กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

ตอนที่ 393 แผนร้าย เหอรุ่ยเจ๋อเดินเขา้ ใกลเ้ ธอเขา้ ไปเร่ือยๆ ไมม่ ีทีท่าจะหยดุ หลินซินเหยยี นกา้ วถอยหลงั หวาดกลวั จนใบหนา้ ถอดสี ราวกบั กระดาษขาวท่ีไมม่ ีสีสนั เติม แตง่ เขาออกมาไดอ้ ยา่ งไร หวั ใจเธอมาจุกอยทู่ ี่ลาํ คอ ปิ ดก้นั จนเธอแทบหายใจลาํ บาก “ไดเ้ จอฉนั ดีใจหรือเปลา่ ” เหอรุ่ยเจ๋อยมิ้ ร้าย เหอรุ่ยเจ๋อคนน้ีน่ากลวั กวา่ เหอรุ่ยเจ๋อคนท่ีเคยลกั พาตวั เธอ หลินซินเหยยี นพยายามควบคุมความหวาดกลวั เอ่ยเสียงเยน็ “คุณอยา่ เขา้ มานะ ถา้ คุณเขา้ มาใกล้ อีกแมแ้ ตก่ า้ วเดียว ฉนั จะร้องเรียกใหค้ นช่วย” “ฮ่าๆ” เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะออกมาเสียงดงั คลา้ ยกบั บอกหลินซินเหยยี นวา่ เขาไม่กลวั หลินซินเหยยี นอาศยั จงั หวะที่เขาไม่สนใจ เธอลว้ งเขา้ ไปในกระเป๋ า พบวา่ โทรศพั ทห์ ล่นอยใู่ น หอ้ งวไี อพี ดา้ นหลงั เป็ นหอ้ งน้าํ ไมม่ ีทางหนี เธอมองเหอรุ่ยเจ๋อ “คุณจะทาํ อะไรกนั แน่” เหอรุ่ยเจ๋อหวั เราะ “เธอรู้หรือเปล่า เหอรุ่ยเจ๋อหลินตายแลว้ ” หลินซินเหยยี นเคยไดย้ นิ เพียงวา่ เธอโดนจบั เธอตายไดอ้ ยา่ งไร

“เพราะจงจ่ิงหา้ วต้งั ใจใส่ร้ายวา่ เธอฆ่าคน เธอทนรับการถูกกกั ขงั ไม่ได้ เธอจึงฆ่าตวั ตายในวนั ท่ี เธอโดนจบั ” เหอรุ่ยเจ๋อกดั ฟัน ใบหนา้ เคียดแคน้ “ตระกลู เหอ เพราะเราสองพ่ีนอ้ งพวกเขาจึง โดนเก่ียวโยงไปดว้ ย เสียชื่อเสียง กลายเป็ นท่ีติฉินนินทาของคนทว่ั เมืองB อนาถมากเลยใช่ ไหม” “พวกน้ีพวกคุณทาํ เองท้งั น้นั ไม่มีใครไปบีบบงั คบั พวกคุณ ทาํ อะไรเอาไวม้ นั จะตามสนองเอง เคยไดย้ นิ หรือเปลา่ ” หลินซินเหยยี นกวาดตาซา้ ยขวา นอกจากแจกนั ดอกไมก้ ็ไม่มีอะไรแลว้ “เหยยี นเหยยี น เธอโหดร้ายจริงๆ โหดร้ายกบั ฉนั มากจริงๆ เธอไม่คิดจะรับผดิ ชอบสกั นิดเลย เหรอ” เขาขยบั เขา้ มาใกล้ ทีละกา้ ว… “ถา้ เธอยอมลงเอยกบั ฉนั ไมไ่ ปลอ่ ลวงจงจิ่งหา้ ว เขากจ็ ะ ไดแ้ ตง่ งานกบั นอ้ งสาวของฉนั จบอยา่ งสวยงาม แตว่ า่ เธอกลบั เป็ นนงั แพศยา ไม่ลอ่ ลวงผชู้ าย เธอลอ่ ลวงผชู้ ายของนอ้ งสาวฉนั ทาํ ใหจ้ ุดจบมนั ไม่สมบูรณ์แบบ กลายเป็ นแบบน้ี เพราะเธอ” เขายนื ห่างจากเธอแคส่ องกา้ ว หลินซินเหยยี นไม่สามารถยนื รถความตายได้ เธอต้งั ใจจะเบี่ยงตวั หลบหนีทางช่องวา่ งดา้ นขา้ ง แตเ่ พยี งเธอขยบั ตวั เหอรุ่ยเจ๋อกพ็ งุ่ เขา้ มาจบั เธอเอาไว้ หลินซินเหยยี นตะโกน “เสิ่นเผย…อ้ือ” เธอพ่ึงเปลง่ เสียงออกมา กโ็ ดนเหอรุ่ยเจ๋อปิ ดปากเอาไว้ รู้ม่านตาของเธอหดตวั รวดเร็ว เตม็ ไปดว้ ยความหวาดกลวั “เธอจะกลวั อะไร” เหอรุ่ยเจ๋อกระซิบขา้ งหูเธอ “ฉนั ไมไ่ ดท้ าํ ร้ายเธอสกั หน่อย ทาํ ไมตอ้ งกลวั ฉนั ขนาดน้ี” หลินซินเหยยี นควบคุมตวั เองไม่ได้ ร่างเธอสน่ั ไปท้งั ตวั เธอสะอ้ืนอยภู่ ายใตม้ ือของเขา ออ้ นวอนขอใหเ้ ขาปล่อยตวั เอง

เขาจูบที่ลาํ คอของเธอ หลินซินเหยยี นตวั แขง็ ไปท้งั ร่าง ทอ้ งไสป้ ั่นป่ วน เธออยากอาเจียน “อ้ือ…” “ฉนั แตะตอ้ งเธอ มนั ทาํ ใหเ้ ธอรังเกียจขนาดน้นั เลยเหรอ” เหอรุ่ยเจ๋อแสดงความดุร้ายออกมา “ใช่ ฉนั รังเกียจ” เสียงของเธอทะลอุ อกมาจากมือของเขา เหอรุ่ยเจ๋อโกรธมากข้ึน กอดเธอและจูบสะเปะสะปะไปทว่ั หลินซินเหยยี นต่อตา้ น แตแ่ รงของ ผหู้ ญิงจะไปสูแ้ รงผชู้ ายไดอ้ ยา่ งไร เธอไมใ่ ช่คู่ตอ่ สูข้ องเหอรุ่ยเจ๋อ ระหวา่ งการดิ้นรนขดั ขืน เธอพบวา่ ท่ีเอวของเหอรุ่ยเจ๋อมีอะไรบางอยา่ ง เธอสมั ผสั ได้ วา่ มนั คือปื น เธอจบั มนั หนั ปลายกระบอกไปยงั เขา “อยา่ ขยบั มิเช่นน้นั ฉนั ยงิ แน”่ เหอรุ่ยเจ๋อชะงกั หวั เราะออกมา “เธอไมก่ ลา้ หรอก” เขาฉีกท้ึงเส้ือผา้ เธอต่อไป หลินซินเหยยี นหวาดกลวั สมองเธอขาวโพลน มีเพียงความคิดเดียว เธอไมม่ ีวนั ยอมใหเ้ หอรุ่ ยเจ๋อแตะตอ้ งตวั เองแน่ ไม่เด็ดขาด ปัง! เสียงดงั ข้ึน เธอยงิ เขา เหอรุ่ยเจ๋อเหมือนกบั ไม่ไดร้ ู้สึกแปลกใจอะไร เขากม้ หนา้ มองดูทอ้ งตวั เอง เลือดแดงฉานเปรอะ เป้ื อนเส้ือผา้ ของเขา

