กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

หลี่จิ้งมาหาหลินซินเหยยี น เหวนิ ชิงก็ไดน้ ดั จงจ่ิงหา้ วไว้ แน่นอนวา่ ไม่ไดน้ ดั เขาคนเดียว ยงั มี เฉินชือหานดว้ ย จุดประสงคข์ องเขาคือใหห้ ลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วเกิดความเขา้ ใจผิดกนั ใหท้ ้งั คูแ่ ยกทางกนั ดว้ ยเหตุน้ี แผนเดิมของเหวนิ ชิงคือเขานดั จงจิ่งหา้ วกบั เฉินชือหานเจอกนั ส่วนหล่ีจิ้งก็ชวนหลินซินเหยยี น ทานขา้ วในร้านอาหารเดียวกนั ถึงเวลาเขาหาขอ้ อา้ งจากไปเหลือจงจิ่งหา้ วกบั เฉินชือหานไว้ ให้ หลินซินเหยยี นมาพบเห็น ใหห้ ลินซินเหยยี นเขา้ ใจความสมั พนั ธข์ องจงจิ่งหา้ วกบั เฉินชือหาน ผดิ และสร้างความขดั แยง้ ใหพ้ วกเขาแยกกนั ดว้ ยเหตุน้ี แตต่ อนน้ีหล่ีจิ้งมารู้สึกเสียใจภายหลงั เธอหลบสายตาของหลินซินเหยยี น “ป้ าแก่แลว้ ยงั จะใส่ เส้ือผา้ แบบน้ีไดย้ งั ไง?” หลินซินเหยยี นพดู ดว้ ยรอยยมิ้ “คุณป้ าไม่ไดแ้ ก่เลย เรื่องเส้ือผา้ มอบใหเ้ ป็ นหนา้ ท่ีหนูนะคะ” เธอไดต้ ดั สินใจแลว้ ไม่ใช่เอาอกเอาใจ แตเ่ พราะท่านดีกบั จงจ่ิงหา้ ว เธอเตม็ ใจเห็นท่านกบั เหวนิ ชิงเป็ นญาติของตวั เองมาก เร่ืองผดิ ถกู ของเมื่อก่อน เธอไม่มีสิทธ์ิและจุดยนื ไปซกั ถาม ตอนน้ีสถานะแบบน้ีก็ดีที่สุดแลว้ และเป็ นสิ่งท่ีเฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ งรักษาไวต้ ลอด รอยยมิ้ ของหลี่จิ้งยงิ่ อยยู่ ง่ิ ไมเ่ ป็ นธรรมชาติ เธอจบั มือหลินซินเหยยี นไว้“ซินเหยยี น……” หล่ีจิ้งอยากพดู แต่กห็ ยดุ ชะงกั ไว้ เธอพดู ไม่ได้ สุดทา้ ยไดถ้ อนหายใจทีนึง “หนูรู้ความสมั พนั ธข์ องจิ่งหา้ วกบั เฉิงยซู่ ่ิว?”

เสน้ ประสาทของหลินซินเหยยี นตึงเครียด พร้อมพยกั หนา้ อยา่ งจริงจงั “รู้คะ่ ” “รู้แลว้ ทาํ ไมยงั ไปใกลช้ ิดสนิทสนมกบั เธออีก?” หลี่จิ้งชอบหลินซินเหยยี นอยู่ นอกจากเร่ืองของเฉิงยซู่ ่ิวที่ทาํ ใหเ้ ธอผิดหวงั อยา่ งอ่ืนหลินซินเหยยี นแทบไมม่ ีที่ติเลย ถา้ ไมใ่ ช่เหวนิ ชิงมีเร่ืองฝังใจกบั เฉิงยซู่ ่ิวมานานหลายปี ก็ไม่ตดั สินใจเฉียบขาดไปแยกจากหลิน ซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วขนาดน้ีหรอก หลินซินเหยยี นใจคอไมด่ ีเลย หรือพวกเขาจะรู้แลว้ ? เธอยบั ย้งั ความลนลานใจไว้ แสร้งทาํ เป็ นนิ่งเฉย “หนูกบั เธอไมไ่ ดใ้ กลช้ ิดกนั ค่ะ……” หลี่จิ้งไดถ้ อนหายใจยาวๆอีกที ถา้ หากเธอไม่เห็นกบั ตาวา่ หลินซินเหยยี นอยกู่ บั เฉิงยซู่ ่ิว เธอจะ เช่ือหลินซินเหยยี นแน่นอน เธอพดู ใหค้ าํ แนะนาํ อยา่ งจริงใจ “จิ่งหา้ วเป็ นลกู ที่เหวนิ เสียนใหก้ าํ เนิด เป็ นผสู้ ืบทอดคนเดียว ของตระกลู จง ฐานะยอ่ มไมต่ อ้ งพดู ถึง แตเ่ ขาก็เป็ นหลานชายคนเดียวของเหวนิ ชิงเหมือนกนั ลกู ชายคนเดียวของนอ้ งสาวแทๆ้ ของเหวนิ ชิง การดูแลเอาใจใส่และความรักความห่วงใยที่มีตอ่ เขา กไ็ มต่ อ้ งพดู ถึงเหมือนกนั แตห่ นูไม่เหมือนกนั ……” หลินซินเหยยี นเป็ นคนของตระกลู หลิน อีกอยา่ งตระกลู หลินบา้ นแตกสาแหรกขาดไปแลว้ ตอนน้ีเหลือแคเ่ ธอคนเดียว ไม่มีความไดเ้ ปรียบอะไรของทางครอบครัวแลว้ แถมเธอยงั ไปใกลช้ ิดสนิทสนมกบั เฉิงยซู่ ่ิว กค็ ือไมม่ ีใจเป็ นหน่ึงเดียวกบั จงจ่ิงหา้ ว จุดน้ีก็คือจุดท่ีทาํ ใหห้ ลี่จิ้งกบั เหวนิ ชิงผดิ หวงั ท่ีสุด ถา้ เธอสามารถดูผิดถกู ไดอ้ ยา่ งชดั เจน ก็จะไมม่ ีทางใกลช้ ิดกบั เฉิงยซู่ ่ิว

ภูเขาที่อยใู่ นอกของหลินซินเหยยี นไดค้ ่อยๆวางลงมา ฟังที่หลี่จิ้งพดู นี่คือแน่ใจแลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ ว เป็ นลูกที่เหวนิ เสียนใหก้ าํ เนิด? ขอแคไ่ ม่ถกู เหวนิ ชิงพบเห็น สาํ หรับเธอก็ไมใ่ ช่เร่ืองใหญ่อะไรแลว้ “หนูรู้ค่ะ” หลินซินเหยยี นฟังความหมายจากคาํ พดู ของหล่ีจิ้งออก ไมว่ า่ จะซา้ ยหรือขวาฐานะของจงจิ่งหา้ วกส็ ูงส่ง แตเ่ ธอไมเ่ หมือนกนั ตระกลู หลินพา่ ยแพ้ สามารถบอกไดว้ า่ เธอไร้ที่พ่งึ ไมม่ ีจงจิ่งหา้ วคอยใหท้ า้ ย เธอไม่ใช่อะไรเลย เธอเขา้ ใจดี แต่แคไ่ มเ่ ขา้ ใจความหมายท่ีลึกซ้ึงกวา่ “ป้ าเพิ่งนึกข้ึนไดว้ า่ ป้ ายงั มีธุระอยา่ งอื่นต่อ เด๋ียวคราวหนา้ ป้ าค่อยเล้ียงหนูทานขา้ วใหม่นะ” หล่ีจิ้งแขง็ ใจโกหกหลินซินเหยยี นไมล่ ง ใหเ้ ธอเขา้ ใจจงจ่ิงหา้ วผิด เธอรู้วา่ ตวั เองววู่ ามเกินไป อีกอยา่ งยงั อาจจะทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงโกรธดว้ ย แตเ่ ธอกไ็ ม่อาจแยกหลิน ซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วออกจากกนั อยดู่ ี หลี่จิ้งไปอยา่ งเร่งรีบ หลินซินเหยยี นไม่ทนั ร้ังไว้ เธอสามารถรู้สึกไดว้ า่ หล่ีจิ้งไม่เหมือนมาหา เธอเพื่อทานขา้ วอยา่ งเดียว เหมือนมีจุดประสงคอ์ ะไร เธอไม่รู้วา่ จุดประสงคข์ องหลี่จิ้งไดบ้ รรลุแลว้ หรือยงั รู้สึกกระวนกระวายใจข้ึนมา คอ่ นขา้ งลนลานใจ อดั อ้นั จนหายใจลาํ บาก เธอกมุ ทรวงอกไวแ้ ละยนื อยรู่ ิมหนา้ ต่าง กม้ หนา้ มองผคู้ นที่พลุกพล่านไปมาบนถนน เธอนึกยอ้ นคาํ พดู ทุกคาํ ท่ีหล่ีจิ้งพดู กบั ตวั เองดูวา่ มีตรงไหนที่ไม่เหมาะสมหรือเปล่า

มีท้งั หมดไม่ก่ีคาํ ดูเหมือนกไ็ มม่ ีตรงไหนไมเ่ หมาะสม แตอ่ ารมณ์ของเธอยงั คงเศร้าหมองอยา่ งไร้สาเหตอุ ีกเช่นเคย นบั ดูแลว้ เวลาท่ีเธอกลบั ประเทศยงั ไมถ่ ึงปี เลย แต่กลบั เกิดเร่ืองข้ึนมากมาย แทบจะเกี่ยวขอ้ งกบั เธอทุกเร่ือง ทุกเรื่องลว้ นเหนือความคาดหมาย เรื่องดี เร่ืองเลวร้าย ลว้ นเหนือการควบคุม เธอคอ่ ยๆหลบั ตาลง พยายามใหต้ วั เองสงบลง ในพ้นื ที่ๆเงียบสงบ เธอถึงข้นั สามารถไดย้ นิ เสียงหวั ใจตวั เองเตน้ ตบุ ๆอยา่ งชดั เจน…… จู่ๆความอบอุ่นไดห้ อ้ มลอ้ มมาจากดา้ นหลงั ทนั ใดน้นั เธอลืมตาข้ึนและหนั ไปมอง…… ตอนท่ี 368 ใช้งานเลยี้ งมาเป็ นเครื่องมอื ในการมาทาํ ร้ายคน จู่ๆความอบอุ่นไดห้ อ้ มลอ้ มมาจากดา้ นหลงั ทนั ใดน้นั เธอลืมตาข้ึนและหนั ไปมอง……สายตาก็ มองเห็นใบหนา้ ท่ีคุน้ เคยจนใกลจ้ ะฝังลึกเขา้ ไปในจิตวญิ ญาณ ท้งั ๆที่ไม่ไดเ้ กิดอะไรข้ึนเลย ท้งั ๆท่ีทุกอยา่ งก็ดีๆอยู่ ไมร่ ู้เพราะอะไร เธอกย็ งั รู้สึกกระวนกระวายใจอยดู่ ี เหมือนหวั ใจถูกควกั เป็ นหลมุ ในใจวา่ ง เปล่า อยากหาของมาเติมช่องวา่ งน้ีใหเ้ ตม็ เธอหนั หลงั พร้อมกระโจนไปในออ้ มอกเขา มือสองขา้ งกอดเอวบางๆของเขาไวแ้ น่น จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ ลบู ผมของเธอ พร้อมถามเสียงเบา “คุณเป็ นอะไรไป?” เขารู้สึกไดว้ า่ วนั น้ีอารมณ์ของเธอดูผดิ สงั เกต

ใบหนา้ ของหลินซินเหยยี นซุกอยใู่ นออ้ มอกเขา และพดู ดว้ ยเสียงออู้ ้ี “ใหฉ้ นั กอดเดี๋ยวเดียวก็ โอเคแลว้ ค่ะ” เธอแค่ตอ้ งการปรับอารมณ์หน่อย ใหเ้ วลาเธอหน่อยเด๋ียวก็โอเคแลว้ จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดพ้ ดู อะไรอีก แค่กอดเธอไวแ้ น่นๆ ฝ่ ามือของเขาอบอ่นุ ฝ่ ามือเร่าร้อนราวกบั สามารถปลอบใจคน เขาคอยลบู แผน่ หลงั เธอทีแลว้ ทีเลา่ หลินซินเหยยี นอยใู่ นออ้ มอกเขาไดค้ อ่ ยๆสงบลงมา เธอบรรเทาไปครู่นึงก็ไดเ้ งยหนา้ ข้ึนมาถาม “คุณมาไดย้ งั ไงคะ?” จงจ่ิงหา้ วจูบหนา้ ผากเธอ และปัดผมที่บงั หนา้ ผากเธอออก พร้อมพดู ดว้ ยเสียงทุม้ ต่าํ “คุณลุง เรียกผมไปทานขา้ ว ผมเลยมารับคุณไปดว้ ยกนั ” ขนตาของหลินซินเหยยี นสน่ั เลก็ นอ้ ย เธอรู้สึกไดถ้ ึงความผดิ ปกติ วนั น้ีหล่ีจิ้งกม็ าชวนเธอทานขา้ ว แต่ตอ่ มาก็ไดเ้ ปลี่ยนใจจากไปอยา่ งเร่งรีบ นี่เป็ นงานเล้ียงทานขา้ วท่ีเดียว หรือเป็ นงานเล้ียงทานขา้ วสองท?ี่ “คุณป้ าเป็ นคนโทรหาคุณหรือเปลา่ คะ?” หลินซินเหยยี นลองถาม “ไมใ่ ช่” เหวนิ ชิงเป็ นคนโทรหาเขาเอง ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นกเ็ ขา้ ใจเลยวา่ ทาํ ไมหล่ีจิ้งถึงเปล่ียนใจ รู้สึกวา่ การทานขา้ วคร้ังน้ีอาจจะ เป็ นเครื่องมือในการทาํ ร้ายคน แต่วา่ ถา้ ใชง้ านเล้ียงมาเป็ นเคร่ืองมือในการทาํ ร้ายคน คนที่เหวนิ ชิงจะจดั การคือใคร?

ถา้ ตามท่ีหลี่จิ้งพดู เหวนิ ชิงแน่ใจฐานะของจงจิ่งหา้ ว ยอ่ มไม่ทาํ เรื่องท่ีไม่เอ้ืออาํ นวยต่อเขาอยู่ แลว้ ถา้ เป้ าหมายไมใ่ ช่จงจ่ิงหา้ ว…… เธอตระหนกั ไดท้ นั ที ก่อนท่ีหลี่จิ้งจะจากไปไดพ้ ดู ฐานะของจงจิ่งหา้ วชดั เจนแลว้ ใน ขณะเดียวกนั ก็ไดย้ ้าํ ฐานะของเธอ แถมยงั ไดถ้ ามความสมั พนั ธ์ของเธอกบั เฉิงยซู่ ่ิว หรือวา่ เหวนิ ชิงรู้ความสมั พนั ธ์ของเธอกบั เฉิงยซู่ ่ิว จึงจะใชง้ านเล้ียงมาเป็ นเคร่ืองมือในการทาํ ร้ายเธอ? นาทีน้ีเธอแทบจะสามารถแน่ใจกบั การคาดเดาน้ี จู่ๆหล่ีจิ้งจากไปกะทนั หนั คงจะเพราะเสียใจ ภายหลงั หรือวา่ เกิดใจออ่ นข้ึนมา สีหนา้ ของเธอค่อนขา้ งกิตกกงั วลอยา่ งเห็นไดช้ ดั เพราะเธอไม่รู้วา่ เหวนิ ชิงรู้มากนอ้ ยแค่ไหน ไม่รู้วา่ การมาเยอื นของหลี่จิ้งเป็ นแคก่ ารอาํ พราง จงใจก่อกวนเธอเฉยๆ ที่จริงเหวนิ ชิงรู้ฐานะ ของจงจิ่งหา้ วแลว้ การคาดเดาของในใจเธอยงิ่ อยยู่ ง่ิ เยอะ แตไ่ มม่ ีใครสามารถใหค้ าํ ตอบเธอไดเ้ ลย แขนของเธอแน่นข้ึน “ฉนั ไม่อยากไป และไม่อยากใหค้ ุณไปดว้ ย เรากลบั บา้ นกนั โอเคม้ยั คะ?” เสียงของเธอสนั่ คลอนโดยไม่รู้ตวั พดู อยา่ งค่อนขา้ งแหบแหง้ จงจ่ิงหา้ วพดู อยา่ งไมล่ งั เลสกั นิด “โอเค” ความวอ่ งไวของเขา ความไม่ลงั เลของเขา ความเด็ดขาดของเขา ทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นท่ีกระวน กระวายใจไดค้ อ่ ยๆสงบลง ความอบอุน่ ไดโ้ ผล่ข้ึนมาจากกน้ บ้ึงหวั ใจ นาทีน้ี เธอรู้สึกไดถ้ ึงความรักของเขา ความใส่ใจของเขา

