง เธอวางรูปถ่าย แลว้ อ่านเอกสารดา้ นใน ทีละหนา้ ยงิ่ ถึงขา้ งหลงั ใจของเธอกย็ ง่ิ หดหู่ ซูจา้ นบอกวา่ หลิวเฟยเฟยบอกเขาวา่ ท่ีจากเขาไปเพราะวา่ เธอมีลกู ไม่ได้ ไมอ่ ยากทาํ ใหเ้ ขา ลาํ บากไปดว้ ย แตเ่ ท่าท่ีดูแลว้ หลายปี น้ี เธอไปทาํ แทง้ ที่โรงพยาบาลต้งั หลายคร้ัง? “ทาํ ไมเขาถึงหนา้ ดา้ นขนาดน้ี? เขายงั เป็ นผหู้ ญิงอยไู่ หม?” เสิ่นเผยซวนกดั ฟันพดู ถา้ ไม่ใช่สติท่ี หลงเหลืออยบู่ อกเขาวา่ ผชู้ ายที่ดีไมท่ าํ ร้ายผหู้ ญิง เขาคงไปตอ่ ยหลิวเฟยเฟยแลว้ ถามเธอวา่ ทาํ ไมถึงไร้ยางอายขนาดน้ี? ตอนน้นั ที่จากไปเพราะวา่ ผชู้ ายรวยคนหน่ึง ไปเป็ นเมียบาํ เรอใหเ้ ขา เสิ่นเผยซวนยงิ่ คิด ก็ยง่ิ โมโห เขาโกรธไมใ่ ช่เพราะสิ่งท่ีหลิวเฟยเฟยทาํ ท่ีเขาโกรธเพราะหลิวเฟยเฟยทาํ เร่ืองพวกน้ีแลว้ ทาํ ไม ยงั กลบั มาหาซูจา้ น? ใหซ้ ูจา้ นรับของเหลือจากคนอ่ืนเหรอ?

ดูเอกสารหนา้ สุดทา้ ยจบ หลินซินเหยยี นโยนเอกสารไปบนโตะ๊ ในใจรู้แลว้ วา่ หลิวเฟยเฟยกลบั มาทาํ ไม เพราะวา่ ตอนน้ีตวั เองอายมุ ากแลว้ หมดสวยแลว้ ผชู้ ายคนน้นั กแ็ ต่งงานมีลกู แลว้ เธอ หมดหวงั แลว้ ถึงกลบั มาหาซูจา้ น เสิ่นเผยซวนเกบ็ เอกสาร “ผมจะไปหาซูจา้ น กนั เขาถูกคนอ่ืนหลอก” “เด๋ียวก่อน” หลินซินเหยยี นเรียกเขาไว้ “คุณไปบอกเขา ไมต่ ื่นเตน้ เท่าใหเ้ ขารู้เอง” หลินซินเหยยี นหร่ีตา ผชู้ ายในน้นั ดูเหมือนจะรวย มาก ไม่อยา่ งน้นั คงไมเ่ ล้ียงผหู้ ญิงคนหน่ึงนานขนาดน้ี ตอ้ งรู้วา่ เล้ียงเมียบาํ เรอคนหน่ึง ตอ้ งใช้ เงินมากแคไ่ หน เธอคิด จงจิ่งหา้ วรู้จกั คนรวยไมน่ อ้ ย บางทีอาจจะรู้จกั คนน้ีก็ได้ หลงั จากในใจเธอมีแผนแลว้ ก็พดู กบั เสิ่นเผยซวนวา่ “ฉนั ไปก่อนนะ” เสิ่นเผยซวนเรียกเธอไว้ “อยา่ ลืมเรียกผมดว้ ยนะ” เขากอ็ ยากรู้วา่ ซูจา้ นรู้โฉมหนา้ ท่ีแกจ้ ริงของหลิวเฟยเฟยแลว้ จะเป็ นยงั ไง หลินซินเหยยี นบอกวา่ รู้แลว้ เธอข้ึนรถไม่ไดไ้ ปท่ีร้าน แต่ไปหาจงจ่ิงหา้ ว จงจ่ิงหา้ วประชุมอยู่ เธอไปรอเขาที่ออฟฟิ ศเขา พ้ืนที่กวา้ งขวาง รับแสงแดดไดเ้ ป็ นอยา่ งดี ทาํ ใหค้ นท่ีอยใู่ นน้นั รู้สึกสบาย เธอเดินไปริม หนา้ ต่าง มองทิวทศั น์ที่เจริญที่สุดของเมืองน้ี ถึงแมจ้ ะเป็ นกลางวนั ไม่มีแสงไฟระยบิ ระยบั ก็ ยงั คงดูสวยงามตระการตา แสงสวา่ งสาดส่องลงมา หลินซินเหยยี นยนื่ มือไปจบั เสียดาย แสง ไม่ใช่สิ่งท่ีคนจบั ตอ้ งได้

จงจ่ิงหา้ วประชุมเสร็จ ผลกั ประตอู อฟฟิ ศออก กเ็ ห็นผหู้ ญิงที่ยนื อยใู่ ตแ้ สงอาทิตยท์ ี่สาดส่องเขา้ มา ร่างผอมบางของเธอ เหมือนดงั่ นางเอกในนิยาย เขาเดินเขา้ ไปอยา่ งเบาๆ กอดเอวเธอจากขา้ งหลงั วางคางไวท้ ี่ไหล่ของเธอ “คิดถึงผมเหรอ?” หลินซินเหยยี นไม่มีอารมณ์ “คุณรู้จกั คนช่ือลูย่ วนไหม?” จงจ่ิงหา้ วไมร่ ู้จกั ลยู่ วน แตเ่ คยไดย้ นิ ชื่อ รู้จกั พอ่ ของเขา จงจ่ิงหา้ วเอาหนา้ ซบเขา้ ไปในผมของเธอ ถามดว้ ยเสียงนอ้ ยใจ “คุณถามถึงเขาทาํ ไม?” หลินซินเหยยี นหนั หนา้ ไปมองเขา พดู อยา่ งจริงจงั “ฉนั อยากใหเ้ ขาไปเจอหลิวเฟยเฟย” ท้งั สองคนอยดู่ ว้ ยกนั นานขนาดน้นั เจอหนา้ กนั ตอ้ งมีการโตต้ อบแน่ ถา้ ซูจา้ นเห็นกบั ตาตวั เอง มนั น่าเชื่อถือกวา่ หลกั ฐานทุกอยา่ ง จงจ่ิงหา้ วเขา้ ใจแลว้ “เผยซวนสืบเรียบร้อยแลว้ ?” หลินซินเหยยี นตอบอืม เลา่ เร่ืองท่ีเสิ่นเผยซวนสืบมาใหเ้ ขาฟัง จงจิ่งซวนสีหนา้ ไม่เปลี่ยน พดู อยา่ งเรียบเฉย “ผมจดั การเอง” เขาไมช่ อบจดั การเร่ืองแบบน้ี แต่ฝ่ังหน่ึงเป็ นเพ่อื นของหลินซินเหยยี น อีกฝ่ังหน่ึงเป็ นเพอ่ื นของ ตวั เอง เขาจาํ เป็ นตอ้ งยงุ่ หลินซินเหยยี นเช่ือวา่ เขาจดั การไดด้ ี พดู อยา่ งจริงจงั “ขอบคุณค่ะ” จงจ่ิงหา้ วยน่ื มือเขา้ ไปในเส้ือของเธอ บีบเน้ือเธอเบาๆ พดู ดว้ ยเสียงแหบ“คุณจะขอบคุณยงั ไง?” หลินซินเหยยี นรู้สึกคนั บิดตวั ไปมา เตือนเขาดว้ ยเสียงจริงจงั “ที่น่ีเป็ นบริษทั ออฟฟิ ศคุณ ถา้ เกิดมีคนมาเห็น คุณจะเอาหนา้ ไปไวไ้ หน?”

