กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

แตเ่ ดก็ นอ้ ยกย็ งั คงอยไู่ ม่นิ่ง \" หม่าม๊ี เลน่ กบั หนูหน่อยสิ \" เด็กนอ้ ยน้นั ชอบเลน่ น้าํ มาก แลว้ ยงั เป็ นน้าํ ร้อนท่ีอุ่นกาํ ลงั สบาย ทาํ ตวั ยกุ ยกิ จนน้าํ กระเซ็นไป ทวั่ เมื่ออาบน้าํ ใหห้ ลินลุย่ ซีเรียบร้อยแลว้ ตวั ของหลินซินเหยยี นเองกเ็ ปี ยกชุ่มไปหมด เม่ือเธอห่อผา้ เชด็ ตวั ใหล้ กู สาวเรียบร้อยแลว้ กอ็ ุม้ เธอไปไวต้ รงพ้ืนท่ีแหง้ แลว้ ใส่ชุดนอนให้ ใน หอ้ งอาบน้าํ น้ีพ้นื แหง้ และพ้ืนเปี ยกแบ่งกนั อยา่ งชดั เจน และมีพ้ืนที่ที่กวา้ งขวางและ สะดวกสบายต่อการใช้ ชุดนอนของหลินล่ยุ ซีและหลินซีเฉินน้นั เป็ นฝี มือที่เธอทาํ ใหล้ ูกๆ ใชเ้ อง วสั ดุผา้ น้นั ใส่สบาย เพยี งแคส่ ีน้นั ต่างกนั ของหลินลยุ่ ซีจะเป็ นสีเหลืองออ่ นท่ีเขา้ กบั สีผิว เวลาท่ีหลินล่ยุ ซีใส่ทาํ ใหด้ ู น่ารักมาก เม่ือเธอเป่ าผมใหล้ ูกสาวแหง้ แลว้ ก็ใส่รองเทา้ สลิปเปอร์ใหเ้ ธอ แลว้ ใหเ้ ด็กนอ้ ยออกไปเลน่ ได้ ตามใจ เพราะเธอก็ตอ้ งอาบน้าํ เช่นกนั ร่างกายของเธอน้นั เปี ยกชุ่มไปหมด บวกกบั ลกู สาวที่อยไู่ ม่นิ่ง ทาํ ใหต้ วั เธอเตม็ ไปดว้ ยเหง่ือ ถา้ ไม่อาบน้าํ ก็คงไมส่ บายตวั เท่าไหร่นกั เธอถอดเส้ือผา้ แลว้ ลงไปในอา่ งน้าํ ถึงเพิ่งจะนึกไดว้ า่ ตวั เองมาอาบน้าํ ท่ีช้นั ล่าง ซ่ึงเธอไม่ไดเ้ อา ชุดนอนมาดว้ ย ตอนที่ 376 คนตวั ไม่ได้ใหญ่ แต่แรงกไ็ ม่ได้เลก็ เธอกมุ เขา้ ท่ีขมบั ของตวั เอง รู้สึกวา่ ตวั เองชอบข้ีลืมอยเู่ ร่ือย แตก่ ย็ งั ดีที่หอ้ งอาบน้าํ มีผา้ เช็ดตวั อยู่ รอเธออาบน้าํ เสร็จแลว้ กค็ อ่ ยใหล้ ูกชายข้ึนไปเอาชุดนอนใหเ้ ธอช้นั บน

พอคิดไดว้ า่ จะออกจากหอ้ งอาบน้าํ ยงั ไง เธอก็เอนตวั ลงไปในอา่ งอาบน้าํ อยา่ งสบายใจ ผา่ นไปสกั พกั ใหญ่เธอเลยลกุ ข้ึนมา แลว้ ไปลา้ งตวั กบั ฝักบวั ก่อนจะสระผม เมื่อสระผมเสร็จเธอ กเ็ อาผา้ เช็ดตวั พนั รอบร่างกายของตวั เอง ก่อนจะเดินไปตรงพ้นื ที่แหง้ เธอไมไ่ ดเ้ ปิ ดประตูออกไป แตพ่ ดู ใหเ้ สียงลอดออกไปขา้ งนอกวา่ \" เสี่ยวเฉิน ลูกช่วยไปหยบิ ชุด นอนจากช้นั บนใหแ้ มห่ น่อยไดไ้ หมจะ๊ \" หลินซีเฉินเงยหนา้ ข้ึนมา มองไปท่ีกระจกรางๆ ของหอ้ งอาบน้าํ ท่ีมองไมเ่ ห็นเงาของคนในน้นั เด็กชายตอบกลบั ไป \" วางไวท้ ี่ไหนครับ \" \" ใตก้ ระจกหอ้ งอาบน้าํ จะมีตู้ มนั อยใู่ นน้นั จะ้ \" เธอต้งั ใจท่ีจะวางเส้ือนอนเอาไวใ้ นตขู้ องหอ้ ง อาบน้าํ เพราะเม่ืออาบน้าํ เสร็จแลว้ กส็ ามารถเปล่ียนในน้นั ไดเ้ ลย จากน้นั ก็คอ่ ยออกมา ไม่ตอ้ ง ห่อผา้ เช็ดตวั แลว้ คอ่ ยเอามาเปลี่ยนขา้ งนอก \" ง้นั รอแป๊ บนึงนะครับเด๋ียวผมไปหยบิ ให้ \" หลินซีเฉินวางแท็บเลต็ ลง สไลดต์ วั ลงจากเตียงไป ใส่สลิปเปอร์แลว้ วงิ่ พงุ่ ข้ึนช้นั บนไป เด็กนอ้ ยวงิ่ เร็วมาก ก่อนจะเปิ ดประตูเขา้ ไปขา้ งใน ไมท่ นั ไดร้ ะวงั วา่ มีคนยนื อยตู่ รงประตู หวั ก็เลยชนเขา้ ไปเตม็ ๆ เดก็ นอ้ ยถึงเพ่งิ รู้วา่ มีคนอยู่ เดก็ ชายลูก หวั ป้ อยๆ เมื่อไงหนา้ ข้ึนกเ็ ห็นวา่ เป็ นจงจิ่งหา้ ว และเขากใ็ ส่ชุดนอนผา้ ไหมสีเทาเหมือนกบั เดก็ นอ้ ยเป๊ ะ เดก็ ชายทาํ ตาปริบๆ ก่อนจะกม้ ลงมามองตวั เอง แลว้ สลบั ไปมองเขา จงจ่ิงหา้ วยอ่ ตวั ลงมา แลว้ เอามือของเด็กนอ้ ยที่ลูบหวั ของตวั เองออก \" เจ็บหรือเปลา่ \" หนา้ ผากกไ็ ม่ไดแ้ ดงอะไรนี่ หลินซีเฉินส่ายหวั ปฏิเสธ \" ไม่เจ็บครับ \" ก่อนที่เด็กชายจะนึกข้ึนไดแ้ ลว้ ถาม \" หมา่ ม๊ี กท็ าํ ชุดนอนใหค้ ุณเหมือนกนั เหรอ \"

เมื่อก่อนหมา่ ม๊ีทาํ ใหแ้ คเ่ ขากบั นอ้ งสาวเท่าน้นั จงจ่ิงหา้ วเอง กไ็ ม่รู้เหมือนกนั วา่ หลินซินเหยยี นไดท้ าํ ใหเ้ ขาหรือเปล่า แค่รู้วา่ หลินซินเหยยี นให้ เขามา เขาคิดมาตลอดวา่ เธอซ้ือให้ เขามองไปที่เส้ือผา้ บนตวั ของลูกชายกบั ตวั เองน้นั มีเน้ือผา้ เป็ นวสั ดุท่ีเหมือนกนั แลว้ ก็เป็ นชุด นอนท่ีออกมาเป็ นแบบเหมือนกนั ก็เลยถามข้ึนวา่ \" ชุดน้ีหมา่ ม๊ีเป็ นคนทาํ ใหเ้ ธอง้นั เหรอ \" หลินซีเฉินพยกั หนา้ หงึกหงกั \" โดยมากเส้ือผา้ ของผมกบั นอ้ งสาวที่ใส่พอดีตวั น้นั ก็เป็ นหม่าม๊ีนี่ แหละท่ีทาํ ให้ \" เธอคือคนออกแบบเส้ือผา้ มีความเขา้ ใจในวสั ดุเน้ือผา้ อีกอยา่ งในร้านเส้ือผา้ น้นั ยงั มีจกั ร สาํ หรับทาํ เส้ือผา้ ดงั น้นั เธอกเ็ ลยสะดวกท่ีจะทาํ เส้ือผา้ เหลา่ น้ี หลินซีเฉินมองไปท่ีจงจ่ิงหา้ ว ก่อนจะพดู เตือน \" คุณตอ้ งทาํ ดีกบั หม่ามี๊ใหม้ ากๆ นะ \" หม่ามี๊ ดีกบั เขาขนาดน้ี ถึงเขาจะตวั ไม่ใหญ่ แตก่ าํ ลงั วงั ชากไ็ มน่ อ้ ยหรอกนะ จงจ่ิงหา้ วลุกข้ึนยนื มองลงมายงั เด็กนอ้ ยที่ยนื อยขู่ า้ งลา่ ง \" แลว้ เธอข้ึนมาทาํ อะไรล่ะ \" ใหท้ าํ ดีกบั หลินซินเหยยี นง้นั เหรอ มนั ก็เป็ น หนา้ ท่ีท่ีตอ้ งรับผิดชอบเขาท่ีควรมีต่อหญิงสาวอยู่ แลว้ ถา้ เขาไม่ไปรักและทะนุถนอมเธอ ใครจะทาํ ล่ะ ยงั ตอ้ งใหเ้ ดก็ อยา่ งเขาเตือนดว้ ยเหรอ หลินซีเฉินเงยหนา้ ข้ึน \" ผมมาเอาชุดนอนใหห้ ม่าม๊ี วนั น้ีหม่ามี๊จะนอนกบั ผม \" จงจ่ิงหา้ วรู้อยแู่ ลว้ ก็เลยไม่ไดต้ กใจอะไร

แตห่ ลินซีเฉินกลบั ทาํ ทีโออ้ วด เหมือนจะบอกเป็ นนยั ๆ วา่ ตวั ของเขาน้นั ยดึ หมา่ ม๊ีไปเป็ นของ ตวั เองนานเกินไปแลว้ ตอนน้ีถึงเวลาท่ีหม่ามี๊จะมาอยขู่ า้ งเขาสกั ที เขาตบลงท่ีไหล่ของลูกชายเบาๆ ไดแ้ ต่ยมิ้ และไม่พดู อะไร ก่อนจะหนั ตวั เขา้ หอ้ งเพ่ือเอาชุดนอน ของหลินซินเหยยี นออกมาให้ หลินซีเฉินยน่ื มือไปรับ \" เอามาใหผ้ ม \" จงจ่ิงหา้ วยนื่ มนั ใหเ้ ด็กชายอยา่ งปกติ หลินซีเฉินก็รีบหยบิ ไปซุกไวใ้ นออ้ มอกของตวั เอง ก่อน จะรีบหนั ตวั แลว้ วงิ่ ตึงตงั ลงบนั ไดไป จงจ่ิงหา้ วตามอยดู่ า้ นหลงั ของเดก็ ชาย ท่ียงั เทา้ ยงั ไมค่ ่อยมน่ั คงนกั หลินซีเฉินวง่ิ มาถึงหอ้ ง ก่อนจะเคาะประตูหอ้ งอาบน้าํ \" หม่าม๊ี ผมเอามาใหแ้ ลว้ ครับ\" หลินซินเหยยี นท่ีกาํ ลงั เก็บกวาดหอ้ งอาบน้าํ อยนู่ ้นั กเ็ อาผา้ ท่ีจะซกั ใส่ลงไปในตะกร้า เม่ือไดย้ นิ เสียงของลกู ชายแลว้ เธอก็ไม่ไดร้ ีบเดินไปทนั ที แต่บอกลกู ชายวา่ ใหเ้ ขาแขวนเส้ือผา้ ไวต้ รงลกู บิดประตู เด๋ียวเธอจะเปิ ดประตไู ปหยบิ เอง หลินซีเฉินตอบรับ ก่อนจะเอาเส้ือผา้ แขวนไวต้ รงลูกบิดประตจู ากน้นั กป็ ี นข้ึนเตียงเพื่อดูแท็บ เลต็ ต่อ จากน้นั ก็วจิ ยั โจทยเ์ ลขที่คา้ งเอาไว้ ขณะเดียวกนั หลินลยุ่ ซีกก็ าํ ลงั อมุ้ ตวั ตุก๊ ต่นุ และกลิ้งไปกลิ้งมาอยบู่ นเตียง ในหอ้ งอาบน้าํ น้นั หลินซินเหยยี นก็ไดจ้ ดั การปลอ่ ยน้าํ ในอ่างน้าํ ทิ้ง พอเกบ็ กวาดจนดูสะอาด แลว้ เธอกเ็ ดินไปหยบิ ชุดนอน ชุดนรน้นั แขวนอยตู่ รงลกู บิดประตขู องหอ้ งอาบน้าํ เธอแคแ่ งม้ ประตเู ป็ นร่องแลว้ เอ้ือมมือไปหยบิ กไ็ ดแ้ ลว้ แต่เมื่อเธอหยบิ เส้ือผา้ กาํ ลงั จะเกบ็ มือกลบั มาน้นั จู่ๆ ก็ถกู ใครบางคนจบั ขอ้ มือไว้ เธอสะดุง้ โหยง กาํ ลงั จะถามวา่ ใคร แต่เมื่อเห็นเขา้ กบั เงา เธอจึง มองผา่ นร่องประตไู ป ไม่นานเธอกเ็ ห็นใบหนา้ ที่ชดั เจนและคุน้ เคยน้นั เธอขมวดคิว้ ก่อนจะพดู ดว้ ยเสียงเบาๆ \" คุณทาํ อะไรเน่ีย \"

สายตาของจงจิ่งหา้ วมองจากใบหนา้ เธอลงไปส่วนลา่ ง เธอเพิง่ จะสระผมมา เป่ าแหง้ ไปแค่คร่ึง หวั เท่าน้นั ส่วนอีกคร่ึงหน่ึงก็พาดไวบ้ นไหล่ ต้งั กายของเธอถูกพนั ดว้ ยผา้ ขนหนูสีขาวหน่ึงผนื คอยาวระหงและไหปลาร้าสวยงามน้นั ที่ถกู ปลอ่ ยไวใ้ หเ้ ปลือยโล่งปรากฏตอ่ สายตาของเขา พอ มองต่าํ ไปกวา่ น้นั ก็เห็นขาอนั ขาวเนียนและเรียวยาว สายตาของเขาเริ่มเราร้อนข้ึนเรื่อยๆ หลินซินเหยยี นกลวั เวลาเห็นเขาเป็ นแบบน้ีมากที่สุด ก่อนจะใชม้ ือย้อื ยดุ ไปมา \" อยา่ มาทะล่ึง ลกู เราสองคนก็อยทู่ ่ีนี่นะ \" จงจิ่งหา้ วพดู ดว้ ยเสียงต่าํ เนิบๆ \" ง้นั คุณก็ใหผ้ มเขา้ ไปสิ \" หลินซินเหยยี น\" ….. \" เธอพดู เสียงต่าํ \" ฉนั จะเปล่ียนเส้ือผา้ \" \" ผมรู้ \" หลินซินเหยยี น\" ….. \" เธอมีทางเลือกดว้ ยเหรอ ดูกร็ ู้วา่ เขาจงใจ เธอมองเขาดว้ ยสายตาคาดโทษ \" คุณวางแผนมาแลว้ ยงั ตอ้ งบอกใหฉ้ นั ตกลงอีกเหรอ \" พดู จบเธอก็ปิ ดประตหู อ้ งน้าํ ไป เม่ือจงจ่ิงหา้ วพอใจในส่ิงที่ตอ้ งการแลว้ ก็หนั ตวั กลบั เขา้ หอ้ งไป หลินซีเฉินถลึงตามองเขา กลวั วา่ เขาจะมาแยง่ ตวั หลินซินเหยยี นไปจากตวั เอง

ต่างออกไปจากหลินลุย่ ซี เมื่อเด็กนอ้ ยเห็นเขา ก็กระโดดไปมาบนเตียง \" คุณพอ่ \" ก่อนที่เดก็ นอ้ ยจะหมดเขา้ ไปในออ้ มกอดของจงจ่ิงหา้ ว ซุกตวั และติดหนึบเขาราวกบั หมึกยกั ษก์ ็มิปาน มือ ขา้ งหน่ึงของเคา้ ควา้ เอวลูกสาวเอาไว้ ส่วนอีกมือกต็ ีไปที่กน้ ของเดก็ นอ้ ยเบาๆ \" เรียบร้อยหน่อย สิลูก \" เดก็ สาวตวั นอ้ ยเอาหนา้ มดุ ไปที่คอของเขาแลว้ พร่ําบ่นออกมา \" เม่ือก้ีพอ่ หอมหมา่ มี๊ ไม่ไดห้ อม หนูเลย \" พดู จบก็เอาหนา้ ของตวั เองแนบไปท่ีปากของเขา\" จุ๊บหนูหน่อย \" จงจ่ิงหา้ วจึงจุ๊บไปท่ีใบหนา้ รูปไขข่ องเด็กนอ้ ย ก่อนจะหยกิ จมูกเธอเบาๆ \" อายอุ านามยงั นอ้ ย ก็ พดู จาแบบน้ีไดแ้ ลว้ เหรอห้ืม \" เดก็ สาวตวั นอ้ ยหวั เราะคิกคกั แตก่ ็ยงั คงมดุ อยใู่ นออ้ มกอดของเขาแลว้ ออดออ้ น \" หนูเขียน หนงั สือเป็ นหลายตวั มาก คุณพอ่ จะใหร้ างวลั หนูไหมคะ \" \" ลูกอยากไดอ้ ะไรละ่ \" จงจ่ิงหา้ วกอดเธอแลว้ เอนตวั ลงไปบนเตียง หลินซีเฉินเลยยา้ ยตวั ไปอีก ท่ี เม่ือเห็นนอ้ งสาวกบั จงจ่ิงหา้ ว น่ีมนั เตียงนอนเขาไดแ้ ทๆ้ แต่กลบั โดนสองคนน้ียดึ ไปซะอยา่ ง ง้นั หลินลุ่ยซีเอียงหวั ไปมาเหมือนกาํ ลงั ครุ่นคิด \" หนูอยากไดต้ วั ตอ่ สตาร์วอลล์ ะ่ \" หลินซีเฉินก็รีบตวดั สายตา หนั มามองนอ้ งสาวของเขายงั ตกตะลึง \" นอ้ งสาวของเขาชอบเล่นตกุ๊ ต่นุ ตกุ๊ ตามาก หรือวา่ ตกุ๊ ตาบาร์บ้ีอะไรพวกน้ี จงจ่ิงหา้ วกร็ ู้สึกแปลกใจ เลยอมุ้ ลกู สาวข้ึนมา \" ลกู ชอบของเล่นพวกน้ีต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ล่ะ \" \" เป็ นขอ้ มลู การคน้ หาของพ่ีชายค่ะ หนูเห็นของเลน่ พรุ่งน้ีเตม็ เลย แถมยงั เซฟไวเ้ ยอะท่ีสุดดว้ ย เขาตอ้ งชอบมากแน่ๆ เลยนะ หนูกเ็ ลยอยากใหพ้ ่เี ขา แตห่ นูไม่มีเงิน \" เด็กสาวตวั นอ้ ยกกเขา้ ไป ในออ้ มอกของจงจิ่งหา้ ว \" คุณพอ่ ใหห้ นูเถอะนะคะ หนูจะไดเ้ อาไปใหพ้ ี่ชายไง \"