เธอเอามือประกบไปที่หนา้ ของเขา และพดู ออกมาโดยไมค่ ิด “คุณชอบฉนั จริงหรือเปลา่ คะ? ชอบในตวั ฉนั ไมใ่ ช่เพราะฉนั เป็ นแมข่ องหลินลุ่ยซีกบั หลินซีเฉิน แคช่ อบอยา่ งเดียว ถึงแมไ้ มม่ ี ลกู สองคนน้ี คุณกย็ อมอยกู่ บั ฉนั ?” เธอน้าํ ตาคลอเบา้ เธออยมู่ า20กวา่ ปี จะเพิง่ เคยถามผชู้ ายเป็ นคร้ังแรกวา่ รักตวั เองหรือเปลา่ ในขณะที่ต่ืนเตน้ ท่ีมากกวา่ คือคาดหวงั เธอรู้ดี วา่ เธอตกหลุมรักผชู้ ายคนน้ีเขา้ แลว้ เพราะฉะน้นั เธออยากรู้วา่ เขาคิดยงั ไงกบั เธอกนั แน่ เมื่อก่อนเธอเคยเห็นคาํ พดู ท่อนนึงจากหนงั สือเลม่ นึง ยง่ิ แคร์กจ็ ะยง่ิ กลวั สูญเสีย เธอแคร์เขาจนถึงข้นั กลวั สูญเสียเขาไปแลว้ เหรอเน่ีย? เขาไม่ตอบคือเพราะวา่ ไมไ่ ดแ้ ค่ชอบอยา่ งเดียวเหรอ? ทนั ใดน้นั เธอกระวนกวายและอธิบายไปมวั่ “ฉนั ……ฉนั ก็แคถ่ ามดูเรื่อยเปื่ อย……” “ผมไมร่ ู้” จงจ่ิงหา้ วไดข้ ดั จงั หวะเธอในเวลาน้ี เขาหลบุ ตาลงเลก็ นอ้ ย ขนตางอนยาวไดก้ ระทบเป็ นเงาท่ีตรงใตต้ า เสียงของเขาเบามาก แตก่ ลบั ชดั เจนและจริงจงั อะไรปานน้นั “ผมไมร่ ู้วา่ ผมมีความรู้สึกยงั ไงกบั คุณ ผมรู้แค่วา่ ผมอยากให้ คุณอยขู่ า้ งกายผม เวลาไมเ่ จอคุณนานๆผมจะคิดถึงคุณ บางคร้ังผมรู้สึกวา่ คุณอาจจะมีพษิ ทาํ ให้ ผมสติไม่อยกู่ บั เน้ือกบั ตวั ผมไม่รู้น่ีถือวา่ ชอบหรือเปลา่ ถา้ น่ีไม่ถือวา่ ชอบก็ไมเ่ ป็ นไร ผมไมใ่ ห้ โอกาสคุณไดไ้ ปจากผมหรอก คุณอยเู่ ป็ นคนของผม ตายกเ็ ป็ นผขี องผม” เผด็จการเหมือนเคย

แมแ้ ต่สื่อความในใจก็ยงั แตกต่างโดดเด่นจากคนอ่ืนขนาดน้นั หวั ใจของหลินซินเหยยี นไม่สามารถสงบ มนั เตน้ แรงอยใู่ นน้นั ใจสน่ั อยอู่ ยา่ งน้นั ตื่นเตน้ สุดๆ จนควบคุมไมไ่ ดก้ บั ทุกอยา่ งท่ีไม่สามารถคาดการณ์ แต่ก็ไดม้ าเยอื นจริงๆ “เอ๋อไปเลยเหรอ?” จงจ่ิงหา้ วหยกิ จมกู เธอ และกอดเธอมาไวใ้ นออ้ มอก “คุณอยากทานอะไรผม พาคุณไป แคเ่ ราสองคนเท่าน้นั ” หลินซินเหยยี นส่ายหวั “คุณลุงชวนเราไปทานขา้ วไมใ่ ช่เหรอคะ? เราจะไมไ่ ปไดย้ งั ไงล่ะ?” ไมเ่ ขา้ ถ้าํ เสือมีหรือจะไดล้ ูกเสือ เธอจะคอยดูซิวา่ เหวนิ ชิงจะทาํ อะไร จงจ่ิงหา้ วยกั คิ้วเลก็ นอ้ ยแลว้ ถาม “ผหู้ ญิงนี่เปล่ียนใจง่ายขนาดน้ีหมดเลยเหรอ?” หลินซินเหยยี นแกลง้ ทาํ เป็ นจริงจงั เอียงศีรษะ และพยกั หนา้ อยา่ งจริงจงั “ฉนั วา่ น่าจะม้งั คะ เพราะฉะน้นั คุณตอ้ งดีกบั ฉนั หน่อย ไมแ่ น่เด๋ียววนั ไหนฉนั เกิดเปลี่ยนใจ……” จงจ่ิงหา้ วหยดุ ฝี เทา้ ลง หลินซินเหยยี นแหงนหนา้ ทาํ ไมคนๆน้ีไมไ่ ปแลว้ ล่ะ? “คุณโกรธแลว้ เหรอ?” จงจ่ิงหา้ วชายตามองเธอ เขาไมไ่ ดโ้ กรธ แต่วา่ ……ขม่ ข!ู่ “ถา้ คุณกลา้ เปลี่ยนใจ ผมจะตีขาคุณใหห้ กั เลย” เขาแกลง้ ทาํ หนา้ ดุร้าย หลินซินเหยยี นสีหนา้ บานและควงแขนเขาใหแ้ น่น เดินออกมาจากในร้าน รถของจงจิ่งหา้ วจอดอยทู่ ี่ขา้ งถนน พวกเขาเดินขา้ มถนนไปข้ึนรถ พอ ข้ึนรถแลว้ จงจิ่งหา้ วไดโ้ นม้ ตวั มาคาดเขม็ ขดั นิรภยั ใหเ้ ธอ

หลินซินเหยยี นนง่ั ตวั ตรง “วนั น้ีคุณป้ ามาท่ีร้านคะ่ ” “แกร๊ก”เสียงคาดเขม็ ขดั นิรภยั ไดด้ งั ข้ึน เขาเงยหนา้ ข้ึนมาสบตากบั เธอ หลินซินเหยยี นมองหนา้ เขา “เดิมทีคุณป้ าก็มาเรียกฉนั ไปทานขา้ วเหมือนกนั ค่ะ แตต่ ่อมาก็บอก วา่ มีธุระและจากไปอยา่ งเร่งรีบ ไม่รู้วา่ เป็ นงานเล้ียงทานขา้ วท่ีเดียวกบั คุณลุงหรือเปล่า” จงจ่ิงหา้ วหรี่ตาเลก็ นอ้ ย แววตาเกิดความสงสยั คราวก่อนเหวนิ ชิงใหเ้ ขาไปเอาเอกสารท่ีโรงแรม กร็ ู้สึกในน้ีมีตอ้ งมีพิรุธอะไรแน่ๆ “คุณป้ ายงั มาบอกฉนั โดยเฉพาะ……” หลินซินเหยยี นแกลง้ หยดุ ชะงกั ลง “อื๊ม?” ตอนท่ี 369 เอาวธิ ีการเก่ามาใช้ใหม่ หลินซินเหยยี นไม่ไดพ้ ดู เจตนารมณ์ของหลี่จิ้งออกมาตรงๆ แต่แกลง้ พดู วา่ “คุณป้ าบอกวา่ คุณ เป็ นคนที่มีฐานะสูงส่ง ส่วนฉนั ไมใ่ ช่อะไรเลย เหมือนคุณป้ ากาํ ลงั บอกฉนั วา่ ฉนั ไมเ่ หมาะกบั คุณ เพราะฉนั ไม่มีฐานะครอบครัวที่ร่าํ รวย และไมม่ ีเงินทองที่นบั ไม่ถว้ น เราอยดู่ ว้ ยกนั ไม่ เหมาะสมกนั เลย” เธอคิดอยใู่ นใจวา่ ใช่ เธอไมม่ ีสิ่งเหล่าน้ี ท้งั ชีวติ น้ีก็ไมส่ ามารถครอบครองส่ิงเหลา่ น้ี สิ่งเดียวที่ เธอสามารถทาํ ไดก้ ็คือยนื อยขู่ า้ งกายเขา ร่วมเดินหนา้ ถอยหลงั ดว้ ยกนั ร่วมทุกขย์ ากดว้ ยกนั จงจ่ิงหา้ วมองเธอแวบ๊ นึงแต่ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรเลย แคน่ งั่ กลบั มาที่เดิมแลว้ สตาร์ทรถ

หลินซินเหยยี นหนั ไปมองหนา้ เขา “คุณไม่มีอะไรจะพดู เลยเหรอคะ?” เขาเพง่ มองตรงหนา้ แววตาลึกๆเกิดความสงสยั ถา้ ก่อนหนา้ น้นั เขาแค่รู้สึกวา่ เหวนิ ชิงอาจจะมี เรื่องปิ ดบงั เขา ง้นั ตอนน้ีเขาสามารถแน่ใจไดแ้ ลว้ ถา้ อยากเรียกเขากบั หลินซินเหยยี นทานขา้ วจริงๆ แจง้ เขาคนเดียวก็พอแลว้ หล่ีจิ้งไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งวงิ่ มาท่ีร้านเส้ือผา้ ของหลินซินเหยยี นเลย อีกอยา่ ง ต้งั แต่เขาจาํ ความได้ ทุกคร้ังคนท่ีรับผดิ ชอบติดต่อเขาลว้ นเป็ นหลี่จิ้งถึงแมเ้ หวนิ ชิงมี ความสมั พนั ธ์สนิทสนมกบั เขา แต่นอ้ ยมากท่ีจะโทรศพั ทต์ ิดต่อตวั เอง ไม่ใช่เขาไมย่ อมติดตอ่ แต่วา่ เวลานานเขา้ เขาติดนิสยั ชอบใหห้ ล่ีจิ้งทาํ แทน แตค่ ราวน้ี เขาเป็ นฝ่ ายติดตอ่ กนั สองคร้ังรวด น่ีเพยี งพออธิบายปัญหาไดแ้ ลว้ บวกกบั อารมณ์ของหลินซินเหยยี นผิดสงั เกต จะตอ้ งเกิดเร่ือง อะไรข้ึนแน่ๆ เร่ืองน้ี หลินซินเหยยี นก็คงรู้อยบู่ า้ ง ส่วนเธอรู้เท่าไหร่น้นั เขาก็ไมท่ ราบเหมือนกนั “ไมม่ ีใครสามารถกา้ วก่ายเรื่องของผมได”้ เหวนิ ชิงก็ไมไ่ ด!้ เขาแสดงท่าทีของตวั เองออกมาอยา่ งชดั เจน ขอแคเ่ ขาชอบ ไมม่ ีใครสามารถขดั ขวางเขาได!้ หลินซินเหยยี นเป็ นฝ่ ายใกลเ้ ขา้ มาซบท่ีไหล่เขา “คุณเช่ือเร่ืองโชคชะตาม้ยั คะ?” “ไม่เชื่อ” เขาเชื่อแค่ตวั เองเท่าน้นั หลินซินเหยยี นเงยหนา้ มองเขา และมองอยา่ งจริงจงั “แตฉ่ นั เชื่อคะ่ ”

“คุณไม่รู้สึกวา่ เรามีวาสนาตอ่ กนั เหรอคะ?” คืนที่จบั พลดั จบั ผลคู ืนน้นั เดิมทีนึกวา่ ชีวติ น้ีจะไมม่ ีการคลกุ คลีกนั อีก แตไ่ มค่ ิดมาก่อนเลยวา่ ฝ่ ายตรงขา้ มจะเป็ นคู่ครองที่ถูกหม้นั หมายกบั ตวั เองไวต้ ้งั แต่เด็ก เป็ นวาสนาที่มหศั จรรยม์ าก จงจ่ิงหา้ วเวน้ มือออกมาขา้ งนึงกอดเธอไว้ มมุ ปากยกข้ึนเลก็ นอ้ ย เผยฟันท่ีขาวสวยออกมา “ท่ี คุณพดู ถูกหมดเลย” หลินซินเหยยี นจอ้ งเขาแวบ๊ นึง “นี่พดู จาลวกๆกบั ฉนั เหรอ?” จงจ่ิงหา้ วจบั มือเธอมากดไวท้ ่ีทรวงอก พร้อมกบั อมยมิ้ “ผมพดู จากใจจริงครับ ไมม่ ีอะไรตอ้ ง ละอายใจ” หลินซินเหยยี นไม่พดู จาไร้สาระกบั เขา ถา้ จะเถียงข้ึนมาจริงๆ เธอเถียงเขาไม่ไหวจริงๆดว้ ย เวลาเขาไร้ยางอายข้ึนมา พอๆกบั นกั เลงเลย ตอนน้ีรถไดจ้ อดลงท่ีร้านอาหารที่เหวนิ ชิงนดั ร้านอาหารจีน นิสยั ของเหวนิ ชิงคอ่ นขา้ งหวั โบราณ และไม่ชอบทานอาหารตะวนั ตก ร้านอาหารที่เขาเลือก ส่วนมากจะเป็ นร้านอาหารจีนท้งั หลายท่ีรสชาติค่อนขา้ งดีในเมืองB ร้านอาหารร้านน้ีกเ็ ป็ นหน่ึงในน้นั เพอื่ ใหล้ ูกคา้ ไดฟ้ ิ วที่ไมเ่ หมือนกนั สไตลก์ ารตกแต่งของ ร้านอาหารดูมีเอกลกั ษณ์มาก โครงสร้างของสไตลจ์ ีน รายละเอียดของสมยั ใหม่ พนกั งานชาย ใส่สูทสีดาํ ส่วนพนกั งานหญิงใส่กี่เพา้ พนกั งานชายหญิงยนื ดว้ ยกนั ช่างสามคั คีปรองดองและ เหมาะสมกนั มาก พวกเขาเดินมา พนกั งานตอ้ นรับท่ีหนา้ ร้านไดเ้ ปิ ดประตทู นั ที พร้อมกบั ทาํ ท่าทางเชิญ

หลงั จากเขา้ มาในร้าน พนกั งานชายที่ใส่สูทผกู โบวไ์ ดเ้ ดินมา “ไม่ทราบไดน้ ดั ไวห้ รือเปล่า ครับ?” จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ เลก็ นอ้ ย “หาคุณเหวนิ ” “เชิญมากบั ผมเลยครับ” พนกั งานชายแคฟ่ ังก็รู้เลยวา่ น่ีเป็ นลูกคา้ ของหอ้ งน้นั เขาไดเ้ ดินไปนาํ ทางท่ีขา้ งหนา้ อยา่ งมีมารยาทและเคารพนอบนอ้ ม มาถึงหนา้ หอ้ งVIP เขายนื ไปท่ีขา้ งๆ “หอ้ งน้ีเลยครับ” หลินซินเหยยี นจบั แขนจงจ่ิงหา้ วไวแ้ น่น จะเผชิญหนา้ กบั เหวนิ ชิง ทนั ใดน้นั เธอก็รู้สึกต่ืนเตน้ ข้ึนมาทนั ที จวจ่ิงหา้ วกลบั เป็ นฝ่ ายเอามือมาคลมุ อยบู่ นหลงั มือเธอ เอามือของเธอไวท้ ี่ขอ้ พบั แขนตวั เอง พร้อมพดู ดว้ ยเสียงทุม้ ต่าํ “มีผมอย”ู่ หลินซินเหยยี นเมม้ ปากแน่น และพยกั หนา้ เบาๆ ผลกั ประตูหอ้ งVIPออก ในหอ้ งอาหารที่กวา้ งขวาง คนท่ีนงั่ อยตู่ รงกลางคือเหวนิ ชิง ขา้ งกายเขา มีหญิงสาวหนา้ ตาสะสวยมากนงั่ อยคู่ นนึง ท้งั สองกาํ ลงั พดู คุยกนั ดูเหมือนยงั พดู คุยกนั อยา่ งมีความสุขมากๆ ใบหนา้ ของท้งั สองต่างก็ ประดบั ดว้ ยรอยยมิ้ ประตูหอ้ งถูกผลกั ออก พวกเขาไดม้ องมาที่หนา้ หอ้ งพร้อมกนั สายตาของผหู้ ญิงมองมาที่จงจ่ิงหา้ วก่อน จากน้นั คอ่ ยเคลื่อนยา้ ยไปท่ีหลินซินเหยยี น วนิ าทีท่ีเหวนิ ชิงเห็นหลินซินเหยยี นก็มาดว้ ย รอยยมิ้ บนใบหนา้ ไดค้ ่อยๆจางหายไป สิ่งที่มา แทนท่ีคือใบหนา้ อนั เยน็ ชาเคร่งขรึม สีหนา้ แววตาเขาเปลี่ยนแปลงเยอะขนาดน้ี เป็ นไปไมไ่ ดท้ ่ีจงจิ่งหา้ วจะไมเ่ ห็น

แววตาเขาระยบิ ระยบั เลก็ นอ้ ย ไมน่ านกไ็ ดก้ ลบเอาไว้ และพาหลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา ส่วนเฉินชือหานกระตือรือร้นมาก “เมื่อก๊ีฉนั กบั ลุงเหวนิ ยงั พดู ถึงพวกคุณอยเู่ ลยคะ่ ?” หลินซินเหยยี นมองเฉินชือหานแวบ๊ นึง อาจจะเพราะตา่ งกเ็ ป็ นผหู้ ญิง เลยค่อนขา้ งเขา้ ใจผหู้ ญิง เป็ นอยา่ งดี เธอรู้สึกไดอ้ ยา่ งชดั เจนวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีกาํ ลงั แกลง้ ตีสนิทกบั พวกเขาอยู่ โดนเฉพาะกบั จงจิ่งหา้ ว “ไมท่ ราบวา่ พดู ถึงพวกเราอะไรคะ?” หลินซินเหยยี นถามดว้ ยรอยยมิ้ “คุณกค็ ือคุณนายจงใช่ม้ยั คะ?” เฉินชือหานตอบไม่ตรงคาํ ถาม “ยงั สาว ยงั สวยจงั เลยค่ะ” เฉินชือหานพดู จาเก่งจริงๆ หลินซินเหยยี นรักษารอยยมิ้ ที่เหมาะสมไว้“คุณชมเกินไปแลว้ ค่ะ ก็ไมอ่ ่อนเยาวแ์ ลว้ ค่ะ ลูกกห็ ก ขวบแลว้ คุณออ่ นเยาวก์ วา่ เยอะเลย” หางตาของเฉินชือหานกระตกุ เลก็ นอ้ ย เหวนิ ชิงบอกเธอแลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ วแต่งงานแลว้ แตเ่ ป็ น การแอบซุ่มแต่งงาน ทาํ ไมแมแ้ ต่ลูกกม็ ีแลว้ ละ่ ? เดิมทีเหวนิ ชิงจะบอกกบั เฉินชือหานอยู่ แตแ่ ค่ยงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู เฉยๆ เหวนิ ชิงตบไหล่เฉินชือหานทีนึง ท้งั สองไม่ไดพ้ ดู จา แคส่ ื่อสารกนั ทางสายตาทีนึงเท่าน้นั เหมือนกาํ ลงั บอกวา่ เร่ืองน้ีเขาจะพดู เธอเอง ในใจลึกๆของเหวนิ ชิงรู้สึกไมพ่ อใจ โกรธท่ีหลี่จิ้งไมจ่ ดั การเรื่องใหเ้ สร็จ แตไ่ หนๆคนก็มาแลว้ เขากจ็ นปัญญาเหมือนกนั เขาไม่ไดพ้ ดู กบั จงจ่ิงหา้ วตรงๆวา่ ใหเ้ ขาหยา่ กบั หลินซินเหยยี น เพราะเขาดูออกวา่ จงจ่ิงหา้ วแคร์ หลินซินเหยยี นมาก

