กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

ซูจา้ นเบิกตากวา้ ง เขาเพิ่งเคยเห็นหลิวเฟยเฟยแบบน้ีเป็ นคร้ังแรก ท่าทางท่ีเขาแสดงต่อหนา้ คนอื่นมกั ไร้เดียงสา ร่าเริงสดใส “ทาํ ไมถึงคิดถึงฉนั ได?้ ” หลิวเฟยเฟยบิดเอวเดินเขา้ ไปดว้ ยท่าทางสง่างาม ไปนงั่ บนตกั ของลู่ ยวน เสมือนเป็ นเรื่องปกติ และเหมือนเป็ นความเคยชิน ลยู่ วนหนั ไปมองกลอ้ งตรงมมุ ขวา กอดเอวของหลิวเฟยเฟยไว้“คิดถึงคุณ ก็มาหาคุณไง ทาํ ไม ห่างกบั ผมมาต้งั นานไมค่ ิดถึงผมเหรอ?” ท่านป่ ูลู่ ก็คือพอ่ ของลยู่ วนมีโครงการหน่ึงที่อยากร่วมงานกบั จงจ่ิงหา้ วมาตลอด จงจิ่งหา้ วไม่ ยอมตกลง คร้ังน้ี จงจ่ิงหา้ วตกลงร่วมงานกบั ท่านป่ ูลู่ แต่มีขอ้ เสนอ นี่ก็คือเหตุผลที่ลยู่ วนยอมมาปรากฏตวั ในจอแต่โดยดี หลิวเฟยเฟยผลกั เขาออก “คิดถึงจะไปมีประโยชนอ์ ะไร? คุณมีเมียแลว้ ฉนั เป็ นตวั อะไร?ล่ยู วน เดินเขา้ ไป “ผมกบั เขาไมม่ ีความรู้สึก” “ถา้ อยา่ งน้นั คุณแตง่ งานกบั ฉนั ไดไ้ หมล่ะ?” หลิวเฟยเฟยมองเขาอยา่ งคาดหวงั อายอุ ยา่ งเธอแลว้ เธอหวงั ที่จะมีครอบครัว “เฟยเฟยคุณรู้ไหม ครอบครัวของคนที่ผมแตง่ งานดว้ ยดีมาก……” “แตฉ่ นั อยกู่ บั คุณมาสิบปี แลว้ ตอนน้นั ฉนั ทิ้งทุกอยา่ งเพอื่ อยกู่ บั คุณ หลายปี น้ี ฉนั ทาํ แทง้ เพ่ือคุณ มากี่คร้ัง? เมียคุณพาคนมาทาํ ร้ายฉนั ทาํ ใหฉ้ นั ไม่สามารถมีลกู ไดอ้ ีก” พดู ถึงส่ิงท่ีทาํ ใหเ้ ธอเจบ็ หลิวเฟยเฟยยง่ิ อารมณ์เสีย เธอจบั แขนเส้ือของลยู่ วนไว้“คุณจะชดใชก้ นั ช่วงเวลาเยาวว์ ยั ของ ฉนั ยงั ไง?” ล่ยู วนมองเธอน่ิงๆ “มนั เป็ นเรื่องที่ตา่ งคนต่างยอม หรือวา่ ตอนน้นั ที่คุณทิ้งไอห้ นุ่มยากจนคน น้นั ไปกบั ผม ไม่ใช่เพราะเงินของผมเหรอ?”

หลิวเฟยเฟยเงียบ ตอนน้นั เธออยกู่ บั เขาเพราะเงินจริง เธอคิดวา่ ดว้ ยหนา้ ตาและฝี มือของเธอ ตอ้ งเป็ นคุณนาย ตระกลู มหาเศรษฐีไดแ้ น่นอน แตว่ า่ อยากแตง่ เขา้ ตระกลู มหาเศรษฐี มนั ยากมาก ลยู่ วนเดินเขา้ ไปกอดเธอ “ตอนน้ีผมยงั รักษาความสมั พนั ธก์ บั คุณได้ คุณยอมกลบั มาไหม?” ตอนที่ 341 ให้โอกาสเธอ ให้ฉันรู้สึกขยะแขยงเหรอ หลิวเฟยเฟยมองเขา “ในฐานะอะไร?” ลยู่ วนหวั เราะ “เธอยงั มีอะไร? นอกจากเป็ นนางบาํ เรอ? เธอไม่สามารถมีลูก ไม่ไดอ้ ายนุ อ้ ย เธอ ยงั อยากจะทาํ อะไร?” หลิวเฟยเฟยถกู ลู่ยวนถามกลบั ชุดใหญ่ ทาํ เอาพดู อะไรไม่ออก ใช่ เธออายไุ มน่ อ้ ยแลว้ ไมซ่ ิง ยงั มีประโยชนอ์ ะไร? เธอกไ็ ดจ้ อ้ งล่ยู วน “ง้นั นายมาหาฉนั ทาํ ไม?” ลยู่ วนกไ็ ดม้ องไปขวาบนอีกคร้ัง ก็ไดย้ กคาง “ทางน้นั มีคนอยากจะเห็นความสมั พนั ธ์ของฉนั กบั เธอ” หลิวเฟยเฟยเงยหนา้ มองไป ก็เห็นบนขวาในที่ท่ีไม่สะดุดตานกั มีกลอ้ งต้งั อยู่ ตาของเธอก็ได้ เปิ ดโตกวา่ เดิม เธอใชส้ ายตาที่คน้ หา และความหวาดกลวั มองไป ทางน้นั จะเป็ นใคร? ใจของเธอกไ็ ดเ้ ตน้ แรงมากๆ “นายวางกบั ดกั ฉนั ?” สองมือลยู่ วนลว้ งในกางเกง ทางท่าเหมือนคนเกเรแบบน้นั “วางกบั ดกั เธอ? ดูพดู เขา้ สิ ตอนแรก เธอกม็ ีท่าทางที่เตม็ ใจใหก้ นั ไมใ่ ช่เหรอ? ใครกนั แน่ที่เขา้ มา แลว้ นงั่ บนตกั ของฉนั ? ใคร ต่อให้

เป็ นนางบาํ เรอก็จะอยกู่ บั ฉนั ? วางกบั ดกั ? เธอมีคา่ พอเหรอ? เธอตอ้ งรู้สึกโชคดี ถึงตอนน้ีกย็ งั มี คุณคา่ ในการใชง้ านอยู่ ถึงตอนท่ีเธอไมม่ ีคา่ อะไรเลยแมแ้ ตน่ ิดเดียวน้นั นนั่ สิถึงจะเป็ นอะไรที่ น่าเศร้าท่ีสุด” สองมือของหลิวเฟยเฟยไม่รู้วา่ จะวางที่ไหน ในมือก็ไดม้ ีเหง่ือเยน็ ไหลอยู่ ทาํ ยงั ไงด?ี ตอนน้ีเธอ ควรทาํ ยงั ไงดี? เธออยากหนี ลยู่ วนมองผหู้ ญิงที่มีท่าทางน่าสมเพชสกั พกั ไม่มีความสงสารเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย แมว้ า่ ผหู้ ญิงคนน้ี ไดอ้ ยกู่ บั เขานานถึงสิบปี กต็ าม ในสายตาของเขา ผหู้ ญิงน่ะ กแ็ คเ่ อามาเลน่ เท่าน้นั เขาออกเงิน ผหู้ ญิงออกร่างกาย อยๆู่ หลิวเฟยเฟยก็ไดพ้ งุ่ ออกจากหอ้ ง กไ็ ดเ้ ปิ ดประตูทีละหอ้ ง จนกระทง่ั เธอไดเ้ ปิ ดหอ้ งเบอร์ สอง ก็ไดเ้ ห็นซูจา้ นนง่ั อยตู่ รงน้นั กาํ แพงก็ไดม้ ีจอใหญ่ๆ แขวนอยู่ ยงั โชวภ์ าพหอ้ งที่เธออยเู่ มื่อ ก้ี ตวั เธอไดส้ น่ั ขนาดเสียงของเธอก็ไดเ้ ร่ิมแหบเลก็ นอ้ ย “ซูจา้ น นายฟังท่ีฉนั อธิบาย……” สายตาของซูจา้ นกไ็ ดค้ ่อยๆ มองมา ไมม่ ีความโกรธ ไมม่ ีอารมณ์ที่ควบคุมไมไ่ ดอ้ ยู่ นิ่งมาก ขนาดตวั เองก็ยงั รู้สึกแปลกใจ ที่จริง ไล่ๆ ดูแลว้ เขาไม่ไดร้ ักผหู้ ญิงคนน้ีแลว้ หลงั จากที่รู้อดีตของเธอ ก็ไมไ่ ดโ้ มโหอะไรมาก ท่ีเขาโมโหน้นั ก็คือ เธอหลอกเขา ผหู้ ญิงที่เขาเคยคิดวา่ ไร้เดียงสาในอดีต ที่จริงเปล่าเลยแมแ้ ต่นอ้ ย มีแผนร้ายเตม็ ไปหมด เขารู้สึกวา่ ตวั เองน่าขาํ ท่ีไมท่ นั สงั เกตออกมาแมแ้ ตน่ ิด

“เธออยากจะอธิบายอะไร? อธิบายท่ีเธอจากไป ไมไ่ ดเ้ ป็ นเพราะเงินของทายาทเศรษฐีคนน้นั ? อธิบายเร่ืองที่เธอคลอดลกู ไม่ไดไ้ มไ่ ดเ้ ป็ นมาต้งั แตเ่ กิด แต่มีคนทาํ ร้าย?” “ไมใ่ ช่ ไม่ใช่นะ……” หลิวเฟยเฟยพงุ่ เขา้ มาควา้ แขนของเขา “ซูจา้ นนายฟังท่ีฉนั พดู ฉนั รักนาย จริงๆ นะ……” “รักฉนั ก็คือการไปเป็ นชูร้ ักของคนอื่นเหรอ?!” ซูจา้ นก็ไดส้ ะบดั ออก สายตากไ็ ดม้ องเธออยา่ งเยน็ ชา “เมื่อก่อนทาํ ไมฉนั ไม่สงั เกตเห็น วา่ เธอ น้นั มีความคิดท่ีแยเ่ ยอะขนาดน้?ี ” หลิวเฟยเฟยลากเขาแลว้ ร้องไหอ้ ยา่ งหนกั เธอไดร้ ักซูจา้ นจริงๆ แต่วา่ ความรักที่มีใหก้ บั ซูจา้ น ก็ ไมไ่ ดส้ าํ คญั ไปกวา่ เงิน เพราะง้นั เธอก็ไดเ้ ลือกเงิน ตอ่ มาเธอรู้วา่ ตวั เองอยกู่ บั ลยู่ วนกไ็ ม่มีอนาคต อีกอยา่ งตวั เองก็ไดเ้ ร่ิมแก่แลว้ ล่ยู วนเบ่ือเธอ เธอ ถึงไดอ้ ยากกลบั มา ถา้ เกิดเธอมีโอกาสเลือกคนท่ีสามารถใหช้ ีวติ ที่เธอตอ้ งการ และยงั เป็ นคนที่ชอบมาใชช้ ีวติ กบั เธอ ง้นั คนคนน้นั ตอ้ งเป็ นซูจา้ นแน่ เร่ืองมาถึงวนั น้ีแลว้ เธอไดเ้ สียใจทีหลงั เลก็ นอ้ ย ถา้ เกิดเธอยอมที่จะทนลาํ บากกบั ซูจา้ นตอกแรก ตอนน้ีเธอน่าจะเป็ นคุณนายซูแลว้ มีท้งั ช่ือเสียงและโชคลาภ แตน่ ่าเสียดาย บนโลกน้ีไม่มียาแกก้ ารเสียใจทีหลงั ตอนน้ีเธอไมม่ ีอะไรแลว้ เธอไดก้ อดขาซูจา้ น น้าํ ตาก็ไดท้ าํ ใหเ้ คร่ืองสาํ อางบนหนา้ เลอะ “เห็นแก่วา่ พวกเรายงั เคยมี ความรู้สึกที่ดีต่อกนั ใหโ้ อกาสฉนั สกั คร้ังไดไ้ หม?” ซูจา้ นหวั เราะออกมา “ใหโ้ อกาสเธอ แลว้ ทาํ ใหฉ้ นั ขยะแขยงตวั เองเหรอ?”

หลิวเฟยเฟยพดู อะไรไม่ออก แต่วา่ ตอนน้ีเธอไม่มีทางเลือกอื่นแลว้ นอกจากซูจา้ น เธอยงั สามารถหาใครไดอ้ ีก? หนา้ ตาดีมีเงิน แลว้ กเ็ ป็ นอะไรที่เธอชอบ มองๆ ดู ก็เป็ นซูจา้ นแลว้ “ขอร้องนายละ่ ” หลิวเฟยเฟยกอดขาของเขาไมป่ ลอ่ ย “ซูจา้ น ฉนั รู้วา่ ฉนั ผิดไปแลว้ จริงๆ นะ ขอร้องนายล่ะ ใหโ้ อกาสฉนั สกั คร้ัง ฉนั ตอ้ งกลบั ตวั เป็ นคนใหมแ่ น่ อยกู่ บั นายดีๆ ดูแลคุณยา่ แทนนาย ซูจา้ นฉนั ขอร้องนายละ่ ” หนา้ ของหลิวเฟยเฟยกไ็ ดแ้ นบไปท่ีขาของเขา ร้องไหจ้ น น้าํ มกู น้าํ ตาไหล สายตาของซูจา้ นเยน็ ชาเลก็ นอ้ ย ก็ไดพ้ ดู ไปทีละคาํ วา่ “ปล่อยฉนั ” “ฉนั ไมป่ ล่อย” หลิวเฟยเฟยก็ไดก้ อดขาเขาแน่นไมป่ ลอ่ ย เหมือนวา่ ถา้ ปลอ่ ยแลว้ เธอก็จะเสียเขา ไปจริงๆ แลว้ ซูจา้ นกไ็ ดน้ ง่ั ยองๆ ยนื่ มือไปบีบหนา้ ของเธอ บงั คบั เธอมองมาท่ีเขา“เร่ืองที่ไดเ้ กิดบนตวั ของ เธอ มีอะไรบางท่ีเธอไดจ้ งใจทาํ ใหเ้ กิดข้ึน? ฉนั จาํ ไดว้ า่ ขาของเธอตอนที่อยโู่ รงพยาบาล ยงั เดิน ไม่ได้ ทาํ ไม คราวน้ีขนาดสน้ สูงกใ็ ส่ไดแ้ ลว้ เหรอ? หรือวา่ จะมาเจอคู่นอนเก่า ต่อใหบ้ าดเจบ็ ตรงไหน ก็จะรีบมา?” “ฉนั ผิดไปแลว้ ฉนั ผดิ ไปแลว้ จริงๆ ซูจา้ น ขอร้องละ่ ……” ซูจา้ นก็ไดห้ วั เราะอยา่ งเยน็ ชา “ฉนั ตาบอดแลว้ แน่ที่มาหลงชอบเธอ!” พดู จบเขาก็ไดถ้ ีบเธอออกอยา่ งไมเ่ กรงใจ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดล้ ม้ ไปขา้ งหลงั ชนไปกบั เกา้ อ้ีที่อยู่ ขา้ งหลงั เสียงดงั ต้ึง ซูจา้ นไมไ่ ดม้ องเธอ เดินไปอยา่ งเดด็ ขาด “ซูจา้ น!” ต่อใหเ้ สียงของหลิวเฟยเฟยจะเจ็บปวดแคไ่ หนเขาก็ไมห่ ยดุ เดิน

ความเดด็ ขาดของเขา เป็ นความเสียใจในตวั หลิวเฟยเฟย เธอไดท้ าํ ร้ายความสวยงามในตอนแรก ตอนน้ีขนาดความทรงจาํ ร่วมกนั ของพวกเขา ซูจา้ นกร็ ู้สึกขยะแขยง หลงั จากท่ีฉินยากลบั มาจากโรงพยาบาล ก็ไดโ้ ทรไปนดั กบั หลินซินเหยยี น เธอรู้สึกเหน่ือย มากๆ “ฉนั อยากจะหนีไป” ฉินยากม้ หนา้ เธอรู้สึกเหน่ือยมาก อยากจะพกั ผอ่ น หลินซินเหยยี นมองตาที่แดงของเธอ “เธอร้องไหแ้ ลว้ ?” ฉินยาไมไ่ ดป้ ฏิเสธ “ฉนั ไปโรงพยาบาลเจอเขา้ กบั ซูจา้ นแลว้ เขากบั …… หลิวเฟยเฟย” ใจของหลินซินเหยยี นกไ็ ดก้ ระตกุ เลก็ นอ้ ย ในใจก็ไดห้ วั เราะอยา่ งเยน็ ชา แต่วา่ คิดวา่ ตอนน้ีซู จา้ นน่าจะเห็นท่าทีที่แทจ้ ริงของหลิวเฟยเฟยแลว้ “เขาไดร้ ู้เร่ืองของลกู แลว้ ?” ฉินยาส่ายหนา้ “ไมร่ ู้คะ่ ” “ไมว่ า่ เธอตดั สินใจยงั ไง ฉนั กส็ นบั สนุนเธอ” หลินซินเหยยี นกไ็ ดเ้ อาATMออกมาจากกระเป๋ า ใบหน่ึง “เธอเก็บไว”้ ฉินยากไ็ ดร้ ีบดนั กลบั ไป “อนั น้ีฉนั รับไวไ้ ม่ไดค้ ่ะ” หลินซินเหยยี นก็ไดจ้ บั มือของเธอ “เงินน้ีไม่ไดใ้ หเ้ ธอ แต่ใหล้ ูกในทอ้ งของเธอ อยากจะกิน อะไร ก็ซ้ืออะไร ไม่ตอ้ งลาํ บากตวั เอง ส่วนเร่ืองซูจา้ น ก็ใหเ้ ขาไปสงบอารมณ์ของตวั เองดีๆ ก่อน” ตอ่ ใหต้ อนน้ีเขารู้วา่ ผดิ มาขอคืนดีกบั ฉินยา ก็ไม่สามารถใหอ้ ภยั เขาไดง้ ่ายๆ