เขามองหลินซินเหยยี น “ฉนั รู้วา่ ลูกเธอเรียนอยทู่ ี่โรงเรียนไหน ฉนั จะจบั พวกเขา ทรมานพวก เขา” เด็กท้งั สองคือสิ่งท่ีเขาแตะตอ้ งไมไ่ ด้ เธอไม่มีวนั ยอมใหใ้ ครมาทาํ ร้ายลูกท้งั สองของเธอ “แกกลา้ เหรอ” “เธอยงั กลา้ ยงิ ฉนั ฉนั จะไมก่ ลา้ จบั พวกเขาเหรอ” เหอรุ่ยเจ๋อกมุ ทอ้ ง เหงื่อไหลท่วม น้าํ เสียงไร้ เร่ียวแรง อ่อนแรงลง ดวงตาหลินซินเหยยี นแดงก่าํ ปลายกระบอกปื นยงั เลง็ ไปที่เขา แตไ่ ม่ไดเ้ หน่ียวไกอีก ตอนน้นั เองประตูหอ้ งวไี อพไี ดเ้ ปิ ดออก เสียงปื นเมื่อสกั ครู่ทาํ ใหค้ นในร้านตื่นตระหนก เส่ินเผย ซวนและซูจา้ นเองก็เดินออกมา เม่ือมองเห็นปื นในมือของหลินซินเหยยี น รับรู้ไดถ้ ึงความ ผดิ ปกติ รีบสาวเทา้ เดินเขา้ ไป “พีส่ ะใภ…้ ” ตอนน้นั เอง เหอรุ่ยเจ๋อพงุ่ เขา้ มาอยตู่ รงหนา้ หลินซินเหยยี น จบั มือเธอเอาไว้ ยงิ ตวั เองอีกสองนดั “กร๊ีด” “ฆ่าคนแลว้ ” เหอรุ่ยเจ๋อมองหลินซินเหยยี นแลว้ ยมิ้ เขายนื ไม่อยแู่ ลว้ ลม้ ลงไป เลือดสีแดงกระจายทว่ั พ้นื หลินซินเหยยี นยงั ไม่ทนั ไดส้ ติจากเสียงปื นเมื่อสกั ครู่ มือท่ีกาํ ลงั ถือปื นน้นั สนั่ ระริก

“เหอรุ่ยเจ๋อเหรอ” มองเห็นคนท่ีนอนอยบู่ นพ้นื ชดั แลว้ เสิ่นเผยซวนเห็นท่าไม่ดี เหอรุ่ยเจ๋อถูกขงั อยดู่ า้ นในมีคนของเขาคอยเฝ้ า ออกมาไม่ไดแ้ น่ เห็นไดว้ า่ เขามีเสน้ สายในคุกไม่ธรรมดาเลย ทีเดียว “ไม่ไดก้ ารแลว้ ซูจา้ น รีบพาพ่สี ะใภห้ นีไป” เสิ่นเผยซวนเกรงวา่ นี่จะเป็ นแผนร้ายโจมตีหลินซินเหยยี น ซูจา้ นตอบรับ เขาเดินผา่ นร่างเหอรุ่ยเจ๋อไป จบั มือหลินซินเหยยี น“พี่สะใภ้ เราไปกนั เถอะครับ” ในตอนที่ซูจา้ นกาํ ลงั จะพาหลินซินเหยยี นออกไปนนั่ เอง ประตูมีคนสวมเคร่ืองแบบตาํ รวจกลมุ่ หน่ึงวง่ิ เขา้ มา ลอ้ มเอาไว้ “มีคนรายงานวา่ ท่ีน่ีมีคนยง่ิ กนั ตาย” คนที่เป็ นหวั หนา้ ของตาํ รวจกล่มุ น้ีเดินเขา้ มา เสิ่นเผยซวนนี่ตา ต้งั แต่เกิดเสียงปื นจนถึงตอนน้ี ผา่ นไปแคไ่ ม่ก่ีน่าที ถึงแมจ้ ะมีคนแจง้ ตาํ รวจก็ ไมม่ ีทางเร็วขนาดน้ีแน่นอน หากก่อนหนา้ น้ีเป็ นการคาดเดาของเขา ตอนน้ีเขามนั่ ใจเลยวา่ นี่เป็ นการวางแผนเพือ่ โจมตีหลิน ซินเหยยี น สมองของเขาทาํ งานอยา่ งรวดเร็ว เหอรุ่ยเจ๋อจบั มือหลินซินเหยยี นเพอื่ ยงิ ตวั เอง เป้ าหมายของ เขาคืออะไร ใส่ร้ายวา่ หลินซินเหยยี นฆ่าคนเหรอ เม่ือคิดถึงความเป็ นไปไดน้ ้ี ง้นั ปื นคือหลกั ฐานสาํ คญั เส่ินเผยซวนจะทาํ ลายปื นในมือหลินซิน เหยยี น เพ่ือทาํ ลายหลกั ฐาน ขณะที่เขากาํ ลงั เขา้ ไปใกล้ กโ็ ดนคนจบั เอาไว้

“หวั หนา้ เสิ่น น่ีเป็ นคดีของผม ไมจ่ าํ เป็ นตอ้ งใหค้ ุณเขา้ มายงุ่ ” น้าํ เสียงแขง็ กระดา้ งของอีกฝ่ าย แถมยงั ความรวดเร็วน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ มีการวางแผนเอาไวก้ ่อนแลว้ คนท่ีเป็ นหวั หนา้ ทีมตาํ รวจยกมือข้ึนส่งสญั ญาณบอก “พาตวั ผตู้ อ้ งสงสยั ไป” ซูจา้ นยนื ขวางอยตู่ รงหนา้ หลินซินเหยยี น “พวกคุณใครกลา้ ” คนเป็ นหวั หนา้ เดินเขา้ มา เผชิญหนา้ กบั ซูจา้ น “ผมทาํ ตามหนา้ ท่ี คุณจะทาํ อะไรครับ เช่ือไหมวา่ ผมจบั คุณในขอ้ หาขดั ขวางเจา้ พนกั งานไดน้ ะ” ซูจา้ นไม่เกรงกลวั แมแ้ ต่นอ้ ย ถึงตอ้ งรับโทษ เขากไ็ ม่มีวนั ปล่อยใหพ้ วกเขาพาตวั หลินซินเหยยี น ไปแน่ เสิ่นเผยซวนส่งสายตาใหซ้ ูจา้ น สถานการณ์ตอนน้ีพวกเขาไม่มีทางพาตวั หลินซินเหยยี น ออกไปไดแ้ น่ จาํ เป็ นตอ้ งต่อสู้ เขาจะย้อื คนพวกน้ีเอาไว้ ใหซ้ ูจา้ นใชโ้ อกาสน้ีพาหลินซินเหยยี น ออกไป “หวั หนา้ เฉิน” คนคนน้ีเสิ่นเผยซวนรู้จกั พ่ึงไดเ้ ล่ือนตาํ แหน่งข้ึนมา เป็ นคนมีแบค็ ดูเหมือนตอนน้ี เขาไดเ้ ลื่อนข้นั น้นั ไม่ใช่เร่ืองบงั เอิญ เบ้ืองหลงั เขามีคนหนุนหลงั ในสถานีไมม่ ีใครไมร่ ู้ความสมั พนั ธเ์ ขากบั จงจ่ิงหา้ ว เมื่อรู้แลว้ ยงั กลา้ แตะตอ้ ง แสดงวา่ เบ้ืองหลงั เขาน้นั ใหญไ่ มเ่ บา “คนที่ตายเป็ นผตู้ อ้ งหาของผม เขาแหกคุก ผมยงิ เขาตาย มีอะไรไมถ่ กู ตอ้ งหรือเปล่าครับ” เสิ่น เผยซวนดึงเรื่องมาไวท้ ี่ตวั เอง ตอนที่ 394 พูดความจริง