หลินซีเฉินชอบก็จริง แตว่ า่ ถา้ ใหจ้ งจิ่งหา้ วซ้ือให้ กร็ ู้สึกเหมือนกบั ตวั เองกาํ ลงั อ่อนขอ้ ใหก้ บั ผชู้ ายคนน้ียงั ไงกไ็ มร่ ู้ \" ….. ผมไม่เอา \" เดก็ นอ้ ยกดความตอ้ งการของตวั เองเอาไว้ จงจ่ิงหา้ วกลบั นอนลงไปบนเตียง ใบหนา้ คร่ึงหน่ึง ซ่อนลงไปในผา้ ห่ม ก่อนจะจดั ผมลกู สาวตวั เอง \" พี่ชายของลูกไม่รับน้าํ ใจจากพอ่ ง้นั ลูกเลือกที่ ตวั เองชอบมาสกั อนั สิ \" เด็กนอ้ ยมีของที่ชอบในใจอยแู่ ลว้ \" ง้นั ซ้ือตกุ๊ ตาเป็ ดเหลืองใหห้ นูสิคะ \" หลินซีเฉินที่ฟังอยขู่ า้ งๆ ก็เจบ็ กระดองใจ โอกาสดีขนาดน้ี ขอแคต่ ุก๊ ตาเป็ ดเหลืองเน่ียนะ ท้งั ๆ ที่เธอเองก็มีมนั แลว้ ตวั หน่ึงดว้ ยซ้าํ \" เอาสิ \" จงจิ่งหา้ วตอบตกลง เด็กสาวตวั นอ้ ยดีใจก่อนจะใชป้ ากจุบ๊ ลงและถไู ปมาบนหนา้ ของเขา น้าํ ลายเตม็ หนา้ เขาไปหมด ทาํ ใหร้ ับรู้ไดถ้ ึงความรู้สึกเปี ยกชุ่ม ขนเขาแทบสะบดั ก่อนจะยกมือข้ึนมาเชด็ น้าํ ลายที่มุมปาก ใหล้ กู สาว ตอนที่ 377 กลุ้มใจไปเสียเปล่าๆ ลกู สาวตวั นอ้ ยฉีกยมิ้ กวา้ ง จนเห็นฟันขาวสะอาดนอ้ ยๆ น้นั เรียงรายออกมา มนั กาํ ลงั อิ่มอกอิ่ม ใจกบั การที่จงจ่ิงหา้ วเชด็ น้าํ ลายใหเ้ ธอ

หลินซินเหยยี นท่ีใส่ชุดนรเสร็จสรรพแลว้ กอ็ อกมา เตียงท่ีดูกวา้ งขวาง จงจิ่งหา้ วที่นอนอยคู่ น เดียวก็กินพ้นื ที่ไปเกือบคร่ึงหน่ึง ตอนน้ีหลินซีเฉินราวกบั กลายร่างเป็ นหนอนตวั นอ้ ยที่น่า สงสาร ที่หมกตวั อยตู่ รงหวั เตียงเฝ้ ามองดูจงจ่ิงหา้ วกบั หลินลุ่ยซีเล่นกนั อยา่ งสนุกสนาน เธอเดินเขา้ ไปแลว้ อมุ้ ลูกชายข้ึนมา จากน้นั กเ็ อาแทบ็ เลต็ ในมือของลกู ชายไปวางไวบ้ นโตะ๊ \" ควรจะนอนไดแ้ ลว้ นะลกู \" หลินซีเฉินถอนหายใจออกมาเนือยๆ ตอนแรกก็คิดวา่ จะไดน้ อนกบั แม่สองคนท้งั คืน แต่ กลายเป็ นวา่ หลินล่ยุ ซีกอ็ ยากตามมาดว้ ย แถมตอนน้ีจงจ่ิงหา้ วกย็ งั มาสมทบอีก เตียงใหญแ่ คน่ ้ี จะนอนยงั ไง \" ผมกบั นอ้ งสาวก็นอนตรงกลาง \" หลินซีเฉินแสดงเจตจาํ นงออกมา เด็กนอ้ ยมีความคิดในหวั ไวแ้ ลว้ เขาและนอ้ งสาวจะนอนตรงกลาง แคน่ ้ีจงจ่ิงหา้ วก็จะไมไ่ ดอ้ ยู่ กบั หลินซินเหยยี นแลว้ หลินลุ่ยซีไม่ไดม้ ีความคิดแบบเดียวกบั หลินซีเฉินเลย แคไ่ ดน้ อนเตียงเดียวกบั พอ่ แม่จะนอน ยงั ไงพอใจแลว้ ไมม่ ีความเห็นอะไรนอกจากน้ี จงจ่ิงหา้ วเหลือบตามองลูกชาย ไม่ไดต้ ้งั ใจจะอ่านใจดวงนอ้ ยๆ ของเขา ตวั เองกอ็ ุม้ ลูกสาวนอน ลงไป เดก็ ท้งั สองคนนอนตรงกลาง แน่นอนวา่ จงจ่ิงหา้ วกบั หลินซินเหยยี นตอ้ งนอนขนาบลกู ๆ คนละ ขา้ ง หลินลุย่ ซีนอนไม่หลบั มือนอ้ ยๆ น้นั ยงั คงลบู ไลอ้ ยบู่ นร่างกายของจงจิ่งหา้ วไปมา เมื่อก่อนท่ี เดก็ นอ้ ยนอนหลบั กม็ กั จะจบั หนา้ อกของหลินซินเหยยี นเป็ นความคุน้ ชินไปเสียแลว้ ต่อมาก็ นอนกบั เฉิงยซู่ ่ิวกค็ วรจะทิ้งนิสยั ไมด่ ีน้ีไป เดก็ นอ้ ยไม่ไดอ้ ยากจะทาํ แบบน้ีในตอนที่หลบั แต่มือเจา้ กรรมก็ดนั อยไู่ ม่สุข

มือนอ้ ยของเธอ มีเน้ือที่นุ่มนิ่ม เม่ือจบั นู่นนิดน่ีหน่อยบนตวั ของจงจิ่งหา้ วกท็ าํ ใหเ้ ขารู้สึก ปั่นป่ วนภายในใจ เขาจบั มือลกู สาวไว้ \" อยนู่ ิ่งๆ สิลกู \" ลกู สาวกะพริบตาปริบๆ \" เน้ือพอ่ แขง็ จงั \" ไม่วา่ เด็กนอ้ ยจะจบั ของหลินซินเหยยี นหรือเฉิงยซู่ ่ิวตอนน้ีนิ่มท้งั น้นั มีแคค่ ุณพอ่ คนเดียวที่รู้สึก ไม่นิ่มเลยสกั นิด จงจ่ิงหา้ วหมดคาํ พดู ที่จะเอ่ยบอกลูกสาวของตวั เอง \" รีบนอนไดแ้ ลว้ อยา่ พดู แต่เรื่องไร้สาระน่า \" หลินซีเฉินตบหลงั นอ้ งสาวเบาๆ หลินลุ่ยซีเบะปาก \" หนูไมไ่ ดพ้ ดู กบั พ่ซี ะหน่อย หนูพดู กบั คุณพอ่ ตา่ งหาก \" \" พอไดแ้ ลว้ ไม่อนุญาตใหค้ ุยกนั แลว้ นอนซะ \"หลินซินเหยยี นปรามข้ึนมา กบั คาํ พดู ของหลินซินเหยยี นน้นั ลกู ๆ ท้งั สองมกั จะเชื่อฟังอยเู่ สมอ ท้งั คู่จึงเงียบปากไม่พดู อะไร แตก่ ไ็ มไ่ ดห้ ลบั เร็วขนาดน้นั พอผา่ นไปชวั่ โมงกวา่ ก็ค่อยๆ หลบั กนั ไป หลินซินเหยยี นยงั ไม่ไดน้ อน ในใจมีเร่ืองใหต้ อ้ งคิดเตม็ ไปหมด มีท้งั เรื่องที่หลินซีเฉินก่อเอาไว้ เธอไมร่ ู้วา่ จงจ่ิงหา้ วรู้เรื่องน้ีหรือเปล่า เขากลบั บา้ นชา้ เธอเลยไม่ คอ่ ยมีเวลาไดค้ ุยกบั เขา เมื่อผา่ นไปสกั พกั เม่ือเห็นวา่ เด็กท้งั สองหลบั สนิทแลว้ เธอก็เรียกเบาๆ \" คุณหลบั หรือยงั \" ประจวบเหมาะกบั ที่จงจ่ิงหา้ วยงั ไมห่ ลบั ก็เลยขานรับเธอ หลินซินเหยยี นคอ่ ยๆ พลิกผา้ ห่มออกอยา่ งเบามือ แลว้ ลงจากเตียง \" ฉนั มีเร่ืองจะคุยกบั คุณ เรา ไปคุยกนั ขา้ งนอก \"

ศีรษะนอ้ ยๆ ของหลินลุ่ยซีหนุนอยบู่ นแขนของเขา จงจิ่งหา้ วจึงจบั ศีรษะของลูกสาววางลงบน หมอนอยา่ งเบามือ ก่อนจะลุกข้ึนแลว้ ตามหลินซินเหยยี นออกจากหอ้ งนอนไป หลินซินเหยยี นมาถึงหอ้ งรับแขกแลว้ ก็เทน้าํ ใส่แกว้ \" คุณจะเอาดว้ ยไหม \" \" ไม่ล่ะ \" จงจ่ิงหา้ วท่ีใส่ชุดนอนอยกู่ าํ ลงั พิงไวท้ ี่โซฟา แลว้ มองเธอ \" อยากคุยอะไรกบั ผมเหรอ \" \" วนั น้ีตอนที่ฉนั กาํ ลงั จะกลบั บา้ น ก็เจอเขา้ กบั ผหู้ ญิงคนหน่ึง \" เธอนงั่ ลงขา้ งๆ จงจิ่งหา้ ว จงจ่ิงหา้ วหร่ีตา เหมือนเขาจะรู้วา่ คนท่ีมาหาเธอคนน้นั คือใคร หลินซินเหยยี นเมื่อเห็นสีหนา้ ของเขากพ็ ดู ตอ่ วา่ \" คุณรู้เหรอวา่ คือใคร \" เรื่องที่ลกู ชายทาํ ทาํ ไมเขาถึงไม่เกบ็ มาใส่ใจเลยนะ เขาตอบอืมส้นั ๆ \" อยา่ กงั วลใจไปเลย \" ขา้ งบนไดใ้ หค้ นจาํ นวนไม่นอ้ ยตามหาผหู้ ญิงคนน้นั แลว้ ตอนน้ีแมก้ ระทงั่ ออกจากเมืองBกท็ าํ ไมไ่ ด้ ไม่ชา้ ก็เร็วก็คงจะไดย้ นิ ขา่ ววา่ จบั ตวั เธอไวไ้ ด้ \" คุณโดนทาํ ร้ายหรือเปลา่ \" จงจ่ิงหา้ วมว้ นผมเธอเลน่ ไปมา หลินซินเหยยี นด่ืมน้าํ เสร็จกว็ าง แกว้ ลงบนโตะ๊ \" เปล่า \" \" ฉนั กลวั วา่ หลอ่ นจะทาํ ร้ายลูกๆ ท้งั สองคน ฉนั บอกแมแ่ ลว้ วา่ หลายวนั ตอ่ จากน้ีไมใ่ หแ้ กพา เด็กท้งั สองไปโรงเรียนอนุบาล ถา้ คุณมีคนเหลืออยบู่ า้ ง ก็ส่งมาท่ีนี่สกั สองคนเถอะ \" เธอกลวั วา่ ผหู้ ญิงคนน้นั จะทาํ เรื่องบา้ บอข้ึนมาอีก จงจิ่งหา้ วเหลือบตามอง \" ผมจะจดั การให้ \" หลินซินเหยยี นพิงเขา้ ไปท่ีอกของเขา เอาหวั แนบลงไปที่ไหล่ \" เหวนิ ชิงรู้หรือเปลา่ \"

\" ยงั ไม่มีหลกั ฐาน \" ถึงพวกเขาจะคาดเดาแบบน้นั วา่ เหวนิ ชิงรู้ถึงความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งหลิน ซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ วเธอไม่ทาํ เร่ืองแบบน้ี แตพ่ วกเขาไม่มีหลกั ฐานเพียงพอท่ีจะยนื ยนั วา่ เหวนิ ชิงดูเร่ืองน้ีแลว้ แลว้ เขารู้ไดอ้ ยา่ งไร คิดเอง หรือวา่ …. หลินซินเหยยี นถอนหายใจออกมาเบาๆ \" ฉนั ไม่อยากทาํ ใหค้ ุณตอ้ งลาํ บาก แตฉ่ นั ก็ไม่อยากพดู ถึงมูลเหตุบางอยา่ งจากตรงน้นั นี่คือสิ่งท่ีฉนั ตกลงกบั หล่อนเอาไว้ ถา้ มนั เป็ นเพราะ ความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งฉนั กบั แก ท่ีทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงอยากแยกพวกเราออกจากกนั ฉนั ก็รู้สึกแปลก ใจ แลว้ กไ็ ม่รู้จะทาํ ยงั ไง ถา้ เป็ นไปได้ ฉนั ก็ยอมที่จะนง่ั รออธิบายกบั เขา เออรักษาระยะห่างกบั แกใหไ้ ดม้ ากท่ีสุด…. \" แค่เจอกนั แบบลบั ๆ ก็พอ มนั เป็ นเพราะเธอสะเพร่าเอง ท้งั ท่ีก่อนหนา้ น้ีจงจ่ิงหา้ วกเ็ คยเตือนเธอแลว้ เธอรู้อยแู่ ลว้ วา่ ความรู้สึกที่เหวนิ ชิงมีต่อเฉิงยซู่ ่ิวมนั เป็ นยงั ไง ตอนน้นั เป็ นเพราะเหวนิ เสียนไม่ สนวา่ เขาจะทาํ ผิดหรือเปล่า ที่กกั ขงั ไป๋ หงเฟยกบั เฉิงยซู่ ่ิวไวน้ านขนาดน้นั ตอนน้ีเหวนิ เสียนก็ไดจ้ ากไปแลว้ ความรู้สึกที่เหวนิ ชิงมีต่อเฉิงยซู่ ่ิวคงมีแค่ความเกลียดชงั เท่าน้นั พอยนื อยใู่ นจุดของเขา จงจิ่งหา้ วก็เป็ นลูกเพยี งคนเดียวของนอ้ งสาวเขาเท่าน้นั เขาจะยอมให้ ภรรยาของจงจิ่งหา้ วสนิทสนมกบั เฉิงยซู่ ่ิวไดอ้ ยา่ งไร เขาคงจะคิดวา่ ภรรยาของจงจ่ิงหา้ ว กค็ วรจะอยฝู่ ่ ายเดียวกบั จงจ่ิงหา้ วสิ ไม่ควรไปเก่ียวพนั กบั เฉิงยซู่ ่ิวแตแ่ ค่ ทาํ ไมเขาถึงรู้วา่ ความสมั พนั ธ์ของเธอกบั เฉิงยซู่ ่ิวถึงไปไดด้ ีล่ะ หลินซินเหยยี นคิดข้ึนมาไดเ้ ร่ืองที่ตวั เองไปเจอเฉิงยซู่ ่ิวขา้ งนอก เธอลุกพรวดข้ึนมานง่ั ตวั ตรง \" เธอวา่ จะเป็ นคร้ังน้นั ท่ีฉนั ไปพบเฉิงยซู่ ่ิวขา้ งนอก แลว้ ถูกเขาเห็นเขา้ \"

