กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

สมองของเธอยงุ่ ไปหมดแลว้ “เธอเป็ นภมู ิแพ้ ก็เลย…..” หล่ีจา้ นนึกวา่ จงจ่ิงหา้ วแปลกใจที่หลินซินเหยยี นห่อตวั เองไวม้ ิดชิด ขนาดน้นั ก็เลยอธิบาย จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดส้ นใจหล่ีจา้ น แตก่ ลบั ยกมือไปจบั แวน่ บนหนา้ ของหลินซินเหยยี น หล่ีจา้ นดึงหลินซินเหยยี นไปขา้ งหลงั “เธอเป็ นภูมิแพห้ นกั มาก บนหนา้ ดูไมไ่ ดเ้ ลย พ่อี ยา่ ดูเลย ดีกวา่ เม่ือก่อนพกี่ ็ไม่ใช่คนที่ชอบยงุ่ เรื่องคนอ่ืนนี่น่า วนั น้ีเป็ นอะไรไป？” จงจิ่งหา้ วจอ้ งหลินซินเหยยี นไว้“เธอจะเอาออกเองหรือวา่ จะใหฉ้ นั ช่วยเธอเอาออก？” ถึงแมว้ า่ เขาจะไม่ไดเ้ ห็นหนา้ หลินซินเหยยี น แตร่ ูปร่างกบั ความรู้สึกบอกเขาวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีกค็ ือ หลินซินเหยยี น หวั ใจของหลินซินเหยยี นตึงข้นั มาทนั ที เธอยกมือข้ึนมาถอดแวน่ และผา้ ปิ ดปาก ไมร่ อใหจ้ งจิ่ง หา้ วถามก็อธิบายก่อนเลย “ฉนั หาหลี่จา้ นเพราะอยา่ งใหเ้ ขาเป็ นพรีเซนเตอร์ใหฉ้ นั บงั เอิญไป งานแฟนมิตติง้ ของเขา แลว้ บงั เอิญไดร้ ่วมรายการกบั เขาอีก สุดทา้ ย……” หลินซินเหยยี นในตอนน้ีเหมือนกบั เดก็ ท่ีทาํ เร่ืองผิด จงจ่ิงหา้ วหลบั ตา เขารู้สึกวา่ ปวดหวั น่ีคือจะใหเ้ ขาโกรธแลว้ โตกนั ขนาดไหนแลว้ ？ “เด๋ียวนะ” หล่ีจา้ นที่อยขู่ า้ งๆ เริ่มงง “พวกคุณรู้จกั ？” ดูจากท่าทางของหลินซินเหยยี นแลว้ รู้จกั ดูจากสีหนา้ ของจงจิ่งหา้ วกเ็ หมือนรู้จกั “เธอหาเขาแคอ่ ยากจะใหเ้ ป็ นพรีเซนเตอร์ ？” จงจ่ิงหา้ วถาม

หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ตามจริง “รู้วา่ เขาคือใครไหม？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ดูท่าทางของเธอไม่รู้วา่ หล่ีจา้ นเป็ นลูกชายของเหวนิ ชิง ตอนท่ีเขาไดย้ นิ กวนจิ้นบอกวา่ หลินซิน เหยยี นตามหาท่ีอยขู่ องแคไ่ หน เขาเลยนึกวา่ เป็ นเพราะเหวนิ ชิง “เชรดแม่ พวกคุณรู้จกั กนั จริงหรอเนี่ย？” หลี่จา้ นเหมือนคน้ พบความลบั สุดยอด “พวกคุณ รู้จกั กนั ไดย้ งั ไง” ถึงแมว้ า่ เขาจะเป็ นครูของหลินซีเฉินยงั ไม่นานมาก แตว่ า่ เขารู้ หลินซีเฉินใชช้ ีวติ อยแู่ ตใ่ น ประเทศA หลินซินเหยยี นรู้จกั กบั จงจ่ิงหา้ ว พวกเขามีความสมั พนั ธย์ งั ไงกนั ？ ในหวั สมองของหล่ีจา้ นตอนน้ีมีคาํ ถามมากมาย “พวกคุณเป็ นอะไรกนั รู้จกั กนั ไดย้ งั ไง？” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดส้ นใจเขา ตาจอ้ งมือที่ ‘จูง’ ไวด้ ว้ ยกนั ของพวกเขา “ถูกลอ็ กดว้ ยกญุ แจมือ” หลินซินเหยยี นรีบอธิบาย แลว้ กระชากเส้ือออกใหเ้ ขาเห็น เธอไมไ่ ด้ อยากจะจบั มือกบั หล่ีจา้ น แตเ่ ป็ นเพราะถูกกญุ แจมือลอ็ กไว้ จงจ่ิงหา้ วขมวดคิว้ “พวกคุณรีบตอบผมสิ” หลี่จา้ นสงสยั จนจะบา้ แลว้

จงจ่ิงหา้ วส่งสายตาท่ีเยน็ ชามาให้ หล่ีจา้ นรีบหุบปากลงทนั ที ในใจสงสยั จะตายแลว้ แต่กไ็ มก่ ลา้ ถาม จงจ่ิงหา้ วเดินไปหนา้ โตะ๊ ทาํ งาน แลว้ โทรไปหาเส่ินเผยซวนเร่ืองกญุ แจมือเขาคุน้ เคย ถา้ อยาก เปิ ดออกเขาตอ้ งวธิ ีแน่ๆ เสิ่นเผยซวนแปลกใจมาก “กญุ แจมือ？ใครถกู ลอ็ ก？” “ฉนั รอนายท่ีบริษทั ” จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดอ้ ธิบาย ยงั ไงกต็ ามจะใหเ้ ขามาเปิ ดกญุ แจมือใหไ้ ด้ เสิ่นเผยซวน “………..” จงจ่ิงหา้ ววางสาย หนั กลบั มามองท้งั สองคนที่ยนื ดว้ ยกนั เขาปวดหวั หนกั มาก “พี่…..” “หุบปาก！” จงจ่ิงหา้ วด่าวา่ เป็ นชุด “สนุกไหม？นายอายเุ ท่าไหร่แลว้ ห๊ะ？” หลี่จา้ นจบั หวั ทีหน่ึง “คร้ังน้ีเป็ นเพราะผมประหม่าเกินไป ก็เลยถกู งานเขา้ ใครจะไปรู้วา่ พวก มนั จะเล่นเกมที่แปลกๆ อยา่ งน้ีละ” ตอนที่ 385 เธอไม่เหมาะกบั พี่ หลี่จา้ นไม่กลวั พอ่ ไม่กลวั แม่ แต่กลบั กลวั จงจิ่งหา้ ว ต้งั แต่เดก็ เขามีเร่ืองอะไร ก็เป็ นจงจิ่วหา้ วท่ีออกตวั แทนเขา ตอนเด็กไมร่ ู้วา่ อะไรคือมิตรภาพพี่ ภาพ รู้แค่วา่ ชอบตามหลงั ของเขามาก ต่อมาเริ่มโต กเ็ คารพเขามากข้ึน

เขาสามารถทาํ ตามอาํ ภอใจได้ ถา้ ไม่มีการสนบั สนุนของจงจิ่งหา้ ว เขากเ็ ดินมาถึงวนั น้ีไม่ได้ “ผมผดิ ไปแลว้ ” เขายอมรับผิดเร็วมาก แต่ในใจกย็ งั แปลกใจความสมั พนั ธ์ของจงจ่ิงหา้ วและ หลินซินเหยยี นอยดู่ ี “พ่ี พีก่ บั หลินซินเหยยี นเป็ นอะไรกนั หรอ？พวกพดี่ ูเหมือนจะสนิทกนั มากเลย” หลี่จา้ นยมิ้ อยา่ งวา่ ยนื่ มือไมต่ ีคนที่ยมิ้ ถึงแมว้ า่ จงจ่ิงหา้ วจะโกรธอยใู่ นตอนน้ี กท็ าํ อะไรเขาไม่ไดใ้ ช่ไหมล่ะ ？ จงจิ่งหา้ วไม่ไดต้ อบตามท่ีถาม “นายรู้จกั เธอไดย้ งั ไง？” ความสมั พนั ธข์ องหล่ีจา้ นกบั หลินซินเหยยี น ไม่เหมือนวา่ เจอคร้ังแรก สนิทกนั เกินไป หล่ีจา้ นคิดก็ไม่คิดแลว้ ตอบเลย “พก่ี ็รู้ไมใ่ ช่หรอ วา่ ผมเป็ นครูอยทู่ ่ี AC พ่ีเป็ นคนส่งผมเขา้ ไป ดว้ ย ผมเป็ นครูของลกู ชายเธอ กเ็ ลยรู้จกั กนั ” หลินซินเหยยี นที่ยนื อยขู่ า้ งๆ สายตามองไปทางอ่ืน เวลาน้ี เธอก็น่าจะเดาตวั ตนของหล่ีจา้ นออก แลว้ ตระกลู จงเขาไมม่ ีนอ้ งชายแน่นอน มีแคต่ ระกลู เหวนิ เหวนิ ชิงมีลูกชายคนหน่ึงที่สามารถเที่ยบกบั หล่ีจา้ นได้ แตว่ า่ ทาํ ไมถึงชื่อหลี่จา้ น เธอวา่ น่าจะเป็ นชื่อนามแฝง เพราะดาราคนที่อยากจะดงั ก็จะหาหมอดู ที่เก่งๆ แลว้ ต้งั ชื่อนามแฝงข้ึนมา หลี่จา้ นขยบั ไปตรงหนา้ จงจิ่งหา้ ว พดู เบาๆ “อยา่ ดูผหู้ ญิงยงั สาวนะ มีลกู ต้งั สองคน พ่ี พ่พี ดู ความจริงกบั ฉนั พ่ีรู้จกั เธอไดย้ งั ไง？ไม่ไดม้ ีความสมั พนั ธอ์ ะไรท่ีไมค่ วรมีใช่ไหม？”

ถึงแมว้ า่ หลี่จา้ นจะชอบหลินซีเฉิน และช่ืนชมในตวั หลินซินเหยยี น แตค่ วามสมั พนั ธข์ องเขากบั จงจ่ิงหา้ ว ไมใ่ ช่แคญ่ าติพนี่ อ้ งอยา่ งเดียว เป็ นความสมั พนั ธ์ท่ีลึกซ้ึงกวา่ ญาติและมิตรภาพพี่นอ้ ง ใจของเขาจะเอียงไปทางดา้ นจงจ่ิงหา้ วมากกวา่ ในใจของเขา หลินซินเหยยี นเคยคลอดลูก ไม่คูค่ วรกบั จงจ่ิงหา้ ว จงจ่ิงหา้ วเหลือบมองเขาเลก็ นอ้ ย ในใจกอ็ ้ึงกบั ความสมั พนั ธ์ช้นั น้ีเหมือนกนั บงั เอิญเกินไปแลว้ หลี่จา้ นรนแลว้ “พ่พี ดู ไรหน่อยสิ” ก๊อก ก๊อก……. ในตอนน้ีเอง ประตหู อ้ งทาํ งานก็ถกู เคาะดงั ตดั ขาดคาํ พดู ของหลี่จา้ น และไดท้ าํ ลายบรรยากาศ ท่ีแปลกในหอ้ ง จงจ่ิงหา้ วมองดูเวลา เวลน้ีน่าจะเป็ นเส่ินเผยซวนท่ีมา เขาพดู วา่ เขา้ มา ประตูหอ้ งทาํ งานถูกเปิ ดออก เสิ่นเผยซวนหิ้วกญุ แจแลว้ เดินเขา้ มา พอเขา้ มาก็ถาม “ใคร ถูกลอ็ ก…….” ยงั ไม่ทนั พดู จบ เขากเ็ ห็นหล่ีจา้ นกบั หลินซินเหยยี น เขาเดินเขา้ มา เอาแตม่ องหลินซินเหยยี นและหลี่จา้ น น่ีมนั ยงั ไงกนั ？ “พ่ีสะใภ้ พวกคุณทาํ อะไรเนี่ย？” เสิ่นเผยซวนถาม หลินซินเหยยี นยงั ไมท่ นั พดู อะไร หล่ีจา้ นก็เบิกตาโตแลว้ ขมวดคิว้ “นายเรียกใครวา่ พีส่ ะใภ？้ ”

เสิ่นเผยซวนมองเขาเหมือนมองคนสติไมด่ ี “ในหอ้ งน้ียงั มีผหู้ ญิงคนอ่ืนหรอ？” หล่ีจา้ นรู้วา่ คนที่สนิทกบั จงจ่ิงหา้ วมีสองคน หน่ึงคือซูจา้ น อีกหน่ึงก็คือเสิ่นเผยซวน แตว่ า่ จงจ่ิงหา้ วเป็ นคนที่อายมุ ากที่สุดในน้นั เสิ่นเผยซวนที่สอง เด็กสุด เขาเรียกวา่ พส่ี ะใภ？้ หล่ีจา้ นเร่ิมไมเ่ ขา้ ใจ แตก่ ็กลวั วา่ จะเขา้ ใจ อยา่ บอกนะวา่ จงจ่ิงหา้ วกบั หลินซินเหยยี นคบกนั อยู่ แคไ่ หน เขารู้วา่ อะไรเก่ียวกบั หลินซินเหยยี นไหม ？ อยา่ ถูกหนา้ ตาที่ยงั สาวของเธอหลอกนะ “เสิ่นเผยซวน รีบปลดลอ็ กใหฉ้ นั เร็ว” นอกจากจงจิ่งหา้ วแลว้ เขาไม่เรียกใครวา่ พเี่ ลย เซ่ินเผยซวนแกลง้ ไมเ่ ปิ ด พดู วา่ “นายเรียกฉนั วา่ พ่ที ีหน่ึง ฉนั ถึงจะเปิ ดให”้ เขารู้นิสยั ของหล่ีจา้ น กเ็ ลยต้งั ใจจะแกลง้ เขาเลน่ หลี่จา้ นกม้ หนา้ หนา้ ตาท่ีหล่อเหล่าน้นั ตอนน้ีถกู ความจริงจงั ครอบงาํ “ฉนั มีเร่ืองที่สาํ คญั ตอ้ ง ทาํ รีบปลดลอ็ กใหฉ้ นั ” เขาอยากจะพดู คุยตวั ต่อตวั กบั จงจ่ิงหา้ ว แต่วา่ ตวั ติดกบั หลินซินเหยยี นขนาดน้ี เขาพดู อะไร ไมไ่ ด้ เพราะเรื่องท่ีเขาจะพดู กบั จงจ่ิงหา้ วเก่ียวกบั หลินซินเหยยี น เสิ่นเผยซวนมองท่าทางที่รีบร้อนของเขา กเ็ ลยไมแ่ กลง้ เขาตอ่ เดินไปดูรุ่นกญุ แจมืออยา่ ง ละเอียด หาลกู กญุ แจเจอ แลว้ เปิ ดลอ็ กกญุ แจมือ