จาํ ไดว้ า่ คร้ังแรกท่ีไปตระกลู เหวนิ เขาคอยปกป้ องเธอทุกอยา่ ง แมแ้ ตน่ ามสกลุ ของเดก็ ท้งั สอง ลว้ นสามารถไมแ่ คร์ได้ เขารู้นิสยั ของจงจ่ิงหา้ วอยไู่ มม่ ากกน็ อ้ ย เขาเลยไมก่ ลา้ พดู กบั จงจ่ิงหา้ วดว้ ยซ้าํ ขอแคจ่ งจ่ิงหา้ ว ไมเ่ ห็นดว้ ย เขากจ็ ะหมดหนทางเลย ถึงเวลาเขาเลน่ ลกู ไมอ้ ะไรอีกกส็ ายไปแลว้ เพราะขอแคเ่ ขาเลน่ ลกู ไม้ จงจิ่งหา้ วกจ็ ะรู้วา่ เป็ นฝี มือของเขา ตอนน้ีไดแ้ ค่ทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นจากไปอยา่ งลบั ๆ ถา้ ไมไ่ ด…้ … อยา่ งมากก็แคเ่ อาวธิ ีการเก่ามาใชใ้ หม่ เขาจะไมย่ อมใหค้ นเคียงหมอนของจงจ่ิงหา้ วมีหน่ึงใจเดียวกนั กบั เฉิงยซู่ ่ิวเด็ดขาด! “ลงุ มาแนะนาํ หน่อย คนน้ีคือลกู สาวของเพ่อื นร่วมงานลุง ชื่อเฉินชือหาน” เหวนิ ชิงมองจงจิ่ง หา้ วและแกลง้ พดู “วนั น้นั หลานสองคนเคยเจอกนั ที่โรงแรมแลว้ ใช่ม้ยั ?” หวั ใจของหลินซินเหยยี นกระตกุ ทีนึง จงจ่ิงหา้ วเคยเจอหนา้ ผหู้ ญิงคนน้ี แถมยงั เจอกนั ในโรงแรมดว้ ย? “ลงุ เหวนิ อนั น้ีคุณลุงกไ็ มต่ อ้ งแนะนาํ แลว้ ค่ะ อยเู่ มืองBท้งั ประเทศคงไม่มีใครไมร่ ู้จกั จงจิ่งหา้ ว ม้งั คะ ยงิ่ ไปกวา่ น้นั เรายงั เคยเจอหนา้ กนั ดว้ ย……” ตอนพดู สายตาของเธอไดแ้ วบ๊ ผา่ นใบหนา้ ของหลินซินเหยยี นโดยที่ไมต่ ้งั ใจ มือที่หลินซินเหยยี นวางอยใู่ ตโ้ ตะ๊ ไดก้ มุ ไวด้ ว้ ยกนั ฝ่ ามือมีเหงื่อซึมออกมา แต่สีหนา้ เธอสงบนิ่ง มาก “คุณเฉินพดู ถูกคะ่ คนท่ีรู้จกั เขามีอยไู่ มน่ อ้ ย รู้จกั กบั คุณกไ็ มแ่ ปลกเลยค่ะ”

เฉินชือหานสาํ ลกั ทีนึง รอยยมิ้ บนใบหนา้ แอบแขง็ กระดา้ งเลก็ นอ้ ย จงจ่ิงหา้ วหนั มามองเลก็ นอ้ ย เขาจาํ ไดว้ า่ คร้ังแรกท่ีตอ่ กรกบั หลินซินเหยยี น เธอกฟ็ ันคมปาก คลอ่ งแบบน้ีแหละ ตอนท่ี 370 ภรรยาผมชอบอาหารรสหวาน จงจ่ิงหา้ วเกบ็ สีหนา้ เลก็ นอ้ ย แววตามีความกระดี๊กระด๊าที่ไมม่ ีใครสามารถมองเห็น เธอเป็ นแบบน้ีคือเธอหึงเหรอ? มีแคช่ อบคนๆนึงมาก ถึงจะหึงสินะ เฉินชือหานอายจนไม่รู้จะเอาหนา้ ไปไวไ้ หน เธอเป็ นถึงคุณหนูตระกลู ดงั ที่สมช่ือสมฐานะ เป็ น เป้ าหมายที่คนมากมายเอาใจและประจบประแจง ถึงเพอื่ นสนิทที่อยขู่ า้ งกายก็ลว้ นเอาอกเอาใจ เธอท้งั น้นั ไม่เคยมีใครท่ีไม่ไวห้ นา้ เธอขนาดน้ีมาก่อน เธอยบั ย้งั อารมณ์ไว้ “คุณนายจงไมค่ อ่ ยพอใจเหรอคะ?” หลินซินเหยยี นตอบไดค้ ล่องแคลว่ ชาญฉลาด “ไมท่ ราบวา่ คุณเฉินนี่หมายความวา่ ยงั ไงคะ ทาํ ไมฉนั ตอ้ งไมพ่ อใจดว้ ย? หรือคุณเฉินทาํ เร่ืองอะไรที่คิดวา่ ฉนั จะไมพ่ อใจ? แต่ตามประวตั ิ ครอบครัวของคุณเฉินแลว้ ฉนั วา่ ไม่มีทางทาํ เร่ืองเสื่อมเสียประเพณีศีลธรรม และเร่ืองท่ีทาํ ให้ คนไมพ่ อใจหรอกม้งั คะ?” หลงั จากเฉินชือหานไดเ้ จอใบหนา้ อนั บริสุทธ์ิไม่มีพิษไมม่ ีภยั ของหลินซินเหยยี นแลว้ รู้สึกวา่ เธอคือกระต่ายขาวตวั นึง อยากจะกระตนุ้ เธอมนั ง่ายมาก แต่ไมเ่ คยคิดเลย…… วา่ เธอจะเป็ นกระตา่ ยขาวที่กดั คนเป็ น

เฉินชือหานรักษารอยยมิ้ บนใบหนา้ ไวไ้ ม่ไหวอีกต่อไป เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลบั กนั ดูแยม่ ากๆ จุดน้ีก็เหนือความคาดหมายของเหวนิ ชิงมาก หลินซินเหยยี นไปที่ตระกลู เหวนิ ทุกคร้ังลว้ นมี กิริยาท่าทางที่สุภาพเรียบร้อย เป็ นแมบ่ า้ นแมศ่ รีเรือนคนนึง เขานึกวา่ เฉินชือหานจะตอ้ งจดั การไดแ้ น่นอน แตไ่ ม่คิดเลย…… เขาออกมาคลี่คลายสถานการณ์ “เอาละ่ วนั น้ีลงุ เล้ียงขา้ ว อยา่ ทะเลาะกนั จนทาํ ใหเ้ สียบรรยากาศ เลยนะ” เขาเรียกพนกั งานมาสงั่ กบั ขา้ ว จากน้นั ไดย้ น่ื เมนูอาหารใหเ้ ฉินชือหาน “อยากทานอะไรกส็ ง่ั เลย นะ” เขาเปิ ดดูเมนูอาหาร สง่ั กบั ขา้ วหลายอยา่ งท่ีจงจ่ิงหา้ วคอ่ นขา้ งชอบทาน จงใจเพกิ เฉยหลินซินเห ยยี นไวข้ า้ งๆ เฉินชือหานถือวา่ ชนะมาไดย้ กนึงแลว้ เธอมองหลินซินเหยยี นแวบ๊ นึงอยา่ งไม่ทิ้งร่องรอย พร้อม ยกมุมปากข้ึน ถึงปากคมฟันคลอ่ งแคไ่ หนแลว้ จะทาํ ไม? เหวนิ ชิงไม่ชอบเธอ แถมยงั แสดงจุดยนื ไดช้ ดั เจนมากวา่ อยากใหเ้ ธอไปจากจงจิ่งหา้ ว วนั น้นั เธอไดย้ นิ เหวนิ ชิงคุยสายกบั พอ่ ของเธอ เน้ือหาก็คือเหวนิ ชิงอยากใหจ้ งจิ่งหา้ วหยา่ กบั หลินซินเหยยี น ตอนน้นั เธอยงั ท่ึงมากอยเู่ ลยวา่ จงจิ่งหา้ วไปแต่งงานตอนไหน? แตพ่ อ่ ของเธอไมไ่ ดท้ ่ึง น่าจะเพราะก่อนหนา้ น้นั เหวนิ ชิงเคยบอกพอ่ เธอ ต่อมาเหวนิ ชิงบอกวา่ อยากใหเ้ ธอแต่งงานกบั จงจ่ิงหา้ ว หลงั จากพอ่ ของเธอไดช้ ง่ั น้าํ หนกั ขอ้ ดี ขอ้ เสียแลว้ ไดต้ อบตกลงขอ้ เสนอของเหวนิ ชิง

จงจ่ิงหา้ วกบั หลินซินเหยยี นแอบซุ่มแต่งงาน ไมม่ ีคนรู้ อีกอยา่ งแตง่ งานเชื่อมสายสมั พนั ธ์กบั ตระกลู จง ไมใ่ ช่แคต่ ระกลู จงอยา่ งเดียวเท่าน้นั ยงั มีตระกลู เหวนิ อีก น่ีเป็ นวงการผลประโยชนท์ ่ีใหญ่มหาศาล ยงิ่ ไปกวา่ น้นั จงจิ่งหา้ วยงั หนุ่มยงั แน่นแถมเป็ นคนมี ความสามารถ ลกู สาวแต่งงานไปก็ไมเ่ สียเปรียบ ไม่วา่ คาํ นวณยงั ไงก็เป็ นการคา้ ขายท่ีคุม้ ค่า ในตอนแรกเฉินชือหานคือคดั คา้ น เธอรับปากไปส่งเอกสารที่โรงแรม คืออยากพดู สถานการณ์ ใหช้ ดั เจนหลงั จากท่ีไดเ้ จอหนา้ จงจิ่งหา้ ว หลงั จากไดใ้ กลช้ ิดสมั ผสั เธอรู้สึกไม่เหมือนกบั ท่ีเคยเห็นในโทรทศั น์ เม่ือก่อนรู้วา่ เขารวย หนา้ ตาไมเ่ ลว หลงั จากท่ีไดใ้ กลช้ ิดถึงพบวา่ เขาไม่เพยี งหนา้ ตาหลอ่ ยงั มีความทรงพลงั ที่ขดั เกลามาจาก อุปสรรคมากมาย กาลเวลาผา่ นไป ทาํ ใหเ้ ขายงิ่ มีความเป็ นลูกผชู้ ายสูง ภายใตค้ วามแปลกใจ เฉินชือหานไดต้ ดั สินใจตอบตกลงขอ้ เสนอของพอ่ กบั เหวนิ ชิง เธออยากดูซิวา่ ผชู้ ายคนน้ีมีความหนกั แน่นขนาดน้ีจริงหรือเปล่า ขนาดผหู้ ญิงอยใู่ นออ้ มกอดก็ ยงั สามารถหกั หา้ มใจได้ เธอรู้สึกวา่ ตวั เองไมไ่ ดแ้ ยก่ วา่ หลินซินเหยยี น เฉินชือหานจงใจสงั่ อาหารไปหลายอยา่ งๆเสียงดงั กบั ขา้ วบางส่วนเป็ นของท่ีเธอชอบทาน บางส่วนไม่ใช่ แคเ่ พอ่ื อยตู่ รงหนา้ หลินซินเหยยี นจะไดม้ ีหนา้ มีตา

“ยงั มีอยา่ งอื่นม้ยั ครับ?” พนกั งานถาม เฉินชือหานยน่ื เมนูอาหารไปแลว้ พดู “ไม่มีแลว้ แคน่ ้ีแหละ พยายามเสิร์ฟอาหารเร็วๆนะ” “ไดค้ รับ” พนกั งานรับเมนูอาหารมาอยา่ งเคารพนอบนอ้ ม ตอนที่หนั หลงั ออกไปใหห้ อ้ งครัว เตรียมกบั ขา้ ว จงจิ่งหา้ วไดเ้ รียกเขาไว้ “ไมท่ ราบวา่ ยงั ตอ้ งการสงั่ อะไรครับ?” พนกั งานหยดุ ฝี เทา้ ลง และมายนื อยทู่ ี่ขา้ งกายจงจิ่งหา้ ว จงจ่ิงหา้ วยกแกว้ ข้ึนมาจิบน้าํ คาํ นึง แมแ้ ต่หนา้ ก็ไมไ่ ดเ้ งยข้ึนมา ตอนท่ีวางแกว้ น้าํ ลง ไดพ้ ดู อยา่ ง เรียบเฉย “เพม่ิ ปลาเปร้ียวหวานที่นึง จะตอ้ งใช้ ปลาตะลุมพกุ จีนมาน่ึงนะ” ปลาตะลมุ พกุ จีนน่ึงของแมน่ ้าํ แยงซีมีชื่อเสียงโด่งดงั มาก ถกู ขนานนามวา่ เป็ นอนั ดบั หน่ึงของ อาหารสดสามอยา่ งท่ีข้ึนช่ือของแม่น้าํ แยงซีอยใู่ นสมยั โบราณยงั ถูกใชเ้ ป็ นของถวาย รสชาติสด และน่าทานมาก แถมเน้ือปลานุ่มละมนุ ลิ้น “ฟักทองผดั ไข่เคม็ หนูผดั เปร้ียวหวาน……” เขาเงยหนา้ ข้ึนมามองพนกั งาน “ร้านพวกคุณมีอาหารรสหวานที่เป็ นจุดเด่นของร้านม้ยั ? พอดี ภรรยาผมชอบอาหารรสหวาน” ในฐานะท่ีเป็ นพนกั งานร้านอาหารที่มีคุณสมบตั ิคนนึง รู้กบั ขา้ วในร้านตวั เองเป็ นอยา่ งดี “ถา้ ประเภทกบั ขา้ วกจ็ ะมีซี่โครงเปร้ียวหวาน ผดั ผกั กะหล่าํ และปี กไก่โคก๊ ครับ ส่วนของหวานก็ จะมีนมกอ้ นชุปมะพร้าว กลว้ ยหอมน้าํ ตาลยดื ฮวยซวั ราดแยมบลูเบอร์ร่ี พวกน้ีลว้ นมีรสหวาน อมเปร้ียวเลก็ นอ้ ยครับ” พนกั งานพดู แนะนาํ “ง้นั กเ็ อาพวกน้ีเลย” จงจ่ิงหา้ วพดู อยา่ งเรียบเฉย “ไดค้ รับ ผมจะพยายามเสิร์ฟอาหารใหค้ ุณโดยเร็วท่ีสุดครับ” พนกั งานพดู จบก็ไดโ้ นม้ ตวั ทีนึง ดว้ ยความเคารพ แลว้ ออกจากหอ้ งอาหารVIP

ช่วงเวลาที่ไดใ้ ชช้ ีวติ อยกู่ บั หลินซินเหยยี น เขารู้รสชาติอาหารท่ีเธอชอบอยไู่ มน่ อ้ ย เธอชอบ อาหารท่ีมีรสชาติออกหวานนิดๆ แถมเธอยงั มีหุ่นที่ทาํ ใหค้ นอิจฉามาก ทานยงั ไงกไ็ ม่อว้ น หลินซินเหยยี นหนั ไปมองเขาแวบ๊ นึง สุดทา้ ยก็ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร แค่ดึงสายตากลบั มามองแกว้ น้าํ ท่ี วางอยตู่ รงหนา้ ตวั เอง ฝ่ังตรงขา้ ม สีหนา้ ของเหวนิ ชิงกบั เฉินชือหานตา่ งกด็ ูแยม่ าก คนท่ีโกรธที่สุดคือเฉินชือหาน เดิมทีเธออยากใหห้ ลินซินเหยยี นขายข้ีหนา้ แตไ่ ม่นึกเลยวา่ จงจ่ิง หา้ วจะปกป้ องเธอขนาดน้ี…… มือที่เธอวางอยบู่ นตกั ไดก้ มุ ไวด้ ว้ ยกนั อยา่ งแน่น ถา้ ไม่ใช่สติท่ีหลงเหลืออยคู่ อยหกั หา้ มเธอไว้ เธอคงไปจากท่ีนี่แลว้ ถา้ เธอไปก็คือยอมแพจ้ ริงๆแลว้ ไม่ เธอไมเ่ คยน่าอนาถขนาดน้ีมาก่อน เธอจะยอมแพไ้ ม่ไดเ้ ด็ดขาด เธอมีครอบครัวที่มีอาํ นาจและช่ือเสียงแถมยงั ไดร้ ับการสนบั สนุนจากเหวนิ ชิง มีหรือที่จะสู้ ผหู้ ญิงท่ีไมม่ ีอะไรเลยคนน้ีไมไ่ ด?้ คิดถึงตรงน้ีเฉินชือหานก็ไดเ้ ชิดหนา้ อยา่ งเยอ่ หยงิ่ ความมนั่ ใจที่ภมู ิหลงั ทางครอบครัวใหม้ า ทาํ ใหเ้ ธอมีความมนั่ ใจฟ้ งุ กระจายไปท้งั ตวั ไม่นาน ประตหู อ้ งอาหารก็ถกู ผลกั ออก พนกั งานหญิงไดใ้ ส่ชุดก่ีเพา้ ยนื เรียงกนั เป็ นแถว และ เสิร์ฟอาหารมาท่ีบนโตะ๊ ทีละอยา่ ง ไม่นาน โตะ๊ อาหารที่กวา้ งใหญก่ ็ถกู อาหารรสเลิศหลากหลายชนิดยดึ ครอง

