กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

ชายที่แขง็ แกร่งก็มีดา้ นท่ีอ่อนโยนเหมือนกนั นี่คือสิ่งที่ทาํ ใหม้ ีผลตอ่ จิตใจของผคู้ น เหวนิ ชิงเป็ นคนท่ีแขง็ กร้าวขนาดน้นั ตอนน้ีเมื่อความรู้สึกภายในถูกเปิ ดเผยออกมา หลินซินเห ยยี นก็รู้สึกสงสารจบั ใจ มนั ทาํ ใหเ้ ธอเศร้าแบบบอกไม่ถกู เธอไมร่ ู้วา่ ตวั เองเป็ นอะไร ท้งั ทางท่ีไมเ่ คยเจอเหวนิ เสียนมาก่อน เคยเจอเหวนิ ชิงแคส่ องคร้ัง เท่าน้นั ไม่รู้วา่ ทาํ ไม ในใจถึงรู้สึกทรมานแบบแปลกๆ เธอลกุ ข้ึนยนื \" ฉนั ขอไปเขา้ หอ้ งน้าํ ก่อนนะคะ \" เธอเคยมาท่ีนี่คร้ังหน่ึงแลว้ เลยคอ่ นขา้ งคุน้ ชินกบั ตาํ แหน่งบา้ นหลงั น้ี กเ็ ลยไมต่ อ้ งใหบ้ อกวา่ หอ้ งน้าํ อยทู่ ี่ไหน เม่ือเธอเขา้ หอ้ งน้าํ ก็ปิ ดประตู เธอยนื อยหู่ นา้ อา่ งลา้ งมือ จากน้นั กเ็ ปิ ดกอ๊ ก แลว้ กวกั น้าํ เขา้ ไปท่ี หนา้ น้าํ เยน็ มาก ทาํ ใหเ้ ธอสะดุง้ จนปลกุ ตวั เองออกจากภวงั ค์ เมื่อเธอเช็ดหนา้ จนแหง้ แลว้ จึงเปิ ดประตอู อกไป ขณะที่เธอกาํ ลงั จะกลบั ไปยงั หอ้ งอาหาร เธอก็ เห็นหล่ีจิ้งกาํ ลงั ยนื คุยโทรศพั ทอ์ ยตู่ รงประตู ขณะท่ีพดู สายตาของหลอ่ นกก็ าํ ลงั จบั จอ้ งไปที่ หอ้ งอาหาร เหมือนกาํ ลงั กลวั วา่ จะถกู พบหรือถกู ไดย้ นิ เสียงของหลอ่ นเบาและต่าํ มาก เบาจนแทบจะไมไ่ ดย้ นิ \" แกว้ เหลา้ ท่ีเขาเพิง่ ด่ืมไปใชไ้ ดไ้ หม \" หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ ไม่นานเธอกจ็ บั ใจความได้ ในมือท่ีหลอ่ นเธออยนู่ ้นั คือแกว้ เหลา้ ท่ีจง จิ่งหา้ วเพ่งิ จะด่ืมไปเม่ือก้ี สติของเธอน้ีหลุดไปแลว้ หรือวา่ พวกเขาจะรู้ตวั ตนของจงจิ่งหา้ วแลว้ หรือวา่ พวกเขาอยากจะรู้ ใหแ้ น่ชดั เลยเรียกเรามากินขา้ วท่ีน่ี

เป้ าหมายก็เพ่อื ท่ีจะเอาน้าํ ลายของจงจ่ิงหา้ ว ไปตรวจใช่ไหม เม่ือคิดถึงตรงน้ีแลว้ เธอรู้สึกไดถ้ ึงความเยน็ ท่ีแพร่กระจายไปทว่ั หากจงจิ่งหา้ วถูกเหวนิ ชิงรู้ตวั ตนเขา้ ละก็ ไมต่ อ้ งพดู ถึงไมตรีจิตเลย มนั ตอ้ งเปล่ียนกลายเป็ น ศตั รูและความเกลียดชงั อยา่ งแน่นอน เหวนิ ชิงเกลียดเฉิงยซู่ ่ิวมากแคไ่ หน กน็ ่าจะเกลียดลูกชายของหล่อนมากเท่าน้นั เม่ือถึงเวลาน้นั สองคนกต็ อ้ งแปรเปลี่ยนมาเป็ นความเกลียดชงั อยา่ งแน่นอน อีกอยา่ งจงจ่ิงหา้ วมีอคติต่อเฉิงยซู่ ่ิวมาโดยตลอด ถา้ บอกความจริงเขาไปกะทนั หนั วา่ จริงๆ แลว้ เฉิงยซู่ ่ิวเป็ นแมท่ ่ีแทจ้ ริงของเขา เขาจะรับมนั ไดย้ งั ไง จะประเชิญหนา้ กบั มนั อยา่ งไร เรื่องกม็ าถึงขนาดน้ีแลว้ ใหม้ นั เป็ นแบบเดิม จะดีกบั ตวั ทุกคนมากกวา่ เธอทาํ สติของตวั เองใหส้ งบลง ก่อนจะเรียกหลี่จิ้ง \" คุณป้ าคะ \" หล่ีจิ้งรีบกลบั สายโทรศพั ทไ์ ปดว้ ยท่าทีลนลาน แลว้ หนั ไปมองหลินซินเหยยี นอยา่ งทาํ ตวั ไมถ่ กู \" เธอไมไ่ ดก้ ินขา้ วอยหู่ รอกเหรอ \" หลินซินเหยยี นทาํ ท่าทีเหมือนไมไ่ ดเ้ ห็นเหตกุ ารณ์ก่อนหนา้ น้ี \" ฉนั เพิ่งมาเขา้ หอ้ งน้าํ คะ่ ทาํ ไม คุณป้ าไม่ไปกินขา้ วละ่ คะ \" \" ฉนั โทรหาลูกชายน่ะ \" หลี่จิ้งโกหก หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไปใกล้ หลี่จิ้งจึงเอามือไปไวข้ า้ งหลงั เธอยมิ้ แลว้ พดู วา่ \" เดี๋ยวกบั ขา้ วก็เยน็ หรอกคะ่ คุณป้ าไปกินขา้ วดว้ ยกนั เถอะนะคะ \" หล่ีจิ้งอยากจะปฏิเสธ แต่ก็หาเหตผุ ลมาอา้ งไม่ได้ ก็เลยจาํ เป็ นตอ้ งเดินไปหอ้ งอาหารพร้อมหลิน ซินเหยยี น

หลี่จิ้งนงั่ ไม่ติดเกา้ อ้ี ในมือของหล่อนยงั ถือแกว้ น้นั อยเู่ ลยนะ หลินซินเหยยี นจงใจคีบกบั ขา้ วใหเ้ ธอ \" คุณป้ าคะ กบั ขา้ วจานน้ีอร่อยมากเลยคะ่ \" ดูเหมือนวา่ ถา้ หล่ีจิ้งไมก่ ินจะดูไม่คอ่ ยดีเท่าไหร่ หล่อนเลยอา้ งวา่ \" เดี๋ยวฉนั ไปเทน้าํ ก่อนนะ \" หลอ่ นใชเ้ วลาท่ีจะไปเทน้าํ ในหอ้ งครัว เอาแกว้ น้นั วางบนเคาน์เตอร์ในครัว หลินซินเหยยี นค่อยๆ แอบดู เม่ือเห็นวา่ หลอ่ นวางแกว้ น้นั ไว้ ก็รีบเขา้ ไป อาศยั จงั หวะท่ีหลี่จิ้ง กาํ ลงั หาแกว้ ใส่น้าํ เธอกเ็ อาแกว้ ในมือตวั เองสลบั กบั แกว้ ท่ีวางอยบู่ นเคาน์เตอร์ หล่ีจิ้งหนั ตวั กลบั มาเห็นหลินซินเหยยี นก็ร้องมาอยา่ งตกใจ \" เธอเขา้ มาไดย้ งั ไงเน่ีย \" \" ฉนั กอ็ ยากกินน้าํ เหมือนกนั คะ่ \" หลินซินเหยยี นยนื่ แกว้ เพอ่ื ขอน้าํ เมื่อหลอ่ นเห็นแกว้ ของหลินซินเหยยี น ก็หนั ไปมองแกว้ บนเคานเ์ ตอร์ เมื่อเห็นวา่ มนั ยงั วางอยู่ บนเคานเ์ ตอร์ที่เดิม หล่อนกถ็ อนหายใจออกมาอยา่ งโลง่ อก ก่อนจะยมิ้ แลว้ พดู วา่ \" มาสิเดี๋ยวฉนั เทใหเ้ ธอเอง \" หลินซินเหยยี นส่งแกว้ น้าํ ใหห้ ล่อน เม่ือเทน้าํ เสร็จ เธอก็กลบั ไปยงั หอ้ งอาหารดงั เดิม ตอนน้ีอารมณ์ของเหวนิ ชิงไมค่ ่อยจะคงที่นกั เพราะยงั ไมส่ ามารถหลดุ พน้ จากหวั ขอ้ สนทนา เม่ือก้ีได้ หลินซินเหยยี นนง่ั ลงขา้ งๆ จงจ่ิงหา้ ว แลว้ มองไปที่เหวนิ ชิง ราวกบั วา่ เขา้ ใจวา่ ทาํ ไมเขาถึงเสียใจ ไดข้ นาดน้ี คงจะเป็ นเพราะวา่ กลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วไม่ใช่ลูกท่ีเหวนิ เสียนคลอดออกมา จากสิ่งที่เขาแสดงออกมาต่อจงจ่ิงหา้ วในตอนน้นั มนั คือความจริงไมไ่ ดแ้ สร้งทาํ แตอ่ ยา่ งใด

เขาทะนุถนอมความสมั พนั ธน์ ้ีจริงๆ หลินซินเหยยี นไดแ้ ตแ่ อบถอนหายใจเงียบๆ ถอนหายใจในความแปลกประหลาดของโลกใบน้ี ถอนหายใจที่ชะตากรรมช่างเลน่ ตลกกบั ผคู้ นจริงๆ ก็ยงั ดี ที่เธอเห็นมนั ไดท้ นั กค็ งจะไมม่ ีการเปล่ียนแปลงอะไร เหวนิ เสียนไดจ้ ากโลกน้ีไปแลว้ เหวนิ ชิงเลยอยากจะยนื ยนั จึงทาํ ไดแ้ คพ่ สิ ูจนจ์ ากคนท่ียงั มีชีวติ อยู่ โดยการเอาจงจิ่งหา้ วมาเทียบกบั เฉิงยซู่ ่ิว แตถ่ า้ ใชข้ องของเธอเอง กจ็ ะไมถ่ กู เหวนิ ชิงจบั ได้ ตอนน้ีเธอไดท้ าํ การสบั เปล่ียนแกว้ ชาของท้งั คู่ คิดๆ ดูแลว้ เหวนิ ชิงไม่น่าจะตรวจเจอ เม่ือกินขา้ วเสร็จ หลินซินเหยยี นกอ็ าศยั จงั หวะท่ีหล่ีจิ้งกาํ ลงั เก็บกวาดโตะ๊ ทาํ การสบั เปลี่ยน เคร่ืองใชบ้ นโตะ๊ อาหารของตวั เองกบั จงจิ่งหา้ ว อุปกรณ์ท่ีใชท้ านอาหารท้งั ซา้ ยท้งั ขวาเหมือนกนั หมด หล่อนก็คงดูไมอ่ อกวา่ เธอไดส้ บั เปล่ียน แลว้ หลี่จิ้งลากตวั เธอออกมา \" ที่น่ีไมต่ อ้ งการเธอหรอก ไปหอ้ งรับแขกเถอะ แตฉ่ นั เก็บกวาดเอง \" หลินซินเหยยี นทาํ เป็ นยนื กรานที่จะช่วย \" ฉนั ช่วยคุณเถอะคะ่ \" \" ไม่ตอ้ งเลย ไม่ตอ้ ง \" หล่ีจิ้งลากเธอไปยงั หอ้ งรับแขก ไมใ่ หเ้ ธอจบั ตอ้ งเครื่องใชบ้ นโตะ๊

ตอนท่ี 359 ฉันช่วยนายไม่ได้จริงๆ หลินซินเหยยี นนงั่ ลงขา้ งๆ จงจ่ิงหา้ ว เหวนิ ชิงกย็ งั ไม่หยดุ เลา่ เรื่องของเหวนิ เสียนในอดีต \" ตอน น้นั เหวนิ เสียนไมย่ อมแตง่ งานกบั พอ่ แกเลยจริงๆ แตท่ าํ เพอ่ื ตระกลู เหวนิ เธออะไรยอมตกลง ตอนน้นั ฉนั เห็นวา่ จงฉีเฟิ งเป็ นคนที่ท้งั เก่งและมีความสามารถ เลยคิดวา่ ถา้ พวกเขาแต่งงานกนั ไปก็คงรู้สึกรักกนั เอง ใครจะไปรู้วา่ ที่ฉนั คิดมนั ผดิ ท้งั หมด \" เหวนิ ชิงท้งั เสียใจในส่ิงที่ทาํ และรู้สึกแคน้ เคือง ช่างน่าเวทนาเสียเหลือเกิน ถา้ เกิดยอ้ นไปได้ ถา้ มีโอกาส เขาจะไมย่ อมใหน้ อ้ งสาวของตวั เอง แต่งงานในตอนน้นั เด็ดขาด หลินซินเหยยี นถึงตวั จะนงั่ อยใู่ นหอ้ งรับแขก แตส่ ิ่งที่เธอกาํ ลงั จดจ่อท้งั หมดกลบั อยทู่ ่ีหล่ีจิ้ง เธอเห็นวา่ หล่ีจิ้งเอาอุปกรณ์ที่จงจิ่งหา้ วใชก้ ินอาหารท้งั หมดวางแยกอยอู่ ีกฝ่ัง แตก่ ็ยงั ดีท่ีเธอสบั เปลี่ยนมนั ล่วงหนา้ แลว้ ถา้ ไมง่ ้นั …. เธอหวงั วา่ จะรอดพน้ จากการตรวจในคร้ังน้ี เอาเถอะ ทาํ ใหด้ ีท่ีสุด อะไรจะเกิดมนั ก็ตอ้ งเกิด ผา่ นไปสกั พกั ใหญ่หล่ีจิ้งกอ็ อกมา เม่ือไดย้ นิ เหวนิ ชิงยงั เอาแตพ่ ดู เรื่องของเหวนิ เสียน หลอ่ นจึง เดินเขา้ ไปจบั เขาเอาไว้ \" คุณดื่มเยอะไปหรือเปลา่ \" เหวนิ ชิงปัดมือหล่อนออก \" ผมไมไ่ ดด้ ื่มเยอะเสียหน่อย กินไปแค่แกว้ เดียวจะเมาไดย้ งั ไง \" \" ถา้ ง้นั ทาํ ไมวนั น้ีคุณถึงไดพ้ ดู มากนกั ละ่ \" \" ก็ผมรู้สึกเสียใจ ไมใ่ หก้ ินเหลา้ เขายงั ไมใ่ หพ้ ดู อีกเหรอ \" เหวนิ ชิงถลึงตา สายตาท่ีแขง็ กร้าว เมื่อก้ีดูเบาลง

หล่ีจิ้งยมิ้ แลว้ พดู กบั จงจ่ิงหา้ ววา่ \" ถา้ ยงุ่ อยแู่ ลว้ กก็ ลบั ไปก่อนก็ได้ ฉนั ดูท่าวา่ เขาคงจะพดู เป็ น ตอ่ ยหอยอีกคร่ึงค่อนวนั ก็คงไม่หยดุ \" จงจ่ิงหา้ วไม่รู้วา่ เป้ าหมายของหลี่จิ้งคืออะไร แตห่ ลินซินเหยยี นรู้ หลอ่ นคงตอ้ งการอุปกรณ์ทาน อาหารที่ จงจิ่งหา้ วใช้ เอาไปตรวจ คร้ังน้ีหล่อนเห็นวา่ มีโอกาส กเ็ ลยทาํ หากคร้ังน้ีไมส่ าํ เร็จ พวกเขากค็ งจะทาํ มนั อีก คร้ังหนา้ คงหาโอกาสที่จะสบั เปล่ียนยากแลว้ คงไมเ่ หมือนคร้ังน้ีที่ทาํ ใหพ้ วกเขาหลดุ พน้ ไป อยา่ งราบรื่น เธอย้อื จงจ่ิงหา้ ว \" เรากลบั ก่อนเถอะ เรายงั มีธุระอีกนะ \" \" ถา้ ง้นั ฉนั กไ็ มร่ ้ังพวกเธอไวแ้ ลว้ ละ่ \" หล่ีจิ้งใหพ้ วกเขาดูสภาพเหวนิ ชิง ก่อนท่ีหลอ่ นจะแสดง ท่าทีเอือมระอา จงจิ่งหา้ วยนื ข้ึน ก่อนจะหนั ไปมองเหวนิ ชิง \" ผมไปก่อนนะครับ \" เหวนิ ชิงที่กาํ ลงั ตกอยใู่ นภวงั คแ์ ห่งความเสียใจ ก็ไม่ไดย้ นิ เสียงของจงจิ่งหา้ ว หล่ีจิ้งตอบรับ \" โอเคจะ้ วา่ เธอกบั ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉนั ดูแลเขาเอง \" จงจิ่งหา้ วมองไปที่หล่ีจิ้ง เขารู้สึกถึงความผิดปกติของหล่ีจิ้งในวนั น้ี เหมือนหลอ่ นหวงั วา่ อยากใหเ้ ขารีบไป ถา้ เป็ นเม่ือก่อนก็คงย้อื ใหอ้ ยตู่ อ่ อีกหน่อย หลินซินเหยยี นดึงแขนเส้ือเขาไปมา ก่อนจะยมิ้ และพดู วา่ \" เสี่ยวเฉินกบั เส่ียวลยุ่ รอเราอยนู่ ะคะ \" จงจิ่งหา้ วเหมือนกาํ ลงั ครุ่นคิดสงสยั อะไรบางอยา่ ง ก่อนท่ีจะหนั ตวั ไป หลี่จิ้งที่กาํ ลงั พยงุ เหวนิ ชิงอยู่ ก็พดู ข้ึนวา่ \" ถา้ ง้นั ฉนั ไมส่ ่งพวกเธอแลว้ นะ \"