พอไดอ้ ิสระกห็ ล่ีจา้ นไล่เสิ่นเผยซวนออกไป ปิ ดประตูหอ้ งทาํ งาน เสิ่นเผยซวนยนื อ้ึงอยหู่ นา้ ประตู “นี่มนั ยงั ไงกนั ？” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดแ้ ปลกใจอะไรมากมาย หล่ีจา้ นในตอนน้ีน่าจะกาํ ลงั พดู เรื่องของเธอกบั จง จิ่งหา้ ว “ก่อนหนา้ น้ีฉนั รู้จกั กบั หลี่จา้ น แตเ่ ขาเหมือนจะไม่รู้ความสมั พนั ธข์ องฉนั กบั จงจ่ิงหา้ ว ในตอนน้ี พอรู้วา่ พวกเรารู้จกั กนั แลว้ ไดย้ นิ นายเรียกฉนั แบบน้นั เขาน่าจะตกใจ…..” เสิ่นเผยซวนเขา้ ใจแลว้ “ถา้ อยา่ งน้นั พวกเราไปนงั่ บนโซฟารอเถอะ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ในหอ้ งทาํ งาน หล่ีจา้ นลอ็ กประตจู ากขา้ งใน จงจ่ิงหา้ วไม่ไดห้ า้ มการกระทาํ ของเขาเม่ือก้ี เอาแตร่ อ ดูวา่ เขาจะพดู อะไร ในสมองของหลี่จา้ นยงุ่ เหยงิ ไปหมด ยงั ไม่ทนั ตอบสนองอะไร เขาสงบสติอารมณ์แลว้ พดู ข้ึนมาวา่ “เมื่อก้ีเสิ่นเผยซวนเรียกหลินซินเหยยี นวา่ พี่สะใภ้ นี่มนั บา้ อะไรกนั ？” จงจ่ิงหา้ วเอนตวั ไปพิงที่ขอบโตะ๊ อยา่ งสบายๆ เขาเอามือขา้ งหน่ึงใส่เขา้ ไปในกระเป๋ า มืออีกขา้ ง หน่ึงถอดกระดุมเส้ือออก พดู อยา่ งเฉยๆ วา่ “นายเองกต็ อ้ งเรียกแบบน้นั ” ปากของหลี่จา้ นกระตุกใหญ่ ความหมายแฝงของประโยคน้ีก็คือ เขากบั หลินซินเหยยี นมีอะไร กนั ？ “พ่ี พวกพ่ี…….” หล่ีจา้ นหายใจเขา้ ลึกๆ “พี่รู้จกั เธอไหม？”

“ใช่ เธอดูสาวและสวย พดู ตรงๆ ผมก็ไมไ่ ดเ้ กลียดเธอ ช่ืนชมดว้ ยซ้าํ แตว่ า่ เธอไมเ่ หมาะกบั พี่…….” “ทาํ ไมถึงไม่เหมาะกบั ฉนั ？” จงจ่ิงหา้ วขดั คาํ พดู ของเขา มองเขาดว้ ยสายตาท่ีเฉยชา “เธอมีลกู สองคน แลว้ ………….” หลี่จา้ นใชม้ ือในการบอก “ปี น้ีก6็ ขวบแลว้ 6ขวบแลว้ นะ” เขาเนน้ อายขุ องเด็กๆ “แลว้ ก็ ผมไดย้ นิ ลูกชายเธอบอกวา่ พวกเขาไมม่ ีพอ่ เธอเป็ นแม่เล้ียงเด่ียว ” “แลว้ ?” หล่ีจา้ นจบั หนา้ ผาก พ่ชี ายที่ฉลาดของเขาไปไหนแลว้ ？ นี่ยงั ไมเ่ ขา้ ใจอีกหรอ？ “ลกู ชายของเธอไมม่ ีพอ่ จะพดู วา่ ยงั ไงไดอ้ ีก？นอกจากวา่ ตอนที่เธอยงั สาว ใชช้ ีวติ ไมร่ ักนวล สงวนตวั ไมอ่ ยา่ งน้นั ก็แปลวา่ หยา่ ร้าง หรือไม่กท็ อ้ งแลว้ แฟนชายหนี ไมว่ า่ ยงั ไง เธอเคยมีผชู้ าย แลว้ คลอดลูก ผหู้ ญิงแบบน้ี จะคูค่ วรกบั พ่ีไดย้ งั ไง แลว้ จะเป็ นพีส่ ะใภข้ องผมไดย้ งั ไง？” ในสายตาของหลี่จา้ น ผหู้ ญิงที่คูค่ วรกบั จงจ่ิงหา้ ว ถึงจะไมม่ ีความสามารถท่ีโดดเด่น ไม่มีฐานะ ที่สามารถเทียบเท่าเขาได้ อยา่ งนอ้ ยกต็ อ้ งมีร่างกายที่บริสุทธ์ิ หลินซินเหยยี นมีอะไรบา้ ง？ อะไรกไ็ มม่ ี “เธอไม่เหมาะกบั พีจ่ ริงๆ” หล่ีจา้ นพดู อยา่ งเด็ดขาด ถา้ หลินซินเหยยี นไมเ่ คยมีลกู ไม่เคยมีผชู้ าย ฐานะทางบา้ นแยห่ น่อยกไ็ มม่ ีทางยอมรับไดย้ าก ขนาดน้ี

จงจ่ิงหา้ วตาตก ขนตาที่ยาวและหนาปกปิ ดทุกอารมณ์ของเขา ถามจางๆ วา่ “ถา้ ไม่วา่ ยงั ไงฉนั ก็ ชอบล่ะ？” หลี่จา้ นเบิกตาโต นี่มนั บา้ ไปแลว้ หรือวา่ ผหู้ ญิงตายหมดแลว้ ？ “พ่ีหาผหู้ ญิงที่เคยมีลูก ผม………” พดู ไปคร่ึงหน่ึง หล่ีจา้ นก็หยดุ ลง การตดั สินใจของจงจิ่งหา้ ว จงฉีเฟิ งยงุ่ เก่ียวไม่ได้ “เธอเคยคลอดลกู พจี่ ะเป็ นพอ่ เล้ียงใหล้ กู ของเธอท้งั สองหรอ？พ่ี นี่ไม่ใช่วธิ ีท่ีจะทาํ เลยนะ พ่ี ชอบเธอแค่ไหนเน่ีย ถึงไดย้ อมรับไดแ้ มก้ ระทง่ั ลกู ของเธอ？” จงจิ่งหา้ งเงยหนา้ ข้ึน “ถา้ ฉนั บอกวา่ เดก็ สองคนน้นั เป็ นลกู ของฉนั ล่ะ” ตอนที่ 386 ฉันอยากเจอเธอวนั นเี้ ลย หล่ีจา้ นอ้ึงไปเลย ลูกของหลินซินเหยยี นเป็ นของเขา？ จะเป็ นไปไดย้ งั ไง？ ลอ้ เล่นรึเปลา่ “เรื่องน้ีไมต่ ลกเลยนะ” หล่ีจา้ นทาํ หนา้ จริงจงั “พ่ีอยา่ ลอ้ ผมเลน่ เลยนะ” ถา้ น่ีเป็ นความจริงกน็ ่าเหลือเชื่อมาก สายตาของจงจิ่งหา้ วจริงจงั กวา่ เขาอีก “ฉนั ดูเหมือนพดู เล่นหรอ？” สีหนา้ ของหลี่จา้ นเปลี่ยนแลว้ เปล่ียนอีก “เส่ียวเฉินเป็ นลกู ชายพ”ี่

เขางงมาก นี่มนั จะเป็ นไปไดย้ งั ไง？ หลินซีเฉินเป็ นลูกของจงจิ่งหา้ ว ถา้ อยา่ งน้นั ก็แปลวา่ ผชู้ ายของหลินซินเหยยี น…….. เขามองจงจ่ิงหา้ วไว้ รูม่านตาหด กห็ มายความวา่ ผชู้ ายของหลินซินเหยยี นคือเขา เขากลืนน้าํ ลาย หลินซีเฉินอายุ 6 ขวบแลว้ กห็ มายความวา่ เขาไดด้ ีกบั หลินซินเหยยี นต้งั แต่ 7 ปี ก่อนแลว้ ตอนน้นั ขา้ งกายของเขาไมใ่ ช่ไป๋ จวเู่ วยหรอ ？ เขากบั หลินซินเหยยี นไปรู้จกั กนั ไดย้ งั ไง？ จู่ๆ เหมือนเขา้ ใจอะไรสกั อยา่ ง เบิกตาโต ตอนน้นั ที่เขาทิ้งเหอรุ่ยหลินกเ็ พราะวา่ หลินซินเหยยี น เพราะอยา่ งน้นั ถึงจะหม้นั แลว้ ก็จะยกเลิก บางทีขา้ งในน้นั อาจจะมีเรื่องท่ีเขาเองก็ไมร่ ู้ แต่วา่ เร่ืองตอ้ งเป็ นอยา่ งน้ีแน่ๆ หลินซินเหยยี นคลอดลกู ใหเ้ ขาแลว้ เขาก็ไปแต่งงานกบั ผหู้ ญิงคนอื่น ถา้ อยา่ งน้นั ลกู ที่หลินซิน เหยยี นคลอดใหเ้ ขากก็ ลายเป็ นลูกนอกสมรสนะสิ หลงั จากคิดเขา้ ใจแลว้ หล่ีจา้ นกไ็ ม่รู้สึกวา่ ยากที่จะยอมรับแลว้ ไม่วา่ ยงั ไงผชู้ ายของหลินซินเห ยยี นกค็ ือจงจิ่งหา้ ว แต่วา่ ยงั มีจุดหน่ึงท่ีคิดไมอ่ อก ตามที่เขาไดย้ นิ มาจากปากของหลินซีเฉินคือ เขาไม่มีพอ่ ไมร่ ู้วา่ พอ่ เป็ นใคร หลายปี มาน่ีใชช้ ีวติ ที่เมืองนอกมาตลอด จงจิ่งหา้ วจะรู้ไหมนะ ？

“พ่ี หลินซินเหยยี นพาเดก็ ท้งั สองอาศยั อยเู่ มืองนอก พี่รู้ไหม？” หล่ีจา้ นถามอยา่ งระมดั ระวงั ตอนน้นั ที่ช่วยหลินซินเหยยี นเล้ียงเด็กมีแค่จวงจื่อจิ่นเท่าน้นั หลินซินเหยยี นมีงานตอ้ งทาํ และ ยงั มีลูกสาวอีกหน่ึงคน พวกเขากลบั ไมไ่ ดจ้ า้ งคนใช้ บอกไดแ้ ค่วา่ ชีวติ ดาํ เนินต่อไปได้ แตไ่ มไ่ ด้ สบายเลย ถา้ จงจ่ิงหา้ วรู้ กลบั ไม่ไดใ้ หค้ วามช่วยเหลือกบั ดูแล เขายงั เป็ นคนอยไู่ หม？ เพราะไม่วา่ ยงั ไงก็คือลูกของเขา ถา้ ไม่รู้ มนั ก็ยง่ิ แปลกเขา้ ไปใหญ่ หรือวา่ หลินซินเหยยี นจะแอบคลอด？ แตน่ ่ีสาํ หรับจงจิ่งหา้ วแลว้ ไม่ใช่บทความท่ีดีอะไรเลย สาํ หรับการกาํ เนิดของเดก็ ท้งั สองคน เขาไม่รู้เรื่อง มนั น่าเสียดายที่ไมไ่ ดม้ ีส่วนร่วมในชีวติ ของ พวกเขาก่อน 5 ขวบ จงจิ่งหา้ วยนื ตวั ตรง “นายควรกลบั ไปดูพอ่ นายแลว้ ” พดู เสร็จเขาก็กา้ วเดินไปที่หนา้ ประตทู าํ งาน เปิ ดประตู หลินซินเหยยี นนง่ั อยบู่ นโซฟากาํ ลงั คุยกบั เสิ่นเผยซวนอยู่ ท่าทางของเธอดูแลว้ ไมด่ ีเท่าไหร่ เพราะพดู ถึงจวงจื่อจิ่นแลว้ หลงั จากวนั น้นั เธอกไ็ ม่ไดไ้ ปเยยี่ มจวงจื่อจิ่นเลย เธอกลวั เผชิญหนา้

โทษตวั เองที่ไมไ่ ดส้ งั เกตเห็นใหเ้ ร็ววา่ ที่เธอคืนดีกบั หลินกวั๋ อนั เพราะวา่ จิตใจท่ีอยากแกแ้ คน้ ก็ เลยเขา้ ไป “เร่ืองเกิดข้ึนตอนไหน？” เสิ่นเผยซวนบอกวา่ จวงจื่อจิ่นสุขภาพไม่ดี เขาบอกวา่ ใหไ้ ปโรงพยาบาลแตเ่ ธอก็ไม่ยอมไปตรวจ “ขอโทษนะ ผมละเลยไป ไดย้ นิ คนที่เป็ นเวรบอกวา่ หลายวนั แลว้ ” เสิ่นเผยซวนพดู อยา่ งรู้สึก ผดิ “นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย” หลินซินเหยยี นรู้วา่ เสิ่นเผยซวนมีงานของตวั เอง ไม่สามารถคอย เฝ้ าดูจวงจ่ือจฉินไดต้ ลอดเวลา อีกอยา่ ง มีเขาคอยจดั ความสมั พนั ธ์อยใู่ นน้นั จวงจื่อจิ่นอยขู่ า้ งใน กจ็ ะสบายหน่อย อยา่ งนอ้ ยก็ไม่มีคนรังแกเธอ “มีเวลากไ็ ปเยยี่ มเธอหน่อยเถอะ บอกใหเ้ ธอไปตรวจที่โรงพยาบาล เจา้ หนา้ ท่ีท่ีเป็ นเวรบอกวา่ เธอไอหนกั มาก ปกติคืนหน่ึงก็จะอายเป็ นสิบ-ยส่ี ิบคร้ัง เพอื่ นร่วมหอ้ งบ่นแลว้ ก็ร้องเรียน ผมพ่งึ บอกคนพาเธอไปเปลี่ยนหอ้ งเดี่ยวแลว้ ” ขา้ งน้นั ไมม่ ีหอ้ งเดี่ยว ท่ีแรกหอ้ งที่เสิ่นเผยซวนจดั เตรียมใหจ้ วงจื่อจ่ินก็เป็ นหอ้ งที่มีแค่3 คน เท่าน้นั เป็ นหอ้ งที่คนนอ้ ยที่สุดแลว้ ดว้ ย ตอนน้นั เขากอ็ ยากจะเตรียมหอ้ งเดี่ยวใหจ้ วงจ่ือจ่ิน แต่ วา่ ตอนน้นั หอ้ งเตม็ ไปหมด กเ็ ลยทาํ อะไรไม่ไดเ้ ลย หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ บนขนตาก็มีคราบน้าํ เลก็ นอ้ ย “นายจดั ใหฉ้ นั เลย ฉนั อยากเจอวนั น้ีเลย” เธอเป็ นห่วงสุขภาพของจวงจ่ือจิ่น ก่ีปี เอง หลงั จากออกมา กย็ งั มีชีวติ ที่อิสระอีกยาวไกล เธอยงั มีเวลาอีกเยอะที่สามารถดูแลจวงจื่อ จิ่น

เสิ่นเผยซวนบอกวา่ ปลอ่ ยใหเ้ ป็ นหนา้ ที่ของผมเอง เห็นจงจิ่งหา้ วเดินมา เสิ่นเผยซวนก็เปลี่ยนเร่ืองพดู ไปทนั ที พดู ไปถึงเร่ืองที่หลินซีเฉินก่อเร่ือง ช่วงน้ีเพราะวา่ เรื่องน้ี ทาํ ใหว้ นุ่ วายไปหมด เขาบอก “กิ๊กของรองผวู้ า่ คนน้นั จบั ไดแ้ ลว้ ” จงจิ่งหา้ วนง่ั ลงขา้ งๆ หลินซินเหยยี น “จบั คนไดต้ รงไหน？” “ที่บา้ นพกั ส่วนตวั เป็ นอสงั หาริมทรัพยท์ ่ีซ้ือใหเ้ ธอเมื่อก่อน ตอนน้ีถกู ยดึ กลบั ไปแลว้ ผทู้ ่ี เกี่ยวขอ้ งจบั ไดห้ มดแลว้ ” เสิ่นเผยซวนพดู จงจ่ิงหา้ วพยกั หนา้ สายตาหนั ไปทางหลินซินเหยยี น เขารู้สึกไดว้ า่ อารมณ์ของเธอไม่ดีเป็ นอยา่ ง มาก เขาถามเบาๆ “เป็ นอะไร？” หล่ีจา้ นที่เดินออกมาจากขา้ งใน รีบมาแทรกแลว้ พดู วา่ “พี่ ผมขอไปอยทู่ ี่บา้ นพี่ไดไ้ หม？ผม อยากเจอเสี่ยวเฉินแลว้ ” เขาไม่รู้ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งหลินซินเหยยี นและจงจิ่งหา้ ว พดู เรื่องไมด่ ีของจงจิ่งหา้ วตอ่ หนา้ หลินซินเหยยี นต้งั เยอะ เขาคิดวา่ หลินซินเหยยี นอารมณ์ไม่ดีเพราะคาํ พดู เหลา่ น้นั เสียอีก เขากลวั วา่ หลินซินเหยยี นจะบอกจงจิ่งหา้ ว ก็เลยเขา้ มาพดู แทรก จงจ่ิงหา้ วชาํ เลืองมองเขา เหมือนวา่ มองออกความคิดของเขาเลยทนั ที