เดิมทีเหวนิ ชิงวางแผนไวค้ ือรอจงจ่ิงหา้ วมา เขากห็ าขอ้ อา้ งจากไป และสร้างโอกาสใหเ้ ฉินชือ หานไดใ้ กลช้ ิดกบั จงจ่ิงหา้ ว ตอนน้ีหลินซินเหยยี นอยู่ เขาไมก่ ลา้ ไป กลวั เฉินชือหานจะรับมือไม่ไหว และกลวั เฉินชือหาน เกบ็ อาการไม่อยแู่ ลว้ เผยพิรุธออกมาต่อหนา้ จงจิ่งหา้ ว ขา้ วม้ือน้ีทุกคนต่างมีความคิดของตวั เอง ทาํ ใหอ้ าหารเลิศรสเตม็ โตะ๊ น้ีกด็ ูมวั หมองไร้สีสนั ไป ดว้ ย มีเสียงใสๆของตะเกียบกระทบจานดงั ข้ึนเป็ นคร้ังคราว ในปากเฉินชือหานคอยเค้ียวอาหารอยู่ แตส่ ายตากลบั มวั แตจ่ อ้ งหลินซินเหยยี น ถา้ จะบอกวา่ โตะ๊ น้ีใครทานไดเ้ อร็ดอร่อยท่ีสุด ง้นั กค็ งจะเป็ นหลินซินเหยยี นแลว้ กบั ขา้ วที่จงจ่ิงหา้ วสง่ั มา ต่างกว็ างอยตู่ รงหนา้ หลินซินเหยยี นหมด แถมจงจิ่งหา้ วกินไปแคไ่ ม่ก่ี คาํ ก็มามวั แตค่ อยคีบกบั ขา้ วใหเ้ ธอ เห็นเธอกบั เหวนิ ชิงเป็ นคนตายหรือไง? ไมแ่ คร์เลยสกั นิดวา่ มีคนนอกอยู่ “ดูไมอ่ อกเลยนะคะวา่ ความสมั พนั ธ์ของคุณนายจงกบั ประธานจงจะดีขนาดน้ี ทาํ เอาฉนั ท่ีเป็ น คนนอกเหมือนกา้ งขวางคอยงั ไงอยา่ งง้นั เลย จะอยกู่ ไ็ ม่ใช่ ไมอ่ ยกู่ ็ไมใ่ ช”่ เฉินชือหานพดู จาสอง แง่สองง่าม จงจิ่งหา้ ววางตะเกียบลงและเงยหนา้ ข้ึน หลินซินเหยยี นจบั มือของเขาไวจ้ ากใตโ้ ตะ๊ จงจ่ิงหา้ วมองมา เธอไดต้ อบดว้ ยรอยยมิ้ เฉินชือ หานเธอรับมือไหวอยู่ ไมต่ อ้ งใหเ้ ขาออกโรงปกป้ อง

ในเมื่อเธอเป็ นภรรยาของเขา จดั การกบั ผหู้ ญิงที่มีความคิดพวกน้นั ใหเ้ ธอมาจดั การเองจะ เหมาะสมกวา่ ตอนที่ 371 แสดงจุดยนื \" คุณเฉินคุณน่ีพดู จาน่าขนั จริงๆ ความสมั พนั ธข์ องคนอื่น คนนอกจะไปรู้อะไร อีกอยา่ งคุณก็ ไม่ใช่ซุนหงอคงเสียหน่อย ที่จะมีตาวงแหวนอะไรนน่ั ตามหลกั แลว้ กค็ งมองไมอ่ อกหรอกคะ่ อีกอยา่ งอาหารม้ือน้ีคุณเฉินก็เป็ นตวั หลกั อยแู่ ลว้ \"หลินซินเหยยี นยมิ้ อยา่ งนุ่มนวล ไมต่ อ้ ง เปลืองแรงอะไรมากมายกส็ ามารถทิ้งประเด็นหวั ขอ้ สนทนาใหก้ ลบั มาได้ เฉินชือหานแสร้งยมิ้ ออกมาท้งั ที่ในใจไม่ไดย้ มิ้ ก่อนจะพดู วา่ \" ฉนั จะเป็ นตวั หลกั ไดย้ งั ไงกนั ล่ะ ไมค่ วรเป็ นคุณหรอกเหรอ \" หลินซินเหยยี นค่อยๆกลืนอาหารในปากยงั ไมร่ ีบร้อน ก่อนจะตอบกลบั ไปวา่ \" ฉนั กบั จิ่งหา้ ว เป็ นสามีภรรยากนั ส่วนคนน้ีคือคุณลงุ พวกเราเป็ นครอบครัวเดียวกนั จะมีกแ็ ต่คุณเฉินที่เป็ น แขกไมใ่ ช่หรอกเหรอคะ \" ตอนน้ีใบหนา้ ของคุณเฉินแทบจะไม่มีรอยยมิ้ ผดุ ออกมา หลินซินเหยยี นทาํ เป็ นมองไมเ่ ห็น ก่อนจะพดู ตอ่ \" ต้งั แตโ่ บราณ เขาวา่ แขกน้นั เป็ นใหญ่ โดยเฉพาะแขกที่เชิญมายงั โตะ๊ อาหาร คุณเฉินไม่ใช่ตวั หลกั ของวนั น้ีเหรอคะ \" จริงๆแลว้ เธอไมใ่ ช่คนโหดร้ายใจดาํ ขนาดน้นั แตเ่ มื่อตอ้ งเผชิญหนา้ กบั คนท่ีเริ่มยวั่ ยเุ ธอก่อน เธอก็ไมย่ อมออ่ นขอ้ ใหง้ ่ายๆ! เพราะเธอรู้มาต้งั นานแลว้ วา่ ยงิ่ ออ่ นแอมากเท่าไหร่ คนอ่ืนกจ็ ะอาศยั จุดดอ้ ยของเธอรังแกเธอ มากข้ึนเท่าน้นั

ต้งั แตเ่ ขา้ มา เฉินชือหานเหมือนจงใจที่จะพดู อะไรบางอยา่ ง หวงั ท่ีจะกระชบั ความสมั พนั ธ์ ระหวา่ งหลอ่ นกบั จงจิ่งหา้ ว เธอไมร่ ู้วา่ คาํ พดู ของเฉินชือหานท่ีบอกวา่ เคยเจอที่บาร์น้นั คือเม่ือไหร่ เพราะในขณะเดียวกนั เธอก็ไมแ่ น่ใจแลว้ รู้สึกไมส่ บายใจแบบแปลกๆ แตว่ า่ เธอรู้ดี ถา้ แสดงจุดยนื ออกไปตอนน้ี กจ็ ะทาํ ใหค้ นอื่นสงสยั ความสมั พนั ธ์ของเธอและจง จิ่งหา้ ว เรื่องแบบน้ี เธอจึงยอมที่จะถามจงจิ่งหา้ วแบบส่วนตวั แน่นอนวา่ จะไม่ยอมถามตอ่ หนา้ คนอ่ืน ไปซกั ถาม และสงสยั สีหนา้ ของเฉินชือหานตอนน้ีดูซีดขาว จากท่ีดูไมไ่ ดแ้ ลว้ ก็ยง่ิ ดูไมไ่ ดเ้ ขา้ ไปใหญ่ สุดทา้ ยก็กล้นั มนั ไวไ้ มอ่ ยู่ ก่อนที่จะยนั เกา้ อ้ีแลว้ ลกุ ข้ึนยนื \" ปากนี่มีลิน้ เหมือนมีขลุย่ จริงๆเลย นะ!\" หลินซินเหยยี นยงั คงพดู ยมิ้ ข้ึนมาบนใบหนา้ ดงั เดิม \" คุณเฉินกช็ มเกินไปแลว้ นะคะ ฉนั แค่อยาก รู้ความจริงเฉยๆ ทาํ ไมคุณตอ้ งโกรธดว้ ยล่ะคะ \" \"ลุงเหวนิ ฉนั อิ่มแลว้ คะ่ \" เฉินชือหานพดู จบก็ควา้ กระเป๋ าแลว้ ตรงดิ่งออกจากหอ้ งอาหารไป หล่อนรู้สึกวา่ หลินซินเหยยี นทาํ ใหห้ ลอ่ นขายหนา้ เกรงวา่ ถา้ หล่อนยงั อยตู่ ่อ ก็มีแต่จะขายหนา้ คนอื่น โตมาขนาดน้ี นี่เป็ นคร้ังแรกที่หล่อนรู้สึกจนตรอกสูไ้ มไ่ ด้ สีหนา้ เหวนิ ชิงก็ดูเคร่งขรึมมากกวา่ เดิม \" หลอ่ นเป็ นคนท่ีฉนั เชิญมา ทาํ ไมเธอตอ้ งพดู จาเสียดสี เพ่ืออะไรกนั \"

หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะเปิ ดปากพดู จงจิ่งหา้ วกลบั กมุ มือเธอไว้ \" ไปรอผมในรถไป \" เขามีเรื่องจะคุยกบั เหวนิ ชิง หลินซินเหยยี นลงั เลไปพกั หน่ึง ไม่อยากไปจากตรงน้ี เพราะไม่วางใจจงจ่ิงหา้ ว เธอไมร่ ู้เลยวา่ เขาจะพดู อะไรกบั เหวนิ ชิง ก็เป็ นเพราะวา่ ไมร่ ู้ มนั เลยทาํ ใหเ้ ธอลงั เลแบบน้ี กลวั วา่ พวกเขาจะทะเลาะกนั ใหญ่โต เพราะเธอยงั อยากรักษาความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเหวนิ ชิงกบั จงจ่ิงหา้ วเอาไว้ \" เม่ือก้ีเป็ นเพราะวา่ ฉนั ทาํ ตวั เกินเหตไุ ปหน่อย ทาํ ใหค้ ุณเฉินไม่ค่อยพอใจ…. \" \" ออกไปก่อน \"จงจ่ิงหา้ วพดู ตดั บทเธอข้ึนมา ความผิดของใคร ตวั เขาน้นั รู้ดีที่สุด เธอไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งขอโทษใคร เธอไม่ผิด และไม่จาํ เป็ นตอ้ งทาํ เร่ืองแบบน้ีดว้ ย! หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก ความสามารถของเธอมีขีดจาํ กดั จริงๆ เธอไมส่ ามารถควบคุม สถานการณ์น้ีไวไ้ ด้ เธอลกุ ข้ึนแลว้ ลากเกา้ อ้ี จากน้นั เดินออกไปจากหอ้ งอาหาร ไม่นานนกั หอ้ งกเ็ งียบสงบลง จงจ่ิงหา้ วเชด็ มือ ก่อนจะเอาผา้ เชด็ มือทิ้งลงไปบนโตะ๊ ก่อนจะเอนตวั ไปขา้ งหลงั เพ่อื พงิ เกา้ อ้ี ถา้ จะบอกวา่ เมื่อก่อนท่าทีของเหวนิ ชิงทาํ ใหเ้ ขารู้สึกสงสยั ถา้ อยา่ งน้นั ม้ืออาหารคร้ังน้ี ทาํ ให้ เขามนั่ ใจแลว้

\" คุณมีปัญหาอะไรกบั เธอหรือเปล่า \" เสียงของเขากดต่าํ ลง สาํ หรับเหวนิ ชิงแลว้ เขากย็ งั คงมีความเคารพอยู่ เพราะเขาก็หวงั เช่นกนั วา่ คนท่ีเขาแคร์น้นั จะแคร์เขาอยา่ งเท่าเทียมกนั แต่วา่ ตอนน้ีดูเหมือนส่ิงที่แสดงออกมาจะแตกตา่ งจากที่เขาคิด ก่อนหนา้ น้ีท่าทีของเหวนิ ชิงท่ีแสดงต่อหลินซินเหยยี นไมไ่ ดบ้ ่งบอกถึงความเกลียดชงั อะไร…. ร่างกายและท่าทางของเขา ดูพงิ เกา้ อ้ีอยา่ งผอ่ นคลาย เหวนิ ชิงไม่ไดต้ อบออกมาตรงๆ แต่พดู ออกมาวา่ \" ด่ืมกบั ฉนั สกั แกว้ สิ \" พดู จบกใ็ หพ้ นกั งานเขา้ มา เทเหลา้ ใหพ้ วกเขา เป็ นเพราะจงจิ่งหา้ วไวห้ นา้ เลยดื่มเขา้ ไปหน่ึงแกว้ เหวนิ ชิงวางแกว้ เหลา้ ลง เขาอยากจะพดู กบั จงจ่ิงหา้ วใหช้ ดั เจน แตพ่ อเห็นท่าทีที่เขามีต่อหลินซินเหยยี น เหวนิ ชิงกย็ งั ไม่กลา้ พดู มนั ออกมา \" ฉนั กบั พอ่ ของชือหานเราเป็ นเพื่อนร่วมงานกนั แลว้ กย็ งั เป็ นเพอ่ื นรักกนั อีกดว้ ย วนั น้ีบงั เอิญ เจอกนั ที่ร้านอาหาร กเ็ ลยชวนมากินขา้ วดว้ ยกนั ฉนั กเ็ ลยไมไ่ ดบ้ อกแกล่วงหนา้ ฉนั เห็นวา่ ท่าที ของแกไมค่ ่อยดีเท่าไหร่ เป็ นเพราะเรื่องน้ีเหรอ \" เหวนิ ชิงจงใจที่จะเปล่ียนประเดน็ พยายามไม่พดู ถึงเรื่องของหลินซินเหยยี น จงจิ่งหา้ วเป็ นคนยงั ไง ทาํ ไมเขาจะดูเจตนาของเหวนิ ชิงไมอ่ อก เขาไมส่ นใจวา่ เหวนิ ชิงจะคิดอะไร แตเ่ ขาอยากจะบอกท่าทีของเขาใหร้ ับรู้ เขาเทเหลา้ ลงไปในแกว้ ของตวั เองอีกคร้ัง จากน้นั กด็ ื่มเขา้ ไปพรวดเดียว

เมื่อวางแกว้ ลงมาแลว้ เสียงแกว้ ท่ีกระทบลงบนโตะ๊ ก็ดงั สนน่ั \" ผมกบั เธอ….. ระยะเวลาที่เรา แตง่ งานกนั น้นั มนั ส้นั แลว้ ก็จากกนั อยา่ งรวดเร็ว ถึงเธอจะไม่ใช่ผหู้ ญิงท่ีดีพร้อมท่ีสุดเท่าท่ีผม เคยเจอ แตก่ ็เป็ นคนท่ีผมชอบท่ีสุด \" เขาชอ้ นสายตาข้ึนมามองเหวนิ ชิง \" เมื่อรู้วา่ เธอต้งั ทอ้ งลกู สองคนใหก้ บั ผม มนั ทาํ ใหผ้ มสนั่ ไหว แลว้ ก.็ . แลว้ ก็แปลกใจเช่นกนั \" แต่เรื่องระหวา่ งน้นั เขากไ็ มไ่ ดพ้ ดู อะไรออกไปมากมาย \" เธอเป็ นภรรยาของผม ผมรู้สึกวา่ ผชู้ ายคนหน่ึง แคผ่ หู้ ญิงของตวั เองยงั ปกป้ องไวไ้ มไ่ ด้ ก็คง เป็ นขยะดีๆน่ีเอง คุณวา่ ไหมละ่ \" เหวนิ ชิงเขา้ ใจจงจ่ิงหา้ ว วา่ เขากาํ ลงั บอกถึงจุดยนื ของตวั เอง วา่ ถา้ หลงั จากน้ีเขาทาํ อะไรกระทบถึงหลินซินเหยยี นละ่ ก็ จงจ่ิงหา้ วกพ็ ร้อมที่จะยนื อยฝู่ ่ังหลิน ซินเหยยี น \" จิ่งหา้ ว ฉนั เป็ นลงุ ของแก ก่ีปี มาน้ี… \" \" ผมรู้ครับ รู้มาตลอด \" จงจ่ิงหา้ วพดู ตดั บท เขารู้ดีวา่ เหวนิ ชิงตอ้ งการจะเล่นไพค่ วามรู้สึกกบั เขา ดงั น้นั เขาเลยจงใจที่จะตดั บท แลว้ แสดงจุดยนื อีกคร้ัง \" ผมรู้ ผมไม่เคยลืม แลว้ ก็ไมเ่ คย….สงสยั มาก่อน วา่ การปกป้ องคนที่เราแคร์ มนั คือสิ่งที่ลงุ สอนผม ผมจะไมท่ าํ ใหล้ งุ ผดิ หวงั หรอกครับ \" เม่ือก่อนเขากส็ งสยั มาโดยตลอด แตต่ อนน้ีน่ะเหรอ…. เหวนิ ชิงอา้ ปากคา้ ง ไม่มีคาํ ใดหลุดออกมาจากปากของเขา คาํ พดู น้ีเป็ นคาํ ท่ีเขาเคยบอกจงจิ่งหา้ ว จริงๆ \" แกตอ้ งเช่ือสิ วา่ สิ่งที่ฉนั ทาํ ไปท้งั หมดเป็ นเพราะอยากใหแ้ กไดด้ ี แม่ของแกน่ะช่ือเหวนิ เสียน ฉนั ชื่อเหวนิ ชิง เราเป็ นลูกแม่เดียวกนั แกก็เป็ นลกู ชายคนเดียวของเธอ ฉนั จะทาํ ร้ายแกไปทาํ ไม \" เหวนิ ชิงเจ็บหวั ใจยงั ถึงที่สุด ก่อนจะเอาฝ่ ามือทุบลงไปท่ีโตะ๊ อยา่ งแรง \" ตอนแรกถา้ ไมไ่ ดเ้ ป็ น เพราะเฉิงยซู่ ่ิวแมแ่ กก็คงไมจ่ ากไปเร็วขนาดน้ี \"