หลินซินเหยยี นหนั ไปโบกไมโ้ บกมือใหห้ ลอ่ น \" ไมต่ อ้ งส่งแลว้ ค่ะ เราไปก่อนนะคะ \" เม่ือออกจากบา้ น หลินซินเหยยี นมือที่ย้อื แขนจงจิ่งหา้ วอยู่ กค็ ลายออก จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ ลงมา แลว้ เหลือบตาไปมองเธอ \" วา่ แตเ่ ธอมีธุระอะไร \" ในวนั น้ีหลินซินเหยยี นกท็ าํ ตวั แปลกอยเู่ หมือนกนั หลินซินเหยยี นฉนั อยากไป คิดอยสู่ กั พกั ก็ตอบวา่ \" ฉนั สญั ญาเส่ียวเฉินกบั เส่ียวลยุ่ ไวแ้ ลว้ วา่ วนั น้ีจะรีบกลบั บา้ น \" \" น่ีคือเรื่องท่ีบอกวา่ คุณวา่ มีธุระหรอกเหรอ \" จงจ่ิงหา้ วเลิกคิ้ว หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ก่อนจะพงุ่ ตวั เขา้ ไปในออ้ มกอดของเขาแลว้ ออดออ้ น \" น่ีกธ็ ุระ เหมือนกนั ไมไ่ ดห้ รือไง \" จงจ่ิงหา้ วรู้สึกชอบมากที่เธอออ้ นตวั เขาแบบน้ี เขาจึงยกมือข้ึนมาโอบตวั เธอไว้ ก่อนจะเอาหนา้ ซุกเขา้ ไปในซอยคอเธอ \" ไดส้ ิ คุณพดู อะไรก็ไดห้ มดแหละ ผมฟังคุณทุกอยา่ ง \" ลมหายใจอนั ร้อนระอุของเขากระทบลงบนผวิ ของเธอ มนั ทาํ ใหร้ ู้สึกจกั๊ จ้ี เธอจึงผลกั เขาออก \" พอเลย อยา่ มาลกั ไก่นะ \" จงจ่ิงหา้ วงบั เขา้ ไปท่ีริมฝี ปากของเธอเบาๆ ก่อนจะยมิ้ อยา่ งกรุ้มกริ่ม \" ผมกอ็ ยากกลบั บา้ นเร็วๆ เหมือนกนั \" พดู จบก็ไมเ่ หลือช่องใหห้ ลินซินเหยยี นโตต้ อบหรือปฏิเสธอะไร ก็ลากเธอข้ึนรถไป ในขณะที่นง่ั รถอยู่ หลินซินเหยยี นกพ็ ลิกดูโทรศพั ทห์ าวา่ หลินซีเฉินเผยแพร่คลิปอะไรออกไป ผลสุดทา้ ยเห็นมนั ปรากฏอยใู่ นเวยป๋ อ CCTVก็ตอบรับคลิปน้ีเช่นเดียวกนั แลว้ ยงั เรียกร้องให้ หน่วยงานที่เกี่ยวขอ้ งตรวจสอบเร่ืองน้ีอีกดว้ ย หลินซินเหยยี นมีท่าทีท่ีสงบนิ่งข้ึนมา เธอหนั หนา้ ไปมองจงจ่ิงหา้ ว \" ลูกชายของคุณ…. \"

\" หืม \" จงจ่ิงหา้ วหนั มา หลินซินเหยยี นยนื่ โทรศพั ทไ์ ปใหเ้ ขาดู จงจ่ิงหา้ วกลบั ไม่ไดร้ ู้สึกวา่ นี่เป็ นเรื่องใหญ่อะไร มนั คือความหมายของประโยคน้นั มากกวา่ มือ สะอาดก็ไม่จาํ เป็ นตอ้ งลา้ ง ถา้ ไม่ทาํ อะไรผดิ กไ็ ม่ตอ้ งกลวั การตรวจสอบ ถา้ ตวั เองไม่ทาํ ตวั ใหเ้ ป็ นแบบอยา่ ง ก็บอกไดเ้ ลยวา่ สมควรท่ีจะโดนตรวจสอบ แตย่ งั ไงเสียเขาก็คิดวา่ ลกู ชายของเขาทาํ ดีมาก หลินซินเหยยี นเก็บโทรศพั ทก์ ลบั ไป เธอหายใจเขา้ ลึกๆ และก็ไดแ้ ตห่ วงั วา่ คลิปวดิ ีโอที่หลินซีเฉินเผยแพร่ออกไปน้นั จะไมถ่ ูกใครรู้ จงจ่ิงหา้ วรู้ดีวา่ เธอกาํ ลงั กงั วลอะไร กเ็ ลยใหค้ าํ หวานเป็ นยาปลอบประโลมหวั ใจของเธอ \" ไมม่ ี ใครรู้หรอก \" เม่ือเขารู้วา่ หลินซีเฉินจะทาํ อะไร เขาก็ใหค้ นเป็ นลบร่องรอยพวกน้นั หมดแลว้ ไมม่ ีใหต้ รวจเจอ วา่ หลินซีเฉินเป็ นคนส่งออกไปแน่นอน เมื่อหลินซินเหยยี นโลง่ ใจแลว้ ขณะน้นั โทรศพั ทข์ องเธอในกระเป๋ ากด็ งั ข้ึน เป็ นสายของ พยาบาล หลินซินเหยยี นไดใ้ หเ้ บอร์กบั พยาบาลที่รับผิดชอบฉินยาเอาไว้ แลว้ บอกวา่ เมื่อมีเรื่อง อะไรใหโ้ ทรศพั ทห์ าเธอ \" ตามคาํ สง่ั ของหมอประจาํ ตวั ของคนไขแ้ ลว้ คนไขส้ ามารถยา้ ยไปหอ้ งธรรมดาไดแ้ ลว้ นะคะ แต่วา่ ตอนน้ีคนไขไ้ มย่ อมเปล่ียนหอ้ งค่ะ \" หลินซินเหยยี นพดู \" โอเคทราบแลว้ คะ่ ตอนน้ีฉนั กาํ ลงั ไป \"

เม่ือวางสายหลินซินเหยยี นกพ็ ดู วา่ \" ตอนน้ีคุณคงตอ้ งไปส่งฉนั ท่ีโรงพยาบาลแลว้ ละ่ \" จงจ่ิงหา้ วไมถ่ ามก็รู้วา่ ทาํ ไมเธอถึงตอ้ งไปโรงพยาบาล ขา้ งหนา้ เป็ นถนนสายสิบ เขาเลยขบั เปล่ียนเสน้ ทางของรถ เพยี งไมน่ านรถกม็ าจอดท่ีร้านจอดรถของโรงพยาบาล หลินซินเหยยี นและจงจ่ิงหา้ ว ลงจากรถแลว้ เดินเขา้ ไปในอาคารดว้ ยกนั จากน้นั ก็ข้ึนลิฟตไ์ ปท่ี หอ้ งไอซียขู องช้นั ยส่ี ิบเอด็ เมื่อเดินไปถึงระเบียงทางเดินกเ็ ห็นซูจา้ นกาํ ลงั ย้อื ยดุ ฉุดกระชากกบั พยาบาล \" คุณใหผ้ มเขา้ ไป พดู กบั เธอสกั คาํ เถอะ แค่คาํ เดียวเอง \" \" ไม่ใช่เพราะดิฉนั ไมใ่ หค้ ุณเขา้ ไปจริงๆ คะ่ แตเ่ ป็ นเพราะคนไขไ้ ม่ตอ้ งการพบคุณ ฉนั ก็หมด หนทาง คนไขท้ ่านน้ีเป็ นกรณีพเิ ศษ ไมส่ ามารถรับแรงกระตนุ้ ได้ ดงั น้นั ขอใหค้ ุณใจเยน็ ๆ หน่อยนะคะ ลองใหค้ นไขห้ ายดีแลว้ คุณอยากจะเจอยงั ไง อยากจะพดู อะไร ก็ไม่มีปัญหาค่ะ แต่ ตอนน้ีอยา่ พ่ึงทาํ ใหด้ ิฉนั ลาํ บากใจเลยนะคะ \" พยาบาลพดู เกล้ียกลอ่ มไมห่ ยดุ ปาก หลินซินเหยยี นเห็นภาพตรงหนา้ แลว้ กร็ ู้เลยทนั ทีวา่ ทาํ ไมฉินยาไมย่ อมยา้ ยเขา้ หอ้ งผปู้ ่ วย ธรรมดา เธอจึงรีบเดินเขา้ ไปตรงน้นั \" ซูจา้ น \" ซูจา้ นหนั มา เมื่อเห็นหลินซินเหยยี นท่ีโผล่เขา้ มา ก็ปลอ่ ยมือจากพยาบาล \" พ่ีสะใภ…้ . \" \" น่ีโรงพยาบาลหรืออะไรกนั แน่ \" หลินซินเหยยี น พดู เสียงเขม้ ซูจา้ นรู้ดีวา่ ท่ีน่ีคือที่ไหน แต่ในใจของเขาช่างทรมานเหลือเกิน เลยอยากจะเจอฉินยาสกั คร้ัง \" ผมควบคุมตวั เองไมไ่ ด้ \"

\" อยากจะขอโทษเธอหรือสารภาพผดิ กบั เธอกนั แน่ \" คาํ พดู ของหลินซินเหยยี นมนั กาํ ลงั ท่ิมแทง เขาอยู่ \" ตอนน้ีสภาพเธอเป็ นยงั ไง เสียโฉม แทง้ ลูก ผหู้ ญิงคนหน่ึงการสูญเสียรูปลกั ษณ์ ภายนอกไปกเ็ หมือนการสูญเสียกระดูกและเลือดเน้ือ รู้ไหมวา่ มนั ยากสาํ หรับเธอแคไ่ หน ถา้ นายยงั เห็นใจกนั อยู่ ก็อยา่ ไปรบกวนเธอ ใหเ้ ธอสงบสกั พกั ฟ้ื นฟรู ่างกายตวั เอง แคน่ ้ีไมไ่ ดเ้ หรอ \" ซูจา้ นกเ็ ขา้ ใจทุกอยา่ ง \" ผมแค่อยากเห็นเธอสกั คร้ังเท่าน้นั เอง ไดไ้ หมครับ \" \" เธอไม่อยากใหน้ ายเห็นสภาพเธอตอนน้ีตา่ งหาก \" หลินซินเหยยี นลดน้าํ เสียงลงมา \" ฉนั ไม่ได้ ปิ ดบงั นาย ตอนน้ีฉนั หาโรงพยาบาลที่ดีใหก้ บั เธอแลว้ ฉนั จะพาเธอไป รอใหเ้ ธอหาย ฉนั จะ บอกที่อยกู่ บั นาย พอถึงตอนน้นั ก็คุยกนั เองก็แลว้ กนั แตใ่ นตอนน้ีท่ีเธอยงั ไมห่ ายดี นายอยา่ มารบกวนเธอเลยนะ \" ซูจา้ นไดฟ้ ังแลว้ กร็ ู้สึกกระวนกระวาย จะพาฉินยาไปง้นั เหรอ \" พ่ีสะใภ…้ … \" \"น่ีคือความตอ้ งการของฉินยา \" หลินซินเหยยี นตดั บทเขา ซูจา้ นหนั ไปมองจงจ่ิงหา้ วอยากขอความเห็นใจ \" จิ่งหา้ ว… \" \" ฉนั ช่วยนายไมไ่ ดจ้ ริงๆ \" จงจ่ิงหา้ วปฏิเสธตดั บทเช่นกนั เขาฟังคาํ ภรรยาของเขาท้งั หมด เรื่องน้ีเขาก็รู้สึกวา่ ระหวา่ งจงจ่ิงหา้ วควรจะเวน้ ระยะใหใ้ จเยน็ สกั พกั ถา้ เจอกนั ตอนน้ี ปมในใจก็ ยงั ไมส่ ามารถท่ีจะคลี่คลายออกมาได้ ซูจา้ นปวดใจจนไม่รู้จะวา่ ยงั ไง \" คุณแคอ่ ยากจะเจอเธอเท่าน้นั เอง ทาํ ไมตอ้ งปฏิเสธผมดว้ ย \"

\" กนั เจอแคค่ ร้ังน้ีคร้ังเดียว มนั จะไปมีประโยชน์อะไร นายไดร้ ับรู้ถึงความรู้สึกของฉินยารึเปล่า เสียโฉมไปแลว้ นายจะใหเ้ ธอเอาหนา้ ที่ไหนมาเจอนาย ทาํ ไมนายถึงเห็นแก่ตวั ขนาดน้ี ถึงคิดแต่ เร่ืองของตวั เอง แลว้ ไม่คิดถึงเธอบา้ ง \" ตอนท่ี 360 เห็นเมยี สําคญั กว่าเพอื่ น ซูจา้ นแทบจะเป็ นใบพ้ ดู อะไรไมอ่ อก กม้ หนา้ คอตก สภาพดูน่าสงสาร แต่หลินซินเหยยี นกไ็ มไ่ ดใ้ จออ่ น น้าํ เสียงของเธออ่อนลง เลก็ นอ้ ย \" นายควรจะทาํ งานก็ไปทาํ เถอะ คุณยา่ กต็ อ้ งการใหน้ ายดูแล สาํ หรับตวั ฉินยา ยกให้ ฉนั เถอะ ฉนั จะจดั การเอง รอใหเ้ ธอหายดีแลว้ ฉนั จะบอกนายเองวา่ เธออยทู่ ี่ไหน ในระหวา่ งที่ เธอกาํ ลงั รักษาตวั อยนู่ ้ี กอ็ ยา่ ไปรบกวนเธอเลย รับปากฉนั ไดไ้ หม \" ซูจา้ นถามดว้ ยน้าํ เสียงแหบพร่า \" นี่เป็ นคาํ ขอจากเธอเหรอ \" หลินซินเหยยี นถอนหายใจ เร่ืองน้ียงั จะตอ้ งใหเ้ ธอพดู อีกเหรอ ถา้ ฉินยายอมเจอเขา เธอจะไปมีปัญญาร้ังฉินยาไวไ้ ดย้ งั ไง เขาโดนพยาบาลย้อื เอาไวข้ า้ งนอกนี่ยงั ไม่ใช่คาํ ตอบหรอกหรือ ซูจา้ นไมไ่ ดไ้ งหนา้ ข้ึนมาแตพ่ ดู ต่อ \" ผมรู้แลว้ \" พดู จบกห็ นั ตวั แลว้ เดินจากไป จงจ่ิงหา้ วกลวั วา่ ไอห้ มอนี่มนั จะคิดอะไรแปลกๆ \" มีอะไรโทรหาผมนะ \" หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รับ \" โอเค \"

จงจ่ิงหา้ วเดินตามซูจา้ นออกไปหลินซินเหยยี นเลยมีเวลาพดู คุยกบั พยาบาล \" เขาไมไ่ ดท้ าํ อะไร ใหค้ ุณบาดเจบ็ ใช่ไหมคะ \" พยาบาลโบกไมโ้ บกมือ แลว้ พดู วา่ \" ไมห่ รอกค่ะ ครอบครัวของผปู้ ่ วยที่ตื่นตระหนกกม็ ีมาให้ เห็นบ่อย เราเตรียมรับมือไวอ้ ยแู่ ลว้ ค่ะ \" หลินซินเหยยี นถามต่อ \" สภาวะอาการของเธอตอนน้ีดีข้ึนไหมคะ \" \" พน้ ขีดอนั ตรายแลว้ ค่ะ ตอนน้ีไม่ตอ้ งอยใู่ นหอ้ งไอซียแู ลว้ \" \" สองวนั น้ีฉนั เตรียมที่จะรับเธอไปรักษาที่ต่างประเทศ สองวนั น้ีรบกวนใหเ้ ธออยใู่ นหอ้ งไอซียู ไดไ้ หมคะ \" หลินซินเหยยี นกลวั วา่ ซูจา้ นจะบุกเขา้ มาอีก พยาบาลตอบรับ \" ไดส้ ิคะ แค่ชาํ ระเงิน จะอยไู่ ดน้ านเท่าไหร่ก็ไดเ้ ลยคะ่ \" การจะอยหู่ อ้ งไอซียหู น่ึงวนั กต็ อ้ งใชเ้ งินเป็ นหม่ืน หลายครอบครัวที่ป่ วยหากไมน่ อนไดก้ ็ พยายามจะไมน่ อนหอ้ งน้ี เพราะค่ารักษาในแตล่ ะวนั ก็เป็ นหม่ืนท้งั น้นั เมื่อพดู ถึงครอบครัวที่มี ฐานะปานกลาง กเ็ ป็ นคา่ ใชจ้ ่ายท่ีมากเกินสมควร พดู ง่ายๆ คือ เงินจาํ นวนน้ียากที่จะสามารถหา ไดน้ น่ั เอง หลินซินเหยยี นถาม \" ฉนั เขา้ ไปดูอาการเธอไดไ้ หมคะ \" \" ไดเ้ ลยคะ่ \" พยาบาลขานรับ พยาบาลเปิ ดประตเู ขา้ ไป แต่การเขา้ ไปทุกคร้ังก็ยงั ตอ้ งเปล่ียนชุดป้ องกนั เช้ืออยเู่ ช่นเดิม เพื่อ ป้ องกนั เช้ือโรคหา้ ชนิด ถึงแมฉ้ ินยาจะพน้ ขีดอนั ตรายไปแลว้ แตเ่ ธอกย็ งั คงตอ้ งเปล่ียนเส้ือผา้ อยดู่ ี เม่ือเคยใส่ไปคร้ังหน่ึงแลว้ หลินซินเหยยี นก็เริ่มชิน ใชเ้ วลาเพียงไมน่ านกส็ ามารถเปล่ียนเส้ือผา้ เสร็จเรียบร้อย