หวั หนา้ เฉินที่พ่งึ เลื่อนข้นั คนน้ีจดั การไมไ่ ดง้ ่ายๆ เลย เขาเหลือบมองหลินซินเหยยี นท่ียงั คงต่ืน ตระหนก ยมิ้ แลว้ บอกกนั เส่ินเผยซวน “หวั หนา้ เสิ่น คิดวา่ ผมโง่เหรอครับ คุณยงิ่ คนตาย ปื นจะ ไปอยใู่ นมือเธอไดย้ งั ไงครับ” “เธอเกบ็ ได”้ เสิ่นเผยซวนยงั คงแกต้ า่ งใหห้ ลินซินเหยยี น “เธอเก็บได้ ง้นั ยง่ิ ดีเลย กฎหมายตอ้ งใหค้ วามยตุ ิธรรมกบั เธอแน่นอนครับ” เขาต้งั ใจหยดุ ชะงกั เอ่ยดว้ ยรอยยมิ้ “หวงั วา่ ปื นจะมีรอยนิ้วมือของคุณนะครับ เพื่อใหเ้ ธอรอด” ตอ่ มาออกคาํ สงั่ “พาตวั ไป” เสิ่นเผยซวนสบตากบั ซูจา้ น ไมม่ ีคาํ พดู ใดๆ ทวา่ เขา้ ใจกนั ในทนั ที เส่ินเผยซวนพงุ่ ตวั เขา้ ไป ขวางทางเจา้ หนา้ ท่ี ซูจา้ นจบั หลินซินเหยยี นเอาไวต้ ้งั ใจจะพาออกไป หวั หนา้ เฉินราวกบั เตรียมตวั ไวก้ ่อนแลว้ ขณะที่เสิ่นเผยซวนและซูจา้ นขยบั ตวั ก็มีคนวง่ิ เขา้ มา อีกเจด็ แปดคนได้ จนเตม็ ทางเดิน ซูจา้ นไมม่ ีทางพาเธอออกไปไดแ้ น่นอน หลินซินเหยยี นน่ิงงนั ต้งั แต่ตอนท่ีเหอรุ่ยเจ๋อพงุ่ เขา้ มาจบั มือเธอไปยงิ ตวั เองแลว้ เดิมเธอไม่ใช่คนขลาดกลวั แตภ่ าพท่ีเหอรุ่ยเจ๋อนอนจมกองเลือดอยทู่ ี่พ้นื น้นั มนั ติดตา จนทาํ ให้ เธอน่ิงคา้ ง เม่ือไดส้ ติกลบั มา ปื นในมือหล่นลง กระทบพ้ืนเสียงดงั เธอไดส้ ติ เมื่อเขา้ ใจสถานการณ์ทุกอยา่ งในตอนน้ีแลว้ เธอพอจะเดาอะไรไดบ้ า้ งแลว้ หวั หนา้ เฉินออกคาํ สงั่ อีกคร้ัง “เอาตวั ไป” เพื่อไมใ่ หเ้ ส่ินเผยซวนและซูจา้ นไดม้ ีดโอกาสทาํ อะไรอีก พวกเขาจึงลอ้ มท้งั สองคนเอาไว้

ปื นท่ีตกอยบู่ นพ้นื น้นั หวั หนา้ เฉินใชม้ ือท่ีสวมถงุ มืออยหู่ ยบิ ลงถงุ ใส เขาเหลือบมองเสิ่นเผยซวนท่ีอยากขยบั แตไ่ มส่ ามารถขยบั ตวั ไดอ้ ยา่ งเส่ินเผยซวน แกวง่ ถุงใน มือไปมา “น่ีเป็ นหลกั ฐาน” เสิ่นเผยซวนหรี่ตาลง อยากคิดขดั ขืนไม่สนผลท่ีจะตามมา หลินซินเหยยี นรู้ทนั ความคิดของเขา เธอหนั ไปส่ายหนา้ ใหเ้ ขา นี่เป็ นแผนการที่ถกู วางเอาไว้ ก่อนแลว้ ถา้ พวกเขาสองคนยงั ขดั ขืน อาจทาํ ใหต้ วั เองโดนลากเขา้ ไปเก่ียว และยงั ช่วยเธอไม่ได้ อีกดว้ ย “โทรหาเขา” เธอบอกเสียงเรียบ เสิ่นเผยซวนรีบหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมา หวั หนา้ เฉินเหลือบมองเขาเลก็ นอ้ ย เขาจบั หลินซินเหยยี น แตไ่ มม่ ีสิทธ์ิหา้ มใหเ้ ส่ินเผยซวนติดต่อใคร สิ่งท่ีเขาตอ้ งทาํ ตอนน้ีคือพาตวั เธอไป บา้ นตระกลู จง หลี่จา้ นเดินวนไปมาอยใู่ นหอ้ งรับแขก มองหลินซีเฉินและหลินลุย่ ซีท่ีนง่ั อยบู่ นโซฟา ปากกบ็ ่น “เม่ือก่อนทาํ ไมฉนั ยงั ไมร่ ู้นะ” พวกเขาเป็ นลกู ของจงจิ่งหา้ ว รู้เรื่องความสมั พนั ธข์ องหลินซินเหยยี นและจงจ่ิงหา้ ว เขายงั อยบู่ า้ นเฉยๆ ไมไ่ ด้ จึงอยากมาดูให้ ชดั เจน และแลว้ … ความจริงก็เป็ นอยา่ งท่ีเห็น

“คุณครู เป็ นอะไรครับ” หลินซีเฉินไม่เขา้ ใจ เขามาคร่ึงชว่ั โมงแลว้ คอยจอ้ งมองเขาและ นอ้ งสาวอยตู่ ลอด ปากยงั บ่นไมห่ ยดุ ราวกบั โดนเขา้ สิง หล่ีจา้ นนง่ั ลงตรงหนา้ หลินซีเฉิน “เดก็ นอ้ ยบอกฉนั มาตามตรง เธอปิ ดบงั ฉนั มาตลอดใช่ไหม” หลินซีเฉินตอบดว้ ยความใสซื่อ “เปลา่ ครับ” “จริงเหรอ” หลี่จา้ นมีท่าทางไมเ่ ช่ืออยา่ งชดั เจน “คุณครูบอกวา่ เป็ นเด็กหา้ มโกหก ผมจึงพดู ความจริงครับ” หลี่จา้ นเช่ือใจหลินซีเฉิน “คุณเช่ือเธอ ตอ่ ไปน้ี ฉนั จะปกป้ องเธอเอง” หล่ีจา้ นกอดคอหลินซีเฉินราวกบั พนี่ อ้ ง “พาฉนั ไป ดูหอ้ งเธอหน่อย” เฉิงยซู่ ่ิวกาํ ลงั เตรียมอาหารเยน็ เดิมหลี่จา้ นไม่มาที่บา้ น ไม่ใช่จงจ่ิงหา้ วเขา้ มาอยู่ อยากมาเขากม็ า ไม่ได้ เฉิงยซู่ ่ิวเอย่ ดว้ ยท่าทางมีมารยาท “อยทู่ านขา้ วเยน็ ดว้ ยกนั นะคะ” หลี่จา้ นไมไ่ ดพ้ ดู อะไร เม่ือก่อนจงจิ่งหา้ วและเฉิงยซู่ ่ิวมีความสมั พนั ธแ์ ขง็ ขอ้ ต่อกนั เหวนิ ชิงกบั เธอยงิ่ ไมล่ งรอยกนั ราว กบั น้าํ กบั ไฟ ดงั น้นั เขาจึงเยน็ ชาตอ่ เฉิงยซู่ ่ิว หลินล่ยุ ซีอยทู่ ี่น่ีมาสกั ระยะแลว้ เธอรู้สึกผกู พนั กบั เฉิงยซู่ ่ิว เมื่อเห็นวา่ เธอถูกเมิน เดก็ นอ้ ยจึง ไถลตวั ลงจากโซฟาและวงิ่ เขา้ ไปกอดขาเฉิงยซู่ ่ิวเอาไว้ “คุณยา่ คะ คุณยา่ จะทาํ อะไรอร่อยๆ ให้ หนูทานคะ”