พวกเขาอยทู่ ่ีคฤหาสน์ กเ็ คยพดู ไปแลว้ วา่ พวกเขายอมอยบู่ า้ นเดียวกนั กบั เฉิงยซู่ ่ิวเหวนิ ชิงมีใจที่ อยากจะพิสูจน์ความสมั พนั ธ์ของหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวกค็ งไม่ยากอะไร \" เรื่องน้ีผมจดั การเถอะ \" จงจ่ิงหา้ วควา้ ตวั เธอใหม้ าอยใู่ นออ้ มกอด \" คุณอยากทาํ อะไรก็ทาํ เรื่อง ที่คุณอยากทาํ เถอะ \" หนา้ ของหลินซินเหยยี นแนบลงไปตรงกลางอกของเขา \" ค่ะ \" รอใหถ้ ึงวนั ท่ีเธอจดั การเร่ืองร้านเส้ือผา้ ใหเ้ รียบร้อยก่อน ถึงจะค่อยไปเยยี่ มฉินยา รู้วา่ เธอพกั ฟ้ื น เป็ นยงั ไงบา้ ง มอร์มนั ก็แจง้ ขา่ วคราวใหเ้ ธอผา่ นขอ้ ความทุกวนั บอกเธอเก่ียวกบั สถานการณ์ของตวั ฉินยา ตอนน้ีเหมือนวา่ จะพกั ฟ้ื นไดค้ อ่ นขา้ งดีแลว้ ใบหนา้ กไ็ ดท้ าํ การผา่ ตดั เลก็ สองคร้ังแลว้ ถา้ อยาก ฟ้ื นฟสู ภาพหนา้ ตาใหก้ ลบั มาเหมือนเดิม กย็ งั ตอ้ งทาํ การผา่ นตดั ศลั ยกรรมอีกไม่นอ้ ย \" พกั น้ีซูจา้ นเป็ นยงั ไงบา้ งคะ \" เธอถาม ต้งั แต่ส่งฉินยาไป ซูจา้ นก็ไม่ปรากฏตวั ออกมาอีกเลย ชีวติ ของซูจา้ นในตอนน้ี อยแู่ ต่กบั สองท่ีเท่าน้นั มนั กค็ ือบา้ นและที่ทาํ งาน นอกจากจะขลุกอยกู่ บั การทาํ งานแลว้ กก็ ลบั บา้ นไปดูแลคุณยา่ ท้งั ท่ีเม่ือก่อนบา้ นก็ไม่ชอบกลบั แตช่ อบไปสงั สรรคข์ า้ งนอก ตอนน้ีสถานที่ที่ชอบไปเมื่อก่อน กไ็ ม่ไปอีกแลว้ เรื่องของฉินยามีผลกบั เขาอยา่ งมาก หลินซินเหยยี นรู้สึกวนั น้ีกเ็ ป็ นเร่ืองดีอยเู่ หมือนกนั \" เขาควรจะโตไดแ้ ลว้ ล่ะ \" เพราะวา่ เขา ฉินยาเลยลาํ บากมามาก ถา้ เขายงั เป็ นแบบเมื่อก่อนที่ยงั ทาํ ตวั โลเลอยู่ มนั กเ็ กินจะ เยยี วยาแลว้ ล่ะ

จงจ่ิงหา้ วหยกิ แกม้ เธอ \" กลมุ้ ใจไปเปลา่ ๆ หน่า \" หลินซินเหยยี นตีมือของเขา \" เจ็บนะ \" \" เจ็บตรงไหนล่ะ \" เขาจงใจงบั ไปที่ลาํ คอของเธอเบาๆ \" ใช่ตรงน้ีหรือเปลา่ \" หลินซินเหยยี นผลกั เขาออก \" อยา่ มาทะล่ึง นี่มนั หอ้ งรับแขกนะ \" ตอนที่ 378 ขอตายบนตวั เธอกแ็ ล้วกนั เดี๋ยวคนมาเห็นเขาจะวา่ ยงั ไง ป้ าหยแู ลว้ กค็ นงานคนอื่น ไหนจะเฉิงยซู่ ่ิวกบั จงฉีเฟิ ง กอ็ ยใู่ นตึกน้ีดว้ ย ถา้ ตื่นมากลางดึกละ่ ก…็ . จงจ่ิงหา้ วมุดเขา้ ไปในซอกคอของเธอแลว้ ยมิ้ กริ่ม \" ถา้ ไมง่ ้นั กลบั หอ้ งไปก็คงไมเ่ ป็ นไรใช่ไหม \" หลินซินเหยยี นมองออกไปนอกหนา้ ต่างก็เห็นเงาของตน้ ไมท้ ี่กาํ ลงั สนั่ ไหว ราวกบั มนั กาํ ลงั ร่าย ราํ อยู่ สายตาของเธอไมค่ อ่ ยชดั เจนนกั ตอบอืมดว้ ยน้าํ เสียงออู้ ้ี แตจ่ งจ่ิงหา้ วกลบั ไดย้ นิ มนั อยา่ ง ชดั เจน เขารวบเอวเธอเอาไว้ ก่อนจะลากสะโพกเธอเขา้ มา แลว้ อมุ้ เธอข้ึนมาจากโซฟา หลินซินเหยยี น เอาแค่น้นั คลอ้ งคอเขาเอาไว้ ก่อนที่จะจู่โจมจูบเขา้ ท่ีจะริมฝี ปากของเขาก่อน หอ้ งรับแขกไม่ไดเ้ ปิ ดไฟ มีเพยี งแสงจนั ทร์ท่ีสาดส่องเขา้ มาจากนอกหนา้ ต่างเท่าน้นั จงจิ่งหา้ ว จูบเธอตอบ พลางอมุ้ เธอข้ึนช้นั บนไปดว้ ย ประตหู อ้ งของช้นั สองทุกเปิ ดออก หลินซินเหยยี นกด็ ึงสติกลบั มาได้ \" เดก็ ท้งั สองยงั อยู่ ขา้ งล่าง…. \"

\" เด๋ียวสกั พกั ผมจะอุม้ คุณลงไป \" \" แต…่ . \" นิ้วของเขาแตะที่ริมฝี ปากของเธอ ก่อนจะลากไปนิ้วผา่ นริมฝี ปากนุ่มนิ่มของเธอไป จากบนลง ล่าง แสงจนั ทร์ที่สาดส่องเขา้ มา ทาํ ใหเ้ ห็นใบหนา้ ของเขาเพียงคร่ึงหน่ึงเท่าน้นั ท่ีดูหล่อเหลา และบา้ คลง่ั ในเวลาเดียวกนั นิ้วของเขาไถลลงมาตามเส้ือผา้ ของเธอ สุดทา้ ยกม็ าหยดุ อยตู่ รง กลางอก \" ตรงน้ี ตอ้ งคิดถึงแต่ผมคนเดียวเท่าน้นั \" เขาแนบอกกวา้ งน้นั กดเธอเอาไว้ มืออีกขา้ งกช็ อ้ นลงมาตรงกลางเอวของเธอ และดอมดมเสน้ ผมของเธอ จากน้นั กจ็ บลงท่ีขา้ งหูของเธอ นิ้วมือของเขาปลดเปล้ืองกระดุมชุดนอนของเธอ อยา่ งคล่องแคล่ว หลินซินเหยยี นสนั่ เทาอยภู่ ายใตร้ ่างของเขา เมื่อเผชิญหนา้ กบั เขาแลว้ หลินซินเหยยี นก็ไมม่ ีทางอยเู่ หนือกวา่ เขาเลยสกั คร้ัง แมว้ า่ จะเริ่มจู่โจมก่อน แตส่ ุดทา้ ยกเ็ ป็ นฝ่ ายท่ีถูกกระทาํ อยดู่ ี สาํ หรับเขาในเร่ืองน้นั ยงั คงรุนแรง กมุ อาํ นาจท่ีเหนือกวา่ เธออยา่ งเช่นเคย จากน้นั หลินซินเหยยี นกค็ อ่ ยๆ หลบั ใหลไป จากการท่ีโดนเขาทรมานจนหมดแรง เธอเหน่ือย จนแทบจะทนไมไ่ หว โดยไมร่ ู้วา่ ตวั เธอเองหลบั ไปต้งั แตเ่ มื่อไหร่ แลว้ ก็ไมร่ ู้วา่ จงจ่ิงหา้ วไดอ้ ุม้ เธอลงไปหรือเปล่า ขณะท่ีอยใู่ นสภาวะหลบั ๆ ต่ืนๆ ไปกวา่ คร่ึงคืน เธอกไ็ ดย้ นิ เสียงเปิ ดประตู ประจวบเหมาะกบั ท่ีเธอรู้สึกหิวน้าํ พอดี กาํ ลงั จะเปิ ดปากพดู เม่ือลืมตาข้ึนมาก็พบวา่ ในหอ้ งมี แสงไฟสลวั จะโคมไฟดวงหน่ึง แสงน้นั เหมือนสาดเงาตะคุ่มไปยงั โตะ๊ เต้ียที่ติดกาํ แพง เหมือน โซฟาสีแดงหม่นถกู ทบั ถมดว้ ยเงาดาํ กลมุ่ หน่ึง เงาน้นั เมื่อเจอเขา้ กบั แสงเขม้ อ่อนทาํ ใหเ้ กิดเป็ น ความขมุกขมวั แต่กลบั ดูเงียบสงบ หลินซินเหยยี นพยายามหยตี ามอง ก็เห็นวา่ ตรงน้นั คือใคร

\" ทาํ ไมยงั ไม่นอนละ่ \" จงจ่ิงหา้ ววางโทรศพั ทล์ ง แลว้ เดินเขา้ มา \" ต่ืนแลว้ เหรอ \" หลินซินเหยยี นเลิกคิ้วข้ึนเลก็ นอ้ ย \" หิวน้าํ น่ะ \" เขาเงียบไปสองวิ ก่อนจะเทน้าํ บนโตะ๊ หน่ึงแกว้ แลว้ เดินมาทางเธอ เขาเดินเร็วแต่เบา เพราะกลวั วา่ เธอจะตื่นจากอาการสะลึมสะลือ แต่ภาพท่ีดูมวั ๆ ตอนแรกก็เริ่มชดั ข้ึน น้าํ แกว้ น้าํ ถกู ป้ อนเขา้ มาท่ีปากเธอ เธอๆ กระดกมนั เขา้ ไป น้าํ อ่นุ ไหลผา่ นลาํ คอ ค่อยๆ ทาํ ใหอ้ าการที่ทาํ ใหเ้ ธอรู้สึก คอแหง้ น้นั บรรเทาลง \" ดีข้ึนหรือยงั \" เขาถามอยา่ งอ่อนโยน หลินซินเหยยี นส่ายหวั แลว้ เงยหนา้ มองเวลา เพิง่ จะเห็นวา่ ตอนน้ีตีหา้ คร่ึง แต่ทอ้ งฟ้ าก็เริ่มสวา่ ง แลว้ \" ถึงตอนน้ีคุณก็ยงั ไม่ไดน้ อนเหรอ \" เธอถาม \" ผมนอนไปแลว้ พกั หน่ึง \" พอเสร็จสรรพแลว้ เขาก็อมุ้ เธอไปนอน จากน้นั ก็ถูกโทรศพั ทส์ ่ง เสียงปลุกใหต้ ่ืน เพราะกวนจิ้งส่งขา่ วมาใหเ้ ขา เหมือนจะตรวจสอบเจอวา่ เหวนิ ชิงเคยส่งคนไป ท่ีไป๋ เฉิง นี่คือส่ิงที่ยนื ยนั ไดว้ า่ เหวนิ ชิงรู้ถึงความสมั พนั ธ์ระหวา่ งหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวอยา่ งแน่นอน เขาจึงทาํ ทุกวถิ ีทางเพอ่ื หาผหู้ ญิงใหห้ ลานของตวั เอง จากท่ีประมาณการ เหตผุ ลก็คงเป็ นเพราะ ความสมั พนั ธ์ของหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิวพอไม่เป็ นอยา่ งที่เขาตอ้ งการกเ็ ลย……. เม่ือหลินซินเหยยี นตื่นแลว้ จงจ่ิงหา้ วกว็ างแกว้ น้าํ แลว้ มาโอบเธอไว้ ก็เห็นชุดนอนของเธอเปิ ด ออก เผยใหเ้ ห็นร่องรอยท้งั หมดท่ีเขาทิ้งเอาไว้ เขาจึงนงั่ ลงขา้ งเตียงแลว้ ใส่กระดุมใหเ้ ธอ

หลินซินเหยยี นปรายตามองมือของเขา นิ้วของเขาเรียวยาวเห็นรอยกระดูกและเสน้ เลือดชดั เลบ็ ยงั ถูกตดั อยา่ งเป็ นระเบียบและสะอาดสะอา้ น เสียงของเธอน้นั แหบพร่าเลก็ นอ้ ย ไมร่ ู้วา่ เป็ นเพราะเพิง่ ตื่น หรือวา่ เพราะอะไร \" คุณเฉินคนน้นั ก็หนา้ ตาดีไม่นอ้ ย \" จงจ่ิงหา้ วชะงกั มือไปชว่ั ขณะ จึงชอ้ นสายตาข้ึนมา ท้งั สองสบตากนั เธอก็หวั เราะ \" กค็ ุณเคย บอกวา่ คุณกเ็ ป็ นผชู้ ายธรรมดาทว่ั ไป กม็ ีความอยากและตณั หาเหมือนกนั คุณจะมีความ ตอ้ งการตอ่ ผหู้ ญิง กเ็ ป็ นเร่ืองปกติ \" ในใจของเธอน้นั ไม่คอ่ ยสงบนกั เธอไม่รู้วา่ ตวั เองเป็ นอะไรเช่นกนั แค่คิดไปวา่ หากวนั หน่ึงจง จิ่งหา้ วไปนอนกบั ผหู้ ญิงคนอ่ืน เธอก็คงจะทรมานมาก แลว้ กร็ ับไมไ่ ดด้ ว้ ย \" คุณจะ… กบั ผหู้ ญิงคนอื่น….. \" จงจ่ิงหา้ วปัดเสน้ ผมที่ปรกหนา้ เธออยู่ ก่อนจะทาํ เป็ นไมไ่ ดย้ นิ ในส่ิงที่เธอพดู \" ทาํ อะไรกบั ผหู้ ญิงคนอ่ืน \" หลินซินเหยยี นถา้ ถลึงตามองเขา \" คุณก็รู้วา่ ฉนั หมายถึงอะไร \" \" ผมไมร่ ู้ \" เขายงั แสร้งทาํ ตวั เป็ นคนไมร่ ู้ร้อนรู้หนาวอะไร หลินซินเหยยี นกดั ฟันแน่น \" คุณจะนอกใจฉนั ไหม \" จงจ่ิงหา้ วกลบั นิ่งเงียบ เหมือนกบั วา่ คาํ ถามน้ีมนั ยากเกินกวา่ จะตอบ หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว ทุกคร้ังที่เธออยใู่ นจุดที่โมโหกบั ท่าทีของเขาจนแทบจะระเบิดอารมณ์ ออกมา จงจิ่งหา้ วมกั จะจูบท่ีริมฝี ปากของเธอเบาๆ \" ถา้ ไมอ่ ยากใหผ้ มไปหาผหู้ ญิงคนอื่น กเ็ ติม เตม็ ผมสิ \"

หลินซินเหยยี นจอ้ งไปที่หนา้ ของเขา แลว้ มนั เงียบไปหลายวิ ก็โผเขา้ ไปกลบั ท่ีไหลข่ องเขาโดย ไมท่ นั ต้งั ตวั \" ถา้ คุณหกั หลงั ฉนั แลว้ ก็ ฉนั ฆ่าคุณตายแน่ \" จงจ่ิงหา้ วไม่ขยบั แมแ้ ตห่ วั คิ้วกไ็ มข่ มวดข้ึน แต่มมุ ปากกบั แฝงไวด้ ว้ ยรอยยมิ้ \" ผมคงไมใ่ ห้ โอกาสคุณมากดั ผมจนตายหรอก \" เขารัดร่างเธอไว้ ก่อนจะพลิกตวั มาทบั เธอ \" ถา้ จะตาย กข็ อตายบนตวั คุณแลว้ กนั \" \" จงจ่ิง…หา้ ว \" …… เชา้ มาหลินซินเหยยี นกต็ ่ืนข้ึนอีกคร้ัง แต่ตอนน้ีก็ปาเขา้ ไปสิบโมงแลว้ เตียงอีกฝั่งหน่ึงก็ไมม่ ีใคร อยู่ ไมม่ ีสมั ผสั ท่ีอุน่ เพราะอีกคนน่าจะลกุ ไปต้งั แตเ่ ชา้ แลว้ เธอกมุ หนา้ ผาก ในใจก็เอาแต่สาปแช่งด่าทอจงจ่ิงหา้ วเป็ นพนั เป็ นหม่ืนรอบ เธอไมร่ ู้วา่ จะอธิบายกบั ลกู ท้งั สองคนยงั ไง ท่ีเมื่อคืนนอนกบั พวกเขาอยดู่ ีๆ แต่ตอนเชา้ เธอ กลบั มานอนหลบั อยชู่ ้นั บนเสียอยา่ งน้นั จงจ่ิงหา้ วสร้างปัญหายากๆ ใหเ้ ธออีกแลว้ เธอลกุ ข้ึนมาจากเตียง รู้สึกไดว้ า่ ส่วนลา่ งรู้สึกเปี ยกแฉะ เธอลากร่างกายอนั เหน่ือยลา้ เดินเขา้ ไป ในหอ้ งอาบน้าํ ในกระจกน้นั ร่างกายส่วนบนของเธอเตม็ ไปดว้ ยร่องรอย มีท้งั ที่เขาไม่ไดต้ ้งั ใจ ทาํ แลว้ ก็มีท้งั รอยท่ีเขาต้งั ใจทาํ ตอนแรกกร็ ู้สึกเจบ็ พอตอนน้ีเป็ นรอยที่ดูน่าตกใจและน่า สยดสยองแตเ่ ธอกลบั ไมร่ ู้สึกเจ็บเลยแมแ้ ต่นิดเดียว เธอเอ้ือมมือข้ึนมารูปบริเวณหนา้ ทอ้ งของตวั เองยงั ไมไ่ ดต้ ้งั ใจ ต้งั แตอ่ ยกู่ บั จงจ่ิงหา้ วมา พวกเขา ไมไ่ ดป้ ้ องกนั การต้งั ครรภเ์ ลย นี่มนั ก็นานมากแลว้ แต่เธอกไ็ ม่ไดท้ อ้ งเลย

