กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

สามารถที่จะเขา้ โรงเรียนอนุบาลแห่งน้ีได้ กเ็ ป็ นคนมีเงิน เพราะง้นั ผหู้ ญิงกไ็ ดถ้ ามแบบน้นั หลินซินเหยยี นกไ็ ดอ้ ่านการข่มข่ขู องเธอออก สีหนา้ ก็ไมด่ ีเอามากๆ เอาอาํ นาจมากดดนั คนเหรอ? เวลาน้ีผอก็ไดเ้ ดินมา คนอื่นไมร่ ู้ฐานะของหลินลุ่ยซีกบั หลินซีเฉิน แตว่ า่ ผอรู้ จงฉีเฟิ งสง่ั ไวว้ า่ ไม่ใหบ้ อกฐานะของเดก็ ออกไป เพราะง้นั ในโรงเรียนอนุบาล นอกจากผอแลว้ ไม่มีคนรู้ฐานะ ของพวกเขา “เรื่องน้ีผมก็ไดร้ ู้ความเป็ นไปเป็ นมาท้งั หมดแลว้ ครับ ที่จริงเด็กอยดู่ ว้ ยกนั ก็ไดจ้ บั มือกอดน้นั ก็ มีบา้ ง พวกเขากเ็ ป็ นเพราะวา่ ‘ชอบ’ ชอบในท่ีน้ีไมใ่ ชค้ วามชอบที่ผใู้ หญอ่ ยา่ งพวกเราเขา้ ใจ ท้งั เรียบง่าย บริสุทธ์ิ ผมทาํ งานการสอนเด็กอนุบาลสามสิบปี เหตกุ ารณ์แบบน้ีกเ็ จอมาไม่นอ้ ย ผปู้ กครองหลายท้งั ก็เขา้ ใจอยู่ เพราะง้นั เพื่อที่จะใหเ้ ดก็ น้นั ยงั สามารถอยเู่ ดก็ ดว้ ยกนั ได้ ผมอยาก ใหท้ ้งั สองครอบครัวใจเยน็ หน่อยครับ จบั มือใหอ้ ภยั เป็ นยงั ไงครับ?” ผ.อ.ออกมาโนม้ นา้ ว ผหู้ ญิงกไ็ ดห้ วั เราะอยา่ งเยน็ ชา “ลูกสาวของฉนั เป็ นสุดที่รักของพอ่ แก ฉนั กไ็ มอ่ ยากท่ีจะต้ือ เหรอ แตว่ า่ รองนายกเทศมนตรี อาจจะไม่ปล่อยเรื่องน้ีไป” เห็นไดช้ ดั มาใชอ้ าํ นาจกดดนั “คุณเป็ นภรรยาของรองนายกเทศมนตรีเหรอครับ?” ผอไมใ่ ช่คนท่ีไมเ่ จอสงั คม อีกอยา่ งรอง นายกเทศมนตรีใกลห้ กสิบแลว้ ภรรยาอายนุ อ้ ยขนาดน้ี? เดก็ เลก็ ขนาดน้ี? นี่มนั ไม่ตรงหลกั การ สายตาของผหู้ ญิงที่ไดส้ นั่ ไหวเลก็ หน่อย จากน้นั ก็ไดน้ ่ิง “พวกคุณรู้วา่ เป็ นลกู สาวของเทศมนตรี ก็พอแลว้ ”

หลินซีเฉินก็ไดบ้ นั ทึกคลิปท่ีพ่ึงถ่ายเสร็จ ก่อนท่ีผอมา หลินซีเฉินกไ็ ดเ้ ร่ิมถา่ ยคลิปผหู้ ญิงคนน้ี แลว้ ตอนแรก เขากเ็ ห็นอยากใหผ้ หู้ ญิงท่ีโออ้ วดคนน้ี ดงั ในเน็ต แตว่ า่ ตอนน้นั ไดย้ นิ ที่ผอพดู เขา คิด เรื่องน้ี……เกรงวา่ ไม่ง่ายขนาดน้นั เห็นไดช้ ดั วา่ ในน้ีมีอะไรแปลก เขาก็ไดล้ ากมือนอ้ งสาวตวั เอง “นอ้ งขอโทษเธอไปเถอะ” หลินลยุ่ ซีไม่เตม็ ใจ “แตว่ า่ เธอจุ๊บพ่ี พเ่ี ป็ นพ่ชี ายของหนูนะมีแคห่ นูหมา่ ม๊ีแด๊ดด้ีท่ีสามารถจุบ๊ ได้ เธอเป็ นใครละ่ มีสิทธ์ิอะไร?” อาการหวงของหลินลุย่ ซีถือวา่ หนกั พอควร หลินซีเฉินก็ไดก้ ะพริบตาใหน้ อ้ งสาว “เดก็ ดี นอ้ งไม่เห็นวา่ พอ่ ของเธอเป็ นคนเก่งเหรอ? เพราะ ง้นั พวกเราทาํ ไดแ้ ค่ขอโทษ” “แตว่ า่ ……” “นอ้ งไมเ่ ช่ือใจพี่เหรอ?” หลินซีเฉินกไ็ ดข้ ดั คาํ พดู นอ้ งตน หลินซินเหยยี นกไ็ ดน้ ง่ั ยองๆ ตรงหนา้ ลกู สาว ไม่วา่ ผหู้ ญิงมีท่าทางยงั ไง แตว่ า่ ลกู สาวเป็ นคนผิด ท่ีลงมือก่อนจริง “เส่ียวลยุ่ พวกเราเจอกบั เหตุการณ์อะไรก็ตอ้ งพดู เหตุผลไปก่อนจริงไหมคะ? ที่วา่ กนั วา่ สุภาพบุรุษตกลงกนั ดว้ ยวาจาไมใ่ ช่ดว้ ยกาํ ลงั จริงไหม” “แตว่ า่ หนูสุภาพบุรุษนี่คะ? หนูกแ็ คเ่ ด็กผหู้ ญิง” หลินล่ยุ ซีกไ็ ดก้ ะพริบตาดวงโตแลว้ ก็พดู หลินซินเหยยี น “……”

ตอนท่ีเธอกาํ ลงั จะพยายามคิดหาวธิ ีมาพดู กลอ่ มลูกสาวตวั เองน้นั อยๆู่ โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าก็ได้ สน่ั ข้ึน เธอกไ็ ดเ้ อาโทรศพั ทอ์ อกมาแลว้ ก็กดรับ ไมน่ านเสียงของจงจ่ิงหา้ วก็ไดส้ ่งมา “คุณอยทู่ ี่ ไหน?” หลินซินเหยยี นกไ็ ดก้ ม้ หนา้ มองลูกสองคน พดู “ฉนั อยขู่ า้ งนอกคะ่ มีอะไรเหรอ?” จงจ่ิงหา้ วไม่รู้วา่ เกิดอะไรข้ึนกนั แน่ เพราะง้นั ก็ไมไ่ ดพ้ ดู ไปตรงๆ แต่เป็ นการพดู “บอกที่อยผู่ ม มา เดี๋ยวผมไปรับ” หลินซินเหยยี นกไ็ ดส้ ูดหายใจเขา้ ไป พดู “ฉนั อยทู่ ี่โรงเรียนอนุบาลค่ะ” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้วเลก็ นอ้ ย กม้ หนา้ มองเวลา น่ีไมไ่ ดเ้ ป็ นเวลาเลิกเรียนของพวกเดก็ ๆ ตอนน้ีเธอ ไปท่ีโรงเรียนอนุบาลทาํ ไม? เขากไ็ ดก้ ลบั รถบนถนน ขบั ไปทางโรงเรียนอนุบาล ระยะทางไม่ไกลมาก เพราะง้นั ไมน่ านจงจ่ิงหา้ วกไ็ ดม้ าถึง เวลาน้ีหลินซินเหยยี นก็ไดพ้ าลกู สอง คนออกมา ไมร่ ู้วา่ หลินซีเฉินไดก้ ระซิบอะไรที่หูของหลินลุ่ยซี เธอก็ไดข้ อโทษเดก็ หญิงคนน้นั หลินซีเฉิน กไ็ ดบ้ อกวา่ ตวั เองน้นั จะไมเ่ อาเรื่องท่ีเธอมาจุ๊บเขาอีก จงจ่ิงหา้ วเดินมา กไ็ ดอ้ ุม้ ลกู สาวข้ึนมาก่อน ถึงแมว้ า่ โดนพี่ชายพดู กล่อมใหข้ อโทษคนอ่ืน แต่วา่ ในใจกร็ ู้สึกนอ้ ยใจเลก็ นอ้ ย รู้สึกวา่ ตวั เองไม่ผิด ก็ไดก้ อดคอของจงจิ่งหา้ วอยา่ งนอ้ ยใจ หนา้ กไ็ ดม้ ุดที่อกของเขา เห็นไดช้ ดั วา่ ลกู สาวน้นั มี อารมณ์นอ้ ยใจ จงจิ่งหา้ วมองไปยงั หลินซินเหยยี น แลว้ ก็มองไปยงั ลกู ชายสกั พกั “น่ีมนั เรื่อง อะไร?” ไมอ่ ยา่ งน้นั หลินซินเหยยี นกไ็ มม่ าโรงเรียนอนุบาลเวลาน้ี ลูกสาวกไ็ ม่นอ้ ยใจขนาดน้ี

“ไม่มีอะไร” เรื่องไดผ้ า่ นไปแลว้ หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากจะพดู ถึง แตว่ า่ ในใจของหลินซีเฉินกไ็ ดม้ ีแผนต้งั แตแ่ รก เรื่องน้ีไม่ตอ้ งการใหจ้ งจิ่งหา้ วทาํ อะไร เขาคน เดียวกส็ ามารถจดั การได้ มีแคห่ ลินลุ่ยซีเลา่ เรื่องน้ีใหจ้ งจิ่งหา้ วไปอีกคร้ัง เธออยากจะไดก้ ารยนื ยนั วา่ ตนไม่ผิด “แด๊ดด้ีคะ่ แด๊ดด้ีวา่ หนูผดิ ไหม? พี่ชายเป็ นพชี่ ายของหนูจริงไหม? เธอไปจุ๊บไดย้ งั ไง? ก็ไมไ่ ด้ เป็ นพชี่ ายเธอสกั หน่อย หนูกแ็ คผ่ ลกั เธอเบาๆ ไปทีหน่ึงเอง เธอโง่เอง ยนื ไมน่ ิ่ง แลว้ กไ็ ปชนถูก ยงั ใหห้ นูขอโทษ” หลินลยุ่ ซีพดู ไปพดู ไปตาก็ไดแ้ ดง นอ้ ยใจมากๆ จงจ่ิงหา้ วกไ็ ดห้ อมแกม้ ลูกสาว “ไมใ่ ช่ความผิดของพวกเราครับ พวกเราไม่ตอ้ งขอโทษ” เขาไดอ้ ุม้ ลกู สาวเดินเขา้ ไปขา้ งใน หลินซินเหยยี นขวางเขาไว้ เรื่องไดจ้ ดั การเรียบร้อยแลว้ ไม่ จาํ เป็ นตอ้ งทาํ ใหย้ งุ่ ยากอีก ไมใ่ ช่เพราะวา่ เธอกลวั ผหู้ ญิงคนน้นั แต่เพราะวา่ อยากไปผกู ติดกบั ผหู้ ญิงคนน้นั อีก “เธอผลกั คนอื่น มนั ไมถ่ กู ทาํ ไมถึงไมผ่ ิด” “เธอไม่ไดต้ ้งั ใจ” จงจ่ิงหา้ วมองลกู สาวท่ีมีท่าทางนอ้ ยใจ ใจก็ไดบ้ ีบ ลูกรักที่ตนไดป้ ระคบประ หงมในมือ ทาํ ไม เขา้ โรงเรียนอนุบาลกโ็ ดนคนอ่ืนรังแกแลว้ ? เขาพดู แลว้ จะไมใ่ ช่อาํ นาจกดดนั คนอื่น แตจ่ ะใหค้ นอื่นมาแกลง้ ไมไ่ ด้ “แดด๊ ด้ีวางใจเถอะครับ ผมจดั การไปแลว้ ” หลินซีเฉินกไ็ ดพ้ ดู อยา่ งมน่ั ใจ หลินซินเหยยี นกไ็ ดม้ องลูกชายอยา่ งอ้ึงๆ “ลกู จดั การอะไรไป?” หลินซีเฉินก็ไดย้ มิ้ อยา่ งมีเล่ห์นยั น์ “ถึงเวลาพวกท่านก็รู้แลว้ ตอนน้ีพวกเราควรกลบั บา้ นแลว้ ครับ” หลินซีเฉินก็ไดเ้ ขา้ ไปนงั่ บนรถ

หลินซินเหยยี นมองลูกชาย ร้องไหห้ รือหวั เราะไมอ่ อกเลยชวั่ ขณะ ไม่รู้วา่ ดีหรือร้าย เธอกไ็ ดอ้ มุ้ เอาลกู สาวจากออ้ มกอดจงจิ่งหา้ ว “มาหมา่ มี๊อมุ้ พวกเรากลบั บา้ นกนั ค่ะ” “ไม่เอา หนูจะใหแ้ ดด๊ ด้ีอุม้ ” หลินล่ยุ ซีกไ็ ดก้ อดคอจงจิ่งหา้ วแน่น กลวั วา่ จะถกู หลินซินเหยยี น อมุ้ ไป จงจ่ิงหา้ วก็ไดส้ ่งกญุ แจรถใหเ้ ธอ “คุณมาขบั ” หลินซินเหยยี นกไ็ ดร้ ับกญุ แจรถมา นงั่ ไปท่ีท่ีนงั่ คนขบั จงจิ่งหา้ วอมุ้ ลูกสาวไปนงั่ ที่ที่นงั่ ขา้ ง คนขบั หลินซีเฉินนง่ั ขา้ งหลงั คนเดียว แลว้ ก็ไดเ้ อาAppleflatออกมาจากกระเป๋ า อพั คลิปท่ีตนพ่ึง ใชน้ าฬิกาถ่ายมาน้นั ข้ึน แลว้ ก็ไดโ้ พสตไ์ ปยงั เวบ็ ดงั ตา่ งๆ แลว้ กว็ งการบนั เทิง คลิปแบบน้ีเป็ นท่ีสนใจไดง้ ่าย แทบไม่ตอ้ งใหเ้ ขาป่ าวประกาศ กไ็ ดค้ อ่ ยๆ ถกู แชร์ไป จาก โรงเรียนอนุบาลขบั ถึงบา้ น กไ็ ดม้ ีหลายร้อยความคิดเห็นแลว้ พดู แบบไหนยงั ไงมีหมด แลว้ กไ็ ดร้ ีหนา้ จอเป็ นรอบๆ สงั เกตความคิดเห็นท่ีมาแสดงตรงเวบ็ รถกไ็ ดจ้ อดอยทู่ ่ีประตู จงจิ่งหา้ วก็ไดอ้ มุ้ ลกู สาวลงจากรถ “คุณรอผมที่รถ” หลินซินเหยยี นอยากจะถามเขาวา่ มีเร่ืองอะไรไหม แตว่ า่ คิดดีๆ ถา้ เกิดไมม่ ีเร่ือง เขากไ็ มม่ าหา เธอถึงโรงเรียนอนุบาลหรอก เธอก็ไดพ้ ดู อืมไปเรียบๆ หลินซีเฉินเขา้ บา้ น กไ็ ดก้ ลบั เขา้ ไปใหห้ อ้ งของตวั เองไป จงจิ่งหา้ วมองเห็นประตูที่ปิ ดลงสกั พกั มุมปากก็ไดช้ ้ีข้ึนมาอยา่ งไมไ่ ดค้ วบคุม เมื่อก้ีตอนอยใู่ นรถ เขากเ็ ห็นแลว้ วา่ ตวั แสบคนน้ีกาํ ลงั ทาํ อะไรบางอยา่ ง ความฉลาดและหลกั แหลมของหลินซีเฉิน ทาํ ใหเ้ ขาภูมิใจมาก และกเ็ ซอร์ไพรส์มาก นี่เป็ น ลกู ชายที่หลินซินเหยยี นคลอดมาใหเ้ ขา

“วนั น้ีทาํ ไมกลบั มาเร็วขนาดน้ี” เฉิงยซู่ ่ิวกไ็ ดอ้ อกมาจากหอ้ งหนงั สือ เห็นเด็กสองคนกลบั มาก็ ไดเ้ ดินไป ใบหนา้ ที่ยมิ้ ของจงจิ่งหา้ ว กไ็ ดค้ อ่ ยๆ จางหายไป ก็ไดเ้ ปล่ียนเป็ นใบหนา้ ท่ีเยน็ ชา เฉิงยซู่ ่ิวมองเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหนา้ ของจงจ่ิงหา้ ว ในใจกเ็ จบ็ เลก็ นอ้ ย เธอกไ็ ดม้ องลง ปิ ดบงั ความรู้สึกของตวั เอง “เสี่ยวลยุ่ กลบั มาแลว้ มาใหอ้ มุ้ หน่อยมา” ต่อหนา้ จงจิ่งหา้ ว เธอก็ไดล้ บคาํ วา่ คุณยา่ สองคาํ น้ีไป กลวั วา่ เขาจะหงุดหงิด หลินลยุ่ ซีไดถ้ กู รังแก ก็อยากหาคนมาปลอบ กลางคืนเฉิงยซู่ ่ิวพาเธอไปนอน รู้สึกวา่ ก็ดี คราวน้ี กไ็ ดย้ อมใหเ้ ธออุม้ ยนื่ มือเลก็ ๆ จะไปในออ้ มกอดเธอ จงจ่ิงหา้ วตอ้ งไปโรงพยาบาลเป็ นเพื่อนหลินซินเหยยี น กไ็ ดเ้ อาลูกสาวใหเ้ ธอดูแล หลินซินเหยยี นก็ไดเ้ อามือขา้ งหน่ึงเทา้ คาง เห็นเขาเดินมา ถาม “คุณหาฉนั มีธุระอะไรเหรอ คะ?” จงจิ่งหา้ วก็ไดเ้ ปิ ดประตขู ้ึนรถ “ฉินยาเขา้ โรงพยาบาลแลว้ ” ตอนท่ี 351 ความโกรธเกลยี ดและโทษตวั เอง \" อะไรนะ \" สติของหลินซินเหยยี นหลุดลอยไป พวกเธอเพง่ิ เจอหนา้ กนั ไมน่ านมาน้ีเอง ทาํ ไม จู่ๆ ถึงเขา้ โรงพยาบาลไดล้ ะ่ \" เกิดอะไรข้ึน \"หลินซินเหยยี นถามอยา่ งรีบร้อน จงจ่ิงหา้ วพดู \" ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกนั เหมือนจะอยทู่ ่ีโรงพยาบาลโรงพยาบาลประชาชนท่ีสอง \"