เฉิงยซู่ ่ิวอุม้ เธอข้ึนมา “หนูอยากกินอะไรคะ ยา่ จะทาํ ใหก้ ิน” เดก็ นอ้ ยเอียงคอ ราวกบั คิดไม่ออกวา่ เธออยากกินอะไร เฉิงยซู่ ่ิวกอดเธอเอาไว้ นงั่ ลงบนโซฟา “ค่อยๆ คิด” จงจ่ิงหา้ วจดั การกบั เอกสารท่ีถูกส่งมาเรียบร้อยแลว้ เมื่อมองดูเวลา เขาจึงหยบิ โทรศพั ทท์ ี่วางอยู่ บนโตะ๊ ข้ึนมาโทรหาหลินซินเหยยี น นานขนาดน้ีแลว้ เธอน่าจะไปส่งจวงจื่อจิ่นเรียบร้อยและ กลบั มาแลว้ เขายงั ไม่ทนั ไดก้ ดโทรออก เสิ่นเผยซวนก็โทรเขา้ มา เขากดรับสาย น้าํ เสียงร้อนใจของเสิ่นเผยซวนถกู ส่งมา “แยแ่ ลว้ พ่ีสะใภโ้ ดนจบั ” จงจ่ิงหา้ วกาํ โทรศพั ทแ์ น่น “เกิดอะไรข้ึน” เรื่องน้ีคุยผา่ นโทรศพั ทค์ าํ สองคาํ ไมร่ ู้เร่ืองหรอก “เจอกนั ที่สถานีตาํ รวจ” จงจ่ิงหา้ ววางสาย หยบิ เส้ือนอกที่วางอยพู่ นกั เกา้ อ้ีแลว้ เดินออกไป มองเห็นจงจิ่งหา้ วเดินออกมา หลินลุ่ยซีถาม “พอ่ จะออกไปขา้ งนอกเหรอคะ” จงจ่ิงหา้ วมองลูกสาว ยมิ้ ใหเ้ ธอ “พอ่ มีธุระ ตอ้ งออกไปขา้ งนอก เดี๋ยวจะรีบกลบั มาครับ” เดก็ นอ้ ยพยกั หนา้ ยมิ้ ใหเ้ ขา รอยยมิ้ น้ีทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วเจบ็ ปวดหวั ใจ เขาเดินเขา้ มาจูบหนา้ ผากลกู สาวเบาๆ ลูบผมของเธอ อยา่ งออ่ นโยน เฉิงยซู่ ่ิวเห็นวา่ ดึกมากแลว้ “ยงั จะกลบั มาทานขา้ วเยน็ ไหม”

จงจ่ิงหา้ วออกไปดว้ ยความรีบร้อน ไม่ทนั ไดย้ นิ เสียงของเฉิงยซู่ ่ิว เขารีบข้ึนรถแลว้ ขบั มุง่ หนา้ ไปยงั สถานีตาํ รวจ เขาขบั รถรวดเร็ว ไมน่ านก็มาถึงจุดมุง่ หมาย ซูจา้ นและเส่ินเผยซวนราวกบั แมลงวนั หวั ขาด เดินไปเดินมาอยตู่ รงน้นั เม่ือมองเห็นจงจิ่งหา้ ว ลงจากรถ พวกเขากร็ ีบวงิ่ เขา้ ไปหาทนั ที จงจ่ิงหา้ วเปิ ดประตูลงจากรถ เขาสวมเส้ือเชิ้ตสีขาว แขนเส้ือถกู พบั ข้ึน เผยใหเ้ ห็นแขนแขง็ แรง ดา้ นหลงั มีรอยยบั ยน่ เป็ นรอยที่เขาพงิ พนกั เกา้ อ้ีดา้ นหลงั ดา้ นหนา้ เป็ นเพราะลูกสาวของเขา เขาเอ่ยเสียงเขม้ “เกิดอะไรข้ึนกนั แน่” ซูจา้ นไม่มีความกลา้ ที่จะบอก เรื่องน้ีเห็นไดช้ ดั วา่ ไมใ่ ช่เร่ืองเลก็ ๆ เลย “เป็ นความผิดของเราเอง” ซูจา้ นกม้ หนา้ เพราะพวกเขาไมไ่ ดป้ กป้ องเธอ จงจิ่งหา้ วไมท่ น ถามเสียงดงั “ฉนั กาํ ลงั ถามพวกนายวา่ เธอโดนใครจบั ไป” ตอนน้ีไมใ่ ช่เวลามาถามหาความรับผดิ ชอบ แตเ่ ขาตอ้ งการรู้วา่ มนั เกิดอะไรข้ึนกนั แน่ เสิ่นเผยซวนเดินเขา้ มา เอย่ ดว้ ยน้าํ เสียงแหบแหง้ “ตาํ รวจ” ความอดทนของจงจิ่งหา้ วถึงขีดจาํ กดั เสน้ เลือดตรงขมบั ตึงข้ึน“พดู มา” เสิ่นเผยซวนรวบรวมความกลา้ “พสี่ ะใภไ้ ปส่งจวงจ่ือจิ่นแลว้ คงจะเพราะเธอเห็นแมข่ องตวั เอง เดินเขา้ ไป จึงรู้สึกปวดใจ เลยใหผ้ มไปดื่มเป็ นเพ่อื น ผมตอบรับ เราไปหาร้านเงียบๆ ระหวา่ ง น้นั เธอไปเขา้ หอ้ งน้าํ …ไมน่ านผมกบั ซูจา้ นกไ็ ดย้ นิ เสียงปื นดงั ข้ึน เม่ือวงิ่ ออกมามองเห็นเหอรุ่

ยเจ๋อพงุ่ เขา้ หาพส่ี ะใภ้ เราเขา้ ไปหา้ มไมท่ นั ต่อมาเสียงปื นกด็ งั ข้ึนอีกสองนดั เหอรุ่ยเจ๋อตายแลว้ ในมือพส่ี ะใภม้ ีปื นอย…ู่ ” เหอรุ่ยเจ๋อง้นั เหรอ “คนของนายเฝ้ าเขาอยไู่ ม่ใช่เหรอ” ออกมาไดอ้ ยา่ งไร เสิ่นเผยซวนบอก “พอเหอรุ่ยเจ๋อลม้ ลงไปไดไ้ ม่กี่นาที ตาํ รวจก็พงุ่ เขา้ มา เห็นไดช้ ดั วา่ มนั เป็ น แผนที่ถกู วางเอาไวแ้ ลว้ ไม่ง้นั จะมาไดท้ นั เวลาขนาดน้ีเลยเหรอ ส่วนเร่ืองเหอรุ่ยเจ๋ออกมาได้ คนท่ีอยเู่ บ้ืองหลงั คงไม่ธรรมดาแน”่ ตอนท่ี 395 คุณหย่ากบั เธอ แน่นอนวา่ รากของเขาหยงั่ ลึก หลายปี มาน้ีมีคนของเขามากมาย สามารถปล่อยเหอรุ่ยเจ๋อออกมาได้ แคค่ ิดกร็ ู้แลว้ จงจ่ิงหา้ วหรี่ตาลง คิดคาดเดาอยใู่ นใจ แต่คาํ ตอบน…้ี เขาหลบั ตาลง ควบคุมอารมณ์ สาวเทา้ เดินเขา้ ไปดา้ นใน ก่อนอ่ืนเขาตอ้ งไปเจอเธอก่อน อยา่ ง นอ้ ยใหไ้ ดร้ ู้วา่ เธอเป็ นอยา่ งไรบา้ ง จะตกใจหรือเปล่า เสิ่นเผยซวนเดินตามเขา้ มา “วนั น้ีเราอาจจะไมไ่ ดเ้ จอ” คดีน้ีเขายนื่ มือเขา้ ไปแทรกไม่ไดเ้ ลยสกั นิด เทา้ ของจงจ่ิงหา้ วชะงกั “คนท่ีรับผดิ ชอบคดีน้ีคือใคร” เขายงั พดู ไมท่ นั จบ หวั หนา้ เฉินกเ็ ดินมาทางน้ี