“ไม่มีคนเขา้ มาสุ่มสี่สุ่มหา้ ” จงจิ่งหา้ วหวั เราะ “คุณยนิ ดีทาํ กบั ผมที่นี่ไหม?” หลินซินเหยยี น “…….” ทาํ ไมเขาถึงไดห้ นา้ ดา้ นไดถ้ ึงขนาดน้?ี หลินซินเหยยี นไมย่ อมทาํ ผลกั เขาออก “คุณหนา้ ไม่อาย ฉนั ยงั รู้จกั อาย” จงจ่ิงหา้ วจงใจกดั คอของเธอ แรงไปหน่อย หลินซินเหยยี นร้องดว้ ยความเจ็บ“อา้ ก” แตเ่ ธอกร็ ีบปิ ดปาก กาํ หมดั ไวต้ ่อยที่หนา้ อกของเขาไมห่ ยดุ จงจิ่งหา้ วไม่ขยบั เหมือนดงั่ ภเู ขาที่ เคลื่อนไหวไม่ได้ ทนั ใดน้นั เขาจบั มือที่ไม่เช่ือฟังของเธอ ยกไปไวเ้ หนือหวั กดตวั เธอแนบไวท้ ี่ กระจก กม้ ตวั จูบปากของเธอ…… หลินซินเหยยี นขดั ขืน เขาก็กดั เธอ อีกอยา่ งยงั ใชแ้ รงหนกั จนหลินซินเหยยี นร้องเจ็บ เขาหวั เราะ “คุณร้องเตม็ ที่เลย” หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาจงใจ เธอจอ้ งหนา้ เขา จงจ่ิงหา้ วจูบตาของเขา เลียเธอจนเปี ยก อีกดา้ นหน่ึง ฉินยาอาเจียนหนกั มาก กินอะไรเขา้ ไปกอ็ าเจียนออกมาหมด จนไม่มีอะไรให้ อาเจียนแลว้ ร่างกายไม่มีแรงเลย เธอทาํ อะไรไมไ่ ด้ จึงตอ้ งไปโรงพยาบาลใหห้ มอตรวจ เพ่อื จ่าย ยาแกอ้ าเจียน หมอจ่ายวติ ามินB6เพ่อื แกอ้ าหารอาเจียน เธอนาํ ใบสงั่ ยากาํ ลงั ลงไปแผนกรับยาช้นั ลา่ ง เดินผา่ น แผนกกระดูก เห็นซูจา้ นพยงุ ตวั หลิวเฟยเฟยเดินออกมาจากหอ้ งตรวจ บนทางเดินโลง่ มาก แมแ้ ต่ที่หลบก็ไม่มี เธออยากหลบกท็ าํ ไม่ได้ “ยงั เจบ็ ไหม?” ซูจา้ นถามอยา่ งเป็ นห่วง

หลิวเฟยเฟยส่ายหวั “ตอ้ งรบกวนคุณ……” พอเธอเห็นฉินยา กก็ ลืนคาํ พดู ลงไป ควงแขนของ เขาแน่นข้ึน ซูจา้ นเห็นเธอมองไปขา้ งหนา้ จึงเงยหนา้ กเ็ ห็นฉินยายนื อยตู่ รงน้นั ตอนที่ 339 ยานีร้ ักษาโรคอะไร ร่างของซูจา้ นเกร็งทนั ที คิดไม่ถึงวา่ จะเจอฉินยาท่ีน่ี เขาอยากปล่อยหลิวเฟยเฟยดว้ ย สญั ชาตญาณ แตว่ า่ ขณะที่เขาปล่อยมือ หลิวเฟยเฟยกจ็ บั เขาไว้ ทาํ ท่าเจบ็ ขามาก เหมือนดงั่ ถา้ ไมพ่ ยงุ ตวั ซูจา้ น ก็ไม่สามารถยนื เองได้ ซูจา้ นไม่ขยบั ตวั อีก ไม่ไดผ้ ลกั หลิวเฟยเฟยอีก วนิ าทีน้ี เขากอ็ ยากดูวา่ ฉินยาเห็นเขาอยกู่ บั หลิว เฟยเฟยแลว้ จะโกรธหรือไม่ ถึงแมว้ า่ เธอจะไม่ไดห้ ลบหนา้ เขา ไปเยยี่ มคุณยา่ บา้ ง แตท่ ่าทางท่ีมีต่อเขาน้นั เยน็ ชามาก เยน็ ชา จนทาํ ใหเ้ ขารู้สึกวา่ ฉินยาไมไ่ ดม้ ีความรู้สึกกบั เขาแมแ้ ตน่ ิดเดียว พอดีตอนน้ีหลิวเฟยเฟยอยขู่ า้ งกายเขา เขากอ็ ยากใชโ้ อกาสน้ีทดสอบทศั นคติที่เธอมีตอ่ เขา ถา้ หากเธอโกรธ นนั่ หมายความวา่ เธอยงั ใส่ใจเขาอยู่ หลิวเฟยเฟยแอบมองซูจา้ น คิดไมถ่ ึงวา่ เขาไมไ่ ดผ้ ลกั เธอออก รู้สึกดีใจ แต่แสดงออกเป็ นเสียใจ “คุณฉิน คุณเขา้ ใจผิดแลว้ ขาฉนั บาดเจ็บ เดินไมไ่ ด้ ซูจา้ นก็เลยมาโรงพยาบาลเป็ นเพอื่ น ฉนั ……” “ฉนั ไม่ไดเ้ ขา้ ใจผดิ ” ฉินยาถือใบสง่ั ยาในมือ กาํ ไวอ้ ยา่ งแรง เลบ็ ทะลุกระดาษ จิกเขา้ ท่ีเน้ือฝ่ ามือ มีเพยี งความเจบ็ ปวด เท่าน้นั ท่ีจะทาํ ใหเ้ ธอมีสติ