หลินซินเหยยี นจึงรีบสตาร์ทรถขบั ออกไป จงจ่ิงหา้ วขยบั ตวั เขา้ มาใกล้ ก่อนจะเอามือวางลงบนขาของเธอ หลินซินเหยยี นสวมเส้ือกนั หนาวสีดาํ กางเกงยนี และเส้ือคลมุ สีกากีดา้ นนอก มือของเขาทาํ ให้ รู้ถึงความรู้สึกร้อนแผดเผา ท่ีดูเหมือนกาํ ลงั ลูบไลอ้ ยบู่ นตน้ ขาของเธอ \" ไมต่ อ้ งรีบร้อนหรอก \" หลินซินเหยยี นลดสายตามองมือของเขา \" เธอทอ้ งอยกู่ ารเขา้ โรงพยาบาลเป็ นเร่ืองที่ไม่คอ่ ยดี นกั หรอกนะ \" จู่ๆ มือของเขาก็กมุ ไวท้ ่ีขาของเธอ หลินซินเหยยี นขมวดคิ้วแลว้ พดู เตือนอยา่ งชดั ถอ้ ยชดั คาํ \" ฉนั กาํ ลงั ขบั รถอยู่ \" จงจิ่งหา้ วมองเธออยา่ งจริงจงั \" ผมอยากมีลูกสาวสกั คนจงั \" หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก เธอกบั จงจ่ิงหา้ วตอนอยดู่ ว้ ยกนั ก็ไมไ่ ดป้ ้ องกนั อะไร แตก่ ไ็ ม่ไดท้ อ้ ง ตอนที่คลอดหลินซีเฉินกบั หลินลุ่ยซี หมอบอกวา่ ร่างกายของเธอบอบช้าํ เกินกวา่ จะต้งั ครรภ์ คร้ังต่อไปได้ ณ เวลาน้นั เธอคิดวา่ แคม่ ีลูกๆ ท้งั แลว้ ไม่สามารถจะต้งั ครรภไ์ ดอ้ ีก กค็ งไม่เป็ นไร แตต่ อนน้…ี \" ถา้ มีเวลา ก็เปลี่ยนนามสกลุ พวกเด็กๆ เถอะ \" หลินซินเหยยี นกพ็ ดู อยา่ งจริงจงั เช่นกนั ถา้ เธออยกู่ บั จงจ่ิงหา้ ว แลว้ หลงั จากน้ีไมไ่ ดม้ ีลกู เดก็ ท้งั สองคนน้ีกต็ อ้ งใชน้ ามสกลุ จงอยดู่ ี ถา้ ไม่ยงั ง้นั จงจิ่งหา้ วคงจะตอ้ ง'ไร้ลูกหลานสืบสกลุ 'น่ะสิ มือของจงจ่ิงหา้ วที่กาํ ลงั จบั ขาของเธอไว้ กค็ ่อยๆ ผอ่ นแรงลงเป็ นลูบเบาๆ แทน เขาจาํ ไดว้ า่ หลิน ซินเหยยี นเคยพดู วา่ เธอไม่สามารถต้งั ครรภไ์ ดอ้ ีก เขาคิดวา่ เธอคงพดู เลน่ ๆ แต่ตอนน้ีเหมือนจะไมใ่ ช่ พวกเขาอยดู่ ว้ ยกนั มาไม่เคยมีสกั คร้ังท่ีจะป้ องกนั แตเ่ ธอก็ไม่ทอ้ ง

ตอ้ งเขา้ ใจวา่ ตอนที่มีหลินซีเฉินกบั หลินล่ยุ ซี แค่คร้ังเดียวก็ติดแลว้ พดู ง่ายๆ วา่ เธอมีร่างกาย จาํ พวกต้งั ครรภไ์ ดง้ ่าย แต่คร้ังน้ีพวกเขาอยดู่ ว้ ยกนั มาก็เป็ นเวลาสองเดือนกวา่ แลว้ \" ฉนั ไมอ่ ยากมีคลอดลกู อีกแลว้ \" หลินซินเหยยี นกลวั จริงๆ ช่วงเวลาที่เจ็บปวดท่ีสุดตอนน้ีเธอ ยงั จาํ มนั ไดไ้ ม่ลืม แคค่ ิดถึงมนั ข้ึนมา ในใจเธอกเ็ กิดความหวาดผวาอยา่ งเสียไม่ได้ แต่หากร่างกายของเธอยนิ ยอมละก็ ความรักและความสาํ คญั ของเธอกบั จงจ่ิงหา้ วไปไดส้ วย เธอ กย็ นิ ยอมที่จะเจบ็ ปวดอีกคร้ัง ไมต่ อนน้ีแคค่ ิด เธอยงั ไมก่ ลา้ เลย สูเ้ ธอบอกเขาไปอยา่ งชดั เจนดีกวา่ เพอ่ื ไมใ่ หค้ ิดไปเองหรือ คาดหวงั ถา้ คนเราไม่คาดหวงั แน่นอนวา่ จะไม่มีวนั ผิดหวงั รถจอดอยทู่ างเขา้ โรงพยาบาล ท้งั สองฝ่ ายตา่ งเงียบไม่พดู ถึงหวั ขอ้ สนทนาท่ีเกริ่นข้ึนเม่ือก้ี บรรยากาศมีความอึดอดั เลก็ นอ้ ย จงจ่ิงหา้ วเดินลงจากรถท่ามกลางความเงียบ หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา เพอื่ ทาํ ลายความรู้สึกอึด อดั น้ี เธอเลยจงใจถามข้ึนมาวา่ \" ซูจา้ นเป็ นคนโทรหาคุณเหรอ \" จงจ่ิงหา้ วตอบรับแบบเนือยๆ หลินซินเหยยี นคิดในใจ หรือวา่ ซูจา้ นจะรู้วา่ ฉินยาทอ้ ง สองคนน้ีและเกิดความขดั แยง้ กนั สุดทา้ ยเลยทาํ ใหฉ้ ินยาตอ้ งเขา้ โรงพยาบาล แต่ถา้ พดู ในหลกั ความเป็ นจริง ถา้ ซูจา้ นรู้วา่ ฉินยาทอ้ ง ก็ตอ้ งไมเ่ กิดความขดั แยง้ สิถึงจะถูก เธอคอ่ นขา้ งเป็ นห่วงฉินยาเลยรีบเดินไปอยา่ งรวดเร็ว จงจ่ิงหา้ วโอบไหลข่ องเธอไว้ เขาไมไ่ ด้ เอ่ยคาํ ใดเพยี งแค่โอบเธอไวเ้ ช่นน้นั

จิตใจของหลินซินเหยยี นที่กาํ ลงั กระวนกระวายอยเู่ มื่อครู่ ก็คอ่ ยๆ คลายลง ก่อนท่ีท้งั คู่จะเดิน มาถึงหนา้ หอ้ งผา่ ตดั ซูจา้ นท่ียนื อยตู่ รงระเบียงทางเดิน เส้ือผา้ บนร่างกายของเขาจากท่ีเปี ยกชุ่ม เม่ืออยใู่ น โรงพยาบาลมาสกั พกั ใหญ่ เส้ือผา้ ของเขาก็ถูกแอร์เป่ าจนแหง้ ไปคร่ึงหน่ึงแลว้ เขากระสบั กระส่ายเดินไปเดินมาอยหู่ นา้ หอ้ งผา่ ตดั เม่ือเห็นหลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วเดินมา เขาก็ชะงกั ฝี เทา้ ลง \" พส่ี ะใภ…้ . \" \" เกิดอะไรข้ึน อยดู่ ีๆทาํ ไมถึงเขา้ โรงพยาบาล \" หลินซินเหยยี นถาม ซูจา้ นก็เอาแต่โทษตวั เอง \" เป็ นความผิดของผมท้งั หมด \" ถา้ ไมใ่ ช่เพราะเขาไปพวั พนั กบั หลิวเฟยเฟย คงไมต่ อ้ งดึงเธอเขา้ มาเป็ นแบบน้ี แลว้ กค็ งไม…่ … \" ฉนั ตอ้ งรู้วา่ เกิดอะไรข้ึน! \" นาํ เสียงของหลินซินเหยยี นหนกั แน่นข้ึน \" หลิวเฟยเฟยจบั ตวั เธอไป เธอถูกระเบิดจนบาดเจบ็ …\" ซูจา้ นอธิบายออกมาส้นั ๆ หลินซินเห ยยี นช็อกกบั สิ่งที่ไดย้ นิ จนแทบไมอ่ ยากจะเช่ือ โดนระเบิดจนไดร้ ับบาดเจ็บง้นั เหรอ สองขาของเธอก็ไร้เร่ียวแรงที่จะยนื เธอแทบจะลม้ ลงไป แตโ่ ชคดีที่มีจงจ่ิงหา้ วอยใู่ กลๆ้ เขาเลย ประคองเธอไวไ้ ดท้ นั น้าํ เสียงของหลินซินเหยยี นสนั่ เครือ\" ซูจา้ นคุณไม่รู้เหรอ วา่ เธอกาํ ลงั ทอ้ ง \" เปร้ียง! เหมือนมีฟ้ าผา่ ลงมาตรงกลางศีรษะของเขา ฉินยาทอ้ งเหรอ แสดงวา่ เลือดบนตวั ของเธอ……

หวั ใจของเขา รู้สึกเหมือนถกู ใครบางคนควกั ออกมาแลว้ เลือดก็ไหลทะลกั ลงมาอยา่ งไม่หยดุ ย้งั เจบ็ มนั เจ็บเหลือเกิน \" คุณรู้ใช่ไหม \" หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มาชา้ ๆ ซูจา้ นเสียงแหบจนแทบจะฟังไม่เป็ นภาษา \" ผม ไม่….. รู้….. \" เพ้ียะ! หลินซินเหยยี นโกรธจดั เลยปะทะฝ่ ามือลงไปบนหนา้ เขาอยา่ งแรง \" ฉินยาเธอไม่คูค่ วรท่ีจะตบ คุณดว้ ยซ้าํ วนั น้ีฉนั ตบคุณแทนเธอเอง! \" นี่มนั ไม่ใช่ความเยน่ิ เยอ้ ของซูจา้ น แต่เร่ืองน้ี ทาํ ไมมนั ถึงเกิดข้ึนได้ ซูจา้ นไมค่ ิดจะโตแ้ ยง้ อะไร เขาเอาแต่โทษตวั เองอยแู่ บบน้นั \" เป็ นความผิดของผมเอง ทุกอยา่ ง มนั เป็ นเพราะผม! \" เขาท้งั เกลียดและโกรธ เสียใจและเคียดแคน้ เอาแตโ่ ทษตวั เอง สุดทา้ ยกจ็ ะมีเพียงแคค่ วามปวด ใจเท่าน้นั ในเวลาที่หนา้ สิ่วหนา้ ขวาน เธอกลบั คิดแทนเขา ผลกั เขาลงน้าํ แต่เขาล่ะ ไดท้ าํ อะไรบา้ งไหม เขากจ็ ะนึกออกต้งั นานแลว้ คร้ังน้นั ที่โรงพยาบาล เขาควรจะนึกไดส้ ิ! \" ผมสมควรตาย ผมสมควรตาย \" ซูจา้ นทรุดตวั ลงกบั พ้นื ราวกบั เป็ นอมั พาต ใบหนา้ ของเขา อาบไปดว้ ยน้าํ ตา เอาแต่พร่าํ ร้องราวกบั เป็ นคนบา้ เสียสติท่ีอยรู่ ิมถนนกไ็ ม่ปาน เขาจบั หวั ตวั เองไวย้ งั หมดอาลยั ตายอยาก หลินซินเหยยี นท่ียนื อยขู่ า้ งๆ กไ็ ม่ไดพ้ ดู ปลอบอะไร ที่มนั เป็ นแบบน้ีกเ็ พราะตวั ของเขาเอง ท้งั หมด โทษใครกค็ งไม่ได้

ผา่ นไปสองชว่ั โมง ในท่ีสุดประตูของหอ้ งผา่ ตดั กถ็ กู เปิ ดออก ซูจา้ นที่ไดย้ นิ เสียง ก็รีบลุกข้ึน แลว้ วงิ่ ไปยงั หมอ เขากระชากตวั หมอท้งั ๆ ที่ยงั ไม่ทนั จะไดถ้ อดหนา้ กากออกเลยดว้ ยซ้าํ \" เธอ เป็ นยงั ไงบา้ งครับคุณหมอ \" มือของจงจิ่งหา้ ววางลงไปบนไหล่ของเขา \" ใจเยน็ ๆ ก่อน นายจบั หมอไวแ้ บบน้นั หมอจะพดู ยงั ไง\" ซูจา้ นรู้ แต่เขาไม่สามารถควบคุมตวั เองได้ เขาท้งั กลวั กลวั วา่ จะเกิดอะไรข้ึนกบั ฉินยา หลินซินเหยยี นเดินตามเขา้ ไป ก่อนจะขอโทษคุณหมอ \" ขอโทษดว้ ยนะคะ เขาตื่นเตน้ ไป หน่อย…\" \"โธ่… \" คุณหมอบอกมือปัด ก่อนจะถอนหายใจแลว้ พดู ออกมาวา่ \" ไมเ่ ป็ นไร ไมเ่ ป็ นไรครับ ครอบครัวของผปู้ ่ วยทาํ แบบน้ีไม่ปกติอยแู่ ลว้ ครับ \" หลินซินเหยยี นกาํ มือไวแ้ น่น \" เธอไม่เป็ นไรใช่ไหมคะ ลกู … \" ซูจา้ นท่ีอยดู่ า้ นขา้ ง พร้อมกบั ร่างกายสนั่ ระรัว หมอหายใจออกมา พดู ดว้ ยท่าทีท่ีเสียใจ\" เดก็ ท่ีส่งมาท่ีนี่เขาเสียไปต้งั นานแลว้ ครับ คนไขอ้ าการ บาดเจบ็ คอ่ นขา้ งรุนแรง อีกอยา่ งใบหนา้ ซีกขวาถูกเผาไหมจ้ นเสียหายคอ่ นขา้ งมาก ยากที่จะ กลบั มาเป็ นเหมือนเดิมครับ แตว่ า่ ตอนน้ีเทคนิคการผา่ ตดั ศลั ยกรรมค่อนขา้ งกา้ วหนา้ มาก พวก คุณก็อยา่ เสียใจไปเลย โชคยงั ดีท่ีคนยงั มีชีวติ อยู่ \" เมื่อไดฟ้ ังหลินซินเหยยี นเร่ิมรู้สึกเคืองตา เหมือนกาํ ลงั จะร้องไห้ ทาํ ไมมนั ถึงไดส้ าหสั ขนาดน้ี \" ตอนน้ีฉนั เขา้ ไปดูเธอไดไ้ หมคะ \" เสียงของหลินซินเหยยี นแหบพร่า หมอส่ายหนา้ \" คนไขถ้ ูกนาํ ไปไวท้ ี่หอ้ งไอซียคู รับ ถึงแมก้ ารผา่ ตดั จะเสร็จสิ้นแลว้ แต่ก็ยงั ไม่ พน้ ขีดอนั ตราย แต่อาการเจบ็ กบั แผลของเธอค่อนขา้ งรุนแรง อะไรก็เกิดข้ึนได้ หลงั ผา่ ตดั

อาจจะเกิดการติดเช้ือ ผมแนะนาํ วา่ ใหผ้ า่ นไปยส่ี ิบส่ีชว่ั โมง เม่ือเขา้ หอ้ งผปู้ ่ วยทวั่ ไปแลว้ พวก คุณคอ่ ยมาเยยี่ มดีกวา่ ครับ \" \" ผมไม่เขา้ ไป แต่ขอดูจากขา้ งนอกไดไ้ หมครับ\" ตาของซูจา้ นแดงก่าํ หมอที่เห็นหนา้ ของเขาแลว้ ก็สมั ผสั ไดว้ า่ เขาเจ็บปวดแค่ไหน หมอจึงพยกั หนา้ เป็ นเชิงอนุญาต\" คงตอ้ งการปล่อยตวั ไว้ ดูผา่ นตรงน้นั กพ็ อแลว้ ครับ \" ฉินยาถกู ส่งไปยงั หอ้ งไอซียู เมื่อจดั แจงเสร็จแลว้ พยาบาลจะพาพวกเขาไปดู \" เขา้ ไปไดแ้ คส่ องคนนะคะ \" พยาบาลแจง้ จงจ่ิงหา้ วไม่ไดอ้ ยากจะเขา้ ไปแลว้ เขาแคม่ าเป็ นเพ่ือนหลินซินเหยยี นเฉยๆ กลวั วา่ เธอจะเสียใจ เกินกวา่ จะรับไหว หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาเป็ นห่วง เลยส่ายหวั บอกเขาไป\" ฉนั ไม่เป็ นไรหรอก \" จากน้นั ซูจา้ นกบั หลินซินเหยยี นก็เดินเขา้ ไป ตอนที่ 352 ฉันพูดไม่จริงจงั เหรอ พวกเขาไม่อาจเขา้ ไปในหอ้ งไอซีอยโู่ ดยตรงได้ จึงทาํ ไดแ้ ค่มองผา่ นกระจกที่ก้นั เอาไว้ ฉินยา ยงั คงอยใู่ นสภาพท่ีหลบั ใหลยงั ไมไ่ ดส้ ติ ใบหนา้ ของเธอถกู ห่อไวอ้ ยา่ งแน่นหนาเหลือไวเ้ พียง ดวงตาเท่าน้นั ดา้ นขา้ งของเธอมีเคร่ืองจบั ชีพจรของร่างกายไว้ และส่งเสียงติ๊ดติ๊ดตลอดเวลา ซูจา้ นแนบตวั ไปกบั กระจก รับรู้ไดถ้ ึงความทรมาน เขาไร้ซ่ึงเสียงที่จะเปล่งออกมา หลินซินเห ยยี นทาํ ไดแ้ ค่มองเขาท่ีร้องไหป้ านจะขาดใจอยขู่ า้ งๆ