โตขนาดน้ีแลว้ ยงั ไมช่ ดั เจนขนาดน้ี ตอ้ งสงั่ สอนเขาสกั คร้ัง ฉินยาก็ไดข้ าํ อยา่ งลาํ บาก น่ีสาํ หรับเธอแลว้ มนั ไม่สาํ คญั อีกแลว้ ตอนน้ีเธออยากจะหาท่ีท่ีหน่ึง คลอดลกู ออกมา จากน้นั ก็ใชช้ ีวติ อยากสงบ เธอจากไปกไ็ มอ่ ยากกลบั มาแลว้ “คนของพที่ างน้นั จะพอไหมคะ?” หลินซินเหยยี นใหเ้ ธอสบายใจ “อนั น้ีเธอไมต่ อ้ งเป็ นห่วง ถา้ เกิดคนไมพ่ อฉนั กจ็ ะไปขอคนมา จากคุณนายเวลเล่ียน ตอนน้ีสถานการณ์ในร้านก็ทาํ ไดแ้ ค่ประคอง คนน้นั ก็ยงั มีพออย”ู่ ฉินยาวางใจ “คิดจะไปไหนไดแ้ ลว้ บอกฉนั ฉนั ไปส่งเธอ” หลินซินเหยยี นพดู ฉินยาตอบคะ่ ท้งั สองก็ไดค้ ุยกนั ไปสกั พกั โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าหลินซินเหยยี นดงั ข้ึน ครูของ โรงเรียนอนุบาลโทรมา บอกวา่ หลินลุย่ ซีไดท้ ะเลาะกบั เดก็ คนอื่น ถา้ บอกวา่ หลินซีเฉินทะเลาะกบั เด็กคนอื่น หลินซินเหยยี นก็ไม่ไดร้ ู้สึกประหลาดอะไร ลูกสาว ถึงแมว้ า่ ออดออ้ นเก่ง บางคร้ังกไ็ ดแ้ สดงความไร้เหตุผลกบั พีช่ ายบา้ ง แต่วา่ ไมท่ างท่ีจะทะเลาะ กบั คนอ่ืน เธอบอกวา่ มีธุระ ก็ไดอ้ อกไปอยา่ งรีบร้อน หลินซินเหยยี นออกไปแลว้ ฉินยาก็ไดเ้ ดินออกมา เธอเดินไปขา้ งถนนเตรียมที่จะโบกรถ อยๆู่ รถตูส้ ีดาํ คนั หน่ึง กไ็ ดจ้ อดอยขู่ า้ งเธอ ไมพ่ ดู อะไร กไ็ ดจ้ บั ตวั คน ฉินยาตกใจ “พวกนายทาํ อะไร?” แตว่ า่ อีกฝ่ ายแรงเยอะมาก ไมส่ นใจเลยแมแ้ ตน่ ิด ชายร่างใหญ่สองคนกไ็ ดจ้ บั ตวั เธอไว้ แลว้ ก็ เดินไปยดั เขา้ รถ แลว้ ก็ขบั ออกไป

ตอนท่ี 342 เล่นเกมทส่ี นุกๆกนั เถอะ “พวกนายเป็ นใคร?” ฉินยากไ็ ดม้ องพวกเขาอยา่ งหวาดกลวั เห็นไดช้ ดั คนพวกน้ีมาอยา่ งไม่ ประสงคด์ ี และชดั เจนเลยวา่ เป้ าหมายเป็ นเธอ เพราะวา่ พวกเขาไม่พดู อะไรกไ็ ดจ้ บั ตวั เธอ เห็นแบบน้นั รู้วา่ เธอเป็ นใคร เพราะง้นั ถึงไดเ้ จาะจง จาํ มาแบบน้ี ชายสองคนท่ีไดม้ องเธอ ขา้ งหนา้ ก็ไดเ้ ป็ นคนขบั รถคนหน่ึง กไ็ ม่ไดส้ นใจเธอ ฉินยาก็ไดโ้ วยวายราวกบั คนบา้ ดิ้นรน “พวกนายปลอ่ ยฉนั ลงไป!” คนขบั รถท่ีอยขู่ า้ งหนา้ เหมือนวา่ รําคาญที่เธอโวยวาย ก็ไดต้ ะโกนใส่ผชู้ ายสองคน “อยา่ ใหเ้ ธอ ร้อง!” ผชู้ ายกไ็ ดร้ ีบไปปิ ดปากฉินยาทนั ที แลว้ กไ็ ดเ้ ตือนออกไป “เช่ือฟังกนั หน่อย” หวั ของฉินยาก็ไดว้ า่ งเปลา่ ไมว่ า่ อะไรกน็ ่ากลวั คิดแตว่ า่ อยากจะรีบหนีไปจากที่ท่ีทาํ ใหเ้ ธอกลวั แบบน้ี แต่วา่ สติที่เหลืออยไู่ ดบ้ อกเธอ เธอหนีไมร่ อด เธอทาํ ไดแ้ ค่เงียบไปชว่ั ขณะ รอโอกาส รถยง่ิ ขบั ก็ยง่ิ ไปในที่ห่างไกล ในใจของฉินยากย็ ง่ิ อยยู่ ง่ิ กลวั แตว่ า่ ต่อหนา้ ของชายร่างกาํ ยาํ สองคน เธอไม่มีโอกาสหนี ผา่ นไปประมาณหน่ึงชว่ั โมง คนก็ไดข้ บั ออกมาจากในเมือง มาถึงชายหาดของอา่ วรีพลั ส์เบย์

ใกลๆ้ ชายหาด มีตึก ขา้ งหนา้ ใกลเ้ นินเขา มีเรือประมงจอดอยเู่ ยอะ พอรถไดจ้ อดลง ชายร่าง กาํ ยาํ สองคนก็ไดล้ ากฉินยาลงชายรถอยา่ งดิบเถื่อน ฉินยาไมเ่ ดิน พวกเขาก็ไดเ้ อาแขนสอดแขน ของเธอแลว้ กล็ ากไปบนเรือ ฉินยากลวั มากๆ เธอก็ไดต้ ะโกนอยา่ งบา้ คลง่ั “มีคนไหมคะ ช่วยดว้ ยคะ่ มีคนไหม ช่วยดว้ ย…… เพียะ!” หน่ึงในคนที่ลากเธอกไ็ ดต้ บหนา้ เธอไปที ก็ไดเ้ ตือนเธออยา่ งน่ากลวั “เธอกลา้ ตะโกนอีกละก็ ฉนั เอาเธอตายแน่!” ฉินยาโดนตบจนหนา้ ไดห้ นั ไปอีกขา้ ง หนา้ ดา้ นขวากไ็ ดม้ ีความเจบ็ แสบร้อน ในปากก็ไดม้ ีกลิ่น เลือดตามมา “พวกนายจะเอาเงินเหรอ? ขอแค่พวกนายยอมปลอ่ ยฉนั ฉนั ยอมที่จะเอาเงินบนตวั ของฉนั ท้งั หมดใหพ้ วกนาย” ในประเทศฉินยาไมม่ ีญาติ ยงิ่ ไมม่ ีศตั รู เธอคิดไมอ่ อกมาใครจะจบั ตวั เธอมา สิ่งเดียวท่ีคิดไดก้ ค็ ือ คนพวกน้ีจบั ตวั เธอมาก็เพ่ือเงิน ชายท้งั สองกไ็ ม่ไดห้ วน่ั ไหวอะไร แต่เป็ นการตกั เตือนอยา่ งโหดเห้ียม “เธอทางที่ดีนิ่งๆ หน่อย ไมต่ อ้ งร้องไมต่ อ้ งตะโกน พวกเราเป็ นคนป่ าเถ่ือน ลงมือข้ึนมา ไมต่ ายกต็ อ้ งมีเน้ือหนงั หลดุ บา้ ง เพราะง้นั ทางท่ีดีนิ่งๆ ไว!้ ” ฉินยารู้สึกสิ้นหวงั เลือดในร่างกายก็เหมือนวา่ จะหยดุ นิ่งทนั ที พวกเขาไม่มาเพื่อเงิน ง้นั เพ่อื อะไร? สีหนา้ ของฉินยากไ็ ดน้ ่ิง ลิ้นไดแ้ ขง็ ไป เป็ นแบบน้นั อยนู่ านก็ไดถ้ ามออกไปอยา่ งติดๆ ขดั ๆ วา่ “บอกฉนั ไดไ้ หมวา่ พวกนายทาํ ไมถึงไดจ้ บั ตวั ฉนั ? ต่อใหต้ อ้ งตาย กต็ อ้ งใหฉ้ นั ตายอยา่ งรู้ สาเหตจุ ริงไหม?”

ผชู้ ายในน้นั กไ็ ดร้ าํ คาญ กไ็ ดบ้ ีบไปท่ีกรามของเธอ “เธอแมง่ ฟังภาษาคนไมร่ ู้เรื่องหรืออะไร? ทาํ ไมจบั ฉนั รอเธอถึงแลว้ เธอก็รู้แลว้ แมง่ พดู ใหม้ นั นอ้ ยๆ หน่อย!” ฉินยาไม่กลา้ ที่จะถามมากกวา่ น้ี เธอไม่กลา้ ที่จะใหค้ นพวกน้ีทาํ ร้ายเธอ ตอนน้ีเธอไมไ่ ดต้ วั คน เดียว เธอไมเ่ พอ่ื ตวั เอง ก็ตอ้ งคิดเพือ่ ลกู ในทอ้ งของตวั เอง ไม่นาน ฉินยากไ็ ดถ้ ูกพวกเขาพาตวั ไปท่ีเรือประมงเก่าๆ ลาํ หน่ึง บนกระดานไมม้ ีอวนจบั ปลา อยู่ ในน้นั ยงั มีปลาที่ตายไป ไมร่ ู้วา่ ผา่ นไปนานแค่ไหน ก็ไดแ้ หง้ ไปแลว้ ฉินยาก็ไดถ้ กู พวกเขา โยนไปที่ในหอ้ งโดยสารเลก็ ๆ ในเรือ บนน้นั ก็ไดส้ กปรก มีกลิ่นคาวแรงดว้ ย ฉินยาเดิมที่กไ็ ดไ้ วต้ ่อกลิ่นเหมน็ กไ็ ดค้ ลื่นไสง้ ่าย ไดก้ ลิ่นที่คาวขนาดน้ีแลว้ ในกระเพาะของเธอ กไ็ ดม้ ีน้าํ กรดไหลอยา่ งรุนแรง “อุบ้ ……” เธอน้นั ไม่ไหวจริงๆ ก็ไดล้ กุ ข้ึนไปท่ีหนา้ ตา่ งส่ีเหล่ียมผืนผา้ อว้ กออกมา ชายสองคนกไ็ ดม้ องอยา่ งรังเกียจสกั พกั ไม่ไดส้ นใจเธอ เพราะวา่ ในหอ้ งโดยสารในเรือไม่มี ประตูอื่น กม็ ีแค่หนา้ ต่างเลก็ ๆ สามารถยนื่ หวั แตว่ า่ คนมุดออกมาไม่ได้ ตอ่ ใหม้ ุดออกไป ก็ตอ้ ง ตกไปที่ทะเล ฉินยากไ็ ดย้ นื่ หวั สูดอากาศบริสุทธ์ิขา้ งนอก ร่างกายที่ไม่มีแรงของเธอ กบั ความกดดนั ตอนน้ีเธอแทบที่จะใจเยน็ ไปใชค้ วามคิดไมไ่ ดเ้ ลย รู้สึกวา่ หวั กไ็ ดห้ นกั มาก ไม่รู้วา่ ผา่ นไปนานแค่ไหน อยๆู่ ในเรือกม็ ีความเคลื่อนไหว จากน้นั กไ็ ดม้ ีเสียงฝี เทา้ ฉินยากไ็ ด้ ตื่นตวั เธอรีบหนั หวั หลบั ไป เห็นเพียงหลิวเฟยเฟยที่ยนื อยหู่ นา้ ประตูหอ้ ง เธอกาํ ลงั จะเปิ ดปาก ก็ไดเ้ จอวา่ ขา้ งหลงั ของเธอก็มีท่ีคุณท่านหญิงถกู มดั ฉินยากไ็ ดเ้ บิกตากวา้ ง “เธออยากจะทาํ อะไร?” หลิวเฟยเฟยก็ไดห้ วั เราะอยา่ งเยน็ ชา “อยากจะทาํ อะไรดูไม่ออกเหรอ?”

ตอนน้ีเธอไมม่ ีอะไรแลว้ ลูย่ วนไม่มีทางเอาเธอ ซูจา้ นตอนน้ีกไ็ ดเ้ กลียดเธอ ถา้ เกิดไมม่ ีผหู้ ญิงคนน้ีอยู่ เธอน้นั สามารถที่จะย้อื ซูจา้ นกลบั มาได้ เป็ นเพราะผหู้ ญิงคนน้ีคน เดียว! เธอเกลียด เกลียดที่ฉินยาแยง่ ซูจา้ นไป เธอเกลียด เกลียดที่คุณท่านหญิงไมช่ อบเธอ ไหนๆ ซูจา้ นแคร์พวกเธอขนาดน้ี ง้นั เธอก็จะจบั ตวั พวกเธอ เธอไดโ้ บกมือ ใหค้ นมามดั คุณท่านหญิงกบั ฉินยาไว้ ฉินยาดิ้นรน “หลิวเฟยเฟย เธอบา้ ไปแลว้ เหรอ?” หลิวเฟยเฟยกอดอก กไ็ ดม้ องเธออยา่ งเหยยี ดหยาม “บา้ ? เหอะๆ ฉนั สติแจ่มใสมากๆ ตอนน้ีฉนั ไม่มีอะไรแลว้ ฉนั กไ็ ม่ตอ้ งกลวั อะไรแลว้ ฉนั อยไู่ ม่ดี ทุกคนก็ไมต่ อ้ งอยอู่ ยา่ งมีความสุข!” เธอกไ็ ดเ้ ดินไปท่ีหอ้ งโดยสารเลก็ ๆ ก็ไดเ้ หยยี บไปที่เปลือกหอยบนพ้ืนเป็ นพกั ๆ ส่งเสียงท่ีแตก ละเอียด เธอไดย้ นื อยตู่ รงหนา้ ฉินยาท่ีถกู มดั จบั คางของเธอ “เธอเป็ นคนวางแผนใช่ไหม?” ไม่มีคนวางแผน สืบเร่ืองเธอ จะไปรู้เร่ืองอดีตท่ีผา่ นมาของเธออยา่ งชดั เจนขนาดน้นั ไดย้ งั ไง? ฉินยาสบั สนไปหมด “วางแผนอะไร?” หลิวเฟยเฟยก็ไดบ้ ีบท่ีกรามของเธอ “เลิกเสแสร้งไดแ้ ลว้ !” ไมใ่ ช่เธอ ยงั จะมีใครท่ีคิดทุกวถิ ีทางมาสืบเร่ืองเธอ แลว้ ยงั ใหซ้ ูจา้ นร?ู้ นอกจากฉินยา ยงั มีใครมีแรงจูงใจน้ีอีก? “ฉนั ไม่รู้จริงๆ วา่ เธอพดู อะไร……” เสียงของฉินยาก็ไดส้ ่งออกมาจากลาํ คออยา่ งขาดๆ หายๆ หลิวเฟยเฟยไม่เชื่อแมแ้ ตน่ อ้ ย เธอตดั สินใจแลว้ วา่ ฉินยาเป็ นคนทาํ

เพราะวา่ นอกจากฉินยา ไม่มีใครไดผ้ ลประโยชนจ์ ากเร่ืองน้ีแลว้ ซูจา้ นเกลียดเธอ แน่นอนวา่ ตอ้ งกลบั ไปขา้ งกายฉินยา ถึงตอนน้ีฉินยาก็ไม่รู้วา่ ท่ีหลิวเฟยเฟยพดู มนั หมายความวา่ อะไร แต่วา่ มีเร่ืองหน่ึงท่ีรู้ เธอเกลียด ตน ส่วนมากตอ้ งเป็ นเพราะซูจา้ น ในใจเธอก็ไดบ้ ีบอยา่ งเจบ็ ปวด ผชู้ ายคนน้ี นอกจากทาํ ร้ายเธอแลว้ กย็ งั เป็ นการทาํ ร้าย “เธอเกลียดฉนั จบั คุณยา่ มาทาํ ไม? ท่านยงั ป่ วยอยู่ ไหนๆ เธอก็ไดเ้ คยมีความรู้สึกที่ดีกบั ซูจา้ น ไมน่ ึกถึงความรู้สึกที่ผา่ นมาเลยเหรอ?” ความรู้สึกท่ีผา่ นมา? ซูจา้ นไดถ้ ีบเธออยา่ งเดด็ ขาดแบบน้นั ไดน้ ึกถึงความรู้สึกท่ีผา่ นมาหรือยงั ? หลิวเฟยเฟยกไ็ ดต้ บไปที่หนา้ ของฉินยาอยา่ งรังเกียจ เกลียดใบหนา้ ที่เด็กแลว้ ก็สวยน้นั เอามากๆ แรงของเธอยงิ่ อยกู่ ็ไดย้ ง่ิ ออกแรง เกลียดจนอยากจะต่อยจนฉินยาเสียโฉม “ไมร่ ีบร้อน เด๋ียวพวกเรามาเล่นเกมสนุกๆ กนั ” พดู จบ หลิวเฟยเฟยก็ไดห้ วั เราะออกมาดงั ๆ บา้ คลงั่ ร้ายกาจ ตวั ของฉินยากไ็ ดส้ นั่ ในใจกไ็ ดค้ ิดไม่หยดุ วา่ หลิวเฟยเฟยตอ้ งบา้ ไปแลว้ แน่ๆ ไมอ่ ยา่ งน้นั กค็ งไม่ คลง่ั ขนาดน้ี คุณท่านหญิงยงั พดู ไมไ่ ด้ ทาํ ไดแ้ ค่มองเธออยา่ งรังเกียจ เกลียดจนแทบที่จะจอ้ งเธอจนทะลไุ ป เลย ในใจของคุณท่านหญิงคิด ผหู้ ญิงคนน้ีไมใ่ ชค้ นดีจริงๆ ดว้ ย ในที่สุดกไ็ ดโ้ ผลท่ ่าแทอ้ อกมาสกั ที ตอนท่ีฉินยาคิดไปสุดความสามารถวา่ จะพดู กลอ่ มหลิวเฟยเฟยยงั ไงน้นั ใหห้ อ้ งโดยสารเรือกไ็ ด้ โยนคนเขา้ มาอีกคนหน่ึง