เธอยมิ้ อยา่ งสบายใจ “ฉนั กบั ซู….คุณซูจา้ น ไมม่ ีความสมั พนั ธ์อะไรกนั แลว้ เขาจะอยกู่ บั ใคร เป็ นอิสระของเขา” ซูจา้ นเมม้ ปากแน่น แลว้ กก็ ลา้ มเน้ือในตวั เกร็งแน่น ในใจวนุ่ วายไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ รับไม่ไดก้ บั ความเฉยชาของฉินยา เธอยงิ่ เฉยชา ก็หมายความวา่ เธอไม่ใส่ใจเขาเลย หลิวเฟยเฟยดีใจเบิกบาน แตก่ ไ็ มก่ ลา้ แสดงออกมา เพราะวา่ เธอยงั ไมแ่ น่ใจตอ่ การแสดงออกของซูจา้ นในตอนน้ี ตายใจ จากฉินยาแลว้ หรือวา่ อยา่ งอ่ืน คร้ังน้ี เธอตอ้ งจบั ซูจา้ นใหไ้ ด้ ซูจา้ นกดความผดิ หวงั และเจบ็ ปวดในใจไว้ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย ยน่ื มือกอดเอวหลิวเฟยเฟยไว้ “เราไปกนั เถอะ” เดินสวนทางกบั ฉินยา ไม่รู้วา่ เขาต้งั ใจหรือไมไ่ ดต้ ้งั ใจ ที่ไปชนไหลข่ องฉินยา ฉินยาอาเจียนหนกั มาก ร่างกายไม่มีแรง ถกู ซูจา้ นชนจนเกือบลม้ โชคดีที่ดา้ นขา้ งเธอเป็ น หนา้ ตา่ ง เธอใชม้ ือดนั จึงไม่ไดล้ ม้ ลงไป เธอจบั หนา้ อกไว้ ค่อยๆนง่ั ลง อยากจะดนั ความเจบ็ ปวดที่จะลน้ ออกจากใจเขา้ ไป ความรู้สึกเดียวท่ีเธอมีก็คือเจ็บ เหมือนกบั หวั ใจโดนคนขดุ เป็ นหลมุ เหลือไหลไม่หยดุ เธอไมร่ ู้วา่ ตวั เองจะเหลือไหลหมดตวั จนแหง้ ตายไหม ไม่รู้วา่ เป็ นความรู้สึกของเธอรุนแรงเกินไปหรือเปล่า กระเพาะเธอเริ่มปั่นป่ วน เธอปิ ดปากรีบวงิ่ เขา้ ไปในหอ้ งน้าํ

หนา้ ประตโู รงพยาบาล ซูจา้ นส่งหลิวเฟยเฟยข้ึนแท็กซ่ีแลว้ “คุณกลบั ไปก่อน” หลิวเฟยเฟยอยากจบั เขาไว้ แต่ก็ไมก่ ลา้ กลวั วา่ เพิง่ มีความรู้สึกดีข้ึนบา้ ง เพราะความรีบร้อนของ เธอทาํ ใหซ้ ูจา้ นไมช่ อบเธอ “คุณยงั มีธุระเหรอ?” หลิวเฟยเฟยถาม ซูจา้ นตอบอืม ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรมาก เขาปิ ดประตูรถ หลิวเฟยเฟยกงั วล เห็นไดช้ ดั วา่ ที่เขาไมไ่ ป ก็ เพราะจะกลบั ไปหาฉินยา เธอรีบลดกระจกลง “คุณจะไปอธิบายกบั คุณฉินใช่ไหม? ตอ้ งใหฉ้ นั ไปช่วยคุณพดู ใหช้ ดั เจน ไหม เพราะวา่ เราไม่มีอะไรกนั จริงๆ” ซูจา้ นรู้สึกรําคาญเลก็ นอ้ ย “ไมต่ อ้ ง” พดู จบเขากบ็ อกใหร้ ถออก มองดูรถขบั ออกไป ซูจา้ นเดินกลบั เขา้ ไปในโรงพยาบาล ไปถึงทางเดินท่ีเจอฉินยาเมื่อก้ี แต่บน ทางเดินไม่เห็นเงาของฉินยาแลว้ เขาขมวดคิว้ เลก็ นอ้ ย เขาเดินไปที่หนา้ ลอ็ บบ้ีที่มีคนเดินไปมา แตก่ ม็ องไมเ่ ห็นร่างของฉินยา ซูจา้ นตอ้ งอดรู้สึกผิดหวงั ไมไ่ ด้ เขากม้ หนา้ ผิดหวงั ขณะท่ีเขายอมแพก้ าํ ลงั จะจากไป กเ็ ห็นฉินยาเดินออกมาจากหอ้ งน้าํ เธอกด หนา้ ทอ้ งไว้ สีหนา้ ซีดขาว ดูแลว้ เหมือนคนป่ วย เขารีบเดินเขา้ ไปพยงุ เธอไว้“คุณเป็ นอะไรไหม?” ฉินยาเงยหนา้ กเ็ ห็นใบหนา้ ท่ีเลือนลาน ไม่นาน เธอกเ็ ริ่มดูใบหนา้ น้นั ชดั ข้ึน ไม่รู้เพราะอะไร มองชดั แลว้ วา่ คือซูจา้ น เธอรู้สึกลาํ คอแน่น จมูกเหมือนถกู ยดั ดว้ ยสาํ ลี ความรู้สึกพงุ่ เขา้ ไปใน ดวงตาเธอ เธอกม้ หนา้ “กลบั มาทาํ ไม อยากเห็นสภาพทุเรศของฉนั เหรอ?”