มองจงจ่ิงหา้ วไม่มีความเกรงกลวั เลยสกั นิด “ประธานจง วนั น้ีคงไมเ่ จอหรอกครับ ถา้ อยากเจอ คิดวา่ คงตอ้ งไปตระกลู เหวนิ แลว้ ละ่ ” เสิ่นเผยซวนเบิกตาโต ซูจา้ นเองก็ตกใจ ตระกลู เหวนิ เหรอ เรื่องน้ีเก่ียวขอ้ งกบั ตระกลู เหวนิ ง้นั เหรอ จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปากแน่น คล่ืนพายทุ ี่ถูกพดั เขา้ มาถูกลบลงไปทนั ที คดีใหญข่ นาดน้ี อยากพาหลินซินเหยยี นออกมาคงไม่ง่าย “นายสองคนไปสืบ…” พดู มาไดค้ ร่ึงเดียวจงจิ่งหา้ วคิดวา่ ตวั เองใหเ้ ขาไปตรวจสอบท่ีร้านตอนน้ี กค็ งสายไปแลว้ ในเมื่อเป็ นแผนที่ถูกวางเอาไวแ้ ลว้ สุดทา้ ยหลกั ฐานทุกอยา่ งก็ตอ้ งพงุ่ ตรงมาที่ หลินซินเหยยี น ใจเขาสน่ั ไหว “ลองดูวา่ จะเขา้ เยย่ี มเธอไดไ้ หม” พดู จบเขาก็หมนุ ตวั เดินข้ึนรถ ตอนน้ียง่ิ ออกห่าง ยง่ิ เป็ นผลเสียตอ่ หลินซินเหยยี น เขาตอ้ งรีบไปหาเหวนิ ชิงใหเ้ ร็วที่สุด มองดูรถที่ถูกขบั ออกไป ซูจา้ นไม่เขา้ ใจวา่ เหวนิ ชิงเขา้ มามีส่วนเกี่ยวขอ้ งกบั เร่ืองน้ีไดอ้ ยา่ งไร เห็นไดช้ ดั วา่ ความสมั พนั ธ์ของเหวนิ ชิงกบั จงจิ่งหา้ วก็ยงั ดีอยู่ ซูจา้ นไม่รู้ แต่เสิ่นเผยซวนรู้มาบา้ ง คร้ังท่ีแลว้ จงจิ่งหา้ วใหเ้ ขาไปสืบความเคลื่อนไหวของเหวิ นชิง พดู ถึงเรื่องที่เหวนิ ชิงรู้ความสมั พนั ธข์ องหลินซินเหยยี นกบั เฉิงยซู่ ่ิว เหวนิ ชิงมีความแคน้ เคืองกนั กบั เฉิงยซู่ ่ิว

หลินซินเหยยี นใกลช้ ิดกบั เธอ คงจะทาํ ใหเ้ หวนิ ชิงไมพ่ อใจ แต่คงไมไ่ ดม้ ีเพียงเท่าน้ี ตรงน้ีตอ้ งมีอะไรที่เขายงั ไมร่ ู้แน่นอน รถของจงจิ่งหา้ วหยดุ ลงตรงหนา้ ประตบู า้ นตระกลู เหวนิ เขาลงรถแลว้ เดินเขา้ ไป ประตบู า้ นเปิ ด อยู่ ราวกบั รอการมาของเขา ในหอ้ งรับแขก เหวนิ ชิงกาํ ลงั เดินหมากกบั เฉินชิง เฉินชือหานคุยเป็ นเพื่อนพวกเขาอยขู่ า้ งๆ เขาบุกเดี่ยวเขา้ มา ท่าทางน่าตกใจ ดึงความสนใจจากสายตาทุกคน เขาเดินผา่ นหล่ีจิ้งท่ีทกั ทาย เขา มงุ่ ตรงเขา้ ไปหาเหวนิ ชิง “มาแลว้ เหรอ…” “บอกเงื่อนไขมา” เหวนิ ชิงยงั พดู ไม่ทนั จบ กโ็ ดนเอย่ ข้ึนทนั ที เขาชกั สีหนา้ มองจงจ่ิงหา้ ว “ฉนั เป็ นลงุ ของแกนะ” เขาไมไ่ ดเ้ อาชีวติ ของผหู้ ญิงคนน้นั เขาอยากดูวา่ ผหู้ ญิงคนน้ีมีความสาํ คญั แค่ไหนในใจของเขา เขาสามารถลืมเหวนิ เสียนเพ่อื ผหู้ ญิงคนน้ีหรือเปล่า บรรยากาศเริ่มเยน็ จนถึงท่ีสุด หล่ีจิ้งต้งั ใจจะโนม้ นา้ วเขา“จิ่งหา้ วอยา่ โทษลุงของเธอเลย เขาทาํ เพื่อเธอนะ…” “บอกเงื่อนไขมา” จงจ่ิงหา้ วพดู ข้ึนอีกคร้ัง เหวนิ ชิงเร่ิมโกรธ ไมค่ ิดวา่ เขาจะแขง็ กร้าวขนาดน้ี ผหู้ ญิงคนน้นั สาํ คญั ตอ่ เขาจริงๆ เหรอ ดงั น้นั เขาจึงยอมรับเฉิงยซู่ ่ิวไดเ้ พราะผหู้ ญิงคนน้ี ลืมการตายของเหวนิ เสียน

ยง่ิ คิดเขากย็ ง่ิ โกรธ กลา้ มเน้ือทุกส่วนของร่างกายเริ่มเครียดตึงเยอื กเยน็ ท้งั เยน็ ท้งั แขง็ “ไดส้ ิ ได้ ไดเ้ ลย” เหวนิ ชิงโกรธ “เธอไม่เหมาะกบั แกเลยสกั นิด แกตอ้ งหยา่ กบั เธอมาแต่งกบั ชือ หาน ฉนั กจ็ ะปลอ่ ยเธอ” ดวงตาของจงจ่ิงหา้ วแดงข้ึน ราวกบั ถูกยอ้ มไปดว้ ยเลือด “ถา้ ผมไมย่ อมละ่ ” “แกมนั หนา้ มืดตามวั ตอ่ ใหฉ้ นั ตอ้ งแลกดว้ ยตระกลู เหวนิ กต็ อ้ งลา้ งตานายใหไ้ ด้ ใหแ้ กได้ เห็นชดั ๆ วา่ คนรอบขา้ งแกมนั เป็ นใครบา้ ง” เขามองจงจิ่งหา้ ว “ตอนน้นั ฉนั รักทะนุถนอมแมแ่ กมากขนาดไหน ตอนน้ีฉนั กร็ ักแกแบบน้นั ผหู้ ญิงคนน้นั นอกจากมีลูกใหแ้ กแลว้ เธอทาํ อะไรเพ่ือแกบา้ ง เธอกบั เฉิงยซู่ ่ิวร่วมมือกนั ทาํ เร่ือง เลวๆ เธอคิดจะทาํ อะไร” เร่ืองมาถึงตอนน้ีเหวนิ ชิงก็ไม่คิดปิ ดบงั ในสิ่งที่เขารู้มา “ผา้ ไหมกวางตงุ้ เป็ นธุรกิจของตระกลู เฉิง ผหู้ ญิงคนน้นั เรียนรู้แลว้ ยงั คิดขยายใหม้ นั ยงิ่ ใหญ่ เธออยากทาํ อะไร เอาแกไวท้ ่ีไหน” ตอนท่ี 396 ความรู้สึกเป็ นสิ่งทบี่ ่มเพาะขึน้ มาได้ เหวนิ ชิงต้งั ใจจะโนม้ นา้ วจงจิ่งหา้ ว “ฉนั จะทาํ ร้ายแกไดเ้ หรอ” “ผมเคยบอกจุดยนื ของผมไปแลว้ ” จงจ่ิงหา้ วหรี่ตาจอ้ งเหวนิ ชิง ดวงตามี รูมา่ นตาหลบเขา้ ไปเผยความอนั ตราย “ผมไมต่ อ้ งการใหใ้ ครมาบอกวา่ ทาํ เพ่อื ผม แลว้ มาแตะตอ้ งคนขา้ งกายผม คุณกไ็ มไ่ ด”้