ตอนท่ี 343 เธอต้องไม่ตายดี หญิงสาวไดถ้ ูกมดั ไว้ ท่าทางน่าสมเพชกวา่ ฉินยา รอใหม้ องหนา้ ของผหู้ ญิงชดั ๆ ฉินยาก็ไดไ้ มเ่ ขา้ ใจมากกวา่ เดิม เพราะวา่ เธอน้นั ไมร่ ู้จกั ผหู้ ญิงคน น้ีเลยสกั นิด เธอรู้สึกวา่ หลิวเฟยเฟยตอ้ งบา้ ไปแลว้ แน่ๆ ถึงไดจ้ บั ตวั คนมาเยอะขนาดน้ี หลิวเฟยเฟยเกลียดผหู้ ญิงคนน้ี เกลียดยงิ่ กวา่ ฉินยา เพราะวา่ หญิงสาวคนน้ีเป็ นภรรยาของลูย่ วน เป็ นคนท่ีตีเธอจนมีลกู ไมไ่ ด้ ผหู้ ญิงคนหน่ึงถา้ ไมส่ ามารถมีลกู ได้ เธอยงั สมบูรณ์เหรอ? ยงั มีอนาคตเหรอ? หลิวเฟยเฟยไดน้ งั่ ยองๆ ต่อหนา้ หญิงสาว ไดป้ ัดผมท่ีบงั ขา้ งหนา้ ของเธอ หวั เราะอยา่ งมืดมน “ยงั จาํ เหตุการณ์น้ีไดไ้ หม?” ตอนท่ีเธอโดนต่อยน้นั ก็เป็ นผหู้ ญิงคนน้ีที่มดั เธอไว้ ไมใ่ หโ้ อกาสเธอสวนกลบั ใหค้ นต่อยเธอ อยา่ งเอาเป็ นเอาตาย ตอนน้ีเธอยงั จาํ ความเจ็บตอนน้นั ได้ หญิงสาวก็ไดจ้ อ้ งมองหลิวเฟยเฟยดว้ ยความแคน้ “นงั แพศยา แกกลา้ จบั ตวั ฉนั ไมอ่ ยากมีชีวติ แลว้ เหรอ?” “เหอะ” หลิวเฟยเฟยหวั เราะอยา่ งเยน็ ชา “ฉนั เบ่ือที่จะใชช้ ีวติ แลว้ แต่วา่ สามารถที่จะลากพวก เธอมาตายดว้ ยกนั ฉนั ก็ไมข่ าดทุนอะไร ชีวติ เดียว ลากสามตวั มาหนุนหลงั ?” สีหนา้ ของหญิงสาวกไ็ ดก้ ระตุกอยา่ งแรง คิดไมถ่ ึงวา่ หลิวเฟยเฟยจะไม่สนใจผลท่ีจะตามมาได้ ขนาดน้ี

“เธอกลา้ ท่ีจะอะไรฉนั ไม่กลวั วา่ ล่ยู วนเอาเธอจนตายเหรอ?” ไดย้ นิ คาํ พดู ของหญิงสาว หลิวเฟยเฟยกไ็ ดห้ วั เราะหนกั กวา่ เดิม “เธอคิดวา่ ล่ยู วนรักเธอ? เขาเคย รักใครบา้ ง? เขารู้วา่ อะไรคือรักเหรอ? เขาแตง่ งานกบั เธอ ก็เป็ นเพราะฐานะครอบครัวเธอดี ฐานะเหมาะกบั เขา สามารถที่จะช่วยเหลือธุรกิจตระกลู เขาไดเ้ ท่าน้นั พวกเธอคือการแต่งงาน เพ่ือผลประโยชน์ รู้วา่ อะไรคือแต่งงานเพอ่ื ผลประโยชนไ์ หม? กค็ ือใชก้ ารแตง่ งานของพวกเธอ ท้งั สอง ใหป้ ระโยชนก์ บั ตระกลู มีประโยชน์ต่อกนั เท่าน้นั พวกเธอต่างอะไรกบั สินคา้ ชิ้นหน่ึง ล่ะ?” เธอก็ไดจ้ ิกหวั หญิงสาว หญิงสาวเจ็บจนกดั ฟัน “เธอก็แคเ่ กิดมาในตระกลู ที่ดี เห็นวา่ ฉนั รังแกง่ายเหรอ? ห้ือ?!” มือของเธอก็ไดอ้ อกแรง หญิง สาวเจ็บจนร้องออกมา “ฉนั ใหเ้ งิน รีบปลอ่ ยฉนั ” “เงิน?” ตอนน้ีสาํ หรับเธอแลว้ เงินไม่สาํ คญั แลว้ เธอไมม่ ีแมแ้ ตอ่ นาคตแลว้ ยงั จะเอาเงินไป ทาํ ไม? เธออยากที่จะลา้ งแคน้ พวกที่เคยมาทาํ ร้ายเธอ คนที่ทาํ ใหเ้ ธอไมส่ ุขสบาย! เธอกไ็ ดป้ ล่อยผมของหญิงสาว เอาโทรศพั ทอ์ อกมา “พวกเรามาเลน่ เกมกนั เถอะ ดูวา่ ผชู้ ายของ เธอ แคร์เธอหรือเปลา่ เป็ นไง?” หญิงสาวกไ็ ดร้ น “เธอ เธอรู้วา่ เธอทาํ อะไรอยไู่ หม?” หลิวเฟยเฟยเอามือดนั แกม้ เหมือนวา่ จริงจงั มากๆ “ชาติน้ีของฉนั เวลาน้ีไดเ้ ป็ นช่วงที่ความคิด แจ่มแจง้ ที่สุดแลว้ ” หญิงสาวรู้สึกแตว่ า่ เธอบา้ ไปแลว้ หลิวเฟยเฟยเห็นท่าทางท่ีร้อนรนของหญิงสาวเธอก็มีความสุข เธอจงใจคอ่ ยๆ เอาโทรศพั ท์ ออกมา ใหเ้ ธอมองเห็นเบอร์ของลูย่ วน เธอเพือ่ ที่จะกระตุน้ อารมณ์โกรธผหู้ ญิงคนน้ี กไ็ ดจ้ งใจ

พดู เร่ืองที่เธออยกู่ บั ลยู่ วน “สามีเธอน่ะพดู แลว้ ก็เห้ีย ตอนท่ีฉนั ยงั สาวน้นั เขาน้นั อยากที่จะข้ี นเตียงฉนั แทบทุกวนั เลย” “นนั่ เป็ นเพราะเธอออ่ ยเขา” หญิงสาวโมโหแทบท่ีจะอว้ กใส่หนา้ เธอ หลิวเฟยเฟยหวั เราะ “เธอเคยเห็นแมลงวนั ต่อมไขท่ ี่ไม่มีรอยร้าวไหม?” สีหนา้ ของหญิงสาวก็ไดไ้ มน่ ่าดู เห็นท่าทางท่ีเธอโมโหแบบน้นั หลิวเฟยเฟยก็รู้สึกโลง่ ก่อนหนา้ เธอน้นั หยงิ่ ยโสมีท่าทางที่แบบ ใหค้ นมาเคารพเธอ ตอนน้ีเธอกม็ ีช่วงไดถ้ ูกเหยยี บอยใู่ ตเ้ ทา้ แบบน้ี “ฉนั ไม่มีความสุข เธอก็อยา่ มีความสุข!” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดเ้ รียกผชู้ ายคนหน่ึงเขา้ มา เธอไดย้ นื ข้ึน มองลงมายงั หญิงสาว “ลยู่ วนไม่เอาฉนั ฉนั กไ็ มใ่ หเ้ ขาเอาเธอ!” เธอมองไปยงั ชายหนุ่ม สงั่ อยา่ งเยน็ ชาวา่ “ถอดเส้ือเธอ” หญิงสาวตกใจ “เธอกลา้ เหรอ!” หลิวเฟยเฟยมองเธออยา่ งดูถูกสกั พกั “ถึงจุดน้ีแลว้ ฉนั มีอะไรที่ไม่กลา้ อีก? ที่ฉนั กลายเป็ นแบบน้ี พวกเธอแต่ละคนเป็ นคนบงั คบั ฉนั เอง!” “จดั การ” พดู จบ เธอกไ็ ดส้ ่งสายตาใหช้ ายหนุ่ม หลิวเฟยเฟยไดเ้ อาเงินเกบ็ ไมก่ ่ีปี มาน้ีโยนออกมา ผชู้ ายพวกน้ี เป็ นคนท่ีเธอออกเงินหามาจาก แถวถนนท้งั น้นั แน่นอน พวกน้ีเดิมที่ก็เป็ นนกั เลงขา้ งถนนอะไรกท็ าํ หมด มีเงินแน่นอนทาํ ทุกอยา่ ง ท่ีสาํ คญั คือไดเ้ งิน แลว้ ยงั สุขสาํ ราญกบั สาวสวย ชายหนุ่มกไ็ ดม้ องผหู้ ญิงบนพ้ืนอยา่ งหื่นกาม สองมือถกู นั นงั่ ลงปลดกระดุมเส้ือเธอ

หลิวเฟยเฟยยนื อยขู่ า้ งๆ เอาโทรศพั ทม์ าถ่ายวดิ ีโอไว้ หญิงสาวไดอ้ ้ึงไปเลย เธอคิดไม่ถึงวา่ หลิวเฟยเฟยจะโหดเห้ียมไดข้ นาดน้ี น่ีมนั เป็ นอะไรทาํ ให้ เธอไม่มีทางรอดนี่นา? ถา้ เธอถูกคนอ่ืนปนเป้ื อนจริงๆ ลูย่ วนจะเอาเธอจริงๆ เหรอ? “นาย นายอยา่ เขา้ มา” หญิงสาวตกใจจนหนา้ เปล่ียนสี “หลอ่ นใหเ้ งินนายเท่าไหร่ ฉนั ใหน้ ายสิบ เท่า ร้อยเท่า นายไมต่ อ้ งแตะฉนั ” ชายหนุ่มนิ่งไป ก็ไดห้ วน่ั ไหวไปเลก็ นอ้ ย หลิวเฟยเฟยมองความลงั เลของชายหนุ่มออก “อยา่ โง่ไปเลย ถา้ เธอหนีไปแลว้ ไม่หาตวั นายแลว้ ลา้ งแคน้ กด็ ีแค่ไหนแลว้ ยงั ใหเ้ งินนาย? นายฝันอยเู่ หรอ? เร่ืองที่เธอพดู กเ็ ชื่อ?” ชายหนุ่มคิดดีๆ มนั กจ็ ริง ผหู้ ญิงคนน้ีถกู จบั มาท่ีน่ีแลว้ ตอ้ งแคน้ แลว้ แน่ๆ จะยงั เอาเงินใหเ้ ขาได้ ยงั ไง? กลบั กนั ตอนน้ีเขาฟังที่หลิวเฟยเฟยสงั่ แลว้ ก็เอาผหู้ ญิงคนน้ี ไม่เพียงแคไ่ ดเ้ งิน ยงั สามารถที่จะ ลิ้มรสการท่ีเอาเมียของคนมีเงินน้นั มีความรู้สึกยงั ไง “คิดไดก้ เ็ ร็วหน่อย” หลิวเฟยเฟยก็ไดส้ งั่ ไปอยา่ งเยน็ ชา น้าํ ลายของชายหนุ่มแทบที่จะไหลออกมาแลว้ คาํ นวณความไดค้ วามเสียเสร็จกไ็ มล่ งั เล ฉีกเส้ือ ของหญิงสาวออกแลว้ ตะครุบเขา้ ไป หลิวเฟยเฟยก็ไดม้ องหนา้ หญิงสาวไปแลว้ ก็ถา่ ยวดิ ีโอไป “หลิวเฟยเฟยเธอตอ้ งไม่ตายดีแน่!” หญิงสาวถูกมดั ไว้ อยากจะผลกั ชายหนุ่ม แตก่ ็ทาํ ไมไ่ ด้ หลิวเฟยเฟยไม่สนใจการที่จะโดนสาปแช่งเลยสกั นิด “ฉนั ตอ้ งไม่ตายดี เธอกไ็ ม่ดีไปกวา่ กนั หรอก เธอคิดวา่ ฉนั จะส่งไปใหล้ ยู่ วนเองเหรอ? เธอกไ็ ร้เดียงสาไปแลว้ ที่ฉนั อยากไดน้ ้นั คือการ

ทาํ ใหเ้ ธอเสียชื่อเสียง ใหท้ ุกคนเห็นตอนที่เธอถูกถอดจนหมด ฉนั จะใหเ้ ธอไม่มีหนา้ ไปเจอผคู้ น ต่อใหม้ ีชีวติ อยู่ กท็ าํ ใหแ้ คถ่ กู คนอ่ืนไปช้ีมา” พดู จบ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดห้ วั เราะอยา่ งบา้ คลง่ั “อบุ๊ ……” ฉินยาอยากอว้ กมากๆ ผชู้ ายคนน้ีถอดเส้ือหญิงสาวจริงๆ น่ารังเกียจมากๆ คุณท่านหญิงอยากถามไถเ่ ธอ แตว่ า่ พดู อะไรไม่ออก ก็ทาํ ไดแ้ คส่ ่งเสียงอ้ือๆ ออกมา ฉินยารู้สึกไม่ดีเอามากๆ สีเลือดบนใบหนา้ กไ็ ดค้ ่อยๆ หายไป คุณท่านหญิงท่ีไดถ้ ูกมดั ดว้ ยกนั กบั เธอพบวา่ เธอไมป่ กติ อยดู่ ีๆทาํ ไมอยากจะอว้ กล่ะ? คุณท่านหญิงเป็ นคนมีประสบการณ์ ไม่นานกค็ ิดได้ เธอทอ้ งแลว้ ใช่ไหม? ตาของเธอกเ็ ป็ นประกาย แตว่ า่ กไ็ ดห้ มองไป สถานการณ์ตอนน้ี ปลอดภยั หรืออนั ตรายก็ยงั ไมร่ ู้ ถา้ ทอ้ งจริงๆ จะออกไปไดอ้ ยา่ งปลอดภยั ไหม? มองดูสิ่งท่ีเกิดข้ึนกบั หญิงสาวคนน้นั ตรงหนา้ ก็รู้วา่ ยากท่ีจะหนีไปได้ แตว่ า่ คุณท่านหญิงกลวั มากๆ กลวั วา่ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดท้ าํ กบั ฉินยาเหมือนท่ีทาํ กบั ผหู้ ญิงคนน้ี เธอพยายามอยา่ งสุดแรงท่ีจะแกเ้ ชือก แต่กม็ ือกห็ ลุดจากการมนั ไมไ่ ด้ ทาํ ยงั ไงดี?

เวลาน้ี หลิวเฟยเฟยกไ็ ดเ้ อาคลิปที่ผหู้ ญิงถูกถอดเส้ือไปจนหมดโพสตอ์ อกไป อนั แรก แน่นอน วา่ ส่งใหล้ ยู่ วน ท่ีเป็ นลกู รุ่นสองของตระกลู เศรษฐี ไม่ตอ้ งสนใจเรื่องบริษทั ปกติกก็ ินๆ เที่ยว รอบตวั ก็มีเพื่อนเห้ียมากมาย เวลาน้ี ก็ไดเ้ ลน่ อยทู่ ี่KTVแห่งหน่ึง โทรศพั ทด์ งั ขนาดดูกไ็ มด่ ู ขา้ งๆ มีสาวสวยอยู่ ไดย้ นิ วา่ โทรศพั ทด์ งั ก็ทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ แต่วา่ หลิวเฟยเฟยไม่ไดส้ ่งใหเ้ ขาคนเดียว เม่ือก่อนตอนที่ไดอ้ ยกู่ บั เขาน้นั ก็ไดร้ ู้จกั คนรอบขา้ ง เขากี่คน เธอกไ็ ดส้ ่งไปจนหมด คนที่ไดน้ ง่ั อยทู่ ่ีมมุ ตอนที่เล่นTikTokอยนู่ ้นั กไ็ ดเ้ ห็น คลิปที่หลิวเฟยเฟยส่งมา ตอนน้นั สีหนา้ ก็ ไดเ้ ปล่ียนไปเลยทนั ที เขาไดเ้ ดินผา่ นผหู้ ญิงบาํ เรอพวกน้นั กบั ชายที่เส้ือผา้ ไม่เรียบร้อย มาถึงตวั ลยู่ วน ลากแขนของเขา เขากาํ ลงั เล่นกบั ผหู้ ญิงคนหน่ึงอยา่ งเมามนั โดนรบกวนก็ไดห้ งุดหงิดเลก็ นอ้ ย“ไมเ่ ห็นวา่ ฉนั กาํ ลงั เล่นอยเู่ หรอ? นายทาํ อะไร?” “พด่ี ูๆ” ชายหนุ่มก็ไดเ้ อาโทรศพั ทส์ ่งใหล้ ู่ยวน ลยู่ วนไม่ไดร้ ับ กไ็ ดม้ องผา่ นๆ แบบไมต่ ้งั ใจ ก็เหมือนวา่ ไดเ้ ห็นอะไร ก็ไดค้ วา้ โทรศพั ทเ์ ขา้ มา เปิ ดวดิ ีโอมาดู ตอนที่ 344 ไลฟ์ สด หลิวเฟยเฟยจงใจถ่ายหนา้ ผหู้ ญิงใหช้ ดั ๆ สีหนา้ ของลูย่ วนแดงเขียวสลบั กนั จะเอาน่าเกลียดขนาดไหนก็น่าเกลียดขนาดน้นั อาจเป็ น เพราะวา่ เขาไมไ่ ดช้ อบภรรยาคนน้ี แต่วา่ ตามกฎหมายแลว้ เธอเป็ นผหู้ ญิงของเขา ตอนน้…ี …

เขาโมโห ส่วนมากเป็ นเพราะรู้สึกวา่ ตวั เองขายหนา้ ไม่ไดม้ ีใจท่ีสงสารเท่าไหร่ หญิงสาวสงสยั กไ็ ดม้ องไปยงั หนา้ จอ ล่ยู วนไดเ้ ตะเธอออกไป หงุดหงิดมากๆ ก็ไดโ้ ยน โทรศพั ทอ์ อกไป เสียงดงั เพลง้ แตกกระจดั กระจาย ชายหนุ่มก็ไดร้ ีบไปเกบ็ แตกไปแลว้ เขาก็ปวดใจมากๆ “นี่เป็ นโทรศพั ทฉ์ นั อีกอยา่ ง พีโ่ ยน โทรศพั ทแ์ ลว้ ไดป้ ระโยชนอ์ ะไร?” เวลาน้ี โทรศพั ทท่ีเขาทิ้งไวท้ ่ีโซฟาก็ไดด้ งั ข้ึน เขาก็ไดเ้ อามาแลว้ รับ อาจเป็ นเพราะวา่ โมโห เพราะง้นั น้าํ เสียงไม่ดีมากๆ “ฮะโหล” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดฟ้ ังออกถึงความโกรธของเขา ก็ไดห้ วั เราะอยา่ งควบคุมไม่ได้ “เห็นคลิปท่ีฉนั ส่งใหน้ ายหรือยงั ?” ลยู่ วนเอาโทรศพั ทอ์ อก พบวา่ ที่วแี ชทมีวดิ ีโอส่งมาแลว้ ยงั ไมไ่ ดด้ ู เขากดเขา้ ไป กเ็ ป็ นคลิปที่เขา ไดด้ ูเมื่อก้ี ไมน่ านเขากต็ ้งั สติได้ “เธอเป็ นคนทาํ ?” หลิวเฟยเฟยไม่ไดป้ ฏิเสธ เธอตอ้ งการใหผ้ หู้ ญิงคนน้ีเสียช่ือเสียง ขอแค่ลยู่ วนขายหนา้ คนท้งั เมืองBรู้วา่ เขาไดถ้ ูกสวมเขาใหญ่ๆ แบบน้ี ลยู่ วนกดั ฟัน “เธอบา้ แลว้ รีบลบคลิปเด๋ียวน้ี เธออยทู่ ี่ไหน? ฉนั ไปหาเธอ” “เหอะๆ ตอนน้ีรนแลว้ เหรอ? สายไปแลว้ คลิปน้ีฉนั ไดส้ ่งไปใหผ้ ใู้ ชบ้ ญั ชีที่ดงั มากๆ ในTiktok แลว้ แลว้ ก็พวกสื่อตา่ งๆ ในเมืองB ฉนั วา่ ข่าวที่เป็ นน่าสนใจแบบน้ี พวกเขายอมที่จะประกาศ มากๆ ยงั ไงซะ ตระกลู ล่กู ม็ ีช่ือเสียงเลก็ นอ้ ย……” “หลิวเฟยเฟย!” ล่ยู วนกไ็ ดโ้ มโหมากๆ เม่ือก่อนหลิวเฟยเฟยกลวั เขาโมโหมากๆ กลวั วา่ เขาไมเ่ อาเธอ ตอนน้ีเขากไ็ มเ่ อาเธอแลว้ เธอยงั มีอะไรตอ้ งกลวั อีก?