ซูจา้ นกป็ ากเขง็ ท้งั ๆท่ีอยากเจอเธอ เป็ นห่วงเธอมาโรงพยาบาลเพราะไม่สบาย “อืม” ฉินยายมิ้ ยมิ้ จนน้าํ ตาจะไหลออกมา “คุณมาหาฉนั แบบน้ี ไม่กลวั แฟนเก่าคุณ……ไม่ ตอนน้ี น่าจะเป็ นแฟนคนปัจจุบนั ท่ีคืนดีกนั แลว้ คุณไม่กลวั เธอโกรธเหรอ?” “เธอไมไ่ ดข้ ้ีใจนอ้ ยขนาดน้นั ” ฉินยาอ้ึง นี่หมายความวา่ เม่ือก่อนเธอข้ีใจนอ้ ย? เธอหวั เราะอยา่ งหดหู่ ท่ีแทก้ ารโกรธเพราะใส่ใจ มนั ไมถ่ ูก? แต่ใจกวา้ งตามใจคือรักแท?้ เหอะเหอะ เธอรู้สึกวา่ ซูจา้ นพลิกผนั แง่มมุ ความคิดของเธอหมดแลว้ “คุณไปเถอะ ฉนั ไมต่ อ้ งการคุณ” ฉินยาผลกั มือเขาออก ซูจา้ นไมป่ ล่อย “คุณไม่สบาย? หมอวา่ ยงั ไง มีปัญหาตรงไหน? ตอ้ งรักษายงั ไง?” คาํ ถามเป็ นขบวน ฉินยาอ้ึงไปชว่ั ขณะ แต่กเ็ รียกสติคืนมาอยา่ งเร็ว เธอเงยหนา้ มองซูจา้ น ทนั ใด น้นั ก็หวั เราะเสียงดงั “หมอบอกวา่ ที่นี่ของฉนั บาดเจบ็ ” เธอจบั ตาํ แหน่งหวั ใจไว้“รู้วา่ เจ็บยงั ไง ไหม?” ซูจา้ นมองเธอ “เพราะผมเหรอ?” ฉินยาเกบ็ เสียงหวั เราะ “ไม่ เพราะฉนั เม่ือก่อนฉนั คิดวา่ ฉนั ไมโ่ ง่ แต่วา่ ต้งั แตร่ ู้จกั คุณแลว้ ผม รู้สึกวา่ ตวั เองโง่มาก ไปเชื่อคาํ หวานของคุณ วา่ จะดีกบั ฉนั ตลอดชีวติ เหอะเหอะ คุณเก่งมาก ฉนั เชื่อคุณ คุณหลอกฉนั สาํ เร็จ” ซูจา้ นส่ายหวั “ผมไม่ไดโ้ กหก ผมอยากดีกบั คุณจริง…….”