ฉินยานอนอยบู่ นเตียง ถึงแมจ้ ะพน้ ขีดอนั ตรายไปแลว้ แตร่ ่างกายกย็ งั ไมส่ ามารถขยบั เขย้อื นได้ หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไปใกลๆ้ ก่อนจะกม้ หนา้ มองเธอ เป็ นเพราะศีรษะของหญิงสาวถูกพนั เอาไวท้ ้งั หมด ทาํ ใหเ้ ธอไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกของใบหนา้ น้นั ได้ พอคิดถึงซูจา้ น ที่เอาแต่โวยวาย โดยปกติแลว้ อารมณ์ของหญิงสาวกไ็ ม่สงบเงียบขนาดน้ี เธอและพดู ดว้ ยน้าํ เสียงค่อยๆ \" ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า \" ฉินยาตอบ \" ไมห่ รอกคะ่ ฉนั แคอ่ ยากรีบไปจากท่ีน่ีใหเ้ ร็วท่ีสุด \" \" ฉนั รู้ ฉนั เตรียมทุกอยา่ งไวแ้ ลว้ ภายในสองวนั น้ีแหละ \" หลินซินเหยยี นพดู ปลอบเธอ \" วางใจ เถอะ ซูจา้ นคงไมม่ าอีกแลว้ แหละ \" ฉินยาดูสงบข้ึนกวา่ เดิม \" ฉนั ไมอ่ ยากเจอหนา้ เขาเลยจริงๆ \" หลินซินเหยยี นเขา้ ใจดี ถา้ เป็ นตวั เธอเอง เธอก็ไม่อยากเจอเช่นเดียวกนั หอ้ งไอซียไู มเ่ หมือนหอ้ งผปู้ ่ วยธรรมดา ในหอ้ งน้ีแมแ้ ต่เกา้ อ้ีสกั ตวั ก็ไมม่ ี ฉินยาไม่รู้เลยวา่ ตอนน้ีกี่โมงก่ียามแลว้ หอ้ งไอซียปู ิ ดลอ้ มอยา่ งแน่นหนา และเปิ ดไฟตลอดเวลา ถา้ ไม่ดูเวลา กค็ งไมร่ ู้วา่ ตอนน้ีโลกภายนอกกี่โมงแลว้ เธอถามข้ึนมา \" เวลาน้ี ก่ีโมงแลว้ คะ \" หลินซินเหยยี นเลยหนั ไปดูเวลา แลว้ พดู วา่ \" ตอนน้ีกลางคืน ใกลจ้ ะเท่ียงคืนแลว้ ล่ะ \" \" ถา้ ง้นั พีร่ ีบกลบั ไปพกั ผอ่ นเถอะค่ะ \" ฉินยาพดู เชิงรู้สึกผิด ดึกขนาดน้ีแลว้ ยงั จะเรียกเธอมาท่ีนี่อีก

หลินซินเหยยี นหวั เราะ เพอื่ ที่จะทาํ ใหเ้ ธอผอ่ นคลายลงเลยพดู ข้ึนมาวา่ \" ปกติฉนั อยรู่ ้าน การท่ี จะรับลูกคา้ คนหน่ึง กลบั ไปฉนั กไ็ มไ่ ดน้ อนเลยหรอกนะ ยงั ตอ้ งคิดเคา้ โครงภาพอีก \" \" ฉนั อยเู่ ป็ นเพื่อนเธอท่ีนี่อีกหน่อย ระหวา่ งท่ีอยนู่ ี่ฉนั จะไดค้ ิดเคา้ โครงรูปดว้ ยไง \" ฉินยาเขา้ ใจดี ปากกไ็ ม่ไดพ้ ดู อะไร แต่ในใจไดจ้ ดจาํ ไปแลว้ หลินซินเหยยี นอยทู่ ี่นี่สกั พกั เมื่อฉินยาหลบั สนิท หลินซินเหยยี นถึงออกไป เมื่อเดินออกจากประตูใหญข่ องโรงพยาบาล หลินซินเหยยี นกห็ ยบิ โทรศพั ทอ์ อกมาโทรหาจงจิ่ง หา้ ว ขณะเดียวกนั รถของจงจิ่งหา้ วก็จอดที่สะพานอานชือเขาลงจากรถมายนื พิงราวจบั สะพาน มือ ท้งั สองขา้ งลว้ งลงไปในกระเป๋ ากางเกง แลว้ มองไปยงั แมน่ ้าํ ท่ีทอดออกไป ซูจา้ นกบั เสิ่นเผยซวนนงั่ อยตู่ รงบนั ได \" เร่ืองน้ี นายควรจะใหเ้ วลาเธอซะหน่อยนะ นายตอ้ งเขา้ ใจวา่ เธอไม่อยากเจอนาย นายกอ็ ยา่ ไป ก่อความวนุ่ วายใหเ้ ธอเลย ใหเ้ วลาเธอหน่อยเถอะ ระหวา่ งน้ีนายกอ็ ยเู่ งียบๆ ทาํ ความเขา้ ใจ ความสมั พนั ธข์ องพวกนายไง \" เสิ่นเผยซวนแนะนาํ เขาข้ึนมา ซูจา้ นไม่ปริปาก นงั่ ฟังเงียบๆ ไม่มีคาํ พดู สกั คาํ หลดุ ออกมา เขาทาํ แคก่ ระดกเหลา้ เขา้ ปากเท่าน้นั บนบนั ไดมีกระป๋ องต้งั เรียงรายเตม็ ไปหมด มีท้งั ที่ถูกด่ืมแลว้ และอนั ที่ยงั ไมถ่ กู เปิ ด เสิ่นเผยซวนเร่ิมจะมีน้าํ โห เขาพดู ไปคร่ึงค่อนวนั แลว้ พดู จนคอแทบจะมีควนั พงุ่ ออกมา แตไ่ อ้ หนุ่มน่ีสกั คาํ กย็ งั ไม่ปริปากพดู \" ซูจา้ น น่ีแกจะทาํ อะไรกนั แน่วะ \" เสิ่นเผยซวนตะคอกออกมา มือขา้ งหน่ึงบีบกระป๋ องแน่น \" เสียใจในส่ิงท่ีทาํ สินะ \"

\" เออ กเู สียใจโวย้ ! \" จู่ๆ ซูจา้ นก็ยนื ข้ึนมา ในใจของเขามนั วนุ่ วายไปหมด เลยเตะกระป๋ องท่ีวาง อยบู่ นพ้ืน เขามองไปยงั เสิ่นเผยซวนที่กาํ ลงั ตกตะลึงอยู่ \" มึงรู้ไหม วา่ เธอ… เธอทอ้ ง ลูกของกู เนี่ย คุณยงั ไมร่ ู้เลย กเู ห็นเลือดของเธอที่ไหลเตม็ ตวั กนู ึกวา่ … กนู ึกวา่ เธอบาดเจ็บ กเู ห็นเธอ สละละทิ้งชีวติ หน่ึงไปตอ่ หนา้ ตอ่ ตา… \" ซูจา้ นเอามือกมุ ท่ีหนา้ อก \" ตรงน้ี…. \" เขากาํ มือแน่น ก่อนจะเอากาํ ป้ันทุบลงบนหนา้ อกของ ตวั เอง \" ตรงน้ี มนั ปวดจนจะตายอยแู่ ลว้ \" เสิ่นเผยซวนเห็นก็รับรู้ไดถ้ ึงความทรมานของเขา แต่วา่ เขากลบั ไมส่ ามารถเขา้ ใจถึงความรู้สึก เจบ็ ปวดเช่นน้ีได้ เขาถึงไดค้ น้ พบวา่ คาํ แนะนาํ ท่ีเพิ่งใหไ้ ปเมื่อก้ี ไม่ไดส้ ่วนช่วยอะไรเลย ความเสียดาย ความเสียใจและโกรธเกลียดของเขา กลวั วา่ สองคาํ น้ีจึงไมส่ ามารถท่ีจะแนะนาํ เขา ได้ \" ฉนั รู้วา่ นายเสียใจ แตฉ่ นั ดื่มเป็ นเพือ่ นนายเอง \" เสิ่นเผยซวนกม้ ลงไปเกบ็ กระป๋ องท่ียงั ไมไ่ ด้ เปิ ดข้ึนมา ก่อนที่จะเปิ ดแลว้ ดื่มเขา้ ไป ถา้ เอาแขนคลอ้ งคอของซูจา้ นเอาไว้ ก่อนจะพดู ขา้ งหูของ เขา \" มนั จะผา่ นไปเวย้ รอเธอหาย แลว้ กร็ ีบไปชดใช้ พวกนายยงั หนุ่มยงั สาว กพ็ อมีโอกาสอยู่ บา้ ง \" ซูจา้ นก็ยงั คงรู้สึกปวดใจอยู่ แต่เขากร็ ู้วา่ การมานงั่ เสียใจกบั เรื่องที่ผา่ นไปแลว้ มนั ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่เขาทาํ ไดต้ อ่ จากน้ีกค็ ือการชดใชใ้ นสิ่งที่เคยทาํ ลงไป เขาชอ้ นสายตาที่แดงก่าํ ข้ึนมามองเส่ินเผยซวน \" ถา้ ง้นั ผมยงั มีโอกาสไหม \" \" มีสิ นายยงั มีโอกาสอยู่ \" เสิ่นเผยซวนใหค้ าํ ตอบท่ีแน่นอนกบั เขา ซูจา้ นใจช้ืนข้ึนมาเลก็ นอ้ ย \" วนั น้ีนายอยเู่ ป็ นเพื่อนฉนั ที ฉนั ไม่อยากอยคู่ นเดียว \"

เขากลวั วา่ จะควบคุมตวั เองไมอ่ ยู่ เสิ่นเผยซวนตอบตกลง ประจวบเหมาะกบั ท่ีเสิ่นเผยซวนถามจงจ่ิงหา้ ววา่ อยทู่ ี่น่ีดว้ ยกนั ไหม โทรศพั ทข์ องเขาก็ดงั ข้ึน จงจ่ิงหา้ วหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา ก่อนจะรับสาย ปลายสายก็ตามมาดว้ ยเสียงของหลินซินเหยยี น \" ซูจา้ นดีข้ึนหรือยงั \" จงจ่ิงหา้ วชอ้ นสายตา มองไปที่ชายหนุ่มสองคนท่ียนื โอบกนั อยบู่ นถนน ก่อนจะตอบอืมเบาๆ อยา่ งไมส่ บอารมณ์ \" ถา้ ง้นั ก็ดีเลย ฉนั อยทู่ างออกโรงพยาบาล ถา้ คุณไม่วา่ งมารับ ฉนั จะไดน้ งั่ รถกลบั ไปเอง \" จงจ่ิงหา้ วพดู \" ผมวา่ ง \" ซูจา้ นยงั มีเส่ินเผยซวนอยเู่ ป็ นเพ่ือน เขากลบั ข้ึนมายนื ตวั ตรง ก่อนจะเดินไปทางรถ \" ฉนั ไปก่อนล่ะ \" ใจของซูจา้ นไมค่ ่อยสงบเท่าไหร่ เขาเสียท้งั ลูก แถมยงั ถูกผหู้ ญิงท่ีตวั เองชอบปฏิเสธที่จะเจอ หนา้ อีก ในใจเขาเตม็ ไปดว้ ยความขมขื่น จงจิ่งหา้ วยงั จะกลบั ไปตอนน้ีอีก มีเมีย พ่ีนอ้ งกไ็ ม่คิด จะเอาแลว้ หรือไง \" เห็นเมียดีกวา่ เพือ่ นเหรอ! \" ซูจา้ นตะโกนโหวกเหวกเสียงดงั มือของจงจิ่งหา้ วท่ีกาํ ลงั จะเปิ ดประตูชะงกั ลง ก่อนจะหนั กลบั มามองเขา \" ยงั อยากท่ีจะใหห้ นา้ ของฉินยากลบั มาเป็ นเหมือนเดิมอยไู่ หม \" ซูจา้ นรู้สึกทอ้ แท้ เขาอยาก อยากมาก ฉินยาในตอนน้ียอมเจอแคห่ ลินซินเหยยี นเท่าน้นั หลินซิน เหยยี นจดั การเร่ืองพวกน้ีไมไ่ หวกต็ อ้ งใหจ้ งจิ่งหา้ วช่วย

\" ผมไมไ่ ดจ้ ะหมายความวา่ อยา่ งน้นั ผมมนั ไม่ดี คุณก็อยา่ ไปใส่ใจในส่ิงท่ีผมทาํ เลยนะ \" ตา แดงๆ ของซูจา้ นมองพลางยมิ้ อยา่ งไมส่ ูด้ ีนกั \" วางใจเถอะ \" ไม่มีคาํ พดู ที่มากมายหรือคาํ สญั ญา การท่ีเป็ นพน่ี อ้ งกนั มาหลายปี เขาจะตอ้ งหา โรงพยาบาลที่ดีที่สุดสาํ หรับฉินยาใหไ้ ด้ ซูจา้ นสะอ้ืนไห้ พลางตอบ \" ขอบคุณนะ \" ตอนที่ 361อย่าใจร้อนเกนิ ไป จงจ่ิงหา้ วไม่มีพดู อะไรที่มากกวา่ เขาพดู คาํ พดู ซ้ึงๆไม่เป็ น และไม่ชอบพดู ดว้ ย แคเ่ ปิ ดประตูข้ึน รถไป มือของเสิ่นเผยซวนวางพาดอยบู่ นไหล่ของซูจา้ น “ไป ฉนั ไปด่ืมเป็ นเพอ่ื นนายสกั แกว้ ” ซูจา้ นตบไหล่ของเขาทีนึง “โอเค” อีกฝ่ังนึงจงจ่ิงหา้ วไดข้ บั รถไปที่โรงพยาบาลโดยตรง หลินซินเหยยี นยนื อยหู่ นา้ โรงพยาบาลจนคอ่ นขา้ งง่วงนอนแลว้ ช่วงเวลาน้ี สถานที่ที่แมแ้ ตช่ ่วงกลางวนั ลงทะเบียนกย็ งั ตอ้ งตอ่ แถว นาทีน้ีกลบั เงียบสงดั ตอนที่จงจิ่งหา้ วมาถึง กผ็ า่ นไปคร่ึงชวั่ โมงแลว้ หลินซินเหยยี นเห็นรถของเขาจึงไดเ้ ดินไปหา จงจ่ิงหา้ วจอดรถใหส้ นิทแลว้ หลินซินเหยยี นถึง เปิ ดประตนู ง่ั เขา้ ไป “ซูจา้ นไปไหนแลว้ คะ?” หลินซินเหยยี นคาดเขม็ ขดั นิรภยั แลว้ ถาม

“มีเส่ินเผยซวนคอยอยเู่ ป็ นเพอื่ น” จงจ่ิงหา้ วคอยเพง่ มองดา้ นหนา้ ไวแ้ ละพดู อยา่ งเรียบเฉย มีคนอยเู่ ป็ นเพอ่ื นคอยเบิกเนตรเขา เธอก็วางใจแลว้ ตอนน้ีตีสองกวา่ แลว้ หลินซินเหยยี นพิงอยทู่ ี่เบาะนงั่ หลบั ไปอยา่ งไมร่ ู้ตวั ตอนน้ีดึกมากแลว้ เธอง่วงนอนมากจริงๆ จงจ่ิงหา้ วลดความเร็วรถลง คอยขบั อยบู่ นถนนอยา่ งน่ิมนวล หลงั จากมาถึงวลิ ลา่ เขาจอดรถ เสร็จ หลินซินเหยยี นในเวลาน้ีไดห้ ลบั สนิทแลว้ ไม่รู้เลยวา่ ถึงบา้ นแลว้ จงจ่ิงหา้ วเดินมาเปิ ดประตูรถของฝ่ังน้ี โนม้ ตวั เขา้ ไปปลดเขม็ ขดั นิรภยั แลว้ อมุ้ เธอลงมาจากใน รถ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั หลบั ลึกอยู่ จู่ๆมีคนมาแตะเน้ือตอ้ งตวั เธอหงุดหงิดมาก ร่างกายไดข้ ยบั ไป มา และบ่นพึมพมั คาํ นึง ไม่นานเธอท่ีอยใู่ นออ้ มอกจงจิ่งหา้ วก็หาท่าทางที่สบายเจอแลว้ หลบั ลึก ตอ่ จงจ่ิงหา้ วอุม้ เธอเขา้ มาในบา้ น กลางดึกเฉิงยซู่ ่ิวลุกข้ึนมาด่ืมน้าํ ก็เห็นจงจิ่งหา้ วอมุ้ หลินซินเห ยยี นเขา้ มาพอดี เธอดูนาฬิกาแวบ๊ นึง นี่ก็ตีสามแลว้ “กลบั มาดึกป่ านน้ีเลยเหรอ?” เธอถามเสียงเบา จงจ่ิงหา้ วตอบอืมคาํ นึง อาจจะเพราะพกั อาศยั อยดู่ ว้ ยกนั กเ็ หมือนคนที่อยใู่ กลต้ วั เองมาก จึงได้ ตอบอยา่ งเป็ นธรรมชาติคาํ นึง เฉิงยซู่ ่ิวอ้ึงก่อน จากน้นั ตามมาดว้ ยหนา้ ตาเบิกบาน เขา ไมน่ ึกเลยวา่ เขาจะคุยกบั เธอแลว้ แถมยงั สงบจิตสงบใจขนาดน้ีดว้ ย