เขาท้งั โกรธและเกลียดเฉิงยซู่ ่ิวถึงเรื่องจะผา่ นมาหลายปี แลว้ แตม่ นั กไ็ ม่เคยจางหายไปไหนเลย แตย่ ง่ิ นานวนั เขา้ กลบั ยงิ่ ฝังลึกลงไปทุกที จงจ่ิงหา้ วหร่ีตามองเลก็ นอ้ ย เขาจบั ประเดน็ ในสิ่งที่เหวนิ ชิงพดู ออกมาตอนทา้ ย เฉิงยซู่ ่ิวเขาเปล่ียนทศั นคติท่ีมีตอ่ หลินซินเหยยี นแลว้ มนั เก่ียวอะไรกบั เฉิงยซู่ ่ิวหรือเป็ นเพราะ เขารู้ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวอาหารค่าํ วนั น้ี….กเ็ ลย เอาเร่ืองท่ีไปเอา เอกสารวนั น้ีแลว้ บงั เอิญเจอเขา้ กบั เฉินชือหาน เร่ืองท้งั หมดเขาจงใจทาํ น่ี เป้ าหมายของลงุ คืออยากใหต้ วั เขาเลิกกบั หลินซินเหยยี น แลว้ ไปคืนดีกบั เฉินชือหานเนี่ยนะ เขาหลบั ตาท้งั สองขา้ งลง แลว้ รู้สึกวา่ … เร่ืองน้ีมนั ไร้สาระสิ้นดี! \" เรื่องที่ผา่ นไปแลว้ กใ็ หม้ นั ผา่ นไป ผมหวงั วา่ คุณจะรักษาสุขภาพของตวั เองใหม้ ากๆ วนั น้ีก็ถึง เวลาแลว้ ผมขอตวั \" จงจ่ิงหา้ วลุกข้ึน ก่อนจะออกจากหอ้ งอาหารไป \" จิ่งหา้ ว \" เม่ือจงจ่ิงหา้ วเดินไปถึงประตู เหวนิ ชิงก็เรียกเขาเอาไว้ \" วนั น้ีคงโกรธมากเลยสินะ \" จงจิ่งหา้ วหยดุ ฝี เทา้ ลง ก่อนจะพดู ท้งั ๆท่ีไม่ไดห้ นั หนา้ กลบั มามองเหวนิ ชิง \" ใช่ผมกโ็ กรธ โกรธ ที่คุณเอาคนนอกมาร่วมมือกนั ดูถูกเธอแบบน้ี ผมมีลูกสองคนแต่ถา้ ผมทาํ ใหแ้ มข่ องพวกเขาตอ้ ง ถกู ทาํ ร้าย ผมไมม่ ีอะไรที่จะทดแทนหรือชดใชพ้ วกเขาได้ คุณลุงก็เป็ นพอ่ คน กค็ วรจะเขา้ ใจ ความคิดของผมวา่ เป็ นเช่นไร \" พดู จบเขากจ็ ากไปไมห่ นั กลบั มา

เหวนิ ชิงพดู ไมอ่ อก ถึงแมต้ วั เขาเองจะเตม็ ไปดว้ ยคาํ พร่าํ บ่นต่อลูกชายเชื่อฟังคาํ สงั่ สอนเขา แต่หากใครกลา้ มารังแก เขากจ็ ะไมย่ อมทนเป็ นอนั ขาด เขาหลบั ตาลง รู้สึกวา่ การท่ีจะใหจ้ งจิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี นน้นั แยกทางกนั มนั จะมีปัญหา อะไรบางอยา่ ง ทาํ ไมวนั น้ีหล่ีจิ้งไมจ่ ดั การหลินซินเหยยี นใหเ้ รียบร้อยนะ ไมแ่ น่วา่ จงจิ่งหา้ วเหมือนจะระแคะระคายอะไรบางอยา่ ง กเ็ ลยแสดงจุดยนื ตอ่ หนา้ เขาขนาดน้ี เมื่อจ่ายเงินเสร็จ เหวนิ ชิงก็เดินออกไปจากร้านอาหาร ยนื รอตรงหนา้ ประตกู ็มีรถจ๊ีปคนั หน่ึงขบั เขา้ มา บอด้ีการ์ดกล็ งมาเปิ ดประตใู หก้ บั เหวนิ ชิง \" กลบั เลยไหมครับ \" เหวนิ ชิงตอบกลบั ไปส้นั ๆดว้ ยท่าทีเหนื่อยออ่ น ก่อนจะโคง้ ตวั ลงเพื่อเขา้ ไปในรถ ผา่ นไปยสี่ ิบนาทีกวา่ รถกจ็ อดตรงหนา้ ประตูบา้ น งานรักษาความปลอดภยั กล็ งมาเปิ ดประตูรถ เหวนิ ชิงยา่ งเทา้ ลงมา \" คุณเลิกงานเถอะ \" \" พรุ่งน้ีตอนเชา้ ใหม้ ารับท่านกี่โมงดีครับ \"บอด้ีการ์ดถาม \" เวลาเดิม \" พดู จบเหวนิ ชิงกเ็ ขา้ บา้ นไป ในบา้ นหล่ีจิ้งเองกก็ าํ ลงั รอเขาอยู่ เพราะวา่ เป็ นเร่ืองของหลินซินเหยยี น หลอ่ นกเ็ ลยอยากปรึกษาเรื่องน้ีกบั เหวนิ ชิง ตอนที่ 372 คาํ พูดทซี่ ้อนคาํ พูดอกี ที เม่ือเหวนิ ชิงเขา้ มาในบา้ น หล่ีจิ้งก็ช่วยเอาสลิปเปอร์มาใหเ้ ขาเปลี่ยน

เหวนิ ชิงยนื น่ิงไม่ขยบั ก่อนจะเอ่ยปากถาม \" วนั น้ีเกิดอะไรข้ึน \" \" เขา้ มาก่อนเถอะ \" น่ีไมใ่ ช่เร่ืองที่จะพดู คาํ สองคาํ แลว้ รู้เรื่อง หล่ีจิ้งวางสลิปเปอร์ลงไวข้ า้ งๆเทา้ เขา เหวนิ ชิงถอนใหใ้ จเฮือกหน่ึง เขาอยากจะรู้นกั วา่ หล่อนจะอธิบายมนั อยา่ งไร กะอีกแคน่ ดั หลินซินเหยยี นกินขา้ วม้ือนึงมนั จะไปยากอะไรนกั หนา เร่ืองง่ายๆแคน่ ้ีกท็ าํ ไม่ไดง้ ้นั เหรอ เขาใส่รองเทา้ สลิปเปอร์แลว้ เดินเขา้ มา นงั่ ลงบนโซฟา\" พดู สิ วา่ เร่ืองเป็ นยงั ไง \" หล่ีจิ้งกน็ งั่ ลงตาํ แหน่งถดั ไป หล่อนคิดมานานแลว้ ต้งั แตก่ ลบั มาจากร้านเส้ือผา้ หลอ่ นกค็ ิดมา ตลอดวา่ จะคุยเรื่องน้ีกบั เหวนิ ชิงยงั ไง แตพ่ อถึงเวลาตอ้ งพดู จริงๆ หลอ่ นก็ไม่รู้วา่ จะเปิ ดปากดว้ ยเร่ืองอะไรก่อน \" เธอกพ็ ดู สกั ทีสิ \"เหวนิ ชิงเร่ิมจะไม่สบอารมณ์ \" ฉนั วา่ เด็กๆกด็ ีอยแู่ ลว้ กเ็ ลยทนไม่ได…้ \" กวา่ หลี่จิ้งจะพดู ออกมาแตล่ ะคาํ เสน้ เลือดตรงขมบั ของเหวนิ ชิงกผ็ ดุ ข้ึนมา ก่อนจะพดู ดว้ ยน้าํ เสียงกดต่าํ ลง \" เพราะง้นั เธอกเ็ ลย ไม่นดั หล่อนออกมาง้นั เหรอ \" หล่ีจิ้งมองไปที่เขา \" ใช่ คุณก็รู้นิสยั ของจงจ่ิงหา้ วดี ถา้ เขารู้วา่ คุณทาํ เรื่องอะไร ไปความสมั พนั ธ์ ของคุณกบั เขาตอ้ งแยแ่ น่คุณไม่สนใจในท่าทีท่ีเขามีต่อคุณหรือไง \" หลี่จิ้งเขา้ ใจเหวนิ ชิงดี เพราะเขาแคร์จงจิ่งหา้ วมาก และหล่อนกร็ ู้วา่ ความรู้สึกที่แคร์แปดสิบเปอร์เซ็นตน์ ้นั ก็เป็ นเพราะเหวนิ เสียน

\" ฉนั รู้สึกวา่ เร่ืองน้ีพวกเราควรพดู กบั จงจ่ิงหา้ วใหช้ ดั เจน ใหเ้ ขาเล่าเร่ืองหลินซินเหยยี นใหค้ ุณ ฟัง กเ็ ราไม่ควรเขา้ ไปแทรกกลางในเรื่องน้ี…. \" \" คุณรู้เร่ืองที่หลินซินเหยยี นทาํ ผา้ ไหมกวางตุง้ ไดห้ รือเปลา่ ละ่ \" เหวนิ ชิงชกั จะเร่ิมรู้สึกราํ คาญ กเ็ ลยพดู ตดั บทหลี่จิ้ง เร่ืองท่ีหลอ่ นพดู คิดวา่ เขาไมร่ ู้หรือไง แลว้ คิดวา่ เขาไม่เคยคิดมาก่อนหรือไงกนั หล่ีจิ้งตกตะลึง หลินซินเหยยี นทาํ ผา้ ไหมกวางตงุ้ ไดด้ ว้ ยเหรอ นนั่ ไมใ่ ช่สิ่งท่ีสืบทอดของตระกลู เฉิงหรือไง ทาํ ไมถึงสอนใหห้ ลินซินเหยยี นเสียละ่ \" คุณไดย้ นิ มาจากใคร \" หลี่จิ้งไมอ่ ยากจะเชื่อในสิ่งที่ไดย้ นิ เหวนิ ชิงถอนหายใจเบาๆ \" ผมใหค้ นท่ีไปหาไป๋ เฉิงเช็คใหเ้ รียบร้อยแลว้ คิดวา่ ผมไม่รู้ขอ้ ดี ขอ้ ดอ้ ยของเร่ืองน้ีเลยไง จ่ิงหา้ วเป็ นคนที่ฉลาดมาก เขาจะไม่รู้จริงๆเหรอวา่ หลินซินเหยยี นทาํ ผา้ ไหมกวางตุง้ ได้ หรือคุณคิดวา่ หลินซินเหยยี นสามารถปิ ดบงั เขาวา่ เธอทาํ เร่ืองพวกน้ีได้ แลว้ เขาจะไมร่ ู้ง้นั สินะ \" หล่ีจิ้งทาํ ตาโต \" คุณจะสื่อวา่ เขากร็ ู้ใช่ไหม \" ตอนน้ีเหวนิ ชิงมนั่ ใจมากวา่ จงจิ่งหา้ วตอ้ งรู้เรื่องน้ี แต่เขากไ็ ม่ไดล้ ะทิ้งหลินซินเหยยี น เป็ นเพราะวา่ เขาคงชอบผหู้ ญิงคนน้นั จริงๆ แลว้ หลินซินเห ยยี นกย็ งั คลอดลกู ที่น่ารักสองคนใหก้ บั เขาอีก ถึงในใจของเขาจะไม่สบายใจยงั ไงก็ไม่ควรจะไปโทษหรือไปโกรธเกลียดหลินซินเหยยี น

แต่เขาแคท่ นไมไ่ ด้ ท่ีเห็นวา่ คนที่คู่เคียงจงจิ่งหา้ วจะไปสนิทชิดเช้ือกบั เฉิงยซู่ ่ิว\" ถา้ ง้นั ตอนน้ีจะ ทาํ ยงั ไง \" หลี่จิ้งคิดวา่ แคแ่ บไพท่ ่ีอยใู่ นมือกบั จงจ่ิงหา้ ว แลว้ ใหเ้ ขาไปพดู กบั หลินซินเหยยี นให้ อยหู่ ่างจากเฉิงยซู่ ่ิวกพ็ อแลว้ แตเ่ หมือนเรื่องราวตอนน้ีจะเร่ิมวนุ่ วายไปกนั ใหญ่ จงจ่ิงหา้ วรู้ถึงการมีอยขู่ องความสมั พนั ธห์ ลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวอยแู่ ลว้ แต่เขากไ็ ม่ไดค้ ิดจะ ขดุ คุย้ อะไร เหวนิ ชิงยมิ้ อยา่ งเยน็ ชา \" เขากย็ งั เป็ นเขาอยวู่ นั ยงั ค่าํ เพ่ือผหู้ ญิงคนน้นั ก็กลบั ไปอยบู่ า้ นหลงั เก่า น้นั แลว้ \" ในอกของเขามนั ปั่นป่ วนไปหมด เพราะรู้สึกโกรธจนเกินพอดี หลี่จิ้งจบั มือเขาเอาไว้ \" คุณอยา่ โกรธไปเลยนะ ถา้ โกรธจะไมด่ ีต่อสุขภาพเอา \" เขามองไปท่ีหลี่จิ้ง \" ถา้ ผมไมห่ ยดุ มนั เอาไว้ เขาก็คงลืมว่ แม่ท่ีใหก้ าํ เนิดของเขาคือใคร ผมจะไม่ ยอมใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวแยง่ ลูกชายของเหวนิ เสียนเป็ นอนั ขาด!\" เขาไมอ่ าจยบั ย้งั ความโกรธน้ีไวไ้ ด้ ในสายตาของเขาเฉิงยซู่ ่ิวไดแ้ ยง่ จงฉีเฟิ งไปจากเหวนิ เสียนแลว้ ตอนน้ีเขายง่ิ รับไมไ่ ด้ ที่ลกู ชายของเหวนิ เสียนจะยอมรับผหู้ ญิงอยา่ งเฉิงยซู่ ่ิวเขา้ มา! นี่คือจุดต่าํ สุดที่เขาไม่อาจแตะตอ้ งมนั ได!้ หลี่จิ้งรู้ วา่ เร่ืองน้ีคงไม่มีทางท่ีจะผอ่ นปรนมนั ได้

ก่อนจะถอนหายใจ เหวนิ ชิงง้นั เป็ นคนหวั แขง็ ในใจเขามีปมบางอยา่ ง หลายปี มาน้ี เคา้ ไมย่ อม ปล่อยวางมนั เสียที ถึงอยากจะพดู เตือนยงั ไง ก็ไดแ้ ตเ่ ปล่ียนคาํ พดู น้นั เขา้ ไป ในสถานการณ์แบบ น้ีเธอทาํ ไดแ้ ค่สนบั สนุนสามีของตวั เองเท่าน้นั \" คร้ังน้ีขอโทษจริงๆ ฉนั มีบางคร้ังที่ใจอ่อนแลว้ ทนไมไ่ หว เลยทาํ ใหแ้ ผนของคุณตอ้ งพงั ….. \" \" ไม่เป็ นไร \" เหวนิ ชิงหร่ีตา เร่ืองแบบน้ีมนั ตอ้ งใชเ้ วลาอยแู่ ลว้ ท่าทีของจงจ่ิงหา้ วในวนั น้ี มนั แสดงออกมาอยา่ งชดั เจน เขาคงไม่มีโอกาสไดว้ างมือจากเรื่องน้ี แลว้ จงจ่ิงหา้ วจะตอ้ งเตรียมรับมือกบั เรื่องน้ีแลว้ แน่ๆ เขาตอ้ งทาํ ทาํ เร่ืองน้ีใหส้ าํ เร็จ! ไม่ตอ้ งรีบ ยงั พอมีเวลาอยบู่ า้ ง อีกดา้ นหน่ึง จงจิ่งหา้ วเดินจากหอ้ งอาหารไปยงั รถ หลินซินเหยยี นนงั่ รอเขาอยฝู่ ่ังที่นงั่ คนขบั \" คุณด่ืมจนเมาแลว้ เหรอ \" จงจ่ิงหา้ วข้ึนรถมาเธอก็ไดก้ ล่ินทนั ที \" นิดหน่อยน่ะ \" จงจ่ิงหา้ วดึงคอเส้ือออก แลว้ ปลดกระดุมลงสองเมด็ หลินซินเหยยี นไมถ่ ามอะไรเลยสกั คาํ ก่อนจะเปิ ดประตูรถแลว้ เดินลงไปฝั่งท่ีนงั่ ของเขา \" คุณ ลงมา ฉนั ขบั เอง \" จงจ่ิงหา้ วทาํ ปากงอ \" ไม่ไวใ้ จผมง้นั เหรอ \" หลินซินเหยยี นทาํ ทีเคร่งขรึมก่อนจะเอากญุ แจรถไป \" ด่ืมเหลา้ หา้ มขบั รถ ไมร่ ู้หรือไง \" จงจ่ิงหา้ วเม่ือเห็นสีหนา้ ท่ีจริงจงั ของเธอ เขาก็ยมิ้ แลว้ พดู วา่ \" ผมไมไ่ ดเ้ มา \"