เธอก็ไดก้ ม้ ลงไปมองผหู้ ญิงที่อยขู่ า้ งหนา้ สกั พกั “จะใหฉ้ นั ไลฟ์ สดใหน้ ายดูไหม ดูวา่ เมียของ นาย ตอนน้ีมีท่าทางแบบไหนบา้ ง?” ลยู่ วนกไ็ ดก้ ดความหงุดหงิดมากๆ ไว้ ถาม “ตอนน้ีเธออยทู่ ่ีไหน?” หลิวเฟยเฟยหวั เราะ “นายคิดวา่ ฉนั โง่เหรอ บอกนาย ใหน้ ายพาคนมาจบั ตวั ฉนั เหรอ?” “เธออยากจะทาํ อะไร?” ตอนน้ีเขาอยากจะฆ่าหลิวเฟยเฟยตายเด๋ียวน้ี! “ฉนั ไม่อยากจะทาํ อะไร ก็แค่รู้สึกวา่ สนุก” พดู จบ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดห้ วั เราะออกมาดงั ๆ “เมียของ นายอยทู่ ่ีตึกจงกู่ นายไปหาเธอเถอะ” หลิวเฟยเฟยพดู จบกไ็ ดว้ างสายไป ตอนน้ีคลิปร่วมรักของผหู้ ญิงคนน้ีเกรงวา่ ไดส้ ่งตอ่ ไปแลว้ ใหเ้ ธอไดอ้ ยรู่ าวกบั ตายท้งั เป็ น คือการใหเ้ ธอเจอกบั การถูกผคู้ นซุบซิบนินทา เป้ าหมายของเธอไดบ้ รรลุแลว้ แน่นอนวา่ ไม่ร้ังเธอไวต้ อ่ หลิวเฟยเฟยไดใ้ หค้ นพาตวั หญิงสาวไปท่ีตึกจงกู่ จากน้นั ก็ไดใ้ หค้ นที่เหลือขบั เรือ ขบั ไป เธอก็ไดโ้ ทรไปหาซูจา้ นไป ซูจา้ นมองเห็นเบอร์ของเธอกไ็ มไ่ ดร้ ับ ก็ไดเ้ อาโทรศพั ทโ์ ยนไปที่เบาะรถขา้ งๆ กาํ ลงั อยรู่ ะหวา่ ง ทางไปโรงพยาบาล เตรียมท่ีจะไปเยย่ี มคุณท่านหญิง ไม่นาน กไ็ ดม้ ีคนโทรมา คราวน้ีเป็ นคนใชใ้ นบา้ น คนอื่นซูจา้ นไม่วางใจ กไ็ ดใ้ หค้ นใชใ้ นบา้ น ไปดูแลคุณท่านหญิงที่โรงพยาบาล ส่วนมากเขาก็ไดอ้ ยทู่ ี่โรงพยาบาล มีธุระออกมา ก็ไดใ้ หค้ น ใชม้ าเฝ้ า

คราวน้ีคนใชโ้ ทรมาหาเธอ ไมร่ ู้วา่ เกิดเรื่องกบั คุณท่านหญิงหรือเปลา่ เขาก็ไดเ้ อียงตวั ไปเอา โทรศพั ท์ ปลายสายก็ไดม้ ีเสียงที่ร้อนรนดงั ข้ึน “ทนายซู แยแ่ ลว้ คะ่ คุณท่านหญิงหายตวั ไป แลว้ ” คุณท่านหญิงหายตวั ไป? “หายตวั ไปไดย้ งั ไง? ไปตรวจอะไรแลว้ หรือเปล่า?” ซูจา้ นไมเ่ ชื่อเท่าไหร่ หายตวั ไป กลางวนั แสกๆ มีแต่คนอยรู่ อบๆ โรงพยาบาล ใครจะจบั ตวั คุณท่านหญิงไป “ไม่มีค่ะ หาท่านไมเ่ จอเลย ดิฉนั แค่ไปซ้ือเตา้ ฮวยเคม็ ใหท้ ่าน กลบั มา ท่านกไ็ ม่อยแู่ ลว้ ” คนใช้ ร้อนรนมาก การกลวั วา่ จะเกิดเร่ืองมนั เป็ นหนา้ ท่ีของเธอ ซูจา้ นคราวน้ีร้อนรนเลย ก็ไดเ้ หยยี บคนั เร่งไปจนสุด เกือบท่ีจะชนคนอ่ืนไปสองรอบ พอรถไดจ้ อดลง ซูจา้ นก็ไดร้ ีบลงจากรถอยา่ งรวดเร็ว เดินไปทางโรงพยาบาล คนใชก้ ็ไดเ้ ดินวน ไปมาอยโู่ ตะ๊ พยาบาล ร้อนใจเอามากๆ ซูจา้ นเดินมา “ไม่เจอตวั คนนานแคไ่ หนแลว้ ? หาหมดแลว้ ใช่ไหม?” “หาหมดแลว้ ค่ะ ไมม่ ีเลย คุณท่านหญิงชอบทานเตา้ ฮวยเคม็ ของจูจ้ีไม่ใช่เหรอคะ ฉนั ก็ไดไ้ ปซ้ือ ใหท้ ่าน กลบั มาก็พบวา่ ไม่อยแู่ ลว้ ……” สายตาของซูจา้ นกไ็ ดจ้ อ้ งคนใชอ้ ยา่ งเคร่งเครียด จูจ้ีต้งั อยทู่ ี่ที่พวกเขาอาศยั หาจากโรงพยาบาล ไปพอสมควร อีกอยา่ งระยะห่างน้ีรถติดก็ง่าย เจอกบั รถติด เรื่องเวลาไดไ้ มช่ ดั เจนแลว้ ซูจา้ นรู้ ตอนน้ีไมใ่ ช่เวลาท่ีจะมาโมโห เพ่อื ไมเ่ ป็ นการเสียเวลาตอ้ งรีบไปหาตวั คน เขารู้จกั คุณท่านหญิงดี เธอด้ือเลก็ นอ้ ย เธอชอบทานเตา้ ฮวยเคม็ ก็เป็ นรสของร้านจูจ้ีเท่าน้นั ซูจา้ นไม่เหมือนคนใชท้ ี่หาไปมว่ั เขาก็ไดไ้ ปหาผบู้ ริหารของโรงพยาบาลก่อน เช็กกลอ้ งวงจร ปิ ด นี่ก็เป็ นความสะดวกของเทคโนโลยี

เป็ นไปอยา่ งที่คิด การกระทาํ ของเขามีหลกั การอยแู่ ลว้ ไมน่ านเขาก็ไดเ้ จอเบาะแสบางอยา่ ง ใน กลอ้ งวงจรปิ ด คุณท่านหญิงโดนชายสองคนจบั ตวั ไป จากในกลอ้ งวงจรปิ ด คุณท่านหญิงไดถ้ กู เอาตวั ข้ึนไปบนรถตู้ เขาไม่ไดร้ ับเร่ืองสูค้ ดีมานานแลว้ แลว้ ก็ไมเ่ คยที่จะมีความแคน้ กบั ใครมาก่อน ใคร จะจบั ตวั คุณท่านหญิง? “สามารถที่จะดูป้ ายทะเบียนของรถตูไ้ หม?” ซูจา้ นถาม ช่างเทคนิคก็ไดเ้ ชก็ สกั พกั ไม่ไดช้ ดั มาก แตว่ า่ สามารถที่จะรู้วา่ เท่าไหร่ “VQ23Y” ซูจา้ นก็ไดเ้ อาโทรศพั ทอ์ อกมา ตอนท่ีกาํ ลงั โทรไปหาเสิ่นเผยซวน กไ็ ดม้ ีคนโทรเขา้ มาอีก หลิว เฟยเฟยรู้ ตอนน้ีซูจา้ นไม่ยอมท่ีจะรับสายของตนแน่ เพราะง้นั ก็ไดเ้ อาโทรศพั ทข์ องฉินยามา โทร เวลาน้ีเธอก็ไดม้ องดูฉินยาตรงหนา้ เห็นท่าทางที่อ่อนแอของเธอ แทบที่จะไมเ่ ป็ นผเู้ ป็ นคน แลว้ หลิวเฟยเฟยก็เคยทอ้ งมาก่อน ก็เคยแพท้ อ้ ง ท่าทางที่คล่ืนไสข้ องฉินยาเมื่อก้ี ก็ไดท้ าํ ใหต้ วั เองนึก ถึงตอนที่แพท้ อ้ ง เธอก็ไดจ้ อ้ งมองตาของฉินยา มีความอยากรู้เพิ่มข้ึน หรือวา่ เธอทอ้ งแลว้ ? ของซูจา้ น? เธอเลิกคิ้ว “เธอทอ้ งเหรอ?” ฉินยาไม่สนใจเธอ รู้สึกวา่ เธอไดบ้ า้ ไปแลว้ “ฉินยา” ทางซูจา้ นกไ็ ดร้ ับสาย เห็นวา่ ฉินยาไดโ้ ทรหาเขาก่อน เขาก็ไดด้ ีใจเลก็ นอ้ ย กบั รอคอยเลก็ นอ้ ย เพราะง้นั น้าํ เสียงก็ไดม้ ีความอ่อนโยนปนอยมู่ าเลก็ นอ้ ย

“ฉินยาอาจจะรับสายนายไมไ่ ดแ้ ลว้ ” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดจ้ บั โทรศพั ท์ กาํ ไวแ้ น่น เมื่อก้ี เหมือนวา่ เขาเซอร์ไพรส์เลก็ นอ้ ย หรือวา่ ฉินยาโทรเขานิดเดียว เขากร็ ู้สึกเซอร์ไพรส์เหรอ? เขาชอบยยั ฉินยา?! ไดย้ นิ วา่ เป็ นเสียงของหลิวเฟยเฟย เสียงของซูจา้ นกไ็ ดเ้ ยน็ ลง “เธอมีโทรศพั ทข์ องฉินยาได้ ยงั ไง? เธอทาํ อะไรเขา? เรื่องของพวกเรา พวกเราจดั การกนั เอง ไมต่ อ้ งไปทาํ ใหเ้ ขาเดือดร้อน ไมอ่ ยา่ งน้นั อยา่ หาวา่ ฉนั ไม่เกรงใจ!” หลิวเฟยเฟยก็ไดจ้ บั ผมของฉินยาข้ึนมานิดหน่อย นิ้วก็ไดเ้ ลน่ พดู ออกไปชา้ ๆ วา่ “นายอยากจะ ไม่เกรงใจยงั ไง? หาคนมาต่อยฉนั ? หรือวา่ หาคนมาฆ่าฉนั ?” “เอาโทรศพั ทใ์ หฉ้ ินยา” “เกรงวา่ เธอจะรับสายนายไมไ่ ดน้ ะ” อยๆู่ ซูจา้ นกค็ ิดอะไรได้ เขากไ็ ดถ้ ามไปอยา่ งรวดเร็ว “คุณยา่ ของฉนั เธอเป็ นคนจบั ตวั ไป?” ถึงแมเ้ ป็ นการถาม แตว่ า่ ไดม้ ีน้าํ เสียงท่ีมนั่ ใจแลว้ “บอกวา่ จบั ตวั มนั ไม่น่าฟังมากไมใ่ ช่เหรอ? ฉนั ก็แค่พาท่านออกมาเดินเลน่ ” ซูจา้ นก็ไดห้ งุดหงิดเอามากๆ “ตอนน้ีเธออยทู่ ี่ไหน?” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดบ้ ีบคา้ งของฉินยา หรี่ตาเลก็ นอ้ ย “อยากรู้วา่ อยทู่ ่ีไหนกบ็ อกได้ แตว่ า่ นาย จาํ เป็ นตอ้ งมาคนเดียว นายจะพาคนอ่ืนมาก็ได้ แต่วา่ นายตอ้ งเตรียมใจ กบั การตายของฉินยากบั คุณยา่ ของนาย ตลอดเวลานะ”

ตอนท่ี 345 รําลกึ อดตี “ฉนั ไม่พาคนไป” ซูจา้ นไมก่ ลา้ ท่ีจะเอาชีวติ ของพวกเธอมาลอ้ เล่น หลิวเฟยเฟยก็ไดห้ วั เราะอยา่ งพอใจ จากน้นั กไ็ ดบ้ อกที่อยกู่ บั เขา แลว้ ก็ไดย้ ้าํ อีกคร้ัง “ไม่ตอ้ งพา คนมา ฉนั ไมไ่ ดล้ อ้ เล่น ขอแค่นายกลา้ พาคนมา ฉนั จะโยนพวกเธอลงไปใหอ้ าหารปลาท่ีทะเล” เสน้ ประสาทของซูจา้ นไดต้ ึง แต่กไ็ ม่ยอมออ่ นขอ้ “ฉนั บอกแลว้ ฉนั ไมพ่ าคนไป แตถ่ า้ เธอน้นั กลา้ ท่ีจะทาํ อะไรพวกเธอแมแ้ ตป่ ลายผม เธอกอ็ ยา่ อยดู่ ีเลย!” พดู จบก็ไดว้ างสายไป ก็ไดก้ า้ วออกจากโรงพยาบาลกา้ วใหญ่ ข้ึนรถ กไ็ ดข้ บั ตรงไปตามท่ีอยทู่ ี่ เธอไดบ้ อกมา เขาไดข้ บั รถเร็วมากๆ ผา่ นไปไม่นาน ก็ไดม้ าถึงชายหาด เขาก็ไดจ้ อดรถเดินลงมา โทรศพั ทก์ ็ได้ มีขอ้ ความเขา้ หลิวเฟยเฟยเป็ นคนส่งมา “นงั่ เรือ ตรงมาทางตะวนั ออกเฉียงเหนือ” ซูจา้ นกไ็ ดก้ ดโทรศพั ท์ ไปหาเรือ ชายหาดกไ็ ดม้ ีชาวประมงที่ไดก้ ลบั มาจากการตกปลา ซูจา้ น เดินไป “พาผมออกทะเลไดไ้ หมครับ?” พดู จบเขากไ็ ดเ้ อากระเป๋ าหนงั ออกมา แลว้ เอาเงินสดในน้นั ท้งั หมดใหก้ บั ชาวประมงท่ีกาํ ลงั มดั เชือก “ผมไมใ่ หค้ ุณไปส่งฟรี” ชาวประมงเป็ นชายร่างผอม มองแลว้ อายปุ ระมาณเกือบหา้ สิบได้ ผวิ ดาํ คล้าํ มองเงินที่ซูจา้ นส่ง มา ในใจกไ็ ดค้ าํ นวณ หนาขนาดน้ี มีเงินเท่าไหร่ เงินสดที่ติดตวั ซูจา้ นมามีไมม่ าก น่าจะ ประมาณสองพนั “คุณจะไปที่ไหน?” ชาวประมงถาม ถา้ จะไปตรงที่ทะเลลึกน้นั เขาไม่ไป “ทางตะวนั ออกเฉียงเหนือครับ” ซูจา้ นพดู

ชาวประมงคิดไปคิดมา แถวน้นั ติดเนินเขา เพราะง้นั พวกเขาไม่ค่อยที่จะไปทางน้นั มนั ห่างไกล เลก็ นอ้ ย “คุณไปที่นน่ั ทาํ ไม?” ที่นนั่ ไม่มีบา้ น ไมม่ ีแมก้ ระทง่ั ฝ่ังท่ีตอ้ งข้ึนเลย ซูจา้ นรู้วา่ ชาวประมงไดล้ งั เล เขาก็อธิบายไมไ่ ด้ ก็ทาํ ไดแ้ ค่เพยี งพดู เหตผุ ลมากล่อมเขา “ผมไป หาคนครับ เพอ่ื นของผมไดข้ บั เรือไปทางน้นั แลว้ ไม่กลบั มาสกั ที ผมอยากจะไปดูหน่อย” ชาวประมงคิดไปสกั พกั กไ็ ดร้ ับเอาเงินมา พดู วา่ “กไ็ ด้ คุณข้ึนเรือเถอะ” สองพนั กไ็ มน่ อ้ ย เขาออกทะเลไปคร้ังหน่ึง กห็ ารายไดไ้ ดไ้ มเ่ ท่าไหร่ ซูจา้ นกไ็ ดเ้ ดินเขา้ ไปแผน่ กระดานท่ีเปี ยก พดู ออกไปวา่ ขอบคุณ ชาวประมงยมิ้ ทาํ ตวั ไม่ถกู เลก็ นอ้ ย เงินกไ็ ดร้ ับมาแลว้ ถือวา่ เป็ นการคา้ ขายแลว้ ไม่มีอะไรท่ีตอ้ ง ขอบคุณไม่ขอบคุณหรอก ซูจา้ นก็ไดย้ นื อยตู่ รงแผน่ กระดานท่ีไดเ้ ตม็ ไปดว้ ยกล่ินคาว มองไปยงั คล่ืนบนผวิ ทะเล ในใจ ข้ึนๆลงๆ ใจกไ็ ดล้ อ่ งลอยราวกบั อยบู่ นคอบทะเล ก็เหมือนกบั เรือเลก็ ๆ ในทะเล ชาวประมงคุน้ เคยกบั ที่แห่งน้ีมาก ไม่นานก็ไดก้ ลบั ลาํ เรือเสร็จ ขบั ไปก็ถือวา่ เร็ว ผา่ นไปแคส่ ิบยสี่ ิบนาที ซูจา้ นกไ็ ดเ้ ห็นเรือท่ีอยขู่ า้ งหนา้ เขาไดใ้ หช้ าวประมงเขา้ ใกล้ หลิวเฟยเฟยยนื อยบู่ นเรือเห็นเขา ในใจกไ็ ดส้ บั สนไปเลยทนั ที ไม่นานก็ไดห้ ายไป เรื่องไดม้ าถึง ตรงน้ีแลว้ เธอไม่มีทางที่จะถอยแลว้ เธอรู้สึกไม่ยตุ ิธรรมที่ชาติน้ี ก็จะจบแบบน้ี มองซูจา้ นไปแตง่ งานมีลูกกบั ผหู้ ญิงคนอื่น และเธอ ทาํ ไดแ้ คอ่ ยอู่ ยา่ งเดียวดายคนเดียว