เธอยงั ไม่ไดด้ ื่มน้าํ ก็หนั หลงั เขา้ หอ้ งนอนไปเลย ตอนที่ผลกั ประตูอยากจะเขา้ ไป เหมือนนึก อะไรข้ึนมาไดอ้ ีก เธอไปผลกั ประตหู อ้ งนอนของจงฉีเฟิ งออก เวลาน้ี จงฉีเฟิ งกาํ ลงั หลบั สนิทอยู่ เธอโนม้ ตวั เขยา่ ตวั เขา “คุณต่ืนคะ่ ” จงฉีเฟิ งหลบั อยา่ งสะลึมสะลือ เหมือนไดย้ นิ คนเรียกตวั เอง เขาค่อยๆลืมตาข้ึน เขาเหมือน มองเห็นเฉิงยซู่ ่ิวผา่ นแสงที่ริบหร่ี เวลาน้ีเธอควรจะอยหู่ อ้ งนอนของหลินลุย่ ซีไม่ใช่เหรอ? มาโผล่ท่ีน่ีไดย้ งั ไง? “มีอะไร?” จงฉีเฟิ งลุกมานงั่ บนเตียง เฉิงยซู่ ่ิวคอ่ นขา้ งทาํ ตวั ไม่ถูก เซอร์ไพรส์ เหนือความคาดหมาย “จิ่ง จิ่งหา้ วพดู กบั ฉนั แลว้ ค่ะ” จงฉีเฟิ งเปิ ดไฟหวั เตียง พริบตาเดียวในหอ้ งกส็ วา่ งข้ึนมา เขาเองก็ตื่นตวั ข้ึนมา รู้วา่ ความต่ืนเตน้ ของเธอมาจากไหน “เขาพดู อะไรกบั คุณ?” จงฉีเฟิ งถาม “ฉนั ถามเขากลบั มาดึกป่ านน้ีเลยเหรอ เขาตอบวา่ ฉนั อืมคะ่ ” จงฉีเฟิ งขมวดคิว้ เพราะเรื่องแคน่ ้ีเน่ียนะ ดึกๆด่ืนๆต่ืนเตน้ จนนอนไมห่ ลบั ? “คุณวา่ น่ีเป็ นการพฒั นาที่ดีหรือเปลา่ คะ ต่อไปเขาจะค่อยๆยอมรับฉนั ?” เฉิงยซู่ ่ิวโหยหาอนาคต ที่สวยงามสามารถเขา้ กบั จงจ่ิงหา้ วไดเ้ หมือนญาติและเพอื่ น จงฉีเฟิ งมองหนา้ ตาดีใจของเธอ สีหนา้ ตกตะลึงไปสองวิ “จะตอ้ งมีวนั น้นั แน่นอน”

จงฉีเฟิ งรู้นิสยั ของจงจิ่งหา้ วอยไู่ ม่มากก็นอ้ ย ปมในใจเขาไม่อาจลบเลือนออกไปไดง้ ่ายขนาดน้ี เสมอไปหรอก อีกอยา่ งกไ็ ม่ไดใ้ ห‘้ สีหนา้ ดีๆ’กบั เธอจริงๆสกั หน่อย แคต่ อบอืมคาํ นึง ก็ทาํ ใหเ้ ธอต่ืนเตน้ ขนาดน้ี แลว้ ไดร้ ับการยอมรับจากจงฉีเฟิ ง เธอกระปร้ีกระเปร่าไปท้งั คนเลย “ต่อไป ฉนั จะตอ้ งพดู คุยกบั เขา ใหม้ ากๆหรือเปลา่ คะ?” เฉิงยซู่ ่ิวไม่โง่ อีกท้งั ยงั ฉลาดมาก แต่วา่ พอเจอเรื่องของจงจิ่งหา้ ว เธอก็สูญเสียความสามารถใน การคิดเลย เขาแต่งงานกบั เธอมาก2็ 0กวา่ ปี แลว้ ปมในใจที่นานขนาดน้ี เป็ นไปไดย้ งั ไงท่ีแป๊ บ เดียวก็คล่ีคลาย? จงฉีเฟิ งถอนหายใจทีนึง และโบกมือใหเ้ ธอ “มานี่” เฉิงยซู่ ่ิวเดินมานง่ั ท่ีขอบเตียง จงฉีเฟิ งจบั แกม้ ท่ีดูมีอายขุ องเธอ ใบหนา้ น้ีกเ็ คยสวยงามดง่ั ดอกไมเ้ หมือนกนั ตอนน…้ี … “เร่ืองมนั ฝังใจมานานหลายปี คุณอยา่ ใจร้อนเกินไปส”ิ มีความหวงั ก็จะมีผิดหวงั จงฉีเฟิ งไม่อยากใหเ้ ธอผดิ หวงั เฉิงยซู่ ่ิวพดู “ฉนั รู้คะ่ ” ที่จริงในใจไม่ไดส้ งบเลย เธอดีอกดีใจจนขาดสติ จงฉีเฟิ งใชช้ ีวติ กบั เธอมา20กวา่ ปี ยงั ไงก็เขา้ ใจเธอดีอยู่ เวลาน้ี เธอคาํ ฟังพดู ของเขาไมเ่ ขา้ เลย ดว้ ยซ้าํ

เวลาน้ี ไม่วา่ เขาจะพดู อะไรเธอลว้ นฟังไมเ่ ขา้ ท้งั น้นั รอเธอสงบสติลงมาได้ เขาค่อยพดู ดีกวา่ จงจ่ิงหา้ วอุม้ หลินซินเหยยี นข้ึนช้นั บน และเขา้ ไปในหอ้ งนอน ตอนที่ 362 ต่อไป เร่ืองแบบนมี้ อบให้ฉันจดั การเอง จงจ่ิงหา้ วอุม้ หลินซินเหยยี นข้ึนไปช้นั บน และเขา้ หอ้ งนอน หลินซินเหยยี นหลบั ลึก ไมม่ ีร่องรอยของการต่ืนเลย จงจิ่งหา้ วอมุ้ เธอวางลงบนเตียง ในความ เบลอๆเธอเหมือนรู้วา่ ตวั เองไดม้ านอนอยบู่ นเตียงแลว้ พลิกตวั ทีนึงแลว้ ซุกเขา้ ไปในผา้ ห่ม จง จิ่งหา้ วขมวดคิว้ และโนม้ ตวั ไปดูเธอ เธอนอนหนั ขา้ งไว้ แกม้ ท่ีเลก็ เท่าฝ่ ามือขาวผอ่ งเป็ นยองใย ขนตาของเธองอนยาวมาก ตอนที่นอนหลบั ตาอยไู่ ดก้ ระทบเป็ นเงา ริมฝี ปากแดงโดยไมต่ อ้ งทาลิป ลอ่ ตาล่อใจอยา่ งบอกไมถ่ ูก เขากม้ ไปจูบริมฝี ปากเธอ ริมฝี ปากถูกสมั ผสั กะทนั หนั หลินซินเหยยี นขมวดคิ้วและคราง เสียงนึง “อือ……” ในความสะลึมสะลือ เธอลืมตาเห็นใบหนา้ ที่ใกลแ้ คเ่ อ้ือมของจงจ่ิงหา้ ว ความง่วงท่วมทน้ ในใจ เธอไม่ไดส้ ติ แรงไมเ่ ยอะ กลบั เหมือนผลกั แบบออ่ ยมากกวา่ “ฉนั ง่วง” เสียงแหบพร่าเลก็ นอ้ ยจากการเพิ่งตื่นนอน เสียงนิ่มนวล ละมุนละไม ยวั่ ยวนอยา่ งบอกไมบ่ อก จงจ่ิงหา้ วไม่ไดไ้ ปจากริมฝี ปากของเธอ ไดต้ อบอืมอยา่ งคลุมเครือคาํ นึง จูบของเขาไม่หนกั แต่กลบั เร่าร้อนมาก หลินซินเหยยี นสามารถรู้สึกไดถ้ ึงลมหายใจถ่ีของเขา อยา่ งชดั เจน

อารมณ์ตื่นเตน้ ข้ึนมาอยา่ งควบคุมไมไ่ ด้ แมแ้ ตค่ วามง่วงก็จางหายไปไม่นอ้ ยเลย จงจ่ิงหา้ วเป็ นคนแขง็ กร้าวเอาแตใ่ จในเร่ืองอยา่ งวา่ เกินไป ทุกคร้ัง เธอลว้ นถกู ทรมานจนหมด เร่ียวหมดแรง “จิ่งหา้ ว……ฉนั ง่วงจริงๆ” เธอเปิ ดปากพดู อยา่ งระมดั ระวงั จงจ่ิงหา้ วดูดริมฝี ปากของเธอไว้ พร้อมถามอยา่ งคลุมเครือ “คุณเรียกผมวา่ อะไรนะ?” สมองของหลินซินเหยยี นรู้สึกเบลอๆ ตระหนกั ไม่ไดว้ า่ เขาอยากฟังอะไรในชว่ั ขณะ จึงไดต้ อบ ไปเรื่อยเปื่ อย “เรียกคุณจ่ิงหา้ วไงคะ?” เธอคิดอยใู่ นใจวา่ หรือจะตอ้ งเรียกวา่ จงจ่ิงหา้ วท้งั ชื่อและนามสกลุ เตม็ ๆเลย? “อือ……” ทนั ใดน้นั เธอรู้สึกไดว้ า่ ร่างกายเยน็ วบู กระโปรงถกู ดึงออก เธอรีบร้อนอยากจะบงั เอาไว้ แต่ แลว้ จงจิ่งหา้ วกลบั ไวกวา่ ไดจ้ บั มือสองขา้ งของเธอไปกดไวบ้ นหวั เตียง ใชท้ ่าทางที่โนม้ ตวั มองหนา้ เธอ น้าํ เสียงเตม็ ไปดว้ ยการขม่ ขู่ “พดู อีกรอบนึง เรียกผมวา่ อะไร?” หลินซินเหยยี นเปิ ดปากพดู อยา่ งตวั สนั่ “สา……คุณสามี?” เขายกั คิ้วสวยข้ึน เหมือนแฝงดว้ ยแสง ดงั่ ดวงดาวดง่ั พระจนั ทร์ ส่องแสงประกาย เขายกมมุ ปาก ข้ึนอยา่ งร่ืนรมยม์ าก หลินซินเหยยี นรู้วา่ เขาอารมณ์ดีแลว้ จึงเป็ นฝ่ ายไปแนบชิดเขาออดออ้ นเขา“ฉนั อยากนอนค่ะ” จงจ่ิงหา้ วจูบเบา้ ตาของเธอทีนึง รู้สึกคนั ยบุ ยบิ หลินซินเหยยี นหลบั ตาลง จงจ่ิงหา้ วยมิ้ พร้อมขย้ผี มของเธอ “นอนเถอะ” เพ่ือเอาใจจงจิ่งหา้ ว หลินซินเหยยี นเป็ นฝ่ ายไปหอมแกม้ เขา“ฉนั นอนแลว้ นะคะ”

จงจ่ิงหา้ วดีใจเหมือนเด็กหนุ่มวยั รุ่นแรกแยม้ แต่แลว้ หลินซินเหยยี นที่เตรียมตวั เขา้ สู่ความฝันกลบั มองไมเ่ ห็น จงจ่ิงหา้ วถอดรองเทา้ ใหเ้ ธอ ขาของเธอขาวมาก แถมเทา้ กเ็ ลก็ กระจุ๋มกระจิ๋ม หลินซินเหยยี นในนาทีน้ียงั นอนไม่หลบั การสมั ผสั ของเขาค่อนขา้ งคนั ยบุ ยบิ เธอไมไ่ ดข้ ยบั ตวั แต่นาทีน้ีกลบั คอยเพลิดเพลินกบั การ‘ปรนนิบตั ’ิ ของจงจิ่ง มุมปากเธอมีรอยยมิ้ ข้ึนมาอยา่ งไมร่ ู้ตวั เธอไดย้ นิ เสียงท่ีจงจ่ิงหา้ วไปอาบน้าํ ในหอ้ งน้าํ เธอคอ่ ยๆนอนหลบั ก่อนจะเขา้ สู่ความฝัน เธอ รู้สึกไดว้ า่ ฟกุ ของขา้ งหลงั ไดย้ บุ ตวั ลงไป ไม่นานแขนท่ีแขง็ แรงขา้ งนึงก็ไดโ้ อบกอดมาท่ีเธอ ทรวงอกที่กาํ ยาํ เร่าร้อนแนบชิดอยกู่ บั แผน่ หลงั เธอ ระยะประชิดกนั เกินไป เธอสามารถไดก้ ล่ิน หอมสดช่ืนของครีมอาบน้าํ บนตวั เขาอยา่ งชดั เจน เธอไดน้ อนหลบั ไปท่ามกลางบรรยากาศแบบน้ี ตอนเชา้ ต่ืนคอ่ นขา้ งสาย ตื่นมาก็เกือบจะ9โมง แลว้ เม่ือคืนเธอนอนดึก ตอนเชา้ เลยลุกไม่ไหว ปกติเวลาน้ีจงจ่ิงหา้ วจะไปท่ีบริษทั แลว้ แตว่ นั น้ีเขายงั ไม่ไดไ้ ป เธอลุกมานงั่ แลว้ ถามวา่ “วนั น้ี คุณไมต่ อ้ งเขา้ บริษทั เหรอคะ?” จวจ่ิงหา้ วยนื อยหู่ นา้ กระจก กาํ ลงั ผกู เนคไทอยู่ แต่ไดเ้ จียดเวลามองมาท่ีเธอแวบ๊ นึง “ทางโนม้ จดั เตรียมเสร็จแลว้ ฉินยาสามารถไปไดว้ นั น้ีเลย” หลินซินเหยยี นลงมาจากเตียง และกระโจนมาท่ีขา้ งหลงั เขา กอดเขาจากดา้ นหลงั และเอา ใบหนา้ แนบกบั แผน่ หลงั ของเขา “ขอบคุณนะคะ” จงจ่ิงหา้ วมองไปดา้ นหนา้ คอยจดั ระเบียบเนคไทต่อพร้อมถามวา่ “คุณจะขอบคุณผมยงั ไง?”

หลินซินเหยยี นเดินมาตรงหนา้ เขา แลว้ ยน่ื มือช่วยเขาจดั ระเบียบเนคไท“ต่อไป เรื่องแบบน้ี มอบใหฉ้ นั จดั การเองค่ะ” เธอคือดีไซนเนอร์อยแู่ ลว้ เร่ืองแบบน้ี เป็ นเรื่องท่ีง่ายอยา่ งกบั ปอกกลว้ ยเขา้ ปาก ผกู เนคไทเสร็จ และติดกระดุมเส้ือสูท เธอลบู คอเส้ือใหเ้ รียบ และพึงพอใจกบั ผลงานตวั เองมาก เธอถอยหลงั มาช่ืนชมหน่ึงกา้ ว เขาตวั ผอมสูง เอวของเขาบางมาก ไมม่ ีไขมนั สะสมเลย เม่ือสอด รับกบั ทรวดทรงกาํ ยาํ ของบ้นั ทา้ ย สมดุลและสง่าผา่ เผย แสงไฟบนฟ้ าเพดานที่แกวง่ ไปมา เช่ือมเป็ นเสน้ เดียวกนั กบั รูปร่างสง่าผา่ เผยของจงจ่ิงหา้ ว สูงส่ง ไมผ่ กู พนั กบั ใคร ตน้ ทุนใหญท่ ่ีเขาลอ่ ใจผหู้ ญิงก็คือเงินทองกบั หนา้ ตา ตอ้ งยอมรับเลยวา่ ผชู้ ายที่ประสบความสาํ เร็จ และมีใบหนา้ ที่หลอ่ เหลาช่างมีเสน่ห์จริงๆ จงจ่ิงหา้ วดีอกดีใจกบั คาํ ช่ืนชมของเธอ เขาถามดว้ ยรอยยมิ้ “พอใจในตวั ผมหรือเปลา่ ?” หลินซินเหยยี นแกลง้ ทาํ เป็ นเคร่งขรึมสุดๆ เธอพยกั หนา้ อยา่ งจริงจงั “กพ็ อใชไ้ ดค้ ่ะ” “พอใชไ้ ด?้ ” ทาํ ไมฟังแลว้ เหมือนยงั ไม่พอใจ? หลินซินเหยยี นกอดคอเขาไว้ และแหงนหนา้ จูบคางของเขา“ฉนั ชอบมากค่ะ” เธอจะปฏิเสธกไ็ มไ่ ด้ เธอชอบผชู้ ายคนน้ีเขา้ จริงๆแลว้ จงจ่ิงหา้ วยมิ้ พร้อมโอบเอวเพรียวบางของเธอ “คุณไมเ่ ปล่ียนเส้ือผา้ เหรอ?” หลินซินเหยยี นรีบพยกั หนา้ เร่ืองของฉินยาสาํ คญั