เมื่อก่อนเธอก็ไม่ไดส้ นใจวา่ การต้งั ทอ้ งไมไ่ ดอ้ ีกก็ไม่เห็นจะเป็ นไร แต่ตอนน้ี เธอรู้สึกผิดหวงั เลก็ นอ้ ย ในกน้ บ้ึงหวั ใจของเธอกย็ งั แอบหวงั ท่ีอยากจะเห็นท่าทีของจงจ่ิงหา้ วเมื่อรู้วา่ เธอไดต้ ้งั ทอ้ ง เมื่อก่อนตอนท่ีมีหลินซีเฉินกบั หลินล่ยุ ซี เขาก็ไมร่ ู้เลยดว้ ยซ้าํ เขาพลาดนาทีท่ีพวกลกู ๆ เกิด พลาดในช่วงท่ีลกู เติบโต เธอถอนหายใจเบาๆ ดึงสติกลบั มา ก่อนจะเขา้ ไปน้ีชาํ ระร่างกาย เก็บกวาดเสร็จแลว้ เธอก็ลงไปช้นั ล่าง เหมือนกบั วา่ เม่ือวานที่เธอบอกเฉิงยซู่ ่ิวเร่ืองน้นั วนั น้ีวนั ศุกร์ลกู ท้งั สองคนกเ็ ลยไมไ่ ดไ้ ป โรงเรียนอนุบาล เด็กๆ อยทู่ ี่บา้ น หลินซีเฉินไมไ่ ดข้ ลุกตวั อยใู่ นหอ้ งเพอื่ สนุกกบั โจทยค์ ณิตศาสของเขา แต่วนั น้ีกลบั นงั่ ต่อเลโก้ กองโตอยใู่ นหอ้ งรับแขก หลินซินเหยยี นลงมาแลว้ ก็เห็นกบั กล่องท่ีมีขอ้ ความบนกล่องวา่ ตวั ตอ่ สตาร์วอล์ เมื่อคืน จงจิ่งหา้ วไดย้ นิ ในสิ่งที่ลกู สาวบอกก็ส่งขอ้ ความใหก้ วนจิ้ง ใหเ้ ขาไปซ้ือของเลน่ มาชุด หน่ึงแลว้ ส่งมาท่ีน่ี กวนจิ้งเป็ นคนท่ีทาํ งานมีประสิทธิภาพมาก จึงส่งของมาต้งั แต่หวั เชา้ หลินซีเฉินกาํ ลงั หลงใหลอยกู่ บั ความสนุกของตวั ต่อ จนเอาเรื่องที่สงสยั วา่ ทาํ ไมหลินซินเหยยี น ไมไ่ ดน้ อนอยใู่ นหอ้ งทิ้งไวข้ า้ งหลงั แตห่ ลินลุ่ยซีเป็ นเด็กท่ีโอ๋ง่าย จงจ่ิงหา้ วอมุ้ บา้ งหอมบา้ ง ท้งั ท่ีไม่ไดอ้ ธิบายอะไร แตเ่ ด็กนอ้ ยก็ลืม ไมถ่ ามอะไรต่อแลว้ หลินซินเหยยี นเองก็ไมร่ ู้วา่ จะอธิบายยงั ไงกบั ลูกท้งั สองคนดี ตอนน้ีเธอกลบั รู้สึกโล่งใจข้ึนมาก

\" คงจะหิวแลว้ ล่ะสิ \" ป้ าหยยู มิ้ ตาหยี เอาอาหารท่ีทาํ เกบ็ ไวใ้ หเ้ ธอยกออกมา \" มาเร็ว มากินขา้ ว ไดแ้ ลว้ \" จริงๆ แลว้ หลินซินเหยยี นกห็ ิวอยเู่ หมือนกนั ทอ้ งร้องโครกครากเป็ นสญั ญาณ เธอนงั่ กินขา้ วอยโู่ ตะ๊ อาหารขา้ งหนา้ ก่อนจะหยบิ โทรศพั ทข์ ้ึนมาโทรหากวนจิ้ง ตอนน้ีกวนจิ้งกาํ ลงั ยนื อยทู่ ี่หอ้ งประชุม จงจิ่งหา้ วกาํ ลงั ร่วมประชุมอยู่ คาดไม่ถึงวา่ โทรศพั ทข์ องเขาจะดงั ข้ึน ขดั จงั หวะขณะท่ีจงจิ่งหา้ วกาํ ลงั พดู สายตาของเขาจึงทอดผา่ นไปมองอยา่ งน่ิงๆ ตอนท่ี 379 ไม่ได้เจอกนั นานเลยนะ กวนจิ้งตวั แขง็ ทื่อ ในใจรู้สึกลุกล้ีลุกลน ใครเนี่ย ใครมนั โทรหาเขาตอนน้ี เขาหยบิ โทรศพั ท์ ออกมาในขณะท่ีสายตาอนั เฉียบคมของจงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั มองอยู่ เมื่อเห็นเบอร์ที่โชวข์ ้ึนมา ก็ทาํ ให้ รู้สึกราวกบั ยกภูเขาออกจากอก กวนจิ้งยนื ตวั ต้งั หลงั ตรง ก่อนจะรับสาย หลินซินเหยยี นกลืนอาหารท่ีอยใู่ นปากก่อนจะพดู สายกบั เขา \" เรื่องท่ีฉนั ใหค้ ุณไปหา เป็ นยงั ไง บา้ ง \" กวนจิ้งนึกอยนู่ านแต่กน็ ึกไม่ออก เธอใหเ้ ขาไปหาเรื่องอะไรกนั หลินซินเหยยี นวางตะเกียบลง \" ฉนั ใหค้ ุณไปหาขอ้ มูลของหล่ีจา้ นจา้ งบริษทั นายหนา้ ท้งั หมด ไง คุณลืมไปแลว้ เหรอ หรือวา่ ยงั ไมไ่ ดห้ า \"

กวนจิ้งเลิ่กลกั่ อยพู่ กั ใหญ่ ถึงจะเป็ นสายของหลินซินเหยยี นกเ็ ถอะ แต่เขาไมส่ ามารถคุย โทรศพั ทต์ อ่ หนา้ ผบู้ ริหารทางบริษทั ไดห้ รอก ท่ีจะมานงั่ ฟังเสียงโทรศพั ท์ จนเสียเวลาการ ประชุม กวนจิ้งหนั ไปมองจงจ่ิงหา้ ว แลว้ ยกหนา้ จอโทรศพั ทห์ นั ไปทางเขา ใหเ้ ขามองเห็นเบอร์ที่ ปรากฏบนจอ กวนจิ้งบนั ทึกช่ือของหลินซินเหยยี นไวว้ า่ ' ภรรยาของท่านประธาน ' จงจ่ิงหา้ วเลิกคิ้วข้ึนมา แต่กไ็ ม่ไดต้ าํ หนิอะไร จากน้นั กบ็ อกปัดใหเ้ ขาออกไปรับสายขา้ งนอก กวนจิ้งยนิ้ แหยๆ ก่อนตอบตกลง ยงั ไมท่ นั ท่ีกวนจิ้งจะตอบกลบั มา หลินซินเหยยี นก็รู้สึกรีบร้อนเลก็ นอ้ ย \" คุณยงุ่ อยเู่ หรอ \" \" ไม่ยงุ่ ครับ ไมย่ งุ่ \" กวนจิ้งปิ ดประตูหอ้ งประชุม ก่อนจะเดินหาท่ีเงียบๆ ไมม่ ีคน \" คร้ังท่ีแลว้ คุณวางสายเร็วเกินไป ผมเลยบอกไมท่ นั หล่ีจา้ นไม่ มีบริษทั นายหนา้ ครับ แต่เขามีแค่คนกลางหรือนายหนา้ แคค่ นเดียวเท่าน้นั \" หลินซินเหยยี นขมวดคิ้วหนกั กวา่ เก่า \" แลว้ หาคนอ่ืนเจอไหม \" \" เมื่อไมก่ ่ีวนั ท่ีผา่ นมาเขาเพิ่งกลบั เขา้ มาในประเทศครับ ตอนน้ีน่าจะอยทู่ 1ี่ 08ถนนถงหลิงซี \" กวนจิ้งบอก หลินซินเหยยี นรู้สึกพอใจกบั คาํ ตอบ \" อ้ืม \" \" เด๋ียวครับ \" ขณะท่ีหลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะวางสาย กถ็ ูกกวนจิ้งเรียกไวก้ ่อน \" คุณรู้จกั หล่ีจา้ น ดว้ ยเหรอ \" หลินซินเหยยี นพดู ออกมาตามความเป็ นจริง \" ไมร่ ู้จกั หรอก \"

\" แลว้ คุณจะหาเขาทาํ ไม \" \" จาํ เป็ นสาํ หรับการทาํ งานน่ะ ทาํ ไมเหรอ หาไมไ่ ดห้ รือไง \" หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ กวนจิ้งชกั จะถามมากเกินไปแลว้ \" น่ีคุณ คุณไมร่ ู้จริงๆ เหรอวา่ สถานะของเขาคืออะไร \" กวนจิ้งถามหยงั่ เชิง หลินซินเหยยี นเร่ิมรู้สึกสนใจ \" สถานะเขาคืออะไรล่ะ \" กวนจิ้งกาํ ลงั จะเปิ ดปากพดู แตพ่ อจะพดู กร็ ู้สึกวา่ เรื่องน้ีเขาไมค่ วรพดู ออกมา \" ถึงเวลาเดี๋ยวคุณกร็ ู้เองแหละ \" พดู จบกวนจิ้งกว็ างสายไป หลินซินเหยยี นไมร่ ู้ มนั ก็หมายความวา่ เร่ืองที่เธอตามหาหล่ีจา้ นน้ี จงจ่ิงหา้ วไม่รู้อยา่ งแน่นอน ไมง่ ้นั จะใหเ้ ขามาหาที่อยทู่ าํ ไม หลินซินเหยยี นมองไปท่ีโทรศพั ท์ รู้สึกเหมือนจะร้องไหห้ รือหวั เราะดี ทาํ ไมคนคนน้ีถึงชอบ พดู จาคร่ึงเดียวตลอดเลย จะพดู ก็พดู ไม่หมด ชอบทาํ ใหค้ นอยากรู้อยากเห็น แลว้ กไ็ ม่พดู สนุกนกั หรือไง เธอวางโทรศพั ทล์ ง เม่ือกินขา้ วเสร็จแลว้ กอ็ อกจากบา้ น เตรียมตวั ข้ึนรถ แลว้ เปิ ดโทรศพั ทใ์ หน้ าํ ทางเธอไปท่ี108ถนนถงหลิงซี เธอก็ไมร่ ู้เหมือนกนั วา่ มนั อยถู่ นนเสน้ ไหน กไ็ ดแ้ ต่ตามนาํ ทาง ไป เธอขบั รถไปตามท่ีนาํ ทางบอก แตใ่ ชย้ งิ่ ใกลป้ ลายทางเท่าไหร่ ก็ยง่ิ ห่างไกลทางเจริญข้ึนเร่ือยๆ ในใจทาํ ใหเ้ กิดความลงั เลสบั สนวา่ ดาราชื่อดงั ทาํ ไมถึงอยทู่ ่ีซ่ึงไร้ความเจริญขนาดน้ี บา้ นเรือนท่ีอยขู่ นาบสองขา้ งทางน้นั ดูเก่ามาก แลว้ ก็มีร้านของชาํ อยบู่ า้ งบางจุด บางคร้ังบน ถนนก็ไม่มีคนเดินอยเู่ ลยแตบ่ างคร้ังกม็ ีบา้ งเลก็ นอ้ ย แตโ่ ดยมากกเ็ ป็ นคนที่สูงอายแุ ลว้

ในเขตพ้นื ที่น้ีส่วนมากกจ็ ะเป็ นคนสูงอายทุ ี่อาศยั อยู่ จากท่ีเธอคน้ หาหล่ีจา้ นในเวบ็ ป๋ ายตู้ ไม่ใช่ เพียงแคด่ าราดงั เท่าน้นั แต่อายกุ ็ยงั ไมม่ าก ทาํ ไมถึงมาอยใู่ นพ้ืนที่ท่ีเก่าแก่แบบน้ี อีกอยา่ ง ดาราดงั อยา่ งเขาคงไม่มีปัญหาเร่ืองเงินหรอกม้งั หลินซินเหยยี นเกรงวา่ ขอ้ มลู ท่ีกวนจิ้งใหเ้ ธอมาคงจะเป็ นขอ้ มูลปลอม ในจงั หวะที่เธอกาํ ลงั จะวางมือจากเร่ืองน้ี เธอกเ็ ห็นป้ ายของบา้ นเลขที่ 108 แตป่ ระเดน็ กค็ ือ ตอนน้ีเธอเห็น เดก็ วยั รุ่นคนหน่ึงยนื ยกึ ยกั อยหู่ นา้ ตึก แลว้ ยงั ใส่หมวกแกป๊ ลิ้นเป็ ด แลว้ ยงั กอด กลอ้ ง เห็นไดช้ ดั วา่ เป็ นนกั ขา่ วท่ีกาํ ลงั แอบถ่ายอยแู่ น่ๆ หลินซินเหยยี นจอดรถ เห็นแบบน้ี เธอคงจะเจอตวั หลี่จา้ นยากสินะ ตอนน้ีเหมือนเธอจะเร่ิมเขา้ ใจแลว้ วา่ ทาํ ไมหล่ีจา้ นถึงเลือกมาอยเู่ ขตพ้นื ท่ีเลก็ ๆ แบบน้ี จุดประสงคก์ ็เพอ่ื จะหลีกเลี่ยงจากนกั ข่าวนี่เอง เธอมองผา่ นกระจกรถออกไปยงั ตึก กน็ ่าจะมีแคป่ ระมาณสิบหา้ สิบหกช้นั หนา้ ต่างก็เตม็ ไปดว้ ย ผา้ ท่ีตากอยู่ ท้งั เส้ือในกางเกงในก็บอกสะบดั พดั ปลิวไปตามลม สภาพคือหมดคาํ จะพดู หลินซินเหยยี นอา้ ปากคา้ ง ในใจกค็ ิด เธอตอ้ งทาํ ยงั ไงถึงจะไดเ้ จอกบั หล่ีจา้ นนะ เห็นแบบน้ีถึงเธอจะเดินไปเคาะประตู เขาก็คงไมเ่ ปิ ดประตใู หเ้ ธอหรอก ไมแ่ น่เขาอาจจะคิดวา่ เธอเป็ นปาปารัสซ่ีดว้ ยก็ได้ \" เร็ว….. \" ขณะท่ีหลินซินเหยยี นพยายามคิดหาวธิ ีที่จะเจอกบั หล่ีจา้ นอยา่ งยงิ่ ยวด ประตูกถ็ ูกเปิ ดออก เผย ใหเ้ ห็นชายคนหน่ึง เขาใส่ผา้ ปิ ดปากสีดาํ สวมชุดลาํ ลอง ฮดู้ ท่ีติดกบั เส้ือคลุมหวั จนมิด แทบจะ บงั ไปคร่ึงหนา้ จนจะดูแทบไม่ออกวา่ เขาเป็ นใคร

ความวนุ่ วายเกิดข้ึนกบั เธอข้ึนโดยพลนั เธอยงั ไมท่ นั ไดม้ องชดั เจนเลยดว้ ยซ้าํ ท่านใดน้นั กม็ ี ผคู้ นกลุม่ นึงวงิ่ เพน่ พา่ นไปมา ก่อนจะไปกระจุกกนั อยตู่ รงประตู คนส่วนใหญต่ รงน้นั เป็ นเดก็ สาว ในมือถือป้ าย【หล่ีจา้ น ฉนั รักคุณ】【หลี่จา้ น สามีของ ฉนั 】ต่างๆ นานา ปากก็ตะโกนโหวกเหวก พดู คาํ สองพยางคซ์ ้าํ ๆ ' หลี่จา้ น ' น่ีคือคร้ังแรกที่หลินซินเหยยี นเห็นต่ิงดารากบั ตา เมื่อก่อนเห็นแต่ในขา่ ว ที่เขาบอกวา่ คนเยอะจนกลายเป็ น ' ภเู ขาคนทะเลคน'ท่ียนื กระจุกรวมกนั มากมายแบบน้นั รู้สึกวา่ มนั ไม่มีอยจู่ ริง แต่พอมาวนั น้ี เธอคิดวา่ มนั บา้ คลงั่ ยงิ่ กวา่ ที่เห็นในทีวี เสียอีก ขา้ งกายของหลี่จา้ นมีเพยี งคนอว้ นคนหน่ึงยนื อยเู่ ท่าน้นั บนศีรษะถกั เป็ นเปี ย ขา้ งหลงั ยงั สะพาย กระเป๋ าเป้ ใส่แวน่ ตา เหมือนอยากจะกนั ตวั หล่ีจา้ นเอาไว้ แตว่ า่ คนเยอะเกินไป หลินซินเหยยี นเริ่มลุกล้ีลุกลน รู้สึกเหมือนตวั เองกาํ ลงั ฝันอยู่ คิดไมถ่ ึงเลยวา่ จะมีวนั ท่ีเธอตาม เป็ นต่ิงดารา เธอกลบั มนั มีความหวงั ท่ีจะอยากเห็นหนา้ จริงของหล่ีจา้ น วา่ หลอ่ ถึงข้นั ที่ทาํ ใหค้ นเป็ นบา้ เลย หรือเปล่า ตอนน้ีมนั เธอเริ่มรู้สึกแปลกใจเลก็ นอ้ ย วา่ หล่ีจา้ นจะเดินออกมาไดย้ งั ไง คนลอ้ มรอบเยอะขนาด น้นั ขา้ งกายกม็ ีแค่คนคนเดียว ในขณะท่ีเธอกาํ ลงั จอ้ งมองเหตุการณ์อยา่ งออกรสออกชาติ ประตู หลงั ของเธอก็ถูกเปิ ดออก \" รีบขบั ไปสิ \" หลินซินเหยยี นหนั กลบั ไปมอง กเ็ ห็นแค่ผชู้ ายรูปร่างพร้อมส่งคนหน่ึง ใส่แวน่ ตาสีดาํ ใบหนา้ น้นั ทรวมผา้ ปิ ดปากสีดาํ เช่นกนั เหมือนท้งั ไม่น่าจะถกู ปกปิ ดเอาไว้ รูปลกั ษณ์แบบน้ีมนั …. เหมือนเธอจะเห็นวา่ ดูคลา้ ยกบั หล่ีจา้ นในเวบ็ ป๋ ายตเู้ มื่อก้ี