ไม่ นี่ไมใ่ ช่สิ่งท่ีเธออยากได้ ไม่สามารถท่ีจะไดส้ ่ิงที่ตนอยากได้ กไ็ ม่ต่างอะไรกบั การตาย แต่วา่ ก่อนหนา้ น้นั เธอก็ไมม่ ีทาง ใหค้ นที่ทาํ ใหเ้ ธออยอู่ ยา่ งลาํ บากกินอยอู่ ยา่ งสบายสกั คนเดียว! ไม่นาน ซูจา้ นก็เห็นแลว้ ชาวประมงถาม “เรือลาํ น้นั หรือเปลา่ ?” ซูจา้ นพยกั หนา้ ชาวประมงก็ไดเ้ อาเรือเขา้ ใกล้ แลว้ กเ็ อาไมก้ ระดานอนั หน่ึง บอกวา่ “คุณระวงั ดว้ ย” ซูจา้ นก็ไดต้ อบอืมออกไป เหมือนวา่ ไม่ไดล้ งั เลอะไร แลว้ ก็ไดก้ า้ วไป ระหวา่ งเรือท้งั สอง กไ็ ดม้ ีไมก้ ระดานที่ไมก่ วา้ งมากแผน่ หน่ึงเช่ือมอยู่ ตอนที่ซูจา้ นกา้ วไป ก็ได้ โยกเลก็ นอ้ ย ชาวประมงกไ็ ดป้ ระคองอยตู่ รงทางน้ีไว้ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดห้ วั เราะ “นายไดร้ ีบร้อนขนาดน้ี เป็ นเพราะเป็ นห่วงคุณยา่ ของนาย หรือวา่ เป็ น ห่วงผหู้ ญิงคนน้ี?” ซูจา้ นก็ไดเ้ ดินลงมาจากไมก้ ระดาน สายตากไ็ ดม้ องเธอดว้ ยความตึงเครียด “คนละ่ ?” หลิวเฟยเฟยเดินมา ยนื มือไปจบั คอเส้ือของเขา “ทาํ ไมรีบขนาดน้ี?” การกระทาํ ของเธอก็ไดอ้ อ่ น กวา่ เดิม “ฉนั ใหน้ ายมา แน่นอนวา่ จะใหน้ ายเจอกบั คนแน”่ ซูจา้ นกไ็ ดย้ นื ตรง กม้ ลง มองมือของเธอไปสกั พกั “เธออยากจะทาํ อะไรกม็ าลงที่ฉนั ” หลิวเฟยเฟยยมิ้ “ฉนั ตอ้ งมาลงท่ีนายอยแู่ ลว้ ถา้ พวกเธอไม่เกี่ยวอะไรกบั นาย ฉนั กไ็ มม่ ีทางจบั พวกเธอ นายวา่ จริงไหม?” ซูจา้ นก็ไดพ้ ดู อยา่ งเยน็ ชา “พดู มาเถอะ เธออยากจะทาํ อะไร? ตอนน้ีฉนั มาแลว้ ควรปลอ่ ยพวก เธอไปไดแ้ ลว้ จริงไหม?”

“ปลอ่ ยพวกเธอ นายยงั จะมาคุยกบั ฉนั ดีๆ เหรอ?” หลิวเฟยเฟยก็ไดเ้ อานิ้วไปช้ีท่ีอกของเขา “นายคิดวา่ ฉนั โง่เหรอ?” “วา่ มา เธออยากจะทาํ อะไร?” หลิวเฟยเฟยก็ไดเ้ อานิ้วเก่ียวเขม็ ขดั ของเขา เดินเขา้ ไปขา้ งในเรื่อง ซูจา้ นไม่ขยบั หลิวเฟยเฟยหนั หนา้ กลบั ไปมองเขา “ไม่อยากท่ีจะดูคุณยา่ ของนายและผหู้ ญิงคนน้นั แลว้ เหรอ?” สองมือของซูจา้ นกไ็ ดก้ าํ หมดั หลิวเฟยเฟยรู้วา่ เขาโมโหมากๆ แต่วา่ กร็ ู้ เขาเพ่ือที่จะไมท่ าํ ร้ายผหู้ ญิงสองคนน้นั เขาไมม่ ีทางท่ี จะลงมือกบั ตนง่ายๆ เดินเขา้ ไปในหอ้ งโดยสาร ท่ีท่ีแคบไมไ่ ดก้ วา้ งมาก อีกอยา่ งไดส้ กปรกและรกมากๆ ฉินยากบั คุณท่านหญิงถกู มดั อยบู่ นแผน่ กระดาน สภาพของฉินยาดูแลว้ ไม่ดีมากๆ เขากไ็ ดก้ า้ วเขา้ ไป อยากจะดูเธอ แต่กไ็ ดถ้ ูกมือของหลิวเฟยเฟยร้ันไว้“อยา่ รีบร้อน……” เธอยงั ไม่ทนั พดู จบ ซูจา้ นกไ็ ดส้ ะบดั เธอออก “ฮ้ือๆ ……” คุณท่านหญิงอยากจะบอกซูจา้ นวา่ ฉินยาอาจจะทอ้ งแลว้ ตอ้ งช่วยเธอ ใหเ้ ธอ ปลอดภยั แต่วา่ กไ็ ดพ้ ดู อะไรไมอ่ อก กม็ ีแคเ่ สียงฮ้ือๆ ซูจา้ นคิดวา่ เธอกลวั ก็ไม่ไดส้ งั เกตเลยวา่ เธอเป็ นแบบน้ีเพราะเป็ นห่วงฉินยา พดู ปลอบวา่ “ผม ตอ้ งไม่ใหท้ ่านเป็ นอะไรแน”่ ตาของฉินยากไ็ ดเ้ บลอ ทอ้ งนอ้ ยกไ็ ดม้ ีความเจ็บ อีกอยา่ ง ยงั เจบ็ มากๆ เธอก็ไดพ้ ยายามขยบั ปาก ท่ีไดแ้ หง้ พดู คาํ สองคาํ ออกมาเบาๆ “ช่วยฉนั ……”

ซูจา้ นไดย้ นิ ไมช่ ดั ตอนท่ีกาํ ลงั เขา้ ใกลน้ ้นั กไ็ ดย้ นิ เสียงของหลิวเฟยเฟยท่ีส่งมาจากขา้ งหลงั “นายกลา้ ที่จะเขา้ ใกลอ้ ีกล่ะก็ ฉนั ก็จะระเบิดพวกเธอใหต้ าย” ขาของซูจา้ นก็ไดน้ ่ิง หนั กลบั ไป กเ็ ห็นในมือของหลิวเฟยเฟยกไ็ ดม้ ีรีโมตระเบิดอยู่ เขาก็ไดม้ องไปรอบๆ เป็ นไปอยา่ งที่คิด ในมมุ น้นั กไ็ ดม้ ีระเบิด “หลิวเฟยเฟย!” ตาของซูจา้ นไดแ้ ดง หลิวเฟยเฟยไม่กลวั สายตาที่จะกินคนของเขา ก็ไดย้ มิ้ อยา่ งสวยแลว้ สดใส “ไม่ตอ้ งดุขนาดน้นั ฉนั กลวั ” ซูจา้ นก็ไดก้ ดความโมโหไว้ “บอกเง่ือนไขของเธอมา” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดม้ องไปตรงหนา้ ของเขา นิ้วกไ็ ดล้ บู ไปท่ีอกของเขาราวกบั งู เดินไป สุดทา้ ยกไ็ ด้ หยดุ ที่คอเส้ือของเขา ปลดกระดุมคอเส้ือของเขาเมด็ หน่ึง สายตาของเธอกไ็ ดล้ อ่ งลอยเลก็ นอ้ ย “ยงั จาํ คร้ังแรกท่ีนายกบั ฉนั อยดู่ ว้ ยกนั ไดไ้ หม?” มุมปากของซูจา้ นเมม้ แน่น ไมไ่ ดต้ อบ หลิวเฟยเฟยมองไปท่ีฉินยาสกั พกั แลว้ กไ็ ดล้ ูบหนา้ อกของซูจา้ นแลว้ พดู ต่อวา่ “นายกลวั วา่ ฉนั จะเจบ็ ทาํ เบามาก นายก็ไดพ้ ดู อยขู่ า้ งหูฉนั วา่ นายรักฉนั มาก จะดีกบั ฉนั ตลอดชีวติ นายยงั จาํ ได้ ไหม?” ซูจา้ นกไ็ ดจ้ บั มือที่อยไู่ ม่นิ่งของเธอ “วา่ มา เธออยากจะเอาอะไร?” ส่วนเรื่องที่เกิดในอดีตเขาไมอ่ ยากใหม้ นั เคยเกิดข้ึนมากก่อน เพราะง้นั ความรู้สึกดีในคร้ังแรก ท้งั หมด ตอนน้ีก็ไดถ้ ูกผหู้ ญิงคนน้ีทาํ ลายไปหมดแลว้ ไม่มีความงดงามเลยสกั นิด ตอนน้ีเขา รู้สึกวา่ ขยะแขยงมากๆ ทาํ ไมถึงไดไ้ ปชอบผหู้ ญิงท่ีไดม้ ีจิตใจท่ีอาํ มหิตแลว้ ด้ือร้ันได?้ เขารู้สึกวา่ ตวั เองตอ้ งตาบอดแลว้ แน่ๆ ถึงไดม้ องเธอ

“ฉนั อยากจะไดอ้ ะไร?” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดแ้ กลง้ ทาํ เป็ นอายออกมา “เอาง้ี? ฉนั กบั นายมาทาํ กนั อีก คร้ัง? ราํ ลึกอดีต ฉนั คิดวา่ ความทรงจาํ น้ีนายกค็ งจาํ ไดข้ ้ึนใจใช่ไหม ยงั ไงซะคร้ังแรกที่นายเป็ น ผชู้ าย ไดอ้ ยบู่ นตวั ฉนั ” ตอนที่ 346 พวกเรามาตายด้วยกนั ฉินยาไมเ่ คยท่ีจะรู้สึกคลื่นไสข้ นาดน้ีมาก่อน เธอก็กดั ฟันแน่น ถึงไดท้ นได้ คุณท่านหญิงรู้สึกไดถ้ ึงอาการสนั่ ของฉินยาท่ีอยขู่ า้ งๆ แต่ไม่วา่ ยงั ไงกพ็ ดู ไม่ออกมา ก็เลยทาํ ได้ แคร่ ้อนรน “ทาํ ไมนายไม่อยากตกลง” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดซ้ บไปที่อกของเขา “อยา่ ลืมไปละ่ คุณยา่ ของนาย และผหู้ ญิงคนน้นั อยใู่ นมือของฉนั ” สีหนา้ ของซูจา้ นไมด่ ี ก็ไดบ้ ีบคอของเธอ “เธอหาเรื่องตาย” เจ็บ หลิวเฟยเฟยหายใจไม่ได้ เหมือนวา่ คอน้นั จะถกู บีบจนหกั แบบน้นั หนา้ ของเธอกไ็ ดต้ ึง ก็ได้ พยายามส่งเสียงพดู ออกมาอยา่ งติดๆ ขดั ๆ “แน่จริงนายกบ็ ีบคอฉนั ใหต้ าย” ซูจา้ นไมไ่ ดอ้ ่อนมือเลยสกั นิด เวลาน้ี เขาก็ไดม้ ีความคิดท่ีจะอยากฆ่าผหู้ ญิงคนน้ีจริงๆ เขาก็ได้ แยง่ รีโมตในมือของเธอ พดู อยา่ งเยน็ ชา “หลิวเฟยเฟย เธอรู้วา่ เธอน้นั ทาํ ใหค้ นรู้สึกขยะแขยง ขนาดไหนไหม?” หลิวเฟยเฟยหวั เราะ เสียงก็ไดแ้ หบ กเ็ หมือนเครื่องเป่ าลมเก่าไดส้ ่งเสียง แสบหูไมน่ ่าฟัง “นาย คิดวา่ ฉนั จะโง่ขนาดน้นั เลยเหรอ จะไม่มีแผนสาํ รอง? นายลองดูก็ได้ นายบีบคอฉนั ใหต้ าย พวก เธอจะตายไปตายฉนั หรือเปลา่ !”

หลิวเฟยเฟยมน่ั ใจมากๆ ซูจา้ นลงั เลไปเลย เขาไมก่ ลา้ เอาชีวติ ของคุณยา่ และก็ฉินยามาเส่ียง ถึงแมไ้ ม่พอใจ เขากไ็ ดส้ ะบดั ฉินยาออก หลิวเฟยเฟยกไ็ ดล้ ม้ ไปที่พ้ืนไดส้ ่งเสียงออกมา ขา้ งนอกก็ไดม้ ีชายสองคนพงุ่ เขา้ มา พวกเขามี จุดชนวนอยใู่ นมือ แลว้ กม็ ีดสบั เป็ นหลิวเฟยเฟยท่ีไดเ้ ตรียมตวั ไวก้ ่อนต้งั แต่แรก ถา้ เกิดเธอเป็ น อนั ตราย ถา้ ง้นั กใ็ หพ้ วกเขาจุดชนวนทาํ ใหเ้ รือระเบิด หลิวเฟยเฟยลม้ อยทู่ ่ีพ้ืนแลว้ ก็ไดล้ บู อก สูดหายใจเขา้ ไปหนกั ๆ อากาศกไ็ ดเ้ ขา้ ไปยงั ปอดอีกคร้ัง เธอถึงไดร้ ู้สึกสบายไปหน่อย พอเธอปรับตวั ไดก้ ็ไดเ้ งยหนา้ ไปมองซูจา้ น หวั เราะเหอะๆ “นายแคร์พวกเธอจริงๆ ดว้ ย” แตซ่ ูจา้ นก็ไดจ้ อ้ งมองชายสองคนท่ีเขา้ มา หลิวเฟยเฟยก็ไดล้ ุกข้ึนยนื ยนื อยตู่ รงหนา้ ซูจา้ น “นายอยากจะช่วยพวกเธอ?” ซูจา้ นเยน็ ชามาก บา้ คลงั่ จนอยากจะฆ่าคน แน่นอนวา่ เขาอยากจะพาตวั ออกไป หลิวเฟยเฟยกไ็ ดจ้ ดั ผมท่ีไดย้ งุ่ ถึงไดเ้ งยหนา้ มองซูจา้ น “อยากจะช่วยคน ได”้ เธอก็ไดส้ องสายตาใหช้ ายสองคน ชายสองคนก็รับรู้ทนั ที พวกเขากไ็ ดเ้ อามีดไปวางบนคอของ ฉินยากบั คุณท่านหญิง “พวกเธอสองคนนายสามารถที่จะเลือกช่วยคนหน่ึง ฉนั กจ็ ะปล่อยเธอไป” หลิวเฟยเฟยก็ได้ หวั เราะไดใ้ จ เธอรู้ถึงความสมั พนั ธ์ของซูจา้ นกบั คุณท่านหญิง ตอ่ ใหเ้ ขาชอบฉินยา ก็ไมม่ ีทางทอดทิ้งคุณท่าน หญิง ประสาทของซูจา้ นกไ็ ดต้ ึง “สองคน ฉนั กจ็ ะพากลบั !”

“ฉนั รู้ ผา่ นวนั น้ี ฉนั ไม่อาจจะไม่มีชีวติ อยู่ ตอ้ งมีคนอยเู่ ป็ นเพอื่ นฉนั ไมอ่ ยา่ งน้นั ระหวา่ งทางไป นรกฉนั ตอ้ งเหงามากแน”่ เธอไดใ้ ชเ้ งินเก็บไปท้งั หมด แลว้ ก็ยงั มีความบาดหมางกบั ล่ยู วนแลว้ ก็ทาํ ใหซ้ ูจา้ นโมโห ตอ่ ให้ เธอสามารถรอดไปได้ สองคนน้ีกไ็ ม่มีทางปล่อยเธอไป เธอกไ็ ดเ้ ตรียมใจกบั สถานการณ์ที่ เลวร้ายท่ีสุดแลว้ ซูจา้ นโมโหเอามากๆ กดั ฟัน “หลิวเฟยเฟย!” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดถ้ อยไปอยา่ งหวาดกลวั น่ีเป็ นคร้ังแรกที่ซูจา้ นคลงั่ ขนาดน้ี แต่วา่ ไมน่ านเธอกป็ รับอารมณ์มาเป็ นปกติ ยงั ไงซะตอนน้ีอาํ นาจไดม้ ีในมือของเธอ ขอแค่เขา เป็ นห่วงผหู้ ญิงสองคนน้นั เขาตอ้ งยอมแน่ “เลือกสิ” หลิวเฟยเฟยก็ไดพ้ ดู อยา่ งไดใ้ จ ตอนน้ีเธอเป็ นคนถือหมาก เธอเป็ นผชู้ นะ คุณท่านหญิงก็ไดอ้ ยากจะพดู กบั ซูจา้ นอยา่ งร้อนใจ ใหเ้ ขาเลือกฉินยา เธอไดแ้ ก่แลว้ มีชีวติ มาก ไปหน่ึงวนั นอ้ ยไปหน่ึงวนั ก็ไมเ่ ป็ นไร แต่วา่ ฉินยาไมเ่ หมือนกนั เธอยงั อายนุ อ้ ยขนาดน้นั อีก อยา่ งในทอ้ งกอ็ าจยงั ทอ้ งลกู อยู่ คิดยงั ไง ช่วยฉินยาน้นั คุม้ คา่ กวา่ ฉินยากลบั เงียบมากๆ ผมที่ไดย้ งุ่ กไ็ ดป้ ิ ดบงั หนา้ ของเธอ ขนาดสิ้นหวงั ก็ยงั ถกู ปกปิ ดไม่พดู อะไร ขา้ งล่างตวั เธอกไ็ ดเ้ ปี ยกเหนียว ตอ่ ใหไ้ ม่ดู เธอกร็ ู้วา่ เกิดอะไรข้ึน เจบ็ มากๆ ไมไ่ ดอ้ ยบู่ นตวั แต่ เป็ นตรงใจ เหมือนวา่ ไดม้ ีใบเลื่อยมาเลื่อยหวั ใจ เป็ นความเจบ็ ที่พดู ออกมาไม่ถกู เธอเคยคิดท่ีจะทิ้งลกู ในทอ้ ง แต่วา่ ก็ยงั รอคอยการมาของลูก ตอนน้ี เธอเขา้ ใจดี ลกู ของเธอได้ จากเธอไปแลว้ เม่ือก่อนในหนงั สือ ในทีวี ก็ไดเ้ ห็นคนออกมาพดู วา่ สงสาร เธอรู้สึกวา่ ตอนน้นั ก็เป็ นคาํ คุณศพั ท์ ตอนน้ีเธอรู้ดีวา่ ใจเจ็บจริงๆ อึดอดั ชา ทาํ ใหเ้ ธอหายใจไม่ได้