เธอพดู คาํ วา่ รอฉนั คาํ นึง ก็ไดถ้ ือเส้ือผา้ พงุ่ เขา้ ไปในหอ้ งน้าํ หลงั จากอาบน้าํ แต่งตวั เสร็จ เธอถึง เดินออกมา จงจ่ิงหา้ วจดั เตรียมเรียบร้อยหมดแลว้ ตอนน้ีแค่ส่งฉินยาข้ึนเครื่องก็โอเคแลว้ ในโรงพยาบาล จงจิ่งหา้ วไดร้ ับสายจากทางโนน้ ก็ใหก้ วนจิ้งไปจดั การเรื่องของฉินยาที่ โรงพยาบาลเลย พอพวกเขามาถึง กวนจิ้งก็จดั เตรียมเรียบร้อยแลว้ ฉินยามีบุคลากรทางการแพทยข์ องทางโรงพยาบาลคอยประกบอยู่ หลงั จากส่งไปถึงทางโนน้ พวกเขาคอ่ ยกลบั มา รถ เปลยกคนไข้ บุคลากรคอยติดตามจดั เตรียมเรียบร้อยทุกอยา่ ง พวกเขาเขา้ มาป๊ ุบ กวนจิ้งก็ได้ เดินมาถาม “จดั เตรียมเรียบร้อยหมดแลว้ ครับ เดินทางไปท่ีสนามบินไดท้ ุกเม่ือเลยครับ” หลินซินเหยยี นถาม “ไฟลทบ์ ินกี่โมง” “เหมาลาํ เครื่องบิน เวลากาํ หนดเองไดค้ รับ” กวนจิ้งตอบ หลินซินเหยยี นอา้ ปาก แตก่ ลบั พดู ไมอ่ อกในชวั่ ขณะ “จดั เตรียมเสร็จกไ็ ปเถอะ” เรื่องรักษาฉินยาจะรอชา้ ไมไ่ ด้ กวนจิ้งบอกวา่ โอเคครับ ต้งั แต่หลินซินเหยยี นมาถึงโรงพยาบาล จนถึงส่งฉินยามาสนามบิน กใ็ ชเ้ วลาแค่คร่ึงชว่ั โมง เท่าน้นั ฉินยานอนอยบู่ นเปล มีคนคอยยกอยู่ ขา้ งกายมีหมอติดตามอยู่ หลินซินเหยยี นส่งเธอถึงจุดข้ึน เคร่ือง “พ่ีวา่ งแลว้ จะไปเยย่ี มเธอนะ” ฉินยาตอบวา่ โอเค เธอไมไ่ ดพ้ ดู คาํ พดู ซาบซ้ึงใจ เพราะเธอรู้สึกคาํ วา่ ขอบคุณ ไมส่ ามารถเผย ความรู้สึกในใจของตวั เองออกมาได้

“พกั ฟ้ื นดีๆนะ ทุกอยา่ งจะตอ้ งดีข้ึนแน่นอน” หลินซินเหยยี นกมุ มือเธอเบาๆ “พี่รอเธอกลบั มา ช่วยพีบ่ ริหารร้านเส้ือผา้ นะ” “อืม” ฉินยาตอบ ในดวงตาเธอมีน้าํ ตาคลอ ฉินยาถกู ยกข้ึนเคร่ือง ไม่นาน หลินซินเหยยี นกเ็ ห็นเคร่ืองบินๆข้ึนสู่น่านฟ้ า มุมท่ีไมเ่ ด่นของหอ้ งโถงสนามบิน มีผชู้ ายยนื อยสู่ องคน คนนึงสีหนา้ เคร่งขรึม คนนึงสีหนา้ เศร้าโศก ถา้ ไมใ่ ช่เสิ่นเผยซวนดึงตวั เองไว้ ซูจา้ นกจ็ ะพงุ่ มาแลว้ เขามองดูฉินยาจากไป โดยท่ีตวั เองไมม่ ีกาํ ลงั เพียงพอที่จะช่วยเหลืออะไรได้ ไมม่ ีความทุกขท์ รมานแบบไหน ที่จะสามารถบรรยายอารมณ์ของเขา เขารู้ รู้วา่ ไม่ปรากฏโตวั จะดีตอ่ อารมณ์และจิตใจของฉินยาที่สุด แตว่ า่ ตวั เขาเองกลบั เตม็ ไปดว้ ยความเสียใจ ต้งั แต่เธอถูกช่วยออกมา เขาไดม้ องหนา้ เธอแค่แวบ๊ เดียว แถมยงั เป็ นตอนที่เธอหมดสติอยู่ ตอ่ มา พอฟ้ื นข้ึนมา แมแ้ ต่โอกาสท่ีเขาจะพดู กบั เธอสกั คาํ กย็ งั ไม่มี ฉินยาไมย่ อมเจอหนา้ เขา ทนั ใดน้นั เขาพงุ่ ไปท่ีตรงหนา้ หลินซินเหยยี น ฉินยาไปแลว้ เส่ินเผยซวนกไ็ ดผ้ อ่ นคลายความระมดั ระวงั ลง คิดไม่ถึงเลยวา่ เขาจะวงิ่ ออกไป กะทนั หนั

เขากลวั ซูจา้ นจะพดู อะไรเลยเถิดกบั หลินซินเหยยี นเพราะการจากไปของฉินยา จึงรีบวงิ่ ตามไป “ซูจา้ น!” ตอนที่ 363 ช่วยอะไรฉันหน่อย ซูจา้ นไม่ไดว้ วู่ าม เขาไม่ไดจ้ ะไปเคน้ ถามอะไร แค่อยากไปถามหลินซินเหยยี นวา่ ฉินยาไปท่ี ไหน เมื่อไหร่ถึงจะสามารถฟ้ื นตวั ดีข้ึน แบบน้ีเขาจะไดม้ ีการเตรียมใจไว้ ต้งั แตเ่ มื่อวานจนถึงตอนน้ี เส่ินเผยซวนคอยอยเู่ ป็ นเพอ่ื นเขาตลอด เขาคิดไดแ้ ลว้ เขาอยากไถโ่ ทษกด็ ี สาํ นึกผดิ กด็ ี ยงั ไงกต็ อ้ งรอใหร้ ่างกายของฉินยาฟ้ื นฟกู ่อน ถา้ เขาดึงดนั จะใหฉ้ ินยาใหอ้ ภยั เขาตอนน้ี มีแค่จะเพิม่ เร่ืองปวดหวั ใหเ้ ธอ กระทบกบั การฟ้ื นตวั ของ เธอ ตอนน้ีความตอ้ งการหน่ึงเดียวของเขาก็คือฉินยาสามารถฟ้ื นฟรู ่างกายและหนา้ ตา “ฉนั มีสติดี” ซูจา้ นยมิ้ ขม่ ขื่นทีนึง เขามองเสิ่นเผยซวนท่ีวง่ิ ตามมาท่ีตรงหนา้ เขา ฝ่ ามือหลน่ อยทู่ ี่ ไหล่เขาอยา่ งแรง ไม่มีคาํ พดู อะไรท่ีมากกวา่ ผชู้ ายกบั ผชู้ ายแค่มองตากนั กร็ ู้ใจแลว้ เสิ่นเผยซวนกก็ มุ มือเขาไวแ้ ละพดู ปลอบใจ “นายสามารถคิดได้ ฉนั กว็ างใจแลว้ ” หลายวนั น้ีซูจา้ นทาํ ใหค้ นเป็ นห่วงจริงๆ ตอนน้ีสามารถคิดไดเ้ ขากว็ างใจแลว้ “พีส่ ะใภ”้ เสียงของซูจา้ นคอ่ นขา้ งต่าํ อยตู่ รงหนา้ หลินซินเหยยี นแลว้ เขารู้สึกละอายใจ หลินซินเหยยี นดูหนา้ ตาเขากร็ ู้วา่ เขาน่าจะคิดไดแ้ ลว้ จึงไดพ้ ดู วา่ “นายวางใจเถอะ หลงั จากเธอ หายดีแลว้ ฉนั จะบอกนายแน่นอนวา่ เธออยไู่ หน” ซูจา้ นพยกั หนา้ บอกวา่ โอเค เขาเรียกหลินซินเหยยี นวา่ พ่สี ะใภอ้ ยา่ งจริงจงั “ง้นั ก็รบกวนพี่สะใภ้ แลว้ นะครับ”

“วางใจได้ ฉนั จะดูแลเธอใหด้ ีเลย” หลินซินเหยยี นรู้วา่ ซูจา้ นคิดไดแ้ ลว้ ก็ไดป้ ลอบใจเขาไปไม่ นอ้ ยเลย “ช่วงน้ีกป็ รับสภาพจิตใจตวั เองใหด้ ีๆ” หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งมีความหมายลึกซ้ึง ซูจา้ นเขา้ ใจความหมายของหลินซินเหยยี น จึงไดบ้ อกวา่ ทราบแลว้ “หลิวเฟยเฟยเป็ นรักแรก ของผม จู่ๆเธอโผล่มากะทนั หนั จิตใจผมวา้ วนุ้ ไปหมด ถึงไดท้ าํ ใหเ้ ธอมีช่องโหวฉ่ วยโอกาสไป ทาํ ร้ายฉินยา ผมรู้วา่ ท้งั หมดน้ีผมก่อข้ึนมาเอง รอใหเ้ ธอหายดีแลว้ ผมจะสาํ นึกผิดกบั เธอ แน่นอนครับ” หลินซินเหยยี นไม่อยากกา้ วก่ายเร่ืองความรักของพวกเขา ความรักเป็ นเรื่องของคนสองคน คนนอกไดแ้ ค่แนะนาํ ไมส่ ามารถทาํ การตดั สินใจใดๆได้ “รอเธอหายแลว้ พวกนายค่อยคุยกนั เองดีกวา่ ” หลินซินเหยยี นพดู “ไปเถอะ” เธออยากกลบั ไปท่ีร้าน จงจิ่งหา้ วก็ควรกลบั บริษทั แลว้ เดินออกมาจากสนามบิน จงจ่ิงหา้ วเปิ ดประตรู ถ และใหห้ ลินซินเหยยี นข้ึนรถ“ไปบริษทั ม้ยั ?” หลินซินเหยยี นนง่ั เขา้ ไปในรถ ตอนท่ีคาดเขม็ ขดั นิรภยั ไดพ้ ดู วา่ “ไม่ไปค่ะ ฉนั จะไปที่ร้าน” เดิมทีเธออยากใชผ้ า้ ไหมกวางตงุ้ มาเป็ นประเดน็ แต่วา่ เพราะเรื่องของเหวนิ ชิง เธอจึงตอ้ งวาง ลงชวั่ คราว ธุรกิจของร้านไดแ้ ค่พอประคบั ประคองไปได้ ตอนน้ีเธอตอ้ งการผลงานท่ีสะดุดตาชิ้นนึง ให้ LEOในเมืองBกลบั คืนสู่สายตาของผคู้ น ต้งั แตเ่ ปิ ดร้านมา เกิดเรื่องข้ึนกบั ตวั เธอมากมาย ไม่ไดบ้ ริหารดีๆ ถา้ เธอไมค่ ิดหาวธิ ีกอบกคู้ ืนมา เกรงวา่ จะกระทบกบั ชื่อเสียงของLEO รถไดจ้ อดอยทู่ ่ีหนา้ ร้าน ตอนท่ีหลินซินเหยยี นเปิ ดประตูลงจากรถ มือถือของจงจิ่งหา้ วดงั ข้ึน

เธอหนั หนา้ ไปคุยกบั เขา “คุณรับโทรศพั ทเ์ ลยค่ะ ฉนั เขา้ ร้านแลว้ นะ” บนจอมือถือโชวเ์ บอร์ของตระกลู เหวนิ ปกติก็มีแค่เหวนิ ชิงที่โทรหาเขา เขามองหนา้ หลินซินเห ยยี น “คืนน้ีเลิกงานผมมารับคุณนะ” หลินซินเหยยี นตอบโอเคดว้ ยรอยยมิ้ จากน้นั ไดห้ นั หลงั เดินเขา้ ไปในร้าน จงจ่ิงหา้ วรับสาย แตส่ ายตากลบั คอยจอ้ งร่างเงาเพรียวบางที่เดินเขา้ ไปในร้าน “จิ่งหา้ ว นายวา่ งช่วยอะไรลุงหน่อยม้ยั ?” เสียงของเหวนิ ชิงกอ้ งมา เหวนิ ชิงไมค่ ่อยใหจ้ งจ่ิงหา้ วช่วยเขาทาํ อะไรเลย น่ีเป็ นการเปิ ดปากขอใหช้ ่วยคร้ังแรก จงจิ่งหา้ ว ยอ่ มไมป่ ฏิเสธอยแู่ ลว้ “คุณลงุ วา่ มาเลยครับ” “นายช่วยลงุ ไปเอาของอยา่ งนึงที่โรงแรมต้ีเหา หอ้ ง808หน่อย นายแคแ่ จง้ ชื่อลงุ ใหค้ นที่อยใู่ น หอ้ ง เธอก็รู้แลว้ วา่ ของอะไร” วา่ ไปแลว้ กบ็ งั เอิญ โรงแรมต้ีเหากอ็ ยถู่ นนเสน้ ท่ีเขากลบั บริษทั น่ีเอง ปกติเรื่องแบบน้ี เขาจะให้ กวนจิ้งไปช่วยเขาเอา เพราะเป็ นทางผา่ น เขากเ็ ลยไปเอาเอง พอมาถึงโรงแรมเขาไดห้ าหอ้ ง808เจอ แลว้ กดกริ่งประตู ไม่นาน ประตหู อ้ งไดเ้ ปิ ดออก ตอนที่ 364 ตรวจสอบเหวนิ ชิง

หนา้ หอ้ งมีหญิงสาวหนา้ ตาสวยงามยนื อยคู่ นนึง เธอเห็นจงจิ่งหา้ วแลว้ ไมร่ ู้สึกท่ึงเลยสกั นิด เหมือนกบั รู้วา่ คนที่มาคือเขา ถา้ ไม่ใช่เขาสิถึงแปลก “คุณมาเอาของใช่ม้ยั คะ?” ผหู้ ญิงถามดว้ ยรอยยมิ้ ภายใตแ้ สงไฟสาดส่อง ใบหนา้ ผหู้ ญิงงดงามขาวผอ่ งดงั่ หยกน้าํ งาม เวลาพดู จาดวงตาท้งั คูส่ วา่ ง ดง่ั ดวงจนั ทร์ สวยหยาดเยมิ้ สวยจนไมม่ ีอะไรมาเทียบได้ แตอ่ ยใู่ นสายตาจงจิ่งหา้ ว ไมม่ ีอะไรที่โดดเด่นมากเป็ นพเิ ศษ กแ็ คผ่ หู้ ญิงคนนึงเท่าน้นั กบั ผหู้ ญิงที่หนา้ ตาสวยงามอยา่ งน้ีคนนึง สีหนา้ เชาไม่หวนั่ ไหวเลยสกั เลย แมแ้ ต่น้าํ เสียงกเ็ ยน็ ชา ห่างเหินมาก “อืม” ผหู้ ญิงหลีกทางใหด้ ว้ ยรอยยมิ้ “เขา้ มาขา้ งในเลยคะ่ ” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้วเลก็ นอ้ ย ในใจเกิดความสงสยั เขาไม่เคยเห็นผหู้ ญิงคนน้ีโผลท่ ี่ขา้ งกายเหวนิ ชิงมาก่อนเลย อีกอยา่ ง เหวนิ ชิงเอาของมาฝากไวก้ บั ผหู้ ญิงท่ียงั เยาวว์ ยั ขนาดน้ีไดย้ งั ไง? “พอ่ ฉนั กบั ลุงเหวนิ เป็ นเพ่ือนเก่าแก่มานานหลายปี เอกสารการฝึ กซอ้ มของบุคลากรเพิง่ เล่ือน ข้นั ที่ค่อนขา้ งโดดเด่นอยทู่ ี่พอ่ ฉนั ลงุ เหวนิ จะดู แตว่ า่ พอ่ ของฉนั ไมว่ า่ ง ก็เลยใหฉ้ นั มาที่นี่ ค่ะ……” ผหู้ ญิงไดอ้ ธิบาย “ฉนั ช่ือเฉินชือหาน ถา้ คุณมีขอ้ ขอ้ งใจก็โทรถามลุงเหวนิ ดีกวา่ คะ่ ” เฉินชือหานพดู ไดช้ ดั เจนขนาดน้ี จงจ่ิงหา้ วกลบั ไม่สะดวกท่ีจะพดู อะไรแลว้ เขากา้ วเทา้ เดินเขา้ มา เฉินชือหานปิ ดประตู และหนั ไปหยบิ เอกสารบนโตะ๊ ยน่ื ใหก้ บั เขา

ตอนท่ีจงจิ่งหา้ วรับเอกสาร เฉินชือหานไมไ่ ดป้ ล่อยมือ เธอมองจงจ่ิงหา้ ว “คุณไมแ่ ปลกใจเหรอคะวา่ ทาํ ไมลุงเหวนิ ถึงไดใ้ หฉ้ นั มาส่งเอกสารใหค้ ุณ? คุณลองคิดดู ระดบั ของพอ่ ฉนั กบั ลงุ เหวนิ ขา้ งกายมีอารักขาอยู่ อีกอยา่ งอยหู่ น่วยงานเดียวกนั ไม่จาํ เป็ นตอ้ งทาํ ใหเ้ ป็ นเร่ืองยงุ่ ยากเลยดว้ ยซ้าํ ใชฉ้ นั กบั คุณเจอหนา้ กนั มาส่งมอบเอกสารฉบบั น้ี” จงจิ่งหา้ วสงบเยอื กเยน็ ความขอ้ งใจต้งั แต่แรกของเขาก็อยทู่ ี่ตรงน้ีแหละ“อ๋อ? คุณรู้?” “ฉนั กต็ อ้ งรู้อยแู่ ลว้ คะ่ ก่อนที่พอ่ จะใหฉ้ นั มา ฉนั ไดย้ นิ พวกท่านคุยสายกนั ค่ะ” เฉินชือหานนง่ั ลงที่โซฟาอยา่ งชิวๆ เธอรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วสนใจท่ีจะฟังเธอพดู ต่อแน่นอน จวจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย เขาไมไ่ ดอ้ ยากรู้วา่ พวกท่านคุยอะไรกนั เขาอยากรู้แคว่ า่ เหวนิ ชิงทาํ แบบน้ีทาํ ไม รอยยมิ้ เธอเบิกบานเหมือนดอกไม้ “คุณอยากใหฉ้ นั บอกคุณม้ยั คะ?” เห็นไดช้ ดั วา่ เธอไม่อยากพดู แตโ่ ดยดี จงจ่ิงหา้ วเป็ นคนท่ีเยอ่ หยงิ่ มากแค่ไหน มีหรือที่จะปล่อยใหผ้ หู้ ญิงคนนึงมาควบคุม? เขาชายตามองเธออยา่ งเรียบเฉยแวบ๊ นึง ก็ไดเ้ ดินออกไปจากหอ้ ง ผหู้ ญิงคิดไมถ่ ึงวา่ เขาจะไมต่ ๊ือถามเลย พอเธอลุกข้ึนเดินมา จวจิ่งหา้ วก็ไดข้ ้ึนลิฟตไ์ ปแลว้ เธอยนื อยหู่ นา้ หอ้ ง จู่ๆไดห้ วั เราะข้ึนมา “สมกบั เป็ นจงจิ่งหา้ วจริงๆ” เป็ นมหาเศรษฐีท่ีหนุ่มและไฟแรงท่ีสุด ไมเ่ พียงมีเงินทองท่ีนบั ไม่ถว้ น ยงิ่ มีใบหนา้ ที่เพยี งพอให้ ผหู้ ญิงมากมายหลงใหลเหมือนตอ้ งมนตส์ ะกด