เธอหนั กลบั ไปมองที่ประตู กย็ งั เห็นแฟนคลบั ยงั คงยนื อดั แน่นตรงน้นั เพอ่ื รอหล่ีจา้ นอยา่ งบา้ คลง่ั \" คุณเป็ นใคร \"หวั ของหลินซินเหยยี นผดุ เคร่ืองหมายคาํ ถามอนั ใหญอ่ อกมา หล่ีจา้ นใชน้ ิ้วยนั สะพานจมูกของแวน่ ตาลง ก่อนจะมองหนา้ หลินซินเหยยี น \" เป็ นคุณน่ีเอง…. \" \" หลี่จา้ นเหรอ \" หลินซินเหยยี นเห็นหนา้ เขากถ็ ามข้ึน หล่ีจา้ นยนั แวน่ กลบั ข้ึนมาเหมือนเดิม \" พาผมไปใหไ้ กลจากที่นี่ \" หลินซินเหยยี นไมไ่ ดต้ อ่ ปากตอ่ คาํ อะไร ก่อนจะสตาร์ทรถแลว้ ขบั ออกไป เหมือนกบั คาํ โบราณที่วา่ ย่าํ จนรองเทา้ เหลก็ สึกไม่พบพาน ยามไดม้ ากลบั ไมเ่ สียเวลาเลย จะสื่อ วา่ พยายามหาแทบตายก็ไมเ่ จอแต่พอเลิกสนใจกก็ ลบั มาเจอง่ายๆ เสียอยา่ งง้นั \" คุณจะไปไหนละ่ \" หลินซินเหยยี นถาม \" ไปใจกลางเมือง \" วนั น้ีจะมีมีตติง้ แฟนคลบั ดา้ นน้นั จดั เตรียมทุกอยา่ งเรียบร้อยแลว้ ท่ีเหลือกแ็ คใ่ หเ้ ขาไปถึงท่ีนน่ั ก่อนข้ึนรถ เขาคิดวา่ ทางนูน้ ส่งรถมาใหเ้ ขาแลว้ หลงั จากที่ไดเ้ จอหลินซินเหยยี น เขาก็รู้ทนั ทีวา่ เขาไดข้ ้ึนรถผิดคนั แต่ก็ช่างเถอะไม่วา่ จะยงั ไง เขากค็ งตอ้ งเอาตวั ใหร้ อดจากแฟนคลบั ท่ีพยายามขวางเขาก่อน เขาถอดแวน่ และผา้ ปิ ดปากออก เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ เตม็ ๆ ผมสีดาํ น้าํ เงิน ท่ีถกู ตดั ออกมายงั เป็ นเอกลกั ษณ์ กลบั ดวงตาท่ีดูลึกล้าํ คมคายน้นั สุขสกาวราวกบั ดวงจนั ทร์ ใบหนา้ ทุกส่วนดูดีราวกบั เป็ นรูปป้ัน มีมมุ ท่ีดูหลอ่ ต่างจากคนธรรมดาทวั่ ไป

เขาสวมเส้ือเชิ้ตลายตารางสีฟ้ าออ่ น มว้ นแขนเส้ือข้ึนจากขอ้ มือคลายๆ แต่ดูเป็ นระเบียบและ สวยงาม และยงั มีความรู้สึกเซ็กซ่ีอยา่ งบอกไม่ถกู จมูกที่เป็ นสนั สูง รับกบั ริมฝี ปากอวบอ่ิมที่เม่ือยมิ้ แลว้ ก็ทาํ ใหค้ นมองแทบจะตาลายกนั เลย ทีเดียว \" ไมไ่ ดเ้ จอกนั นานเลยนะ \" ตอนที่ 380 ใช้เวลาอยู่ด้วยกนั กบั ผม 24 ช่ัวโมง ไม่เจอกนั มาต้งั นานง้นั เหรอ หลินซินเหยยี นถาม \" เม่ือก้ีคุณพดู กบั ฉนั เหรอ \" \" ในรถมีคนอื่นไหมละ่ \" หล่ีจา้ นฉีกยมิ้ ริมฝี ปากแดงก่าํ กบั ฟันท่ีขาวสะอาด ขนาดน้ีใบหนา้ ของ เขาแสดงอารมณ์ที่เหมือนจะเร่ิมสนใจอะไรบางอยา่ ง หลินซินเหยยี นใชส้ มองคิดอยา่ งละเอียดถ่ีถว้ นอีกที วา่ จริงๆ แลว้ ตวั เองเคยเจอคนหนา้ ตาแบบน้ี หรือเปล่า เขาจาํ คนผิด หรือเธอจาํ ไมไ่ ดก้ นั แน่ \" พวกเราเคยเจอกนั เหรอ \" หลินซินเหยยี นถาม หล่ีจา้ นทาํ หนา้ น่ิง ก่อนจะถามหยงั่ เชิง \" คุณไม่รู้จกั ผมจริงเหรอ \" หลินซินเหยยี นหนั กลบั ไปมอง พนิ ิจพิจารณาใบหนา้ น้นั อยา่ งละเอียดอีกคร้ัง หล่อกจ็ ริง แตไ่ ม่ มีภาพจาํ อะไรในหวั เลย ถา้ พดู ตามหลกั แลว้ ถา้ เธอเคยเจอเขาจริงแลว้ ละ่ ก็ หนา้ ตาหลอ่ แบบน้ี เธอไมม่ ีทางลืมไดแ้ น่

เวลาน้ีรถกข็ บั มาถึงใจกลางเมืองหา้ งสรรพสินคา้ ที่ใหญ่ท่ีสุดของท่ีนน่ั ไดแ้ ขวนภาพและป้ าย เตม็ ไปหมด ซ่ึงแน่นอนท้งั หมดน้นั เก่ียวกบั ตวั หลี่จา้ น \" งานมีตติง้ แฟนคลบั ที่นี่ใช่ไหม \" หลินซินเหยยี นถาม หลี่จา้ นพยกั หนา้ ก่อน จะหยบิ หนา้ กากและแวน่ ตาข้ึนมาใส่ \" คุณกเ็ ขา้ ไปขา้ งในกบั ผมสิ \" หลินซินเหยยี นคิดอยพู่ กั หน่ึง ก็นึกข้ึนมาไดว้ า่ เธอจะเชิญคนคนน้ีไปเป็ นตวั แทนของเธอ ถา้ ทาํ ความคุน้ เคยกบั เขาไมแ่ น่อาจจะตีสนิทได้ พอถึงเวลาท่ีเธอส่งคาํ เชิญใหเ้ ขา เขาจะไดไ้ ม่ปฏิเสธ เธอรีบตอบรับโดยพลนั \" ไดส้ ิ \" หลี่จา้ นเชยตาข้ึนมามองเธอ เพราะเขาถอดหนา้ กากออกมากเ็ ผยใหเ้ ห็นรอยยมิ้ ที่มมุ ปาก \" เดี๋ยว ผมโทรศพั ทแ์ ป๊ บนึง \" ที่น่ีมีพนกั งานรับเขาเขา้ ไป เขารีบลงจากรถ ไมแ่ น่วา่ จะถูกแฟนขบั ที่บา้ ขา้ งปิ ดทางเขาอีกก็เป็ นได้ หลินซินเหยยี นรู้วา่ สถานะของเขาน้นั พเิ ศษ กไ็ ม่ไดร้ ู้สึกวา่ มนั จะแปลกตรงไหน หลี่จา้ นหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมากดโทรออก บอกวา่ เขาถึงแลว้ \" คุณอยตู่ รงไหน \" \" ประตูทางเขา้ \" \" …… \" \" คุณนง่ั รถอะไรมา ทางเราส่งคนไปรับคุณ แตบ่ อกวา่ หาคุณไมเ่ จอ \" หลี่จา้ นเงยหนา้ มองหลินซินเหยยี น ตอนท่ีเคา้ ข้ึนรถมาไม่ไดส้ งั เกตป้ ายทะเบียน

\" ป้ ายทะเบียนรถคุณเลขอะไร \" \" A88066 \" หลี่จา้ นก็บอกปลายสายอีกคร้ัง ก่อนจะวางโทรศพั ท์ \" ตอนน้ีเรากแ็ คร่ อใหพ้ นกั งานมารับเราไป \" หล่ีจา้ นพดู อยา่ งเบ่ือหน่าย เขาชินกบั เร่ืองพวกน้ีไปแลว้ หลินซินเหยยี นยมิ้ เหมือนเป็ นเชิงบอกวา่ เขา้ ใจ ไมน่ านกระจกรถก็ถกู ใครบางคนเคาะ คนที่มารับหลี่จา้ นมาถึงแลว้ ประตูหลงั ก็ไม่มีทางเขา้ ได้ เพราะถกู คนรุมขวางไวห้ มดแลว้ ก็เลยเขา้ ไดแ้ ค่ประตหู นา้ พนกั งานรักษาความปลอดภยั และพนกั งานของหา้ งกม็ ีจาํ นวนมาก พวกเขาช่วยกนั ขวางตวั แฟน คลบั ท่ีบา้ คลงั่ เอาไว้ แตก่ ็ยงั มีทางเหลือใหเ้ ดินเขา้ ไปได้ \" หลี่จา้ น!หล่ีจา้ น! \" หลินซินเหยยี นเดินอยขู่ า้ งๆ หลี่จา้ น แฟนคลบั ท่ีอยหู่ ่างจากหลี่จา้ นไม่ไกลมาก กย็ งั คงแสดง ความคลง่ั ไคลอ้ อกมาอยา่ งหนกั หน่วง จนไมส่ ามารถสงบจิตสงบใจได้ หลี่จา้ นหนา้ ตารอเราขนาดน้ี ชุดน้ีเธอจาํ เป็ นตอ้ งยอมรับ แต่วา่ ไม่จาํ เป็ นตอ้ งบา้ คลงั่ กนั ขนาดน้ีก็ ไดไ้ หม ถา้ ไมม่ ีพนกั งานรักษาความปลอดภยั กบั พนกั งานทวั่ ไปท่ีคอยร้ังเอาไว้ พวกเธอคงจะพงุ่ ตวั เขา้ มาแน่

การที่หลี่จา้ นมาปรากฏตวั ที่หา้ งสรรพสินคา้ แห่งน้ี ก็ตอ้ งมีการเซ็นสญั ญากบั ผทู้ ี่รับผดิ ชอบหา้ ง เช่นกนั ทางหา้ งจะตอ้ งออกค่าใชจ้ ่ายในการออกงานกบั เขา เคา้ ถึงจะยอมจดั งานมีตติ้งแฟนคลบั ท่ีนี่ ทางหา้ งก็คงคาํ นวณไวแ้ ลว้ วา่ หลี่จา้ นเป็ นดาราเน้ือหอมอยแู่ ลว้ ความนิยมกไ็ มน่ อ้ ย เขามาท่ีนี่ก็ เป็ นการประกาศไปในตวั และยงั ทาํ ใหต้ วั หา้ งมีรายรับเขา้ มาอีก วนั น้ีคนท่ีมาก็มีจาํ นวนมาก อยา่ งนอ้ ยพวกเขากต็ อ้ งจบั จ่ายใชซ้ อยอะไรบางอยา่ งในหา้ งบา้ งแหละ เม่ือก่อนฮอลลใ์ หญ่ของหา้ งมกั จะวางสิ่งของที่จดั เรียงจดั แสดงเอาไว้ แต่ตอนน้ีถูกเอาออกไป หมดแลว้ ถูกเปล่ียนเป็ นเวทีแทน แน่นอนวา่ ตวั เด่นของงานก็คือหล่ีจา้ น หลี่จา้ นเดินเขา้ มาในฮอลลท์ ่ามกลางเสียงเรียกของแฟนคลบั อยา่ งบา้ คลง่ั ขอข้ึนมายนื กลางเวที ก่อนจะถอดแวน่ และผา้ ปิ ดปากออก เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ ท้งั หมด ทาํ ใหเ้ สียงตะโกนเรียกน้นั ดงั มากกวา่ เดิม หลินซินเหยยี นก็เป็ นคนที่ยนื อยใู่ นน้นั เช่นกนั เม่ือเห็นหลินซินเหยยี นท่ียนื อยบู่ นเวที จริงๆ แลว้ เขากม็ ีตน้ ทุนที่จะสามารถทาํ ใหแ้ ฟนคลบั ตอ้ งตะโกนเรียกเขาเสียงแหลมแบบน้ีไดอ้ ยแู่ ลว้ ทางรูปร่างท่ีสูงโปร่ง ใบหนา้ รูปไข่ที่หล่อเหลา เมื่อยนื อยบู่ นเวทีท้งั ตวั ของเขาถกู สาดดว้ ยแสง สปอร์ไลท์ แน่นอนวา่ เขาคือตวั เองหน่ึงเดียว ในสายตาของคน ณ ท่ีน้ี ไม่มีอะไรที่จะสามารถบดบงั รังสีและออร่าในตวั ของเขาได้ \" ผมขอบคุณจริงๆ ที่ทุกคนชอบผม และมางานมีตติ้งของผมในวนั น้ี \" หล่ีจา้ นโคง้ ตวั ลงไปทาง กลมุ่ แฟนคลบั ขา้ งลา่ ง \" ขอบคุณจริงๆ \" \" เพ่ือเป็ นการตอบแทนที่ทุกคนชอบและสนบั สนุนผมมาตลอด วนั น้ีผมก็มีเซอร์ไพรส์ใหก้ บั ทุกคนเช่นกนั \" \" อา้ ก! \"

คาํ พดู ของหลี่จา้ นทาํ ใหเ้ กิดการโกลาหลข้ึนเลก็ นอ้ ย ทุกคนต่างรอคอยวา่ จะเป็ นเซอร์ไพรส์ อะไร มีแฟนคลบั บางคนตะโกนเอาไปอยา่ งบา้ บ่ิน \" เซอร์ไพรส์อะไรคะ ใหแ้ ฟนคลบั จูบหรือ เปล่า! \" \" พวกเราไมเ่ อาเซอร์ไพรส์ พวกเราอยากใหค้ ุณจูบพวกเรา \" เหมือนท้งั ฮอลลต์ อนน้ีสูญเสียการควบคุม รอบขา้ งของหลินซินเหยยี นตอนน้ี เหมือนตวั เธอกลายเป็ นคนนอกไปแลว้ มือท้งั สองขา้ งของเธอกอดอก มองดูภาพที่บา้ คลงั่ ตรงหนา้ \" ผมจะเลือกแฟนคลบั ที่มาในวนั น้ีหน่ึงคน ใชเ้ วลาอยดู่ ว้ ยกนั กบั ผม 24 ชว่ั โมง ใกลช้ ิดมนั เป็ น เงาเลยแลว้ กนั ! \" คนที่อยลู่ ่างเวทีส่งเสียงดงั คึกคกั เจี๊ยวจ๊าว แรงจูงใจใหญเ่ กินไปแลว้ มนั น่าสนใจยงิ่ กวา่ การไดจ้ ูบเขาเสียอีก เหมือนกบั วา่ ไดอ้ ยกู่ บั คนหลอ่ ระดบั เทพเทวดาเป็ นเวลา 24 ชว่ั โมงน่ะสิ \" ทุกคนเงียบก่อนดีไหมครับ \" เขาพดู เสียงต่าํ ที่แฝงความมีเสน่ห์เอาไว้ ทาํ ใหค้ นท่ีอยขู่ า้ งลา่ ง ใจเตน้ ตบุ ๆ ไม่หยดุ \" ถา้ ไฟสปอตไลตส์ ่องไปที่ใคร คนน้นั กค็ ือผโู้ ชคดีนะครับ \" จากน้นั พธิ ีกรกบ็ อกกติกาข้ึนมา \" ทุกคนตอ้ งเงียบนะครับ ถา้ คุณเสียงดงั ละ่ ก็ ไฟอาจจะไม่ส่องไปตรงน้นั กไ็ ดน้ ะ \" ทุกคนต่างอยากไดร้ างวลั ใหญ่น้ี กเ็ ลยเงียบลงทนั ที ในใจก็ภาวนาขอใหต้ วั เองเป็ นผโู้ ชคดีคน น้นั จากน้นั จะไดใ้ ชเ้ วลากบั หนุ่มหล่อ 24 ชว่ั โมง ไม่แน่วา่ ภายใน 24 ชว่ั โมงน้ี จะทาํ ใหห้ นุ่มหล่อตกหลุมรักตวั เอง จากน้นั ก็กลายเป็ นภรรยา ของหลี่จา้ นก็เป็ นได้

สปอตไลต์ ลืมสาดลงมา หลี่จา้ นกระซิบขา้ งหูพธิ ีกร พิธีกรถามเสียงเบา \" คนไหนครับ \" ไมน่ าน สายตาของ หลี่จา้ นกม็ องมายงั ที่หลินซินเหยยี นยนื อยู่ \" เธอคนน้นั \" พธิ ีกรเขา้ ใจก็พยกั หนา้ รับ \" เด๋ียวผมใหค้ นจดั การให้ \" ต่อมากเ็ ป็ นวนิ าทีที่น่าลุน้ ที่สุด สปอตไลทส์ ่ายไปมาท่ามกลางผคู้ นดา้ นลา่ งเวที หลงั จากที่พ่ที ิพยป์ อนดเ์ ริ่มจดั การตามที่หลี่จา้ นบอกแลว้ ก็กลบั ข้ึนมายงั เวที \" เดี๋ยวเราจะทาํ การนบั เลขถอยหลงั ถา้ สปอตไลตไ์ ปหยดุ อยทู่ ่ีใคร คนน้นั คือผโู้ ชคดีของวนั น้ี นะครับ! \" \" 10 9 8 7 6 5 4 3….. \" บรรยากาศเริ่มตื่นเตน้ ข้ึนเร่ือยๆ \"21\" เมื่อสิ้นเสียง แสงไฟก็ตกลงมาอยบู่ นตวั ของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นเบิกตาโต มองซา้ ยมองขวา รู้สึกประหลาดใจเลก็ นอ้ ย ทาํ ไมไฟตอ้ งมาตกมนั ตวั เธอดว้ ยเนี่ย พธิ ีกรประกาศเสียงดงั \" เชิญผโู้ ชคดีท่านน้ี ข้ึนเวทีดว้ ยครับ \" หลินซินเหยยี นอยากจะพดู วา่ เธอกช็ ื่นชมในตวั หลี่จา้ นนะ แตเ่ ธอไม่ใช่แฟนคลบั ของเขาจริงๆ สิทธิพเิ ศษน้ีท่ีใหเ้ ธอ เหมือนจะเสียเปล่า