หลี่จา้ นสารภาพข้ึนมาทนั ที “ผมไมไ่ ดต้ ้งั ใจ” เขาถอนหายใจ “ผมไมร่ ู้ความสมั พนั ธ์ของพี่กบั เธอ แคพ่ ดู เร่ืองของพไ่ี ปนิดหน่อย กไ็ มใ่ ช่เรื่อง อะไรที่ไม่ดี ผมบอกวา่ พรี่ ักเดียว บอกวา่ พีย่ งั หนุ่มและหล่อ บอกวา่ พน่ี ิสยั ดี ใช่ไหมครับพ่สี ะใภ้ ？” หล่ีจา้ นต่ืนเตน้ มาก จนกระทง่ั ใชส้ ายตาท่ีออ้ นวอนในการมองหลินซินเหยยี น ในใจของหลินซินเหยยี นเตม็ ไปดว้ ยเร่ืองของจวงจ่ือจิ่น เรื่องท่ีหลี่จา้ นพดู เธอไม่ไดฟ้ ังเขา้ หูเลย เพียงแคอ่ ้ืมเบาๆ ทีหน่ึง หลี่จา้ นโลง่ ใจไป ยงั ดี เขาตบที่หนา้ อก เสิ่นเผยซวนที่อยขู่ า้ งๆ กข็ ดั ข้ึนมา “ดูจากหนา้ ตาของนาย เหมือนวา่ ทาํ เรื่องอะไรผิดมากกวา่ ” “นายพดู บา้ อะไร” หล่ีจา้ นนง่ั ลงไปที่ขา้ งเส่ินเผยซวน เกี่ยวไหลก่ บั เขา “บา้ นนายยงั มีหอ้ งท่ีวา่ ง ไหม？” หลี่จา้ นพดู อยา่ งร้องทุกขว์ า่ “ฉนั จะไม่มีที่อยแู่ ลว้ ” ถา้ ถูกแฟนคลบั รู้ที่อยู่ หนา้ บา้ นของเขาตอ้ งมีพวก ‘แอบซุ่ม’ อยแู่ น่ๆ เขาไมก่ ลา้ อยบู่ า้ น กลวั ความเป็ นส่วนตวั ของตวั เองถูกขดุ ข้ึนมา “ไม่มี” เสิ่นเผยซวนปฏิเสธอยา่ งเดด็ ขาด เขาชอบความเงียบ หลี่จา้ นเป็ นถึงบุคคลสาธารณะ แฟนคลบั ก็เยอะ เขากลวั วา่ ตวั เองจะถูกหล่ีจา้ นดึงไปเก่ียวขอ้ งดว้ ย เขายงั อยากใชช้ ีวติ ที่สงบและปลอดภยั อยู่ ไม่อยากถูกปิ ดก้นั และไมอ่ ยากถูกรบกวน

ลุกข้ึนยนื “พี่สะใภ้ เด๋ียวผมเตรียมเสร็จโทรหานะ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ บอกวา่ ได้ เสิ่นเผยซวนกลวั วา่ หลี่จา้ นจะผวั พนั กบั ตวั เอง ก็เลยตดั สินใจที่จะหนีก่อน จงจ่ิงหา้ วน่าจะเดาไดแ้ ลว้ วา่ ทาํ ไมหลินซินเหยยี นถึงอารมณ์ไม่ดี ยนื่ มือไปจบั มือของเธอไว้ “ฉนั ไปกบั เธอ” หลินซินเหยยี นหนั ไปมองเขา ตอนน้ี เธอตอ้ งการใครสกั คนที่จะไปกบั เธอ เธอพดู วา่ โอเคร หล่ีจา้ นกะพริบตา คิดวา่ ตวั เองเกิดภาพหลอนแลว้ เขาไมเ่ คยเห็นจงจ่ิงหา้ วออ่ นโยนกบั ผหู้ ญิงคนไหนมาก่อนเลย ถึงจะเป็ นเหอรุ่ยหลิน กไ็ ม่เคย ไดร้ ับการเป็ นห่วงเป็ นและอ่อนโยนขนาดน้ี “คือ ผมไปก่อนนะ” หลี่จา้ นลกุ ข้ึนยนื จงจิ่งหา้ วส่งสายตามา หลี่จา้ นสะดุง้ จนตวั หด น่าจะเป็ นเพราะทาํ เรื่องผิดแลว้ ร้อนตวั แคส่ ายตาเดียวของจงจิ่งหา้ วเขาก็กลวั ตอนที่ 387 ฉันกบั เธอแค่คนเดยี ว “นายควรกลบั บา้ นแลว้ ” หลี่จา้ นคิดวา่ จงจ่ิงหา้ วจะด่าเขา สุดทา้ ยแค่บอกวา่ ใหเ้ ขากลบั บา้ น รู้สึกโล่งใจข้ึนมาเป็ นอยา่ งมาก

“ได้ ไดค้ รับ” หล่ีจา้ นยมิ้ ออกมาอยา่ งจริงใจ เขาไม่ไดก้ ลบั บา้ นมานานแลว้ จริงๆ ควรกลบั ไปดูหน่อยแลว้ ไม่วา่ ยงั ไงเหวนิ ชิงก็เป็ นพอ่ ของเขา และเขากควรกลบั ไปเยยี่ มหลี่จิ้งแลว้ หลี่จา้ นมองหลินซินเหยยี นไวล้ งั เลที่จะพดู หรือไมพ่ ดู อยากจะอธิบายคาํ พดู ท่ีพดู ตอนที่อยใู่ น ลิฟต์ แตจ่ งจ่ิงหา้ วอยู่ เขาก็ไม่ดีที่จะอธิบาย คิดแลว้ ก็ช่างเถอะ ตอ่ ไปยงั มีโอกาสอยู่ ยงั ดีท่ีเขาตกลงจะเป็ นพรีเซนเตอร์ใหห้ ลินซินเหยยี น และยงั ไมเ่ อาคา่ ตวั ในการออกงานอีกดว้ ย ไมอ่ ยา่ งน้นั จะยงิ่ อึดอดั เขา้ ไปใหญ่ เขาพดู ในใจ โลกนี่ช่างเลก็ เหลือเกิน หลินซินเหยยี นกบั จงจ่ิงหา้ ว？ หล่ีจา้ นยมิ้ แลว้ เดินเขา้ ลิฟต์ บงั เอิญแคไ่ หนไดพ้ บผชู้ ายคนน้นั ที่เขาเจอตอนท่ีมา เขาเห็นหล่ีจา้ นตวั คนเดียว ก็เลยถาม “แฟนสาวของนายละ ？” หล่ีจา้ นจอ้ งเขาเขมง็ “นายใชต้ าขา้ งไหนเห็นวา่ ฉนั มีแฟน？” “เห็นดว้ ยตาท้งั สองขา้ งของฉนั นี่แหละ พวกนายยงั จบั มือกนั เลย ท่าทางเหมือนความสมั พนั ธ์ จะดีมากดว้ ย” ชายคนน้นั พดู โดยไม่คิด สีหนา้ ของหล่ีจา้ นยงิ่ ดุร้ายข้ึนมา “ถา้ นายยงั พดู มว่ั ฉนั ก็จะควกั ตาของนายซะ” ชายคนน้นั ตกใจ เขาคิดวา่ ท่ีหล่ีจา้ นโกรธคือลอ้ เลน่ แตค่ วามโหดร้ายในตอนน้ี ไมเ่ หมือนกบั วา่ แกลง้ เลย ทาํ ไมคนคนน้ีถึงเปลี่ยนหนา้ เร็วขนาดน้？ี หล่ีจา้ นกลวั วา่ จะเกิดความเขา้ ใจผดิ แลว้ คนน้ีก็ไปแพร่กระจายทวั่ ในบริษทั

เพราะวา่ ฐานะของหลินซินเหยยี น…….. ก่อนหนา้ น้ีท่ีเขาพดู อะไรตามอาํ เภอใจเพราะวา่ เขาไม่รู้ แต่ตอนน้ีจะพดู เล่นแบบน้ีอีกไม่ไดแ้ ลว้ คุณไจแอน้ เห็นหล่ีจา้ นกลบั มาคนเดียว กะพริบตา “ทาํ ไมถึงมีแคค่ ุณคนเดียว？” กญุ แจมือเปิ ดไดย้ งั ไง？ หลี่จา้ นไม่ไดอ้ ธิบาย เปิ ดประตรู ถแลว้ นงั่ ข้ึนไป ‘กลบั บา้ น” คุณไจแอน้ รู้วา่ ความสมั พนั ธ์ของหลี่จา้ นและเหวนิ ชิงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไมร่ ู้วา่ ที่เขาพดู วา่ กลบั บา้ นน่ีหมายความวา่ อะไร เขาก็เลยถามอยา่ งระมดั ระวงั วา่ “กลบั ตระกลู เหวนิ ？” หลี่จา้ นลืมตาข้ึน ใบหนา้ ท่ีหล่อเหลาเผยสีหนา้ ที่ดุร้าย “ฉนั มีกี่บา้ น หือ？” คุณไจแอน้ รู้จกั นิศยั ของเขาดี ก็เลยไม่ไดว้ า่ หรือเถียงอะไรเขา สตาร์ทรถแลว้ ขบั ออกไป กลบั ตระกลู เหวนิ เขาแค่ขบั รถไปทางบา้ นเหวนิ กพ็ อ ช่วยเขาแบ่งเบาภาระไดห้ น่อย เขาจะไดไ้ ม่ตอ้ งกลวั พวกนกั ข่าวปาปารัสซี่แลว้ ชุมชนที่ตระกลู เหวนิ อยู่ คนนอกเขา้ ไมไ่ ด้ ปลอดภยั มากจะบอกให้ อีกดา้ นหน่ึง จงจิ่งหา้ วกบั หลินซินเหยยี นกลบั เขา้ ไปในหอ้ งทาํ งาน เลขาเอาน้าํ เขา้ มาเสิรฟ์ ให้ หลินซินเหยยี นยกแกว้ หน่ึงในน้นั ข้ึนมา จิบไปคาํ หน่ึง “หล่ีจา้ นเป็ นลกู ของเหวนิ ชิง？” ถึงจะเป็ นประโยคคาํ ถาม แตก่ ลบั เป็ นน้าํ เสียงท่ียนื ยนั จงจิ่งหา้ วตอบอ้ืมเบาๆ หลินซินเหยยี น นี่มนั จะบงั เอิญเกินไปแลว้

“คิดไม่ถึงจริงๆ ครูของเสี่ยวเฉินจะมีความสมั พนั ธแ์ บบน้ีกบั นาย” หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ โลกน้ี ช่างเลก็ เหลือเกิน ไปๆ มาๆ กเ็ ป็ นคนในกล่มุ เดียวกนั จงจ่ิงหา้ วกอดเธอแลว้ พดู วา่ “มนั บอกอะไรกบั เธอ？” ดุจากท่าทางของหล่ีจา้ นแลว้ ร้อนตวั แน่ ตอนท่ีไม่รู้ตวั ตนของหลินซินเหยยี น ตอ้ งพดู อะไรไป แน่ๆ หลินซินเหยยี นหนั ไปมองเขา จงจ่ิงหา้ วอยใู่ กลเ้ ธอมาก ตอนท่ีเธอหนั หนา้ ไปขนตาของเธอขดุ โดนหนา้ ของเขา รู้สึกคนั เลก็ นอ้ ย เขาแนบขา้ งหูของเธอแลว้ พดู วา่ “วา่ อะไรฉนั ？” หลินซินเหยยี นคิดสกั พกั ต้งั ใจพดู วา่ “เขาบอกวา่ นายหลายใจมาก” “พดู เหลวไหล” หลินซินเหยยี นยมิ้ เพราะเร่ืองของจวงจื่อจิ่นทาํ ใหอ้ ารมณ์ดีข้ึนไมน่ อ้ ย “เขาพดู ผิดหรอ？” เขาคอ้ งเอวของเธอไว้ ตวั ของหลินซินเหยยี นกระแทกเขา้ อกของเขา เธอถูกกระแทกจนปวด หนา้ อก ผลกั เขาแต่เสียดายที่เขาแรงเยอะเกินไป ร่างกายแขง็ ดงั่ ภเู ขาที่ไมส่ น่ั คลอน สายตาของเขาเร้าร้อน รักใคร่พวั พนั กนั อยา่ งแยกออกมาไม่ได้ “ฉนั อยากนอนเธอแค่คนเดียว” หลินซินเหยยี น “………” หนา้ ของเธอร้อนข้ึนมา คนน้…ี ……. จงจ่ิงหา้ วยมิ้ กม้ หนา้ ลงไปจูบปากของเธอ “รู้ไหม เห็นเธอหนา้ แดง จิตใจของฉนั มนั กฟ็ ้ งุ ซ่าน ไปหมด” หลินซินเหยยี น “……..”

“ไมเ่ ช่ือ เธอจบั ดู” จงจ่ิงหา้ วจบั มือของเธอไว้ แลว้ เอาไปวางบนจุดออ่ นไหวของตวั เอง หลินซินเหยยี นวนุ่ วายไปหมด คนน้ีไร้ยางอายโดยไม่แยกแยะสถานที่เลย หล่ีจา้ นบอกวา่ อะไร บอกวา่ เขาไม่ชอบผหู้ ญิง เหลวไหลสิ้นดี น่ีก็จะกลายเป็ นโรคจิตแลว้ หลินซินเหยยี นดนั หนา้ ของเขา “นายยงั มีหนา้ อยไู่ หมเนี่ย？” จงจ่ิงหา้ วยมิ้ เบายงิ้ กวา่ เดิม ปนกบั เสียงที่แหบ “ชีวติ ของฉนั ก็ใหเ้ ธอไปแลว้ ยงั จะเอาหนา้ อีก ทาํ ไม？” หวั ใจของหลินซินเหยยี นเตน้ เร็วข้ึน หนา้ และหูแดงไปหมด จงจ่ิงหา้ วจูบคอของเธอ “พวกเรามาลองทาํ กนั ในหอ้ งทาํ งานสกั คร้ังไหม？” ความร้อนแผดเผาจากหนา้ ไหลลงไปบนคอ เธอพดู กดเสียงวา่ “ถา้ นายยงั เล่น ฉนั จะโกรธจริงๆ นะ” หวั ใจของเธอสนั่ ระรัว แตว่ า่ สติที่เหลือของเธอทาํ ใหเ้ ธอรับไมไ่ ด้ กลางวนั แสกๆ ทาํ เร่ืองแบบ น้นั และยงั อยใู่ นหอ้ งทาํ งานของเขาอีก “แม่ฉนั ไม่สบาย เด๋ียวฉนั จะไปเยยี่ มท่าน” เธอต้งั ใจพดู เรื่องอ่ืน เพือ่ ขดั จงั หวะบรรยากาศที่มี เสน่ห์น้ี ถา้ ปลอ่ ยใหด้ าํ เนินต่อไป ไม่แน่วา่ อาจจะเกิดเร่ืองอะไรข้ึนมาก็ได้ อยา่ งท่ีคิดเลย หลงั จากคาํ พดู เดียวของหลินซินเหยยี น ทาํ ใหบ้ รรยากาศลดลงไปหลายองศา ทนั ที