เธอชกั จะต้งั ตารอแลว้ วา่ ต่อจากน้ีพอ่ ของเธอกบั เหวนิ ชิงจะจบั คู่เธอกบั จงจิ่งหา้ วยงั ไง ก่อนหนา้ น้ีเธอรู้แค่วา่ จงจ่ิงหา้ วรวยมากและหนา้ ตาดี วนั น้ีพอป๊ ุบเห็น ท่ีแทบ้ นตวั ของคนที่ ครอบครองส่ิงเหล่าน้ี จะเผยความมน่ั ใจและความหนกั แน่นที่แทรกซึมอยใู่ นจิตวญิ ญาณออกมา อยา่ งเป็ นธรรมชาติ ช่างดึงดูดคนอะไรปานน้นั จงจ่ิงหา้ วข้ึนรถ เอาของกลบั บริษทั คาํ พดู ของเฉินชือหานไดท้ ิ้งเครื่องหมายคาํ ถามอยใู่ นใจของ เขา การกระทาํ วนั น้ีของเหวนิ ชิงแปลกประหลาดจริงๆ รถไดจ้ อดที่โรงรถของใตต้ ึกบริษทั ตอนที่เขาลงจากรถ เห็นซองเอกสารโดยท่ีไม่ไดต้ ้งั ใจ เลย ถือโอกาสเอาลงมาแลว้ เดินเขา้ ลิฟตไ์ ป “ดิ๊ง”เสียงนึง ลิฟตไ์ ดเ้ ปิ ดออก เขาออกมาจากลิฟต์ ตอนที่เดินผา่ นเคานเ์ ตอร์ของเลขา ไดส้ งั่ การวา่ “ใหก้ วนจิ้งมาหาผมที่ ออฟฟิ ศ” พอพดู จบเขาไดผ้ ลกั ประตูของออฟฟิ ศเดินเขา้ ไป จากน้นั ไดเ้ อาซองเอกสารวางไวบ้ นโตะ๊ และ ดึงเนคไทออก ขณะน้ีกวนจิ้งไดเ้ ดินเขา้ มาพอดี เขาช้ีเอกสารบนโตะ๊ ใหเ้ ขาส่งไปใหเ้ หวนิ ชิง กวนจิ้งบอกวา่ โอเค ตอนที่กวนจิ้งถือเอกสารเดินมาถึงหนา้ หอ้ ง จงจิ่งหา้ วไดเ้ รียกเขาไว้“เดี๋ยว” กวนจิ้งหยดุ ฝี เทา้ ยนื อยทู่ ี่หนา้ หอ้ ง และมองหนา้ จงจิ่งหา้ ว รอคาํ พดู ถดั ไปของเขา จงจ่ิงหา้ วพึมพาํ ไปครู่นึง “นายไปตรวจสอบดูวา่ ช่วงน้ีตระกลู เหวนิ มีอะไรผดิ สงั เกตหรือเปล่า” กวนจิ้งรู้ความสมั พนั ธ์ของจงจิ่งหา้ วกบั ทางโนน้ อยู่

ทาํ ไมจู่ๆจะตรวจสอบตระกลู เหวนิ ? กวนจิ้งถามหยงั่ เชิงอยา่ งระมดั ระวงั “ตรวจสอบเหวนิ ชิงเหรอครับ?” จงจ่ิงหา้ วยกมือปลดกระดุมของแขนเส้ือ “ฉนั พดู ไม่ชดั เจนพอ? หรือวา่ นายอยากรู้อะไร?” “เปลา่ ครับๆ” กวนจิ้งฝื นยมิ้ แลว้ รีบไปจากออฟฟิ ศ กวนจิ้งปิ ดประตอู อฟฟิ ศแลว้ ยนื อยหู่ นา้ หอ้ ง มองดูเอกสารในมือแวบ๊ นึง และเงยหนา้ มองประตู ที่ปิ ดสนิทแลว้ ทาํ ไมเขาพบวา่ จงจ่ิงหา้ วของวนั น้ีเหมือนจะอารมณ์ไมค่ อ่ ยดี เขายกั ไหล่ทีนึง เรื่องพวกน้ีไมใ่ ช่สิ่งที่เขาควรจะกงั วล รีบทาํ เรื่องที่จงจ่ิงหา้ วมอบหมายใหเ้ สร็จ โดยเร็วดีกวา่ เขาโทรศพั ทไ์ ปดว้ ย และถือเอกสารเดินเขา้ ลิฟตไ์ ปดว้ ย อีกฝ่ังนึง หลินซินเหยยี นมาถึงในร้าน กไ็ ดเ้ รียกบุคลากรท้งั หมดในร้านมาเปิ ดประชุม เธอออกแบบเส้ือผา้ ที่โดเด่นออกมากไ็ มม่ ีประโยชน์ วา่ กนั วา่ ของดีก็กลวั คนจะตามเสาะหาไม่ เจอ จะตอ้ งมีคนที่มีช่ือเสียงใส่ ถึงมีผลของการโฆษณา ไอรอนเอามือทา้ วคาง รู้สึกเร่ืองน้ีง่ายมาก “ฉนั รู้สึกประธานจงเหมาะสมมากเลย” คนมีช่ือเสียง หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ เส้ือผา้ ของจงจิ่งหา้ วลว้ นเป็ นทางการมาก อีกอยา่ ง ใหเ้ ขาเท่ียวพดู กบั คนอื่นไปทว่ั วา่ เส้ือผา้ ที่ตวั เองใส่สง่ั ตดั มาจากท่ีเธอง้นั เหรอ? พอคิดๆดูแลว้ ฐานะของเขาคือช่วยโฆษณาเส้ือผา้ น่ะเหรอ ตลกจะตายไป

อีกอยา่ ง เธอไมอ่ ยากพ่ึงจงจิ่งหา้ ว “ไม่ได”้ เธอปฏิเสธอยา่ งเฉียบขาด ไอรอนแซวเลน่ “หวงใช่ม้ยั ล่ะ” หลินซินเหยยี นหวั เราะ เธอก็ไม่ไดโ้ กรธ เธอพอใจกบั สถานะของตอนน้ีมาก และความสมั พนั ธ์ กบั จงจิ่งหา้ ว “คนที่สามารถทาํ ใหโ้ ฆษณาเกิดผลกต็ อ้ งเป็ นดาราท่ีกาํ ลงั โด่งดงั ในขณะน้ีอยแู่ ลว้ ” ไอรอนพดู หลินซินเหยยี นก็คิดแบบน้ีเหมือนกนั แตว่ า่ เธอไมอ่ ยากหาดาราหญิง ที่ผา่ นมาดีไซน์ของพวกเธอมุง่ เนน้ ไปที่ตลาดของผหู้ ญิงมาโดยตลอด นอ้ ยมากที่จะออกแบบ เส้ือผา้ ผชู้ าย คร้ังน้ี เธออยากบุกเบิกเส้ือผา้ ผชู้ าย “หล่ีจา้ นหนุ่มนอ้ ยท่ีกาํ ลงั โด่งดงั อยใู่ นขณะน้ี แตว่ า่ ค่าพรีเซ็นเตอร์คา่ ออกงานของเขากไ็ ม่ต่าํ เลย” ไอรอนพดู ปกติหลินซินเหยยี นไม่ติดตามดาราเลยไม่รู้เรื่องพวกน้ี อีกอยา่ งดาราที่โด่งดงั อยใู่ นขณะน้ีกไ็ ม่ อาจถกู ใจเธอเสมอไป ขอแค่บุคลิกจะตอ้ งตรงตามตาํ แหน่งของเธอ จะเอาแค่บุคลิกท่ีสอดคลอ้ ง กบั ความตอ้ งการของเธอเท่าน้นั “ไอรอน เราสองคนดีไซน์คนละสองแบบ สุดทา้ ยตดั สินใจเลือกออกมาหน่ึงคอลเลคชนั่ ส่วน เร่ืองพรีเซ็นเตอร์ ฉนั มาเลือกเอง” ไอรอนบอก “โอเค” “ช่วงน้ีทุกคนอาจจะตอ้ งลาํ บากหน่อยนะ” ดีไซน์ออกมาบวกกบั ผลิต แถมคุณภาพยงั ตอ้ งผา่ น คงจะตอ้ งทาํ โอทีแน่นอน

ทุกคนไมม่ ีบ่นอะไรเลย ผลประโยชนใ์ นร้านดี รายไดข้ องพวกเขากจ็ ะสามารถกระเต้ืองข้ึนมา ดว้ ย เลยสมคั รใจท่ีจะทาํ โอทีอยแู่ ลว้ เสร็จสิ้นการประชุม หลินซินเหยยี นขงั ตวั เองอยใู่ นออฟฟิ ศ เธอมีความคิดต้งั นานแลว้ เพราะฉะน้นั เลยมีการเตรียมตวั ไวล้ ่วงหนา้ เธอไดว้ าดภาพดีไซน์ออกมาแลว้ ใบนึง ตอนน้ีเธอจะตอ้ งคดั เลือกดาราชายที่ตรงตามบุคลิกของ ในใจเธอ แน่นอนถา้ เอาดาราที่กาํ ลงั โด่งดงั อยใู่ นขณะน้ี คา่ ตวั ออกงานอีเวน้ ทส์ ูง ประสิทธิผลในการ โฆษณาก็สูงข้ึนเช่นกนั เธอคิดไดย้ าวไกล ดาราชายโฆษณาหลกั ๆคือจะบุกเบิกเส้ือผา้ ผชู้ าย แตแ่ ฟนคลบั ของดาราชาย ส่วนมากลว้ นเป็ นผหู้ ญิง แบบน้ีจะสามารถพาลกู คา้ ใหม่ๆมาเพิม่ จากเหตุน้ีได้ เธอเขา้ ไปคน้ หาขอ้ มลู ของดาราชายเหลา่ น้นั จากในเน็ต ไม่นึกเลยวา่ คนที่แสดงผลคนแรกจะ เป็ นหลี่จา้ นที่ไอรอนพดู ถึง ใบหนา้ หลอ่ เหลาของผชู้ าย โครงหนา้ เหมือนหนุ่มหลอ่ ท่ีล่าํ ลือกนั ในตาํ นานเทพเจา้ กรีกโบราณ เพอร์เฟคเหมือนNarcissus เขามีดวงตาคู่นึงท่ีลมุ่ ลึกและลึกลบั เหมือนทอ้ งฟ้ ายามค่าํ คืน หลินซินเหยยี นชกั จะเกิดความสนใจในตวั เขาข้ึนมาแลว้ จึงไดเ้ ร่ิมอา่ นดูประวตั ิส่วนตวั ของเขาข้ึนมา ตอนที่ 365 สามขี องฉัน จึงไดเ้ ร่ิมอา่ นประวตั ิส่วนตวั ของเขาข้ึนมา ช่ือภาษาจีน: หล่ีจา้ น

ช่ือภาษาองั กฤษ: SeanXiao เพศ: ชาย ส่วนสูง: 180เซินติเมตร น้าํ หนกั : 56กิโลกรัม ราศี: ตลุ ย์ หล่ีจา้ น เกิดวนั ท5ี่ ตลุ าคม 1992 สถานท่ีเกิดเมืองB เป็ นนกั ร้องและนกั แสดงชาย ปี 2015 เขา้ ร่วมรายการtalent show [Hello young ]ดว้ ยฐานะผเู้ ขา้ แขง่ ขนั และไดอ้ นั ดบั ท3่ี เดือนมีนาคม ปี 2016 แสดงซีรีส์ออนไลน์【คุณคือชีวติ ของฉนั 】 ปี 2017 หลี่จา้ นอาศยั ตวั ละครหานเทียนหยใู นเรื่อง【ไกลแค่ไหนคือคุณ】ที่แสดงพรสวรรค์ ของเขาออกมา วนั ท่ี28ตลุ า ปี 2018 【โอว้ ! ที่รัก】ท่ีเขาแสดงไดอ้ อกอากาศทางช่องทีวไี ลฟ์ มียอดววิ เกินหา้ ร้อยลา้ นคร้ังแลว้ เขาไดร้ ับความช่ืนชอบจากตวั เอกที่แสดงเป็ นหยเู ฉิงเจ๋อจากผคู้ นเป็ นอยา่ งมาก ละคร【โอว้ ! ที่รัก】ดอ้ วสานดว้ ยยอดยวิ หน่ึงหมื่นหา้ พนั ลา้ นยอดววิ หล่ีจา้ นก็ไดด้ งั เปร้ียง เพราะละครเร่ืองน้ี ไดก้ ลายเป็ นดาราชายที่มียอดววิ สูงสุดไมแ่ พใ้ ครๆ หลินซินเหยยี นเอามือทา้ วคาง หลี่จา้ นคนน้ีเป็ นหนุ่มนอ้ ยท่ีดงั สมชื่อจริงๆ อายยุ งั ไมถ่ ึง30เลยก็ โด่งดงั มากแลว้ ไม่วา่ ทาํ เรื่องอะไรก็ตอ้ งอยทู่ ่ีถูกชะตา เธอรู้สึกหลี่จา้ นคนน้ีตรงตามความตอ้ งการของเธอมาก

เธอไดต้ ดั สินใจ ณ ท่ีน้ีเลย ตดั สินใจจะไปหาเขา เธอลว้ งมือถือออกมาโทรหากวนจิ้ง เธอตอ้ งการใหก้ วนจิ้งช่วยเธอตรวจสอบตน้ สงั กดั ท่ีหล่ีจา้ น อยู่ ท่ีเหลือเธอคุยเอง เวลาน้ีกวนจิ้งเพิง่ ถึงหน่วยงาน ยงั ไมไ่ ดส้ ่งเอกสารใหเ้ หวนิ ชิงเลย ทนั ใดน้นั มือถือท่ีอยใู่ น กระเป๋ าดงั ข้ึน เขาลว้ งมือถือออกมารับสาย “กวนจิ้ง นายช่วยฉนั ตรวจสอบคนๆนึงหน่อย” กวนจิ้งอ้ึง จงจิ่งหา้ วเพ่งิ ใหเ้ ขาตรวจสอบเหวนิ ชิง ตอนน้ีหลินซินเหยยี นก็โทรหาเขาบอกใหเ้ ขา ตรวจสอบคน สองสามีภรรยาคูน่ ้ีน่ีปรึกษากนั มาเรียบร้อยแลว้ ใช่ม้ยั เนี่ย? “คุณอยากใหผ้ มตรวจสอบใครครับ?” กวนจิ้งถาม “ตน้ สงั กดั ที่หลี่จา้ นอย”ู่ หลินซินเหยยี นพดู กวนจิ้งชกั จะยงุ่ เหยงิ ไปโดยสิ้นเชิงแลว้ คนนึงจะตรวจสอบพอ่ คนนึงจะตรวจสอบลูก สองสามีภรรยาคูน่ ้ีช่างใจตรงกนั จริงๆ ชื่อเดิมของหลี่จา้ นคือเหวนิ เส่ียวจ้ี เป็ นลกู ชายของเหวนิ ชิงกบั หล่ีจิ้งหลงั จากเป็ นดาราแลว้ ได้ เปล่ียนช่ือมาเป็ นหล่ีจา้ น มีนอ้ ยคนที่รู้เร่ืองน้ี เพราะความสมั พนั ธ์ของจวจ่ิงหา้ วกวนจิ้งถึงไดร้ ู้เรื่องน้ี “เขาไม่มีตน้ สงั กดั ครับ” หล่ีจา้ นไม่ไดเ้ ซ็นสญั ญากบั ตน้ สงั กดั ขา้ งกายมีแค่ผจู้ ดั การส่วนตวั คนนึง

“คุณอยากหาเขาทาํ ไมเหรอครับ?” กวนจิ้งถาม หลินซินเหยยี นก็ไม่ไดป้ ิ ดบงั “ฉนั อยากใหเ้ ขามาเป็ นพรีเซ็นเตอร์ให้ นายสามารถหาวธิ ีติดตอ่ ของเขามาใหไ้ ดม้ ้ยั ?” เธอถาม กวนจิ้งตอบดว้ ยความแน่ใจ “ไดค้ รับ” ก๊อกๆ— ประตขู องทางฝั่งหลินซินเหยยี นถูกเคาะดงั ข้ึน ตามมาดว้ ยพนกั งานตอ้ นรับของช้นั ล่างผลกั ประตอู อกและยนื อยหู่ นา้ หอ้ ง “ใตต้ ึกมีคนหาคุณคะ่ ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ พร้อมบอกวา่ รู้แลว้ เธอพดู กบั กวนจิ้งท่ีอยใู่ นสาย “นายหาวธิ ีติดตอ่ ได้ แลว้ ส่งมาใหฉ้ นั นะ ตอนน้ีฉนั มีธุระตอ่ วางสายก่อนแลว้ ” หลินซินเหยยี นพดู จบไดว้ างมือถือลง แลว้ ลุกข้ึนถามวา่ “เขาไดบ้ อกหรือเปลา่ วา่ เป็ นใคร?” “ไม่ไดบ้ อกคะ่ แต่เขานง่ั รถเขน็ ค่ะ” สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นชะงกั ไว้ นง่ั รถเขน็ ในบรรดาคนท่ีเธอรู้จกั หาคนท่ีนง่ั รถเขน็ คนที่ สองไมเ่ จอเลย ไม่มีใครนอกเหนือจากไป๋ ยนิ่ หนิง หลินซินใหพ้ นกั งานตอ้ นรับเอาน้าํ ไปเสิร์ฟที่หอ้ งรับแขกสองแกว้ จากน้นั ไดเ้ ดินลงไป ไป๋ ยน่ิ หนิงนงั่ อยบู่ นรถเขน็ หนั หลงั ใหก้ บั บนั ได เหมือนเขาจะไดย้ นิ เสียงฝี เทา้ พอหมุนรถเขน็ มาก็เห็นหลินซินเหยยี นที่เดินลงมาจากช้นั บน