“นายจะไมเ่ ลือก ง้นั ฉนั ก็ใหพ้ วกเธอสองคนไปตายเป็ นเพื่อนฉนั ” หลิวเฟยเฟยก็ไดพ้ ดู อยา่ ง ราํ คาญ น่ีเป็ นอะไรท่ีเลือกยาก เขาไม่อยากทอดทิ้งใครแมแ้ ต่คนเดียว เลือดกไ็ ดม้ าร่วมกนั ที่นยั นต์ า เสียงของเขากไ็ ดแ้ หบ “เธอจะทาํ อะไรฉนั กไ็ ด้ ปลอ่ ยพวกเธอไป” “ไม”่ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดป้ ฏิเสธอยา่ งเด็ดขาด “ฉนั จะใหน้ ายเลือก คนหน่ึงรอดคนหน่ึงตาย ไม่วา่ นายเลือกคนไหน ชาติน้ีของนายกจ็ ะจมอยใู่ นความรู้สึกผดิ ฉนั จะใหน้ ายตายท้งั เป็ น! ฝันร้าย ทุกคืน” นี่กเ็ ป็ นเหตุผลวา่ ทาํ ไมเธอไดจ้ บั คุณท่านหญิงกบั ฉินยามาดว้ ยกนั “ช่วย……ยา……” คุณท่านหญิงกไ็ ดพ้ ดู สองคาํ น้ีออกมาอยา่ งยากลาํ บาก ซูจา้ นกไ็ ดอ้ ่านเขา้ ใจ แต่วา่ น่ีเป็ นคนที่ เล้ียงดูเขาจนโต เขาจะทอดทิ้งไปไดย้ งั ไง? เขาส่ายหนา้ เขาทาํ แบบน้นั ไม่ได้ เขาทิ้งไม่ได้ ไมอ่ ยา่ งน้นั เขากต็ อ้ งเป็ นเหมือนท่ีหลิวเฟยเฟย พดู ไวแ้ บบน้นั ชาติน้ีไดจ้ มอยกู่ บั ความรู้สึกผิด เขาไมส่ ามารถ แต่วา่ มองดูฉินยา ท่าทางของเธอก็ไม่ดี ถา้ เกิดอะไรข้ึนกบั ฉินยา เขารู้ ชาติน้ีของเขา ก็ไดผ้ า่ นไป ไดอ้ ยา่ งยากลาํ บาก ขนาดวา่ ไมร่ ู้วา่ จะมีชีวติ ไดถ้ ึงจนแก่ไหม ซูจา้ นกไ็ ดใ้ ชค้ วามกลา้ ท้งั หมดท้งั ชีวติ ถึงไดเ้ ปิ ดปากออก “ฉินยา ฉนั ไดถ้ กู คุณยา่ ของฉนั เลก็ มา จนโต……” ประโยคแฝงก็คือ ฉนั ไม่สามารถท่ีจะทิ้งคนที่เล้ียงดูฉนั มาได้

ฉินยากม้ หนา้ เธอไมร่ ู้สึกวา่ ซูจา้ นเลือกผดิ คนบนโลกน้ีตา่ งพดู วา่ บุญคุณท่ีคลอดออกมาเทียบ ไม่ไดก้ บั บุญคุณท่ีเล้ียงดูมาจนโต เขาเลือกคนที่เล้ียงดูเขามา ไม่มีอะไรผดิ แตว่ า่ ไม่รู้ทาํ ไม เธอเจ็บมาก ทรมานมาก น้าํ ตาก็ไดไ้ หลลงมาอยา่ งหา้ มไม่อยู่ “ถา้ เธอเป็ นอะไรฉนั ……” ไปกบั เธอ เวลาน้ีคุณท่านหญิงก็ไดร้ ้อนใจ สลบไป คาํ พดู ของซูจา้ นไม่ทนั พดู จบ แป๊ บๆ น้นั ซูจา้ นพดู ปลอ่ ยคุณยา่ ไป เป็ นคาํ ตอบท่ีเดาออก ฉินยาไดด้ า้ นชาแลว้ ถา้ ตอ้ งมีชีวติ อยา่ งเป็ นห่วง ตายไปจะดีกวา่ หลิวเฟยเฟยกใ็ หท้ ้งั สองส่งคุณท่านหญิงออกไป ตอนที่สองคนไดเ้ ดินผา่ นตวั เธอไปน้นั กไ็ ด้ แอบจุดชนวนระเบิดในมือของเธอ หลิวเฟยเฟยไมแ่ สดงปฏิกิริยาอะไร ก็ไดเ้ อามืออีกขา้ งไขว้ ไวข้ า้ งหลงั เธอกไ็ ดเ้ ดินไปหนา้ ของฉินยาอยา่ งไม่มีอะไร “มองเห็นชดั หรือยงั ? เขาเป็ นคนท่ีไมม่ ีความรู้สึก อะไร” ฉินยาก็ไดเ้ งยหนา้ มองผา่ นเสน้ ผม เธอไดม้ องหลิวเฟยเฟย พดู ดว้ ยเสียงที่แหบ “ฉนั ไมไ่ ดร้ ู้สึก วา่ เขาผิด คนคนหน่ึง ถา้ เกิดขนาดญาติของตวั เองกไ็ มแ่ คร์ เขายงั ถือวา่ เป็ นคนเหรอ?” หลิวเฟยเฟยโมโหมากๆ เหมือนวา่ ประโยคน้ีไดท้ าํ ใหเ้ ธอโมโห ก็ไดจ้ ิกหวั ของเธอ “ใกลจ้ ะตาย แลว้ ยงั จะปากดีอีก……. ต้ึง!” เสียงต้ึงดงั ! อยๆู่ หลิวเฟยเฟยกไ็ ดก้ ระเด็นออกไป ชนไปกบั กาํ แพงเหลก็ ของเรือ ทาํ เอาเรือลาํ น้ี กไ็ ดโ้ ยก ซูจา้ นก็ไดก้ ระโจมไปที่ตรงหนา้ ฉินยา ปลดเชือกของเธอ “ฉนั พาเธอออกไป”

แต่เวลาน้ี เขาก็ไดเ้ ห็นเลือดท่ีไดค้ อ่ ยๆ ไหลตรงหลงั ของเธอ มือของเขาก็ไดส้ น่ั “เธอ เธอ บาดเจบ็ ?” “แค่กๆ ง้นั พวกเรากไ็ ปตายดว้ ยกนั เถอะ!” หลิวเฟยเฟยกไ็ ดก้ ดชนวนระเบิดที่อยใู่ นมือ ตอนที่ 347 เคราะห์ร้าย ตอนที่เธอจะจุดชนวนระเบิดน้นั ซูจา้ นกไ็ ดพ้ งุ่ เขา้ มา ถีบที่จุดระเบิดที่อยใู่ นมือของเธอ เขาได้ นงั่ ลงบีบคอของหลิวเฟยเฟย “เธอไปตายเถอะ!” หลิวเฟยเฟยไม่ไดด้ ิ้นรน แตเ่ ป็ นการหวั เราะอยา่ งมีเล่ห์นยั น์ สายตาของซูจา้ นไดเ้ ขม้ ไมน่ าน เขากร็ ู้สึกตวั ไดว้ า่ ท่ีเธอยอมที่จะไปตายง่ายๆ แบบน้ี ตอ้ งมีแผน สาํ รองไวแ้ น่ เขาไมไ่ ดบ้ ีบคอเธอใหต้ าย ไดเ้ อาหวั ของเธอไปกระแทกที่มมุ กาํ แพง เสียงดงั ตวงั่ หวั ของหลิวเฟยเฟยก็ไดม้ ีเลือดไหล คนก็ไดส้ ลบไป ซูจา้ นก็ไดก้ ลบั ไปขา้ งฉินยา ตอนเตรียมที่จะประคองตวั เธอน้นั ฉินยาก็ไดผ้ ลกั เขาออก“นายไป เถอะ” ซูจา้ นโดนเธอผลกั อยา่ งไมไ่ ดต้ ้งั ตวั กน้ กไ็ ดน้ ง่ั อยกู่ บั พ้นื เขาไดม้ องฉินยาอยา่ งอ้ึงๆ “เธอ……” ฉินยากไ็ ดป้ ระคองตวั ข้ึนมาอยา่ งยากลาํ บาก มองเขาไปสกั พกั “ฉนั ไมต่ อ้ งการใหน้ ายมาแสร้ง ทาํ เป็ นปลอบใจ ยงิ่ ไม่ตอ้ งมาแตะฉนั ฉนั อยากจะอว้ ก ฉนั รู้สึกวา่ น่าขยะแขยงมากๆ” ซูจา้ นรู้วา่ ไม่วา่ จะพดู อธิบายยงั ไงกไ็ มม่ ีประโยชน์ เขาไดใ้ ชก้ ารกระทาํ ของตวั เองทาํ ร้ายเธอแลว้ ตอนน้นั เขาอยากพดู ถา้ เกิดเธอเป็ นอะไร เขาก็จะไปตายตามเธอ เขาไมม่ ีทางเลือก

“ขอโทษ เธอโดนทาํ ร้ายอีกแลว้ ฉนั พาเธอไปโรงพยาบาล” ซูจา้ นไมส่ นความรังเกียจของเธอ ก็ ไดโ้ อบเอวของเธออุม้ ข้ึน เวลาน้ี เขาพบวา่ เอวของเธอมีอะไร เขากม้ หนา้ มอง เอวของเธอไดม้ ี ระเบิดมดั อยู่ ตวั เลขบนน้นั กไ็ ดเ้ ดินแบบไมห่ ยดุ เดินแต่ละคร้ัง เวลาก็นอ้ ยไปหน่ึงนาที เขาเงยหนา้ กไ็ ดเ้ จอกบั สายตาท่ีไมไ่ ดโ้ กรธอะไรเลยน้นั คอของฉินยากไ็ ดแ้ หง้ มากๆ เสียงแหบมากๆ “ไม่อยากตาย ก็ปลอ่ ยฉนั รีบหนีไป” ซูจา้ นก็ไดป้ ลอ่ ยเธอลง ไม่ไดห้ นี แตเ่ ป็ นการวเิ คราะห์วา่ จะกรู้ ะเบิดบนตวั เธอยงั ไง “ฉนั จะ ไม่ใหเ้ ธอตายคนเดียว ฉนั อยเู่ ป็ นเพือ่ นเธอ” ฉินยาก็ไดพ้ ิงไปท่ีกาํ แพงเรือท่ีสกปรกและเยน็ อยา่ งไร้เร่ียวแรง “นายคิดวา่ นายพดู แบบน้ี ฉนั ก็ จะใหอ้ ภยั นายเหรอ? ซูจา้ น ชาติน้ีของฉนั กไ็ มม่ ีทางใหอ้ ภยั นาย” ซูจา้ นกม้ หนา้ “ฉนั รู”้ ฉินยาก็ไดม้ องใบหนา้ ภายใตเ้ สน้ ผมของเขา กไ็ ดค้ ่อยๆ หลบั ตาลง เธอไมอ่ ยากท่ีจะเห็นผชู้ าย คนน้ีแลว้ ระเบิดลูกน้ียงั มีโอกาสกไู้ ดอ้ ยู่ ถึงแมว้ า่ เขาไมม่ นั่ ใจ แต่วา่ กย็ งั มีโอกาส “เธอวางใจเถอะมนั ตอ้ ง……” เขาเงยหนา้ กไ็ ดเ้ ห็น ฉินยาก็ไดห้ ลบั ตาไปต้งั นานแลว้ ไมไ่ ดม้ อง เขา ในใจของเขาก็ไดผ้ ิดหวงั แต่วา่ เขารู้ ตอนน้ีไมใ่ ช่เวลาท่ีจะมาพดู คุยความรู้สึก ที่สาํ คญั คือ ตอ้ งรีบช่วยเธอออกไปก่อน เขาไปขา้ งนอกไปหาคีมตดั ลวด หาไปท้งั เรือแลว้ ก็หาไม่เจอ เขากไ็ ดก้ ลบั ไปที่หอ้ งโดยสารเรือ อีกคร้ัง หากล่องข้ึนสนิมในพ้นื ที่คบั แคบเจอ เขาไดเ้ อาท่อนเลก็ เคาะออก เป็ นไปอยา่ งท่ีคิด น่ี เป็ นกลอ่ งเคร่ืองมือที่ไม่ใชง้ านมานาน เพราะวา่ ไม่ไดใ้ ชบ้ ่อย บนเรือกไ็ ดโ้ ดนน้าํ บ่อย เพราะง้นั

กลอ่ งเคร่ืองมือท่ีทาํ จากเหลก็ ก็ไดม้ ีสนิมหนาๆ ดีที่ในน้นั มีเคร่ืองมืออยคู่ รบ เขาหาครีมตดั เหลก็ เจอแลว้ ก็วงิ่ ไปตรงหนา้ ฉินยา “ฉนั หาอุปกรณ์เจอแลว้ ” เวลาน้ี เขาพบวา่ ฉินยาอ่อนแอมากๆ แลว้ เหมือนวา่ ขนาดแรงลืมตากไ็ มม่ ี เธอเหมือนกบั ดอกไม้ ที่ไดเ้ ห่ียวแหง้ ตอนน้ีไมม่ ีความสดใหม่เหมือนปกติ อยๆู่ ซูจา้ นคิด ถา้ เกิดเธอไปเลยแบบน้ี เขา จะเป็ นยงั ไง เวลาน้นั เขากไ็ ดป้ วดใจเอามากๆ มีเขม็ นบั ไม่ถว้ น กไ็ ดแ้ ทงไปที่ใจของเขาทีเดียว เจ็บมากเจ็บ เอามาก เขาก็ไดย้ น่ื มือไปลบู หนา้ เธอ ในใจกไ็ ดต้ ดั สินใจ ถา้ สามารถรอดไปได้ เขาตอ้ งกลบั ตวั กบั เธอ ไถโ่ ทษ ขอร้องใหเ้ ธอใหอ้ ภยั เขาไดม้ องเสน้ สีแดงน้าํ เงินเขียว คีมตดั ลวดที่อยใู่ นมือก็ไดส้ นั่ เพราะวา่ การตดั สินใจแตล่ ะอยา่ ง ของเขา ก็ไดเ้ ก่ียวขอ้ งกบั ความเป็ นความตายของเธอ แต่วา่ ตวั เลขท่ีเดินไม่หยดุ ยง่ิ อยยู่ ง่ิ นอ้ ย ยงิ่ อยยู่ ง่ิ เขา้ ใกลเ้ วลาที่จะระเบิด เขาไม่มีเวลาไปวเิ คราะห์ มากกวา่ น้ี บนหนา้ ผากของเขาก็ไดม้ ีเหงื่อผดุ ออกมาเตม็ ไปหมด เขาก็ไดก้ ดั ฟันแน่น กไ็ ดเ้ ลือกตดั เสน้ สีแดง เขาก็ไดห้ ลบั ตาลง กาํ คีมตดั ลวดในมือแน่น ออกแรง ตดั ลงไป เสียงคลิกดงั สายระเบิดกไ็ ดต้ ดั ขาดไป จากน้นั เลขบนน้นั ไมไ่ ดห้ ยดุ ลง ซูจา้ นร้อนใจเลย “นายไปเถอะ ไมต่ อ้ งสนใจฉนั ” เสียงของฉินยากไ็ ดเ้ บามาก ราวกบั ยงุ แตว่ า่ ซูจา้ นกย็ งั ฟังได้ ชดั เจน ไม่รู้ทาํ ไม ไดย้ นิ ที่เธอบอกใหต้ นไป ในใจกเ็ จบ็ จนหายใจไม่ออก เขาไม่เคยที่จะกลวั การท่ีจะเสียใครไปแบบน้ีมาก่อน เวลาน้นั เขากลวั มากๆ

“ฉนั ไม่ไป ฉนั บอกแลว้ ถา้ เธอไม่รอด ฉนั กจ็ ะตายเป็ นเพื่อนเธอ” สองมือซูจา้ นก็ไดจ้ บั แน่น คลิก สายระเบิดก็ไดถ้ กู ตดั ไปอีกเสน้ ไมร่ ะเบิด ตวั เลขกไ็ ดห้ ยดุ ลงสกั พกั ไมน่ านกไ็ ดก้ า้ วเดิน อยา่ งบา้ คลง่ั เห็นวา่ ตวั เลขใกลท้ ี่จะระเบิดแลว้ ซูจา้ นก็ไดก้ อดเธอแน่น ใจของฉินยาก็ไดเ้ ยน็ หวาบ ตอ่ ใหเ้ วลาน้ีมีร่างกายท่ีร้อนมาโอบกอดไว้ ใจของเธอกไ็ ดเ้ ยน็ อยดู่ ี เสียงของซูจา้ นไดแ้ หบ “ขอโทษ ขอโทษ……” ขอโทษท่ีทาํ ใหเ้ ธอเสีย ขอโทษ ที่ทาํ ใหเ้ ธอมารับบาดเจ็บก็เพราะเขา ตอนน้ีอาจจะตอ้ งตาย ก็ เพราะเขา คาํ ขอโทษสองพยางค์ กไ็ ดด้ ูเบาบางมาก เวลาน้ีหลิวเฟยเฟยท่ีไดส้ ลบไปกไ็ ดค้ อ่ ยๆ ตื่นข้ึน มองเห็นซูจา้ นกบั ฉินยากอดกนั เธอก็ไดอ้ ิจฉา ความอ่อนโยนของผชู้ ายคนน้ีเคยมีแต่เธอท่ีไดค้ รอบครองคนเดียว ตอนน้ีกลบั ไปเป็ นของ ผหู้ ญิงอีกคนแลว้ ในใจของเธอไดส้ ิ้นหวงั โกรธแคน้ เธอก็ไดค้ ลานข้ึนมาอยา่ งยากลาํ บาก ไปกดชนวนจุดระเบิด อยากที่จะทาํ ลายเรือลาํ น้ี อยากที่จะ ระเบิดซูจา้ นกบั ฉินยาตาย ฉินยาเห็นส่ิงท่ีหลิวเฟยเฟยอยากทาํ เธอก็ไดค้ วา้ คอเส้ือของซูจา้ น “อมุ้ ฉนั ออกไป” ซูจา้ นพดู “ได”้ ลมไดพ้ ดั แผน่ กระดาน กไ็ ดม้ ีไอเคม็ ของน้าํ ทะเลปนมา เวลาระเบิดบนตวั ของฉินยาก็ไดน้ บั ถอย หลงั ซูจา้ นพดู “ถา้ เกิดคนมีชาติหนา้ ฉนั ตอ้ งเจอเธอก่อน จากน้นั กท็ าํ ดีกบั เธอ” สายตาท่ีล่องลอยของฉินยา มมุ ปากกไ็ ดย้ มิ้ ถา้ เกิดมีชาติหนา้ เธอไมอ่ ยากเจอกบั ซูจา้ น ชาติน้ี การเจอกถ็ ือวา่ เป็ นเคราะห์ร้ายของเธอแลว้ เธอไม่อยากไดเ้ จออีกคร้ัง ชาติหนา้ ไมต่ อ้ งเจอแลว้ ดีกวา่