จงจ่ิงหา้ วขย้ผี มของเธอ “เม่ือก้ีอารมณ์ไม่ดีเพราะเร่ืองน้ี？” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ จงจ่ิงหา้ วกอดเธอไวแ้ ลว้ ปลอบ “ไมต่ อ้ งห่วง มีฉนั อยทู่ ้งั คน ฉนั จะหาหมอที่ดีที่สุดใหท้ ่านเอง” หลินซินเหยยี นพงิ อยใู่ นออ้ มกอดของเขา อยากจะร้องไห้ โตขนาดน้ี ไมว่ า่ จะลาํ บากแคไ่ หน กไ็ ม่เคยมีใครเคยบอกกบั เธอวา่ ‘ยงั มีฉนั อยู่ ท้งั คน’ จริงดว้ ย ยงั มีเขาอยู่ ความอ่อนโยนที่เขามีใหเ้ ธอ ไดท้ าํ ใหเ้ ธอจมหรือติดนานแลว้ เธอชอบผชู้ ายคนน้ีจงั เลย ครือ ครือ…….. โทรศพั ทข์ องหลินซินเหยยี นท่ีอยใู่ นกระเป๋ าสนั่ เธอยนื่ มือไปเอาโทรศพั ทอ์ อกมา เห็นเบอร์ท่ีโทรมาเป็ นเบอร์ของเส่ินเผยซวน ท้งั สองคนสบตากนั รู้เลยวา่ ท่ีเขาโทรมาเวลาน้ีตอ้ งเป็ นเพราะวา่ จดั เตรียมเรื่องของจวงจ่ือจิ่ นเรียบร้อยหมดแลว้ หลินซินเหยยี นรับสาย ตามคาด “ผมไดเ้ ตรียมเสร็จหมดแลว้ คุณมาไดเ้ ลย” หลินซินเหยยี นบอกวา่ ได้ วางสาย เธอยงั ไม่ทนั พดู อะไร จงจิ่งหา้ วก็พดู ข้ึนมาก่อนแลว้ “ฉนั ส่งเธอไป” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้

จงจ่ิงหา้ วช่วยเธอจดั คอเส้ือท่ีถูกเขากอดจนยบั ไมม่ ีอะไรที่ไมด่ ี จงจ่ิงหา้ วโอบเธอเดินออกมา จากหอ้ งทาํ งาน หลงั จากจงจิ่งหา้ วประกาศฐานะของหลินซินเหยยี น น่ีเป็ นคร้ังแรกท่ีเธอปรากฏตวั ในบริษทั เมื่อก่อนท่ีไม่รู้ตวั ตนของเธอ ก็เลยสงสยั ในตวั ของเธอมากกวา่ ตอนน้ียง่ิ สงสยั เขา้ ไปใหญ่ น่ีเป็ นผหู้ ญิงแบบไหนกนั แน่ ถึงไดใ้ หจ้ งจ่ิงหา้ วชอบขนาดน้นั ？ ผหู้ ญิงท่ีสามารถปรับจงจิ่งหา้ วไดไ้ ม่ธรรมดาแน่นอน ตอนที่ทุกคนเห็นจงจ่ิงหา้ วกอดเธอออกมา ในขณะที่เคารพก็สาํ รวจไปตามดว้ ย “คุณผหู้ ญิง” รู้ตวั ตนของเธอแลว้ จะเหมือนเมื่อก่อนไม่ไดแ้ ลว้ จะแสดงความเคารพกต็ อ้ งทกั ทาย หลินซินเหยยี นยมิ้ กลบั ให้ ไม่ถอ่ มตวั หรือเสแสร้ง ใจกวา้ ง มีคนพดู ข้ึนมาอยา่ งใจกลา้ วา่ “ประธานจง งกจงั เลยครับ ไมใ่ หข้ นมแตง่ งานพวกผมกินเลย” จงจ่ิงหา้ วยมิ้ แลว้ พดู “คร้ังหนา้ นะ” เขากอดหลินซินเหยยี นเดินเขา้ ลิฟต์ เดินออกจากลิฟต์ จงจิ่งหา้ วขบั รถ หลินซินเหยยี นนงั่ ขา้ งคนชบั เธอพิงเกา้ อ้ีไว้ จบั สร้อยบนคอที่ จวงจ่ือจิ่นใหจ้ งจ่ิงหา้ วใส่ใหเ้ ธอ จงจ่ิงหา้ วใชม้ ือเดียวในการจบั พวงมาลยั เวน้ มืออีกขา้ งออกมาจบั มือของเธอไว้ หลินซินเหยยี นหนั หนา้ มองมา

ตอนที่ 388 เขามาทนั เวลาพอดี เธออะไรก็ไม่ไดพ้ ดู แค่รู้สึกวา่ ในใจอนุ่ มาก เวลาที่เธอตอ้ งการคนปลอบมากที่สุด กม็ ีหน่ึงคนท่ี อยขู่ า้ งกายเธอใหก้ าํ ลงั ใจแก่เธอ เธอยกปากข้ึน ยมิ้ ใหเ้ ขา เวลาผา่ นไป 20 นาที รถก็มาจอดในเรือนจาํ เมืองB รอบๆ โล่งมาก ลานที่เหมือนป้ อมปราการผดุ ข้ึนมาจากพ้ืน ประตเู หลก็ ท่ีสูงและกวา้ ง คร้ังก่อนท่ีหลินซินเหยยี นมาเยย่ี มจวงจ่ือจ่ิน เธอยงั ไมถ่ ูกดาํ เนินตามคดีอยา่ งเป็ นทางการเลย ยนื อยหู่ นา้ ประตู หวั ใจของหลินซินเหยยี น กส็ น่ั ไมห่ ยดุ แมข้ องเธอถูกขงั อยขู่ า้ งในน้ี คนที่เดิน ออกไปจากท่ีน่ี ในประวตั ิชีวติ ก็จะมีจุดดาํ เพิ่มข้ึน ถึงจะออกมา กเ็ ป็ นคนท่ีมีบนั ทึกคดีอาญา จะถูกคนในสงั คมรังเกียจ จงจ่ิงหา้ วยนื อยขู่ า้ งกายของเธอ จบั มือท่ีเร่ิมเยน็ ของเธอ “ไปเถอะ เขา้ ไปกนั ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ บอกวา่ โอเคร เสิ่นเผยซวนยนื อยหู่ นา้ ป้ อมยามรอพวกเขา พวกเขาเดินเขา้ มา เสิ่นเผยซวนกเ็ ดินออกไปตอ้ นรับ หลายกา้ ว หลงั จากน้นั ก็พาพวกเขาเขา้ ไปขา้ งใน เพราะวา่ เสิ่นเผยซวนไดจ้ ดั เตรียมไวก้ ่อนแลว้ พวกเขาก็ไมไ่ ดเ้ จออุปสรรคอะไรเลย เสิ่นเผยซวนจดั จวงจื่อจิ่นไปไวใ้ นหอ้ งรับรองต่างหาก ขา้ งๆ ไมม่ ีคนเฝ้ าเลย เหมาะกบั การ พบปะกบั หลินซินเหยยี นตามลาํ พงั เสิ่นเผยซวนพดู “คนอยขู่ า้ งใน”

หลินซินเหยยี นหายใจเขา้ ลึกๆ ระยะเวลาท่ีเดินมาทางน้ี เธอไดจ้ ดั อารมณ์ของตวั เองเรียบร้อย แลว้ เธอมองไปทางจงจิ่งหา้ ว “ฉนั ไม่เป็ นไรแลว้ ฉนั อยากไปพบท่านคนเดียว” จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปาก เขาปลอ่ ยมือของเธอ “ฉนั รอเธออยทู่ ่ีหนา้ ประต”ู หลินซินเหยยี นบอกวา่ เขา้ ใจแลว้ เธอเดินไปที่หนา้ ประตู หายใจเขา้ ลึกๆ แลว้ กผ็ ลกั ประตู ในหอ้ ง บนเพดานหอ้ งมีโคมไฟประหยดั พลงั งานสีขาวหอ้ ยลงมา ผนงั ท้งั ส่ีทาเป็ นสีขาว ท้งั หมด ตรงกลางหอ้ งมีโตะ๊ ส่ีเหลี่ยมวางอยู่ จวงจื่อจิ่นกน็ งั่ อยหู่ ลงั โตะ๊ เห็นหลินซินเหยยี นมาแลว้ เธอก็เงยหนา้ ข้ึน ทนั ทีท่ีเห็นจวงจื่อจิ่น หวั ใจของหลินซินเหยยี นกระตกุ ใหญม่ าก เธอผอมลง ดาํ ลง บนใบหนา้ เตม็ ไปดว้ ยร่องรอยของกาลเวลา เม่ือก่อนหลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ จวงจ่ือจิ่นยงั สาวมาก แต่วา่ คร้ังน้ีเธอเห็นจวงจื่อจ่ินอีกคร้ัง ก็ รู้สึกวา่ เธอแก่ลงเป็ นอยา่ งมาก จวงจื่อจิ่นยมิ้ “ลกู มาแลว้ หรอ？” หลินซินเหยยี นเดินเขา้ มา นง่ั ลงท่ีขา้ งหนา้ โตะ๊ เผชิญหนา้ กบั จวงจื่อจิ่น เธอมองหนา้ ของจวงจื่อ จิ่นไว้ “หนูคิดถึงแม่แลว้ ” น้าํ ตาของจวงจ่ือจิ่นเพราะวา่ คาํ พดู น้ี ไหลออกมาทนั ที เธอกม้ หนา้ เชด็ น้าํ ตา เธอเองก็คิดถึงหลินซินเหยยี น คิดถึงกลานท้งั สองคน เธอมองพวกเขา เติบโตทีละนิด ไมเ่ คยแยกออกจากกนั น่ีเป็ นคร้ังแรกท่ีไมไ่ ดเ้ จอพวกเขานานขนาดน้ี

“หนูไดย้ นิ วา่ แม่ไม่สบาย？” หลินซินเหยยี นคิดวา่ พอเจอจวงจ่ือจิ่นแลว้ ตวั เองจะควบคุม อารมณ์ของตวั เองไมไ่ ด้ สุดทา้ ย เธอกลบั เขม้ กวา่ ท่ีตวั เองคาดไว้ เธอไมไ่ ดร้ ้องไหโ้ ฮต่อหนา้ จวงจื่อจิ่น จวงจ่ือจิ่นเช๋ดน้าํ ตาทิ้ง “ไมเ่ ป็ นอะไร ร่างกายของแม่แมร่ ู้ด”ี “แตว่ า่ ท่าทางของแมเ่ มื่อก้ีดูไมด่ ีเลย ไปตรวจกบั หนูที่โรงพยาบาลหน่อยเถอะ” “โธ่ แมไ่ มเ่ ป็ นไรจริงๆ ก็แค่คิด………..แคก๊ แคก๊ แคก๊ แคก๊ …………” เสียงไปติดตอ่ กนั ไดต้ ดั คาํ พดู ท่ีเธออยากจะพดู จวงจื่อจิ่นปิ ดปากไว้ หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งแน่วแน่วา่ “พวกเราไปโรงพยาบาลไปวนั น้ีเลย” ทุกคร้ังท่ีจวงจ่ือจิ่นไอ สน่ั จนหวั ใจเจบ็ ไปหมด เธอใชเ้ วลาในการปรับตวั แป๊ บหน่ึง“ก่อนท่ีจะ ไปโรงพยาบาล แมอ่ ยากเจอเสี่ยวเฉินกบั เส่ียวลยุ่ ” ร่างกายของเธอเธอเขา้ ใจเอง ถึงจะไมไ่ ดไ้ ปตรวจที่โรงพยาบาลเพื่อแน่ใจมาก่อน แตเ่ ธอกร็ ู้สึก ไดว้ า่ ร่างกายของตวั เองทรุดลงกวา่ ทุกวนั เธอรู้วา่ ตวั เองน่าจะ…….. ถา้ จะบอกวา่ ชาติน้ีเธอมีอะไรท่ีเสีนใจมากที่สุด น้นั ก็คือไม่ไดเ้ ห็นหลานท้งั สองคนเติบโตจน เป็ นผใู้ หญ่ หลินซินเหยยี นตอบตกลง “หนูใหเ้ ส่ินเผยซวนจดั การให้ วนั น้ีหนูพาแม่ไปดูพวกเขาท้งั สอง เลย” พดู เสร็จเธอก็ดึงเกา้ อ้ีออกแลว้ ลกุ ข้ึนยนื เธอเปิ ดประตู เสิ่นเผยซวนและจงจิ่งหา้ วยนื คุยกนั อยู่ หนา้ ระเบียงทางเดิน เหมือนวา่ จะเกี่ยวกบั เร่ืองท่ีรองผวู้ า่ ถูกจบั คนที่เก่ียวขอ้ งโดนจบั หมดแลว้

“วางใจไดเ้ ลย ไม่มีคาสามารถออกมาทาํ อะไรตามอาํ เภอใจไดแ้ น่นอน” เสิ่นเผยซวนพดู จงจ่ิงหา้ วกลวั วา่ จะมีคนมาแกแ้ คน้ ถึงแมว้ า่ เขาจะใหค้ นเคลียร์ร่องรอยของทุกอยา่ งหลินซีเฉิน ออกใหห้ มด แต่วา่ ผหู้ ญิงคนน้นั ก่อนที่จะโดนจบั ไดไ้ ปหาหลินซินเหยยี น ผหู้ ญิงคนน้นั ไม่รู้วา่ คลิปน้นั หลินซีเฉินเป็ นคนโพสข้ึนไป แตว่ า่ เรื่องท้งั หมดเกิดข้ึนเพราะหลิน ซินเหยยี นตากหนา้ กเ็ ลยไปหาหลินซินเหยยี นเพื่อทาํ การแกแ้ คน้ ใครจะไปรู้วา่ หลินซินเหยยี นใจเยน็ มาก แลว้ ก็จะแจง้ ความดว้ ย เธอก็เลยซอ้ นตวั ก่อน เธอเองก็ คิดไมถ่ ึงวา่ ตาํ รวจจะหาท่ีซอ้ นตวั ของเธอเจอเร็วขนาดน้ี “เบ้ืองบนปราบปรามหรือขจดั ดา้ นมืด ตอ่ ตา้ นการทุจริตและการติดสินบน เร่ืองคร้ังน้ี ถือวา่ เขา มาทนั เวลาพอดีเลย โทษไมน่ อ้ ยแน่” เสิ่นเผยซวนพดู จงจิ่งหา้ วยนื ตวั ตรง แสงไฟส่องลงมา สะทอ้ นเงายาวๆ พวกเขาไมท่ นั สงั เกตวา่ หลินซินเหยยี นเดินออกมาแลว้ เธอยนื อยหู่ นา้ ประตู “เสิ่นเผยซวน” ท้งั สองคนหนั ไปพร้อมกนั เธอปิ ดประตแู ลว้ เดินข้ึนไป “ฉนั อยากใหน้ ายช่วยอะไรฉนั หน่อย” เธอมองเสิ่นเผยซวนไว้ เสิ่นเผยซวนพดู อยา่ งไม่ลงั เลวา่ “เธอพดู ” “ฉนั อยากพาแม่ออกไปเที่ยวหน่ึง” หลินซินเหยยี นไมส่ ามารถพาลูกท้งั สองมาเจอจวงจ่ือจ่ินที่น่ี