\" เรื่องน้ีทาํ ใหฉ้ นั ไม่เขา้ ใจเลยจริงๆ เพราะเราเพิ่งเจอกนั เมื่อไมน่ านมาน้ีแทๆ้ เธอบอกกบั ฉนั วา่ เธอตอ้ งการจะไป หาท่ีสงบแลว้ เล้ียงลูกดว้ ยตวั เธอเองจนโต… ไมค่ ิดเลยวา่ เร่ืองพวกน้ีจะ เกิดข้ึน \" หลินซินเหยยี นพดู ดว้ ยน้าํ เสียงแผว่ เบา ฝ่ ามือของซูจา้ นท่ีแนบอยบู่ นกระจกน้นั กาํ เป็ นมดั แน่น เขาร้องไหส้ ะอึกสะอ้ืน \" เป็ นความผดิ ของผมเอง… \" \" ตอนน้ีมนั สาํ นึกผิดจะมีประโยชน์อะไร \" หลินซินเหยยี นรู้วา่ เวลาน้ีไมค่ วรจะมาพดู เสียดสีเขา แตเ่ ธอคิดวา่ เธอควรจะคุยกบั เขาใหร้ ู้เรื่อง \" ถา้ คุณยงั ทาํ ตวั แบบน้ีอยู่ ต่อใหฉ้ ินยาใหอ้ ภยั คุณ ฉนั ก็จะไม่ยอม คุณคิดใหม้ นั ดีๆ วา่ ตวั เองผิด ตรงไหน \" พดู จบหลินซินเหยยี นกห็ นั ตวั กลบั ไป ในใจของเธอกท็ รมานไมแ่ พก้ นั รูปลกั ษณ์หนา้ ตาเป็ นสญั ลกั ษณ์ของคน ถึงแมจ้ ะศลั ยกรรมได้ แตม่ นั กค็ งไม่เหมือนเดิมอีกแลว้ จริงๆ แลว้ เด็กคนน้ีเป็ นคนที่สดใสตลอด ใชช้ ีวติ อยา่ งมีความสุข แต่พอไดม้ าอยกู่ บั ซูจา้ น ก็เห็น วา่ มีไม่ก่ีวนั ท่ีเธอจะยมิ้ ออกมา ตอนน้ี ก็ยงั มีสภาพบาดเจบ็ แบบน้ีอีก หลินซินเหยยี นรู้สึกเสียใจแทนฉินยา จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มา เขายน่ื มือมาก่อนจะจบั ผมของเธอทดั ท่ีหู \" เราไปกนั เถอะ \" หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ตอนน้ีฉินยายงั ไมไ่ ดส้ ติ ถึงเธออยทู่ ี่น่ีกค็ งทาํ อะไรไมไ่ ด้ ก่อนไปหลินซินเหยยี นกไ็ ปถามหมอวา่ \" เธอจะฟ้ื นข้ึนมาเมื่อไหร่คะ \" หลินซินเหยยี นอยากมาที่นี่ก่อนที่เธอจะฟ้ื น เพราะกลวั วา่ เธอจะรับกบั สภาพของตวั เองไม่ได้ คนท่ีจะสามารถโนม้ นา้ วดูแลเธอไดส้ กั คนกไ็ มม่ ี \" สิบสองชวั่ โมงจากน้ีก็น่าจะฟ้ื นแลว้ ครับ \" คุณหมอตอบ

หลินซินเหยยี นคิดคาํ นวณในใจ ถา้ สิบสองชวั่ โมงตอ่ จากน้ีกน็ ่าจะพรุ่งน้ีตอนเชา้ ประมาณตีหา้ กวา่ ๆ เธอขอบคุณก่อนจะเดินออกจากหอ้ งทาํ งานของหมอ เม่ือเธอกบั จงจ่ิงหา้ วกลบั ถึงบา้ น เธอยงั ไมไ่ ดก้ ินขา้ วเยน็ ดว้ ยซ้าํ แต่กลบั ขบั ตวั เองอยแู่ ต่ในหอ้ ง จงจ่ิงหา้ วยกนมหน่ึงแกว้ เขา้ มาใหเ้ ธอ เธอใส่เส้ือไหมพรมนอนหมกตวั อยใู่ นผา้ ห่ม จงจ่ิงหา้ วนง่ั ลงขา้ งๆ เตียง เขาไม่ชอบเลยที่เธอมา จะเก็บเรื่องของคนอื่นมาทรมานจิตใจของตวั เอง \" หลบั แลว้ เหรอ \" หลินซินเหยยี นยงั ไมห่ ลบั แค่ไม่อยากพดู อะไร จริงๆ เธอไดย้ นิ ต้งั แตจ่ งจ่ิงหา้ วผลกั ประตูเขา้ มาแลว้ \" ผมรู้วา่ คุณยงั ไม่หลบั ลุกข้ึนมากินนมใหห้ มดดว้ ย \" หลินซินเหยยี นพลิกตวั จากน้นั กห็ นั มามองหนา้ เขา เธอก็ไม่รู้วา่ จิตใจของเธอรู้สึกยงั ไง บางคร้ังก็รู้สึกวา่ มนั ป่ันป่ วนวนุ่ วายไปหมด จงจิ่งหา้ วยมิ้ บางๆ \" มองผมแบบน้ี รู้สึกวา่ ผมหลอ่ ใช่ไหมล่ะ \" หลินซินเหยยี นจอ้ งเขาอยา่ งละเอียดถ่ีถว้ น หนา้ ตาดีก็ดีจริงนน่ั แหละ ผิวของเขาท้งั ดูขาวสะอาด ใบหนา้ ท่ีไดร้ ูปรับกบั อวยั วะทุกส่วนบนหนา้ ดวงตาท่ีดูดาํ ขลบั บางคร้ังท่ียมิ้ ออกมาอยา่ งละมุน น้นั ก็สามารถทาํ ใหค้ นออ่ นระทวยจนตายได้ แตเ่ มื่อเขาทาํ หนา้ ท่ีเฉยชา ก็ทาํ ใหค้ นท่ีไดเ้ ห็นรู้สึกแตกตา่ งกนั อยา่ งสิ้นเชิง จิตใจที่กาํ ลงั กลดั กลุม้ ของหลินซินเหยยี น ก็ไดบ้ รรเทาลง เธอลุกข้ึนมานงั่ จงจิ่งหา้ วกส็ ่งนม แกว้ น้นั ใหเ้ ธอ เมื่อเธอดื่มไปอึกหน่ึง \" ซูจา้ น….เป็ นคนนิสยั ประเภทน้นั จริงเหรอ \"

ที่ชอบลงั เลไม่มีความเดด็ ขาดกบั เรื่องความรักแบบน้ี จงจิ่งหา้ วเงียบไปครู่หน่ึง ก่อนจะตอบ \" ไมห่ รอก \" จริงๆ หมอนนั่ ก็เป็ นคนชดั เจนอยู่ แตเ่ มื่อเป็ นเรื่องของหลิวเฟยเฟยก็กลายเป็ นเงียบเรือสองแคม เสียอยา่ งง้นั เมื่อก่อนเรื่องที่แยกทางกบั หลิวเฟยเฟย ก็ทาํ ใหเ้ ขาห่วงหาอาวรณ์อยเู่ สมอ แต่ในคร้ังน้ีเพราะ หลิวเฟยเฟยอยดู่ ีๆ กป็ รากฏตวั ออกมา มนั ทาํ ใหเ้ ขาสบั สน หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก มนั ก็วา่ เธอกาํ ลงั คิดอะไรอยู่ จงจ่ิงหา้ วก็ปรามเธอข้ึนมา \" กินนมให้ หมดก่อน \" หลินซินเหยยี นไม่ไดร้ ีบด่ืมนมน้นั ใหห้ มดทนั ที แต่เธอหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมาต้งั เวลา พรุ่งน้ีเธอ ตอ้ งรีบไปโรงพยาบาลแตเ่ ชา้ ตอนกลางคืน หลินซินเหยยี นกน็ อนอยใู่ นออ้ มอกของจงจิ่งหา้ ว ไม่รู้วา่ เพราะอะไรทุกคร้ังท่ีเธอ อยขู่ า้ งกายเขามนั ทาํ ใหร้ ู้สึกสบายใจ เพียงไม่นานก็ทาํ ใหเ้ ธอหลบั ไป เธอถูกนาฬิกาปลุกใหต้ ื่นอีกคร้ัง เมื่อนึกถึงฉินยาท่ีอยใู่ นโรงพยาบาล เธอก็รีบตื่นข้ึนมาทนั ที ตื่นมาก็อยากลงจากเตียงเลย จงจิ่ง หา้ วกลบั โอบเอวเธอจากขา้ งหลงั น้าํ เสียงของเขาหลงั จากตื่นนอนฟังดูแหบพร่า \" คุณจะไป ไหนเหรอ \" \" ฉนั จะไปโรงพยาบาล หมอบอกวา่ ฉินยาอาจจะฟ้ื นตอนตีหา้ ฉนั ตอ้ งรีบไปดูอาการเธอ \" จริงๆ แลว้ เธอกลวั ถา้ ฉินยาเจอซูจา้ นจะทาํ ใหต้ ่ืนตระหนกได้ ดงั น้นั เธอตอ้ งรีบไปแต่เชา้ \" ยงั เชา้ อยู่ เลยนอนเป็ นเพ่ือนผมสกั พกั สิ \"จงจ่ิงหา้ วออกแรงกดเธอใหเ้ ขา้ มาอยใู่ นออ้ มกอด แน่นกวา่ เดิม หลินซินเหยยี นพยายามดนั เขาออก \" อยา่ งอแงสิ เธอเสียโฉมนะ ฉนั กว็ า่ เธอจะคิด ส้นั ส้นั ขา้ งกายของเธอไมม่ ีใครเลย อีกอยา่ งฉนั ก็มีธุระท่ีตอ้ งใหค้ ุณช่วย \"

หลินซินเหยยี นพลิกตวั กลบั มา สบตากบั เขา ก่อนจะใชม้ ือสองขา้ งประคองหนา้ เขาไว้ \" มีประโยชนไ์ หม \" หลินซินเหยยี นยงั ไมท่ นั ไดเ้ อ่ยปากพดู ก็ถกู เขาชิ่งถามเสียก่อน หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ \" ที่ฉนั พดู คือจริงจงั นะ \" \" แลว้ ที่ผมพดู มนั ไมจ่ ริงจงั หรือไง \" หลินซินเหยยี น \" ….. \" เธอเริ่มจู่โจมดว้ ยการจูบที่ริมฝี ปากของเขา สภาพของในตอนเชา้ เคราเขียวออ่ นๆ ท่ีเพิง่ ข้ึนตรง คางของเขา มนั บาดเธอเลก็ นอ้ ย แตก่ ไ็ ม่ถึงกบั เจ็บ การจบของเธอน้นั มนั ช่างเบาบางเสีย เหลือเกิน เพยี งเส้ียววมิ นั ไดส้ ิ้นสุดลง จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว เขาหร่ีตามองเธอ เหมือนกบั ไม่พอใจในจูบน้ี เขาพลิกตวั ข้ึนมา หลินซินเห ยยี นตกอยภู่ ายใตอ้ อ้ มอกของเขา \" ฉนั อยากใหค้ ุณช่วยหาหมอศลั ยกรรมท่ีมีฝี มือ \" ถึงแมเ้ ธอยงั จะไม่เคยเห็นหนา้ ของฉินยา แต่เธอกเ็ ขา้ ใจฉินยาเป็ นอยา่ งมาก เร่ืองน้ีฉินยาคงไม่ อยากใหซ้ ูจา้ นเขา้ มายงุ่ พดู ตามความเป็ นจริงก็คือ ไม่อยากเกี่ยวพนั อะไรกบั ซูจา้ นอีก ตอนน้ีสิ่ท่ี จะเช่ือมโยงก็ไมม่ ีอีกแลว้ จงจ่ิงหา้ วลดสายตามองเธอที่พยายามเอามือกนั เขา ก่อนจะพดู ดว้ ยน้าํ เสียงทุม้ ต่าํ \" โอเค เอามือ ลงสิ \" ใจของหลินซินเหยยี นเตน้ รัว ในหอ้ งนอนน้นั ไมไ่ ดเ้ ปิ ดไฟ มีเพียงโคมไฟสีสม้ ตรงหวั เตียงท่ี ส่องสวา่ งแค่น้นั จนมนั ทาํ ใหบ้ รรยากาศรอบขา้ งดูมีเสน่ห์และสวยงามแบบแปลกๆ แผน่ อกของเขาร้อนผา่ ว ถึงแมจ้ ะมีผา้ บางๆ ก้นั ไว้ เธอก็ยงั คงรู้สึกไดถ้ ึงความร้อน นิ้วของเธอ อดไม่ไดท้ ี่หดเกร็ง จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ ลงมาลิม้ รสริมฝี ปากลา่ งของเธอ ก่อนจะยมิ้ ออกมาอยา่ งมี เลศนยั \" ทาํ ไมคุณถึงข้ีอายนกั ละ่ \"

น่ีกน็ านมากแลว้ แต่เธอกย็ งั คงหนา้ แดงเหมือนทุกคร้ัง ……. เสร็จกิจแลว้ จงจิ่งหา้ วกส็ วมเส้ือผา้ ใหเ้ ธอ แลว้ ส่งเธอไปท่ีโรงพยาบาล เธอถึงโรงบาลกเ็ ป็ นเวลาหกโมงกวา่ แลว้ ฟ้ ากส็ วา่ งแลว้ เช่นกนั ต้งั แต่อยกู่ บั จงจ่ิงหา้ วมา เธอก็ ไม่เคยใส่เส้ือผา้ ท่ีเปิ ดเวา้ เลย เพราะเขามกั จะชอบทิ้งร่องรอยไวบ้ นร่างกายของเธอเสมอ หลินซินเหยยี นสวมเส้ือคลุมสีดาํ ขา้ งในน้นั เป็ นเดรสยาวลายดอกไม้ คอเส้ือถกู ผกู เป็ นโบวส์ อง หูเอาไว้ เพือ่ ปิ ดรอยแดงตรงคอท่ีถกู ใครบางคนจงใจทิ้งไว้ เธอควา้ กระเป๋ าลงจากรถ \" คุณไม่ตอ้ งรอฉนั หรอก ตอนท่ีฉนั กลบั เด๋ียวฉนั เรียกรถเอง \" จงจิ่งหา้ วตอบอืมเป็ นเชิงรับรู้ \" ถา้ มีเร่ืองอะไรกโ็ ทรหาผมนะ \" หลินซินเหยยี นคุยกนั เรียบร้อยแลว้ เธอก็มองดูจงจ่ิงหา้ วขบั รถออกไป ถึงเจา้ ตวั จะหนั เขา้ โรงพยาบาลไป เมื่อเธอมาถึง ซูจา้ นกอ็ ยตู่ รงน้นั แลว้ ดูจากสภาพแลว้ ก็เหมือนจะยงั ไมไ่ ดก้ ลบั ไป เพราะเขาก็ ยงั คงใส่ชุดเดิมกบั เม่ือวาน \" อยทู่ ี่นี่ท้งั คืนเลยเหรอ \" หลินซินเหยยี นถือกระเป๋ าเดินเขา้ มา ซูจา้ นกม้ หนา้ กม้ ตา \" กลบั ครับ \" เม่ือจดั การเร่ืองคุณนาย คนท่ีส่งคุณนายลงเรือสองคนน้นั เหมือนจะไม่ยอมถา้ ถกู คนขา้ งบน ฟ้ องร้อง กเ็ ลยส่งคุณหญิงกลบั เขา้ มาอยใู่ นโรงพยาบาลอีกคร้ัง อาการป่ วยของคุณหญิงตอ้ งการ การพกั ผอ่ นอยา่ งสงบ ตอนน้ีเขาจดั แจงใหค้ ุณหญิงกลบั บา้ นไปแลว้ ท่ีบา้ นยงั มีคนใชค้ อยดูแล กส็ ะดวกดี หลินซินเหยยี นถาม \" เธอฟ้ื นแลว้ เหรอ \"

ซูจา้ นเงยหนา้ ข้ึนมามองหลินซินเหยยี น ลกู ตาของเขาเหมือนถกู ระบายดว้ ยสีแดง ชายหนุ่มพดู น้าํ เสียงแหบพร่า \" เธอไม่ยอมเจอผม \" หลินซินเหยยี นรู้ แลว้ ก็ไม่ไดแ้ ปลกใจอะไร ง้นั ก็แสดงวา่ ฉินยาฟ้ื นแลว้ สินะ \" เด๋ียวฉนั ไปดูเธอเอง \" หลินซินเหยยี นเห็นท่าทีที่ดูทรมานของเขา ก็รู้สึกเห็นใจข้ึนมา เลยตบ บ่าเขาเบาๆ \" คุณเป็ นผชู้ าย ฉินยาดูลาํ บากกวา่ คุณอีกนะ \" เสียท้งั ลูก แลว้ ยงั ตอ้ งเสียโฉมอีก มรสุมชีวติ คร้ังน้ี จะมีสกั กี่คนท่ีรับได้ ตอนที่ 353 รอผมมารับคุณ \" แทนที่จะทาํ ตวั หมดสภาพอยแู่ บบน้ี สูไ้ มค่ ิดวา่ จะชดเชยส่ิงท่ีเสียหายไปยงั ไงไมด่ ีกวา่ เหรอ \" หลินซินเหยยี นจงใจพดู อยา่ งน้นั เพราะไมอ่ ยากใหเ้ ขาบน่ั ทอนตวั เองแบบน้ี เสียใจถึงเร่ืองท่ี ผา่ นไปแลว้ กไ็ ม่มีประโยชน์ มนั เปล่ียนอะไรไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี โลกน้ีไมม่ ียาท่ีสามารถแกไ้ ขในสิ่งที่เสียใจไปแลว้ ไดห้ รอกนะ ซูจา้ นเหนื่อยน่ะข้ึนมามองหลินซินเหยยี น \" ตอนน้ีผมตอ้ งทาํ ยงั ไงครับ \" ตอนน้ีเขาทาํ อะไรไม่ถกู แลว้ ไม่รู้วา่ ตวั เองควรจะทาํ อะไร ในหวั เห็นเป็ นเพียงภาพที่ใบหนา้ ของฉินยาไดร้ ับบาดเจบ็ เท่าน้นั เขาหลุดพน้ จากมนั ไมไ่ ดเ้ ลย \" คุณกลบั ไปจดั การทาํ ตวั เองใหส้ ะอาดสะอา้ นก่อนเถอะ ฉินยาที่อยทู่ ี่น่ีเด๋ียวฉนั ดูเอง \" หลินซิน เหยยี นพดู ซูจา้ นยงั คงลงั เล \" ถา้ เธอยอมเจอผมข้ึนมา แลว้ ผมไม่อยจู่ ะทาํ ยงั ไง \"