ตอนท่ีระเบิดบนตวั จะระเบิดแลว้ น้นั ฉินยาก็ไดอ้ อกแรงผลกั ไดผ้ ลกั ซูจา้ นลงไปกระดาน เสียงดงั ตมุ้ ซูจา้ นกไ็ ดต้ กไปในทะเล ลอยอยใู่ นน้าํ ซูจา้ นมองเห็นฉินยาท่ียนื บนกระดาน สงบน่ิงขนาดน้นั เหมือนวา่ ท่ีเผชิญไม่ใช่ ความตาย แต่เป็ นการปลดปล่อย เธออยากตาย “บ้ึม!” เรือก็ไดถ้ กู ระเบิด ไฟลกุ ไปบนฟ้ า ฉินยากไ็ ดถ้ ูกควนั หนาไปกลืนกินไป “ไม!่ ” พอซูจา้ นเปิ ดปาก ก็ไดถ้ กู น้าํ ทะเลซดั ในน้าํ กไ็ ดร้ ้อน ซากปรักหกั พงั ลอยอยทู่ ุกท่ี เปลว ไฟ ก็ไดเ้ ผาไหมไ้ ปบนทะเล ซูจา้ นก็ไดพ้ ยายามวา่ ยข้ึนไป อยากจะหาร่องรอยของฉินยา ในทะเลที่กวา้ ง นอกจากเศษซากปรักหกั พงั ท่ีลอยบนผวิ ทะเล เขาก็ไมเ่ ห็นร่องรอยของคน “ฉินยา!” ซูจา้ นก็ไดไ้ ปควา้ ส่ิงท่ีลอยบนผวิ น้าํ ตายหาฉินยาบนผวิ ทะเล เวลาน้ีก็ไดม้ ีคนขบั เรือมา เป็ นลยู่ วน เขาไดแ้ กะรอยโทรศพั ทข์ องหลิวเฟยเฟยมาถึงตรงน้ี ตอนน้ีภายนอกไดว้ นุ่ วายไปหมด เพราะวา่ หลิวเฟยเฟยไดเ้ อาคลิปถอดเส้ือของภรรยาเขาอพั ข้ึนโซเชียล วนุ่ วายเอามากๆ ทาํ เอาตระกลู ลู่ อบั อายมาก หุน้ ก็เป็ นเพราะขา่ วฉาวน้ีไดล้ งดิ่ง เขาโมโหมาก จะหาหลิวเฟยเฟยมาลา้ งแคน้ คิดไมถ่ ึง เห็นการระเบิดคร้ังใหญ่

“ตรงน้นั มีคนใช่ไหม?” ตอนที่ 348 สร้างกรรมเองรอดไม่ได้ ผชู้ ายท่ีไดม้ ากบั ล่ยู วน ก็ไดย้ นื อยทู่ ่ีแผน่ กระดานเรือ ช้ีไปที่ซูจา้ นท่ีไดต้ ามหาฉินยาแลว้ พดู ล่ยู วนมองไป เป็ นคนจริงๆ ตอนน้ีเขากไ็ ดร้ ้อนรนท่ีจะหาตวั ของหลิวเฟยเฟย ตอนน้ีคนท่ีมีชีวติ อยสู่ าํ หรับเขาแลว้ เป็ นเร่ืองดี เขากไ็ ดใ้ หค้ นขบั เรือเขา้ ไป ซูจา้ นรู้จกั กบั ลยู่ วน แต่วา่ ไมไ่ ดม้ ีความสมั พนั ธ์อะไร ไมไ่ ดจ้ ่ายเงิน อยา่ งมากกแ็ คเ่ ป็ นคนแปลก หนา้ ที่รู้จกั กนั ล่ยู วนยนื อยทู่ ่ีหวั เรือ มองคนที่อยใู่ นน้าํ ชดั เจน เขากไ็ ดต้ ะโกน “หลิวเฟยเฟยละ่ ?” ซูจา้ นเงยหนา้ ผมที่ไดม้ ีน้าํ หยดลงมา การมองเห็นไดเ้ บลอ แตว่ า่ เขากย็ งั สามารถท่ีจะมอง หนา้ ตาของอีกฝ่ ายไดช้ ดั เจน รู้วา่ คนท่ีมาเป็ นลูย่ วน “ช่วยฉนั หาตวั คนหน่อย แลว้ ฉนั บอก เบาะแสของหลิวเฟยเฟยใหน้ าย” ล่ยู วนหวั เราะอยา่ งเยน็ ชา “นายเป็ นแบบน้ีแลว้ ยงั สามารถท่ีจะมาตอ่ รองกบั ฉนั อีกเหรอ? ถา้ ฉนั ไม่ช่วยนาย นายก็ตอ้ งตายท่ีนี่แน่” ลยู่ วนทาํ ไมอยๆู่ ถึงไดม้ าละ่ ? ตอ้ งเกิดเร่ืองอะไรข้ึนแน่ๆ อีกอยา่ งเรื่องน้ีเก่ียวขอ้ งกบั หลิวเฟยเฟย เขาถึงไดม้ าหาหลิวเฟยเฟ ยถึงที่นี่ “ฉนั กแ็ คข่ อร้องอยา่ งเดียว นายไม่ตกลง ฉนั ก็ทาํ อะไรไมไ่ ดจ้ ริงๆ แต่วา่ นายก็อยา่ รู้เบาะแสของ หลิวเฟยเฟยตลอดไป”

ล่ยู วนคิดไปคิดมา ความสมั พนั ธ์ของซูจา้ นกบั จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดเ้ ป็ นความลบั ตอนน้ีพอ่ ของเขากบั จงจ่ิงหา้ วไดท้ าํ ธุรกิจร่วมกนั ถา้ เกิดซูจา้ นไดต้ ายเพราะเขาท่ีไดเ้ ห็นแลว้ ไม่ช่วยจริงๆ เกรงวา่ มี ผลกระทบแน่ อีกอยา่ ง ตอนน้ีท่ีบริษทั กไ็ ดเ้ กิดผลกระทบก็เพราะหลิวเฟยเฟย เขาจะก่อเร่ืองดา้ นนอกไม่ได้ “ได้ ฉนั ช่วยนายหาคน” ลยู่ วนมาจบั ตวั หลิวเฟยเฟย แน่นอนวา่ ก็ไดพ้ าคนท่ีวา่ ยน้าํ เก่งมาเยอะ “นายจะหาใคร?” ลู่ยวนถาม “ผหู้ ญิง” ซูจา้ นพดู ล่ยู วนเหมือนวา่ ไดเ้ ขา้ ใจเรื่องท่ีเกิดข้ึน เขาก็ไดโ้ บกมือใหค้ นลงน้าํ “ตามหาคนสุดกาํ ลงั ” ทะเลท่ีกวา้ ง หาคนคนหน่ึงมนั ยากจริงๆ เวลากย็ ง่ิ ผา่ นยงิ่ นาน โอกาสท่ีจะช่วยคนกย็ ง่ิ อยยู่ ง่ิ นอ้ ย ซูจา้ นกบั ลยู่ วนกไ็ ดข้ ยายเขตการคน้ หา อยๆู่ มีคนตะโกน “ท่ีนี่มีคน” ซูจา้ นก็ไดร้ ีบวา่ ยไป ยงิ่ เขา้ ใกลห้ วั ใจของเขาก็ไดย้ งิ่ เตน้ แรง รอคอยแตก่ ก็ ลวั รอคอยใหเ้ ป็ นฉิน ยา กลวั วา่ เธอน้นั จะ…… ยง่ิ อยยู่ ง่ิ ใกล้ เขากไ็ ดใ้ หใ้ บหนา้ น้นั ชดั เจน แมว้ า่ ผมท่ีเปี ยกโชกจะปกปิ ดเกือบท้งั ใบหนา้ ซูจา้ นก็ ยงั รู้สึกไดว้ า่ น่ีก็คือฉินยา เขาก็ไดผ้ ลกั คนน้นั ออก กอดฉินยาแลว้ กว็ า่ ยไปท่ีเรือที่จอดอยไู่ ม่ไกล ในความช่วยเหลือจากไมก่ ี่คน ฉินยากไ็ ดถ้ กู ช่วยข้ึนเรือ ซูจา้ นก็ไดค้ อ่ ยๆ วางเธอลง ยน่ื มือไป จบั ท่ีแถวหวั ใจของเธอ ยงั มีการเตน้ ของหวั ใจอ่อนๆ “รีบขบั เรือ!” ซูจา้ นตะโกนเสียงต่าํ

ลยู่ วนมองเขาสกั พกั ใหค้ นหนั กลบั “เส้ือผา้ ท่ีแหง้ ” ซูจา้ นกไ็ ปถอดเส้ือกนั หนาวของลู่ยวน ล่ยู วนกไ็ ดอ้ ้ึงไปสองวิ จากน้นั ก็ไดต้ ะคอกวา่ “นายเป็ นบา้ เหรอ?” “เอาเส้ือมาใหฉ้ นั ” ตอนน้ีหนาวเกินไป เขากลวั วา่ ฉินยาจะหนาวเกินไป เพราะวา่ ทุกคนกไ็ ดล้ ง น้าํ หมด ก็มีแคเ่ ขาท่ีมีเส้ือผา้ ท่ีแหง้ ล่ยู วนกไ็ ดล้ ืมตา พดู อยา่ งยากท่ีจะเช่ือวา่ “นายเป็ นเกยเ์ หรอ?” ซูจา้ นอยากท่ีจะด่าออกไปมากๆ เกยบ์ า้ นแม่มึง เขากไ็ ดถ้ อดเส้ือกนั หนาวของล่ยู วนอยา่ งบา้ บ่ิน เขาก็ไดก้ ลบั ไปตรงหนา้ ของฉินยาอีกคร้ัง ใช้ เส้ือกนั หนาวห่อเธอไว้ ในใจก็ภาวนาไม่หยดุ “อยา่ เป็ นอะไร เธอตอ้ งไม่เป็ นอะไร หา้ มเป็ น อะไรเด็ดขาด” เขาก็ไดค้ ุกเข่าลงขา้ งหน่ึง ในหวั ก็ไดม้ ีภาพเธอก็ยนื อยตู่ รงแผน่ กระดาน นิ่งสงบ ในใจอยากจะ ตายแบบน้นั “แมง่ ” ลยู่ วนพบวา่ บนตวั ของฉินยายงั มีระเบิดที่ยงั ไมร่ ะเบิด จะระเบิดไหม? เรือระเบิดเพราะวา่ หลิวเฟยเฟยอยากจะระเบิดซูจา้ นกบั ฉินยาใหต้ ายไป กดชนวนระเบิดลง ไมไ่ ดเ้ ป็ นระเบิดที่อยบู่ นตวั ของฉินยา ที่จริงซูจา้ นตดั ถูกเสน้ ตวั เลขไดโ้ ดดไปถึงตวั สุดทา้ ย ไม่ไดร้ ะเบิด “เร็วๆๆ โยนออกไป” ลยู่ วนตะโกน พดู วนไปวนมา ยงั ไงกเ็ ป็ นระเบิด ใครจะรู้วา่ ระเบิดไหม “โยนคนออกไปเหรอครับ?” มีคนถาม

“ระเบิดสิ ไอโ่ ง่!” ลยู่ วนหงุดหงิด ผชู้ ายที่โดนลยู่ วนด่า ก็ไดย้ น่ื มือจะไปจบั ระเบิดบนตวั ของฉินยา ซูจา้ นกไ็ ดร้ ีบเงยหนา้ เขาก็ได้ มองอยา่ งโมโห “หา้ มแตะตอ้ งเธอ!” “ผมไมไ่ ดจ้ ะแตะตอ้ งเธอ แค่อยาก……” เขาก็ไดช้ ้ีไปท่ีระเบิดบนตวั ของฉินยา เวลาน้ีซูจา้ นกไ็ ดส้ งั เกตเห็น ระเบิดบนตวั ของเธอยงั อยู่ เขากไ็ ดร้ ีบแกะระเบิดออกมาอยา่ ง รวดเร็ว แต่วา่ ระเบิดท่ีถูกแกะออกน้นั ตวั เลขที่ไดห้ ยดุ ไป อยๆู่ ก็ไดข้ ยบั 1 0 บ้ึม! ตอนท่ีซูจา้ นโยนไปน้นั ระเบิดก็ไดร้ ะเบิด น้าํ ที่กระเดน็ มาสูง ก็ไดก้ ระเด็นเขา้ เรือ กเ็ หมือนกบั ฝนที่ตกลงมาท่ีเรืออยา่ งหนกั เรือก็ไดโ้ ยก น้าํ ทะเลที่ตกลงมาราวกบั สาด ตกเขา้ มา ทาํ เอาคนปกติกไ็ ดต้ กใจ หลบไปท่ีต่างๆ มีแคซ่ ูจา้ นกอดฉินยาไม่ขยบั รอใหค้ ล่ืนน้าํ หายไป ลู่ยวนก็ไดต้ ้งั สติไดจ้ ากการตกใจ ก็ไดด้ ่าไอ่เช้ียออกไปคาํ “ระเบิดลูกน้นั ยงั ใชไ้ ดอ้ ยู่ เกือบโดนระเบิดตายแลว้ ” เขาคิดวา่ ไมร่ ะเบิดสกั ที กค็ งใชไ้ มไ่ ดแ้ ลว้ คิดไม่ถึงวา่ กย็ งั ระเบิดข้ึน ถา้ เกิดซูจา้ นชา้ ไปกา้ ว พวก เขาก็ไดโ้ ดนระเบิดตายท้งั หมด แต่วา่ จะใหพ้ ดู ใครมนั จะไปมดั ระเบิดบนตวั ของคน? นี่กโ็ หดร้ายเกินไป ไมน่ านเขากค็ ิดไดว้ า่ “หลิวเฟยเฟยเป็ นคนทาํ ?”

ซูจา้ นไมไ่ ดส้ นใจเขา ตอนน้ีเขาไมม่ ีอารมณ์ “หลิวเฟยเฟยล่ะ?” ลูย่ วนถาม สีหนา้ ของซูจา้ นกไ็ ดเ้ คร่งเครียด “ตายแลว้ ” ในทะเลระเบิดไปถึงขนาดน้ี ถา้ เกิดไมม่ ีคนช่วย ตอ้ งตายแน่ๆ ลยู่ วนกไ็ ดข้ ยบั ปาก “ตายแลว้ ?” เขายงั ไมท่ นั คิดบญั ชีเธอทรมานเธอเลย ตายไปแลว้ ? ลยู่ วนยงั ไม่กลา้ ที่จะเชื่อเท่าไหร่ เขาเกลียดหลิวเฟยเฟยมาก อยากที่จะสงั่ สอนเธอกบั มือเอง ให้ เธอตายไปท้งั เป็ น ซูจา้ นร้อนรน ก็ไดเ้ ร่งคนขบั เรือ “เร็วกวา่ น้ีหน่อย!” ล่ยู วนมองเขาสกั พกั “ตอนน้ีเร็วสุดแลว้ นายเร่งก็ไม่มีประโยชน”์ ซูจา้ นรู้ แตว่ า่ เขาใจร้อน ถา้ นานไปเกินกวา่ น้ี ฉินยากย็ งั ยงิ่ อนั ตราย เขาก็ไดย้ น่ื มือไปจบั ใบหนา้ ของเธอ ใบหนา้ ที่ถกู ปิ ดกไ็ ดโ้ ผล่ออกมา ใบหนา้ ซีกขวาเน้ือหนงั ไดเ้ ละ ดาํ ไหมข้ นาดน้ีเหมือนวา่ โดนระเบิดจนมนั ไหม้ ลยู่ วนที่ยนื อยขู่ า้ งๆ กไ็ ดก้ ลืนน้าํ ลาย เกือบตกใจจนร้องออกมา ใจคิด นี่มนั เสียโฉมแลว้ ไมใ่ ช่เหรอ? ซูจา้ นรู้สึกวา่ ตรงหวั ใจน้นั เหมือนไดโ้ ดนโจมตีอยา่ งแรง นิ้วของเขากไ็ ดส้ น่ั ไม่กลา้ ทาํ ตอ่ เวลาน้ีไม่มีคาํ พดู หรือตวั หนงั สือไหนมาอธิบาย มาบอกเลา่ อารมณ์ของเขา

ไมเ่ พียงแคเ่ จ็บ ส่วนมากเป็ นอะไร ท่ีไม่สามารถท่ีจะเผชิญหนา้ ได้ ไมก่ ลา้ ที่จะคิดวา่ ถา้ เธอรู้ หนา้ ตาตวั เองตอนน้ี น้นั ไมส่ ามารถรับได้ เวลาน้ี เรือข้ึนฝั่ง ซูจา้ นกไ็ ดอ้ มุ้ เธอข้ึนจากไมก้ ระดาน “หลิวเฟยเฟยตายไปยงั ไง ตายที่ไหน?” ลยู่ วนอยากที่จะเห็นศพของหลิวเฟยเฟยสกั นิด มน่ั ใจวา่ ผหู้ ญิงคนน้นั ตายแลว้ ซูจา้ นก็ไดก้ า้ วไปที่รถอยา่ งรวดเร็ว เสียงของลูย่ วนก็ไดด้ งั มากแทๆ้ เขากลบั เหมือนวา่ ไมไ่ ดย้ นิ คนไดเ้ หมือนโดนปี ศาจครอบงาํ คนท่ียนื อยขู่ า้ งๆ ลูย่ วน พดู วา่ “น่าจะในทะเลม้งั ครับ” เห็นไดช้ ดั ไม่วา่ เป็ นลูย่ วน หรือเป็ นซูจา้ น ก็เป็ นคนท่ีจะเอาคืนของหลิวเฟยเฟย ถา้ เกิดเธอหนี ไป ซูจา้ นไมม่ ีทางไมพ่ ดู เห็นท่าทางท่ีเร่งรีบของเขา ความรู้สึกท่ีอยากใหห้ ลิวเฟยเฟยตายไมไ่ ดน้ อ้ ยไปกวา่ ล่ยู วน ล่ยู วนก็ไดม้ องไปขา้ งหลงั สกั พกั ทะเลท่ีใหญ่ขนาดน้ี ตอนน้ีเขาอยากจะหาศพของหลิวเฟยเฟย ใหเ้ จอเกรงวา่ จะยาก เห็นท่าทางของฉินยา กส็ ามารถมนั่ ใจไดว้ า่ หลิวเฟยเฟยอนั ตรายมากกวา่ ปลอดภยั “กรรมท่ีก่อเองคงรอดไม่ได”้ ล่ยู วนกไ็ ดพ้ ดู แบบน้ีออกไปเรียบๆ จากน้นั กไ็ ดก้ า้ วลงแผน่ กระดาน ตอนน้ีเขาตอ้ งกลบั ไปดูความวนุ่ วายที่หลิวเฟยเฟยสร้างมาใหเ้ ขา และซูจา้ นกไ็ ดร้ ีบขบั รถไปทางโรงพยาบาล รถของเขาขบั ไดเ้ ร็วมาก ไมน่ านกไ็ ดถ้ ึงโรงพยาบาล เขาก็ไดอ้ มุ้ ฉินยาวง่ิ ไปท่ีหอ้ งฉุกเฉิน “รีบ ช่วยเธอดว้ ย”