แต่วา่ ถา้ เธอไม่รับไว้ ก็เหมือนเธอกาํ ลงั ดูถูกหล่ีจา้ นอยู่ เธออยใู่ นสถานการณ์ที่เลือกไมถ่ ูก \" เป็ นคลบั ท่านน้นั ยงั ไมข่ ้ึนมาอีกเหรอครับ \" ขณะท่ีหลินซินเหยยี นกาํ ลงั ลงั เลอยู่ พธิ ีกรก็ ตะโกนออกมา หล่ีจา้ นมองไปที่หลินซินเหยยี น ในใจมนั มีความรู้สึกอะไรบางอยา่ ง เขามกั จะถกู แฟนคลบั ราย ลอ้ มจนเป็ นความคุน้ ชินเสมอ ในใจกร็ ู้สึกหลงตวั เองโดยไมร่ ู้ตวั สีหนา้ ของหลินซินเหยยี นดูกร็ ู้วา่ ไม่เตม็ ใจ ในสถานการณ์ตอนน้ีหลินซินเหยยี นไม่สามารถปฏิเสธได้ หากปฏิเสธกเ็ ท่ากบั วา่ กาํ ลงั หกั หนา้ หล่ีจา้ นอยู่ เขายงั อยากใหผ้ ชู้ ายคนน้ีมาเป็ นแบรนดแ์ อมบาสซาเดอร์ของเส้ือผา้ ที่เธอ ออกแบบ ต่อใหถ้ ลกหนงั หวั ก็ยอม เธอกา้ วขาข้ึนไปบนเวที และขา้ งลา่ งกเ็ กิดความวนุ่ วายข้ึนอีกคร้ัง โดยมากจะเป็ นเสียงตะโกนของความผดิ หวงั พร่าํ บ่นวา่ ทาํ ไมถึงไม่เลือกพวกเธอ หลินซินเหยยี นเดินข้ึนเวทีท่ามกลางสายตาที่อิจฉาริษยาของคนที่อยดู่ า้ นลา่ ง พิธีกรส่งไมคถ์ ามเธอ \" คุณเร่ิมชอบหล่ีจา้ นต้งั แตเ่ ม่ือไหร่ครับ โดนบทบาทไหนของเขาตกเขา้ ใหค้ รับ \" หล่ีจา้ นที่ยนื อยดู่ า้ นขา้ งตวั ตรง เหมือนกบั วา่ กาํ ลงั รอคาํ ตอบของเธอยงั มีความหวงั

ตอนที่ 381 ผมมพี ชี่ ายทร่ี ํ่ารวย หลินซินเหยยี นเคยดูประวตั ิการมีช่ือเสียงของหลี่จา้ น สามารถพดู ชื่อละครท่ีเขาแสดงออกมา เลยก็ได้ แตต่ ามจริงแลว้ เธอไม่เคยดูเลย จะใหเ้ ธอตอบยงั ไง？ “ตื่นเตน้ จนไม่รู้จะพดู อะไรแลว้ หรอครับ？” พธิ ีกรเพือ่ ใหง้ านมีชีวติ ชีวา หลินซินเหยยี นยมิ้ “ฉนั ตื่นเตน้ จริงๆ ที่สามารถมายนื่ เคียงขา้ งไอดอลของตวั เอง ฉนั เองก็ ประหลาดใจมากค่ะ” หล่ีจา้ นยนื่ อยขู่ า้ งๆ เงยหนา้ ข้ึนอยา่ งภมู ิใจ พอใจกบั คาํ ตอบน้ีเป็ นอยา่ งมาก “แลว้ คุณชอบตวั ละครตวั ไหนของเขาครับ？” พิธีกรก็ไดถ้ ามอีกคร้ัง หลินซินเหยยี นตอบอยา่ งราบร่ืน “ฉนั ชอบทุกตวั ละครที่เขาแสดงค่ะ” เสียงปรบมือดา้ นลา่ งดงั ข้ึน “ยนื่ มือขวาออกมาครับ” พธิ ีกรพดู กบั หลินซินเหยยี น เธอมองไปทางพิธีกร ยงั มีของขวญั อะไรท่ีจะใหเ้ ธอหรอ？เธอไม่ตอ้ งการ “สามารถเขา้ ใกล้ และใกลช้ ิดกบั ไอดอลของฉนั ไดข้ นาดน้ี ฉนั กม็ ีความสุขมากแลว้ คะ่ สาํ หรับของขวญั ฉนั ขอ ไม่รับนะคะ เอาใหแ้ ฟนคลบั คนอ่ืนๆ เถอะค่ะ” ไหวพริบของพิธีกรน้นั แกร่งจริงๆ “ของขวญั น้ีใหค้ ุณไดค้ นเดียวเท่าน้นั ครับ ยนื่ มือออกมาเถอะ ครับ” หลินซินเหยยี นกาํ ลงั จะเปิ ดปากพดู แตเ่ ห็นวา่ ตวั เองไมด่ ีที่จะปฏิเสธ ก็เลยยน่ื แขนออกไปขา้ ง หน่ึง

เธอยงั ไม่ทนั เห็นของบนมือท่ีพธิ ีกรจบั ไวค้ ืออะไร ไดย้ นิ แคเ่ สียงแกร๊กทีหน่ึง มือของเธอกญุ แจ มือ หลินซินเหยยี นงงไปหมด เวลาน้ีเองเสียงของพิธีกรกด็ งั ข้ึนอีกคร้ัง “เพอ่ื พสิ ูจน์วา่ ของขวญั ชิ้นน้ีไมใ่ ช่ของปลอม ผมจะเอา กญุ แจมือลอ็ กมือของหลี่จา้ นและแฟนคลบั ท่านน้ีไวด้ ว้ ยกนั หลงั จาก 24 ชว่ั โมงมาที่น่ีแลว้ ค่อย ใหก้ ญุ แจมือ ทุกคนวา่ ดีไหมครับ？” “ดี！” ขา้ งลา่ งแทบตอบกนั อยา่ งพร้อมหนา้ พร้อมตา หล่ีจา้ นเองกถ็ กู คนท่ีคนที่สนบั สนุนขอใหย้ น่ื มือออกมา หล่ีจา้ นเองกง็ งไปหมด ก่อนหนา้ น้ี ไม่ไดบ้ อกเขาน่ี วา่ จะเอามือใส่กญุ แจมือดว้ ยกนั ตอนน้ี ถึงแมว้ า่ เขาจะเสียใจทีหลงั กไ็ มไ่ ดแ้ ลว้ เขาไดแ้ ต่ยน่ื มือออกไปแลว้ ใหพ้ ิธีกรใส่กญุ แจมือใหเ้ ขา “เริ่มนบั ถอยหลงั ！” กห็ มายความวา่ ต้งั แต่ตอนน้ีเป็ นตน้ ไป หลงั จาก 2 ชว่ั โมงมาที่นี่เอากญุ แจเปิ ดกญุ แจมือเพอ่ื จบ เกมส์คร้ังน้ี หลินซินเหยยี นคิดแค่วา่ นี่ทาํ ใหผ้ ชู้ มดูเท่าน้นั เด๋ียวลงไปน่าจะเปิ ดให้ ก็เลยไม่ไดค้ ิดอะไรมาก ทาํ ทุกอยา่ งตามข้นั ตอนตอ่ ไป ยงั มีแฟนคลบั คอยตะโกนจากดา้ นหลงั อยา่ งตอ่ เนื่อง บางคน ถึงกบั ขอใหห้ ลินซินเหยยี นช่วยพวกเธอจูบหล่ีจา้ น หล่ีจา้ นเองกค็ ิดวา่ หลงั จากน้ีก็จะทาํ การปลดกญุ แจมือออกได้ ทนั ทีท่ีละจากสายตาของผชู้ มแลว้ กพ็ ดู ข้ึนมาวา่ “ตอนน้ีปลดลอ็ กใหพ้ วกเราไดห้ รือยงั ？”

พิธีกรส่ายหวั แลว้ พดู วา่ “บอกแลว้ นะครับ หลงั จาก 24 ชว่ั โมง” หลินซินเหยยี น “……….” “ก่อนหนา้ น้ีไม่ไดบ้ อกผมวา่ มีรายน้ีมาก่อนเลย” หลี่จา้ นโกรธแลว้ ไมไ่ ดโ้ กรธเพราะมดั เขาไว้ กบั หลินซินเหยยี น แต่ที่โกรธเพราะวา่ ไมไ่ ดแ้ จง้ เขาไวก้ ่อน “บนใบสญั ญาเขียนไวอ้ ยนู่ ะครับ คุณไมไ่ ดด้ ูใหล้ ะเอียดหรอ？” หลี่จา้ น “………..” ประหมา่ แลว้ เขาไมไ่ ดต้ ้งั ใจอา่ นอยา่ งละเอียดจริงๆ ปกติไม่วา่ จะรับงานโฆษณาอะไร ก็จะต้งั ใจอา่ นขอ้ สญั ญาก่อน คร้ังน้ีเพราะวา่ ไม่ใช่การโปรโห มดท่ีเป็ นทางการอะไรมากก็เลยไม่ไดต้ ้งั ใจอา่ นใบสญั ญาดีๆ เขากดั ฟัน ผหู้ ญิงคนน้ีกไ็ มใ่ ช่คนนอก เขารับได้ เอาง้ีกไ็ ด้ แตห่ ลินซินเหยยี นไม่อยากถูกใส่ไวแ้ บบน้ีตลอด ยงั ถูกลอ็ กไวก้ บั ผชู้ ายอีก 24 ชว่ั โมง เธอจะ กลบั บา้ นยงั ไง เอาตวั เขากลบั บา้ นดว้ ยหรอ？ ถา้ จงจ่ิงหา้ วรู้ ตอ้ งโกรธแน่ๆ เขาเป็ นคนท่ีมีความเป็ นเจา้ ของหนกั มาก “ไมไ่ ด้ พวกคุณตอ้ งปลดลอ็ กใหฉ้ นั ” หลินซินเหยยี นไม่สามารถยอมรับเร่ืองแบบน้ีได้ 24 ชว่ั โมง เธอจะเขา้ หอ้ งน้าํ ยงั ไง？จะออกไปเจอคนยงั ไง？ คนท่ีไมร่ ู้ตอ้ งคิดวา่ เธอทาํ อะไรผิดแน่นอน ใส่อนั น้ีไวแ้ บบน้ี เธอยอมรับไม่ได้

“ตอ้ งขออภยั นะครับ ผมช่วยอะไรไม่ได้ คอ่ ยเจอกนั หลงั จาก 24 ชว่ั โมงนะครับ” พดู จบพิธีกรก็ ไปแลว้ ทิ้งหลินซินเหยยี นกบั หล่ีจา้ นและผจู้ ดั การส่วนตวั ของหลี่จา้ น คุณไจแอน้ ที่ตามหลงั มา เพราะวา่ เขาอว้ นมาก หลี่จา้ นก็เลยเรียกเขาแบบน้นั สาํ หรับเร่ืองน้ีเขาเองก็ทาํ อะไรไม่ไดเ้ หมือนกนั “พวกเราประหมา่ เกินไป ท่ีใหโ้ อกาสพวกเขา ไดข้ ดุ หลมุ พรางไวบ้ นใบสญั ญา” หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ ตวั เองบริสุทธ์ิมาก ทาํ ไมถึงถูกลอ็ กไวน้ ะ？ “เรื่องเป็ นแบบน้ีแลว้ ยงั ดีท่ีเวลาไมน่ านมาก ดื่มชา ดูหนงั เรื่องหน่ึงเวลากน็ ่าจะหมดแลว้ ” คุณ ไจแอน้ ดูออกวา่ หลินซินเหยยี นไมพ่ อใจแลว้ พดู “นี่เป็ นของขวญั ที่แฟนคลบั คนอ่ืนๆ อยากได้ ยงั ไมไ่ ดเ้ ลยนะ คุณนี่โชคดีจริงๆ” หลินซินเหยยี นยมิ้ เยาะ จริงสิ เธอโชคดีมาก เธอยงั ไม่ทนั เขา้ ใจสถานการณ์กถ็ ูกคนใส่กญุ แจมือแลว้ ยงั ตอ้ งใส่ 24 ชว่ั โมงอีก การที่หลินซินเหยยี นตอ่ ตา้ น หล่ีจา้ นรู้สึกไม่ชอบใจเป็ นอยา่ งมาก แต่พดู อยา่ งจางๆ วา่ “ไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ท่ีจะพดู คุย” เพื่อไม่ใหป้ าปารัสซ่ีหาตวั พวกเขาเจอ คุณไจแอน้ ไดเ้ ตรียมรถไวใ้ หพ้ วกเขา ออกไปทางท่ีจอด รถใตด้ ิน หลี่จา้ นนง่ั อยใู่ นรถมองหลินซินเหยยี นไว้“เธอไมร่ ู้จกั ฉนั จริงๆ หรอ？” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ บ่นในใจ พวกเขาไม่รู้จกั กนั จริงๆ “คุณอว้ นเอาอุปกรณ์ของฉนั มาใหฉ้ นั ” หล่ีจา้ นยนื่ มือไปทางคุณไจแอน้ คุณไจแอน้ เอารถไปจอดไวข้ า้ งทาง เอากระเป๋ าเดินทางจากหลงั รถลงมาใหเ้ ขา

หลี่จา้ นใชม้ ืออีกขา้ งหน่ึงท่ีไม่ถกู ลอ็ กเปิ ดกระเป๋ า เอาหวอี อกมาจากขา้ งในแลว้ หวผี มลงมา ท้งั หมด ใส่แวน่ ทรงกลมครอบดาํ “ดูออกหรือยงั ？” เขามองหลินซินเหยยี นแลว้ ถาม หลินซินเหยยี นตะลึงจนอา้ ปากคา้ ง น่ี นี่มนั ทาํ ไมถึงเหมือนครูทA่ี Cของหลินซีเฉินจงั เลย？ “คุณ คุณ คุณคือครูของลูกชายฉนั ใช่ไหมค่ะ？” ไม่วา่ ยงั ไงหลินซินเหยยี นกไ็ มส่ ามารถเอา สองคนท่ีต่างกนั ฟ้ ากบั เหวมาเช่ือมโยงกนั ไดเ้ ลย “อืม ไมอ่ ยา่ งน้นั ผมจะรู้จกั คุณไดย้ งั ไง？” หลี่จา้ นจดั ผมที่หวลี งมา หลินซินเหยยี นงงสุดๆ นี่ไมใ่ ช่โลกเดียวกนั เลย ไม่ใช่คนท่ีนิสยั เหมือนกนั จะเป็ นคนเดียวกนั ไดย้ งั ไงละ่ ？ “บุคลิกของคุณไม่เหมือนกนั เลย แตท่ ่ีจริงแลว้ มีแคภ่ ายนอกเท่าน้นั ที่ไมเ่ หมือนกนั ” หล่ีจา้ นใช้ น้าํ เสียงของครูในการพดู กบั เธอ คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นเช่ือแลว้ เสียงน้ีแหละ ทุกคร้ังท่ีเจอหนา้ กบั ครูคนน้ี เขาก็ใชน้ ้าํ เสียงแบบน้ีแหละ ไมช่ า้ ไมเ่ ร็ว และเป็ น ประโยคที่มีจงั หวะมาก ทาํ ใหค้ นท่ีฟังรู้สึกวา่ เป็ นคนที่มีความรู้มาก “เส่ียวเฉินไม่ไดบ้ อกคุณหรอ？” หล่ีจา้ นถาม ก่อนที่เขาจะกลบั มาไดค้ ุยโทรศพั ทก์ บั หลินซีเฉิน ถึงไดบ้ อกความลบั ของตวั เองใหเ้ ขา เขาใหห้ ลินซีเฉินไมต่ อ้ งบอกใครคนอื่น แตท่ ่ีจริงคืออยากจะทดสอบวา่ หลินซีเฉินจะเกบ็ เป็ น ความลบั ไดไ้ หม

“ไม่นะ” หลินซินเหยยี นนึกถึงคาํ พดู คร่ึงหน่ึงที่ลูกชายพดู ไวว้ นั น้นั ท่ีแทค้ วามลบั ท่ีเขาพดู ถึงก็ คืออนั น้ีน่ีเอง หลี่จา้ นพอใจกบั เดก็ คนน้ีมาก ไมอ่ ยากเช่ือจริงๆ วา่ จะไมพ่ ดู ตอนน้ีหลินซินเหยยี นตอนน้ีเริ่มเขา้ ใจแลว้ วา่ ทาํ ไมหลินซีเฉินถึงไดด้ ูเป็ นผใู้ หญม่ ากขนาดน้ี บางคร้ังก็จะทาํ เร่ืองที่ไม่เอาถ่าน มีครูท่ีไมเ่ อาถ่านแบบน้ี จะมีนกั เรียนที่เอาถา่ นไดย้ งั ไง？ “ความชอบของคุณคืออะไร？เป็ นครู หรือวา่ เป็ นดารา？” หลินซินเหยยี นอยากรู้มาก งาน สองงานท่ีแตกตา่ งกนั ราวฟ้ ากบั เหว เขาจะชอบอนั ไหน หลี่จา้ นเงียบไปสกั พกั “เป็ นดาราเพ่อื ทาํ ใหพ้ อ่ โกรธ เป็ นครูเพราะความชอบ” หลินซินเหยยี น “………” เธอหมดคาํ พดู กบั การอธิบายน้ี เพื่อทาํ ใหพ้ อ่ โกรธ ก็เลยไปเป็ นดารา？ เหตผุ ลน้ี……….. แตต่ อ้ งยอมรับวา่ เขามีความสามารถ ท่ีมีชื่อเสียงไดน้ ้ีไมธ่ รรมดาอยแู่ ลว้ คนหล่อๆ ในวงการบนั เทิงมีเยอะแยะ จะใชแ้ ค่หนา้ ตาไม่ไดแ้ น่นอน หลี่จา้ นพิงไวท้ ่ีเกา้ อ้ี ท่าทางดูข้ีเกียจ “ผมเดินมาถึงวนั น้ีได้ เพราะวา่ ผมมีพีช่ ายที่มีเงิน” ตอนที่ 382 เธอไปพบคนคนหนงึ่ กบั ฉัน