\" คุณคิดวา่ เธออยากจะเจอคุณไหมล่ะ \" ถา้ หนา้ ไม่เสียโฉม บางทีฉินยาอาจจะอยากเจอเขากไ็ ด้ แต่ตอนน้ี ฉินยาคงไม่อยากเจออยา่ งแน่นอน ถา้ เกิดเรื่องน้ีเกิดข้ึนกบั ตวั เธอเอง เธอก็คงไม่อยากใหจ้ งจ่ิงหา้ วเห็นสภาพของเธอเหมือนกนั สภาพจิตใจกค็ งไมแ่ ตกต่างกนั \" การท่ีคุณทาํ แบบน้ีไมใ่ ช่การชดใชค้ วามผิดที่ตวั เองก่อ คุณก็ลองคิดแลว้ กนั คุณคิดวา่ ที่ตวั เอง เป็ นแบบน้ี สมควรจะไดร้ ับการใหอ้ ภยั ไหม \" ซูจา้ นจบั แขนเส้ือของหลินซินเหยยี นดว้ ยท่าทีจนปัญญา \" ถา้ ง้นั ผมควรทาํ ยงั ไง ตอ้ งทาํ แบบ ไหนเธอถึงจะยอมใหอ้ ภยั ผม \" \" ใหอ้ ภยั ง้นั เหรอ \" หลินซินเหยยี นพดู เยย้ หยนั \" ถา้ เป็ นคุณ คุณจะทาํ ยงั ไงละ่ \" ซูจา้ นชะงกั เหมือนมีคาํ พดู จุกอยใู่ นคอ ถา้ เป็ นเขา เขาคงไมใ่ หอ้ ภยั หรอก หลินซินเหยยี นไม่อยากทาํ ใหเ้ ขารู้สึกแยไ่ ปมากกวา่ น้ี เธอเลยพดู วา่ \" คุณกลบั ไปก่อนเถอะ ส่วนเรื่องฉินยาฉนั จะช่วยพดู อีกแรง \" ซูจา้ นรู้ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั ฉินยาดี วา่ เธอยอมพดู ใหเ้ ขาอยา่ งแน่นอน หวงั วา่ มนั จะไดผ้ ล เขาพดู ออกมาอยา่ งใจจริงวา่ \" ขอบคุณนะครับพ่สี ะใภ้ \" หลินซินเหยยี นไม่ไดโ้ ตต้ อบอะไร เพราะวา่ จิตใจของเธอเอียงเอนไปทางฉินยา ถา้ หากฉินยา เลือกที่จะไม่ใหอ้ ภยั เธอกจ็ ะไม่แยง้ อะไร เมื่อผละจากซูจา้ นไดแ้ ลว้ หลินซินเหยยี นกเ็ ดินไปสอบถามพยาบาลเพอ่ื เขา้ ไปเจอฉินยา พยาบาลกไ็ ปถามฉินยาก่อน วา่ ตอ้ งการเจอเธอหรือไม่ เพราะคนไขท้ ี่เสียโฉมอารมณ์จะถูก กระตุน้ จากโลกภายนอกไดง้ ่าย ดงั น้นั พยาบาลตอ้ งถามคนไขก้ ่อนวา่ ยนิ ยอมท่ีจะใหเ้ ขา้ พบ หรือไม่

ถา้ ยอมใหเ้ ขา้ พบ พวกเธอจะไดเ้ ตรียมการอีกที หลินซินเหยยี นรออยา่ งอดทน ไม่นานพยาบาลก็เดินออกมาจากขา้ งใน \" คุณเขา้ ไปไดค้ ่ะ แต่วา่ อยา่ พดู อะไรกบั เธอเยอะนะคะ พยายามไม่ใหเ้ กิน 10 นาทีนะคะ เพราะร่างกายของเธอค่อนขา้ ง ออ่ นแอมาก \" หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รับ \" ทราบแลว้ คะ่ \" พยาบาลจึงพาหลินซินเหยยี นไปยงั หอ้ งลอ็ กเกอร์ ก่อนจะยน่ื ชุดป้ องกนั เช้ือใหเ้ ธอ \" เม่ือเขา้ หอ้ ง ไอซียจู าํ เป็ นตอ้ งใส่ชุดน้ีคะ่ \" พยาบาลอธิบาย หลินซินเหยยี นรับชุดมา ไดห้ ลายคนที่ใส่ชุดน้ีคร้ังแรก ก็ไม่รู้วา่ ควรจะใส่อยา่ งไร พยาบาลก็จะเป็ นคนช่วยใส่ เมื่อไดร้ ับ ความช่วยเหลือจากพยาบาล ไมน่ านหลินซินเหยยี นกส็ ามารถใส่ชุดป้ องกนั เช้ือไดส้ าํ เร็จ ร่างกายของหลินซินเหยยี นถูกคลมุ ดว้ ยชุดอยา่ งน้นั แน่น ชุดป้ องกนั เช้ือมีข้ึนมาก็เพอ่ื ไม่ใหเ้ ช้ือ โรคถกู แพร่เขา้ ไปในหอ้ งไอซียู \" ตามดิฉนั เขา้ มาคะ่ \" พยาบาลพดู หลินซินเหยยี นเดินตามพยาบาลเขา้ ไปในหอ้ งไอซียู ในหอ้ งน้นั นอกจากอุปกรณ์ท่ีใชใ้ นการ รักษาท่ีเป็ นเสียงติ๊ดติ๊ดดงั ไปทว่ั กไ็ มไ่ ดย้ นิ เสียงอะไรเลย ทาํ ใหค้ นที่ฟังรู้สึกถึงความไร้ชีวติ ชีวา และเยอื กเยน็ \" หา้ มคุยกนั นานเกินไปนะคะ \"เมื่อเขา้ มาในหอ้ งไอซียแู ลว้ พยาบาลก็พดู เตือนข้ึนอีกคร้ัง ก่อน จะออกจากหอ้ งไป

หลินซินเหยยี นยนื อยหู่ นา้ ประตู กา้ วขาไมค่ อ่ ยมน่ั คงเท่าไหร่นกั ความไมส่ บายใจก่อตวั ข้ึน เลก็ นอ้ ย เพราะเธอไมร่ ู้วา่ จะปลอบฉินยาอยา่ งไร ถา้ เร่ืองน้ี เกิดข้ึนกบั ตวั เธอเอง เธอคงจะโศกเศร้าถึงขีดสุดอยา่ งแน่นอน \" พี่หลิน ทาํ ไมไม่เขา้ มาล่ะคะ \" น้าํ เสียงของฉินยาฟังดูอ่อนแรง หญิงสาวมองไมเ่ ห็นหลินซินเห ยยี นที่ยนื อยตู่ รงประตู แตก่ ่อนหนา้ น้ีพยาบาลไดม้ าถามเธอแลว้ คนท่ีจะมาเยย่ี มเธอนอกจากซู จา้ นก็มีแคห่ ลินซินเหยยี นนี่แหละ หลินซินเหยยี นสูดหายใจเขา้ ลึกๆ ก่อนจะยา่ งขาเขา้ มา เธอยมิ้ ก่อนจะทาํ ท่าทีเป็ นผอ่ นคลาย \" เธอฟ้ื นแลว้ เหรอ \" ฉินยาตอบรับเบาๆ หลินซินเหยยี นอยากจะกมุ มือเธอไว้ แต่มือท้งั สองขา้ งของเธอกลบั ถกู น้าํ เกลือเจาะไวอ้ ยู่ เธอไม่ สามารถทาํ มนั ได้ \" ฉนั อยากไปจากที่น่ี \" ฉินยาพดู ความคิดของตวั เองออกมา ลกู กไ็ ม่อยแู่ ลว้ จิตใจของหญิงสาวเองก็ตายไปพร้อมกนั เธออยากหนีไปจากที่ท่ีทาํ ใหเ้ ธอเสียใจเช่นน้ี เธอเขา้ ใจสภาวะของตวั เองดี เธอทาํ ไดแ้ คพ่ ่ึงพาหลินซินเหยยี นเท่าน้นั \" ร่างกายของเธอตอนน้ี…. \" หลินซินเหยยี นยนิ ดีท่ีจะช่วยเหลือเธอ แต่สภาพร่างกายของเธอตอนน้ี เกรงวา่ จะยงั ไปจากท่ีนี่ไม่ได้ ท่าทีของฉินยาดูแน่วแน่ \" ฉนั อยทู่ ่ีนี่ มนั ทาํ ใจใหส้ งบไมไ่ ดเ้ ลย \" ถา้ เธออยทู่ ่ีน่ี ยงั ไงเสียซูจา้ นกจ็ ะตอ้ งตามมา เธอไมอ่ ยากเจอคนคนน้นั อีกแลว้

เธออยากจะหนีไปใหไ้ กล หนีไปจากทุกสิ่ง \" พ่ีหลิน ช่วยฉนั เถอะนะ ฉนั ไมม่ ีใครท่ีสามารถช่วยไดอ้ ีกแลว้ \" ฉินยาต่ืนตระหนกข้ึนเลก็ นอ้ ย เธออยากจะยนื่ มือไปจบั หลินซินเหยยี นเอาไว้ หลินซินเหยยี นรีบจบั แขนของเธอไวก้ ่อนจะพดู วา่ \" พ่ีรับปากเธอ แตข่ อเวลาใหพ้ ่ไี ดว้ างแผนก่อนนะ \" ฉินยาพยกั หนา้ \" ขอบคุณนะคะ…. \" \" เจา้ เดก็ โง่ ระหวา่ งเรา ยงั ตอ้ งพดู ขอบคุณอีกเหรอ \" จมูกหลินซินเหยยี นกเ็ ริ่มรู้สึกแสบข้ึนมา เธอถกู ห่อหุม้ ไวแ้ น่นหนาขนาดน้ี ทาํ ใหเ้ ห็นแคด่ วงตาเท่าน้นั ฉินยาพยายามทาํ เป็ นสงบใจใหม้ ากท่ีสุด แต่หลินซินเหยยี นรู้ดีวา่ ความรู้สึกของเธอยงั โศกเศร้า อยเู่ ช่นเดิม สิ่งที่เธอสามารถทาํ ได้ มีเพยี งแค่ทาํ ตามคาํ ขอท้งั หมดของฉินยาเท่าน้นั ส่วนซูจา้ นกค็ งตอ้ งให้ เวลาสกั พกั แลว้ ละ่ ถา้ พวกเขามีวาสนาต่อกนั ถา้ ซูจา้ นรักฉินยาจริงๆ ก็คงมีโอกาสไดก้ ลบั มาอยดู่ ว้ ยกนั อีก แต่หากไมม่ ี ง้นั กแ็ สดงวา่ พวกเขาไม่ไดเ้ กิดมาเพอ่ื คูก่ นั ชีวติ ของคนเรา จะไมเ่ คยมีคนใครที่เขา้ มาแลว้ ออกไปเลยง้นั หรือ อยทู่ ่ีวา่ คนที่ผา่ นเขา้ มาน้นั ทิ้งร่องรอยไว้ ลึกหรือต้ืนก็เท่าน้นั เอง ฉินยารู้ดีวา่ เร่ืองน้ีไม่สามารถรีบเร่งได้ แตก่ ารตดั สินใจท่ีจะจากไปของเธอน้นั หนกั แน่นมาก \" ฉนั อยากรีบไปใหเ้ ร็วท่ีสุดเท่าท่ีจะทาํ ได้ \" \" ฉนั ขอเวลาสามวนั นะ \" ถา้ จะตอ้ งพาเธอไปจากที่น่ี คงตอ้ งวางแผนจดั หาสถานท่ีรักษาใหก้ บั เธอ แลว้ ยงั ตอ้ งจดั แจงโรงพยาบาลท่ีนี่อีก การทาํ เรื่องพวกน้ีตอ้ งใชเ้ วลาพอสมควร

ฉินยาตอบรับ \" คะ่ \" สิ่งที่เธอตอ้ งมาเชิญภายในสามวนั น้ี พอรู้วา่ ตวั เองจะไดไ้ ปอยทู่ ่ีไหน ยงั ตอ้ งใหห้ ลินซินเหยยี น มาจดั แจงอีก ทาํ ใหเ้ ธอซ้ึงใจอยา่ งมาก ก่อนหนา้ น้ีหลินซินเหยยี นใหจ้ งจ่ิงหา้ วหาแค่แพทยศ์ ลั ยกรรมใหเ้ ธอ แตเ่ หมือนตอนน้ีคงจะตอ้ ง ใหเ้ ขาช่วยจดั หาโรงพยาบาลใหม่เสียแลว้ ตอนน้ีไม่ใช่แคศ่ ลั ยกรรมใหฉ้ ินยา แตต่ อ้ งจดั เตรียม อาํ นวยความสะดวกในการพกั ฟ้ื นใหก้ บั เธอดว้ ย \" หมอบอกวา่ ร่างกายเธอออ่ นแอมาก อยา่ คุยกนั เยอะเลย เธอพกั ผอ่ นเถอะ เดี๋ยวฉนั ไปจดั การให้ มีฉนั อยตู่ รงน้ี เธอวางใจได้ ฉนั รู้วา่ เธอไมอ่ ยากใหซ้ ูจา้ นรู้เรื่องน้ีใช่ไหม ฉนั จะไม่บอกเขาหรอก เธอพกั ผอ่ นอยา่ งสบายใจเถอะ ถา้ ฉนั จดั การเสร็จแลว้ ฉนั จะมารับเธอ \" ฉินยาตอบรับส้นั ๆ ดว้ ยเสียงต่าํ \" ทุกอยา่ งจะดีข้ึนแน่นอน \" หลินซินเหยยี นพดู ปลอบ ตอนน้ี พยาบาลก็เขา้ มาเตือนหลินซินเหยยี นวา่ หมดเวลาแลว้ หลินซินเหยยี นบอกใหเ้ ธอวางใจ \" ฉนั จะรีบทาํ ทุกอยา่ งใหเ้ สร็จเท่าที่จะทาํ ได้ รับปากกบั ฉนั นะ วา่ ในขณะที่อยทู่ ี่น่ี อยา่ เอาแต่ หมกมนุ่ คิดอะไรไปเลย ใส่ใจเร่ืองการพกั ฟ้ื นกพ็ อ รอฉนั มารับเธอนะ \" \" คะ่ \" หลินซินเหยยี นออกจากหอ้ งไอซียไู ป ก่อนจะถอดชุดป้ องกนั เช้ือแลว้ ออกจากโรงพยาบาล เธอ ยนื อยหู่ นา้ ประตขู องโรงพยาบาลเพอ่ื เรียกรถแลว้ ไปหาจงจิ่งหา้ วที่บริษทั เตรียมที่จะจดั การ เร่ืองของฉินยา เรื่องน้ีเธอยงั ตอ้ งพ่งึ พาจงจิ่งหา้ ว เพราะตวั เธอเองเสน้ สายน้นั มีจาํ กดั \" ไปไหนครับ \" คนขบั รถแทก็ ซี่ถาม ขณะท่ีหลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะพดู ออกไป โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ ากด็ งั ข้ึน เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา ก็เห็นวา่ เป็ นสายเรียกเขา้ จากเฉิงยซู่ ่ิว เธอพดู กบั คนขบั รถวา่

\" ไปวา่ นเยวก่ รุ๊ปคะ่ \" พดู จบกก็ ดรับสาย \" ตอนน้ีเธอวา่ งหรือเปลา่ \" เสียงของเฉิงยซู่ ่ิวแวว่ ออกมา หลินซินเหยยี นพดู \" วา่ งค่ะ มีเร่ืองอะไรเหรอคะ \" \" ฉนั รอเธอท่ีro dessert houseนะ \" เฉิงยซู่ ่ิวไม่ไดบ้ อกวา่ มีเร่ืองอะไร พดู จบก็วางสายไป หลินซินเหยยี นมองโทรศพั ท์ ในใจกค็ ิดวา่ ถา้ ไมม่ ีเร่ืองอะไรเฉิงยซู่ ่ิวกค็ งไมเ่ รียกใหเ้ ธอไปหา หรอก ดงั น้นั เธอจึงบอกกบั คนขบั รถวา่ \" ไมไ่ ปวา่ นเยวก่ รุ๊ปแลว้ คะ่ ไปro dessert houseแทนนะ คะ \" ตอนท่ี 354 อยากจะพูดอะไรกบั ฉัน คนขบั รถไดย้ นิ ดงั น้นั จึงเปล่ียนเสน้ ทาง หลินซินเหยยี นนง่ั เงียบๆ ในใจก็เอาแตค่ ิดถึงเรื่องของฉินยา ถา้ ส่งฉินยาไปแลว้ ยงั ไงซูจา้ นก็ ตอ้ งตามหาเธอ แต่ตวั เธอเองกย็ งั สนบั สนุนฉินยาอยดู่ ี ไม่วา่ ซูจา้ นจะพดู อะไร เธอกจ็ ะไม่หกั หลงั ฉินยาเด็ดขาด เมื่อผา่ นเร่ืองคร้ังน้ีไป ความรู้สึกนึกคิดของเขาที่มีต่อเร่ืองพวกก็คงเติบโตข้ึนแลว้ ล่ะ ต้งั สองคน ตา่ งตอ้ งการเวลาท่ีจะสงบสติของตวั เอง แลว้ จดั การความสมั พนั ธ์ในระยะเวลาน้ี ในเมื่อใจของเธอไมค่ ิดทุกอยา่ งไวห้ มดแลว้ ใจท่ีอยากจะส่งฉินยาของเธอก็ยง่ิ หนกั แน่นข้ึน กวา่ เดิมเขา้ ไปอีก เพยี งเวลาไมน่ าน คนขบั รถก็ไดข้ บั มาถึง ro dessert houseแลว้ เมื่อเธอจ่ายเงินเสร็จกล็ งจากรถ

เมื่อมองผา่ นกระจกร้านเขา้ ไป หลินซินเหยยี นก็เห็นเฉิงยซู่ ่ิวพาลกู ท้งั สองคนมาดว้ ย พวกเขานงั่ กินเบเกอร่ีอยใู่ กลห้ นา้ ต่าง เธอจึงผลกั ประตกู ระจกเดินเขา้ ไป \" หมา่ ม๊ี \" เมื่อหลินซีเฉินเห็นเธอเขา้ มาก็รีบทกั ทายเธออยา่ งเร็วไว เฉิงยซู่ ่ิวหนั หนา้ มาตามเสียง มาเห็นเธอ ก็ยมิ้ พลางพดู \" ChocolateTataของท่ีนี่รสชาติไม่เลวเลย นะ ฉนั สงั่ ใหเ้ ธอชุดหน่ึงแลว้ ละ่ \" หลินซินเหยยี นนง่ั ลง พร้อมพดู ขอบคุณ เฉิงยซู่ ่ิวยมิ้ \" จะขอบคุณอะไรฉนั กนั ล่ะ เห็นฉนั เป็ นคนนอกกนั หรือยงั ไง \" หลินซินเหยยี นยมิ้ รับเลก็ นอ้ ย ก่อนจะใชช้ อ้ นตกั ChocolateTataเขา้ ปาก ในน้นั มีกล่ินนมท่ี เขม้ ขน้ แต่ไม่มีความเล่ียน แลว้ กไ็ มห่ วานจนเกินไป แลว้ ก็มีกลิ่นอายของความเป็ นนมและเนย อยกู่ ลายๆ รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว ขนมหวานท่ีนี่ข้ึนชื่อมาก ขา้ งหลงั กย็ งั เป็ นสวนสนุกอีก เหมาะแก่การพาเดก็ มาดว้ ยจริงๆ เม่ือกินขนมเสร็จแลว้ หลินล่ยุ ซีก็ลากหลินซีเฉินไปมา \" พี่ชาย ไปเลน่ เป็ นเพื่อนหนูหน่อยสิ \" หลินซีเฉินถอนหายใจอยา่ งไมส่ บอารมณ์ เหมือนกบั วา่ ไม่รู้จะทาํ ยงั ไงกบั นอ้ งสาวตวั เองดี เลย ทาํ ไดแ้ คต่ อบตกลงไป \" กไ็ ด้ \" เฉิงยซู่ ่ิวเลยใหค้ นขบั รถตามไปดว้ ย \" เธอดูเดก็ สองคนน้นั ไวน้ ะ \" คนขบั รถพยกั หนา้ รับ ก่อนจะตามเด็กนอ้ ยสองคนเขา้ ไปในสวนสนุก เพราะมีเพียงกระจกใสก้นั อยู่ ดงั น้นั ถึงจะนงั่ อยตู่ รงน้ีก็สามารถมองเห็นได้ หลินซินเหยยี นลืมน้าํ ผลไมเ้ ขา้ ไปอึกหน่ึง ก่อนจะถาม\" ท่ีเรียกฉนั มามีเรื่องอะไรเหรอคะ \"