“นายจะยงั ด้ือดึงอยจู่ ริงๆ เหรอ” มือสองขา้ งของเหวนิ ชิงกาํ แน่น เพราะออกแรงมากเกินไป จึง เกิดเสียงดงั กรอบแกรบข้ึนมา จงงจิ่งหา้ วมองสาํ รวจเขา “ผมเคารพคุณมาตลอด ตอนน้ีกเ็ ช่นกนั คุณปลอ่ ยภรรยาของผม ผม จะไม่ถือสา แต่ถา้ คุณยงั ด้ือดึง ก็อยา่ หาวา่ ผมไม่ไวห้ นา้ ” เหวนิ ชิงยกมือข้ึนทาบหนา้ อก เบิกตาโพลงอยา่ งไม่อยากจะเช่ือ “แก เพื่อผหู้ ญิงคนเดียว กระทงั่ ฉนั แกกไ็ ม่เอาแลว้ อยา่ งน้นั เหรอ” “เธอเป็ นภรรยาของผม” จงจ่ิงหา้ วเอย่ ชดั ถอ้ ยชดั คาํ “เธอเป็ นภรรยาแก แต่เธอไมไ่ ดม้ ีใจดวงเดียวกบั แก” เหวนิ ชิงตะโกน “แกต่ืนไดแ้ ลว้ หยดุ หนา้ มืดตามวั ไดแ้ ลว้ ” “ผมยง่ิ กวา่ ตื่นอีก ตอนน้ีผมทาํ อะไร” ใบหนา้ หลอ่ เหลาของจงจิ่งหา้ ว เตม็ ไปดว้ ยความแขง็ กร้าว จงจ่ิงหา้ วหมุนตวั เดินออกไป เหวนิ ชิงมองแผน่ หลงั ม่งุ มน่ั ของเขา อารมณ์ของเขาคุกรุ่น “แกช่วยเธอออกมาไม่ไดห้ รอก พยานหลกั ฐาน ทุกอยา่ งมนั ช้ีไปท่ีตวั เธอ” จงจ่ิงหา้ วชะงกั เหวนิ ชิงนึกวา่ เขาไขวเ้ ขวจึงพดู ต่อ “แคน่ ายตกลงวา่ จะหยา่ จะไมม่ ีการสูญเสีย เลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ชือหานกไ็ มไ่ ดแ้ ยไ่ ปกวา่ เธอ ครอบครัวเหมาะสมกบั แกมากกวา่ ท้งั หมดน้ีฉนั ทาํ เพือ่ แก ถึงแกจะโกรธฉนั ฉนั ก็ไม่มีทางยนื ดูแกถูกผหู้ ญิงล่อลวง ไมร่ ู้จกั แยกแยะไดห้ รอกนะ” จงจ่ิงหา้ วคอ่ ยๆ หนั กลบั มา มองเหวนิ ชิงที่อยไู่ กลออกไป ไม่พดู อะไร เหวนิ ชิงชะงกั “จิ่งหา้ ว…” จงจ่ิงหา้ วดึงสายตากลบั คืน สาวเทา้ เดินออกไป เปิ ดประตแู ละข้ึนรถไป

เหวนิ ชิงกา้ วถอยหลงั สองกา้ ว กระแทกตวั ลม้ ลงบนเกา้ อ้ี สายตาของเขาเมื่อสกั ครู่คือ… เขากาํ หมดั แน่น เฉินชิงตบไหล่ของเขา “เหย้ แกนี่ กลวั แลว้ เหรอ” เหวนิ ชิงหนั มามองเฉินชิง “คร้ังน้ีเกรงวา่ จะบีบเขาเกินไป…” “กลวั วา่ จะสูจ้ นสูญเสียท้งั สองฝ่ ายเหรอ” เฉินชิงถามตอ่ เหวนิ ชิงเงียบไมพ่ ดู อะไร ยอมรับเงียบๆ เขาอยากบีบใหจ้ งจิ่งหา้ วทิ้งหลินซินเหยยี น แตไ่ มต่ อ้ งการใหเ้ ขากลายเป็ นศตั รู น่ีไม่ใช่ความตอ้ งการของเขาต้งั แตแ่ รก เฉินชิงปลอบใจเขา “ถา้ เขาสนใจผหู้ ญิงคนน้นั จริงๆ จะตอ้ งประนีประนอมแน”่ เหวนิ ชิงรู้สึกดีข้ึนมา ความจริง หลายปี มาน้ีจงจ่ิงหา้ วไม่ไดม้ ีอาํ นาจกบั ทางการเท่าไหร่ เพราะ เขาคืออาํ นาจทางการของจงจิ่งหา้ ว เสิ่นเผยซวนสามารถลอยไปลอยมาอยใู่ นหน่วยงานไดเ้ พราะมีเขา ถึงจงจ่ิงหา้ วจะมีแผนอะไรอีก กไ็ มส่ ามารถช่วยเธอออกมาได้ “มีผมร่วมมือกบั คุณ กลวั อะไร” เฉินชิงมีแผนในใจ ตระกลู เหวนิ ตระกลู เฉิน ตระกลู เหอ บอกไดว้ า่ เป็ นตระกลู ใหญข่ องเมืองBเลยก็วา่ ได้ ตระกลู ใหญร่ ่วมมือกนั โยนขอ้ กลา่ วขอใหผ้ หู้ ญิงคนเดียวยงั ไม่ง่ายอีกเหรอ ฆ่าคนตอ้ งชดใชด้ ว้ ยชีวติ