\" ยงั ไงก็ไม่ได้ \" ท่าทีของหลินซินเหยยี นแน่วแน่มาก จงจ่ิงหา้ วยอมใหค้ วามร่วมมือก่อนจะลงจากรถไปนงั่ ฝ่ังท่ีนงั่ ขา้ งคนขบั เขาเอนตวั ไปอยขู่ า้ งหู เธอ แลว้ พดู ดว้ ยน้าํ เสียงท่ีเหมือนจะเมาแตก่ ็ไม่เมาวา่ \" ภรรยาของผมพดู ถูกทุกอยา่ ง \" หลินซินเหยยี นโยกตวั หนี ก่อนจะสตาร์ทรถ แลว้ หนั ไปมองเขา \" ปากหวานอยา่ งน้ี ทาํ เรื่อง อะไรไม่ดีมาหรือเปลา่ \" จงจ่ิงหา้ วไดย้ นิ ก็รู้สึกถึงความผดิ ปกติ พดู แบบน้ีฟังยงั ไงก็เป็ นคาํ พดู ที่ซอ้ นคาํ พดู อีกที \" พดู ออกมาสิ วา่ เจอคุณเฉินคนน้นั ในบาร์ต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ แลว้ เจอกนั ทาํ อะไรลงไปบา้ ง \" ตอนที่ 373 ผมเอาใจของผมยกให้คณุ ท้งั หมดเลย เมื่อตอ้ งเผชิญกบั คาํ ถามของหลินซินเหยยี น จงจ่ิงหา้ วกไ็ มไ่ ดร้ ีบร้อนอธิบายแต่อยา่ งใด แตเ่ ขา กลบั เอนกายลงบนเกา้ อ้ีดว้ ยท่าทีท่ีเมาน้นั หร่ีตาของเขาเลก็ นอ้ ยราวกบั วา่ ไมไ่ ดย้ นิ ในสิ่งท่ีเธอ เพง่ิ พดู \" หืม \" เขาพดู ออกมาหน่ึงคาํ หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก \" เขาอยากจะแนะนาํ คุณกบั ผหู้ ญิงคนน้นั ใหอ้ ยดู่ ว้ ยกนั ละ่ สิ \" คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นไมไ่ ดเ้ รียกลงุ เหวนิ ชิงอีกแลว้ การกระทาํ ของผชู้ ายคนน้นั ในวนั น้ี มนั กระทบเขา้ กบั จุดต่าํ สุดที่เธอขีดเสน้ ไว้ จงจ่ิงหา้ วขยบั ตวั ไปมา ก่อนจะพงิ ตวั ไปตามอาํ เภอใจ \" คงจะใช่ม้งั \" หลินซินเหยยี น \" ….. \"

ทนั ใดน้นั หลินซินเหยยี นก็ขบั รถเขา้ ไปจอดตรงขา้ งทาง เธอหนั หนา้ ไปหาเขา \" คุณไม่มีอะไร จะบอกฉนั หน่อยเหรอ \" จงจ่ิงหา้ วลืมตาข้ึนมามอง ผสานสายตาเขา้ กบั ดวงตาที่กาํ ลงั โกรธจดั อยนู่ ้นั ดวงตาของเขาพดู รอยยมิ้ ข้ึนมาแลว้ จงใจถามวา่ \" ใหผ้ มพดู อะไร \" หลินซินเหยยี นรู้สึกเจ็บปวดใจเป็ นอยา่ งมาก เธอไม่ขออะไรมากเลย ในความสมั พนั ธค์ ร้ังน้ี เธอ หวงั วา่ ท้งั สองฝ่ ายจะใหค้ วามไวว้ างใจซ่ึงกนั และกนั เธอยอมที่จะเช่ือใจเขา แตว่ า่ การรับผดิ ชอบตอ่ ความสมั พนั ธ์ในคร้ังน้ี เขากค็ วรจะอธิบายอะไรสกั อยา่ งกบั เธอไม่ใช่ เหรอ เธออยากจะรักษาความสมั พนั ธ์น้ีเอาไวจ้ ริงๆ แตว่ า่ … เธอละสายตากลบั มา แลว้ ดบั เคร่ือง \" ตอ้ งขบั รถกลบั ไปเองเถอะ \" เธอรู้สึกวา่ ตอ้ งการเวลาใหต้ วั เองใจเยน็ สกั หน่อย ถา้ คืนยงั คงทนนอนหอ้ งเดียวกบั เขาต่อไป กลวั วา่ ตวั เองจะควบคุมอารมณ์ไมอ่ ยู่ เธอลงมาจากรถ ก่อนจะปิ ดประตแู ลว้ เดินตามถนนไปขา้ งหนา้ เธอเงยหนา้ ข้ึน หวงั จะใหล้ มพดั แลว้ ปลกุ เธอจากความโกรธคร้ังน้ี จงจ่ิงหา้ วลงจากรถแลว้ รีบตามมา เขาควา้ มือเธอไว้ \" คุณจะไปไหน \" หลินซินเหยยี นพยายามที่จะสะบดั มือออก แตก่ ถ็ กู เขากาํ ไวแ้ น่น \" ฉนั อยากจะสงบสติอารมณ์คนเดียว ไดห้ รือเปลา่ ละ่ \" เธอรวบรวมสติท่ีเหลืออยทู่ ้งั หมด พดู ออกไป

\" คุณหึงเหรอ \" \" เปลา่ \" หลินซินเหยยี นปฏิเสธโดยพลนั \" ถา้ ง้นั คุณโกรธทาํ ไม \" \" ฉนั ไมไ่ ดโ้ กรธ \" \" คุณโกรธ \" นยั นต์ ามองไปที่เขา สูทดาํ ท้งั ตวั น้นั มนั ทาํ ใหร้ ่างที่ดูสูงของเขาโดดเด่นข้ึนมา ณ นาทีน้ี ใบหนา้ ของเขายากจะคาดเดาอารมณ์ เขาทาํ เหมือนไม่สนใจอะไรเลย เหมือนกบั เขาไมร่ ู้วา่ เธอเป็ นอะไรจริงๆ \" ใช่ ฉนั โกรธ \" หลินซินเหยยี นใชน้ ิ้วจิ้มลงไปกลางอกของเขา \" คุณรู้หรือเปล่า วา่ ฉนั พยายาม ทะนุถนอมความสมั พนั ธข์ องเราแคไ่ หน ไม่ใช่แค่เพราะวา่ ลกู ท้งั สองคนแตเ่ พราะตรงน้…ี .. \" เธอกดลงไปตรงกลางอกของเขาแรงข้ึน \" เพราะวา่ ตรงน้ี มนั เป็ นตาํ แหน่งที่มีคุณอยู่ ฉนั อยากจะเชื่อใจคุณ เชื่อใจความรู้สึกของเราท้งั สองคน คุณรู้ไหม วา่ ท่าทีของคุณมนั ทาํ ใหฉ้ นั ไม่ สบายใจ รู้สึกไม่สบาย รู้สึกกลวั กลวั วา่ ความสมั พนั ธ์ในฟังน้ีจะเป็ นส่ิงท่ีฉนั จินตนาการข้ึนมา เอง ฉนั เคยเห็นจวงจื่อจ่ินที่ลม้ เหลวในการแตง่ งาน สาํ หรับความรู้สึกฉนั เหมือนยนื อยบู่ น น้าํ แขง็ บางๆ ท่ีอนั ตราย แตส่ าํ หรับคุณแลว้ ฉนั อยากจะทุ่มเทไปกบั มนั อยากใหม้ นั คงอยู่ ตอนน้ีฉนั พบวา่ ท้งั หมดมนั คงเป็ นแคค่ วามตอ้ งการของฉนั เพยี งฝ่ ายเดียว จงจิ่งหา้ ว ต่อไปน้ีคุณ อยา่ แกลง้ ทาํ เป็ นดีกบั ฉนั อีก จบกนั ตรงน้ีเถอะ นี่มนั ไมใ่ ช่สิ่งท่ีฉนั ตอ้ งการหรอก! \" เธอใชแ้ รงท้งั หมดสะบดั มือของเขาออก เธออยากออกไปจากตรงน้ีใหเ้ ร็วที่สุด ถา้ จะตอ้ ง เผชิญหนา้ กบั เขาต่อไป เธอคงจะสูญเสียการควบคุมตวั เองไปมากกวา่ น้ี เธอไมอ่ ยากใหต้ วั เองเป็ นผหู้ ญิงท่ีข้ีบ่นน่าราํ คาญ แต่ในตอนน้ี เธอกลายเป็ นผหู้ ญิงท่ีข้ีบ่นแลว้ น่าราํ คาญคนน้นั ไปแลว้

จงจ่ิงหา้ วสาวเทา้ ออกไปแลว้ ร้ังเอวเธอเขา้ มากอด หลินซินเหยยี นตีอกชกเทา้ เขามวั่ ไปหมด \" ปลอ่ ยฉนั ปลอ่ ยฉนั เดี๋ยวน้ี…. \" จงจ่ิงหา้ วรวบมือท้งั สองขา้ งเธอไว้ ก่อนจะกดมาวางไวก้ ลางอก \" อยา่ โวยวายสิ \" เขาโตมาขนาดน้ี ไมเ่ คยคิดอยากจะอธิบายกบั ใครมาก่อน เขาไม่คอ่ ยถนดั และไมช่ อบเท่าไร รู้สึกแคว่ า่ ถา้ ใช่กใ็ ช่ ไมใ่ ช่ก็ไม่ใช่ จะมีกม็ ี ไมม่ ีกช็ ่างมนั ปะไร \" คาํ อธิบายของผมคือการยนื ยนั วา่ ผมไมไ่ ดท้ าํ เรื่องอะไรท่ีตอ้ งรู้สึกผดิ ต่อคนใช่ไหม \" ดวงตาอนั ดาํ ขลบั ของเขา เหมือนกบั แม่น้าํ ท่ีมองไมเ่ ห็นกน้ บ้ึงของมนั อยา่ งไรอยา่ งน้นั หลินซินเหยยี นเร่ิมรู้สึกตกใจ ก่อนจะเบิกตามองเขา เขาตอ้ งการจะสื่ออะไร ปากของเธอน้นั สน่ั โดยที่ไม่รู้ตวั \" ในทางกลบั กนั การที่มาอธิบาย มนั แปลวา่ ผมหกั หลงั คุณแลว้ เหรอ \" จงจิ่งหา้ วประคองศีรษะของเธอดา้ นหลงั ดว้ ยมือของเขา \" พอไดย้ นิ ท่ีคุณพดู คาํ พดู พวกน้นั ออกมา ผมดีใจมากเลยจริงๆ \" หลินซินเหยยี นไมร่ ู้เลยวา่ ดวงตาของเธอเหมือนมีรอยน้าํ พรั่งพรูออกมา เธอพยายามเกร็งดวงตา ไว้ \" ผมไม่ไดท้ าํ เร่ืองอะไรที่ตอ้ งรู้สึกผิดต่อคุณ ผมแค่ชอบผหู้ ญิงคนนึง ที่ไมไ่ ดม้ ีช่ือเสียงและ อาํ นาจอะไร เธอไมไ่ ดม้ ีการศึกษาท่ีสูงส่งอะไรขนาดน้นั เธอไมใ่ ช่ผหู้ ญิงที่ผมเคยเจอแลว้ ยอด เยย่ี มท่ีสุด แต่วา่ เธอเป็ นแบบน้ี เธอถา้ ถลาํ เขา้ มาในใจของผม บางคร้ังผมกร็ ู้สึกแปลกใจ วา่ ผม ชอบผหู้ ญิงแบบน้ีเขา้ ไปไดย้ งั ไง \"

หลินซินเหยยี น \" …. \" \" ในสายตาของคุณ ฉนั ไม่มีอะไรดีสกั อยา่ งขนาดน้นั เลยเหรอ \" \" ใครบอกวา่ คุณไม่มีอะไรดีเลยสกั อยา่ ง \" นยั น์ตาของหลินซินเหยยี นมนั มีแสงสวา่ งบางอยา่ งทอดผา่ น \" ถา้ ง้นั คุณรู้สึกวา่ ฉนั ดีตรงไหนละ่ \" สายตาของจงจิ่งหา้ วไล่จากหนา้ ตากดต่าํ ลงไปยงั คอ หนา้ อกของเธอ ก่อนจะหยดุ อยตู่ าํ แหน่งใต้ หนา้ ทอ้ งตรงน้นั …. หลินซินเหยยี นหนา้ ร้อนผา่ ว ก่อนจะผละมือออก \" รีบปล่อยฉนั สกั ที ฉนั จะกลบั บา้ น \" จงจ่ิงหา้ วเอามือลอ็ กศีรษะของเธอเอาไว้ ก่อนจะไล่มือลงไปลบู ไลท้ ี่แผน่ หลงั เธอ จากน้นั กม็ า หยดุ อยตู่ รงเอวของเธอ เขาใชแ้ รงท่ีแขน ร้ังใหต้ วั ของหลินซินเหยยี นแนบชิดติดลงมาบนตวั ของเขา แกม้ ของเขาและเธอแนบติดกนั มนั ปากของเขาแทบจะชิดลงไปบนติ่งหูของเธอ \" ผมจะบอกวา่ คุณคลอดลกู เก่งตา่ งหาก คุณจะหนา้ แดงทาํ ไม \" \" ฉนั ไมไ่ ดห้ นา้ แดงเสียหน่อย \" หลินซินเหยยี นปากแขง็ ก็สายตาของเขาเม่ือก้ีมนั ….. \" ถา้ ง้นั ผมตาบอดเหรอ \" \" อืม ใช่ คุณมนั ตาบอด \" จงจิ่งหา้ ว \" ….. \" \" ฉนั โตมาหนา้ ตาข้ีเหร่ขนาดน้ี ง้นั กไ็ ม่มี ไมม่ ีอะไรโดดเด่น คุณยงั มีหนา้ มาโอบฉนั อยแู่ บบน้ี ถา้ ไม่ไดเ้ รียกวา่ ตาบอดแลว้ จะเรียกวา่ อะไร \"

จงจิ่งหา้ ว \" …. \" ที่จริงก็ยนื คอยเขาอยตู่ รงน้ีแหละ \" คุณข้ีเหร่ ไมม่ ีเงิน ไม่ไดโ้ ดดเด่นอะไร แต่ผมชอบ \" หลินซินเหยยี นทาํ ทีปฏิเสธ \" ใครจะไปเชื่อคุณ \" จงจ่ิงหา้ วจูบลงไปท่ีริมฝี ปากของเธอ เม่ือหลินซินเหยยี นพยายามท่ีจะต่อตา้ นเขากก็ ดั ลงไปที่ เน้ือของเธอ \" ซ๊ีด…. \" หลินซินเหยยี นเจ็บ เหมือนวา่ แรงที่พยายามต่อตา้ นน้นั จะนอ้ ยลง เขาไดค้ ืบจะเอาศอก พยายาม เอาลิ้นเขา้ มาในปากเธอ ก่อนจะพยายามย้อื ยดุ ฉุดกระชากมือของเธอเขา้ ไปในเส้ือเชิ้ตของเขา แลว้ กดเขา้ ไปตรงกลางอก ในช่วงเวลาน้นั \" ผมเอาใจของผมยกใหค้ ุณหมดเลย \" หลินซินเหยยี นรู้สึกเจ็บหวั ใจข้ึนมาแปลกๆ ก่อนจะถามยงั หม่นๆ \" สิ่งที่ฉนั ตอ้ งการกม็ ีแค่ความ เชื่อใจของเราท้งั สองคนเท่าน้นั \" \" ผมรู้ \" จงจิ่งหา้ วปลอ่ ยเธอ ก่อนจะประทบั จูบลงตรงปรายตาของเธอ \" เขาอาจจะรู้เรื่องความสมั พนั ธ์ ของคุณกบั เฉิงยซู่ ่ิวแลว้ \" อารมณ์ของหลินซินเหยยี นเหมือนจะยงั ไม่กลบั มา ผา่ นไปหลายวนิ าที มนั จะเพิง่ นึกไดใ้ นส่ิงท่ี เขาพดู ก่อนจะพยกั หนา้ เห็นดว้ ย \" ฉนั ก็คิดแบบน้นั เหมือนกนั \" เพราะไมอ่ ยา่ งน้นั ท่าทีของเหวนิ ชิงคงไมเ่ ปล่ียนไปไวขนาดน้ี สิ่งท่ีจงจิ่งหา้ วกงั วลใจท้งั หมด ตอนน้ีมนั เกิดข้ึนแลว้

เขาตอ้ งรู้ใหไ้ ดว้ า่ เหวนิ ชิงดูเรื่องมากนอ้ ยแคไ่ หน เขาเอากญุ แจรถยดั ลงไปในมือของหลินซินเหยยี น \" คุณกลบั ไปก่อนเถอะ \" \" แลว้ คุณละ่ \" เธอถาม แตไ่ ม่นานเธอกเ็ ริ่มเขา้ ใจแลว้ วา่ เขากาํ ลงั จะไปทาํ อะไรที่ไหน เพราะเขาจะตอ้ งรู้ใหไ้ ดว้ า่ เหวนิ ชิงดูเร่ืองน้ีมากนอ้ ยแค่ไหนกนั แลว้ รู้ไดย้ งั ไง หลินซินเหยยี นรับกญุ แจรถเอาไว้ ก่อนจะเดินไปท่ีรถ จงจ่ิงหา้ วยนื อยรู่ ิมถนนแลว้ โทรหาเส่ิน เผยซวน หลินซินเหยยี นหนั กลบั มา \" รีบกลบั บา้ นละ่ \" จงจิ่งหา้ วตอบตกลง เธอจึงเปิ ดประตูรถแลว้ ข้ึนรถไป ก่อนท่ีจะสตาร์ทเคร่ือง ลอ้ รถคอ่ ยๆ ชะลอไปบนถนน เธอมองเขาผา่ นหนา้ ต่างรถ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั กมุ โทรศพั ทไ์ ว้ แต่สายตาของเคา้ กบั เธอประสานเขา้ หากนั \" ฉนั อยทู่ ่ีถนนหยนิ ไท่ มารับที \" ไม่นาน สายตาของท้งั คูก่ ็ละออกจากกนั หลินซินเหยยี นจึงทาํ ไดแ้ คม่ องเขาผา่ นกระจกหลงั เท่าน้นั เม่ือร่างของเขาเริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ จนกระทงั่ มองไมเ่ ห็นเธอจึงละสายตากลบั มาต้งั ใจขบั รถดงั เดิม

เมื่อรถขบั ถึงทางเล้ียวที่เค้ียวคดบริเวณถนนเสน้ ทางเขา้ คฤหาสน์ จู่ๆ กม็ ีเงาหน่ึงพงุ่ ออกมา หลิน ซินเหยยี นจึงรีบเหยยี บเบรคทนั ที แกรก….. เหมือนวา่ ยางรถไปเสียดสีเขา้ กบั อะไรบางอยา่ งจนทาํ ใหเ้ กิดเสียงที่แสบหู ตอนที่ 374 เขายงั มอี กี สถานะหนง่ึ เม่ือรถหยดุ นิ่งแลว้ หลินซินเหยยี นก็รีบสงั เกตใหแ้ น่ชดั วา่ เหงาเม่ือก้ีคืออะไรกนั แน่ มีผหู้ ญิงคนหน่ึงพงุ่ กระพอื เขา้ หาฝากระโปรงหนา้ รถก่อนจะร้องแลว้ ตะโกนเสียงดงั หลินซินเหยยี นสะดุง้ โหยง \" แกลงมาจากรถเดี๋ยวน้ี! \"ผหู้ ญิงคนน้นั ช้ีมาทางหลินซินเหยยี น หนา้ ตาดุดนั น่ากลวั ราวกบั เป็ น สตั วร์ ้ายท่ีกาํ ลงั หิวโหย หลินซินเหยยี นไม่เห็นหนา้ ตาผหู้ ญิงคนน้นั แลว้ สมองก็มีอะไรบางอยา่ งแลน่ ออกมาทนั ที ไม่ นานกน็ ึกออกวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีคือใคร ผหู้ ญิงคนน้ีก็คือคนที่ที่ทาํ ตวั วางอาํ นาจบาตรใหญใ่ น โรงเรียนอนุบาลวนั น้นั ใช่หรือเปลา่ ทาํ ไมถึงมาขวางรถเธอแบบน้ี สกั พกั หลินซินเหยยี นกเ็ หมือนจะหนกั เรื่องสาํ คญั ออก เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา หาข่าวที่เป็ น กระแสพกั น้ี ข่าวมากใหม่กป็ รากฏข้ึนบนหนา้ จอของเธอ เพราะวา่ หลินซีเฉินเป็ นคนอพั คลิป น้นั จึงทาํ ใหร้ องผวู้ า่ ของเมืองBถกู ตรวจสอบ พอถูกตรวจสอบยงั ไม่เท่าไหร่….. เธอรีบอา่ นบทความน้นั อยา่ งรวดเร็ว คอร์รัปชนั รับสินบน เล้ียงหญิงชูร้ ัก…..