\" ถึงไม่มี ก็เรียกเธอมาไมไ่ ดเ้ หรอ \" เฉิงยซู่ ่ิวแค่รู้สึกวา่ พกั น้ี พวกเธอไม่ไดค้ ุยกนั นานแลว้ เลย ถือโอกาสที่เป็ นช่วงวนั หยดุ สุดสปั ดาห์พอดี นานๆ ทีเธอจะพาพวกเด็กๆ ออกมาเที่ยว กเ็ ลย เรียกหลินซินเหยยี นใหม้ าดว้ ยกนั หลินซินเหยยี นยมิ้ พลางพดู \" ไมใ่ ช่ค่ะ \" ปกติแลว้ เวลาเฉิงยซู่ ่ิวเรียกเธอจะมีธุระเสมอ เธอกเ็ ลยถามข้ึนมา เฉิงยซู่ ่ิวมองผา่ นกระจกใสออกไป ก็มองเห็นเด็กท้งั สองกาํ ลงั เล่นอยขู่ า้ งในอยา่ งสบายใจ ลอน ฉีกยมิ้ อยา่ งไมร่ ู้ตวั \" เมื่อก่อน ฉนั ไม่เคยคิดเลยวา่ จะมีวนั น้ี ท่ีไดอ้ ยรู่ ่วมกนั กบั จิ่งหา้ ว และก็ไดม้ ี ปฏิสมั พนั ธก์ บั ลกู ของเขา ถึงฉนั จะเป็ นแม่คนหน่ึง แต่ก็ไมไ่ ดร้ ับสิทธ์ิที่จะเป็ นแมอ่ ยา่ งเปิ ดเผย ฉนั รู้สึกซ้ึงใจและขอบคุณเธอจริงๆ \" เฉิงยซู่ ่ิวควา้ มือของหลินซินเหยยี นมาจบั ไว้ \" ขอบคุณเธอนะ ที่ทาํ ใหฉ้ นั และจิ่งหา้ วไดม้ าใช้ ชีวติ ร่วมกนั และไดใ้ ชช้ ีวติ กบั เดก็ สองคนน้ี \" \" มนั เป็ นเรื่องท่ีฉนั ควรทาํ อยแู่ ลว้ ค่ะ \" หลินซินเหยยี นดูหาอเห่ียวลงเลก็ นอ้ ย \" ฉนั พลาดหลาย สิ่งมามากมาย ถึงตอนน้ีเธอไมค่ รอบครองมากกวา่ แต่ก่อน ก็ทาํ ไดเ้ พียงเสริมในสิ่งที่ขาดไป แต่ สิ่งดีงามที่เคยพลาดไปแลว้ มนั ชดเชยไดท้ ่ีไหนกนั \" เฉิงยซู่ ่ิวส่ายหวั \" ตอนน้ีฉนั กพ็ อใจแลว้ \" หล่อนรู้สึกพอใจกบั ชีวติ ตอนน้ีแลว้ ครอบครัวไดก้ ลบั มาอยรู่ ่วมกนั อีกคร้ังหลงั จากการพลดั พราก หลอ่ นมกั กเ็ ห็นภาพน้นั บ่อยๆ ท่ีจงจิ่งหา้ วปล่อยวางเรื่องในอดีตท้งั หมด แลว้ ' หนั กลบั มา ใหอ้ ภยั ' ตอ่ เธออยา่ งสนั ติ \" เหมือนช่วงน้ีไป๋ ยน่ิ หนิงจะเจอปัญหาแลว้ ละ่ \" จู่ๆ เฉิงยซู่ ่ิวกพ็ ดู ข้ึน หล่อนหนั หนา้ ไปทาง หลินซินเหยยี น \" เธอไดบ้ อกจ่ิงหา้ วแลว้ หรือยงั วา่ ที่เหวนิ ชิงประสบอบุ ตั ิเหตุทางรถยนต์ เป็ น เพราะเขาทาํ \"

หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รับ \" ฉนั ปิ ดบงั เขาไม่ไดห้ รอกค่ะ \" เพราะเขาฉลาดเกินกวา่ จะปิ ดบงั ไวไ้ ด้ หลินซินเหยยี นรู้ ถา้ จงจิ่งหา้ วรู้วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นคนลงมือเร่ือง เหวนิ ชิงล่ะก็ คงไม่ปลอ่ ยเขาไป ง่ายๆ แน่ อีกอยา่ งท่ีเมืองBน้ี กเ็ ป็ นถ่ินของจงจิ่งหา้ ว จะจดั การเขาก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร ท่ีนงั่ ดา้ นหลงั ของพวกเธอน้นั คุณหญิงคนหน่ึงท่ีหนั หลงั ใหก้ บั พวกเธอ คุณหญิงคนน้นั ก็คือห ลี่จิ้ง หล่อนกม็ ากินของหวานที่ร้านน้ีเหมือนกนั หลอ่ นมาก่อน เม่ือเฉิงยซู่ ่ิวพาเดก็ ๆ ท้งั สองคน มาที่นี่ กเ็ ป็ นจงั หวะท่ีหล่อนจะไปพอดี เป็ นเพราะความสมั พนั ธข์ องเหวนิ ชิงกบั เฉิงยซู่ ่ิว หลอ่ นเลยไม่ไดอ้ ยากจะทกั ทายอะไร เมื่อ หล่อนกาํ ลงั จะออกไปจากพวกเขาอยา่ งเงียบๆ ก็ไดย้ นิ เฉิงยซู่ ่ิวโทรหาหลินซินเหยยี นพอดี หล่อนก็เลยนงั่ ลงไปดงั เดิม หลอ่ นรู้ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งจงจ่ิงหา้ วกบั เฉิงยซู่ ่ิว หลินซินเหยยี นเป็ นภรรยาของเขา แตท่ าํ ไม ถึงมาทาํ ตวั ใกลช้ ิดกบั เฉิงยซู่ ่ิวไดล้ ่ะ หล่อนแบกความสงสยั น้นั ไวภ้ ายในใจก่อนจะนง่ั อยตู่ าํ แหน่งเดิมเพอ่ื รอใหห้ ลินซินเหยยี นมา ที่น่ี สุดทา้ ยกไ็ ดย้ นิ สิ่งที่พวกเขาคุยกนั เรื่องที่เหวนิ ชิงประสบอบุ ตั ิเหตทุ างรถยนตท์ ่ีแทก้ ็มีใครบางคนเป็ นคนทาํ ในใจหล่อนสน่ั สะทา้ นอยา่ งรุนแรง อีกอยา่ งเฉิงยซู่ ่ิวกบั หลินซินเหยยี นกฟ็ ังรู้เรื่องน้ี แลว้ ไป๋ ยนิ่ หนิงเป็ นใครกนั ล่ะ

ในใจของหล่ีจิ้งมีแตค่ วามเกลียดแคน้ อบุ ตั ิเหตรุ ถยนตค์ ร้ังน้นั ท่ีแทก้ ็มีคนจงใจทาํ ใหม้ นั เกิดข้ึน นี่เอง ตอนน้นั หลอ่ นตกใจจนแทบบา้ โชคยงั ดีที่ไมม่ ีการสูญเสียอะไร จะมีกแ็ ตบ่ าดเจ็บที่แขนเท่าน้นั หล่อนแอบหนั หลงั ไปมองเฉิงยซู่ ่ิว ผหู้ ญิงคนน้นั เรียกจงจิ่งหา้ วอยา่ งสนิทสนม อีกอยา่ งน้าํ เสียง ท่ีใชก้ เ็ หมือนกบั แมแ่ ทๆ้ ท่ีพดู ถึงลูกของตวั เอง ตอนแรกที่เฉิงยซู่ ่ิวแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง ก็ตกลงกบั เหวนิ ชิงแลว้ วา่ ใหใ้ ชก้ ิจการสืบทอดของ ตระกลู เฉิงเป็ นขอ้ แลกเปล่ียน และหา้ มมีลกู กบั จงฉีเฟิ งอีกดว้ ย แลว้ ผหู้ ญิงคนน้นั กเ็ อาจงจ่ิงหา้ วมาเป็ นลกู ของตวั เองเนี่ยนะ หลอ่ นเป็ นแม่คนกจ็ ริง ถึงจะมีจิตใจที่โอบออ้ มอารียงั ไง ก็ยากที่จะเอาลกู ของคนอื่นมาเป็ นลูก ของตวั เอง ตอนน้ีไมค่ ิดคิดดูแลว้ ตอนน้นั เฉิงยซู่ ่ิวกใ็ จกลา้ บา้ บ่ินไมเ่ บา ตอ้ งรักจงฉีเฟิ งขนาดไหน แมก้ ระทงั่ สมบตั ิที่ตระกลู สืบตอ่ ใหก้ ็ไมส่ นใจ ยงั จะกลา้ แต่งงานเสียน่ี แตพ่ อมาคิดอีกทีแค่ความรัก ก็คงไมถ่ ึงกบั ทาํ ใหค้ นคนหน่ึงละทิ้งตระกลู ไปได้ รวมถึงละทิ้ง การเป็ นผหู้ ญิงท่ีสมบูรณ์แบบคนหน่ึง ผหู้ ญิงอยา่ งเราเกิดมาไม่มีลกู เป็ นเร่ืองที่น่าเสียดายอยา่ งท่ีสุด ถา้ จงจ่ิงหา้ วเป็ นลูกของหลอ่ นละ่ ….. หล่อนเองก็ไมอ่ ยากจะคิดเลย ที่แห่งน้ีปกปิ ดความลบั อะไรมากมายกนั นะ ขณะเดียวกนั หลอ่ นก็ทาํ เป็ นกินน้าํ เพื่อท่ีจะฟังตอ่ หลงั ๆ พวกเธอก็ไม่ไดพ้ ดู ถึงเร่ืองที่เก่ียวกบั จงจ่ิงหา้ วแลว้ หวั ขอ้ สนทนาท้งั หมดกเ็ ก่ียวกบั แค่ เดก็ สองคนน้นั

หลี่จิ้งรู้สึกวา่ ตวั เองคงจะไม่ไดย้ นิ เร่ืองที่สาํ คญั อะไรแลว้ เลยลกุ ออกจากประตหู ลงั ไป เม่ือออกจากdessert houseแลว้ หลอ่ นก็รีบโทรศพั ทห์ าเหวนิ ชิงทนั ที \" คุณจะกลบั มาเมื่อไหร่ \" น้าํ เสียงของหลอ่ นฟังดูรีบร้อน หมอบอกใหเ้ ขาเขา้ รับการรักษาอยา่ งสงบที่สุด แต่เขาอยทู่ ่ีโรงพยาบาลไม่ไหว บอกวา่ บาดเจ็บ ท่ีแขน ไมไ่ ดเ้ ป็ นอุปสรรคในการเดินอะไร ก็เลยขอออกจากโรงพยาบาล เขาเพิง่ ดูการฝึ กซอ้ มเสร็จ พอกลบั มาถึงหอ้ งทาํ งานแลว้ จึงรับสายหล่ีจิ้ง หลี่จิ้งกเ็ ป็ นคนที่ ค่อนขา้ งใจเยน็ คนหน่ึง นอ้ ยคร้ังท่ีจะเห็นหลอ่ นรีบร้อนแลว้ โทรมาหาเขาแบบน้ี เขาปลด กระดุมคอเส้ือที่ที่ร้ังกนั อยู่ ก่อนจะหนั ไปดูเวลา จึงจะตอบรับปลายสายไป \" หา้ โมงกวา่ ลูกชาย ของเธอก่อนเรื่องแลว้ หรือไง \" ปกติที่หลี่จิ้งทาํ ตวั รีบร้อนแบบน้ี โดยมากก็คงจะเป็ นเพราะลูกชายของพวกเขา นอกจากลกู ชาย กไ็ มม่ ีเรื่องไหนที่ทาํ ใหเ้ ธอรีบร้อนขนาดน้ี \" ไมใ่ ช่ คุณกลบั มาค่อยบอก รีบกลบั มาเลยนะ ฉนั รอคุณอยู่ \" พดู จบหลี่จิ้งก็วางสาย รีบโบกรถ กลบั บา้ นไป เหวนิ ชิงลองโทรศพั ทท์ ี่ถูกวางหูใส่ มนั จะวางโทรศพั ทล์ ง แลว้ ขมวดคิ้วเลก็ นอ้ ย ถา้ ไม่ใช่เร่ือง ของลกู ชายจะเป็ นเรื่องอะไรท่ีทาํ ใหเ้ ธอลนลานไดข้ นาดน้ี เหวนิ ชิงไม่ไดว้ างใจ ยงั ไม่ทนั จะหา้ โมงก็รีบกลบั บา้ นทนั ที เพราะหลี่จิ้งกาํ ลงั รอเขาอยทู่ ่ีบา้ นนี่ นะ ไมเ่ ห็นวา่ เขาเดินมา หลี่จิ้งก็รีบเดินเขา้ ไปหาทนั ที ก่อนจะช่วยเขาถอดเส้ือตวั นอกออก \" หมอก็ บอกใหค้ ุณพกั อยนู่ ิ่งๆ บาดเจ็บแลว้ ยงั ไมห่ ยดุ อีกนะ \" เหวนิ ชิงมองเธอ ก่อนจะเปล่ียนประเดน็ โดยท่ีไมต่ อบคาํ ถามเมื่อก้ี \" อยากจะบอกอะไรกบั ผม \"

\" วนั น้ีฉนั ไป ro dessert houseมา แลว้ กไ็ ปเจอเขา้ กบั เฉิงยซู่ ่ิว…. \" ตอนที่ 355 รู้ไหมว่าลูกของคุณทาํ อะไรลงไปบ้าง กบั ผหู้ ญิงคนน้ีแลว้ เหวนิ ชิงกไ็ ม่ค่อยอยากไดย้ นิ เร่ืองราวเธอเท่าไหร่แลว้ เขารู้สึกวา่ การตาย ของเหวนิ เสียนตอ้ งเกี่ยวขอ้ งกบั หล่อนอยา่ งแน่นอน เท่าที่รู้ตอนแรกเฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ งอยดู่ ว้ ยกนั เหวนิ เสียนก็เพง่ิ คลอดจงจ่ิงหา้ ว ตอ่ มาไม่ใช่วา่ เขาเอาเฉิงยซู่ ่ิวยงั ผหู้ ญิงคนน้นั ไปซ่อนไว้ แลว้ ใชช้ ีวติ คู่ร่วมกบั เหวนิ เสียนอยตู่ ้งั หลายปี จากน้นั เขาก็ถูกเหวนิ เสียนรู้วา่ เขาน้นั ซ่อนใครไว้ ก็อยากใหเ้ ขาปล่อยหล่อนไป เหวนิ เสียนก็ เป็ นคนท่ีคอ่ นขา้ งมีเมตตาคนหน่ึง ตวั เขาเองก็ไม่มีวธิ ีปฏิเสธนอ้ งสาวไมไ่ ดอ้ ยแู่ ลว้ จึงยอม ปล่อยตวั เฉิงยซู่ ่ิวไป ดงั น้นั เม่ือเหวนิ เสียนไดจ้ ากโลกน้ีไปแลว้ เม่ือตอนที่เฉิงยซู่ ่ิวตอ้ งแต่งงานกบั จงฉีเฟิ ง เขากย็ นื่ ขอ้ จาํ กดั ใหม้ ากมาย แต่ไม่คิดเลยวา่ เฉิงยซู่ ่ิวจะยอมตกลง ตอนน้ีเขายงั คงรู้สึกวา่ เฉิงยซู่ ่ิวตอ้ งทาํ อะไรบางอยา่ งกบั เหวนิ เสียนแน่ๆ ไม่ง้นั หล่อนแสดงตวั ออกมาไดไ้ มน่ าน เหวนิ เสียนก…็ … เม่ือคิดถึงนอ้ งสาว เขามกั จะรู้สึกเศร้าจบั ใจ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ \" กอ็ ยเู่ มือง B ดว้ ยกนั ท้งั น้นั ถา้ บงั เอิญเจอกนั จะไปแปลกอะไร \" หลี่จิ้งพยงุ เขานงั่ ลงบนโซฟา \" ผหู้ ญิงคนน้นั ไม่ไดม้ าคนเดียว ยงั พาเด็กสองคนมาดว้ ย แลว้ ก…็ . \" หลี่จิ้งกลวั วา่ ตวั เองจะคิดมากเกินไปหรือเปล่า

\" ยงั มีใครอีกละ่ \" เหวนิ ชิงจอ้ งเธอยงั เหลืออด จะพดู ท้งั ทีทาํ ไมพดู มาแค่คร่ึงเดียว \" หลินซินเหยยี น \" หล่ีจิ้งพดู \" ใครนะ \" \" ภรรยาของจิ่งหา้ ว \" \" เธออยกู่ บั เฉิงยซู่ ่ิวง้นั เหรอ \" เหวนิ ชิงหรี่ตาถาม หล่ีจิ้งพยกั หนา้ อยา่ งมน่ั ใจ \" อีกอยา่ งความสมั พนั ธเ์ หมือนจะสนิทกนั ดว้ ย เท่าที่ฉนั ไดย้ นิ เสียง บทสนทนาที่พวกเธอคุยกนั น่ะนะ \" ร่างกายของเหวนิ ชิงเอนไปดา้ นหลงั พิงเขา้ กบั โซฟา \" พวกเธอคุยอะไรกนั \" จู่ๆ หล่ีจิ้งก็มองเหวนิ ชิงอยา่ งเอาจริงเอาจงั \" ตอนแรกเฉิงยซู่ ่ิวตกลงในเง่ือนไขของคุณ ก็เลย ยอมแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง คุณเคยคิดหรือเปล่าวา่ ตอนน้นั หลอ่ นตอบรับเร็วจนผิดวสิ ยั อีกอยา่ ง เพราะแค่ผชู้ ายคนเดียวก็ยอมทิ้งสิ่งท่ีตระกลู ส่งต่อมายงั ง้นั น่ะเหรอ แลว้ ยงั ยอมละทิ้งคุณสมบตั ิ ของการเป็ นผหู้ ญิงตา่ งหาก \" \" มนั จะแปลกอะไรล่ะ หลอ่ นก็มีใจใหจ้ งฉีเฟิ งต้งั แต่แรกแลว้ ไม่ใช่วา่ ผมรู้เร็วหรอกนะ แตเ่ ป็ น เพราะหล่อนทาํ ลายการแต่งงานของเหวนิ เสียนต้งั แตแ่ รกแลว้ แตม่ นั เป็ นเพราะความใจดีของเห วนิ เสียน เป็ นเพราะเธอ ผมไดต้ อ้ งยอมปลอ่ ยผหู้ ญิงน้นั ไป \" หล่ีจิ้งส่ายหวั \" คุณนี่ไม่เขา้ ใจผหู้ ญิงเลยจริงๆ \" บางทีเฉิงยซู่ ่ิวยอมละทิ้งคุณสมบตั ิของการเป็ นผหู้ ญิงเพ่อื ผชู้ ายคนเดียว ท้งั ชีวติ ไม่มีสิทธ์ิที่จะมี ลกู แตว่ า่ การเอาสมบตั ิของตระกลู เขา้ แลก เหตุผลน้ีฟังดูไม่ค่อยข้ึนเท่าไหร่ \" คุณไดย้ นิ อะไรมากนั แน่ \" เหวนิ ชิงถาม