อีกอยา่ ง เธอก็ตอ้ งการที่จะพาจวงจ่ือจ่ินไปตรวจท่ีโรงพยาบาล สีหนา้ ของจวงจื่อจ่ินเหลืองมาก ไมใ่ ช่สีหนา้ ของคนปกติ เธอเป็ นห่วงสุขภาพของจวงจื่อจิ่น การจดั เตรียมของเส่ินเผยซวนคร้ังน้ี ก็คือจะใหห้ ลินซินเหยยี นพาจวงจื่อจ่ินไปตรวจที่ โรงพยาบาล ก็ตอ้ งจดั ใหเ้ ธอออกไปอยแู่ ลว้ “เธอพาท่านไปตอนน้ีเลยก็ได”้ เสิ่นเผยซวนพดู หลินซินเหยยี นพดู ออกมาจากใจ “ขอบคุณนะ” พดู ออกมาจากใจจริง “พี่สะใภเ้ กรงใจแลว้ ” เสิ่นเผยซวนยมิ้ แลว้ พดู ความสมั พนั ธ์ระหวา่ งเขากบั จงจิ่งหา้ ว น่ีไมใ่ ช่เร่ืองอะไรเลย หลินซินเหยยี นไดพ้ าจวงจ่ือจ่ินออกมาวนั น้นั เลย เธอโทรไปใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวท่ีอยบู่ า้ น ถามวา่ ลูกท้งั สองอยบู่ า้ นไหม เธอกลวั เฉิงญยซู่ ่ิวพาเดก็ ออกไปแลว้ พวกเธอกลบั ไปก็ไมเ่ จอคน “อยบู่ า้ นเนี่น เธออยากเจอพวกเขาหรอ？” เฉิงยซู่ ่ิวถาม หลินซินเหยยี นพดู “ฉนั จะพาแม่ฉนั ไปเยยี่ มพวกเขา” เฉิงยซู่ ่ิวรู้แลว้ เรื่องของจวงจ่ือจ่ินเธอรู้ “เธอวางใจได้ ฉนั จดั การให”้ หลินซินเหยยี นตอบรับแลว้ วางสาย ไม่นานรถกข็ บั กลบั มาถึงตระกลู จง

จวงจ่ือจิ่นรู้บา้ นของจงจ่ิงหา้ ว น่ีเป็ นคร้ังแรกที่มาบา้ นจง สถานะของเธอในตอนน้ีมีโทษ รู้สึกอยไู่ มเ่ ป็ นยงั ไงสุขเลย หลินซินเหยยี นเดินไป ควงแขนของ เธอไว้ “ท่ีน่ีเป็ นบา้ นของลูกสาวแม่ ไม่ตอ้ งตื่นเตน้ ขนาดน้”ี จวงจ่ือจิ่นมองลกู สาว แลว้ มองจงจิ่งหา้ วที่ยนื ขา้ งๆ เธอ ตาเปี ยกไปหมด เธอยมิ้ “ขอบคุณนะ” ขอบคุณที่นายมอบบา้ นใหห้ ลินซินเหยยี น จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดแ้ สดงสีหนา้ อะไรมากมาย เขายน่ื มือไปปัดผมตรงหนา้ ของหลินซินเหยยี น“ผม ควรขอบคุณ ท่ีมอบลกู สาวใหผ้ ม” หลินซินเหยยี นมองเขาแลว้ ยมิ้ เธอชอบมองท่าทางท่ีอ่อนโยนของเขา จวงจื่อจิ่นมองหนา้ ลกู สาวที่ยมิ้ ดีใจและไม่มีอะไรตอ้ งห่วงแลว้ ความสมั พนั ธข์ องเธอกบั จวงจื่อจิ่นท่าทางจะดีมาก ความปราถนาของเธอสาํ หรับชีวติ ที่เหลือไมม่ ีอะไรมากไปกวา่ เห็นหลินซินเหยยี นมีครอบครัว ท่ีดี หลานท้งั สองคนเติบโตอยา่ งแขง็ แรง ตอนน้ีเอง ประตูใหญ่ก็ถูกเปิ ดออก เฉินยซู่ ่ิวเดินออกมา “พวกเธอเขา้ ไปเถอะ ฉนั ไดจ้ ดั เตรียมไว้ หมดแลว้ ในบา้ นไม่มีคนนอก” จงฉีเฟิ งกบั คนใชถ้ ูกเธอไล่ออกไปหมดแลว้ ตอนน้ีที่บา้ นมีแคเ่ ด็กสองคนอยู่ จวงจ่ือจิ่นไม่อยากเจอคนเยอะในช่วงน้ี เพราะวา่ สถานะของเธอ………… คิดไมถ่ ึงวา่ เฉิงยซู่ ่ิวจะจดั เตรียมไดด้ ีขนาดน้ี

“ขอบคุณ” “ไมต่ อ้ งขอบคุณ เป็ นคนบา้ นเดียวกนั ไมต่ อ้ งพดู อะไรมากกวา่ น้นั ” เฉิงยซู่ ่ิวมองจวงจ่ือจ่ิน “จะ ขอบคุณกต็ อ้ งเป็ นฉนั ท่ีตอ้ งขอบคุณเธอ เล้ียงลูกสาวไดด้ ีขนาดน้”ี ตอนที่ 389 ฉันทาํ คนเดยี วกไ็ ด้ มอบลูกสาวใหจ้ งจิ่งหา้ ว ยงั คลอดลูกชายและลกู สาวใหจ้ งจิ่งหา้ วอีก จวงจื่อจิ่นเดก็ กวา่ เฉินยซู่ ่ิว แตด่ ูแลว้ เธอจะดูแก่กวา่ เยอะเลย จวงจ่ือจ่ินตอนเป็ นสาวไม่ไดห้ า บา้ นที่ดี ตอ้ งทุกข์ ต่อมากลบั มา เธอเลือกท่ีจะเดินทางท่ีผดิ เฉินยตู่ อนสาว ก็ไมไ่ ดร้ าบรื่น แต่วา่ หลงั จากท่ีแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง อยา่ งนอ้ ยก็ถูกดูแลเป็ นอยา่ ง ดี เทียบกบั จวงจ่ือจิ่นแลว้ เธอถือวา่ โชคดีแลว้ ตอนน้ีมีลกู ชายมีครอบครัวแลว้ มีลูกสาวและลูกชาย ชีวติ ที่เหลือของเธอกไ็ มม่ ีอะไรตอ้ งเสียใจ แลว้ “รีบเขา้ ไปเถอะ พวกเขาจะรอไม่ไหว” เฉินยซู่ ่ิวพดู อยา่ งออ่ นโยน จวงจ่ือจิ่นในตอนน้ีน่าจะอยากเจอหลานท้งั สองคนเร็วๆ แลว้ หลินซินเหยยี นพดู ตามหลงั “แม่ พวกเราเขา้ ไปเถอะ” จวงจื่อจิ่นพยกั หนา้

เฉินยซู่ ่ิวไม่ไดต้ ามเขา้ ไป แต่เดินออกไปขา้ งนอกคนเดียว จวงจ่ือจิ่นเจอหลานท้งั สองคนคร้ัง หน่ึง คิดแลว้ กไ็ มง่ ่าย เพราะสถานะของเธอในตอนน้ีไม่อิสระ นี่เป็ นคร้ังแรกท่ีจงจ่ิงหา้ วมองเฉินยซู่ ่ิวจากดา้ นหนา้ เธอเองกไ็ มใ่ ช่วา่ ไม่มีดีอะไรเลย เธอผิด ผิดก็ผดิ ท่ีไม่ควรแตง่ งานกบั จงฉีเฟิ ง ในเวลาที่ไมเ่ หมาะสม เขาดึงสายตากลบั มา ประตเู ปิ ดออก เด็กท้งั สองคนรออยทู่ ี่หอ้ งรับแขก เฉินยซู่ ่ิวน่าจะไดบ้ อกเด็กท้งั สองคนแลว้ วา่ จวงจ่ือจิ่นจะมาเยย่ี มพวกเขา ก็เลยต้งั หนา้ ต้งั ตาคอยอยู่ เห็นจวงจ่ือจ่ินปรากฏตวั เด็กท้งั สองคนก็พงุ่ เขา้ ไปหาพร้อมกนั เลย “ยาย ผมคิดถึงยายจงั เลย” เดก็ ท้งั สองคน คนหน่ึงกอดขาของเธอไวข้ า้ งหน่ึง เอาหนา้ ถูที่ขาของ เธอ จวงจื่อจิ่นตาเปี ยก เธอกม้ หนา้ มองเดก็ สองคน ขย้หี วั ของพวกเขา “ยายเองกค็ ิดถึงพวกเธอ” เดก็ ท้งั สองคนถูกเล้ียงดูดีมาก พวกเขาเหมือนจะสูงข้ึนอีกแลว้ โดยเฉพาะหนา้ ของหลินซีเฉินยงิ่ เหมือนจงจิ่งหา้ วเขา้ ไปใหญ่ หล่อมาก ส่วนหลินลุ่ยซีกจ็ ะเหมือนหลินซินเหยยี นเลก็ นอ้ ย เธออยากจะอุม้ เดก็ ท้งั สองคนข้ึน แต่เห็นวา่ พวกเขาโตกนั หมดแลว้ เธออมุ้ ไมไ่ หวแลว้ หลินซีเฉินดึงมือของเธอไว้“ยายรีบเขา้ มาสิ” หลินลุย่ ซีกลบั บบ่น “ยายทาํ ไมถึงไมม่ าเยยี่ มพวกหนูนานขนาดน้ี ลืมพวกหนูไปแลว้ หรอ？”

จวงจ่ือจิ่นยมิ้ แลว้ จบั แกม้ ของหลินลุ่ยซี “ยายจะไปลืมหลานไดย้ งั ไงกนั ？ตอนหลานยงั เด็กยาย เป็ นคนอุม้ หลานจนโตนะ ตอนที่หลานพ่งึ คลอด ตวั แค่เน้ีย” จวงจ่ือจิ่นใชม้ ือในการเปรียบเทียบ “เหมือนกบั แมวตวั นอ้ ยเลย ตอนน้ีโตแลว้ ยายเองกอ็ ุม้ ไม่ไหวแลว้ ” หลินล่ยุ ซียมิ้ แฉ่ง เกาะติดจวงจื่อจิ่นไว้“ยายชอบทาํ แตข่ องที่หนูชอบกินใหก้ ินตลอด ดูสิอว้ น ข้ึนเยอะเลย” เธอบีบแกม้ ตวั เองเหมือนกบั ผใู้ หญ่ จวงจ่ือจิ่นมองหนา้ ของหลินลยุ่ ซี ผิวพรรณที่เหมือนดงั่ ตกุ๊ ตาพอร์ชเลน อว้ นๆ จนมีผิวสมั ผสั ท่ีดี ตาคูท่ ่ีท้งั โตและสวา่ ง ดูน่ารักมาก ดูออกเลยวา่ พวกเขาถูกเล้ียงดูและเป็ นห่วงเป็ นใยอยา่ งดีมาก เธอมองเด็กท้งั สองคนอยา่ งลึกซ้ึง “เห็นพวกเธอมีชีวติ ท่ีดีขนาดน้ี ยายเองกม็ ีความมากแลว้ ” หลินลุ่ยซีนอนไวท้ ี่ออ้ มอกของเธอ “ที่น่ีใหญม่ าก ยายเองก็มาอยกู่ บั พวกเราเถอะ” หวั ใจของจวงจ่ือจ่ินหยดุ ชะงดั ขณะน้นั หวั ใจไดเ้ ตน้ ชา้ ลง ถา้ เธอไมถ่ ูกความเกลียดชงั ทาํ ใหเ้ สียสติไป ตอนน้ีเธอกส็ ามารถใชช้ ีวติ ร่วมกบั ลูกๆ และมองดู พวกเขาเติบโตได้ เห็นหลินซินเหยยี นร้องไหเ้ ธอยงั ไม่เสียใจเท่าน้ีเลย แต่วา่ เห็นเดก็ สองคนน้ี เธอเสียใจท่ีตวั เองววู่ ามเกินไป เธอเอาหลินลยุ่ ซีกอดเขา้ ออ้ มกอด เธออยากจะอยกู่ บั พวกเขาแคไ่ หน อยากจะมองดูพวกเขา เติบโต “ยาย อนั น้ีใหย้ ายกิน” หลินซีเฉินรู้วา่ จวงจ่ือจิ่นชอบกินกลว้ ย ปอกเสร็จหน่ึงอนั แลว้ ยน่ื มา

จวงจื่อจิ่นรับมา แลว้ กก็ อดหลินซีเฉินเขา้ ออ้ มกอดดว้ ยเช่นกนั เธอเสียใจมาก แต่ก็พยายามอดกล้นั ไม่อยากร้องไหต้ ่อหนา้ เดก็ ๆ หลินซินเหยยี นยนื อยหู่ นา้ ทางเดินไม่ขยบั เธอมองจวงจื่อจิ่นและเด็กท้งั สอง กลดั กลมุ้ ใจเป็ น อยา่ งมาก จงจ่ิงหา้ วกอดเธอไว้ ลปู แขนเธอเพ่อื ปลอบเบาๆ “ทุกอยา่ งจะดีข้ึนเอง” ตอนน้นั ตดั สินวา่ เป็ นการไม่ไดต้ ้งั ใจ ก็เลยโดนไม่ก่ีปี ตอนน้นั เร่ืองน้ีกาํ ลงั ดงั มาก จวงจ่ือจ่ินไม่ เขา้ ไปก็ไม่ไดแ้ ลว้ รอผา่ นไปสกั ระยะ ใหข้ อ้ อา้ งวา่ พฤติกรรมดีกเ็ ลยลดหยอ่ น แค1่ -2ปี ก็ไดอ้ อก มาแลว้ หลินซินเหยยี นรู้ เธอแคห่ วงั วา่ จวงจ่ือจิ่นออกจากเรือนจาํ ดว้ ยสุขภาพร่างกายที่แขง็ แรง เวลาที่ เหลือยงั มีอีกเยอะ เธฮพงิ ไวท้ ี่อกของจงจ่ิงหา้ ว หนา้ แนบกบั อกของเขา กอดเอวของเขาไว้“ฉนั ชอบนายจริงๆ” นี่เป็ นคร้ังแรก ท่ีเธอแสดงความในใจออกมาตรงๆ แบบน้ี จงจ่ิงหา้ วกม้ หนา้ ลง จูบไปท่ีหนา้ ผากของเธอ แลว้ ถทู ่ีหนา้ ผากของเธอ เธอหลบั ตา เพลิดเพลินไปกบั ความอ่อนโยนของช่วงเวลาน้ี จวงจ่ือจิ่นมองจากกระเบ้ืองโปร่งแสง เห็นเงาสองคนท่ียนื กอดกนั ตรงทางเขา้ เธอยมิ้ เธอดีใจกบั หลินซินเหยยี น จงจ่ิงหา้ วมีความเป็ นผใู้ หญแ่ ละมีจิตใจที่แน่วแน่มนั่ คง การงานก็ประสบผลสาํ เร็จ ดีต่อหลินซิน เหยยี นดว้ ย หลินซินเหยยี นอยกู่ บั เขาเธอวางใจ