นี่เป็ นการกระทาํ ท่ีผิดกฎหมายท้งั หมด ตึงตึง….! \" อีผหู้ ญิงต่าํ ชา้ เปิ ดประตเู ดี๋ยวน้ี \" ไม่รู้วา่ ผหู้ ญิงคนน้นั วงิ่ มาหยดุ อยตู่ รงกระจกเมื่อไหร่ ลอนใช้ แรงท้งั หมดทุบลงมาตรงกระจกของหนา้ ตา่ ง เพอ่ื หวงั จะทาํ ใหแ้ ตกแลว้ จบั หลินซินเหยยี นใหไ้ ด้ หลินซินเหยยี นพยายามทาํ ใจใหส้ งบ เมื่อตอ้ งเผชิญหนา้ กบั ผหู้ ญิงที่บา้ คลงั่ คนน้ี เธอจึงพยายาม ใจเยน็ และเปิ ดหนา้ กดหมายเลขของโทรศพั ท์ ก่อนจะกดเลขหน่ึงหน่ึงศูนย…์ . เม่ือผหู้ ญิงคนน้นั เห็นหนา้ จอของหลินซินเหยยี น ก็พน่ คาํ พดู อนั ธพาลออกมา \" ฉนั ไม่ปลอ่ ยแก ไวแ้ น่! \" พดู จบผหู้ ญิงคนน้นั กว็ ง่ิ ออกไป หลินซินเหยยี นจะไม่รีบกดวางสาย ก่อนที่เธอจะรีบขบั รถจากไป เมื่อกลบั ถึงบา้ น เฉิงยซู่ ่ิวกก็ าํ ลงั สอนหลินล่ยุ ซีเขียนหนงั สือ เดก็ สาวตวั นอ้ ยช่างมีพรสวรรค์ ท้งั ท่ีก่อนหนา้ น้ีเธอไม่เคยเขา้ เรียนโรงเรียนอนุบาลดว้ ยซ้าํ นี่เป็ นคร้ังแรก แตก่ ลบั เขียนออกมาอยา่ ง ประณีตและเรียบร้อย เพียงแคส่ อนกส็ ามารถเขียนเป็ นแลว้ นี่ทาํ ใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวตื่นเตน้ เป็ นอยา่ งมาก หลินซินเหยยี นที่เขา้ มาใน หล่อนจึงกวกั มือเรียก \" รีบมา ตรงน้ีสิ \" หลินซินเหยยี นวางกญุ แจรถลงก่อนจะรีบเขา้ มาดู \" รีบดูสิวา่ ลกู สาวของเธอเขียนตวั หนงั สืออะไร \" เฉิงยซู่ ่ิวพดู หลินซินเหยยี นกม้ ตวั ลง มองไปที่สมุดตารางคดั คาํ ก็เห็นมีคาํ ที่เขียนเอาไวม้ ากมายท้งั ทอง ไม้ น้าํ ไฟ ดิน เสน้ ตรงคมชดั รูปแบบชดั เจนและหลากหลาย ลูกสาวตวั นอ้ ยไงหนา้ ข้ึนมามองหลิน ซินเหยยี น ก่อนจะทาํ ตาวบิ วบั รอคาํ ชมจากเธอเอง

หลินซินเหยยี นลบู หวั เธอเบาๆ ก่อนจะจูบลงบนหนา้ ผากของเธอ \" ลูกสาวของแม่นี่เก่งที่สุด ฉลาดที่สุดเลยจะ้ \" เมื่อถูกหลินซินเหยยี นชม เดก็ นอ้ ยก็ยง่ิ มีไฟท่ีจะเขียนมากข้ึน หลินซินเหยยี นพยายามดึงชายเส้ือของเฉิงยซู่ ่ิวก่อนจะพดู เสียงเบา \" แม่คะ มาคุยกบั ฉนั สกั ครู่ ไดไ้ หม \" เฉิงยซู่ ่ิวพยกั หนา้ เธอพดู ดว้ ยน้าํ เสียงอ่อนโยนกบั หลานสาววา่ \" ต้งั ใจเขียนละ่ เดี๋ยวไปเทน้าํ ผลไมม้ าให้ \" เด็กนอ้ ยท่ีกาํ ลงั ต้งั ใจเขียนอยู่ ก็ไงหนา้ ข้ึนมา ตอบรับส้นั ๆ \" ไดเ้ ลยคะ่ \" เฉิงยซู่ ่ิวตามหลินซินเหยยี นเขา้ หอ้ งไป เมื่อเขา้ หอ้ งไปแลว้ กป็ ิ ดประตู หลินซินเหยยี นก็เลยเปิ ดประเด็นทนั ที \" หลายวนั มาน้ี เวลา ออกไปไหนพาคนดูแลไปดว้ ยเถอะนะคะ \" ผหู้ ญิงคนน้นั วนั น้ีปรากฏตวั ออกมา อีกหน่อยกค็ งเป็ นแบบน้ีอีก พอไมเ่ จอเธอ เธอก็กลวั วา่ ผหู้ ญิงคนน้นั จะเอาความโกรธเกลียดท้งั หมดเปล่ียนไปลงใส่ลกู ของเธอแทน สูป้ ้ องกนั ไวก้ ่อนดีกวา่ ไมง่ ้นั เธอคงไม่สบายใจ เฉิงยซู่ ่ิวไม่รู้เรื่องพรุ่งน้ี กเ็ ลยถาม\" เกิดอะไรข้ึนเหรอ มนั ไดแ้ รงไหม \" หลินซินเหยยี นครุ่นคิดอยชู่ ว่ั ขณะ \" ช่วงน้ีไม่ไดด้ ูข่าวบา้ งเหรอคะ \" เฉิงยซู่ ่ิวส่ายหนา้ ปฏิเสธ ต้งั แต่มีเด็กสองคนน้ีเขา้ มาในชีวติ จิตใจของหล่อนก็หมกม่นุ อยกู่ บั พวกเด็กๆ เมื่อเดก็ ๆ ไปโรงเรียนอนุบาลแลว้ หล่อนก็อยบู่ า้ นสนใจในเรื่องอาหารการกิน จากน้นั ก็รอโรงเรียนเลิก แลว้ กม็ าทาํ อาหารใหก้ บั พวกเขาแค่น้นั

ในวนั หยดุ กย็ งั ตอ้ งพาเด็กท้งั สองคนไปสวนสตั ว์ ไปพพิ ิธภณั ฑส์ ตั วน์ ้าํ และสวนสนุก ตารางเวลาท้งั หมดทุกจะเอาไวอ้ ยา่ งแน่นหนา ไม่มีเวลาท่ีจะดูข่าวหรอก พอไดย้ นิ หลินซินเหยยี นพดู แบบน้ี หล่อนจึงรู้สึกวา่ เรื่องน้ีคงจะเกี่ยวกบั ขา่ วในช่วงน้ีแน่ๆ หลอ่ นเลยเปิ ดโทรศพั ท์ มองดูเทรนดต์ อนน้ี ไมน่ านหลอ่ นกเ็ ห็นเขา้ กบั ขา่ วของรองผวู้ า่ เฉิงยซู่ ่ิวเงยหนา้ ข้ึนมา หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ \" นี่เป็ นคลิปของรองผวู้ า่ หลินซีเฉินเป็ นคนอปั โหลด \" เฉิงยซู่ ่ิวเบิกตากวา้ ง \" คือคร้ังที่แลว้ …. \" คร้ังก่อนที่คุณครูเรียกผปู้ กครอง หล่อนรู้วา่ เด็กท้งั สองคนตอนท่ีอยใู่ นโรงเรียนอนุบาลไดไ้ ป ทะเลาะกบั คนอ่ืนเขา้ แต่เรื่องราวที่ละเอียดกวา่ น้นั ก็ไมแ่ น่ใจเหมือนกนั หลินซินเหยยี นอธิบายใหห้ ลอ่ นฟัง \" คร้ังท่ีแลว้ เด็กผหู้ ญิงคนหน่ึงท่ีมีเรื่องเอะอะกบั เส่ียวล่ยุ เด็กคนน้นั คือลูกที่คลอดอยา่ งลบั ๆ ของรองผวู้ า่ …. \" ไม่นานนกั เฉิงยซู่ ่ิวก็รู้ถึงจุดสาํ คญั ของเร่ืองท้งั หมด เดก็ คนน้นั ก็คือลูกสาวที่คลอดอยา่ งลบั ๆ ของรองผวู้ า่ ถา้ อยา่ งน้นั แม่ของเดก็ คนน้นั ก็คงเป็ นหญิงชูไ้ ม่ใช่เหรอ เป็ นเพราะวา่ หลินซีเฉินอพั คลิปวดิ ีโอน้นั ออกไป รองผวู้ า่ กเ็ ลยถกู ตรวจสอบ ตอนน้ีรองผวู้ า่ คน น้นั ถูกตรวจสอบจนพบการกระทาํ ที่ผดิ กฎหมายมากมาย ผหู้ ญิงคนน้นั กเ็ ลยโกรธจนเป็ นบา้ สินะ \" วางใจเถอ \" ใจของเฉิงยซู่ ่ิวพอจะเตรียมการไวบ้ า้ งแลว้ ลอนก็คงจะตอ้ งทาํ อะไรบางอยา่ งเพ่ือ ปกป้ องเดก็ ๆ แน่นอน

หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ \" ลาํ บากหน่อยนะคะ กี่วนั ต่อจากน้ีพยายามอยา่ ไปโรงเรียนอนุบาล เลยนะคะ \" รอใหเ้ รื่องน้ีสิ้นสุดลงก่อน คนท่ีสมควรจะถูกจบั ใหถ้ กู จบั เสียก่อน ใหเ้ ร่ืองมนั ชดั เจนข้ึนค่อยไป ไมง่ ้นั ถา้ เดก็ ท้งั สองคนอยใู่ นโรงเรียนอนุบาลแลว้ เธอคงไม่สบายใจ เฉิงยซู่ ่ิวเห็นดว้ ย \" ฉนั อยบู่ า้ นสอนพวกเด็กๆ ก็เหมือนกนั \" เมื่อพดู ถึงเรื่องน้ี เฉิงยซู่ ่ิวก็นึกถึง หลินซีเฉินข้ึนมา \" เส่ียวเฉิน เจา้ เด็กคนน้ี เห็นเด๋ียวเดียวก็ไมอ่ ยากไปโรงเรียนอนุบาลแลว้ เขาก็ เป็ นเดก็ อยแู่ ทๆ้ แต่กลบั ไมช่ อบเพอื่ นท่ียงั ไม่ประสีประสาในโรงเรียนอนุบาลน้นั เลย แต่ก็ยงั ดี ไม่นานพวกเขาก็คงจะเลื่อนข้ึนช้นั ประถมไดแ้ ลว้ \" หลินซีเฉินโตข้ึนหลินซินเหยยี นน้นั รู้ดี เมื่อพดู ถึงหลินซีเฉิน เฉิงยซู่ ่ิวกบ็ อกวา่ \" เธอไปดูเขาเถอะ หลายวนั มาน้ีพอกลบั ถึงบา้ นกร็ ีบเขา้ หอ้ งเลย \" หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ก่อนจะเปิ ดประตูออกไป เมื่อเดินมาถึงหอ้ งของหลินซีเฉิน เธอก็เคาะประตู ในหอ้ งไมม่ ีเสียงอะไร เธอจึงเอามือไปจบั ลูกบิดประตู แลว้ กพ็ บวา่ ประตไู ม่ไดถ้ ูกลอ็ ก เธอจึง ค่อยๆ บิดลกู บิดประตูเขา้ ไป เม่ือผลกั ประตเู ขา้ ไปแลว้ ในหอ้ งก็สวา่ งไปดว้ ยแสงที่มาจากโคม ไฟสีเหลืองตอ้ งหวั เตียง หลินซีเฉินนอนแผอ่ ยบู่ นเตียง เหมือนกาํ ลงั ดูอะไรบางอยา่ งอยู่ ดูจนสติ หลดุ ลอยไป ไมไ่ ดย้ นิ แมก้ ระทงั่ วา่ มีคนเคาะประตเู รียกอยู่ หลินซินเหยยี นยา่ งเทา้ เบาๆ เขา้ มา บนแทบ็ เลต็ ของเขาเตม็ ไปดว้ ยตวั เลขที่ดูแลว้ ลายตาเตม็ ไปหมด ตวั เลขพวกน้ีหลินซินเหยยี นก็ดูไม่ออกเหมือนกนั

เธอเรียกลูกชายเบาๆ \" เส่ียวเฉิน \" หลินซีเฉินจึงจะเพิ่งรู้ตวั วา่ มีคนเขา้ มาในหอ้ ง เขาหนั หนา้ ไปมองหลินซินเหยยี น แลว้ ตะโกน ตอบรับ \" หมา่ ม๊ี \" หลินซินเหยยี นยมิ้ \" เส่ียวเฉินทาํ อะไรอยเู่ หรอจะ๊ ดูต้งั ใจเชียว แมเ่ ขา้ มาไมไ่ ดย้ นิ เลยเหรอ \" หลินซีเฉินยมิ้ นอ้ ยๆ \" ครูของ AC ส่งตวั เลขชุดหน่ึงใหผ้ มแกค้ รับ ผมวา่ มนั สนุกดี \" เขาช้ีมนั ใหห้ ลินซินเหยยี นดูอยา่ งกระตือรือร้น \" หม่าม๊ีดูสิครับ วา่ ตวั เลขน้ีมนั มีกฎอะไร \" หลินซินเหยยี นดูตวั เลขพวกน้ีไม่ออก ก่อนจะส่ายหวั เธอไม่เขา้ ใจมนั เลยสกั นิด \" ดูสิครับ \" หลินซีเฉินช้ีไปยงั เสน้ ท่ีเอียง \" ตวั เลขที่อยบู่ นน้ีเป็ นจาํ นวนร่วมท้งั หมด ส่วน เสน้ ตรงน้ีมนั คือเอกพจน์ พวกมนั มีกฎตายตวั ครับ เพียงแคห่ ากฎตายตวั น้นั ใหช้ ดั เจนก็จะคิด คาํ ตอบของพวกมนั ออกมาได้ \" เมื่อพดู ถึงขอบเขตในดา้ นที่ตวั เองถนดั ใบหนา้ ของหลินซีเฉินกม็ ีแสงเปล่งประกายออกมา หลินซินเหยยี นท่ีอยขู่ า้ งเตียง ก็ดึงลูกชายเขา้ มากอดไวใ้ นออ้ มอก \" หรือวา่ ลูกไมอ่ ยากเรียน อนุบาลแลว้ \" หลินซีเฉินพยกั หนา้ ยอมรับอยา่ งซ่ือตรง \" มนั เดก็ นอ้ ยเกินไปแลว้ ครูทาํ เหมือนผมเป็ นเด็กตวั เลก็ ยงั ง้นั แหละ \" หลินซินเหยยี นจุบ๊ ลงไปที่แกม้ ของเขา ก่อนจะกอดลกู ชายไวแ้ น่น \" ถา้ ง้นั ลูกอยากไปเรียนที่ ไหนล่ะ \" หลินซีเฉินลดสายตาลง ขนตางอนยาวน้นั กระพรือไปมา ก่อนจะพดู ดว้ ยเสียงเลก็ เสียงนอ้ ย \" ผมอยากไปเรียนทAี่ C \"