\" การท่ีจะทาํ ใหผ้ หู้ ญิงคนหน่ึงเปลี่ยนเป็ นคนที่ยง่ิ ใหญ่ได้ ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่เงินทอง แตค่ ือ การเป็ นแม่คนต่างหาก \" ผหู้ ญิงคนหน่ึงหากไดเ้ ป็ นแมแ่ ลว้ เธอคนน้นั คงจะรู้จกั เสียสละมากข้ึน เหมือนกบั สุภาษิตที่วา่ หากไดเ้ ป็ นแมค่ นจะกลายเป็ นคนที่แขง็ แกร่ง เหวนิ ชิงขมวดคิ้ว \" คุณอยากจะพดู อะไรกนั แน่ \" เหมือนเขาจะคิดอะไรไดบ้ างอยา่ ง \" อยา่ บอก นะวา่ คุณจะพดู วา่ เฉิงยซู่ ่ิวคือคนที่คลอดจ่ิงหา้ ว หล่ีจิ้ง คุณเป็ นคนเหลวไหลแบบน้ีต้งั แต่ เมื่อไหร่! \" เหวนิ ชิงรู้สึกแยม่ าก ในใจของเขา จงจิ่งหา้ วเป็ นคนที่เก่งและโดดเด่นขนาดน้ี กต็ อ้ งเป็ นลูกชาย ของเหวนิ เสียนกบั จงฉีเฟิ งสิ เมื่อภรรยามีความคิดแบบน้ีข้ึนมา มนั ทาํ ใหเ้ ขารู้สึกรับไม่ได้ \" วนั น้ีฉนั ไดย้ นิ เฉิงยซู่ ่ิวพดู ถึงจิ่งหา้ ว ในคาํ พดู น้นั มนั จะส่ือวา่ เขาคือลกู ชายของตวั เอง อีกอยา่ ง หลอ่ นยงั เรียก'จิ่งหา้ ว'ดว้ ย คุณลองคิดดู ตอนแรกท่ีเหวนิ เสียนกบั จงฉีเฟิ งอยดู่ ว้ ยกนั พวกเขา ไม่ไดร้ ักกนั เลย ถึงตอนน้นั จงฉีเฟิ งจะไมม่ ีผหู้ ญิงที่ชอบ แตว่ า่ เหวนิ เสียนมีนี่นา เป็ นไปไดไ้ หม วา่ ….. \" \" เป็ นไปไมไ่ ด้ \" เห็นไดช้ ดั วา่ เหวนิ ชิงไม่อยากจะเช่ือ ไดย้ นิ จงจิ่งหา้ วจะเป็ นลกู ท่ีเฉิงยซู่ ่ิวขอ้ ต่อมาไดย้ งั ไง เร่ืองน้ีมนั เหลวไหลที่สุด! \" เม่ือคุณเห็นวา่ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ของตระกลู เฉิงโผลเ่ ขา้ มาในตลาด จิ่งหา้ วก็เป็ นคนพดู วา่ เขาจะ แกป้ ัญหาน้ีเอง จนถึงตอนน้ี เขาไดใ้ หค้ าํ ตอบกบั คุณหรือยงั \" หล่ีจิ้งถาม \" เขายงุ่ อยู่ \"

\" ภรรยาของเขากบั เฉิงยซู่ ่ิวกย็ งั สนิทกนั อีก คุณจะอธิบายเร่ืองน้ียงั ไง แมแ้ ตเ่ ดก็ สองคนน้นั ก็ยงั สนิทชิดเช้ือกบั เฉิงยซู่ ่ิว คนที่ฉลาดอยา่ งจิ่งหา้ ว จะไม่รู้ไดย้ งั ไงใช่ม้ยั ละ่ \" หล่ีจิ้งไดป้ ักเมลด็ พนั ธุแ์ ห่งความสงสยั ไวใ้ นใจของเหวนิ ชิงไดส้ าํ เร็จ หนา้ หน่ึงก็รู้สึกวา่ มนั เหลวไหล อีกหนา้ หน่ึงก็รู้สึกสงสยั ข้ึนมา เหวนิ เสียนเองตอนน้นั กม็ ีแฟนอยู่ ในเวลาน้นั เป็ นเพราะผลประโยชนข์ องท้งั สองตระกลู เลย ตอ้ งแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง มือท้งั สองขา้ งของเขากาํ แน่น \" คุณวา่ เร่ืองน้ี ตอ้ งทาํ ยงั ไงดี \" หลี่จิ้งเงียบไปชวั่ ครู่ \" แน่นอนฉนั หวงั วา่ มนั คงไมเ่ ป็ นความจริง ท้งั ๆ ที่จิ่งหา้ วเป็ นคนที่เก่งและ ดีเลิศขนาดน้นั ฉนั ก็หวงั วา่ เขาจะเป็ นลกู ของเหวนิ เสียน แค่วา่ ….. เอาง้ีดีกวา่ คุณเรียกเขามาที่ บา้ นสิ \" เหวนิ ชิงมองไปท่ีภรรยา \" คุณคิดจะ…. \" \" โลกน้ีมีเพยี งวธิ ีเดียวท่ีจะทดสอบ วา่ เขาใช่ลูกของเหวนิ เสียนหรือไม่ ตรวจหาDNAยงั ไงล่ะ \"หลี่จิ้งพดู ตอ่ เหวนิ ชิงเองกอ็ ยากซ้ือความสบายใจ อยากเช็คใหด้ ี วา่ จงจ่ิงหา้ วเป็ นลกู ของเหวนิ เสียน ตวั เขาเอง กจ็ ะไดส้ บายใจไปดว้ ย แขนของเขากไ็ ดร้ ับบตั รเจ็บ ไม่คอ่ ยสะดวกในการโทรศพั ทเ์ สียเท่าไหร่ เขาจึงวานใหห้ ลี่จิ้งโทร ไปแทน \" บอกไปวา่ ผมมีธุระกบั เขา \" หล่ีจิ้งยงั ไม่ไดห้ ยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมา แต่นงั่ ลงขา้ งๆ เขาแทน สีหนา้ ดูเคร่งเครียดและสุขมุ กวา่ เม่ือ ก้ีมาก หล่อนกมุ มือสามีเอาไว้ \" อบุ ตั ิเหตรุ ถยนตค์ ร้ังน้ี มนั ไมใ่ ช่ความบงั เอิญ…. \"

เหวนิ ชิงขมวดคิ้ว \" คุณคิดมากเกินไปแลว้ ใครจะมาทาํ อะไรผมได้ \" เขาคิดวา่ ตวั เองก็ไมเ่ คยไปทาํ เร่ืองไม่ดี นอกเสียจากกกั ขงั เฉิงยซู่ ่ิวกบั ไป๋ หงเฟยเอาไว้ อีกอยา่ งท่ีทาํ ตอนน้นั ก็เป็ นเพราะเฉิงยซู่ ่ิวทาํ ผิดก่อน ตอนทาํ ตวั เป็ นเมียนอ้ ย ทาํ ลายการแต่งงาน ของคนอื่น ก็ควรจะไดร้ ับการลงโทษ หล่ีจิ้งส่ายหวั \" มนั ไมใ่ ช่ความบงั เอิญ มีคนคนหน่ึงท่ีชื่อไป๋ ยน่ิ หนิงเป็ นคนทาํ อีกอยา่ งเฉิงยซู่ ่ิว กบั หลินซินเหยยี นก็รู้เรื่องน้ี จ่ิงหา้ วเองกร็ ู้เช่นกนั \" พอพดู ถึงตรงน้ีหล่ีจิ้งกย็ งั ปลอบใจอีกวา่ \" เหมือนวา่ จิ่งหา้ วเองกแ็ กแ้ คน้ แทนคุณแลว้ นะ แตฉ่ นั ไม่รู้วา่ ไป๋ หงเฟยเป็ นใคร คุณไดท้ าํ ใหใ้ ครไมพ่ อใจหรือเปล่า \" \" เรื่องน้ีคุณกไ็ ดย้ นิ จากเรื่องท่ีพวกเธอคุยกนั เหรอ \"เหวนิ ชิงถาม หล่ีจิ้งพยกั หนา้ ตามความจริง ไป๋ ยน่ิ หนิงง้นั เหรอ เหวนิ ชิงนึกอะไรบางอยา่ งออกข้ึนมาทนั ที หรือวา่ จะเป็ นคนของไป๋ หงเฟย เม่ือรู้เรื่องตอนน้นั ก็ เลยมาแกแ้ คน้ เขา \" ผมจะใหค้ นไปสืบดู แลว้ ก…็ . \" เชาไมไ่ ดพ้ ดู ประโยคต่อมา จริงๆ เรื่องท่ีเกี่ยวกบั ผา้ ไหม กวางตุง้ เขาตอ้ งสืบรู้ใหม้ นั ชดั เจน \" คุณโทรไปหาจ่ิงหา้ ว \" เหวนิ ชิงพดู อยา่ งสุขมุ หล่ีจิ้งยงั คงกลวั มือของเขาไว้ \" คุณอยา่ แสดงพิรุธออกไปละ่ จิ่งหา้ วน้นั ฉลาดเกินไป เด๋ียวเขาจะ สงสยั เอาได้ \" \" ผมรู้แลว้ \" เหวนิ ชิงตอบเบาๆ

หลี่จิ้งหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมากดไปที่เบอร์ของจงจ่ิงหา้ ว ณ วา่ นเยวก่ รุ๊ป เมื่อหลินซินเหยยี นแยกกบั เฉิงยซู่ ่ิวแลว้ เธอก็รีบไปหาจงจิ่งหา้ วที่บริษทั เพือ่ ที่จะใหเ้ ขาจดั การเร่ืองหาโรงพยาบาล ใหจ้ งจิ่งหา้ วโทรศพั ทไ์ ปถาม เพราะเขาเป็ นคนท่ีเสน้ สายกวา้ งขวาง การจะหาโรงพยาบาลดีๆ สกั ท่ีก็ไม่ใช่เร่ืองยากอะไร ขณะท่ีโทรไปจดั การธุระ \" เร็วที่สุดภายในสองวนั \" จงจ่ิงหา้ วยนื อยหู่ นา้ โตะ๊ ทาํ งาน หลินซินเหยยี นกก็ อดเอวเขาจาก ดา้ นหลงั เอาหนา้ แนบไปกบั แผน่ หลงั ของเขา \" คุณวางใจเถอะ ทางน้ีผมจดั การเรียบร้อยแลว้ คุณแคพ่ าคนไปกพ็ อ \" จงจ่ิงหา้ วจบั ไปท่ีนิ้วมือเลก็ เรียวท่ีกาํ ลงั โอบเอวของเขาอยู่ \" โอเค วนั หลงั ผมเล้ียงขา้ วคุณนะ ครับ \" ปลายสายมนั พดู อะไรบางอยา่ ง จงจิ่งหา้ วตอบรับก่อนจะวางสายไป เขาหนั ตวั มามองหลินซินเหยยี น \" รู้หรือยงั วา่ ลูกชายตวั ดีของคุณทาํ อะไรลงไป \" หลินซินเหยยี นกะพริบตาปริบๆ วนั น้ีเธอก็อยกู่ บั ลกู ชายน่ีนา กไ็ มเ่ ห็นวา่ เขาจะทาํ อะไรเลยนะ จงจ่ิงหา้ วยมิ้ กริ่ม \" ยงั ไม่เห็นขา่ วเหรอ \" เป็ นเพราะวา่ เร่ืองของฉินยา เธอเลยไมไ่ ดส้ นใจเรื่องอ่ืน เม่ือไดย้ นิ ในส่ิงท่ีจงจ่ิงหา้ วพดู เธอก็รีบ หยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา

จากน้นั ก็เห็น สิ่งท่ีปรากฏเตม็ ไปหมดบนจอโทรศพั ท์ จาํ นวนยอดกดไลทเ์ กินสิบลา้ นไปแลว้ รู้ไดท้ นั ทีเลยวา่ เป็ นข่าวดงั เลยทีเดียว คลิปของภรรยาลู่ยวนถูกกลบไปจนหมด ถูกคลิปน้ีข้ึนมาแทนท่ี หลินซินเหยยี นเบิกตาโพลง \" นี่ไมใ่ ช…่ \" ตอนที่ 356 เธอคนน้ัน คอื ภรรยาของผม หลินซินเหยยี นเบิกตาโพลง \" น่ีไม่ใช่ผปู้ กครองของเด็กสาวช้นั อนุบาลคนน้นั หรอกเหรอ \" เพียงไมน่ านหลินซินเหยยี นก็นึกออก เธอเอียงหวั ไปมองจงจิ่งหา้ ว \" คลิปน้ีเป็ นคลิปท่ีเขาถ่าย เขาอพั โหลดเองดว้ ยเหรอ \" จงจ่ิงหา้ วพดู อยา่ งหนกั แน่น \" ลกู ชายคุณเอง คุณไมร่ ู้จริงๆ เหรอ \" หลินซินเหยยี นจุกไปชวั่ ขณะ ใช่น่ะสิ ลกู ชายของเธอมีความสามารถขนาดน้นั เลยหรือไง เธอมองหนา้ จงจิ่งหา้ วอยา่ งกงั วลเลก็ นอ้ ย \" มนั จะเกิดเรื่องวนุ่ วายข้ึนไหม เพราะอีกฝ่ ายก็มี ฐานะยง่ิ ใหญอ่ ยพู่ อสมควร \" จงจิ่งหา้ วตอบอยา่ งสบายใจ \" คนจริงไม่หวนั่ เงาท่ีตกกระทบแลว้ บิดเบ้ียวหรอกนะ \"

ถา้ รองผวู้ า่ คนน้นั บริสุทธ์ิใจจริง ก็ไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งกลวั การถกู ตรวจสอบ แต่ถา้ ไม่ยอมใหต้ รวจ ไมท่ าํ ใหเ้ ป็ นแบบอยา่ ง แถมยงั ทาํ ผดิ กฎอีก หากถูกตรวจสอบได้ มนั กส็ มควรที่จะไดร้ ับกรรม ในสิ่งท่ีตวั เองก่อไว้ คิดยงั ไง เขากร็ ู้สึกวา่ ลูกชายของเขาทาํ ถูกอยดู่ ี แต่แคด่ ูในคลิปท่ีผหู้ ญิงคนน้นั ทาํ ตวั ใชอ้ าํ นาจบาตรใหญแ่ ลว้ กเ็ ห็นถึงจุดจบแลว้ ตามที่เขาพดู มาท้งั หมด ภรรยาของรองผวู้ า่ ก็ไมไ่ ดด้ ูเดก็ อะไรขนาดน้ี และก็ไมไ่ ดม้ ีลูกที่อายุ นอ้ ยขนาดน้ีดว้ ยเช่นกนั เกรงวา่ อาจจะเป็ น….. หลินซินเหยยี นถอนหายใจออกมา ลูกชายของเธอไปถ่ายใครเขา้ แลว้ เนี่ย ทาํ ไมชอบทาํ ใหเ้ ธอ เป็ นห่วงอยเู่ ร่ือย เธอรู้สึกวา่ เป็ นเด็กเป็ นเลก็ ก็ควรจะไม่รู้เรื่องอะไรสิ อายเุ พิ่งจะหกขวบ แตจ่ ิตใจกลบั เติบโตเหมือนผใู้ หญ่ ไมร่ ู้วา่ เป็ นเรื่องดีหรือไม่ดีกนั แน่ จงจ่ิงหา้ วหยกิ จมูกนอ้ ยๆ ของเธอ \" กลวั อะไรล่ะ \" หลินซินเหยยี นถา้ ลืมตามองเขา เธอแคไ่ ม่อยากใหล้ ูกชายไปก่อเรื่องวนุ่ วายอะไรอีก ไมก่ ่ีวมิ า เธอกน็ ึกข้ึนมาไดว้ า่ ลูกชายของเธอตามใครไป คงไม่ใช่ผชู้ ายตรงหนา้ หรอกใช่ไหม หนา้ ตาดุดนั จนแทบจะเหมือนกนั กบั ใครบางคน \" คุณจดั การไป๋ ยนิ่ หนิงแลว้ เหรอ \" หลินซินเหยยี นถาม แต่เปี่ ยมไปดว้ ยน้าํ เสียงหนกั แน่น

ดวงตาของเขาไมป่ รากฏอารมณ์ใดๆ ราวกบั กาํ ลงั เก็บซ่อนคล่ืนที่โหมกระหน่าํ อยใู่ นน้นั \" กาํ ลงั ซกั ถามผมเหรอ \" หลินซินเหยยี นตอบดว้ ยเสียงในเนือยๆ \" ฉนั แคถ่ าม นี่ไมไ่ ดเ้ รียกการซกั ถามซะหน่อย ที่เขาทาํ แบบน้ี กเ็ ป็ นเพราะคุณลงุ ทาํ ผิดก่อนไม่ใช่เหรอ… \" \" เพราะยงั ง้นั คุณกเ็ ลยเห็นใจเขาง้นั สิ \" จงจ่ิงหา้ วพดู ตดั บทเธอ หลินซินเหยยี นปิ ดปากแน่น เธอเห็นวา่ ไมว่ า่ เธอจะพดู อะไรกถ็ กู เขาจอ้ งจบั ผดิ เสียหมด \" ฉนั กบั เขาไมไ่ ดเ้ ป็ นอะไรกนั นะ ทาํ ไมคุณถึงพดู เหมือนกาํ ลงั เสียดสีฉนั อยู่ \" หลินซินเหยยี น รู้สึกโกรธเลก็ นอ้ ย เธอไมช่ อบท่ีถกู สงสยั แบบน้ี แลว้ กย็ ง่ิ ไม่ชอบการที่ถกู เดาไปเรื่อย เขามกั จะทาํ ตวั ใส่ความลบั หลงั แบบน้ีเสมอ จนทาํ ใหค้ นอื่นรู้สึกไมส่ บายใจ ร่างกายของจงจิ่งหา้ วค่อยๆ เอนไปขา้ งหลงั แลว้ ใชน้ ิ้วเรียวยาวน้นั ค่อยๆ ลูบไปบนผิวคางของ เธอไปมา \" คุณก็รู้อยแู่ ลว้ วา่ ผมไมช่ อบใหค้ ุณไปมีปฏิสมั พนั ธก์ บั เขา ชอบพดู ถึงตลอด คุณกาํ ลงั ทดสอบความอดทนของผมอยหู่ รือไง \" หลินซินเหยยี น \" ……. \" เธอปิ ดปากแน่น ผชู้ ายคนน้ี….. ดืด ดืด….. ขณะน้นั โทรศพั ทข์ องจงจิ่งหา้ วที่วางอยบู่ นโตะ๊ ก็ดงั ข้ึน เขาหนั ไปมองมนั ก่อนจะเห็นชื่อที่ปรากฏอยบู่ นจอเป็ นชื่อของตระกลู เหวนิ