หลินซินเหยยี นก็ไดม้ องเห็นใบหนา้ ของเขาชดั เจน ดา้ นขวาของหนา้ ผากติดผา้ ก๊อซไว้ ใตต้ ามี รอยเขียวช้าํ ในใจเธอรู้ดีวา่ เรื่องมนั เป็ นมายงั ไง ก็เลยไมไ่ ดถ้ าม เธอเดินลงมาจากบนั ได ไป๋ ยน่ิ หนิงมองหนา้ เธอ แววตามีความผดิ หวงั ซ่อนอยู่ “คุณไม่เป็ นห่วงผมหน่อยเลยเหรอวา่ ไดร้ ับบาดเจบ็ ยงั ไง?” เขาผดิ หวงั ที่หลินซินเหยยี นเอาเรื่องท่ีเหวนิ ชิงเกิดอบุ ตั ิเหตุทางรถยนตไ์ ปบอกกบั จงจ่ิงหา้ ว ถา้ หลินซินเหยยี นไม่พดู เขามนั่ ใจวา่ จงจ่ิงหา้ วไมม่ ีทางรู้ไวขนาดน้ีหรอกวา่ เขาเป็ นคนทาํ ท้งั สองรู้ดีแก่ใจ หลินซินเหยยี นแกลง้ ทาํ เป็ นไมเ่ ขา้ ใจ แคถ่ ามเขาวา่ อาการบาดเจ็บรุนแรงม้ยั “ไมถ่ ึงข้นั ตายครับ” ไป๋ ยน่ิ หนิงพดู อยา่ งเรียบเฉย หลินซินเหยยี นฟังออกวา่ เขาโกรธ ถอนหายใจเบาๆทีนึง เธอเคยเตือนต้งั นานแลว้ วา่ ใหเ้ ขาจากไป แต่เขาดนั จะอยทู่ ี่น่ีต่อเอง หลินซินเหยยี นไปนง่ั ที่โซฟา พนกั งานตอ้ นรับไดย้ กน้าํ มาเสิร์ฟสองแกว้ เธอยกข้ึนมาแกว้ นึง อีกแกว้ ผลกั ไปท่ีตรงหนา้ ของไป๋ ยนิ่ หนิง “ดื่มน้าํ ดบั ไฟหน่อยค่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงไมไ่ ดย้ กแกว้ ข้ึนมา แต่ไดม้ องหนา้ หลินซินเหยยี นอยา่ งจริงจงั “บอกผมไดม้ ้ยั วา่ คุณ เป็ นคนไปพดู เอง หรือวา่ เขาพบเบาะแสอะไร คุณถึงจาํ ใจ……” “ฉนั เป็ นคนพดู เองค่ะ” หลินซินเหยยี นขดั จงั หวะเขา และมองหนา้ เขาอยา่ งจริงจงั “เขาเป็ นพอ่ ของลกู ฉนั และเป็ นสามีของฉนั ฉนั ไมค่ วรปิ ดบงั เขาค่ะ”

นี่เป็ นความในใจของเธอ ถึงแมต้ อนน้นั กล็ งั เลอยเู่ หมือนกนั แต่ท่ีมากกวา่ คือ เธออยากซ่ือสตั ย์ และจริงใจกบั จงจิ่งหา้ ว ไม่ปิ ดบงั อีกฝ่ าย ไม่โกหกอีกฝ่ าย เธอรู้สึความรักต่างก็ตอ้ งทุ่มเทกนั ท้งั สองฝ่ าย ถึงจะสามารถมี ผลลพั ธท์ ่ีดี ยง่ิ ไปกวา่ น้นั ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั จงจ่ิงหา้ วกค็ อ่ นขา้ งพเิ ศษ บางคร้ังเธอจะคิดวา่ ท่ีจงจ่ิงหา้ วอยากอยกู่ บั เธอเพราะลกู ท้งั สอง แต่วา่ ความรู้สึกลึกซ้ึงท่ีเขาเผย ออกมาก็ทาํ ใหเ้ ธอหลงใหล เธอชอบจงจ่ิงหา้ ว อยากใชช้ ีวติ สงบสุขกบั เขา ถา้ เป็ นไปได้ เธอยงั อยากมีลกู ใหเ้ ขาอีก แตแ่ ค่ร่างกาย…… ไป๋ ยน่ิ หนิงรู้สึกแน่นหนา้ อกและเจบ็ แปลบ๊ ๆ ที่จริงเขารู้ต้งั นานแลว้ แตก่ ็ยงั อดถามไม่ไดอ้ ยดู่ ี สุดทา้ ยก็จบดว้ ยความผดิ หวงั จริงๆดว้ ย เขายบั ย้งั ความขมขื่นใจไว้ ยมิ้ ขมข่ืนแลว้ พดู “คุณไมแ่ คร์ความเป็ นความตายของผมจริงเหรอ” “ฉนั รู้วา่ เขามีขอบเขตอยคู่ ่ะ” เธออยขู่ า้ งกายจงจิ่งหา้ วมานานขนาดน้ี รู้นิสยั ของเขาดี เขาไมใ่ ช่ คนววู่ าม แน่นอนวา่ ก็ไมใ่ ช่คนที่จะยอมเสียเปรียบ “ฮ่าๆ—”ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะเสียงดงั “คุณแน่ใจขนาดน้ีเลยเหรอครับ?” “ฉนั รู้จกั เขาดีค่ะ” แคค่ าํ พดู เดียวกท็ าํ เอาเขาพดู ไม่ออกอีกเลย เชื่อใจ เป็ นถอ้ ยคาํ ที่ล้าํ คา่ มาก โดยเฉพาะกบั สามีภรรยากนั

ไป๋ ยน่ิ หนิงเกบ็ อารมณ์ไว้ “ก็ไมร่ ู้วา่ ถา้ เขารู้คนที่เขาเคารพมาโดยตลอด ท่ีจริงคือศตั รูของเขา เขา จะมีสีหนา้ ยงั ไงนอ้ ” สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นเปล่ียนไปทนั ที เขาหมายความวา่ ยงั ไง? เขารู้แลว้ เหรอ? เร่ืองในอดีตถูกขจดั จนหมดเกล้ียง มีแค่ไมก่ ่ีคนเท่าน้นั ท่ีรู้ ไป๋ ยน่ิ หนิงไมม่ ีทางตรวจสอบเจอไว ขนาดน้ีหรอก เธอมองไป๋ ยนิ่ หนิงอยา่ งสงบนิ่ง “คุณหมายความวา่ ยงั ไงคะ? ฉนั ไมเ่ ขา้ ใจคุณกาํ ลงั พดู อะไรอย”ู่ ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ “คุณไม่รู้จริงเหรอครับ?” ตอนน้ีสิ่งที่เขาขาดกค็ ือหลกั ฐาน ความปรารถนาก่อนท่ีไป๋ หงเฟยจะตายคือใหเ้ ขาแตง่ งานกบั ลูกสาวของเฉิงยซู่ ่ิว นน่ั ก็แสดงวา่ เฉิงยซู่ ่ิวเคยผา่ นการมีบุตรมาก่อน แตว่ า่ ตอนน้ีมีปริศนาขอ้ นึง ลกู ท่ีเธอคลอดละ่ ? หลินซินเหยยี นวางแกว้ น้าํ ในมือลง ตอนที่เงยหนา้ ข้ึนมามองไป๋ ยน่ิ หนิง “ฉนั จะไปรู้ไดย้ งั ไง คะ?” สรุปก็คือ เธอไมย่ อมรับวา่ ตวั เองรู้ ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะ “ผมวา่ อีกไม่นานความจริงกจ็ ะกระจ่างเอง” เร่ืองท่ีเหวนิ ชิงใหค้ นไปตรวจสอบผา้ ไหมกวางตุง้ ที่ไป๋ เฉิง เขารู้ในเวลาแรกเลย เพราะยงั ไงซะ ไป๋ เฉิงคือถิ่นของเขา

เพราะฉะน้นั ตอนที่คนของเหวนิ ชิงกาํ ลงั ตรวจสอบเร่ืองผา้ ไหมกวางตุง้ เขายงั แกลง้ ปลอ่ ยข่าว ลือออกมาวา่ เฉิงยซู่ ่ิวเคยผา่ นการมีบุตรมาก่อน เหวนิ ชิงคือบุคคลท่ีอยใู่ นเหตุการณ์ ถา้ เขารู้เรื่องท่ีเฉิงยซู่ ่ิวเคยมีบุตร จะตอ้ งตรวจสอบเจาะลึก เขา้ ไปแน่นอน ถึงเวลา…… ตอนท่ี 366 แผนการของเหวนิ ชิง เขาจะคอยดูวา่ ความลบั น้ีจะถกู ปกปิ ดไดอ้ ีกนานเท่าไหร่ หลินซินเหยยี นหร่ีตาเลก็ นอ้ ย มิน่าล่ะคราวท่ีแลว้ ไปตระกลู เหวนิ หล่ีจิ้งถึงไดเ้ กบ็ ถว้ ยชามที่จง จิ่งหา้ วเคยใช้ ตอนน้ี เธอรู้วา่ ปัญหาเกิดจากตรงไหนแลว้ ท่ีแทไ้ ป๋ ยนิ่ หนิงคอยชกั ใยอยขู่ า้ งหลงั น่ีเอง “ที่แทค้ ือคุณนี่เอง!” เสียงของหลินซินเหยยี นเยน็ ชาลงอยา่ งเห็นไดช้ ดั คร้ังน้ี เธอเขา้ ใจผดิ แลว้ จริงๆ ที่เหวนิ ชิงสงสยั เพราะหลี่จิ้งไดย้ นิ บทสนทนาของเธอกบั เฉิงยซู่ ่ิว คนท่ีเหวนิ ชิงส่งไปตรวจสอบยงั ไมก่ ลบั มา เพราะฉะน้นั เรื่องน้ี วา่ ไปแลว้ ไม่มีความเก่ียวขอ้ งกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงเท่าไหร่ แตต่ อนน้ีหลินซินเหยยี นเขา้ ใจผิดแลว้ น่ีกไ็ ม่โทษที่หลินซินเหยยี นไมพ่ อใจหรอก ไป๋ ยน่ิ หนิงคอยคิดแต่อยากจะเปิ ดโปงความลบั ของ อดีต

“นี่มีประโยชนอ์ ะไรกบั คุณ?” หลินซินเหยยี นมองเขาอยา่ งเยน็ ชา สบตากบั สายตาเยน็ ชาของหลินซินเหยยี น ไป๋ ยนิ่ หนิงอ้ึงเลก็ นอ้ ย นี่เป็ นคร้ังแรกที่หลินซินเห ยยี นใชส้ ายตาแบบน้ีมองเขา แน่นหนา้ อกอยา่ งรุนแรง แต่ภายนอกเขาไม่ไดเ้ ผยออกมาเยอะ แค่พดู อยา่ งสงบจิตสงบใจ “คุณก็รู้ๆอยู่ ทาํ ไมยงั ตอ้ งมา ถามอีก?” ถา้ จงจ่ิงหา้ วเป็ นลกู ชายของเฉิงยซู่ ่ิว รู้วา่ ตอนน้นั เฉิงยซู่ ่ิวเคยถูกเหวนิ ชิงกกั ขงั หน่วงเหน่ียว ความสมั พนั ธข์ องจงจ่ิงหา้ วกบั เหวนิ ชิงจะตอ้ งแตกร้าวแน่นอน ถึงเวลา ไป๋ ยนิ่ หนิงค่อยคิดแกแ้ คน้ ใหไ้ ป๋ หงเฟย ไม่มีจงจิ่งหา้ วคอยขดั ขวาง แมก้ ระทงั่ ยงั อาจจะ ร่วมมือกบั ไป๋ ยน่ิ หนิงมาจดั การเหวนิ ชิงดว้ ยซ้าํ ความคิดน้ีของไป๋ ยน่ิ หนิง หลินซินเหยยี นเขา้ ใจดี ถึงจะเป็ นแบบน้ีกเ็ หอะ เขาก็ยงั เห็นแก่ตวั อยดู่ ี “อยากแกแ้ คน้ ก็อาศยั ความสามารถของตวั เองสิคะ ไปขดุ คุย้ ความเจ็บปวดของคนอ่ืน ไมใ่ ช่ การกระทาํ ของลกู ผชู้ ายเลย” หลินซินเหยยี นกไ็ มอ่ ยากใหค้ วามลบั ถกู เปิ ดเผย สถานะของตอนน้ีก็ดีมากแลว้ เธอกาํ มือสองขา้ งไวแ้ น่น เหวนิ ชิงเกิดความขอ้ งใจและตอนน้ีกาํ ลงั ตรวจสอบฐานะของจงจิ่ง หา้ ว เธอกงั วลวา่ เครื่องใชบ้ นโตะ๊ อาหารที่เธอสลบั สบั เปล่ียนไปไม่สามารถขดั ขวางเหวนิ ชิงเลย ตอนน้ีสิ่งท่ีทาํ ไดก้ ็คือใหไ้ ป๋ ยนิ่ หนิงอยา่ มาแทรกแซงเรื่องน้ี ยงั มีอีกกค็ ือ เขาอยไู่ ป๋ เฉิงมีรากฐาน ท่ีมนั่ คง ถา้ เลน่ ลกู ไมก้ บั คนที่เหวนิ ชิงส่งไปหน่อย หรือวา่ ขดั ขวางหน่อย คนของเหวนิ ชิงก็ น่าจะตรวจสอบไม่เจออะไร

เธอมองหนา้ ไป๋ ยน่ิ หนิง พร้อมพดู อยา่ งจริงจงั และจริงใจ “ถือวา่ ฉนั ขอร้องคุณล่ะ อยา่ เขา้ มา เหยยี บดินโคลนน้ีเลย เหวนิ ชิงทาํ ผิด ชา้ เร็วเขาจะตอ้ งถกู กรรมตามสนองแน่นอน ทาํ ไมตอ้ งรีบ ร้อนในชว่ั ขณะคะ?” ไป๋ ยน่ิ หนิงหวั เราะเบาๆเสียงนึง “คุณเช่ือวา่ โลกใบน้ีมีทาํ ดีไดด้ ี ทาํ ชวั่ ไดช้ ว่ั ดว้ ยเหรอ?” “ทาํ ไมจะไม่เชื่อละ่ คะ” หลินซินเหยยี นรีบพดู ไป๋ ยน่ิ หนิงมองหลินซินเหยยี นอยา่ งลึกซ้ึง มือสองขา้ งของเขากมุ ราวจบั ไวแ้ น่นอยา่ งไม่ขาดสาย ฝ่ ามือมีเหง่ือซึมออกมาเลก็ นอ้ ย “ที่ผมรับปากคุณ ไมใ่ ช่เพราะผมละทิ้งความม่งุ มน่ั ที่จะช่วยพอ่ เล้ียงแกแ้ คน้ แตว่ า่ ผมไมอ่ ยาก เห็นคุณกินไมไ่ ดน้ อนไม่หลบั เพราะเรื่องน้”ี พอพดู จบ เขาก็ไดห้ มนุ รถเขน็ ออกไปขา้ งนอก สุดทา้ ยเขากเ็ ลือกหลินซินเหยยี นอยดู่ ี เรื่องน้ี เขาไม่อยากใหเ้ ธอทาํ ตวั ลาํ บาก ไมอ่ ยากใหเ้ ธอตอ้ งคอยมากงั วลเรื่องน้ี เรื่องแกแ้ คน้ ชา้ เร็วตอ้ งมีโอกาส ท่ีสาํ คญั คือเขายงั หนุ่มอยู่ วา่ กนั วา่ ลูกผชู้ ายสิบปี ลา้ งแคน้ ก็ยงั ไม่สาย หลินซินเหยยี นเองกใ็ จคอไม่ดีเหมือนกนั เธอรู้สึกลางๆถึงไป๋ ยนิ่ หนิงไม่เขา้ มาขอ้ งเก่ียว ชา้ เร็ว เร่ืองน้ีก็ตอ้ งถกู ขดุ คุย้ ข้ึนมาอยดู่ ี เธอมองร่างเงาของไป๋ ยนิ่ หนิงและพดู จากใจจริง “ขอบคุณค่ะ” ไม่วา่ ยงั ไง ถา้ เขาไมข่ ดั แขง้ ขดั ขา เร่ืองน้ีก็อาจจะยงั ปิ ดบงั ตอ่ ไปได้