มีเงินทาํ อะไรไมไ่ ดบ้ า้ ง？ เขาอยากเป็ นดารา อยากจะแสดงละคร สามารถดึงนกั ลงทุนมาได้ ไดเ้ ป็ นตวั เอกในละครก็ไม่ใช่ เรื่องยากอะไร หลินซินเหยยี นหายใจเขา้ ลึกๆ หลี่จา้ นไดโ้ คน้ ทศั นคติของเธอ นี่ตอ้ งเป็ นเดก็ ท่ีด้ือขนาดไหนเนี่ย ถึงไดท้ าํ ใหต้ วั เองเป็ นดาราเพยี งเพราะอยากจะทาํ ใหพ้ อ่ โกรธ ？ ครูอยา่ งน้ี เธอไมก่ ลา้ ปล่อยใหล้ ูกชายตามครูแบบน้ี หากลูกเรียนตามแบบเขาแลว้ ด้ือเหมือนเขา มนั จะไมค่ ุม้ ค่า ถึงแมว้ า่ ในใจจะคิดแบบน้ี แต่ก็ไม่ไดแ้ สดงออกมาทางสีหนา้ อีกฝ่ังหน่ึง กวนจิ้นรับสายจากหลินซินเหยยี นเสร็จ ก็ถกู จงจ่ิงหา้ วเรียกไปท่ีหอ้ งทาํ งาน กวนจิ้นสามารถอยเู่ คียงขา้ งจงจิ่งหา้ วไดน้ านขนาดน้ี กแ็ ปลวา่ เขาฉลาดมาก ไม่รอใหจ้ งจ่ิงหา้ วถาม เขาก็เปิ ดปากพดู ก่อน แถมปากหวานซะดว้ ย รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วอยากฟังอะไร “ก่อนหนา้ น้ีท่ีภรรยาของคุณโทรหาผม คือใหผ้ มหาท่ีอยขู่ องหล่ีจา้ นครับ” คิ้วของจงจิ่งหา้ วกระตกุ เลก็ นอ้ ย หลินซินเหยยี นสืบหล่ีจา้ น？ “เมื่อก้ีผมบอกท่ีอยขู่ องหลี่จา้ นใหก้ บั เธอไปแลว้ ตอนน้ีน่าจะพบเจอแลว้ ม้งั ครับ？” กวนจิ้น ไม่แน่ใจวา่ จงจ่ิงหา้ วดีใจหรือไม่ดีใจกนั แน่ เขาถามอยา่ งระวงั วา่ “คุณไม่ไดบ้ อกเธอหรอครับวา่ หลี่จา้ นเป็ นใคร？” ท่ีจงจิ่งหา้ วเป็ นห่วงไมใ่ ช่อนั น้ี แตท่ ี่เขาเป็ นห่วงคือ ทาํ ไมหลินซินเหยยี นถึงไปหาหล่ีจา้ นเอง

“ฉนั รู้แลว้ ” จงจ่ิงหา้ วสะบดั มือ กวนจิ้นก็กม้ หวั แลว้ ถอยออกไป เขาเอาโทรศพั ทข์ ้ึนมากดเบอร์เสร็จแลว้ กดโทรออก ในรถ หลี่จา้ นเพราะวา่ ถกู ใส่กญุ แจกบั หลินซินเหยยี น โทรศพั ทด์ งั ข้ึนกเ็ อาไม่ถนดั มือถือของ เขาใส่ไวใ้ นกระเป๋ าเส้ือคลุม เพราะวา่ กระเป๋ าลึก มือของเขากเ็ ลยยน่ื เขา้ ไปไม่ได้ แต่วา่ ทางน้ี ใกลห้ ลินซินเหยยี นมาก เขากะพริบตาท่ีดาํ แลว้ พดู วา่ “คุณเอาใหผ้ มหน่อย？” หลินซินเหยยี นมองเขา แลว้ ช่วยเขาเอาออกมา “ฉนั ก็มีเร่ืองอยากใหค้ ุณช่วยเรื่องหน่ึง” เธอถือโอกาสพดู คาํ ร้องขอของตวั เองออกมา เธอไม่รู้วา่ ควรพดู ยงั ไง หลี่จา้ นมองสายท่ีโทรเขา้ มา หนงั ตาหอ้ ยทนั ที เหมือนจะเกรงกลวั มาก เขามองหลินซินเหยยี น “รอผมรับสายเสร็จก่อน” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ เขากดป่ ุมรับสาย ไม่รอใหท้ างน้นั พดู แยง่ พดู ก่อน ยมิ้ “ทาํ ไมถึงนึกโทรหาผมได？้ ” ปกติแลว้ ถา้ ตวั เองมีความตอ้ งการอะไรถึงจะติดต่อหาเขาเอง นอ้ ยมากท่ีเขาจะติดตอ่ มาหาตวั เอง อยๆู่ กโ็ ทรหาเขาอยา่ งน้ี ทาํ ใหเ้ ขาใจไมด่ ีเลย ช่วงน้ีเขาเองก็ไมไ่ ดก้ ่อเรื่องอะไรนี่นะ “อยไู่ หน？”

หลี่จา้ นมองไปทางหนา้ ต่าง กด็ ูไม่ออกวา่ ตวั เองอยไู่ หน หนั ไปถามคุณไจแอน้ ที่ขบั รถ “ตอนน้ี พวกเราอยทู่ ี่ไหน？” “ผมหาท่ีอยใู่ หค้ ุณ เพราะวา่ ถนนถงหลิงอยไู่ ม่ไดแ้ ลว้ ….” “ฉนั ถามวา่ พวกเราอยทู่ ่ีไหน” จงจ่ิงหา้ วจบั ที่จมกู อยา่ งไร้ความอดทน “มาบริษทั หน่อย” พดู จบเขาก็วางสาย หลี่จา้ นกะพริบตา ทาํ ไมเขาฟังจากน้าํ เสียงเหมือนจะไมพ่ อใจเลย？ แตว่ า่ คาํ สง่ั ของจงจ่ิงหา้ วเขาก็ไมก่ ลา้ ท่ีจะไม่ฟัง ตอ้ งใหค้ ุณไจแอน้ เปลี่ยนทิศทางเท่าน้นั “ไปบริษทั พฉ่ี นั ” คุณไจแอน้ ตามอยขู่ า้ งกายหล่ีจา้ นก็ตอ้ งรู้วา่ พ่ชี ายของเขาคือใคร ไปถึงทางแยกขา้ งหนา้ กเ็ ล้ียว หวั รถ เขาเกบ็ โทรศพั ทแ์ ลว้ หนั ไปมองหลินซินเหยยี น “ตอ้ งการใหผ้ มช่วยอะไร？สอนเสี่ยวเฉิน หรอ？อนั น้ีคุณไม่ตอ้ งห่วง……” “ไมใ่ ช่” หลินซินเหยยี นรีบขดั เขา เธอไมก่ ลา้ เอาลกู ชายมาใหเ้ ขาสอนแลว้ เมื่อก่อนเธอก็รู้สึกวา่ ของท่ีเขาสอนหลินซีเฉินจะเป็ นผใู้ หญ่เกินไป ตอนน้ีถึงรู้วา่ ที่แทค้ รูไมน่ ่าไวว้ างใจน่ีเอง “คุณรู้วา่ ฉนั ทาํ งานอะไรใช่ไหม” หลินซินเหยยี นเอ่ยข้ึนอยา่ งออ้ มคอ้ ม หล่ีจา้ นเป็ นคนฉลาด แป๊ บเดียวกเ็ ดาความคิดของเธอออก ยมิ้ แลว้ พดู วา่ “ร้านเส้ือผา้ อยา่ งพวกคุณ ก็ตอ้ งการใหผ้ ม เป็ นโฆษณาใหห้ รอ？”

หลินซินเหยยี นอธิบาย “ท่ีผา่ นมาทางร้านเอาเส้ือผา้ ของผหู้ ญิงเป็ นหลกั ตอนน้ีฉนั อยากจะเปิ ด ตลาดผชู้ าย ฉนั รู้ คุณเป็ นดาราท่ีดงั มากในตอนน้ี คา่ ตวั กไ็ มน่ อ้ ย เห็นแก่ที่พวกเรารู้จกั กนั และยงั วาสนา คุณกล็ ดใหฉ้ นั หน่อย คุณวา่ ยงั ไง？” หล่ีจา้ นจบั จมดู เขาชอบเด็กคนน้นั มาก สาํ หรับหลินซินเหยยี นก็คุน้ เคย และมีความประทบั ใจท่ี ดี รู้วา่ เธอเล้ียงลูกสองคนดว้ ยตวั คนเดียวก็ไม่ง่าย ในผหู้ ญิงท่ีเขารู้จกั หลินซินเหยยี นถือวา่ เป็ นคนที่เขารู้สึกดีดว้ ยที่สุด เธอสวย โดดเด่ียว เขม้ แขง็ เขาช่ืนชมมาก “เธอเป็ นอะไรกบั หลี่จา้ น ถึงไดม้ าขอส่วนลด เธอรู้ค่าตวั ของหล่ีจา้ นตอนน้ีไหม？” คุณไจ แอน้ ท่ีอยขู่ า้ งหนา้ กแ็ ทรกเขา้ มา หล่ีจา้ นไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เขาคิดวา่ หลี่จา้ นรู้จกั หลินซินเหยยี นกเ็ ลยไม่ดีท่ีจะปฏิเสธ ก็เลยแทรกพดู ข้นั มา หลินซินเหยยี นรู้วา่ หาดาราที่ดงั ในตอนน้ีตอ้ งแพงอยแู่ ลว้ กไ็ ดท้ าํ ความเขา้ ใจเลก็ นอ้ ย เธอก็ไมไ่ ดค้ ิดท่ีจะเอาเปรียบหล่ีจา้ น ไม่ใช่วา่ ไม่ใหเ้ งิน ตอนซ้ือของยงั สามารถต่อราคาไดเ้ ลย เธอแคอ่ ยากจะกดทุนของตวั เองใหต้ ่าํ ลงแค่น้นั เอง เธอยมิ้ แลว้ พดู “แลว้ ถา้ หาเขาเป็ นพรีเซนเตอร์ ตอ้ งการคา่ ตวั เท่าไหร่ล่ะ？” คุณไจแอน้ หนั หวั ไปมองหลี่จา้ น เหมือนกาํ ลงั ถามวา่ ตอ้ งราคาเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสม หลี่จา้ นถอนหายใจ เขาจอ้ งคุณไจแอน้ “นายอยากไดเ้ งินจนบา้ แลว้ ใช่ไหม ฉนั ไม่ดีต่อนายหรือ ยงั ไง？” หลินซินเหยยี นอ้ึงไปเลย น่ีมนั ไมเ่ หมือนกบั ภาพลกั ษณ์ที่แสดงออกตอ่ หนา้ ประชาชนเลย เห็นไดช้ ดั วา่ เป็ นคนละแนว

คุณไจแอน้ งงไปหมด น่ีมนั อะไรกนั ไมใ่ ช่วา่ เขาไม่ดีท่ีจะบอกราคาก็เลยเงียบหรอ？ ช่วยเขาพดู แลว้ ทาํ ไมยงั เป็ นเขาที่ผดิ ละ ？ “คุณคือเจา้ นาย คุณพดู ถูก” คุณไจแอน้ หมดคาํ พดู ตอ่ หล่ีจา้ นมาก เขาเอาแต่ใจตวั เองแบบน้ีจน ชินแลว้ ถึงแมว้ า่ เขาจะเป็ นผจู้ ดั การ แต่วา่ เขาจะรับงานอีเวน้ อะไรก็ยงั ตอ้ งปรึกษาเขาก่อน ถา้ เขาไม่ยอม ไมว่ า่ ราคาจะสูงแค่ไหนพวกเขากไ็ มร่ ับ หลินซินเหยยี นไมร่ ู้วา่ หล่ีจา้ นหมายความวา่ ยงั ไง ถึงแมว้ า่ เธออยากจะเชิญหล่ีจา้ นมาเป็ นพรีเซน เตอร์ใหต้ วั เองมาก แต่ก็ไม่ดีที่จะไปบงั แค่ไหนอื่น เพราะไม่วา่ ยงั ไงก็คนรู้จกั “การคา้ ขายไม่อยู่ แต่ยงั มีน้าํ ใจ ถา้ คุณไมอ่ ยากรับ ก็ไม่เป็ นไร…..” “นอกจากผม คุณยงั สามารถหาคนที่หล่อกวา่ ผมไดอ้ ยหู่ รอ？” หลี่จา้ นขดั ท่ีเธอพดู หลินซินเหยยี นยมิ้ ทาํ ไมถึงกลา้ คุยโวโออ้ วดอยา่ งไร้ยางอายแบบน้ี？ ดูดีกใ็ ช่ แต่วา่ ยงั หนุ่มเกินไป บนตวั ยงั ขาดกลิ่นอายท่ีมนั่ คง หลอ่ แบบน้ี ไม่ดึงดูดเท่าไหร่ อยา่ งนอ้ ยกไ็ ม่ดึงดูดเธอ แน่นอนวา่ เขามีแฟนคลบั มากขนาดน้นั เขาตอ้ งมีจุดเด่นหลายอยา่ ง อยา่ งเช่นหล่อ “แลว้ คา่ ตวั นาย………..” หลินซินเหยยี นสงั เกตเห็นวา่ รถมาจอดท่ีท่ีจอดรถช้นั ใตด้ ินต้งั หนา้ ต้งั ตาเซิ่งกรุ๊ป เธอเอาแตพ่ ดู คุยกบั หล่ีจา้ น ก็เลยไม่ไดส้ นใจทิศทางท่ีรถขบั ไป

เธอกม้ หนา้ มองมือของตวั เองท่ีถกู ลอ็ กไวก้ บั มือของหล่ีจา้ น ขมวดคิว้ แลว้ พดู วา่ “คุณมาที่น่ี ทาํ ไม？” หลี่จา้ นเองกท็ าํ อะไรไมไ่ ด้ แต่วา่ จงจ่ิงหา้ วพดู แลว้ เขาไม่กลา้ ที่จะไมม่ า “ผมไมต่ อ้ งการคา่ ตวั คุณไปพบคนคนหน่ึงกบั ผม” สมองของหลินซินเหยยี นหมุนไวมาก เมื่อก้ีเขาบอกกบั คุณไจแอน้ วา่ จะไปเจอพี่ชาย แตท่ ี่ท่ีมากลบั เป็ นวา่ นเยวก่ รุ๊ป หรือวา่ พี่ชายของเขาจะทาํ งานที่วา่ นเยวก่ รุ๊ป？ เธอไม่ไดค้ ิดไปบนตวั จงจิ่งหา้ วเลย จงจิ่งหา้ วเป็ นลกู คนเดียว ไม่มีนอ้ งชาย เธอยงิ่ ไมไ่ ดค้ ิดไปทางตระกลู เหวนิ คนของตระกลู เหวนิ ตอ้ งชื่อเหวนิ สิ เธอไม่รู้ดว้ ยซ้าํ วา่ หล่ีจา้ นเป็ นช่ือนามปากกาของเขา ชื่อจริงชื่อเหวนิ เสี่ยวจ้ี คร้ังก่อนที่จงจิ่งหา้ วประกาศความสมั พนั ธร์ ะหวา่ งเธอต่อสาธารณะ คนในบริษทั กร็ ู้จกั ตวั ตน ของเธอเลก็ นอ้ ย ถา้ เธอเดินเขา้ ไปในบริษทั กบั ผชู้ ายคนหน่ึง คนอ่ืนจะคิดยงั ไง？ จงจิ่งหา้ วจะคิดยงั ไง？ ตอนที่ 383 พระทร่ี ะงบั ความโลภ หลินซินเหยยี นปฏิเสธอยา่ งเด็ดขาด “ถึงแมว้ า่ นายไม่ตกลงที่จะเป็ นพรีเซนเตอร์ใหฉ้ นั ฉนั กเ็ ขา้ ไปกบั นายไมไ่ ด”้ หล่ีจา้ นยกมือ “คุณคิดวา่ ตวั เองมีทางเลือกอื่นไหม？”

หลินซินเหยยี น “……..” “ฉนั ไม่สน ไมว่ า่ ยงั ไง ฉนั กไ็ ม่มีทางเขา้ ไปกบั คุณ” หลินซินเหยยี นเดด็ เดี่ยวมาก หล่ีจา้ นสงสยั เขาไม่ไดจ้ ะใหเ้ ธอไปทาํ อะไรที่ขดั กบั มโนธรรมหรือส่ิงผิดกฎหมายซะหน่อย แค่ ไปเจอคนคนหน่ึง ทาํ ไมถึงตอ่ ตา้ นขนาดน้ี “ขา้ งในน้ีมีคนที่คุณรู้จกั ？” หลี่จา้ นถามอยา่ งทดสอบ “มีคนท่ีคุณไม่อยากเจอ？” กบั เขากแ็ คค่ นรู้จกั มิตรภาพก็ไมไ่ ดล้ ึกมาก ไม่อยากพดู เรื่องของตวั เองใหเ้ ขาฟัง เธอหลบสายตาที่หลี่จา้ นมองมา “ฉนั แค่ไม่อยากไปปรากฏอยใู่ นสายตาคนอ่ืนท้งั ๆ ที่ใส่กญุ แจ มือไว้ คนท่ีไมร่ ู้ เขาอาจจะคิดวา่ ฉนั ไปทาํ อะไรผิดมา ？” หล่ีจา้ นอ้ึงไปสกั พกั กม้ หนา้ มองกญุ แจมือที่มือของตวั เอง ขมวดคิ้ว น่ีเป็ นคร้ังแรกท่ีเขาถูกคน เลน่ งาน แต่วา่ เป็ นแบบน้ีแลว้ เขาเองก็ไม่มีวธิ ีเหมือนกนั ถึงแมว้ า่ จะไปปรากฏตวั ต่อหนา้ ผคู้ นแบบน้ีมนั น่าอาย จนกระทงั่ จะทาํ ใหค้ นอ่ืนเขา้ ใจผิด “คนน้ีสาํ คญั ตอ่ ผมมาก ถา้ คุณไม่ไป ผมจะทาํ ยงั ไง？” หล่ีจา้ นกร็ ู้สึกหมดหนทาง เขาคิดข้ึนมาได้ “คุณไมอ่ ยากเจอคน ผมเอาอุปกรณ์ของผมใหค้ ุณ” พดู ไปเขาก็เอาแวน่ ยน่ื ใหห้ ลินซินเหยยี น ยงั ใหค้ ุณไจแอน้ เอาผา้ ปิ ดปากใหห้ ลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี น” …….” “ช่วยไม่ได้ ผมจาํ เป็ นตอ้ งเจอคนน้ี” ท่าทางของเขาแน่วแน่มาก เหมือนกบั วา่ ถา้ หลินซินเหยยี น ไมต่ กลง เขากจ็ ะลากเธอข้ึนไปเลย