“เก็บคาํ พดู น้ีไวไ้ ปพดู กบั ผหู้ ญิงของคุณตอนน้ีดีกวา่ ” ฉินยาพดู ตดั เขา สาํ หรับซูจา้ นเธอปวดใจ มาก ไมอ่ ยากมีอะไรเก่ียวขอ้ งกบั เขาแลว้ เธอมองซูจา้ นแลว้ อยากลุกจากไป แต่วา่ ซูจา้ นไม่ยอมปล่อยใหเ้ ธอไป จบั มือเธอไว้“แต่ผมอยาก พดู ใหค้ ุณฟัง” “คุณปลอ่ ยฉนั ” ฉินยาพยายามสะบดั มือเขา แตเ่ ขาจบั ไวแ้ น่นมาก ตวั เองก็ไมม่ ีแรง ขดั ขืนไปก็ สูญเปล่า ซูจา้ นดึงใบสงั่ ยาจากมือเธอมา กดเธอใหน้ งั่ ลงบนเกา้ อ้ี “นงั่ รอผมตรงน้ี” ซูจา้ นกลวั เธอไปอยา่ งไมบ่ อกกลา่ ว พดู เตือนวา่ “ถา้ คุณกลา้ ไปก่อน ผมก็จะไปวนุ่ วายกบั คุณที่ ร้าน” ฉินยามองเขา ตอนน้ีเธอไม่มีแรงแมแ้ ตจ่ ะโกรธ “ซูจา้ น เมื่อไหร่คุณถึงจะโต? ทาํ ตวั ไมร่ ู้จกั โต” ซูจา้ นหวั เราะ ใช่ เขารู้สึกผอ่ นคลายตอ่ หนา้ ผหู้ ญิงคนน้ี สิ่งที่เป็ นก็คือตวั ตนท่ีแทจ้ ริงของเขา แมแ้ ตส่ มยั ท่ีอยกู่ บั หลิวเฟยเฟย ก็ไม่ไดผ้ อ่ นคลายเหมือนอยกู่ บั ฉินยา “รอผม” ซูจา้ นไปรับยาที่ช่องจ่ายยา มีแค่วติ ามินB6กล่องเดียว ซูจา้ นดูแลว้ ดูอีก เขาถามหมอท่ีช่องจ่ายยา “ขอถามหน่อยครับ ยาตวั น้ีรักษาโรคอะไร?” โรงพยาบาลคนเยอะมาก หมอที่ช่องจ่ายยาไม่ไดย้ นิ ซูจา้ นพดู เสียงดงั ข้ึน ถามอีกรอบ “ไมท่ ราบวา่ วติ ามินBตวั น้ี รักษาโรคอะไร?” ตอนที่ 340 ไม่นานคุณกจ็ ะรู้คาํ ตอบเอง

คร้ังน้ีหมอไดย้ นิ แลว้ เธอเอายาวางบนเคานเ์ ตอร์ใหผ้ ปู้ ่ วยอีกคน แลว้ หนั กลบั มาพดู กบั ซูจา้ น เอายาในมือเขามา แลว้ พดู วา่ “แกอ้ าการอาเจียน” แกอ้ าเจียน? ซูจา้ นขมวดคิว้ ยงั อยากถามวา่ โรคอะไร ตอ้ งแกอ้ าเจียน? แต่หมอคนน้นั เดินเขา้ ไปขา้ งในไปเตรียมยาใหผ้ ปู้ ่ วยคนอ่ืน ซูจา้ นถือยาเดินมา ในใจก็เดาไป ดว้ ย ยงั ไงกเ็ ป็ นผใู้ หญแ่ ลว้ ถึงแมจ้ ะไมเ่ คยผา่ นมาดว้ ยตวั เอง แตก่ เ็ คยเห็น เขากา้ วไปทีละกา้ ว มองฉินยาท่ีนงั่ อยบู่ นเกา้ อ้ียาว สายตามองไปที่หนา้ ทอ้ งของเธอ พดู อยา่ ง จริงจงั “คุณทอ้ งใช่ไหม?” ฉินยารู้สึกใจหาย วนิ าทีตอ่ มาก็เคร่งขรึมข้ึนมา “คุณพดู อะไรไปเล่ือย?” ซูจา้ นค่อยๆยน่ื ยาไปใหเ้ ธอ “ยาน้ีเป็ นยาแกอ้ าเจียน หรือวา่ คุณไมใ่ ช่อาการแพท้ อ้ ง?” ฉินยาพยายามควบคุมสติ มองเขาอยา่ งเรียบเฉย “ซูจา้ น คุณคิดวา่ ฉนั จะยอมคลอดลกู ใหค้ ุณ เหรอ? ถึงจะทอ้ ง ฉนั ก็ไม่เอาไว”้ เธอแยง่ ยามาจากมือซูจา้ น “ฉนั ทอ้ งเสียเพราะกินของผดิ อาเจียนจนรู้สึกไม่สบาย ถึงมาเอายาท่ีโรงพยาบาล