ไป๋ ยน่ิ หนิงเขน็ มาถึงหนา้ หอ้ ง เขาหนั หลงั ใหก้ บั หลินซินเหยยี น“ท่ีผมอยากไดไ้ มใ่ ช่คาํ วา่ ขอบคุณ แตผ่ มรู้ ผมอยากไดอ้ ยา่ งอ่ืนคุณก็ไมอ่ าจใหผ้ มไดเ้ สมอไปหรอก ถา้ อยากขอบคุณผม จริงๆ ก็ติดคา้ งน้าํ ใจผมคร้ังนึง—” หลินซินเหยยี นรับปากเตม็ ท่ี “โอเคค่ะ ตอ่ ไปถา้ มีอะไรใหฉ้ นั ช่วยเหลือกบ็ อกมาไดเ้ ลยคะ่ ขอ แค่ฉนั สามารถทาํ ได้ ฉนั จะไมป่ ฏิเสธเด็ดขาดค่ะ” ไป๋ ยน่ิ หนิงตาหยแี ละหวั เราะทีนึง “มีคาํ น้ีของคุณ ผมก็ไมเ่ สียเปรียบแลว้ ” ไป๋ ยน่ิ หนิงเขน็ ออกมาจากร้านเส้ือผา้ เกาหยวนท่ีอยหู่ นา้ ร้านไดเ้ ขน็ เขารถข้ึนจากไป หลินซินเหยยี นนง่ั อยบู่ นโซฟาไมข่ ยบั เธอมองมือถือที่วางอยบู่ นโตะ๊ อยากติดต่อกบั หลี่จิ้งอ ยากลองหยงั่ เชิงเธอดู แต่เธอกก็ ลวั ถา้ โทรหาหลี่จิ้งบุ่มบ่าม จะทาํ ใหเ้ ธอเกิดความสงสยั ตอนน้ีเธออยใู่ นภาวะที่กลืนไมเ่ ขา้ คายไม่ออก ไมร่ ู้ควรจะทาํ ยงั ไงดีในชวั่ ขณะ เธอถอนหายใจทีนึง ตอนที่ลุกข้ึนเตรียมตวั จะเดินข้ึนไปช้นั บน หนา้ ร้านมีร่างเงานึงเดินเขา้ มา เธอหนั ไปมอง กเ็ ห็นหล่ีจิ้งกาํ ลงั ถือกระเป๋ าเดินเขา้ มาพอดี หลินซินเหยยี นหยดุ ฝี เทา้ ไว้ พร้อมหนั หลงั เดินลงมาจากบนั ได มาตอ้ นรับดว้ ยรอยยมิ้ “คุณป้ า มาไดย้ งั ไงคะ?” หลี่จิ้งยมิ้ แฉ่ง มองดูรอบๆหอ้ งรับแขกแวบ๊ นึง เพราะเป็ นร้านสงั่ ตดั เส้ือผา้ ดา้ นหนา้ ของตู้ กระจกใส มีหุ่นโชวเ์ ส้ือผา้ วางอยจู่ าํ นวนไมน่ อ้ ย บนตวั หุ่นโชวใ์ ส่เดรสที่สวยงาม ชุดแตง่ งาน แต่ละชุดลว้ นสวยมาก แถมยงั มีแค่ชิ้นเดียวในโลกดว้ ย

หล่ีจิ้งแตง่ งานเร็ว อีกอยา่ งเหวนิ ชิงเป็ นคนแขง็ กระดา้ ง ความคิดค่อนขา้ งหวั โบราณ ตอนที่ แต่งงานกบั หล่ีจิ้งหา้ มไมใ่ หเ้ ธอใส่ชุดแต่งงาน สมยั น้นั ชุดแตง่ งานสไตลจ์ ีนก็มีนอ้ ย ตอนท่ี แต่งงานกบั เหวนิ ชิงคือใส่ก่ีเพา้ ในใจของผหู้ ญิงลว้ นมีความฝันที่จะไดใ้ ส่ชุดเจา้ สาวสีขาว ตอนน้ีไดแ้ ค่เสียใจภายหลงั หลี่จิ้งดึงสายตากลบั “ลงุ หนูไมอ่ ยบู่ า้ น ท่ีบา้ นมีแคป่ ้ าอยคู่ นเดียว ป้ าเลยคิดมาชวนหนูไปทาน ขา้ วกบั ป้ า” หลินซินเหยยี นรับปากที่เตม็ ท่ี เธออยากหยงั่ เชิงอยพู่ อดีเลย คิดไมถ่ ึงวา่ หล่ีจิ้งจะหามาเอง “หนูคงไม่รู้สึกวา่ ป้ าทาํ ใหห้ นูเสียเวลาม้งั ?” หล่ีจิ้งพดู ดว้ ยรอยยมิ้ หลินซินเหยยี นบอกวา่ ไม่ “คุณป้ ามาหาหนู หนูรู้สึกดีใจมากค่ะ” ต้งั แต่เขา้ มา สายตาของหลี่จิ้งกไ็ มไ่ ดเ้ คลื่อนยา้ ยจากเส้ือผา้ ของหอ้ งโถงเลย แววตาลึกๆของเธอ มีแสงเปล่งประกาย เหมือนชื่นชมชุดเหล่าน้ีมาก หลินซินเหยยี นมีแววมาก ดูออกวา่ เธอชื่นชมชุดพวกน้ีมาก จึงไดเ้ ป็ นฝ่ ายเดินมาประคองแขน ของเธอ “หนูพาคุณป้ าชมดูค่ะ” หล่ีจิ้งตอบตกลงดว้ ยรอยยมิ้ ชุดของตโู้ ชวช์ ้นั หน่ึงลว้ นไม่ใช่สินคา้ ท่ีนาํ มาจาํ หน่าย เอาไวใ้ ชเ้ ป็ นโซนแสดงผลงานของ ดีไซนเ์ นอร์ ลูกคา้ เขา้ มาสามารถชมเส้ือผา้ เหลา่ น้ีและเลือกดีไซนเ์ นอร์มาช่วยพวกเธอออกแบบเส้ือผา้ แน่นอนวา่ ก็มีคนมากมายท่ีมาเพราะดีไซนเ์ นอร์ที่พวกเธอชอบ หล่ีจิ้งยน่ื มือสมั ผสั ชุดแตง่ งานในตูโ้ ชว์ เน้ือผา้ นุ่มล่ืน จบั อยใู่ นมือรู้สึกสบายมาก

“อนั น้ีเป็ นเน้ือผา้ อะไร จบั แลว้ สบายด”ี หลี่จิ้งกไ็ ม่ไดไ้ ปศึกษาส่ิงเหล่าน้ี แค่ถามเรื่อยเป่ื อยคาํ นึง เน้ือผา้ ชนิดน้ีเน้ือผา้ ที่ก๊อปผา้ ไหมกวางตงุ้ หลงั จากท่ีผา้ ไหมกวางตุง้ ถอนตวั ออกจากตลาดผา้ ไหม ผา่ นการปรับปรุงใหม่ ถือวา่ ใกลเ้ คียงผา้ ไหมกวางตงุ้ มากแลว้ แต่ขอ้ เสียอยา่ งเดียวกค็ ือเป็ น รอยยบั ผา้ ไหมกวางตุง้ นี่จะไมเ่ ป็ นรอยยบั นะ เน้ือผา้ จะมีความนุ่มลื่นใส่สบาย เน้ือผา้ อนั น้ีเมื่อ เทียบกบั ผา้ ไหมกวางตุง้ แลว้ ยงั แยก่ วา่ นิดหน่อย “คุณป้ าชอบเน้ือผา้ อนั น้ีม้ยั คะ? หนูสามารถใชผ้ า้ อนั น้ีตดั ชุดใหค้ ุณป้ านะคะ คุณป้ าชอบแบบ ไหนคะ? หนูวา่ คุณป้ าน่าจะเหมาะกบั แบบน้ีค่ะ” เธอช้ีเดรสแบบนึงไว้ ตอนน้ีอากาศคอ่ ยๆอบอุ่นข้ึน ดา้ นนอกแมทชก์ บั เส้ือคลมุ ก็ใส่ได้ อีกอยา่ ง ไม่ถือวา่ มิดชิดเกินไป เธอดูออกวา่ หล่ีจิ้งเป็ นคนที่เรียบร้อยมาก หลี่จิ้งยมิ้ ในใจลึกๆเกิดความใจอ่อนข้ึน เธอมาคร้ังน้ี ไม่ไดม้ าหาหลินซินเหยยี นเพื่อมาทานขา้ วอยา่ งเดียว แตเ่ ป็ นแผนของเธอกบั เหวนิ ชิง หลินซินเหยยี นทายผดิ แลว้ พวกเขาเอาตวั อยา่ งของจงจ่ิงหา้ วได้ ไมไ่ ดเ้ อาไปเปรียบเทียบกบั ของเฉิงยซู่ ่ิว แต่จะไป เปรียบเทียบกบั DNAท่ีเหวนิ เสียนทิ้งเอาไวก้ ่อนตาย แตแ่ ลว้ หลินซินเหยยี นเอาของๆจงจิ่งหา้ วสลบั สบั เปลี่ยนเป็ นของตวั เองDNAท่ีเหวนิ เสียนทิ้ง เอาไวก้ ่อนตายกเ็ ลยไดเ้ ปรียบเทียบกบั ของหลินซินเหยยี น

ตอนที่ 367 จบั พลดั จบั ผลู แตท่ ่ีบงั เอิญคือ ผลเปรียบเทียบDNAของเธอกบั เหวนิ เสียนกลบั มีความคลา้ ยคลึงสูงถึง99.99 ในทางการแพทย์ พวกเธอมีความสมั พนั ธเ์ ป็ น‘แม่ลกู ทางสายเลือด’กนั ตอ้ งรู้ไวน้ ะ การเปรียบเทียบน้ีอยใู่ นสายตาของเหวนิ ชิงกบั หล่ีจิ้งคือเป็ นของจงจิ่งหา้ วกบั ของเห วนิ เสียน พวกเขาไมร่ ู้เลยดว้ ยซ้าํ วา่ หลินซินเหยยี นไดส้ ลบั สบั เปล่ียนถว้ ยชาม เพราะฉะน้นั พวกเขาคิดแค่ วา่ ตวั อยา่ งที่ไดเ้ ป็ นของจงจิ่งหา้ ว ผลลพั ธน์ ้ียนื่ มาท่ีมือของเหวนิ ชิง ก็ไดพ้ สิ ูจน์แลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ เป็ น‘ลูกชาย’ของเหวนิ เสียน สามารถบอกไดว้ า่ ความสงสยั ท่ีมีต่อจงจ่ิงหา้ วไดถ้ กู ขจดั ทิ้งไปหมด ท่ีเหลือก็คือหล่ีจิ้งเห็นความสมั พนั ธ์ท่ีสนิทชิดเช้ือระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิว เหวนิ ชิงยงั คง‘รัก’จงจ่ิงหา้ วอยอู่ ีกเช่นเคย แตท่ ี่เขารับไม่ไดค้ ือภรรยาของจงจิ่งหา้ วไปใกลช้ ิด สนิทสนมกบั เฉิงยซู่ ่ิว พดู ง่ายๆก็คือ ตอนน้ีเหวนิ ชิงแน่ใจแลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ วเป็ นท่ีเหวนิ เสียนใหก้ าํ เนิด เพราะจาก รวบรวมตวั อยา่ งDNAของจงจ่ิงหา้ ว จนถึงตรวจสอบทางเคมีลว้ นเป็ นคนท่ีเขาเช่ือใจทาํ เพราะฉะน้นั จึงเชื่อใจผลลพั ธน์ ้ีมาก สามารถบอกไดว้ า่ เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ แตท่ ่ีเขาคาดไม่ถึงคือ เรื่องน้ีจะถกู หลินซินเหยยี นสงั เกตเห็นก่อนกา้ วนึง ไดส้ ลบั สบั เปล่ียนถว้ ย ชามที่ตวั เองกบั จงจ่ิงหา้ วเคยใช้ ความคิดของหลินซินเหยยี นในตอนน้นั คือเหวนิ เสียนเสียชีวติ ไปแลว้ ตอนน้ีคนท่ีสามารถทาํ การเปรียบเทียบมีแคค่ นเป็ น เพราะฉะน้นั เธอถึงไดเ้ อาของของตวั เองสบั เปลี่ยนกบั ของจงจ่ิง หา้ ว

เพราะพวกเขารวบรวมตวั อยา่ งของจงจิ่งหา้ ว จะตอ้ งเอาไปทาํ การเปรียบเทียบกบั ของเฉิงยซู่ ่ิว แน่นอน เธอรู้วา่ เฉิงยซู่ ่ิวกบั จงจ่ิงหา้ วมีความสมั พนั ธเ์ ป็ นแมล่ ูกกนั ขอแคเ่ หวนิ ชิงทาํ การ เปรียบเทียบกจ็ ะรู้ ตอนน้นั เธอเลยคิดวา่ เอาของตวั เองสลบั สบั เปล่ียนกบั ของจงจ่ิงหา้ ว ถึงเวลาคนที่ทาํ การ เปรียบเทียบกบั เฉิงยซู่ ่ิวก็คือตวั เอง ผลตรวจทางเคมีกจ็ ะไมใ่ ช่แมล่ ูกกนั แน่นอน เรื่องท่ีจงจิ่งหา้ ว เป็ นลูกชายของเฉิงยซู่ ่ิวก็จะไมถ่ กู พบเห็น แตห่ ลินซินเหยยี นก็คาดไม่ถึงเหมือนกนั วา่ ตวั อยา่ งที่พวกเขารวบรวมคือจะเอามาเปรียบเทียบ กบั DNAท่ีเหวนิ เสียนทิ้งเอาไวก้ ่อนตาย อีกอยา่ งผลตรวจท่ีไดค้ ือมีความสมั พนั ธเ์ ป็ น‘แมล่ กู ’กนั นนั่ ก็หมายความวา่ ตวั อยา่ งของหลินซินเหยยี นกบั DNAของเหวนิ เสียนตรวจออกมาวา่ มี ความสมั พนั ธท์ างสายเลือด หลินซินเหยยี นกบั เหวนิ เสียนมีความสมั พนั ธ์ทางสายเลือด แต่จบั พลดั จบั ผลู ไม่มีใครรู้วา่ เรื่องมนั เป็ นแบบน้ี เหวนิ ชิงแค่ยอมรับจงจิ่งหา้ วเป็ นลูกของเหวนิ เสียนเท่าน้นั ตอนน้ีเขาเกลียดหลินซินเหยยี น เพราะเธอไปใกลช้ ิดกบั เมียนอ้ ยท่ีทาํ ลายชีวติ คู่ของเหวนิ เสียน ในสมยั น้นั อยใู่ นสายตาเขา หลินซินเหยยี นไมแ่ ยกแยะผดิ ถกู ทาํ ใหเ้ ขาไมช่ อบใจอยา่ งมาก ถึงข้นั รู้สึกวา่ เธอไมค่ ู่ควรกบั จงจ่ิงหา้ ว เพราะฉะน้นั เขาอยากใหจ้ งจิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี นแยกทางกนั เขาไปเตะตาลูกสาวของเพอ่ื น ร่วมงานในหน่วยงานเดียวกนั เขา้

เดก็ คนน้ีหนา้ ตาสะสวย อีกอยา่ งเป็ นเดก็ ท่ีเขาเห็นมาต้งั แต่ออ้ นแต่ออก อีกอยา่ งไมว่ า่ จะบุคลิก ประจาํ ตวั หรือวา่ ฐานะทางครอบครัวเขาลว้ นพึงพอใจเป็ นอยา่ งมาก คราวก่อนเขากเ็ ลยใหจ้ งจิ่งหา้ วช่วยเขาไปเอาเอกสาร กเ็ พอื่ ใหเ้ ขาไดใ้ กลช้ ิดกบั สาวนอ้ ยคนน้นั ฐานะของจงจิ่งหา้ ววางอยตู่ รงน้นั อีกอยา่ งสถานะกบั หลินซินเหยยี นในตอนน้ีคือแต่งงานแบบ ไมเ่ ปิ ดเผย นอกน้นั แค่เคยป่ าวประกาศฐานะของหลินซินเหยยี นใหก้ บั พนกั งานในบริษทั รู้เท่า น้นั แตท่ ุกคนกม็ ีท่าทีท่ีแปลกใจ เพราะพวกเขาไมไ่ ดจ้ ดั งานแตง่ ก่อนหนา้ น้นั ก็ไม่มีลางสงั หรณ์ใดๆเลย อยใู่ นสายตาคนนอก จงจิ่งหา้ วยงั คงเป็ นหนุ่มโสดระดบั เพชรอยู่ เป็ นคูค่ รองท่ีลูกตระกลู เศรษฐีท้งั หลายแตง่ งานดว้ ย เพือ่ นร่วมงานของเหวนิ ชิง ถึงแมต้ ระกลู เฉินไม่ใช่ตระกลู มหาเศรษฐี แต่กลบั เป็ นตระกลู ท่ีมี อาํ นาจใหญโ่ ต ลาํ ดบั วงศต์ ระกลู ของตระกลู เฉินดีกวา่ ตระกลู เหวนิ เสียอีก เหวนิ ชิงไม่ไดท้ าํ เพอ่ื ตวั เองแต่ทาํ เพือ่ จงจิ่งหา้ ว เขาแตง่ งานเป็ นครอบครัวเดียวกบั ตระกลู เฉิน ถา้ อยา่ งน้นั อนาคตของเขามีแตจ่ ะยง่ิ อยยู่ ง่ิ รุ่งเรือง อีกอยา่ งลูกสาวของคนอื่นมีความรู้มีการศึกษาแถมยงั เฉลียวฉลาดมาก หนา้ ตากส็ ะสวย ที่สาํ คญั คือเธอไมใ่ กลช้ ิดกบั เฉิงยซู่ ่ิวอยา่ งไมร่ ู้หนกั เบาเหมือนหลินซินเหยยี น แทบจะไมม่ ีอะไรท่ีไม่ถกู ใจเขาเลย คร้ังน้ีหล่ีจิ้งเป็ นฝ่ ายมาหาหลินซินเหยยี นกเ็ ป็ นแผนการของเขาเหมือนกนั