ตอนท่ี 349 ไม่รู้เป็ นหรือตาย เหมือนวา่ คุณหมอไดเ้ ห็นเหตกุ ารณ์แบบน้ีจนชิน ก็ไดใ้ หพ้ ยาบาลไปเขน็ เตียงคนไขอ้ ยา่ งใจเยน็ “รีบส่งไปหอ้ งผา่ ตดั ” ซูจา้ นค่อยๆ วางคนลงไป คุณหมอกไ็ ดเ้ ร่ิมถาม “คนไขไ้ ดร้ ับบาดเจ็บยงั ไงครับ?” “ระเบิดครับ” คุณหมอรู้วา่ ตอ้ งเตรียมอะไรบา้ ง กไ็ ดบ้ อกกบั ผชู้ ่วยขา้ งๆ เสียงเบาไปพกั แลว้ กเ็ ดินเขา้ หอ้ ง ผา่ ตดั ซูจา้ นอยากจะตามเขา้ ไป เขาร้อนใจมาก พวกพยาบาลก็ไดห้ า้ มเขาไว้ “ญาติคนไขเ้ ขา้ หอ้ งผา่ ตดั ไมไ่ ดน้ ะคะ ช่วยรอขา้ งนอกค่ะ” “จ่ายเท่าไหร่ก็ไดไ้ มเ่ ป็ นไร ขอแค่ พวกคุณช่วยเธอดว้ ยครับ” ซูจา้ นยนื อยทู่ ี่หนา้ ประตูสองมือ ไดป้ ระกบกนั ตะโกนไปยงั ทางคุณหมอ คุณหมอไดย้ นิ ก็แกลง้ ทาํ เป็ นไม่ไดย้ นิ ในฐานะหมอ แน่นอนวา่ เขาตอ้ งช่วยสุดความสามารถอยู่ แลว้ ซูจา้ นกไ็ ดถ้ กู ก้นั อยขู่ า้ งนอก เขารู้สึกวา่ โลกของตวั เองไดแ้ ตกไปแลว้ ไมร่ ู้วา่ ควรทาํ ยงั ไง เขาเดินวนไปมาที่ทางเดิน เวลาแต่ละนาทีแต่ละวกิ ็ไดเ้ ดินผา่ นไป ในหอ้ งผา่ ตดั ไมม่ ีความ เคลื่อนไหวอะไรเลย เขารีบร้อน หงุดหงิด เขาสงบสติอารมณ์ไม่ได้ ในใจรู้ดีวา่ ตวั เองใจร้อนไปก็ไมม่ ีประโยชน์ แตว่ า่ กส็ งบอารมณ์ไมล่ งสกั ที

ในประเทศฉินยาไมม่ ีญาติเลย มีแค่หลินซินเหยยี นท่ีสนิทกบั เธอ ตอนน้ีเธอเป็ นแบบน้ี ถา้ เกิด ออกมาเจอเขาแลว้ ก็คลง่ั ข้ึน ง้นั คนท่ีสามารถดูแลเธอไดก้ ็ไม่มีแลว้ เขาก็ไดจ้ บั กระเป๋ า โทรศพั ท์ ก็ไม่รู้วา่ ตกหลน่ ไปตอนไหน ตอนท่ีเขาไมร่ ู้วา่ จะติดตอ่ กบั หลินซินเหยยี นยงั ไงน้นั ขา้ งๆ กไ็ ดม้ ี พยาบาลเดินมา ซูจา้ นเรียกเธอไว้ “โทรศพั ทข์ องคุณผมของยมื โทรหน่อยไดไ้ หมครับ?” พยาบาลเห็นสภาพท่ีสะบกั สะบอมของเขา กไ็ ดเ้ อาโทรศพั ทอ์ อกมาส่งใหเ้ ขา “ขอบคุณครับ” ซูจา้ นรับมา ไมไ่ ดโ้ ทรไปหาหลินซินเหยยี นเป็ นคนแรก เพราะวา่ เขาน้นั จาํ เบอร์ ของหลินซินเหยยี นไม่ไดว้ า่ เป็ นเบอร์อะไร ตอนน้นั กแ็ คบ่ นั ทึกไวใ้ นโทรศพั ทเ์ ท่าน้นั แต่วา่ เขา จาํ ของจงจิ่งหา้ วได้ เขาก็ไดก้ ดเบอร์ของจงจิ่งหา้ ว จงจิ่งหา้ วอยทู่ ่ีบริษทั เขากาํ ลงั คุณธุระกบั ท่านป่ ูลู่ท้งั สองพ่งึ ร่วมธุรกิจกนั ตระกลู ลู่กไ็ ดม้ ีขา่ ว ฉาวออกมาทาํ ใหเ้ สียผลประโยชน์ เพราะง้นั ท่านป่ ูลูก่ ็ไดม้ าขอโทษโดยเฉพาะ ตอนน้นั ใน สญั ญามีขอ้ หน่ึงวา่ ฝ่ ายไหนทาํ ลายผลประโยชนข์ องอีกฝ่ าย อีกฝ่ ายสามารถที่จะขอยตุ ิสญั ญา ได้ ท่านป่ ูลูก่ ลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วจะยตุ ิการร่วมธุรกิจ กไ็ ดร้ ีบมาเจอเขา “เรื่องน้ี ผมจะจดั การใหโ้ ดยเร็วที่สุดแน่นอน คุณวางใจได้ ไมม่ ีทางที่จะมีผลกระทบขนาดใหญ่ แน่นอนครับ” ท่านป่ ูลู่ดูแลว้ ยงั กระปร้ีกระเปร่าดี คนกไ็ มไ่ ดด้ ูแก่ แตเ่ ป็ นเพราะเรื่องคราวน้ี กท็ าํ ใหด้ ูเหน่ือยลา้ เลก็ นอ้ ย จงจ่ิงหา้ วก็ไดพ้ ดู อยา่ งไมร่ ้อนไมห่ นาว “เท่าที่ผมรู้ เพราะเร่ืองน้ีล่ซู ่ือกรุ๊ป ก็ไดร้ ับผลกระทบไป แลว้ ” “ครับ ขอใหค้ ุณเช่ือใจ ผมตอ้ งจดั การใหเ้ ร็วท…่ี ….”

เวลาน้ีโทรศพั ทท์ ่ีจงจิ่งหา้ ววางอยบู่ นโตะ๊ กไ็ ดด้ งั ข้ึน เขามองเบอร์ท่ีโทรเขา้ สกั พกั ก็ไดพ้ ดู กบั ท่านป่ ูลู่วา่ “ผมขอรับโทรศพั ทส์ กั ครู่ครับ” พดู จบก็ไดเ้ อาโทรศพั ทเ์ ดินออกไปจากหอ้ งรับแขก ยนื อยทู่ ี่หนา้ ตา่ งสไตลฝ์ ร่ังเศสตรงทางเดิน รับสาย “สวสั ดีครับ” “ฉนั เอง พี่สะใภอ้ ยไู่ หม?” “มีธุระกบั เธอ?” จงจ่ิงหา้ วเลิกคิว้ เลก็ นอ้ ย “ใช่ ฉินยา……อยทู่ ่ีโรงพยาบาล ไม่รู้เป็ นหรือตาย……” เสียงของเขาก็ไดต้ ิดๆขดั ๆกล้นั สะอึก ไว้ “ในประเทศเธอไม่มีญาติ ฉนั อยากใหเ้ ธอออกมาแลว้ ก็เจอกบั พ่ีสะใภ้ จะไดว้ างใจ หน่อย……” “เกิดเร่ืองอะไร?” “พดู ไปเรื่องยาว โทรศพั ทข์ องฉนั หายไป ตอนน้ียมื ของคนอื่นมา ฉนั อยทู่ ี่โรงพยาบาล ประชาชนท่ีสอง” จงจ่ิงหา้ วบอกวา่ รู้แลว้ จากน้นั ก็ไดว้ างสาย เขาก็ไดเ้ ดินออกไปขา้ งนอก เรียกกวนจิ้ง กวนจิ้งก็ไดค้ อ่ ยๆ วงิ่ มา “บอกกบั ท่านป่ ูลู่ฉนั มีธุระ เรื่องน้ีไวค้ ุยกนั ทีหลงั ” สง่ั งานเสร็จเขากไ็ ดก้ า้ วข้ึนลิฟต์ จากน้นั ก็ได้ โทรไปหาหลินซินเหยยี น ฟังจากเสียงของซูจา้ น เหมือนวา่ ไดเ้ กิดเรื่องแลว้ เขาไมไ่ วใ้ จใหห้ ลิน ซินเหยยี นไปโรงพยาบาลคนเดียว เวลาน้ีหลินซินเหยยี นอยทู่ ่ีโรงเรียนอนุบาล เพราะวา่ หลินลุ่ยซีไดท้ ะเลาะกบั เพอ่ื น

ตน้ เหตขุ องเร่ืองก็เป็ นเพราะหลินซีเฉินไดถ้ กู ผหู้ ญิงคนหน่ึงหอมแกม้ กไ็ ดถ้ กู หลินลุ่ยซีเห็นเขา้ พอดี เขา้ ไปกไ็ ปผลกั คนอื่นเขา แลว้ กพ็ ดู เสียงดงั วา่ “น่ีเป็ นพชี่ ายของฉนั เธอมีสิทธ์ิอะไรมาจุบ๊ เขา?” ในใจของหลินลุย่ ซี มีแคเ่ ธอจุ๊บพี่ชายเธอได้ เด็กคนอ่ืนกไ็ ม่ได้ เธอรู้สึกวา่ เด็กหญิงคนน้ีมาแยง่ พี่ชายของเธอ เพราะง้นั กไ็ ดผ้ ลกั เขาออกไปอยา่ งเอาแต่ใจ หลินซีเฉินกง็ งมากๆ โรงเรียนอนุบาลไมม่ ีสีสนั เขารู้สึกวา่ น่าเบื่อมากๆ รอบๆ ก็มีแต่เดก็ ปัญญา อ่อนของเดก็ โรงเรียนอนุบาลลอ้ มเป็ นไปหมด เขาจะบา้ ตายอยแู่ ลว้ วนั น้ีตอบคาบพกั ผอ่ นน้นั ยงั ถกู คนมาจูบ เขารู้สึกวา่ โรงเรียนอนุบาลน้ีไม่สามารถที่จะอยตู่ อ่ ได้ แลว้ ไม่อยา่ งน้นั เขาตอ้ งเป็ นบา้ แน่ๆ เดก็ หญิงถูกหลินลุ่ยซีผลกั ไปชนกบั เกา้ อ้ี ทาํ ใหห้ วั โน เด็กของที่นี่เลอค่ามาก คุณครูกไ็ ดโ้ ทรไป หาผปู้ กครองของท้งั สองฝ่ าย ใหพ้ วกเขามาท่ีโรงเรียนหน่อย อีกฝ่ ายที่มาก็เป็ นหมา่ มี๊ ดุเอามากๆ “กไ็ มไ่ ดเ้ ป็ นกิ่งทองใบหยกสกั หน่อย ก็แคห่ อมแกม้ ไปท่ี ไมใ่ ช่เหรอ? เหมือนเด็กเลก็ ท่ีเลน่ พอ่ แม่ลกู กนั ก็ไมไ่ ดร้ ้ายแรงอะไร ถา้ บอกวา่ เสียหาย กเ็ ป็ นลกู สาวของฉนั ที่เสียหาย ลูกของเธอผลกั ลูกรักของฉนั ดูหวั โขกเขา้ สิ เธอวา่ มา จะทาํ ยงั ไง” ไมว่ า่ ตน้ เหตุมาจากอะไร หลินลุ่ยซีลงมือก่อนก็เป็ นคนท่ีผิดจริง แต่วา่ อีกฝ่ ายพดู จากกไ็ มน่ ่าฟัง เกินไปแลว้ หลินซินเหยยี นยงั ไมไ่ ดเ้ ปิ ดปากพดู เลย หลินลยุ่ ซีก็ไดพ้ ดู ไปก่อนวา่ “กแ็ คห่ อมแกม้ ไมใ่ ช่เหรอ? นี่พ่ชี ายของหนู อนุญาตใหเ้ ธอหอมแกม้ แลว้ เหรอ?” “เส่ียวล่ยุ ” หลินซินเหยยี นดุ

“นี่มนั เป็ นความจริงนี่คะ” หลินลุย่ ซีก็ไดพ้ ดู บ่นเสียงเบา แตค่ นที่ถูกกระทาํ อยา่ งหลินซีเฉินกไ็ ดย้ นื อยทู่ ่ีมมุ หอ้ ง เหมือนเร่ืองน้ีไมเ่ ก่ียวตนแบบน้นั ไมว่ า่ เป็ นเด็กนอ้ ย หรือวา่ ครูผหู้ ญิงในโรงเรียนอนุบาล ดีกบั เขามาก หอมแกม้ เขาก็เกิดข้ึนบ่อย เพราะ ง้นั เขาหงุดหงิดมาก เวลาน้ี เขาคิดวา่ เรื่องน้ีกลายเป็ นเร่ืองใหญแ่ ลว้ เขาก็สามารถไม่ตอ้ งมาแลว้ “เธอเป็ นแค่เด็กรู้เรื่องอะไร?” ผหู้ ญิงก็ไดต้ ะคอกใส่หลินล่ยุ ซี “เธอรู้ไหมวา่ พอ่ ของเขาเป็ น ใคร?!” หลินล่ยุ ซีก็ไม่เขา้ ใจคาํ พดู น้ี กไ็ ดถ้ ามไป “พอ่ ของเธอเป็ นใคร?” “รองนายกเทศมนตรีเมืองB” ผหู้ ญิงก็ไดพ้ ดู ไปอยา่ งไดใ้ จ “ขอโทษตอนน้ี ฉนั ยงั สามารถยก โทษใหเ้ ธอได้ ไมอ่ ยา่ งน้นั ฉนั ไปบอกกบั คุณพอ่ ของเธอ ถึงตอนน้นั เร่ืองก็ไมง่ ่ายแบบน้ีแลว้ ” หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ กไ็ ดไ้ มพ่ อใจกบั การแกป้ ัญหาของผหู้ ญิงเอามากๆ จริงๆ เรื่องน้ีไม่ ใหญม่ าก เธอกค็ ิดท่ีจะใหล้ กู สาวขอโทษ เพราะวา่ เธอเป็ นเร่ิมก่อน ผิดจริงๆ เธอก็ไดเ้ รียกหลินซีเฉินมา “หมา่ ม๊ี” หลินซีเฉินไดเ้ ดินมา ผหู้ ญิงท่ีไดม้ องหนา้ ตาของหลินซีเฉินชดั ๆ อายยุ งั นอ้ ย แมแ้ ตก่ าร เดินก็ดูดีมา ตวั ไดต้ รง หนา้ ตากด็ ี ผหู้ ญิงก็ไดต้ บไหลข่ องลกู สาว “มองคนเป็ นเหมือนกนั นะเรา” สาวนอ้ ยกไ็ ดก้ ม้ หนา้ เพราะความอาย เธอชอบหลินซีเฉินที่พ่ึงมาใหห้ อ้ งเรียนมาก เธอไมร่ ู้วา่ อะไรคือการรักชอบ กแ็ ค่รู้สึกวา่ เขาหล่อ ถึงไดห้ อมแกว้ เขา ไม่ไดม้ ีความซบั ซอ้ นพวกน้นั ของโลกผใู้ หญ่

“เธอไดห้ อมแกม้ ผมโดยที่ไมไ่ ดร้ ับอนุญาตจากผม น่ีเป็ นการไม่ใหเ้ กียรติผม เพราะง้นั เธอตอ้ ง ขอโทษผม นอ้ งสาวของผมผลกั เธอ เป็ นความผดิ ของนอ้ งสาวผม เพราะง้นั หลงั จากท่ีเธอขอ โทษผมเสร็จนอ้ งสาวของผมก็ไดข้ อโทษเธอ ตอนน้ีเธอขอโทษผมก่อนเถอะ” หลินซีเฉินก็ได้ พดู อยา่ งมีหลกั การ พดู อยา่ งไมร่ ีบไมร่ ้อน ผหู้ ญิงคิดไม่ถึงวา่ เขาท่ีอายเุ ลก็ ๆ ขนาดน้ีประโยคพดู จะมีเหตุผลแบบน้ี “ลูกสาวฉนั หอมแกม้ เธอ ก็เพราะมองเธอเขา้ ตา ยงั ขอโทษ เธอฝันอยเู่ หรอ? ฉนั ไม่ไดใ้ หเ้ ธอขอ โทษลกู สาวฉนั กด็ ีมากแลว้ ผปู้ กครองของโรงเรียนอนุบาลแห่งน้ีฉนั ทาํ ความเขา้ ใจมาหมดแลว้ ไมม่ ีผปู้ กครองคนไหนท่ีมีอาํ นาจเหมือนพอ่ ของเธอ ถา้ เร่ืองใหญ่ ก็ไมม่ ีผมดีตอ่ เธอ ตอนน้ีก็ขอ โทษอยา่ งวา่ ง่ายดีกวา่ ไม่อยา่ งน้นั ……” ตอนที่ 350 หนูกไ็ ด้เดก็ ผ้หู ญงิ “ไม่อยา่ งน้นั อะไร?” หลินซินเหยยี นก็ไดม้ องผหู้ ญิงที่ท่าทางกา้ วร้าว น่ีเดิมทีกเ็ ป็ นเร่ืองเลก็ ตอนน้ี ผหู้ ญิงคนน้ีกลบั ทาํ เรื่องน้ีใหเ้ ป็ นเร่ืองที่ยงุ่ ยาก ผหู้ ญิงกไ็ ดห้ วั เราะอยา่ งเยน็ ชา “แกลง้ โง่เหรอ?” หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว “ตอ่ ใหส้ ามีของคุณมีฐานะทางสงั คม มีอาํ นาจ หรือวา่ เพราะแคเ่ ร่ืองแค่ น้ี จะทาํ อะไรพวกเราคะ?” ผหู้ ญิงรู้สึกวา่ หลินซินเหยยี นไม่ใช่คนบนโลก โลกน้ี ก็เป็ นแบบน้ี ไมม่ ีความยตุ ิธรรมที่เชื่อถือ ได้ น่ีไมใ่ ช่สมยั ก่อนจริง ท่ีไมไ่ ดช้ นช้นั ตาํ แหน่ง แตว่ า่ ไมไ่ ดแ้ บ่งจริงเหรอ? ผหู้ ญิงท่ีไดม้ องหลินซินเหยยี นอยา่ งดูถกู หนา้ ตาก็ดีอยหู่ รอก รูปร่างก็ไดบ้ างไปหน่อย เธอกไ็ ด้ ขนาดยน่ื อกท่ีน่าภูมิใจ “สามีเธอทาํ ธุรกิจอะไร? ฉนั ใหส้ ามีของฉนั ไปดูแลโดยเฉพาะหน่อย” เธอก็ไดเ้ นน้ ‘ดูแลโดยเฉพาะ’ คาํ น้ี