จวงจื่อจิ่นอยกู่ บั เด็กท้งั สองคนเป็ นเวลา 2 ชม. หลินซินเหยยี นดูเวลา ถา้ สายกวา่ น้ีโรงพยาบาล จะเลิกงานแลว้ วนั น้ีก็จะไม่ทนั เพราะฉะน้นั เธอกเ็ ลยเดินไปขดั จวงจ่ือจิ่นและเดก็ ท้งั สองคน “วนั น้ีพอแค่น้ีก่อนนะ” หลินซีเฉินมองหลินซินเหยยี น “ยายจะไปอยหู่ รอ？” หลินซินเหยยี นยงั ไม่ทนั ไดพ้ ดู อะไร จวงจ่ือจ่ินก็แยง่ พดู ก่อน “ยายจะไปที่ไกลๆ ใชเ้ วลานาน วนั น้ีมาเยยี่ มพวกเธอ กค็ ือมาบอกลาพวกเธอ” “ยายไม่ไปไดไ้ หม？” หลินลุย่ ซีดึงปลายเส้ือของจวงจื่อจิ่น จวงจ่ือจิ่นกม้ หนา้ มองหลินลุ่ยซี จบั หนา้ ของเธอข้ึนมาแลว้ จูบหนา้ ผากของเธอ“ยายกจ็ ะคิดถึง หลาน แต่วา่ ยายไม่ไปไม่ได้ เหมือนกบั ที่เส่ียวลยุ่ ก็ใกลจ้ ะไปเรียนแลว้ มนั เป็ นเร่ืองจาํ เป็ น” หลินล่ยุ ซีเองกไ็ ม่เขา้ ใจหมายความวา่ อะไร กแ็ คไ่ ม่อยากจากจวงจื่อจิ่นเท่าน้นั กลวั วา่ จะไม่เจอ เธออีก ตอนเด็กถุกจวงจื่อจิ่นอุม้ เยอะ ก็เลยสนิทมาก “เส่ียวล่ยุ เสี่ยวเฉินตอ่ ไปตอ้ งฟังคาํ พดู ของหม่าม๋ีนะ” จวงจื่อจิ่นมองเด็กท้งั สองคนไว้ หลินซีเฉินพยกั หนา้ “พวกผมจะดูแลหมา่ ม๋ีใหด้ ีๆ เอง ยายไมต่ อ้ งเป็ นห่วงนะครับ รอผมโตแลว้ ไม่ใช่แค่เล้ียงหม่ามี๊ กจ็ ะเล้ียงดูยายดว้ ยครับ” จวงจื่อจิ่นยมิ้ หลินซีเฉินยงั คงเป็ นผใู้ หญ่เหมือนเดิม เธอลุกข้ึนยนื ถึงจะไมอ่ ยากจากยงั ไง แต่ไม่วา่ จะชา้ หรือเร็วเธอก็ตอ้ งจากไปอยดู่ ี ยงิ่ อยยู่ ง่ิ อึดอดั “ยายไปแลว้ นะ” หลินลุย่ ซียนื อยหู่ นา้ โซฟา จอ้ งมองดว้ ยตาโตๆ “ยาย อยายลืมกลบั มาเยย่ี มหนูกบั พ่ีดว้ ยนะ”

จวงจื่อจิ่นยมิ้ แลว้ พดู วา่ “ไดส้ ิ” ท่ีบา้ นไมม่ ีคน หลินซินเหยยี นใหจ้ งจ่ิงหา้ วอยไู่ ว้“ฉนั คนเดียวกไ็ ดแ้ ลว้ ” จงจ่ิงหา้ วเอากญุ แจรถยนื่ ใหเ้ ธอ “มีเร่ืองอะไรกโ็ ทรหาฉนั ” หลินซินเหยยี นยมิ้ แลว้ พดู วา่ ได้ เธอเอาโทรศพั ทแ์ ลว้ เดินออกไปพร้อมกบั จวงจ่ือจิ่น หลงั จากท่ีข้ึนรถ จวงจ่ือฉินมองลูกสาวไว้“แมไ่ มอ่ ยากโรงพยาบาล” มือที่กาํ ลงั คาดเขม็ ขดั ของหลินซินเหยยี นชะงดั แลว้ พดู อยา่ งหา้ มปฏิเสธวา่ “ไม่ได้ ตอ้ งไป หนูดู สีหนา้ ของแมแ่ ลว้ ผิดปกติ ไมไ่ ปหนูไม่วางใจ ถา้ ไม่มีโรคอะไรยงิ่ ดี ถา้ มี ก็ตอ้ งตรวจสอบให้ ทนั เวลา จะไดไ้ มท่ าํ ใหก้ ารรักษาล่าชา้ จวงจื่อจิ่นโอบไหล่ของหลินซินเหยยี นแลว้ พดู วา่ “แมม่ ีความสุขมากท่ีมีลกู สาวอยา่ งลูก” หลินซินเหยยี นหนั หนา้ ไมใ่ หจ้ วงจื่อจ่ินเห็นขอบตาท่ีเปี ยกของเธอ เธอกดป่ ุมสตาร์ท ขบั รถออกไป “ดงั น้นั แม่จะตอ้ งมีร่างกายท่ีดี แบบน้ีถึงจะมีเวลาอยกู่ บั หนูไดน้ านๆ” จวงจื่อจิ่นไมไ่ ดพ้ ดู อะไรตอ่ หลินซินเหยยี นขบั รถไปถึงโรงพยาบาล พอเธอจอดรถกม็ ีคนเดินมาทางน้ี ตอนที่ 390 ผลการตรวจสอบทไี่ ม่มอี นั ตราย “คุณผหู้ ญิง” กวนจิ้นเปิ ดประตใู หห้ ลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นมองเขาแลว้ ถามอยา่ งประหลาดใจ “นายมาอยทู่ ่ีน่ีไดย้ งั ไง？”

“ประธานจงใหผ้ มมาครับ” กวนจิ้นพดู จงจ่ิงหา้ วใหก้ วนจิ้นมาหาคนก่อน เตรียมผเู้ ช่ียวชาญใหจ้ วงจ่ือจิ่นในการตรวจ และไม่ตอ้ งต่อ คิวรอดว้ ย “พวกคุณมากบั ผมเถอะ ผมเตรียมไวห้ มดแลว้ ครับ” กวนจิ้นเดินนาํ ทางไปขา้ งหนา้ หลินซินเหยยี นพยงุ จวงจื่อจ่ินแลว้ เดินตามเขาเขา้ ไปในโรงพยาบาล พวกเขาไมไ่ ดต้ อ่ คิวรอท่ีช้นั ลา่ ง แตข่ ้ึนไปหาหมอโดยตรง เวลาน้ีหนา้ หอ้ งมีคนเยอะมาก กวนจิ้นเขา้ ไปพดู คุยกบั หมอไม่กี่ คาํ ก็ใหจ้ วงจ่ือจ่ินแทรกแถวเขา้ ไปก่อนแลว้ เวลาอยขู่ า้ งนอกของจวงจ่ือจิ่นมีจาํ กดั เพราะฉะน้นั กเ็ ลยตอ้ งรีบเตรียมการตรวจสอบ กวนจิ้นไดไ้ ปเจอคณบดีแลว้ ไดท้ าํ เร่ืองทุกอยา่ งเรียบร้อยแลว้ ขอแคบ่ อกหมอก็พอ จวงจื่อจิ่นใหค้ วามร่วมมือเป็ นอยา่ งมาก แต่มีขอ้ แมห้ น่ึงอยา่ งคือ จะอยใู่ นหอ้ งตรวจคนเดียว ขนาดหลินซินเหยยี นเองก็ไม่ใหอ้ ยขู่ า้ งใน “แม่ ทาํ ไมหนูจะอยขู่ า้ งในไมไ่ ด？้ ” หลินซินเหยยี นไม่เขา้ ใจ “แม่มีอะไรกาํ ลงั ปิ ดบงั หนูอยใู่ ช่ ไหม？” “แม่จะมีอะไรท่ีปิ ดบงั ลูกไดล้ ่ะ？” จวงจ่ือจิ่นมองลกู อยา่ งเฉยเมย ไมเ่ ผยอารมณ์อะไรออกมา เลย “คนอ่ืนไมร่ ู้สถานะของฉนั ตอนน้ี เธอไม่รู้หรอ？ฉนั แค่ไม่อยากใหม้ ีคนอยตู่ อ่ หนา้ ฉนั ไม่อยา่ งน้นั ฉนั ไม่สามารถบอกอาการของตวั เองใหห้ มอไดล้ ะเอียด ฉนั มาโรงพยาบาลกบั เธอ แลว้ ฉนั จะปิ ดบงั อะไรไดอ้ ีก？” “หนูไมไ่ ดห้ มายความวา่ อยา่ งน้นั ” หลินซินเหยยี นอยากอธิบาย “ในเม่ือไม่ใช่ ลูกก็รอแมอ่ ยขู่ า้ งนอก” จวงจ่ือจิ่นพดู จางๆ ไมม่ ีวแ่ี ววของความโกรธเลย แตก่ ลบั เป็ นสีหนา้ ท่ีไม่ธรรมชาติ

หลินซินเหยยี นเองกไ็ ม่ไดห้ า้ มต่อ พดู วา่ หนูรอแม่อยขู่ า้ งนอกนะ เสร็จแลว้ ก็เดินออกมา จวงจ่ือจิ่นตอนน้ีเป็ นคนท่ีมีโทษ หลินซินเหยยี นคิดวา่ เธอมีภาระในใจ กเ็ ลยยอมออกมา ประตูหอ้ งคลีนิกปิ ดลง จวงจ่ือจิ่นนงั่ ลงไปบนเกา้ อ้ี เธอมองหนา้ หมอไว้“ขอโทษนะคะที่ รบกวนเวลา” หมอบอกคาํ เดียววา่ น่ีเป็ นหนา้ ท่ีของพวกเรา “ร่างกายของฉนั ฉนั รู้” จวงจ่ือจิ่นยอมมา แค่อยากจะใหห้ ลินซินเหยยี นวางใจ “ฉนั มีพ่ีชายคนหน่ึง เสียชีวติ เพราะมะเร็ง” หมอจดคาํ พดู ของจวงจ่ือจิ่นไวบ้ นประวตั ิคนไข้ แลว้ ถามวา่ “พอ่ แม่คุณละ่ ？” “พอ่ ฉนั มี” เพราะอยา่ งน้นั เธอรู้ ตอนท่ีร่างกายตวั เองเกิดปัญหา เธอกเ็ ดาไดแ้ ลว้ หมอเงยหนา้ มองเธอ “ก็หมายความวา่ คุณสงสยั วา่ ตวั เองก็มี？” จวงจื่อจิ่นพยกั หนา้ “คนเมื่อก้ีเป็ นลกู สาวของฉนั ฉนั ไม่อยากใหเ้ ธอรู้ ไม่วา่ ผลจะเป็ นยงั ไง หมอออกผลการตรวจท่ี ไม่มีอนั ตรายของฉนั ใหเ้ ธอชุดหน่ึงไดไ้ หม” หมอไม่กลา้ ตดั สินใจ ก็เลยรับปากไวก้ ่อน “ได”้ “ถา้ อยา่ งน้นั ฉนั เปิ ดผลการตรวจใหค้ ุณ” หมอกม้ หนา้ ลงและเขียนรายละเอียดการตรวจต่างๆ ลงไปบนรายการที่จะตรวจสอบ “ฉนั มาตรวจตอนน้ี ผลจะออกเมื่อไหร่？” จวงจื่อจิ่นถาม

หมอคิดไปสกั พกั เพราะวา่ เธอสงสยั วา่ ตวั เองจะเป็ นมะเร็ง เพราะฉะน้นั ที่จะตรวจก็เยอะ ผล บางอนั ก็จะออกมาชา้ แตค่ าํ นึงถึงความสมั พนั ธ์ของเบ้ืองบน น่าจะเร่งใหเ้ ธอได้ เพราะฉะน้นั อยา่ งนอ้ ยก็ “อยา่ งนอ้ ยก็ตอ้ ง 1 อาทิตย”์ “ไม่วา่ ผลเป็ นยงั ไง กร็ บกวนคุณช่วยออกผลตรวจที่ฉนั ไมเ่ ป็ นอะไรใหล้ ูกสาวฉนั ดว้ ยนะ” จวงจ่ือจิ่นพดู อีกรอบ กลวั วา่ หมอจะลืม หมอพยกั หนา้ อีกคร้ัง เอารายการตรวจยน่ื ใหเ้ ธอ “ไปทาํ การตรวจเถอะ” จวงจ่ือจิ่นรับมาแลว้ พยกั หนา้ “ขอบคุณนะ” เธอเปิ ดประตูลงเดินออกมา หลินซินเหยยี นรอเธออยทู่ ี่หนา้ ประตู เห็นจวงจ่ือจ่ินออกมา เธอรีบเดินเขา้ ไปหา จวงจื่อจิ่นยมิ้ อยา่ งสบาย “หมอก็บอกแลว้ วา่ ไมเ่ ป็ นอะไรมาก ไปทาํ การตรวจกเ็ สร็จแลว้ ไป เถอะ ลูกไปกบั แม”่ กวนจิ้นตามไปดว้ ย เพราะจดั เตรียมไวห้ มดแลว้ ตรวจกไ็ ดต้ รวจก่อน ไปเจาะเลือดก่อน เอกซเรย…์ ……… หลงั จากทาํ การตรวจสอบลงมากใ็ ชเ้ วลาไป 2 ชว่ั โมงกวา่ หลงั จากตรวจเสร็จ รอเอาผลกพ็ อแลว้ “พวกคุณกลบั ไปก่อนเลยครับ ผลตรวจเด๋ียวผมเอาให”้ กวนจิ้นพดู หลินซินเหยยี นคิด ที่นี่กวนจิ้นคุน้ เคย้ ใหเ้ ขาเอาผลตรวจก็เหมือนกนั “อยา่ งน้นั ก็ได้ พวกเรากลบั ไปก่อน” หลินซินเหยยี นพาจวงจื่อจ่ินกลบั ไป

ตอนท่ีกวนจิ้นเตรียมจะไปเอาผลตรวจท่ีออกมาวนั น้ี หมอท่านน้นั ที่ตรวจใหจ้ วงจื่อจิ่นไดไ้ ปหา กวนจิ้น เรื่องน้ีเธอไม่กลา้ ปิ ดบงั “เรื่องของผปู้ ่ วยเมื่อก้ี ฉนั อยากจะพดู กบั นายหน่อย” กวนจิ้นยนื น่ิงแลว้ พดู “เชิญพดู ” “ผปู้ ่ วยท่านน้นั สงสยั วา่ ตวั เองเป็ นมะเร็ง เพราะวา่ พอ่ กบั พีช่ ายของเธอก็มีประวตั ิโรคน้ี และ พ่ีชายของเธอก็เสียชีวติ ไปเพราะโรคน้ี โอกาสที่เธอจะเป็ นก็สูงมากดว้ ย” หมอพดู “แบบน้ีสามารถมนั่ ใจวา่ เป็ นพนั ธุกรรมไดไ้ หม？” กวนจิ้นถามอยา่ งจริงจงั หมอตอบอยา่ งเคร่งขรึม “ถา้ เธอเป็ น ถา้ อยา่ งน้นั โอกาสที่จะเป็ นกรรมพนั ธุ์ก็จะสูง” กวนจิ้นบอกรู้แลว้ ตอนน้ีเขาเขา้ ใจแลว้ วา่ ทาํ ไมจวงจื่อจ่ินถึงไดใ้ หห้ ลินซินเหยยี นออกไป “แลว้ ก็ เมื่อก้ีเธอไดใ้ หฉ้ นั ปิ ดบงั ลกู สาวของเธอ…….” “ผมรู้แลว้ ผมจดั การเอง” กวนจิ้นพดู “อยา่ งน้นั ก็ดี” หมอหนั หลงั “ฉนั ยงั มีคนป่ วยอีกเยอะ ฉนั ไปก่อนละ” “ขอบคุณครับ” กวนจิ้นพดู หมอสะบดั มือ แลว้ เอามือท้งั สองขา้ งใส่เขา้ ไปในกระเป๋ าเส้ือคลุมสีขาว เดินไปทางหอ้ งผปู้ ่ วย นอก กวนจิ้งเดินไปตรงทางบนั ได ตรงน้ีไมค่ อ่ ยมีคน เงียบดว้ ย เขาโทรไปใหจ้ งจิ่งหา้ ว