หลินซินเหยยี นก็เห็นเช่นกนั ท้งั สองสบตากนั ก่อนท่ีจงจิ่งหา้ วจะผละออกจากเธอ แลว้ รับสาย เพียงไมน่ านก็ไดย้ นิ เสียงของหล่ีจิ้งดงั ออกมา \" จิ่งหา้ วจะ๊ พอจะมีเวลาวา่ งไหม คุณลงุ ของเธอ อยากเจอเธอน่ะ \" จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ ข้ึนมองหลินซินเหยยี น ก่อนจะตอบรับไป เหวนิ ชิงประสบอุบตั ิเหตทุ างรถยนต์ ตอนน้ีมนั ร่างกายก็ยงั มีบาดแผลอยู่ เขาควรจะไปเยย่ี มสกั หน่อย \" ถา้ ง้นั ดี เลยเด๋ียวฉนั จะเตรียมอาหารเยน็ ไวใ้ หพ้ วกเธอนะ \" หลี่จิ้งพดู จบก็วางสายไป จงจ่ิงหา้ ววางโทรศพั ท์ ก่อนจะหนั มามองหลินซินเหยยี น \" คุณไปกบั ผมนะ \" \" ไปบา้ นตระกลู เหวนิ เหรอ \" หลินซินเหยยี นถามเกร่ินข้ึนมา จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ รับ หลินซินเหยยี นกล็ งั เลไปพกั หน่ึง จงจ่ิงหา้ วไมใ่ หเ้ วลาเธอคิดคาํ ตอบ เขา้ เอ้ือมมือไปหยบิ สูทตวั นอก แลว้ ลากแขนเธอออกจากหอ้ งไป หลินซินเหยยี นย้อื เอาไว้ \" น่ีมนั บริษทั นะ \" จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดส้ นใจในสิ่งท่ีเธอพดู ท่ีน่ีมนั บริษทั แลว้ จะทาํ ไม เขาจูงมือภรรยาของตวั เองไม่ได้ อยา่ งน้นั เหรอ เป็ นดงั ท่ีคาดไว้ จงจิ่งหา้ วจูงมือเธอออกจากหอ้ งทาํ งาน พวกพนกั งานบริเวณหอ้ งทาํ งานที่กาํ ลงั ง่วนอยกู่ บั งานตรงหนา้ น้นั ก็ส่งสายตาท่ีผิดปกติออกมาทนั ที ตอ้ งเขา้ ใจก่อนวา่ ในนามของจงจ่ิงหา้ วง้นั ยงั ไมไ่ ดแ้ ต่งงานกบั ใคร

ตอนแรกการแตง่ งานของเขากบั หลินซินเหยยี นน้นั เป็ นความลบั จะมีเพยี งไมก่ ี่คนเท่าน้นั ท่ีรู้วา่ เรื่องภายใน ก่อนหนา้ น้ีกม็ ีไป๋ จวเู่ วย จากน้นั ก็เศรษฐีตระกลู เหอเหอรุ่ยหลิน ทุกคนอาจจะคิดวา่ พวกเขา บาํ เพญ็ ตนจนสาํ เร็จผล แต่ความเป็ นจริงน้นั ตกมา้ ตายตรงน้ีเสียก่อน นอกจากไป๋ จวเู่ วยแลว้ ก็ไมม่ ีใครเคยเห็น จงจิ่งหา้ วจู่โจมควา้ มือของผหู้ ญิงมาจบั ก่อนเลยสกั คร้ัง ไม่แปลกท่ีทุกคนจะประหลาดใจ ในใจของพวกเขา จงจิ่งหา้ วง้นั มีภาพลกั ษณ์เป็ นเศรษฐีรูปงาม ท่ีโสด จู่ๆ ก็เกิดมีแฟนข้ึนมา ทาํ ใหท้ ุกคนรู้สึกแปลกใจกบั ผหู้ ญิงที่สามารถควา้ ตวั จงจ่ิงหา้ วมา เป็ นแฟนได้ แปลกใจตรงท่ีเธอใชร้ ูปลกั ษณ์อนั สวยงาม หรือวา่ ความสามารถ จึงมดั ใจจงจิ่งหา้ วไวไ้ ด้ หลินซินเหยยี นไมค่ อ่ ยคุน้ ชินกบั การถกู จอ้ งมองแบบน้ี เธอกห็ วั ลง ในใจเอาแตพ่ ร่ําบ่นจงจิ่ง หา้ ว ที่เอาเธอมาแสดงตอ่ หนา้ คนมากมายขนาดน้ี จนทาํ ใหท้ ุกคนมองเธอราวกบั เป็ นสตั วห์ า ยาก ในใจรู้สึกแยจ่ ะตายอยแู่ ลว้ เธอคิดจนสติแทบจะหลุด เลยไม่ไดส้ งั เกตวา่ จงจ่ิงหา้ วไดห้ ยดุ ฝี เทา้ ลง ทาํ ใหห้ วั ไปกระแทกเขา้ กบั แผน่ หลงั ของเขาเตม็ ๆ เจบ็ หลินซินเหยยี นลูบหนา้ ผากของตวั เองป้ อยๆ ขณะน้นั จงจ่ิงหา้ วก็ หนั ตวั กลบั มามองเธอ เธอกะพริบตาปริบๆ ขนตาเขม้ และงอนยาวน้นั สนั่ ไปมา ยงั ไม่ทนั ที่จะไดถ้ ามวา่ เขาหยดุ เดิน ทาํ ไม ทนั ใดน้นั เขากด็ ึงเธอเขา้ มาอยใู่ นออ้ มอก ตอ่ หนา้ พนกั งานทวั่ บริเวณของตึกสูงแห่งน้ี หลินซินเหยยี นใจสนั่ อยา่ งไมม่ ีสาเหตุ เธอเงยหนา้ จอ้ งไปที่เขา ไฟเพดานท่ีสวา่ งไสว รับกบั ร่างกายท่ีสูงใหญข่ องจงจ่ิงหา้ วเชื่อมเป็ นเสน้ เดียวกนั ดูสูงศกั ด์ิ แตไ่ มเ่ กรงกลวั สิ่งใด \" เธอคนน้ี คือภรรยาของผม \" ตูม้ !

สมองของหลินซินเหยยี นไดร้ ะเบิดจนแหลกเป็ นเส่ียงๆ จนเกิดการสะทอ้ นใจออกมาจากเบ้ืองลา่ ง มีใครบางคนถามออกมายงั ใจกลา้ บา้ บิ่น \" ประธาน จง คุณแตง่ งานต้งั แต่เม่ือไหร่ครับ \" ทาํ ไมถึงไม่ไดย้ นิ ขา่ วอะไรเลย \" ใช่ไหมละ่ ขนาดลกู อมงานแต่งยงั ไมเ่ คยจะไดก้ ินเลย \" \" ปิ ดเงียบเกินไปหรือเปล่าเนี่ย \" ผคู้ นเริ่มบ่นข้ึนมาเร่ือยๆ จงจ่ิงหา้ วโอบเอวของหลินซินเหยยี นเอาไว้ ก่อนจะใชแ้ รงร้ังใหเ้ ขา้ มาอยใู่ นออ้ มอกมากกวา่ เดิม \" พอดีภรรยาของผมคอ่ นขา้ งข้ีอายไปหน่อย ไมค่ ่อยชินกบั พี่เพราะคนวจิ ารณ์เธอหรอก ส่วน เรื่องฉลองเหลา้ ไวว้ นั หลงั ผมจะมาชดเชยพวกคุณแลว้ กนั \" เวลาน้ี ประตูลิฟตไ์ ดเ้ ปิ ดออกพอดี กวนจิ้งเดินออกมาจากขา้ งใน เม่ือเห็นจงจิ่งหา้ วกาํ ลงั โอบ หลินซินเหยยี นอยู่ ก็ถลึงตาข้ึนมา กาํ ลงั จะทกั ทายพอดี จงจิ่งหา้ วก็นดั เขาพอดี แลว้ เดินเขา้ ไปใน ลิฟต์ \" ผชู้ ่วยผจู้ ดั การกวน \" ทุกคนคอ่ ยๆ ลอ้ มเขา้ มา \" ประธานจงแต่งงานแลว้ คุณรู้หรือเปล่า \" ฮะ้ กวนจิ้งที่จะหนั ไปถามจงจิ่งหา้ ว วา่ เขาควรจะตอบยงั ไง แตส่ ิ่งท่ีเห็น กลบั เหลือไวเ้ พียงประตูอนั เยอื กเยน็ และวา่ งเปล่าสองบานเท่าน้นั ประตลู ิฟตป์ ิ ดไปต้งั นานแลว้ \" ผชู้ ่วยผจู้ ดั การกวน คุณพดู สกั ทีสิ \" ทุกคนกาํ ลงั ย้อื ยดุ ฉุดกระชากเขา \" เพราะปกติแลว้ เขาเป็ น คนที่ใกลช้ ิดจงจิ่งหา้ วท่ีสุด เขาควรจะรู้เรื่องท้งั หมด

กวนจิ้งยงั ยนื นิ่งอยทู่ ่ีเดิม เขาพดู ไดไ้ หมเนี่ย \" ผชู้ ่วยผจู้ ดั การกวน เม่ือก้ีที่ประธานจงบอกวา่ หญิงสาวคนน้นั เป็ นภรรยานี่เร่ืองจริงหรือเปล่า ครับ \" หญิงสาวเน่ียนะ กวนจิ้งกะพริบตาปริบๆ หลินซินเหยยี นดูเหมือนจะอายนุ อ้ ย แต่จริงๆ เธอก็อายยุ ส่ี ิบหา้ แลว้ ลูก กอ็ ายหุ กขวบแลว้ ดว้ ยซ้าํ \" ผชู้ ่วยผจู้ ดั การกวน คิดอะไรอยเู่ นี่ย รีบบอกพวกเราเร็วๆ สิ ประธานจงแต่งงานแลว้ จริงๆ เหรอ \" กวนจิ้งพยกั หนา้ \" ใช่ ประธานจงแต่งงานแลว้ เม่ือก้ีคุณผหู้ ญิงคนน้นั ก็คือภรรยาของเขา \" จงจ่ิงหา้ วกพ็ ดู ออกไปดว้ ยตวั เองแลว้ เขากค็ งไมต่ อ้ งกลวั อะไรแลว้ ล่ะ \" เรื่องน้ีมนั เกิดต้งั แต่เมื่อไหร่อะ่ ทาํ ไมแมแ้ ตข่ ่าวพวดเรากย็ งั ไมเ่ คยไดย้ นิ เลย \" กวนจิ้งหร่ีตา \" หวั หนา้ ใหญ่แตง่ งาน ก็ตอ้ งรายงานพวกคุณรึไง \" \" ไปทาํ งานทาํ การไดแ้ ลว้ มีอะไรทาํ ก็รีบไปทาํ ไหม ไป \" กวนจิ้งเริ่มออกคาํ สง่ั แตก่ ็ยงั มีคนไมย่ อมถอดใจง่ายๆ เขา้ มาถามอีก \" ภรรยาของประธานจงเป็ นเศรษฐีของตระกลู ไหนเหรอ ทาํ ไมถึงไม่เคยไดย้ นิ ชื่อเสียงเรียงนามมาก่อนเลย \" กวนจิ้งคิว้ ยขู่ ้ึน \" แลว้ ยงั ไงละ่ ตอ้ งเป็ นเศรษฐีของตระกลู ไหนดว้ ยเหรอ ถึงจะเขา้ บา้ นตระกลู จง ได้ \"

ตอนที่ 357 ไม่คดิ จะให้คาํ อธิบายอะไรกบั ผมเลยเหรอ เม่ือคนคนน้นั ไดย้ นิ \" ภรรยาของประธานจงเป็ นคนธรรมดาสามญั ชนหรอกเหรอ \" พนกั งานคนน้นั ไม่อยากจะเช่ือ รู้สึกเรื่องน้ีเป็ นอะไรท่ีคาดไม่ถึงเลยจริงๆ จงจ่ิงหา้ วถกู ตาตอ้ งใจผหู้ ญิงคนหน่ึง ผหู้ ญิงคนน้นั ดนั เป็ นผหู้ ญิงบา้ นๆ ธรรมดาเน่ียนะ \" ภรรยาของประธานจงมีดา้ นไหนท่ีเด่นออกมาหรือเปล่าล่ะ \" พนกั งานคนน้นั ยงั คงถามเป็ น นยั ๆ \" หรือวา่ จะมีส่วนไหนที่ดีเด่กวา่ คนอ่ืน \" ไมแ่ ปลกท่ีทุกคนจะไม่เชื่อ วา่ จงจ่ิงหา้ วและแตง่ งานกบั ผหู้ ญิงธรรมดาทวั่ ไปคนหน่ึง ก่อนอ่ืนตอ้ งมาดูคุณสมบตั ิตา่ งๆ ในตวั ของจงจิ่งหา้ วเสียก่อน เขาเป็ นเศรษฐีอายนุ อ้ ยท่ีมีอิทธิพล ในประเทศ ร่างกายสูงใหญ่ ใบหนา้ หลอ่ เหลา สมกบั เป็ นหนุ่มในฝันอยา่ งแทจ้ ริง คนท่ีมีฐานะ ร่ํารวยส่วนมากกต็ อ้ งหาคูท่ ี่เหมาะสม เพอ่ื ท่ีจะสืบฐานะของตวั เองใหม้ นั่ คงยงิ่ ข้ึน แตใ่ นความเป็ นจริง มนั คงไมเ่ หมือนในละครหรอก ที่ซินเดอเรลล่าจะแปลงร่างกลายเป็ นหงส์ ดว้ ยกิ่งไมโ้ ง่ๆ อนั หน่ึง นอกเสียจาก ซินเดอเรลล่าจะมีความโดดเด่นอยา่ งแทจ้ ริง หรือตอ้ งมี ความสามารถบางดา้ นท่ีล้าํ หนา้ กวา่ คนอื่น ไมง่ ้นั ก็คงไมถ่ ูกเลือกมาหรอก ซินเดอเรลลา่ แต่งงานเขา้ มาอยใู่ นบา้ นตระกลู ใหญ่ ในชีวติ จริงนอ้ ยมากท่ีจะเกิดเรื่องแบบน้ีข้ึน กวนจิ้งชายตามองคนคนน้นั \" จะมีหรือไมม่ ีดา้ นที่โดดเด่นกวา่ คนอื่น พวกเธอก็ควรจะไปถาม ประธานจงเอง ฉนั มนั กแ็ คค่ นนอก จะไปรู้ไดย้ งั ไงวา่ ภรรยาของหวั หนา้ จะมีดา้ นไหนที่โดดเด่น ไมโ่ ดดเด่นกวา่ คนอื่น \" แลว้ งานที่ต่อปากตอ่ คาํ คนน้นั ก็แคน่ ยมิ้ \" กไ็ ม่กลา้ ไงละ่ \"

จริงๆ เขากแ็ คถ่ ามดูเฉยๆ ภรรยาของหวั หนา้ จะมีหรือไม่มีความสามารถอะไร เม่ือกวนจิ้งพดู ออกมาแบบน้ีแลว้ เรื่องท่ีเขาถามก็คงเป็ นเร่ืองส่วนตวั มาก อาจจะมีความคลมุ เครืออยไู่ มน่ อ้ ย กวนจิ้งทาํ ทียมิ้ ออกมาอยา่ งเยน็ ชา \" ถา้ ไมก่ ลา้ ก็ไปทาํ งานของตวั เองซะ \" จริงๆ แลว้ เขาเองก็กลวั คนพวกน้ีเหมือนกนั ถามไมจ่ บไมส่ ิ้น ก็กลวั วา่ เขาจะเผลอไผลพดู อะไร ท่ีไม่ควรพดู ออกมา แทท้ ่ีจริงเรื่องระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั จงจิ่งหา้ ว ตอ้ งใชค้ าํ วา่ ' ซบั ซอ้ น ' มาจาํ กดั ความถึงจะ ถูก ดูก็รู้วา่ กวนจิ้งไม่ยอมเปิ ดเผยรายละเอียดออกมาง่ายๆ สิ่งที่พวกเขาถามไปกค็ งไร้ประโยชน์ ทุกคนแยกตวั ออกไปคนละทิศคนละทาง ต่างคนตา่ งคาดเดากนั ไปต่างๆ นานา แคค่ ุณสมบตั ิ ของตวั จงจ่ิงหา้ วน้นั ก็ไมค่ วรจะหาคนที่ดอ้ ยกวา่ ตวั เองสิ แตต่ ามที่กวนจิ้งและเปิ ดเผยออกมา เดก็ สาวคนน้นั ไม่ไดม้ าจากตระกลู เศรษฐีอะไร ถา้ ง้นั ทาํ ไม ถึงไมร่ ับความสนใจจากจงจ่ิงหา้ วล่ะ อีกท้งั ยงั ทาํ ใหจ้ งจ่ิงหา้ วเอามาแสดงตวั ตอ่ หนา้ คนในหอ้ ง ทาํ งานแห่งน้ี กลา้ ที่จะเปิ ดเผยสถานะของเธอตวั เอง แคน่ ้ีกร็ ู้แลว้ วา่ จงจิ่งหา้ วยอมรับเธอแค่ไหน ถึงแมจ้ ะเป็ นเหอรุ่ยหลินในเมื่อก่อน เขากเ็ คยทาํ แบบน้ี ที่จะเปิ ดเผยหลอ่ นต่อหนา้ ผคู้ นมากมาย ก็แค่ยอมรับวา่ คบกบั เหอรุ่ยหลินเท่าน้นั ยอมรับกบั ป่ าวประกาศ สองคาํ น้ีไมไ่ ดต้ ่างอะไรมากก็จริง ในการแสดงออกช่างตา่ งกนั อยา่ ง สิ้นเชิง การที่จะทาํ ใหค้ นมีสถานะ ท้งั เป็ นผชู้ ายที่ร่าํ รวย ป่ าวประกาศความสมั พนั ธก์ บั ผหู้ ญิงคนนึงดว้ ย ตวั เองน้นั แค่น้ีก็บอกไดแ้ ลว้ วา่ ในใจของเขาชอบผหู้ ญิงคนน้นั แค่ไหน \" ไมอ่ ยากจะเชื่อเลยจริงๆ วา่ ประธานจงแต่งงานแลว้ ผหู้ ญิงคนน้นั ตอ้ งมีอะไรไมธ่ รรมดาแน่ \"