ถึงจงจ่ิงหา้ วจะเก่งแคไ่ หน จะมีแผนการอีกกี่แผน หลกั ฐานแน่นขนาดน้ี เขาไม่มีทางทาํ อะไรได้ เฉินชือหานนงั่ อยขู่ า้ งๆ มองหอ้ งท่ีวา่ งเปลา่ เหมอ่ ลอยเลก็ นอ้ ย เธอสนใจจงจ่ิงหา้ ว โดยเฉพาะฉากเมื่อสกั ครู่ที่เผชิญหนา้ กบั อาํ นาจที่แขง็ แกร่งกวา่ เขา แต่กย็ งั ไม่ยอม แมว้ า่ เขาจะเป็ นฝ่ ายถูกกระทาํ แต่กไ็ ม่มีความเกรงกลวั เลยสกั นิด ความแขง็ กร้าวเม่ือสกั ครู่ของ เขา ยงั คงเงียบสงบ ดวงตาพราวของเขา เป็ นสิ่งที่หญิงสาวกระหาย แต่เธอก็รู้วา่ ถึงจงจิ่งหา้ วจะรับปาก เธอกค็ งเอ้ือมไมถ่ ึงกบั ความรู้สึกท่ีเขามีตอ่ หลินซินเหยยี น “พอ่ คะ” เธอมองไปท่ีเฉินชิง “เรื่องน้ี…” “เร่ืองน้ีมีฉนั กบั ลงุ เหวนิ ของเธออยู่ กลวั อะไร” เฉินชิงหร่ีตาลงเอ่ยขดั คาํ พดู ของลกู สาว “แต…่ ” “เราควรกลบั แลว้ ” เฉินชิงเอย่ ขดั ลกู สาวอีกคร้ัง กลวั วา่ เธอจะพดู อะไรท่ีทาํ ใหค้ วามรู้สึกของเหวนิ ชิงสนั่ คลอน ตอนน้ีอารมณ์ของเหวนิ ชิงน้นั ราวกบั กระแสคลื่น เขานง่ั อยบู่ นเกา้ อ้ีไมย่ อมขยบั “ผมไมไ่ ดไ้ ป ส่งนะ” เฉินชิงในชุดเคร่ืองแบบ หา้ สิบกวา่ ปี ยงั คงกระฉบั กระเฉง เขาเองก็ใชค้ ร่ึงชีวติ อยใู่ นกองทพั เหมือนกบั เหวนิ ชิง

“แก พกั ผอ่ นละ่ แบบน้ีไม่เหมือนคุณเลย สมยั หนุ่มๆ เคยกลวั ใคร ทาํ ไมยงิ่ แก่กย็ ง่ิ ข้ีขลาด” เหวนิ ชิงถอนหายใจ เขาไมไ่ ดข้ ้ีขลาด แตก่ ลวั การสูญเสีย “เขาเป็ นลกู คนเดียวของเหวนิ เสียน…” เหวนิ ชิงพดู แค่น้นั ดวงตาของเฉินชิงสะทา้ น ไมน่ านกก็ ลบั มาเป็ นปกติ มือวางลงหนกั ๆ ท่ีไหล่ของเหวนิ ชิง ออก แรงบีบ “มีอะไรกโ็ ทรมาหาผมไดต้ ลอด” พดู จบเขากเ็ ดินออกจากตระกลู เหวนิ ไป เฉินชือหานเดินตามหลงั ไป ผชู้ ่วยเปิ ดประตรู ถ เขาคอ้ มตวั เขา้ ไปในรถ เฉินชือหานตามข้ึนไป เธอปิ ดประตู “ออกรถ” เฉินชิงออกคาํ สง่ั ไม่นานรถก็เคลื่อนตวั ออกไป “พอ่ คะ ทาํ ไมเม่ือก้ีตอ้ งขดั หนูดว้ ย” เฉินชือหานถาม เฉินชิงพดู ขดั เธอถึงสองคร้ัง เห็นไดช้ ดั วา่ ต้งั ใจ ไมอ่ ยากใหเ้ ธอพดู เฉินชิงหลบั ตาลงพิงเบาะรถ ไม่ขยบั แมเ้ ปลือกตา “เธออยากพดู อะไร อยากบอกวา่ เธอไมแ่ ต่ง แลว้ ง้นั เหรอ” เฉินชือหานกม้ หนา้ “ดูเหมือนความสมั พนั ธข์ องเขากบั ภรรยาจะดีมากๆ บีบบงั คบั เขามา เขาก็ ไม่มีวนั รักหนู” “ความรู้สึกเป็ นส่ิงท่ีบ่มเพาะข้ึนมาได”้ เฉินชิงลืมตามองลกู สาว “แคน่ ้ีกก็ ลวั แลว้ เหรอ” “หนู…” เฉินชือหานไมม่ ีความมนั่ ใจ

ไมใ่ ช่ไม่เคยไม่ผชู้ ายคนไหนเขา้ มา มีมากมายหลายแบบ ไม่มีสกั คนเลยที่เธออยากเขา้ ใกล้ ท้งั หวาดกลวั ตอนที่ 397 ฉันแค่ป้ องกนั ตวั เอง มีเพียงจงจิ่งหา้ วท่ีทาํ ใหเ้ ธอรู้สึกกลวั และยงั อยากที่จะเขา้ ใกล้ เฉินชิงตบเบาๆ ลงบนมือลูกสาว “วางใจเถอะ ยงั มีพอ่ อยู่ พอ่ จะสนบั สนุนเธอเอง” “คุณพอ่ จะใหห้ นูแตง่ งานกบั จงจิ่งหา้ วจริงๆ เหรอคะ?” เฉินชือหานถามข้ึน เธอเป็ นคนท่ีภาคภมู ิใจ และหยงิ่ ในศกั ด์ิศรีของตวั เอง ชดั เจนวา่ จงจ่ิงหา้ วไมไ่ ดร้ ู้สึกอะไรกบั เธอ และยงั จะบงั คบั เขาใหแ้ ตง่ งานกบั เธออีก นนั่ ไม่ทาํ ใหเ้ ขาเกลียดตวั เธอเองไปมากกวา่ น้ีหรอก เหรอ? เฉินชิง ไม่รีบร้อนอธิบายแผนการของตนกบั ลูกสาว และแจกแจงถึงส่วนไดส้ ่วนเสียใน แผนการน้ี “ทาํ ไมตระกลู จงกบั ตระกลู เหวนิ ถึงแต่งงานกนั มาต้งั แต่แรก” เฉินชิง ไม่ตอ้ งการคาํ ตอบจากลกู สาว เพราะวา่ อยา่ งไรแลว้ เธอกไ็ มร่ ู้เรื่องราวก่อนหนา้ น้ี “.ตอนแรกเหวนิ เสียนแตง่ งานกบั จงฉี เฟิ ง เป็ นเพราะวา่ เป็ นการแต่งงานเพ่ือครอบครัว อีกฝ่ ายเป็ นขา้ ราชการผมู้ ีอาํ นาจระดบั สูง อีก ฝ่ ายครอบครองหา้ งสรรพสินคา้ คนของท้งั สองครอบครัวเป็ นครอบครัวเดียวกนั แลว้ แบบน้ี จะ เกิดอะไรข้ึนล่ะ?” เฉินชือหานคิด “อาํ นาจที่แทจ้ ริง” การร่วมมือกนั ของท้งั สองตระกลู น้ี มีส่วนสนบั สนุนซ่ึงกนั และกนั เพยี งเพอื่ ใหต้ าํ แหน่งของ ตนเองมนั่ คงเท่าน้นั