คุณเคยเห็นผหู้ ญิงทอ้ งกินยาแกอ้ าเจียน เหรอ?” เรื่องน้ีซูจา้ นไม่รู้จริงๆ เขารู้วา่ คนต้งั ครรภก์ ินอะไรไปเลื่อยไม่ได้ “แต…่ ….” “แต่อะไร?” ฉินยาพดู ตดั เขา ไมเ่ หลือช่องวา่ งแมแ้ ตน่ อ้ ย “ซูจา้ น ตอนน้ีเราแยกทางกนั แลว้ จาก น้ีไปฉนั ยงั มีชีวติ ที่ดีได้ ถึงแมว้ า่ ฉนั จะทอ้ ง คุณคิดวา่ ฉนั จะเอาไวไ้ หม?” ซูจา้ นพดู ไมอ่ อก เขากาํ มือไวแ้ น่น “คุณเกลียดผมขนาดน้ีเลยเหรอ?” “ใช่ ฉนั เกลียดคุณ” พดู จบฉินยากห็ มนุ ตวั เดินจากไป

ซูจา้ นกาํ ลงั อยากตามไป แต่โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าดงั ข้ึน เขาหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา จงจิ่งหา้ วโทร มา ทวั่ ไปแลว้ จงจ่ิงหา้ วไมค่ อ่ ยโทรหาเขาก่อน เขากดรับสาย “มาที่ลี่เจียงยว่ น” พดู จบกว็ างสาย ซูจา้ นมองโทรศพั ทท์ ี มองฉินยาที่เดินไปไกลแลว้ ที สุดทา้ ยตอ้ งถอนหายใจยาว อยากไดฉ้ ินยา กลบั มา ไม่ใช่เรื่องที่พดู แค่คาํ สองคาํ เขาเกบ็ โทรศพั ท์ เดินออกจากโรงพยาบาล ไมไ่ ดต้ ามฉินยา ไป แต่ไปลี่เจียงยว่ น เขาเดินเขา้ ไป ก็มีพนกั งานมาตอ้ นรับ ถามวา่ “ไมท่ ราบวา่ คุณซูใช่ไหมคะ?” ซูจา้ นพยกั หนา้ “ผมมาหาจงจ่ิงหา้ ว” “ประธานจงอยหู่ อ้ งเบอร์สอง คุณตามฉนั มาคะ่ ” พนกั งานเดินนาํ ซูจา้ นไปที่หอ้ งเบอร์สอง ภายในหอ้ งกวา้ งขวาง โตะ๊ กลมตวั หน่ึง มีแคเ่ สิ่นเผยซานกบั จงจ่ิงหา้ ว เขาดึงเกา้ อ้ีตวั หน่ึงแลว้ นง่ั ถามอยา่ งยมิ้ แยม้ “วนั น้ีวนั อะไร?” ทวั่ ไปแลว้ พวกเขารวมตวั กนั เขาจะเป็ นคนนดั จงจิ่งหา้ วไมค่ อ่ ยนดั พวกเขากินขา้ ว เพราะงาน ยงุ่ เสิ่นเผยซวนก็งานเยอะ มีแต่เขา ท่ีค่อนขา้ งมีเวลา เสิ่นเผยซวนฉีกมมุ ปากยมิ้ เลก็ นอ้ ย “ไมต่ อ้ งยมิ้ ไดเ้ วลานายร้องไหแ้ น่” ซูจา้ นต่อปากตอ่ คาํ “ยงั มีอะไรท่ีวนุ่ วายกวา่ ใจฉนั ตอนน้ีอีก?” ตอนน้ีสาํ หรับเขาแลว้ ก็คือฉินยา สุขภาพของคุณยา่ คอ่ ยๆดีข้ึนแลว้ มีแค่ทศั นคติของฉินยา ยงั คงแขง็ มาก เขาทาํ อะไรไม่ไดเ้ ลย ตอนน้ีฉินยาไมอ้ อ่ นไมแ้ ขง็ กไ็ ม่กิน

เขาหมดปัญญาแลว้ จริงๆ “เผยซวนดื่มเป็ นเพอื่ นฉนั หน่อย ฉนั อารมณ์ไม่ด”ี ซูจา้ นเรียกพนกั งานเขา้ มา เสิ่นเผยซวนดึงเขา ไว้ ใหพ้ นกั งานออกไป “ยงั ไม่สง่ั อาหารตอนน้ี คุณออกไปก่อน ตอนสงั่ อาหารค่อยเรียกคุณ” ซูจา้ นจอ้ งเส่ินเผยซวน “มาร้านอาหารไมก่ ินขา้ ว ดูหนงั เหรอ?” เสิ่นเผยซวนพดู อยา่ งจริงจงั “ใช่ มาดูหนงั นน่ั แหละ” ซูจา้ นหวั เราะ “ลอ้ ฉนั เล่นเหรอ…….” ปรากฏวา่ คาํ พดู เขายงั พดู ไม่จบ กเ็ ห็นจอท่ีแขวนอยบู่ นผนงั สวา่ ง เขามองหนา้ จออยา่ งตกใจ“จะ ดูหนงั จริงเหรอ?” แต่เขาพบวา่ มนั ไมใ่ ช่ เพราะภาพท่ีแสดงเป็ นภาพของหอ้ งอาหารอีกหอ้ งหน่ึง ผชู้ ายเส้ือเชิ้ตลายดอกคนหน่ึงนงั่ อยใู่ นน้นั ซูจา้ นดูดีๆ รู้สึกคุน้ หนา้ “นี่มนั เพ่อื นร่วมหอ้ งที่มหา ลยั ของเฟยเฟยไมใ่ ช่เหรอ?” ซูจา้ นกบั หลิวเฟยเฟยก็เป็ นเพ่อื นร่วมมหาลยั แต่ไม่ไดอ้ ยหู่ อ้ งเดียวกนั ส่วนลูกเศรษฐีคนน้ีเรียน หอ้ งเดียวกบั หลิวเฟยเฟย พอเห็นเขา ซูจา้ นก็คิดถึงเรื่องสมยั ก่อนไม่นอ้ ย “เผยซวนนายยงั จาํ ไดไ้ หม? เขา……” ซูจา้ นช้ีคนในจอ “เขาขบั รถMaseratiไปโรงเรียน อวดดีจะตาย ตอนน้ียงั ไมล่ ม้ ละลายเหรอ?” เสิ่นเผยซวนเห็นเขาไมพ่ ดู ไม่นานซูจา้ นกร็ ู้สึกผดิ ปกติ เขาหนั ไปดูเสิ่นเผยซวนแลว้ หนั ไปมองจงจ่ิงหา้ ว“พวกนายจะทาํ อะไร? เรียกฉนั มาร้านอาหาร ไม่ใหก้ ินขา้ ว มาใหด้ ูคุณชายเจา้ สาํ ราญคนหน่ึงทาํ ไม?”

เสิ่นเผยซวนกลวั เขารู้ความจริงแลว้ จะรับไม่ได้ พดู อยา่ งออ้ มคอ้ ม “เคยคิดไหมวา่ หลายปี น้ีหลิว เฟยเฟย ไปทาํ อะไรมาบา้ ง?” สมองซูจา้ นหมุนเร็วมาก จบั ใจความสาํ คญั ไดอ้ ยา่ งรวดเร็ว “เก่ียวขอ้ งกบั คุณชายลกู เศรษฐีคน น้ี?” เสิ่นเผยซวนเงียบไม่พดู อะไร เท่ากบั ยอมรับ ซูจา้ นลกุ ข้ึนกะทนั หนั “ฉนั ไปถามเขาด”ู เสิ่นเผยซวนดึงเขาไว้ “นายเป็ นคนววู่ ามแบบน้ีต้งั แต่เมื่อไหร่?” ซูจา้ นมองเส่ินเผยซาน “ฉนั เขา้ ไปถามหน่อย จะเป็ นไรไป?” “เดี๋ยวก่อน” เสิ่นเผยซวนปลอ่ ยเขา “เดี๋ยวนายกร็ ู้คาํ ตอบเอง” ตอนน้ีซูจา้ นถึงเขา้ ใจ เขามองจงจิ่งหา้ วแลว้ มองเส่ินเผยซวน “พวกนายตามสืบเฟยเฟยเหรอ?” เสิ่นเผยซวนไดย้ นิ คาํ วา่ เฟยเฟย อึดอดั ใจมาก เหลต่ ามองเขา สุดทา้ ยไมพ่ ดู อะไรเลย ขณะน้ี มีความเคลื่อนไหวในจอ ประตูที่ถกู ปิ ดแน่นกาํ ลงั เปิ ดออก หลิวเฟยเฟยเปล่ียนจาก ท่าทางไร้เดียงสาท่ีอยตู่ ่อหนา้ ซูจา้ น คนรักเก่าเจอกนั ก็ตอ้ งแตง่ ตวั มาอยา่ งดี ชุดกระโปรงส้นั สีดาํ โชวข์ าอ่อน เส้ือคลมุ ขนสุนขั จิ้งจอกห่อไหลไ่ ว้ ที่เทา้ ใส่สน้ สูงสีแดง แตง่ หนา้ มาอยา่ งดี ท่าทางยว่ั ยวน ลยู่ วนเป็ นคนนดั เธอ เธอคิดวา่ ลยู่ วนคิดถึงความดีของเธอ ถา้ หากลู่ยวนยอมหยา่ เพื่อมาแต่งงาน กบั เธอ เธอกย็ นิ ดี เพราะวา่ จะทาํ ใหซ้ ูจา้ นกลบั มาหาเธอยากเกินไป