\" ก็ใช่น่ะสิ หนา้ ตาดูง้นั ๆ แตแ่ ปลกท่ีจะดึงดูดหวั หนา้ ของเราเขา้ ไปใกล้ ถา้ ไม่มีความสามารถ จริงๆ กค็ งทาํ ไมไ่ ดห้ รอก \" พนกั งานอีกคนคลอ้ ยตาม \" อะไรท่ีบอกวา่ หนา้ ตาง้นั ๆ \" เพอ่ื นร่วมงานหนุ่มโพล่งข้ึน ก่อนจะพดู ลอ้ เลียนเพอ่ื นพนกั งาน หญิงเมื่อก้ี \" ผหู้ ญิงคนน้นั ยงั ดูดีกวา่ เลขาไป๋ คนก่อนอีกเหอะ แถมเธอคนน้นั ก็ยงั เคยมาที่บริษทั แลว้ ดว้ ย เธอเคยเห็นเลขาคนน้นั วางท่ากบั ภรรยาของหวั หนา้ ไหมล่ะ ถา้ เทียบกบั เลขาไป๋ นน่ั แลว้ ละก็ น่าคบหากวา่ เยอะเลย อยา่ คิดวา่ เธอแต่งงานกบั หวั หนา้ แลว้ พวกเธอจะอิจฉา ยอมรับ เสียเถอะวา่ คนเขาสวยจริงๆ ก็แค่ยอมรับมนั ทรมานขนาดน้นั เลยหรือไง \" พนกั งานชายคนน้ี สยบคาํ ดูถูกท้งั หมดของพนกั งานหญิงไดอ้ ยา่ งแยบยล \" เฮอ้ กไ็ ม่รู้เหมือนกนั เพราะผหู้ ญิงคนน้ีรู้จกั กบั หวั หนา้ หรือยงั ไง ทาํ ไมถึงทาํ ใหห้ ลงไดข้ นาด น้นั นะ ตอนแรกฉนั ก็นึกวา่ ตวั เองยงั พอมีโอกาสนะเน่ีย \" \" ไปไหนกไ็ ปเหอะ คนอยา่ งเธอฉนั มองยงั ไงกไ็ มไ่ ดจ้ ริงๆ \" พนกั งานหญิงตีเขา้ อยา่ งจงั \" คนอยา่ งนายชอบฉนั ไมล่ ง ฉนั จะไปชอบนายลงไดย้ งั ไง \" กวนจิ้งโกรธมาก \" ถา้ พวกเธออยากจะพดู นะ ไมง่ ้นั ฉนั โทรไปถามหวั หนา้ แลว้ กนั วา่ เมื่อเขา กลบั มา ใหเ้ ขาปลอบคลายความสงสยั ของพวกเธอเรียงเป็ นคนๆ เลยดีไหม \" เป็ นอยา่ งที่หลินซินเหยยี นคิดไวท้ ้งั หมด ถา้ สถานะของเธอถกู คนอื่นรู้ กจ็ ะเกิดการคาดเดากนั ไปต่างๆ นานา ก่อนหนา้ น้ีไมม่ ีสญั ญาณอะไรเลย อยดู่ ีๆ เขากป็ ระกาศออกมาโตง้ ๆ แบบน้ี ก็ตอ้ งทาํ ใหท้ ุกคนรู้สึกแปลกใจเป็ นธรรมดา และยงิ่ ไปกวา่ น้นั ถา้ รู้ถึงการมีอยขู่ องหลินซีเฉินกบั หลินลุ่ยซีล่ะก็ การคาดเดาซ้ีซ้วั คงหนกั ข้ึน กวา่ เดิม

ณ ร้านจอดรถใตต้ ึกของบริษทั หลินซินเหยยี นจอ้ งจงจิ่งหา้ วตาเขมง็ \" ทาํ ไมคุณถึงไมถ่ ามความเห็นของฉนั ก่อน ถึงไดท้ าํ แบบน้ี รู้หรือเปลา่ วา่ ฉนั ยงั ไมท่ นั ไดต้ ้งั ตวั เลย \" จงจ่ิงหา้ วยกมือขา้ งหน่ึงข้ึนมายนั รถเอาไว้ ก่อนจะโคง้ ตวั ลงมามองหลินซินเหยยี น \" ผมพดู อะไรผดิ ไปละ่ \" \" ฉนั ไมไ่ ดบ้ อกวา่ คุณพดู อะไรผดิ ไป แต่คุณช่วยใหส้ ญั ญาณฉนั ก่อนไดไ้ หม ใหฉ้ นั เตรียมใจ ก่อนนิดนึง ท่ีคุณทาํ แบบน้ี มนั ทาํ ใหฉ้ นั รู้สึกอายมาก ตอนน้ีคนของบริษทั คุณ ไมร่ ู้จะมีใครพดู อะไรลบั หลงั ฉนั บา้ ง \" หลินซินเหยยี นกมุ ขมบั ไม่รู้จะทาํ อยา่ งไร จงจ่ิงหา้ วขาํ กลายๆ \" เขายกมือข้ึนมาหนีบจมูกในนอ้ ยๆ ของเธอ \" คุณจะกลวั อะไร มีผมอยตู่ รง น้ี อีกอยา่ งคุณนอนกบั ผมมาต้งั นานแลว้ ไมค่ ิดจะใหส้ ถานะผมเลยเหรอ \" หลินซินเหยยี นหนา้ แดงข้ึนทนั ควนั คนคนน้ีนี่นะ นี่มนั ที่ไหน พดู จาไมร่ ู้วา่ หนา้ ต่างมีหูประตมู ี ช่องหรือไง จงจ่ิงหา้ วทาํ ท่าที่ยอมแพ้ ก่อนจะโอบเธอข้ึนรถไป \" เราควรไปไดแ้ ลว้ ล่ะ \" หลินซินเหยยี นถา้ ถึงตามองเขา ทาํ ไมถึงทาํ ตวั หนา้ ไม่อายไดข้ นาดน้ีเนี่ย ท่าทางไร้ขอบเขต เหตุผลแบบน้ี เธอเห็นมนั ได้ แต่ถา้ พนกั งานมาเห็นเขา้ จะวา่ ยงั ไง \" วางใจเถอะ ไม่มีวนั ตายหรอก ของแบบน้ีมนั ตอ้ งฟันตอ่ ฟัน \" จงจ่ิงหา้ วเอย่ ข้ึนมา หลินซินเหยยี นไม่ไดต้ อบสนองอะไร เมื่อผา่ นไปสกั พกั ใหญเ่ ธอถึงเพง่ิ จะเขา้ ใจในสิ่งที่เขาพดู เมื่อก้ี หลินซินเหยยี นมองเขาเงียบๆ เจา้ คนหนา้ เน้ือใจเสือคนน้ี เหมือนกบั หลินซีเฉินไม่มีผดิ ไม่เสีย แรงเลยที่เป็ นพอ่ ลูกกนั

แค่รู้วา่ ไป๋ ยน่ิ หนิงไม่ไดร้ ับอนั ตรายถึงชีวติ เธอก็สบายใจแลว้ ตอนน้ี รถของพวกเขา ก็ขบั มาถึงบา้ นของตระกลู เหวนิ เม่ือจงจิ่งหา้ วจอดรถสนิทแลว้ ก็เดินลงมา ขณะท่ีหลินซินเหยยี นเปิ ดประตูรถ เขากย็ นื่ มือออกมา หลินซินเหยยี นเงยหนา้ มองเขา ก่อนจะวางมือเลก็ ๆ น้นั บนองุ้ มือของเขา เขากมุ มือของหลินซินเหยยี นเอาไว้ เพอื่ ประคองเธอลงมา จากน้นั กป็ ิ ดประตรู ถ \" ไปกนั เถอะ \" นี่ไมใ่ ช่การมาคร้ังแรก เพราะหล่ีจิ้งกเ็ ป็ นคนที่พอจะเขา้ หาง่าย แลว้ ไม่ไดก้ ีดกนั ผคู้ นออกจากตวั หลอ่ นเท่าไหร่นะ เมื่อมาถึงหนา้ ประตูแลว้ จงจ่ิงหา้ วก็กดออด เพยี งไม่นานประตูก็ถกู เปิ ดออก เมื่อหล่ีจิ้งเห็นพวกเขาใบหนา้ กป็ รากฏรอยยมิ้ ตอ้ นรับ \" รีบเขา้ มาสิจ๊ะ \" หลินซินเหยยี นเริ่มทกั ทายก่อน ตามดว้ ยจงจิ่งหา้ วที่เดินเขา้ มาทีหลงั แขนของเหวนิ ชิงยงั คงมีผา้ ลอ็ กแขนอยู่ เขาใชม้ ือเพยี งขา้ งเดียวหยบิ หนงั สือพิมพม์ านง่ั อ่านบน โซฟา จริงๆ แลว้ ในยคุ สมยั น้ี คนท่ีจะอา่ นหนงั สือพมิ พก์ ไ็ มเ่ ยอะนกั เพราะคนส่วนใหญ่กม็ กั จะ อ่านในโทรศพั ท์ ไม่มีใครความอดทนสูงขนาดอ่านหนงั สือพมิ พไ์ ดเ้ ลย จะมีก็แตเ่ หวนิ ชิง ท่ีจะอดทนเช่นน้ี เม่ือไดย้ นิ เสียงเขากว็ างหนงั สือพมิ พล์ ง ก่อนจะหนั มาสนใจแขกที่มาเยอื น จงจ่ิงหา้ วถาม \" ดีข้ึนหรือยงั ครับ \"

เหวนิ ชิงโบกไมโ้ บกมือ \" กไ็ มเ่ ป็ นอะไรมาก แผลเลก็ ๆ น่ะ \" จงจิ่งหา้ วนง่ั ลงบนโซฟา \" ที่เรียกผมมา มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ \" นอกจากฉลองปี ใหม่ท่ีเขาจะมาเอง ปกติแลว้ เวลาที่เหวนิ ชิงเรียกเขามา ไมม่ ากกน็ อ้ ยมกั จะเป็ น ธุระเสมอ เพิง่ จะเรียกเขามา ดงั น้นั เขากเ็ ลยถาม เหวนิ ชิงชะงกั ไปเลก็ นอ้ ย ไม่นานกก็ ลบั มาเป็ นปกติ แสร้งพดู ออกมาแบบโกรธๆ \" คิดถึงแก ไมไ่ ดห้ รือไง ทาํ ไม แม่แกไม่อยแู่ ลว้ เกลียดฉนั ข้ึนมาหรือยงั ไง \" จงจ่ิงหา้ วยมิ้ พลางปฏิเสธ \" ไปกนั เรากินไปคุยไปดีกวา่ ป้ าของแกเตรียมอาหารเสร็จแลว้ \" เหวนิ ชิงลกุ ข้ึนยนื ก่อนจะเดิน นาํ ไปยงั หอ้ งอาหาร จงจ่ิงหา้ วจูงมือหลินซินเหยยี นเดินตามไปจากดา้ นหลงั หล่ีจิ้งกาํ ลงั ยงุ่ อยกู่ บั การเอาอาหารในครัวยกมาวางบนโตะ๊ หลินซินเหยยี นรีบลุกข้ึน \" เดี๋ยวฉนั ช่วยยกค่ะ \" หลี่จิ้งโบกมือพลั วนั \" ไม่ตอ้ งหรอกจะ้ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแลว้ เธอนงั่ เถอะ \" ตอนที่ 358 ด้านอ่อนโยนของชายผ้แู ขง็ แกร่ง เหวนิ ชิงบอกเป็ นนยั ๆ วา่ ใหเ้ ธอนงั่ ลง แลว้ บอกวา่ หล่ีจิ้งแคค่ นเดียวกจ็ ดั การได้ \" วนั น้ีอยดู่ ีๆกค็ ิดถึงแม่ของแกข้ึนมา ด่ืมเป็ นเพื่อนฉนั สกั แกว้ สิ \"เหวนิ ชิงเทเหลา้ ใหจ้ งจิ่งหา้ ว

หลี่จิ้งที่ยนื อยขู่ า้ งๆ จงใจพดู \" คุณยงั บาดเจ็บอยเู่ ลยนะ จะด่ืมเหลา้ ไดย้ งั ไง \" \" อารมณ์ผมไมค่ อ่ ยดีเท่าไหร่ กินเหลา้ นิดหน่อยคงไมต่ ายหรอกม้งั \" เหวนิ ชิงดกั คอหลี่จิ้งไมใ่ ห้ พดู ต่อ เหวนิ ชิงจึงยกแกว้ เหลา้ ตวั เองชนกบั แกว้ ของจงจิ่งหา้ ว \" มาเดินเป็ นเพ่อื นฉนั หน่อยสกั แกว้ \" เมื่อก่อนตอนท่ีเหวนิ ชิงเจบ็ ปวดเพราะคิดถึงเรื่องเหวนิ เสียนข้ึนมา กม็ กั จะเรียกเขามาดื่มเหลา้ ดว้ ยเสมอ ดงั น้นั เขาเลยไม่ไดค้ ิดอะไรมาก เลยด่ืมเหลา้ เป็ นเพื่อนเหวนิ ชิงไปหน่ึงแกว้ แต่วนั น้ีอารมณ์ของเหวนิ ชิงกไ็ มด่ ีจริงๆ พอ่ คิดถึงเหวนิ เสียน เขาก็กลวั กลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วไม่ใช่ ลกู ชายของเหวนิ เสียน เขาแคอ่ ยากทาํ ใหเ้ รื่องน้ีมนั ชดั เจน แต่กก็ ลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วไมใ่ ช่เดก็ ที่เหวนิ เสียนคลอดออกมา จริงๆ ในใจของเขาเตม็ ไปดว้ ยความห่อเหี่ยว \" จิ่งหา้ ว แกรู้ไหม วา่ ฉนั เสียใจแค่ไหน ท่ีปล่อยใหแ้ มแ่ ก แตง่ งานกบั ตระกลู จง \" ถา้ ตอนน้นั ไมเ่ อาแตค่ ิดถึงผลประโยชน์ของสองตระกลู บางทีเหวนิ เสียนก็อาจจะไม่จากโลกไป เร็วขนาดน้ี…. ทุกคร้ังที่นึกถึงนอ้ งสาวที่จากไปต้งั แต่อายยุ งั นอ้ ย ในใจของเขาก็เปล่ียนไปดว้ ยความทุกขร์ ะทม \" ทางที่เรารู้อยแู่ ลว้ วา่ เธอไมไ่ ดช้ อบพอกบั จงฉีเฟิ ง แตเ่ ป็ นเพราะวา่ ผลประโยชนข์ องตระกลู ก็ เลยตอ้ งใหเ้ ธอแต่งงานไป สุดทา้ ย…. \" เหวนิ ชิงกระดกเหลา้ เขา้ ปาก ใบหนา้ ของจงจิ่งหา้ วดูน่ิงสงบ ไมไ่ ดแ้ สดงท่าทีตื่นตระหนกอะไร มนั ก็ผา่ นไปหลายปี แลว้ เม่ือ พดู ข้ึนมาก็ไม่สะทา้ นอะไรเท่าไหร่

\" ฉนั เสียใจจริงๆ นะ พอ่ ของแก ทาํ ใหฉ้ นั ผิดหวงั มากๆ ฉนั นึกวา่ เขาเป็ นคนท่ีใหค้ วามสาํ คญั กบั คนและความรู้สึก แต่สุดทา้ ย… เขาก็หกั หลงั การแตง่ งานคร้ังน้ี ทาํ ใหฉ้ นั ตอ้ งสูญเสียนอ้ งสาวท่ี มีอยคู่ นเดียวไป \" เหวนิ ชิงโกรธจดั จนเอากาํ ป้ันทุบลงบนโตะ๊ หลินซินเหยยี นมองไปท่ีเขา บางท่ีเขากม็ ีความผดิ เหมือนกนั แต่วา่ เลือดเน้ือของความเป็ นพี่นอ้ ง ความรู้สึกมนั เกินที่ยากจะตา้ นทานไวไ้ ด้ เขาแค่คิดวา่ นอ้ งสาวตวั เองดี ไมไ่ ดท้ าํ อะไรผิดง้นั เหรอ ในเร่ืองราวเหล่าน้นั ทุกคนต่างเหตุการณ์กบั ความทุกขต์ รงน้นั ที่ตวั เองเผชิญไดด้ ีกวา่ ใครๆ ถา้ บอกวา่ มีความผดิ ก็ไดแ้ ตบ่ อก คงเป็ นความผิดพลาดของโชคชะตาที่ถกู วางเอาไว้ \" น่ีกผ็ า่ นไปนานมากแลว้ อยา่ ไปพดู ถึงมนั เลย จิ่งหา้ วไมไ่ ดม้ าท่ีน่ีบ่อยๆ คุณจะพดู เรื่องเสียใจ ไปทาํ ไม \" หล่ีจิ้งหยบิ ขวดเหลา้ ไป \" ถึงจะผา่ นไปนานแค่ไหน กล็ บความทรงจาํ น้นั ไมไ่ ดส้ กั ที ความจริงท่ีนอ้ งสาวของผมตอ้ งจาก ไปยงั ไงล่ะ! \" เหวนิ ชิงกม้ หนา้ ลงไปด่ืม เขาเสียใจจริงๆ นี่ไม่ใช่สิ่งท่ีเขาแกลง้ ทาํ \" จิ่งหา้ ว อยา่ ไปใส่ใจเลยนะ ลงุ ของเธอวนั น้ีอารมณ์ไม่คอ่ ยดีเท่าไหร่ ฉนั วา่ ไมต่ อ้ งด่ืมเหลา้ แลว้ ล่ะ ฉนั กลวั วา่ เขาจะดื่มจนเมา \" ขณะที่พดู หลอ่ นก็เอาแกว้ ท่ีจงจิ่งหา้ วเพง่ิ ดื่มเหลา้ เม่ือก้ีไป แน่นอนวา่ จงจ่ิงหา้ วไม่ไดพ้ ดู อะไร เหวนิ ชิงอารมณ์ไม่คอ่ ยดี กไ็ มค่ วรจะดื่มเหลา้ จริงๆ เพราะ จะเมาเสียง่ายๆ \" เอาละกินขา้ ว กินขา้ วดีๆ ละ่ \" หลี่จิ้งตบไหลเ่ หวนิ ชิง \" เรื่องในอดีตมนั กผ็ า่ นไปแลว้ ส่วนเรา ที่ยงั มีชีวติ อยกู่ ใ็ ชช้ ีวติ ใหม้ นั ดีตอ่ ไป ถา้ เหวนิ เสียนรู้วา่ ตอนน้ีคุณยงั ไม่ปลอ่ ยวางอีก เธอกค็ งจะ เป็ นกงั วลเปล่าๆ หรือคุณอยากใหเ้ ธออยขู่ า้ งล่างนนั่ อยา่ งไมส่ บายใจ \" เหวนิ ชิงรูปหนา้ ของตวั เอง ก่อนจะมองไปท่ีจงจิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี น \" ทาํ ตวั ขายในพวกเธอ เห็นอีกแลว้ \"