ไมว่ า่ ผลจะเป็ นยงั ไง เขากต็ อ้ งแจง้ ใหจ้ งจิ่งหา้ วรู้ จงจ่ิงหา้ วนง่ั เงยหนา้ อยบู่ นโซฟา หลินลุย่ ซีนง่ั หนั หนา้ เขา้ หาเขาในออ้ มกอด มือเลก็ ท้งั สองขา้ ง คลอ้ งคอของเขาไว้ พดู คุยกบั เขา “แด๊ดด้ี ต่อไปยายกลบั มา จะมาอยทู่ อาศยั อยทู่ ี่นี่กไ็ ดใ้ ช่ไหม?” เด็กสาวนอ้ ยเอียงหวั หนา้ ตาจริงจงั มาก จงจ่ิงหา้ วบีบจมูกเลก็ ๆ ของเธอ “ฟังที่ลูกพดู หมดเลย” “ถา้ อยา่ งน้นั ใหย้ ายมาอยกู่ บั หนู อยา่ งน้ีหนูก็สามารถอยกู่ บั ทุกคนร่วมกนั ได้ หนูก็เป็ นเดก็ ที่มี ความสุขท่ีสุดในโลกแลว้ ” ทนั ใดน้นั เอง โทรศพั ทข์ องจงจิ่งหา้ วก็ดงั ข้ึน มือหน่ึงของเขาอุม้ ลกู สาวไว้ อีกมือหน่ึงเอาโทรศพั ทอ์ อกมา บนน้นั แสดงเป็ นชื่อของกวนจิ้น เขากดป่ ุมรับสายแลว้ เอาโทรศพั ทแ์ นบหู “คุณผหู้ ญิงไดพ้ าจวงจื่อจิ่นไปแลว้ ครับ” พอโทรติด กวนจิ้นก็พดู จงจ่ิงหา้ วอ้ืมเบาๆ ทีหน่ึง “จวงจ่ือจิ่น……..” กวนจิ้งไม่รู้วา่ จะพดู ยงั ไง จดั เรียงคาํ พดู แลว้ พดู วา่ “ตระกลู ของเธอมี กรรมพนั ธุก์ ่อมะเร็ง ถา้ เธอกเ็ ป็ นมะเร็ง ติดต่อทางตระกลู ไดม้ ากกวา่ คุณผหู้ ญิงเธอ…..” แตว่ า่ ถา้ เป็ นกรรมพนั ธุ์จริงๆ หลินซินเหยยี น ลกู ท่ีหลินซินเหยยี นคลอด………. อยๆู่ จงจิ่งหา้ วกจ็ บั โทรศพั ทแ์ น่น หางตาของเขาลากยาว สาํ หรับขอ้ ความน้ี เป็ นสิ่งที่อยู่ นอกเหนือคาดการณ์ เสียงของเขาต่าํ มาก “ฉนั รู้แลว้ ”

ตอนน้ียงั ไม่ใช่ผลที่เลวร้ายที่สุด ถา้ จวงจ่ือจิ่นไม่เป็ น ก็เป็ นไปไดว้ า่ ไมใ่ ช่กรรมพนั ธุ์ ทุกอยา่ งรอใหผ้ ลออกมาแลว้ คอ่ ยวา่ กนั ตดั สาย จงจิ่งหา้ วเอาโทรศพั ทท์ ิ้งไปไวข้ า้ งๆ ใชน้ ิ้วช้ีเกี่ยวคางของลกู สาว ต้งั ใจมองหนา้ ตาของ เธอ เธอมีดวงตาที่ใส่สะอาด เหมือนดงั่ ดาวบนทอ้ งฟ้ า ใบหนา้ ท่ีขาวใส เหมือนดงั่ ตกุ๊ ตาพอร์ ชเลน หนา้ ตาน่ารักน่าเอน็ ดู เขาหอมหนา้ ผากของลกู สาวแลว้ ดึงเธอเขา้ ออ้ มกอด เธอเป็ นดงั่ นางฟ้ า พระเจา้ ไม่มีทางโหดร้ายที่จะพรากความแขง็ แรงไปจากพวกเขา “แดด๊ ด้ี……” ตอนท่ี 391 ดม่ื กบั ฉันสักแก้ว เดก็ สาวเขา้ ไปอยใู่ นออ้ มแขนของเขา เรียกพอ่ อยา่ งออดออ้ น จงจ่ิงหา้ วทาํ อะไรไม่ไดพ้ ร้อมท้งั ยงั เอน็ ดูท่าทางออดออ้ นของเธอ หลินซีเฉินยนื อยหู่ นา้ ประตู มองพอ่ และนอ้ งสาวตวั เอง ลงั เลเลก็ นอ้ ย สุดทา้ ยก็ไมพ่ ดู อะไร หมนุ ตวั เขา้ หอ้ งไป ฐานลบั หลายพนั ชิ้นของเขาต่อเสร็จแลว้ เขาใชเ้ วลาเพียงหน่ึงวนั กวา่ ๆ เดิมทีอยากเรียกพวกเขา มาดู สุดทา้ ยกไ็ ม่ไดเ้ รียก “พ่ีชาย ฐานลบั ของพ่ตี อ่ เสร็จแลว้ หรือยงั คะ” หลินล่ยุ ซีมองเห็นท่าทางผดิ หวงั ของพีช่ าย เธอจึง ตะโกนเรียก หลินซีเฉินครางในลาํ คอตอบกลบั ดว้ ยความรู้สึกเศร้าใจ

“หนูกบั คุณพอ่ ดูไดไ้ หมคะ” ร่างของหลินซีเฉินชะงกั ไปเลก็ นอ้ ย ร่างเลก็ ยดื ตวั ตรง “ไดอ้ ยแู่ ลว้ ” หลินล่ยุ ซีลากจงจ่ิงหา้ วมาดว้ ย ‘ฐานลบั ’ ที่ต่อเสร็จแลว้ กินพ้นื ท่ีวา่ งในหอ้ งไปมากทีเดียว รายละเอียดเลก็ ๆ นอ้ ยๆ ลว้ นทาํ ออกมาจากความต้งั ใจ “วา้ ว” ดวงตาของเดก็ สาวเบิกกวา้ ง เธอไม่คิดเลยวา่ เม่ือตอ่ เสร็จแลว้ มนั จะออกอศั จรรยข์ นาดน้ี ชิ้นส่วนเลก็ ๆ นอ้ ยๆ สามารถต่อออกมาไดง้ ดงามราวกบั ภาพในโทรทศั น์ อดไมไ่ ดท้ ี่จะส่งเสียงดว้ ยความตกใจ เม่ือเห็นนอ้ งสาวดูตื่นตาต่ืนใจขนาดน้ี หลินซีเฉินก็เชิดหนา้ ข้ึนดว้ ยความภมู ิใจ เขารู้สึกภูมิใจใน ผลงานของตวั เอง “พี่ชายยอดเยย่ี มมาก” หลินลุย่ ซีกอดหลินซีเฉินเอาไวแ้ ละจุ๊บเขาไปหน่ึงที “พ่ีชาย ทาํ ไมพ่ถี ึงได้ เก่งขนาดน้ีนะ” เห็นแววตานบั ถือจากนอ้ งสาว หลินซีเฉินกพ็ ดู ออกมาดว้ ยรอยยมิ้ “ความจริงมนั ง่ายมากเลย เด๋ียวคร้ังน้ีพี่จะสอนเธอเอง” “ขอบคุณคะ่ พีช่ าย” หลินลยุ่ ซียมิ้ จนตาหยี หนั กลบั ไปดูฐานลบั อีกคร้ัง ยน่ื มีออกไปจบั ตรงน้ี มองดูตรงน้นั รู้สึกวา่ พี่ชายเธอเก่งมากๆ สามารถต่อชิ้นส่วนมากมายพวกน้ีไดร้ วดเร็วและแม่นยาํ จงจ่ิงหา้ วยนื อยตู่ รงหนา้ ฐานลบั มือขา้ งหน่ึงลว้ งกระเป๋ า มีอีกขา้ งยกข้ึนมาลบู ฐานลบั ของลกู ชาย ชิ้นส่วนจาํ นวนเท่าน้ีถา้ เป็ นผใู้ หญอ่ ยา่ งเร็วก็ตอ้ งใชเ้ วลาประมาณสองวนั ความเร็วของลกู ชายน่าตกใจมากเลยทีเดียว

เขามองใบหนา้ ของลูกชาย มุมปากยกข้ึนมาโดยไม่รู้ตวั ความภูมิใจที่ถูกส่งออกมาจากหวั ใจ ลกู ชายของเขาฉลาดขนาดน้ี ไม่ใหภ้ ูมิใจไดอ้ ยา่ งไรกนั อีกดา้ น หลินซินเหยยี นส่งจวงจื่อจ่ินกลบั ไป ถา้ ป่ วยจริงๆ ถึงตอนน้นั ก็สามารถออกมารักษาตวั ได้ แต่ไมส่ ามารถยนื ยนั ไดว้ า่ เม่ือก่อนอยดู่ า้ นนอกไดห้ รือไม่ และออกมานานเกินไปคงไมเ่ ป็ น ผลดีต่อเสิ่นเผยซวน ยงั ไงคนกเ็ ขาพาออกมา “แม่คะ ตอ่ ไปหนูจะมาเยย่ี มบ่อยๆ นะคะ” หลินซินเหยยี นเสียงแหบแหง้ เธอนึกวา่ ตวั เองจะเขม้ แขง็ มากพอ คงไม่แสดงความรู้สึกออกมาต่อหนา้ จวงจ่ือจิ่น แตเ่ ธอคิดผิด แลว้ ความรู้สึกบางอยา่ งกไ็ มส่ ามารถซ่อนมนั เอาไวไ้ ด้ เหมือนในตอนน้ี มองเห็นแมเ่ ดินเขา้ หอ้ งขงั ไป หวั ใจของเธอหนกั อ้ึง ซ่อนความโศกเศร้าที่อยใู่ นใจเอาไวไ้ มม่ ิด จวงจื่อจิ่นลบู ผมของลกู สาว น้าํ เสียงออ่ นโยนบอก “เห็นวา่ ลูกมีความสุข แมก่ ด็ ีใจแลว้ ไมต่ อ้ ง เศร้าเพราะแม่ ทางท่ีแมเ่ ลือก แน่นอนวา่ คิดถึงผลที่ตามมาอยแู่ ลว้ แมร่ ู้วา่ ทาํ แบบน้ีมนั คงจะดู เห็นแก่ตวั เพราะแมไ่ มไ่ ดค้ ิดถึงความรู้สึกของลกู ใหอ้ ภยั กบั ความเห็นแก่ตวั ของแม่ดว้ ย ให้ อภยั ที่แม่ทาํ ใหล้ กู ตอ้ งเสียใจ” หลินซินเหยยี นเบนหนา้ หนีไม่กลา้ มองเธอ เธอกลวั วา่ น้าํ ตาของเธอจะไหลออกมา “เหยยี นเหยยี น รับปากแมส่ กั เรื่องจะไดไ้ หม” หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ เชด็ น้าํ ตาออกจากหางตา เงยหนา้ ข้ึนมา “ค่ะ”

“อยกู่ บั จงจ่ิงหา้ วอยา่ งมีความสุข เล้ียงเดก็ ๆ ท้งั สองใหเ้ ติบใหญ่ แมเ่ ห็นแลว้ วา่ เขาดีกบั ลูกมาก แม่กว็ างใจแลว้ ” หลินซินเหยยี นสูดน้าํ มูก “ค่ะ” ใช่ จงจ่ิงหา้ วดีกบั เธอมาก ชีวติ ในตอนน้ี เป็ นชีวติ ที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยคาดคิด เธอไม่เคยคิดเลยวา่ เธอจะใจเตน้ แรงกบั ผชู้ ายคนไหนไดข้ นาดน้ี ความต่ืนตาต่ืนใจของชีวติ อยทู่ ี่ คุณไมร่ ู้หรอกวา่ อนาคตจะมีคนแบบไหนที่รอคุณอยู่ “ถา้ คุณอยากมา โทรหาผมไดต้ ลอด” เสิ่นเผยซวนบอก ประเทศมีกฎของประเทศ บา้ นมีกฎของบา้ น เธอจะฝ่ าฝื นเพราะเห็นแก่ตวั ไม่ได้ สิ่งท่ีเขาทาํ ไดค้ ือการดูแลจวงจื่อจิ่นใหด้ ี และความสะดวกของหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นเขา้ ใจ จวงจ่ือจิ่นใหห้ ลินซินเหยยี นกลบั ไป “วางใจเถอะ แม่อยทู่ ี่นี่สบายดี ถา้ ใหอ้ อกไปบางทีแม่ อาจจะรู้สึกไม่ดี” หลินซินเหยยี นไม่ขยบั ยนื มองเธอโดนพาตวั ไป ร่างของจวงจ่ือจ่ินคอ่ ยๆ กลบั ไปจากทางเดิน พระอาทิตยก์ าํ ลงั จะตก แสงที่สาดส่องเขา้ มาทาํ ให้ มองเห็นร่างบางของเธอ หลินซินเหยยี นยนื มองเธออยแู่ บบน้นั คอ่ ยๆ ลบั ไปจากสายตาของตวั เอง ราวกบั การหายไปคร้ังน้ี กจ็ ะไม่มีโอกาสไดพ้ บกนั อีก หลินซินเหยยี นมองเธอและตะโกน “แมค่ ะ”

จวงจื่อจิ่นหนั กลบั มา ยมิ้ ใหเ้ ธอ หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก “ดูแลตวั เองดีๆ นะคะ หนูจะมาหาบ่อยๆ” จวงจื่อจิ่นบอก “ได”้ เสิ่นเผยซวนพาจวงจ่ือจิ่นเขา้ ไปดา้ นใน ถือโอกาสมอบหมายคนใหด้ ูแลเธอ มีคนของเขาเอง คอยดูแลจวงจื่อจ่ินค่อยสะดวกหน่อย เม่ือจดั การเรียบร้อยเขาก็เดินออกมา หลินซินเหยยี นยงั ยนื อยหู่ อ้ งโถง เธอพิงผนงั กม้ หนา้ ลง อารมณ์เหมือนจะไม่ดีเท่าท่ีควร เส่ินเผยซวนเดินเขา้ มา เขาไม่รู้วา่ ควรปลอบอยา่ งไรดี เอ่ยถามเสียงเบา “คุณโอเคไหม” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ “วา่ งไหม ดื่มเป็ นเพ่อื นฉนั สกั แกว้ หน่อยไดไ้ หม” เสิ่นเผยซวนคิดอยชู่ ว่ั ครู่ บอก “ครับ” หวั ใจเธอนนั่ เจบ็ ปวด เมาแลว้ นอนหลบั สกั หน่อยกค็ งดี เพื่อไมใ่ หต้ วั เองตอ้ งคิดมาก เสิ่นเผยซวนบอก “เด๋ียวผมขบั รถ” หลินซินเหยยี นส่งกญุ แจรถใหเ้ ขา ท้งั สองออกไปพร้อมกนั เสิ่นเผยซวนเปิ ดประตรู ถใหห้ ลินซินเหยยี น เมื่อหลินซินเหยยี นข้ึนรถไปแลว้ เขาจึงเดินออ้ ม กลบั มาข้ึนรถและขบั ออกไป “เราจะไปที่ไหนครับ” เสิ่นเผยซวนถาม หลินซินเหยยี นพิงผนงั ไม่มีอารมณ์ เธอปิ ดเปลือกตาลง “คุณเลือกเลยคะ่ ขอแค่สงบหน่อยก็ พอ”