ช่วยไม่ได้ หลินซินเหยยี นทาํ ไดเ้ พียงตกลง ใส่ผา้ ปิ ดปากแวน่ ตา ส่องกระจกมองหลงั ทีหน่ึง มนั่ ใจวา่ มองไมเ่ ห็นหนา้ แลว้ ถึงจะสบายใจ เธอมองไปทางกรรมพนั ธุ์ “เรื่องที่คุณบอกวา่ จะเป็ นพรีเซนเตอร์ใหฉ้ นั ฟรีๆ จริงใช่ไหม？” คา่ ตวั พรีเซ็นเตอร์เป็ นเงินกอ้ นท่ีไม่นอ้ ยเลยจริงๆ ไมใ่ ช่วา่ เธองก อยากจะเอาเปรียบเขา เขาเป็ น คนพดู เอง เธอก็ไมใ่ ช่วา่ จะไมใ่ หเ้ ลย พอถึงเวลากจ็ ะใหเ้ ลก็ นอ้ ย ไมว่ า่ ยงั ไงเขาก็เป็ นถึงดาราแนวหนา้ ค่าตวั ออกงานไมน่ อ้ ย ทาํ การโปรโมทใหต้ วั เอง จะปฏิบตั ิไมด่ ีไม่ได้ หลี่จา้ นมองเธอไวอ้ ยา่ งจริงจงั “ขอแคค่ ุณเขา้ ไปกบั ผม ผมก็จะเป็ นพรีเซนเตอร์ใหค้ ุณฟรีๆ เช่ือ ผมไดไ้ หม？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “ฉนั ไม่เอาเปรียบคุณ ฉนั เชค็ มาก่อนแลว้ วา่ ค่าตวั ดาราอยา่ งพวกคุณ อยา่ งนอ้ ยก็เริ่มดว้ ยหน่ึงลา้ น พวกเราคิดตามราคาเริ่มแลว้ กนั ถือซะวา่ นายหกั ส่วนลดใหฉ้ นั ฉนั รับน้าํ ใจของคุณดว้ ย” หลี่จา้ นยมิ้ “คิดละเอียดขนาดน้นั เลย？” “โบราณวา่ พ่ีนอ้ งแทๆ้ ยงั คิดตามจริง ฉนั จะไม่ปล่อยใหค้ ุณเอาเปรียบดว้ ย” หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งตรงไปตรงมา มิตรภาพเป็ นมิตรภาพ ธุรกิจคือธุรกิจเอามาพดู รวมกนั ไม่ได้ และยงิ่ เอาเปรียบเพราะเป็ นคนรู้จกั ก็ไมไ่ ด้ มิตรภาพไม่ไดค้ บหากนั แบบน้ี เธอเองกไ็ มใ่ ช่คนที่ชอบเอาเปรียบ

หน่ึงกค็ ือหน่ึง สองกค็ ือสอง พดู ใหช้ ดั เจนพดู ใหล้ ะเอียดกจ็ ะไมเ่ กิดการเขา้ ใจผดิ ที่ไม่จาํ เป็ น ต่อไปเจอหนา้ กนั กจ็ ะไม่อึดอดั หลี่จา้ นพดู “ได้ ถา้ อยา่ งน้นั พวกเราลงรถกนั เถอะ” เขาใชม้ ือขา้ งเดียวในการเปิ ดประตู หลินซิน เหยยี นตามลงไป กญุ แจมือท่ีสะบดั ไปน่าเกลียดเกินไปจริงๆ หลี่จา้ นใหค้ ุณไจแอน้ ถอดเส้ือคลุมแลว้ เอามาคลุมไวท้ ี่มือ “นายรอฉนั อยทู่ ่ีรถ” คุณไจแอน้ พยกั หนา้ ท่ีนี่ไมใ่ ช่ที่ที่ใครหนา้ ไหนก็จะเขา้ ไปได้ หล่ีจา้ นกไ็ มก่ ลวั วา่ จะถูกคนอ่ืนมองออกเลย เขาคุน้ เคยกบั ท่ีนี่มาก พาหลินซินเหยยี นไปนงั่ ลิฟต์ หลงั จากข้ึนลิฟต์ หลินซินเหยยี นก็เห็นช้นั ที่ เขากด ขมวดคิว้ คนที่เขาจะไปพบเป็ นใครนะ？ “พี่ชายผมเอง” “เป็ นผบู้ ริหารของวา่ นเยวก่ รุ๊ป？” หลินซินเหยยี นถาม หล่ีจา้ นหนั มามองเธอ “เคยไดย้ นิ ช่ือจงจิ่งหา้ วไหม？” หลินซินเหยยี นหายใจเขา้ ลึกๆ เธอเงยหนา้ มองหลี่จา้ น ขอบตากระตุกอยา่ งไม่ไดต้ ้งั ใจ“คุณ หมายความวา่ เขาเป็ นพ่ีชายของคุณ？” หล่ีจา้ นถอนหายใจ ท่าทางเหมือนทาํ อะไรไม่ไดเ้ ลย “คุณเคยไดย้ นิ ช่ือเขาไหม？” หลินซินเหยยี นยงั ไมท่ นั ต้งั ใจ น่ีมนั เกิดอะไรข้ึน？ เขาคือใคร？

หลี่จา้ น？ “จงจ่ิงหา้ วคุณน่าจะเคยเห็นเขาบนนิตยสารการเงินแลว้ ผชู้ ายแก่ๆ ที่อาย3ุ 0กวา่ ใกลจ้ ะเขา้ 40แลว้ วนั ๆ เอาแตท่ าํ สีหนา้ เยน็ ชา ผมมกั จะคิดวา่ เขาไม่ปกติอยตู่ ลอดเวลา คุณวา่ ผชู้ ายท่ีปกติคนหน่ึง อายขุ นาดน้ีตอ้ งแต่งงานมีลูกแลว้ ใช่ไหม？ถึงแมว้ า่ จะไมแ่ ต่งงาน ตามค่าตวั ของเขา ขา้ งกาย เขาน่าจะควรมีคนรักหลายคนอะไรอยา่ งน้ีใช่ไหม แตเ่ ขากลบั ทาํ ตวั เหมือนพระท่ีระงบั ความ โลภเลย” หลี่จา้ นรู้แค่วา่ จงจ่ิงหา้ วคบกบั เหอรุ่ยหลิน ต่อมาตอนที่ยกเลิกสญั ญาแตง่ งานเขาเองกต็ ะลึง เหมือนกนั เขาคิดวา่ จงแคไ่ หนหา้ วรับต้งั หนา้ ต้งั ตาหอรุ่ยหลินมาก เพราะเคยยอมรับแคผ่ หู้ ญิง คนน้ีคนเดียว ตอ่ มายกเลิกสญั ญาแตง่ งาน เขาถึงรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วอาจจะไม่ไดร้ ักเธอเลย ถา้ รักผหู้ ญิงคนหน่ึงจริงๆ ไม่มีทางที่ประกาศเร่ืองหม้นั ไปแลว้ คอ่ ยไปยกเลิกหรอก หลงั จากที่ยกเลิกสญั ญาการหม้นั ขา้ งกายของเขาก็ไม่มีคนอ่ืนเลย เขายงุ่ มาก เวลาคร่ึงหน่ึงเอาแต่บินไปมา เพ่อื ถา่ ยงานและเขา้ ร่วมรายการ รับโฆษณา เวลาอีก คร่ึงหน่ึงกอ็ ยเู่ มืองนอก ตอนที่ไม่รับงานอะไรกห็ ลบอยใู่ นโรงเรียน ใส่แวน่ หวผี มลงมา เป็ น อาจารยท์ ่ีมหาลยั สบายๆ ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งเหวนิ ชิงกไ็ ม่ดี เขาไมช่ อบกลบั บา้ น โทรหาหล่ีจิ้งก็แค่ถามเร่ืองสุขภาพ แลว้ กบ็ อกวา่ ตวั เองอยดู่ ีเป็ นสุข ไม่เคยไปถามถึงเรื่องของจงจ่ิงหา้ วเลย ในสายตาของเขา จงจิ่งหา้ วก็เหมือนเดิม นอกจากหาเงินเป็ น กบั มีหนา้ ตาที่ดีแลว้ เป็ นคนท่ีไม่มี ความสุขในชีวติ เลย หลินซินเหยยี น “…….” “ในสายตาคุณ เขาเป็ นคนแบบน้ี ？”

หลี่จา้ นคิดสกั พกั พยกั หนา้ อยา่ งจริงจงั “เขาเป็ นคนที่ไม่มีความสนุกกบั ชีวติ เลย คุณบอกสิ หา เงินเยอะแยะขนาดน้นั แลว้ มีประโยชนอ์ ะไร？” เศรษฐีคนไหนไม่เล้ียงสาวสวยๆ ไวเ้ ลน่ บา้ ง？ ตอนที่ 384 แฟนของผม หลินซินเหยยี นกดเสียงแลว้ ถาม “คนรวยตอ้ งมีผหู้ ญิงก่ีคนถึงจะเรียกวา่ ปกต？ิ ” “กไ็ มถ่ กู คุณวา่ เป็ นคนก็ตอ้ งมีความรู้สึกแลว้ กค็ วามอยาก อยา่ งนอ้ ยๆ กต็ อ้ งมีความตอ้ งการทาง กายสิใช่ไหม ก่อนหนา้ น้ีเขามีคู่หม้นั ไมใ่ ช่หรอ ไมร่ ู้วา่ ทาํ ไมถึงทิ้งไปซะอยา่ งน้นั กไ็ มเ่ ห็นเขา ไปมีผหู้ ญิงคนอื่นนะ” หล่ีจา้ นขยบั ตวั ลงมา พดู อยา่ งเสียงเบา “ผมเคยอ่านบนความหน่ึงมาก่อน บอกวา่ ผชู้ ายคนหน่ึงถา้ ไมร่ ะบายเป็ นเวลานาน หรือไมไ่ ดร้ ับการระบายทางกาย หวั ใจจะบิด เบ้ียวไดง้ ่ายมาก เขาอารมณ์ไมด่ ี ผมวา่ น่าจะเป็ นเพราะวา่ เร่ืองน้ี เด๋ียวถา้ เจอเขา คุณไมต่ อ้ งกลวั ไมว่ า่ อะไรจะเกิดกย็ งั มีผมอย”ู่ “ต๊ิง！” เสียงดงั ทีหน่ึง เวลาน้ีเองประตูลิฟตก์ ็เปิ ดออก หลินซินเหยยี นอยากจะถามคาํ หน่ึง ‘นายเป็ นใครกนั แน’่ แตย่ งั ไม่ทนั ถาม ประตูลิฟตก์ เ็ ปิ ดแลว้ ช้นั น้ีท้งั ช้นั เป็ นผบู้ ริหารท้งั น้นั หอ้ งทาํ งานของจงจิ้วหา้ วกอ็ ยทู่ ่ีนี่ ประตูลิฟตเ์ ปิ ดออกกร็ ู้สึกไดถ้ ึงบรรยากาศทาํ งานที่ตึงเครียด หลินซินเหยยี นลงั เล เธอคิดยงั ไงก็คิดไม่ถึงวา่ คนที่หลี่จา้ นจะพาเธอไปพบเป็ นจงจิ่งหา้ ว เธอไมก่ ลา้ คิดสีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วที่เห็นเธอจะเป็ นยงั ไง หลินซินเหยยี นลงั เล แตใ่ นสายตาของหล่ีจา้ นรู้สึกวา่ เธอกลวั แลว้ ปลอบวา่ “มีผมอยู่ ไมต่ อ้ ง กลวั ไปเถอะ”

หลินซินเหยยี นยงั ไม่ทนั ตอบสนองอะไร หลี่จา้ นก็ไดด้ ึงเธอลงจากลิฟตแ์ ลว้ เวลาน้ีเองก็มีคนที่อุม้ กระเป๋ าทาํ งานข้ึนลิฟต์ เห็นหลี่จา้ นจูงมือผหู้ ญิงที่ใส่ชุดอยา่ งปิ ดมิด ก็เลย มองแปลกๆ ไปทีหน่ึง คนในบริษทั ต่างกร็ ู้จกั ตวั ตนของหลี่จา้ น แต่กไ็ มม่ ีใครกลา้ พดู จงจิ่งหา้ วไดส้ งั่ ไวแ้ ลว้ “มองอะไร” หล่ีจา้ นเหลือบมองผชู้ ายท่ีจอ้ งหลินซินเหยยี น ผชู้ ายคนน้นั ยมิ้ “นายหาแฟน ？” หล่ีจา้ นอ้ึงแลว้ รีบพดู พร้อมยมิ้ วา่ “ใช่ “” ขอบตาของหลินซินเหยยี นกระตุก คนคนน้นั ก็ไม่ไดส้ นใจอีก เอาแตม่ องหลินซินเหยยี นอยา่ งแปลกใจ หลินซินเหยยี นใส่กรอบแวน่ สีดาํ ของหลี่จา้ น และใส่ผา้ ปิ ดปาก แทบจะปิ ดหนา้ ไวท้ ้งั หมดแลว้ นอกเสียจากวา่ คนที่สนิทกบั เธอมาก ไมอ่ ยา่ งน้นั ไมม่ ีใครสามารถมองออกวา่ เธอเป็ นใครแน่ ประตลู ิฟตป์ ิ ด ไดต้ ดั สายตาท่ีคนน้นั จอ้ งมองหลินซินเหยยี นไป หล่ีจา้ นดึงหลินซินเหยยี นมาถึงหนา้ หอ้ งทาํ งานของจงจ่ิงหา้ ว ยกมือเคาะประตู ไม่ใหเ้ วลาหลิน ซินเหยยี นคิดวเิ คราะห์เลยแมแ้ ต่นอ้ ย ไม่นานก็มีเสียงท่ีทุ่มและต่าํ ดงั ข้ึนมา “เขา้ มา” ตอนที่หล่ีจา้ นเตรียมจะผลกั ประตูแลว้ เดินเขา้ ไป ก็เห็นวา่ มืออีกขา้ งของหลินซินเหยยี นที่ไม่ ถูกลอ็ กดว้ ยกญุ แจมือก็เอามือคลอ้ งไวท้ ี่ขอบประตู ไมย่ อมเขา้ มา หล่ีจา้ นขมวดคิว้ มาถึงข้นั น้ีแลว้ เธอไม่อยากเขา้ ก็ตอ้ งเขา้

หล่ีจา้ นจบั มือท่ีลอ็ กไวก้ บั เธอแลว้ ใชแ้ รงดึง ดึงเธอเขา้ ไปในขา้ งใน จงจ่ิงหา้ วยนื อยหู่ นา้ กระจกฝรั่งเศส รูปร่างผมสูง เอวแคบไหลก่ วา้ งอยา่ งพอดี พบั แขนเส้ือไว้ เผยแขนที่แขง็ แรง “หาผมทาํ เร่ืองอะไร？” หลี่จา้ นเปิ ดพดู ก่อน จงจ่ิงหา้ วคอ่ ยๆ หนั ตวั หลบั มา แสงที่ส่องผา่ นกระจกฝรั่งเศสเขา้ มา บงั สายตาของหลินซินเหยยี นไว้ เธอมองสีหนา้ ของจงจิ่ง หา้ วในตอนน้ีไมอ่ อก เพียงแต่ในใจรู้สึกตื่นเตน้ มากเท่าน้นั เธอกาํ มือแน่นโดยไมไ่ ดต้ ้งั ใจ ไมร่ ู้จะไปพดู ยงั ไงกบั เร่ืองท่ีเกิดข้ึนบนตวั ของตวั เอง เขาหล่ีตาแลว้ กา้ วเทา้ เดินมา หยดุ ฝี เทา้ ลงตรงหนา้ หลินซินเหยยี น หลี่จา้ นยมิ้ แลว้ พดู วา่ “นี่เป็ นแฟนผม” ไม่หาขอ้ อา้ งน่ี เขากไ็ ม่รู้จะอธิบายยงั ไง ตวั เองเป็ นคนพาผหู้ ญิงมา？แลว้ ยงั ‘จูงมือกนั ’ ไวอ้ ีก “หรอ？” สายตาของจงจิ่งหา้ วละมือของพวกเขาท่ี ‘จูงกนั ไว’้ “แน่นอน ไมอ่ ยา่ งน้นั ผมจะพามาท่ีนี่ทาํ ไม” หล่ีจา้ นยงั คงยมิ้ แฉ่ง “ตกลงพี่เรียกฉนั มามีเรื่อง อะไร？” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดต้ อบ แตก่ ลบั สนใจแฟนของเขามากกวา่ หลินซินเหยยี นเหมือนมีหนามอยบู่ นหลงั อยากจะเปิ ดปากพดู แต่ก็ไมร่ ู้วา่ จะพดู ยงั ไง หลงั จาก เปิ ดปากแลว้ จะพดู อะไร