ไมใ่ ช่วา่ หลินซินเหยยี นไม่อยากใหล้ ูกชายไปท่ีนน่ั แตว่ า่ เขายงั เด็กเกินไป เขาเรียนทAี่ C ไดแ้ ค่ คร่ึงคาบเท่าน้นั \" เสี่ยวเฉิน ลูกมีพรสวรรคน์ ะ แต่ลกู ยงั อายนุ อ้ ยเกินไป ถา้ เสน้ ทางท่ีลูกควรจะเดินตอนน้ีแตล่ ูก ไมเ่ ดินมนั ภายหลงั ลกู อาจจะเสียใจก็ไดน้ ะ แตล่ ะข้นั ตอนกม็ ีความสนุกในรูปแบบของมนั ถา้ ลูกไม่มีประสบการณ์ กเ็ หมือนกบั รู้ไดส้ ูญเสียความทรงจาํ เส้ียวหน่ึงไป ส่วนน้นั มนั กจ็ ะวา่ ง เปลา่ ไปเลยนะ พอถึงเวลาที่ลูกตอ้ งแตง่ เติมเน้ือหาเขา้ ไป ลูกกไ็ มม่ ีอะไรจะเติม ลกู ลองคิดดู แม่ สนบั สนุนลูกอยแู่ ลว้ แคค่ ะแนนลกู ดี ไม่วา่ ประถมหรือมธั ยม ลูกก็สามารถขา้ มช้นั ไปได้ ลอง ไปอยปู่ ระถมหรือมธั ยมตน้ ซกั ปี สองปี ไหม เม่ือผา่ นช่วงน้ีไปแลว้ ถึงเวลาลูกกจ็ ะเติบโตเอง จากน้นั กค็ อ่ ยเรียนคาบเตม็ ทAี่ C แบบน้ีไมด่ ีกวา่ เหรอ \" หลินซีเฉินคิดอยา่ งละเอียดถ่ีถว้ น กค็ ิดเหตุผลน้ีข้ึนมาได้ \" หม่ามี๊ ผมฟังคาํ หม่าม๊ีทุกอยา่ งเลย \" หลินซีเฉินหมกตวั เขา้ ไปในออ้ มอกของเธอ \" หมา่ มี๊ \" \" หืม \" หลินซินเหยยี นกม้ หวั ลงไปมองลูกชายของตวั เอง หลินซีเฉินยมิ้ แหยๆ \" หม่ามี๊รู้ไหม วา่ ครูของผมมาที่เมืองBแลว้ \" สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นชะงกั ไป รู้สึกแปลกใจเลก็ นอ้ ย \" ครูของAC คนน้นั น่ะเหรอ \" หลินซีเฉินพยกั หนา้ \" เขายงั มีอีกสถานะหน่ึงดว้ ยนะ \" ตอนที่ 375 หม่ามค๊ี ลอดคนเดยี ว หลินซินเหยยี นนึกไดถ้ ึงถาม \" สถานะอะไรเหรอ \" \" ความลบั ครับ \" หลินซีเฉินยงั ใหป้ ริศนาคาํ ทายกบั เธออีก

หลินซินเหยยี นกไ็ มว่ างใจนกั หลินซีเฉินกบั ครูคนน้นั ที่เป็ นท้งั ครูและเพื่อน ระหวา่ งสองคนน้ีมี ความลบั ต่อกนั ไมน่ อ้ ย ถึงแมจ้ ะมีบางคร้ังท่ีเขาดูไมเ่ อาถ่านไปบา้ ง แตค่ วามรักและความเอน็ ดูท่ี เขามีตอ่ หลินซีเฉินน้นั เป็ นเรื่องจริง \" หม่าม๊ี คืนน้ี มานอนกบั ผมไดไ้ หมครับ \" หลินซีเฉินโอบรอบคอเธอแลว้ ออดออ้ น หลินซินเหยยี นตอบวา่ ไดส้ ิ \" แลว้ เขาคนน้นั จะไม่หึงเหรอ \" หลินซีเฉินพดู แลว้ ทาํ ตาปริบๆ หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว \" ใคร \" \" พอ่ ไง \"หลินซีเฉินเรียกจงจ่ิงหา้ ว แต่ก็ไม่ไดเ้ รียกอยา่ งคลอ่ งปากเหมือนหลินลุ่ยซี ไมไ่ ดอ้ ยดู่ ว้ ยกนั มาต้งั แตเ่ ลก็ ๆ เพราะเดก็ นอ้ ยโตมารู้เรื่องแลว้ จะใหม้ าเรียกกะทนั หนั ก็คงจะไม่ ชิน หลินซินเหยยี นใชม้ ือท้งั สองขา้ งประคองใบหนา้ รูปไขข่ องลูกชายไวแ้ น่น แลว้ ใชฝ้ ่ ามือบีบ ใบหนา้ เลก็ ๆ นนั่ จนเปล่ียนรูปไปมาอยา่ งเบามือ \" ก็ลูกเป็ นลูกชายของแม่ แมจ่ ะนอนกบั ลกู ชาย ของตวั เอง ใครจะกลา้ มนั มีปัญหาล่ะ \" \" คิดคิก…. \" หลินซีเฉินซุกเขา้ ไปในออ้ มกอดของหลินซินเหยยี นแลว้ แอบขาํ ตอนกลางคืน เม่ือกินขา้ วเสร็จแลว้ หลินล่ยุ ซีกไ็ ดย้ นิ วา่ หลินซินเหยยี นจะไปนอนกบั หลินซีเฉิน เด็กนอ้ ยก็ไม่ยอม จะไปนอนกบั พวกเขาดว้ ย เดก็ สาวตวั นอ้ ยกอดขาของหลินซินเหยยี นไม่ ปลอ่ ย ออ้ นเธอไม่หยดุ เลย \" หมา่ ม๊ี หนูไม่สน หนูก็จะนอนดว้ ยเหมือนกนั อยา่ ลาํ เอียงสิคะ ทาํ ไมตอ้ งไปนอนกบั พ่ีชายคนเดียวดว้ ยล่ะ \" หลินซินเหยยี นคงตวั ไปอมุ้ ลกู สาวข้ึนมา \" ก็ไดจ้ ะ้ วนั น้ีหมา่ มี๊นอนกบั พวกลูกสองคนเลยนะ \"

เดก็ หญิงตวั นอ้ ยดีใจยกใหญ่ แตก่ ม็ ีบ่นออกมาเลก็ นอ้ ย \" นานแลว้ ท่ีหมา่ ม๊ีไมไ่ ดพ้ าหนูเขา้ นอน พอเลา่ นิทานใหห้ นูจบแลว้ ก็ถกู คุณพอ่ ยดึ ตวั ไปคนเดียวเลย \" เฉิงยซู่ ่ิวยกผลไมท้ ี่ปอกแลว้ ออกมาจากครัว เมื่อไดย้ นิ เสียงของหลินล่ยุ ซี กบ็ ่นกบั เธอข้ึนมา อยา่ งนอ้ ยใจ \" อา้ ว แลว้ ฉนั ไม่ไดเ้ ล่านิทานใหเ้ ธอฟังหรอกเหรอ \" เดก็ นอ้ ยพดู ออกมาอยา่ งชดั เจน \" กค็ ุณเลา่ ก็ส่วนคุณเล่าสิ หมา่ ม๊ีเล่ากส็ ่วนหม่าม๊ี ไมเ่ หมือนกนั ซะหน่อย \" เฉิงยซู่ ่ิวดีกบั เธอ เธอกย็ อมอยกู่ บั เฉิงยซู่ ่ิวแตว่ า่ ความรู้สึกที่มีต่อหลินซินเหยยี นมนั ลึกซ้ึงกวา่ อยู่ แลว้ ตอนเด็กๆ กเ็ ป็ นหลินซินเหยยี นท่ีคอยเล่านิทานใหเ้ ธอฟัง ในกระดูกส่วนลึกน้นั กย็ งั คงเป็ นหลินซินเหยยี นที่สนิทอยดู่ ี \" จะไม่เหมือนกนั ไดย้ งั ไงล่ะ \" เฉิงยซู่ ่ิวจงใจแกลง้ ถามเดก็ นอ้ ย หลอ่ นรู้ดี วา่ ความรักท่ีลูกมีตอ่ แม่น้นั ไมม่ ีใครสามารถแทนที่ได้ เด็กสาวตวั นอ้ ยทาํ ปากยู่ คิดอยนู่ านจึงตอบ \" ก็หนูเป็ นคนที่หมา่ มี๊คลอดนี่นา คุณไมไ่ ดค้ ลอด เสียหน่อย \" ขณะน้นั เอง จงจ่ิงหา้ วกฝ็ ากประตูเขา้ มาพอดี จึงไดย้ นิ เขา้ กบั สิ่งที่ลกู สาวเพง่ิ พดู ออกมา ไมน่ ่า เขาจึงปรากฏรอยยมิ้ ข้ึน \" คุณพอ่ \" เด็กสาวเกร็งขาสองขา้ งทาํ ท่าอยากจะลงไป หลินซินเหยยี นจึงโคง้ ตวั ลงวางเธอบน พ้ืน เมื่อเด็กนอ้ ยเทา้ แตะลงบนพ้ืนแลว้ กร็ ีบพงุ่ ตวั ไปหาจงจ่ิงหา้ วทนั ที แลว้ ยงั เรียกพอ่ ยงั กระตือรือร้นอีกดว้ ย แขนของจงจิ่งหา้ วพาดไวด้ ว้ ยสูท หลินซินเหยยี นจึงเดินเขา้ มา แลว้ ไปรับเส้ือสูทของเขาไป แขวนไวท้ ี่ราวแขวนเส้ือผา้

แลว้ เขากก็ ม้ ตวั ลงไปรับลูกสาวที่พงุ่ เขา้ มา อยากจะลูบหนา้ ของลูกสาว แต่นึกข้ึนไดว้ า่ ตวั เอง เพิ่งกลบั มาจากขา้ งนอกยงั ไม่ทนั ไดล้ า้ งมือ \" คุณพอ่ คะ หม่าม๊ี บอกวา่ วนั น้ีจะมานอนกบั หนูแลว้ ก็พี่ชายคะ่ \" พดู อวดอยา่ งภมู ิใจ จงจ่ิงหา้ วเลิกคิ้วข้ึนเลก็ นอ้ ย แลว้ ส่งสายตากลบั ไป แตห่ ลินซินเหยยี นทาํ เป็ นไม่เห็น จึงเดินไป นงั่ ตรงโซฟาแลว้ หยบิ ผลไมข้ ้ึนมากิน จงจ่ิงหา้ ววางลูกสาวลงบนโซฟา แลว้ เดินไปลา้ งมือ เมื่อเขาออกมา เฉิงยซู่ ่ิวกถ็ ามอยา่ งเป็ นห่วงเป็ นใหญ่วา่ \" กินขา้ วเยน็ มาหรือยงั \" เขาไมไ่ ดห้ นั มามองดว้ ยซ้าํ เพียงแตต่ อบอืมแบบส้นั ๆ การปฏิสมั พนั ธ์แค่น้ี เฉิงยซู่ ่ิวก็พอใจมากแลว้ การท่ีหลอ่ นถาม แลว้ เขาตอบ ไมใ่ ช่การเพิกเฉย ตอ่ การตอบสนองแบบเม่ือก่อน หล่อนถอดผา้ กนั เป้ื อนแลว้ เดินเขา้ ไปในหอ้ งหนงั สือ ปล่อยพ้นื ที่วา่ งใหพ้ วกเขาไดอ้ ยรู่ ่วมกนั จงจ่ิงหา้ วเดินมานง่ั ลงตรงโซฟา ขออุม้ ลูกสาวข้ึนมานง่ั บนตกั ก่อนจะเอานิ้วมามว้ นผมท่ียงุ่ เหยงิ อยขู่ า้ งหูของลกู สาวเล่น \" เม่ือก้ีลูกพดู วา่ ใครคลอดลูกออกมานะ \" อยา่ งนอ้ ยตอบยงั มนั่ ใจ \" หม่ามี๊ทาํ ใหห้ นูเกิดมาน่ะสิ \" \" แลว้ ลูกรู้หรือเปล่า วา่ หม่ามี๊คนเดียวเกิดลูกออกมาไม่ไดห้ รอกนะ \" หลินลุ่ยซีทาํ ตาปริบๆ เหมือนไม่เขา้ ใจ เดก็ นอ้ ยเอียงหวั ไปมาเหมือนกาํ ลงั คิดอะไรบางอยา่ ง แต่ กค็ ิดไม่ออก เธอก็เป็ นลูกท่ีหมา่ มี๊ใหก้ าํ เนิดออกมาคนเดียวไม่ใช่เหรอ \" หนูกเ็ กิดมาจากหมา่ ม๊ีไง \" เรายงั พดู ย้าํ อีก \" หมา่ มี๊คลอดออกมาคนเดียว \"

\" ไม่เชื่อ ลกู ก็ลองไปถามหมา่ ม๊ีดว้ ยสิ วา่ ไม่มีพอ่ เธอกม็ ีลกู ไม่ไดห้ รอก \" กลางหนา้ ผากของเขา ปรากฏร่องรอยของการยมิ้ หลินซินเหยยี นท่ีอยขู่ า้ งๆ มะเขือเทศราชินีท่ีอยใู่ นปากเธอน้นั แทบจะพงุ่ ออกมา เด็กสาวตวั นอ้ ยจะมาเขา้ ใจเร่ืองพวกน้ีไดย้ งั ไง ก่อนจะหนั ไปถามหลินซินเหยยี นอยา่ งไมร่ ู้ ประสีประสา \" หมา่ มี๊ คลอดหนูออกมาคนเดียวใช่ไหม ไม่ไดเ้ ก่ียวอะไรกบั พอ่ ซะหน่อย ใช่ หรือเปล่า \" หลินซินเหยยี นถลึงตาใส่จงจ่ิงหา้ ว คนคนน้ีน่ีนะ….. เธออมุ้ ลกู สาวข้ึนมา \" หมา่ ม๊ี ไปอาบน้าํ ใหล้ ูกดีกวา่ เนอะ \" จงจ่ิงหา้ วลกุ ข้ึนตาม แลว้ เดินตามหลงั พวกเธอไป หลินซินเหยยี นหนั กลบั มามองเขา \" ฉนั จะไปอาบน้าํ ใหล้ กู สาว คุณกจ็ ะตามมาอีกเหรอ \" \" ผมรอหนา้ ประตู รอคุณอาบน้าํ ใหล้ ูกเสร็จ เด๋ียวคอ่ ยอาบใหผ้ มตอ่ ไง \" หลินซินเหยยี น\" ….. \" คุณนี่ไม่รู้จกั อายเลยหรือไง อีกนิดเดียวเธอเกือบจะหลดุ พดู ออกไปแลว้ จงจ่ิงหา้ วโคง้ ตวั เขา้ มา ก่อนจะจุ๊บลงท่ีแกม้ ของเธอ จากน้นั ก็หนั หลงั ข้ึนช้นั บนไป หลินซินเหยยี น \" ….. \" หลินลยุ่ ซีทาํ ตาปริบๆ ดูท่าไม่ค่อยจะดีใจเท่าไหร่นกั เห็นพอ่ หอมหมา่ มี๊แลว้ ทาํ ไมไม่หอมเธอ บา้ ง

ส่วนหลินซีเฉินน้นั กินขา้ วเสร็จแลว้ ก็เขา้ หอ้ งไปทนั ที ตอนน้ี เดก็ นอ้ ยอาบน้าํ ดว้ ยตวั เอง จากน้นั กส็ วมชุดนอนที่ทาํ จากผา้ ไหมสีเทา แลว้ นงั่ ลงบนเตียง เอาขาสองขา้ งรองแทบ็ เลต็ เอาไว้ ก่อนจะกม้ หนา้ กม้ ตา วจิ ยั โจทยเ์ ลขตรงหนา้ พอไดย้ นิ เสียงอะไรบางอยา่ งกเ็ ลยไงหนา้ ข้ึนมาดู กพ็ บวา่ หลินซินเหยยี นกาํ ลงั อุม้ นอ้ งสาวอยู่ ก่อนเดก็ นอ้ ยจะถอนหายใจเบาๆ เหมือนจะคาดเดาไดว้ า่ นอ้ งสาวตวั เองรู้เรื่องท่ีหลินซินเหยยี น จะมานอนกบั เขา กเ็ ลยจะยดั เยยี ดตวั เองใหม้ านอนดว้ ยแน่ๆ \" พ่ีเห็นหนูเกะกะตามากเลยหรือไง \"หลินล่ยุ ซีผงกหวั ข้ึนมา ใบหนา้ หลินซีเฉินปรากฏรอยยมิ้ กวา้ งข้ึนมา \" จะเป็ นยงั ไงไมไ่ ดย้ งั ไงล่ะ คนเป็ นพ่ีจะไม่ตอ้ นรับ นอ้ งไดย้ งั ไงกนั \" เด็กสาวยมิ้ ตาหยี ก่อนจะโอบหลินซินเหยยี น \" หมา่ มี๊ เพราะเราไปอาบน้าํ กนั เถอะ \" หลินซีเฉินส่ายหวั ในใจกค็ ิดวา่ เจา้ เด็กคนน้ีเม่ือไหร่จะโตสกั ที หลินซินเหยยี นท่ีเห็นเขา้ กเ็ ลยพดู ย้าํ วา่ \" นอ้ งไปนอ้ งสาวของลกู แลว้ กย็ งั เป็ นเดก็ อยนู่ ะ \" จริงๆ แลว้ เป็ นเพราะหลินซีเฉินความคิดดูโตเร็วกวา่ ไมใ่ ช่เพราะหลินลุย่ ซีน้นั ไร้เดียงสาเกินไป ตา่ งหาก หลินซินเหยยี นอุม้ ลูกสาวไปท่ีหอ้ งอาบน้าํ แลว้ เปิ ดน้าํ ร้อนลงในอา่ ง เธอลองแช่มือลงไปเพื่อ ทดสอบอณุ หภมู ิน้าํ พอรู้สึกวา่ ไดท้ ่ีแลว้ กจ็ ะหนั ไปถอดเส้ือผา้ ใหล้ กู สาว แตป่ รากฏวา่ ลกู สาวตวั นอ้ ยของเธอน้นั นงั่ อยบู่ นเกา้ อ้ีไมเ้ ลก็ ๆ และถอดเส้ือผา้ พร้อมเรียบร้อยแลว้ เด็กนอ้ ยตวั ขาวนวลเนียนราวกบั ตุก๊ ตาเคลือบกระเบ้ือง หลินซินเหยยี นก็อุม้ เธอลงไปในอา่ ง อาบน้าํ ตอนที่เด็กสาวตวั นอ้ ยอยใู่ นน้าํ กท็ าํ ทีวา่ ยไปวา่ ยมา \" หมา่ ม๊ี หนูวา่ ยน้าํ ตรงน้ีไดด้ ว้ ย \" หลินซินเหยยี นจบั ลูกสาวเอาไว้ \" อยา่ ขยบั ไปมาสิลกู เดี๋ยวแมจ่ ะสระผมใหน้ ะจ๊ะ \"