“ครับ” เสิ่นเผยซวนนึกถึงสถานที่เงียบๆ ท่ีหน่ึง เขาขบั รถไปอยา่ งนุ่มนวล ผา่ นไปสิบกวา่ นาที รถกห็ ยดุ ลงที่หนา้ โรงแรมแห่งหน่ึง เสิ่นเผยซวนมาท่ีน่ีอยบู่ ่อยๆ ดงั น้นั เขาค่อนขา้ งคุน้ เคย และเป็ นที่เงียบๆ ตรงกบั คาํ ขอของหลิน ซินเหยยี น เสิ่นเผยซวนมีเหลา้ ท่ีน่ี เขาพาหลินซินเหยยี นเขา้ ไป ใหค้ นเอาเหลา้ ท่ีเขาเกบ็ เอาไวอ้ อกมา เม่ือจดั การเรียบร้อย เขาจึงบอกเธอวา่ ขอไปเขา้ หอ้ งน้าํ ก่อน จากน้นั เดินออกมาถึงหนา้ ประตเู ขา จึงหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา ลงั เลวา่ จะโทรบอกจงจ่ิงหา้ วดีไหม อารมณ์หลินซินเหยยี นไม่ดี เขาตอ้ งบอกเขาหรือเปลา่ ใหเ้ ขามาท่ีนี่ หลงั จากที่บอกจงจิ่งหา้ วแลว้ หลินซินเหยยี นจะไมพ่ อใจหรือเปลา่ เขาไตร่ตรอง หลงั จากท่ีขบคิดอยสู่ กั พกั เขาตดั สินใจวา่ อยา่ งไรเขาก็ตอ้ งโทรบอกจงจ่ิงหา้ วสกั หน่อย ไมง่ ้นั เดี๋ยวอีกหน่อย…เธอดื่มเยอะ เขาไมร่ ู้ควรอธิบายใหจ้ งจ่ิงหา้ วฟังอยา่ งไร เขาเล่ือนหนา้ จอคน้ หาชื่อของจงจิ่งหา้ ว กาํ ลงั จะกดโทรออกกลบั ไดย้ นิ เสียงมีคนเรียกเขา “เผยซวนเหรอ” เสิ่นเผยซวนเงยหนา้ ข้ึนมา เห็นซูจา้ นกาํ ลงั เดินตรงเขา้ มาหา “ท่ีแทก้ เ็ ป็ นนายน่ีเอง ฉนั นึกวา่ ตาฝาดไป ทาํ ไมนายถึงมีเวลาวา่ งมาดื่มเหลา้ ไดล้ ะ่ ” ในมือของซู จา้ นถือกระเป๋ าเอกสารมาดว้ ย ก่อนหนา้ น้ีนานแลว้ ท่ีเขาไมร่ ับวา่ ความ หลงั จากที่ฉนั ยาไปแลว้ เขาถึงรับวา่ ความอีกคร้ัง นอกจากอยบู่ ริษทั กค็ ืออยบู่ า้ นดูแลคุณยา่ เม่ือไหร่ที่คิดถึงฉินยากจ็ ะ ออกมาดื่มสกั แกว้

บงั เอิญวนั น้ีเขาอยากมาดื่มสกั หน่อย เขาเขา้ มากอดคอเสิ่นเผยซวน “ไป ดื่มดว้ ยกนั หน่อย” เสิ่นเผยซวนมองเขา “เกรงวา่ แคเ่ ราสองคนคงไมไ่ ด”้ ซูจา้ นเบิกตาโต “ยงั มีใครอีก” ตอนท่ี 392 ลงโทษตวั เองสามแก้ว เสิ่นเผยซวนต้งั ปริศนาใหเ้ ขา “นายลองทายดูสิ” ซูจา้ นจอ้ งมองเสิ่นเผยซวนแลว้ หร่ีตายบอกถามยมิ้ ๆ “หรือวา่ นายมีแฟนแลว้ วนั นา้ กบั แฟน เหรอ” ใบหนา้ ของเส่ินเผยซวนทะมึนข้ึนทนั ที ถา้ การลอ้ คร้ังน้ีถา้ อีกฝ่ ายเป็ นคนอ่ืน เขาคงจะไมโ่ กรธ แตด่ า้ นในน้นั คือหลินซินเหยยี น จะมาลอ้ เลน่ ง่ายๆ แบบน้ีไม่ได้ ซูจา้ นกะพริบตา “ลอ้ เล่นไม่ได้ ง้นั ฉนั ไม่เลน่ กไ็ ด้ ทาํ ไมถึงโกรธล่ะ” เสิ่นเผยซวนเหลือบมองเขาเลก็ นอ้ ย “ดา้ นในคือพ่ีสะใภ”้ สีหนา้ ของซูจา้ นเปลี่ยนไปทนั ที ทุกคร้ังท่ีเจอหรือไดย้ นิ ช่ือหลินซินเหยยี น เขาก็อดไมไ่ ดท้ ่ีจะ นึกถึงฉินยาข้ึนมา เขากม้ หนา้ มองพ้นื “ง้นั ฉนั ไปก่อนนะ” ต้งั แตฉ่ นั ยา้ ยไป เขากย็ งุ่ อยแู่ ตก่ บั งาน มีเวลาก็กลบั ไปอยเู่ ป็ นเพอ่ื นคุณยา่ บา้ ง วนั น้นั เจอหลินซิน เหยยี นที่สนามบิน หลงั จากน้นั ก็ไม่เจออีกเลย

เพราะหลินซินเหยยี นและฉินยาสนิทกนั เม่ือมองเห็นหลินซินเหยยี นเขาก็นึกถึงฉินยาข้ึนมา เสิ่นเผยซวนมองซูจา้ น “ไมใ่ ช่เขา้ ใจแลว้ เหรอ” ทาํ ไมท่าทางยงั โทษหลินซินเหยยี นอยลู่ ่ะ “เปล่า ฉนั …” “เอาละ่ ๆ ทุกคนทาํ เพือ่ นาย ไป เขา้ ไปกบั ฉนั ทกั ทายพ่สี ะใภห้ น่อย” เสิ่นเผยซวนคลอ้ งคอซูจา้ น ลากเขา้ ไปดา้ นใน ถูกซูจา้ นขดั แบบน้ี เขาจึงลืมเร่ืองโทรหาจงจ่ิงหา้ ว ในหอ้ งวไี อพมี ีหลินซินเหยยี นอยคู่ นเดียว นง่ั ขดตวั อยบู่ นโซฟา ในมือมีเครื่องด่ืมอยู่ ปากเลก็ จิบไปเร่ือยๆ ชายหนุ่มสองคนมองตากนั ไมไ่ ดม้ องไปที่ร่างของเธอ พวกเขานงั่ ลงขา้ งๆ “พี่สะใภ”้ ซูจา้ นเอ่ยทกั ทายก่อน หลินซินเหยยี นเชยตาข้ึนมา จึงมองเห็นท้งั สองคน “เผยซวนเรียกคุณมาเหรอ” ซูจา้ นนงั่ ลงท่ีอีกฝั่งของโซฟา “ไม่ใช่ครับ เจอกนั ตรงหนา้ ประต”ู หลินซินเหยยี นส่งเสียงตอบรับ ไมไ่ ดถ้ ามต่อวา่ ทาํ ไมพวกเขาถึงไปเจอกนั ตรงหนา้ ประตูได้ เสิ่นเผยซวนบอกวา่ ตวั เองจะไปเขา้ หอ้ งน้าํ ตามหลกั การแลว้ ไมม่ ีทางท่ีจะไปเจอกนั หนา้ ประตู ไดเ้ ลย แตต่ อนน้ีหลินซินเหยยี นมีเร่ืองใหต้ อ้ งคิดอยใู่ นใจ ดงั น้นั จึงไม่ทนั สงั เกตวา่ มีอะไรแปลก ไป เสิ่นเผยซวนมองซูจา้ นเลก็ นอ้ ย ไม่ไดพ้ ดู อะไรอีก

ซูจา้ นเองกม็ ีเร่ืองในใจ ต้งั แต่ฉินยาไปแลว้ เขาตอ้ งใชช้ ีวติ อยกู่ บั ความเสียใจ เพราะความไมท่ นั การของเขาส่งผลร้ายตอ่ ฉินยา ทาํ ให้ สูญเสียลูกไป เขาเทเหลา้ ใหห้ ลินซินเหยยี น น้าํ ไหลกระทบขอบแกว้ ฟังแลว้ เหมือนเสียงแผว่ เบาของคน หลินซินเหยยี นมองดูแกว้ ท่ีถกู รินจนเตม็ ทวา่ กลบั ไมไ่ ดย้ กข้ึนมา แตก่ ลบั บอก “ตอนน้ีฉินยา สบายดี ไม่ตอ้ งกงั วล” ซูจา้ นกม้ หนา้ น้าํ เสียงแหบแหง้ “รู้วา่ เธอสบายดี ผมกว็ างใจ” หลินซินเหยยี นไมไ่ ดพ้ ดู อะไรมาก เร่ืองมนั ผา่ นไปแลว้ เขาควรโตเป็ นผใู้ หญ่ไดแ้ ลว้ “ผมดื่มใหค้ ุณหน่ึงแกว้ ครับ” สองมือของซูจา้ นยกเหลา้ ข้ึนมา ยกไปทางหลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นยกแกว้ ข้ึนมา ชนแกว้ กบั เขา เสียงใสของแกว้ กระทบกนั ดงั ข้ึน ทาํ ลายความเงียบ ในหอ้ ง ซูจา้ นด่ืมจนหมด หลินซินเหยยี นดื่มไปเพียงคร่ึงแกว้ ลาํ คอรู้สึกแสบร้อนเพราะฤทธ์ิของแอลกอฮอล์ ฝื นดื่มมนั จนหมด หลอดอาหารร้อนผา่ ว เธอขมวดหวั คิว้ ซูจา้ นพ่งึ สงั เกตไดว้ า่ เหมือนหลินซินเหยยี นจะอารมณ์ไมด่ ี เขามองหลินซินเหยยี นแลว้ ถามอยา่ งระมดั ระวงั “พสี่ ะใภอ้ ารมณ์ไม่ดีเหรอครับ”

เธอยกปลายคางข้ึน มองไปยงั แสงเทียน ใช่ เธออารมณ์ไม่ดี มองเห็นจวงจ่ือจิ่นเดินเขา้ ไปดว้ ย ตาตวั เอง มองเห็นร่างที่ซูบผอม เธอรู้สึกปวดใจ ในฐานะลูกสาว เธอมองขา้ มจวงจ่ือจิ่นมานานเกินไป หลงั จากมีลกู ท้งั สองคนแลว้ เธอจบั จอ้ ง อยแู่ ต่กบั ลูกและงาน เธอใส่ใจจวงจื่อจ่ินนอ้ ยมาก คิดมาตลอดวา่ เธอยงั สาว คิดมาตลอดวา่ อาการป่ วยของเธอหายแลว้ เธอปลอ่ ยวางความกงั วลใน ใจ เธอผิดไปแลว้ สติของจวงจ่ือจ่ินน้นั หายแลว้ แตบ่ าดแผลท่ีหลินกว๋ั อนั ทิ้งไวใ้ นใจของเธอน้นั ยงั คงอยู่ หากใส่ใจเธอใหม้ ากกวา่ น้ีอีกสกั นิด สมั ผสั ไดว้ า่ ในใจเธอยงั คงยดึ ติดอยกู่ บั เรื่องราวในอดีต ช่วยหาทางออกให้ เธอคงไม่เลือกทางเดินเสน้ น้ี ดงั น้นั เธอไม่เหมาะสมท่ีจะเป็ นลูก “เพราะจิ่งหา้ วเหรอ” ซูจา้ นนึกวา่ เป็ นเพราะเธอทะเลาะกบั จงจ่ิงหา้ ว เสิ่นเผยซวนมองเขา “นายคิดวา่ ทุกคนจะเป็ นเหมือนนายหรือยงั ไง ไม่ชดั เจนอะไรเลย” ซูจา้ นพลนั โกรธข้ึนมา ทาํ ไมตอ้ งมาโจมตีเขา เขาสูญเสียคนรัก สูญเสียลกู ยงั แยไ่ ม่พออีกเหรอ “นายไมด่ ่าฉนั จะไดไ้ หม” ซูจา้ นกล่าวดว้ ยน้าํ เสียงวงิ วอน เร่ืองน้ีเป็ นเร่ืองที่เขายอมรับไมไ่ หว เสิ่นเผยซวนเทเหลา้ ใหต้ วั เอง “ฉนั ลงโทษตวั เองหน่ึงแกว้ ” เขาดื่มหมดในคราวเดียว

ซูจา้ นเทใหเ้ ขาอีกแกว้ “ดงั น้นั ลงโทษตวั เองสามแกว้ แกว้ เดียวไมไ่ ด”้ เสิ่นเผยซวน “…” เขาไมด่ ่ืมไดไ้ หม “ไม่ด่ืม เราก็ไมต่ อ้ งมาเป็ นพ่ีนอ้ งกนั ” ซูจา้ นเอ่ยคาํ ขาด เสิ่นเผยซวนคลายคอเส้ือออก “ได้ ก็แคล่ งโทษตวั เองสามแกว้ จะทาํ อะไรฉนั ได”้ ซูจา้ นนง่ั ลง ด่ืมตอ่ ไป “เพ่อื ความเป็ นพ่ีนอ้ ง ฉนั จะดื่มกบั นายหน่ึงแกว้ ใจดีไหม” เสิ่นเผยซวนยกแกว้ ข้ึนมา “อยา่ พดู มาก ด่ืม” หลินซินเหยยี นมองพวกเขา ท้งั สองคนเถียงกนั อยบู่ ่อยๆ แต่ความสมั พนั ธก์ ย็ งั คงดีมากๆ โอะ๊ ทอ้ งไสป้ ่ันป่ วนไปหมด เธอยกมือข้ึนปิ ดปากหมุนตวั เดินออกจากหอ้ งวไี อพี ซูจา้ นและเส่ินเผยซวนหยดุ เลน่ กนั “พ่สี ะใภ้ คุณไมส่ บายเหรอครับ” หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากทาํ ลายความสนุกของพวกเขา เธอส่ายหนา้ “ฉนั จะไปหอ้ งน้าํ หน่อย พวกคุณด่ืมไปเถอะ” พดู จบเธอกส็ าวเทา้ เดินออกไปอยา่ งรวดเร็ว เธอค้าํ อยทู่ ี่อา่ งลา้ งหนา้ ทอ้ งไสป้ ั่นป่ วนไปหมด เธออาเจียนออกมา หลงั จากอาเจียนแลว้ เธอกร็ ู้สึกดีข้ึนมากทีเดียว และรู้สึกมีสติมากข้ึนไมน่ อ้ ย เธอเปิ ดกอ๊ กน้าํ บว้ นปาก ลา้ งหนา้

เธอเงยหนา้ ข้ึน มองตวั เองในกระจก ยกมุมปากข้ึน เผยรอยยมิ้ ออกมา เธอบอกตวั เองอยใู่ นใจ ต่อไปยงั มีเวลา เธอตอ้ งดูแลจวงจื่อจิ่นและลกู ๆ ท้งั สองใหด้ ี เธอเชด็ หนา้ ต้งั ใจจะกลบั ไปบอกซูจา้ นและเสิ่นเผยซวนวา่ เธอควรกลบั แลว้ ขณะเดินกลบั เธอไดเ้ ผชิญหนา้ กบั ชายสวมหมวกเบสบอลคนหน่ึง น้าํ เสียงของเขามีแฝงไปดว้ ย ความเยอื กเยน็ “เหยยี นเหยยี น” หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน ภายใตแ้ สงสลวั เธอมองเห็นร่างคุน้ เคยยนื อยไู่ มไ่ กล ช่องวา่ งไม่ไกลมาก สมั ผสั ไดถ้ ึงความเยอื กเยน็ หลินซินเหยยี นกา้ วถอยหลงั โดยอตั โนมตั ิ “คุณเป็ นใคร” ชายคนน้นั สวมหมวกเบสบอล กดปี กหมวกลงต่าํ เธอมองไมเ่ ห็นใบหนา้ ของเขา “คุณเป็ นใครกนั แน”่ น้าํ เสียงของหลินซินเหยยี นเองกเ็ รียบลง “จาํ ฉนั ไม่ไดแ้ ลว้ เหรอ” ขณะที่พดู เขาก็ถอดหมวกออก เผยใหเ้ ห็นใบหนา้ เตม็ ๆ ดวงตาของเขา ฉายแววร้ายกาจ หลินซินเหยยี นเบิกตาโพลง “คุณ” เธอมองเขาอยา่ งระแวดระวงั เขาควรจะอยขู่ า้ งในไมใ่ ช่เหรอ เขาออกมาไดอ้ ยา่ งไร เขาเดินเขา้ มาใกลเ้ รื่อยๆ “แปลกใจใช่ไหม ฉนั มาโผล่อยทู่ ่ีนี่ไดย้ งั ไง ไม่ไดถ้ กู ขงั อยใู่ นคุก” หลินซินเหยยี นพยายามกดความหวาดกลวั ในใจเอาไว้“อยา่ เขา้ มานะ” หึหึ… รอยยมิ้ ร้าย ทาํ ใหเ้ ธอหวาดกลวั