“ในปี น้ี จะมีตระกลู ไหนยงิ่ ใหญเ่ กินไปกวา่ ตระกลู จงกบั ตระกลู เหวนิ ? ดูอยา่ งจุดจบของตระกลู เหอสิ เคยเป็ นพวกตระกลู บุญหนกั ศกั ด์ิใหญ่มาก่อน แลว้ ทา้ ยที่สุดจุดจบเป็ นยงั ไงล่ะ?” เฉินชิงถอนหายใจ “เด็กสามคน แยกไปสองคน แลว้ ยงั แยกไปอยใู่ นมือของจงจ่ิงหา้ วอีก” เขามองไปท่ีลกู สาว “มีเพยี งพวกเราเท่าน้นั ท่ีจะเขา้ ร่วมตระกลู น้ี ถึงจะหยดั ยนื ไดน้ านในที่แห่ง น้ี” เฉินชือหานเขา้ ใจเหตุผลเหตุผลดี เธอเองก็อยากท่ีจะช่วยพอ่ ของเธอเหมือนกนั เพยี งแต่ การเผชิญหนา้ กบั จงจ่ิงหา้ ว เธอรู้สึกกลวั และอาย “ลกู ไม่ตอ้ งกงั วลอะไรท้งั น้นั พอ่ จะเป็ นคนปูทางใหล้ กู เอง” เฉินชิงปลอบใจลูกสาว “ลูกพอ่ ถา้ ไม่ใช่เพราะความกลวั และข้ีอาย มาครอบงาํ อาํ นาจของลกู ไป” บนคิ้วของเฉินชือหาน ซ่อนความเขินอายเลก็ นอ้ ยเอาไว้“เขาเป็ นผชู้ ายที่มีเสน่ห์ท่ีสุดที่หนูเคย เจอมา หนูอยากเป็ นภรรยาของเขา…” ไดร้ ับความรักจากเขา “ไดอ้ ยแู่ ลว้ ” เฉินชิงลบู ไปที่ใบหนา้ ของลูกสาว สายตาตกในภวงั คค์ ลา้ ยกบั วา่ ดู “ตอ้ งการอะไร เฉินชิงจะ พยายามต่อสูใ้ หไ้ ดม้ า ไมอ่ ยา่ งน้นั ปลอ่ ยทิ้งไวจ้ ะเหลือแตค่ วามเสียใจ” เฉินชือหานลืมไปแลว้ วา่ พอ่ ของเขาเคยเป็ นแบบน้ี ตกใจอยไู่ มน่ อ้ ย “พอ่ คะ ตอนที่พอ่ ยงั เป็ น หนุ่ม มีเร่ืองอะไรใหเ้ สียใจเหรอคะ?” ปกติแลว้ เฉินชิงเป็ นคนที่แขง็ แกร่งมาก อยใู่ นกองทพั มาคร่ึงชีวติ ร่างกายท่ีแสดงออกมา ถึงแม้ จะโกรธแต่วา่ กย็ งั ดูสง่างามอยู่

เฉินชือหานไม่เคยเห็นพอ่ ของเขาในดา้ นที่ออ่ นแอแบบน้ีมาก่อน เฉินชิงดึงสติกลบั มา ถอนมือออก กลบั คืนในท่าทีปกติ “ตลอดชีวติ ของคนเรา ยงั สามารถที่มี ชีวติ ท่ีสมบูรณ์แบบได”้ เฉินชือหาน ควา้ ไปที่แขนของเฉินชิง ไว้“คุณพอ่ ถอนหายใจแบบน้ี ตอนยงั หนุ่มมีคนที่แอบ ชอบอยใู่ ช่ไหมคะ? ” แม่ของเฉินชิงกบั เฉินชือหานรู้จกั กนั ไดก้ ็เพราะมีคนแนะนาํ ให้ เพราะความออ่ นโยนของแม่ เฉินชือหาน เองดว้ ย สาํ หรับเฉินชิงน้นั เธอเป็ นคนท่ีเช่ือฟัง และนบั เป็ นภรรยาท่ีมีคุณงามความดี นอ้ ย ส่วนความรู้สึกน้นั นบั วา่ ไมม่ ี ในจุดน้ีเองเฉินชือหาน ก็รับรู้ ก่อนหนา้ น้ีแม่เธอไดบ้ อกกบั เธอวา่ พอ่ ของเธอมีใครคนหน่ึงอยใู่ นใจ จู่ๆ เขากอ็ ารมณ์เสียข้ึนมา เป็ นเพราะวา่ กาํ ลงั คิดถึงคนในใจอยหู่ รือไม?่ “เดก็ นอ้ ย ไมถ่ ามเรื่องของผใู้ หญส่ ิ” “พอ่ คะ…” เฉินชือหานยงั ตอ้ งการถาม เฉินชิงพดู ขดั เธอข้ึน “ความจริงแลว้ ตอนน้ีลกู จะตอ้ งอยใู่ นบา้ น” เขาไมอ่ ยากใหม้ ีปัญหาใหมเ่ พิม่ เขา้ มาในตอนน้ี เฉินชือหานพยกั หนา้ รับรู้ ใครกนั จะรู้วา่ ถา้ จงจ่ิงหา้ วถูกบงั คบั ข้ึนมา จะเกิดอะไรข้ึน? โรงพกั

หลินซินเหยยี นถกู ขงั ไวห้ อ้ งหอ้ งหน่ึง เธอกาํ ลงั ถูกสืบสวน ผนงั หอ้ งท้งั ส่ีดา้ นที่ไม่มีหนา้ ต่าง แสงสวา่ งจากโคมไฟระยา้ สีขาว ดา้ นหนา้ ของโตะ๊ สี่เหล่ียมผืนผา้ มีเจา้ หนา้ ท่ีสืบสวนอยสู่ องนายนง่ั อยู่ “คุณชื่ออะไร?” หลินซินเหยยี นท่ีถูกใส่กญุ แจมือ เธอนงั่ อยบู่ นเกา้ อ้ี เธอกาํ ลงั บงั คบั คล่ืนที่ซดั กระหน่าํ ภายในใจเธอ มองไปท่ีเจา้ หนา้ ที่สืบสวนเธออยา่ งน่ิงสงบ “หลินซินเหยยี น” “ครับ ง้นั เร่ิมเลย คาํ พดู ท้งั หมดของคุณจะเป็ นหลกั ฐานในช้นั ศาล” “คุณฆ่าเหอรุ่ยเจ๋อทาํ ไม?” สองมือของหลินซินเหยยี นกาํ แน่น “ฉนั ไมไ่ ดท้ าํ ” “ตอนน้นั มีคนเห็นวา่ คุณถือปื นช้ีไปที่เขา คุณตอ้ งการท่ีจะปฏิเสธต่อหลกั ฐานไหม” “ฉนั ไม่ไดฆ้ ่าเขา” หลินซินเหยยี นไม่สามารถอธิบายเหตุการณ์ในคร้ังน้นั ออกมาได้ ปื นในมือของเธอ เหอรุ่ยเจ๋อ ถูกยงิ ตาย เธอไม่สามารถอธิบายออกมาได้ “คุณลองคิดใหด้ ี หากคุณบอกความจริงมาตอนน้ี โทษของคุณอาจจะไดร้ ับการผอ่ นปรนลงบา้ ง แต่ถา้ คุณยงั ยนื กราน รอทางน้นั ตรวจสอบ แลว้ พบวา่ บนปื นมีเพียงรอยนิ้วมือของคุณ ถา้ คุณจะ ปฏิเสธในตอนน้นั กค็ งไมม่ ีประโยชนอ์ ะไร” หลินซินเหยยี นมองไปที่เจา้ หนา้ ที่จดบนั ทึกขา้ งๆ “ท้งั หมดน้ีพวกคุณเป็ นคนวางแผน ทาํ ไมยงั ตอ้ งแกลง้ จดบนั ทึกล่ะ?”

เจา้ หนา้ ท่ีสืบสวนคนน้นั เงยหนา้ ข้ึนมองหลินซินเหยยี น“ฉนั ไมร่ ู้วา่ คุณกาํ ลงั พดู อะไร ฉนั แค่ ปฏิบตั ิตามหนา้ ที่ ตอ่ ผตู้ อ้ งสงสยั ทุกคน พวกเราตอ้ งจดบนั ทึกการสอบปากคาํ ” เขาพดู ตอบ เนน้ คาํ วา่ ผตู้ อ้ งสงสยั สามคาํ น้ี สามคาํ น้ี เจาะจงไปท่ีหูของเธอ จนเธอรู้สึกเวยี นหวั แสงไฟท่ีส่องมาตรงหนา้ เธอช่างแรงยงิ่ นกั เธอพยายามท่ีจะเปิ ดเปลือกตา เพอื่ ที่จะรักษาความนิ่งสงบของตวั เองเอาไว้ “ฉนั แค่ป้ องกนั ตวั เอง ฉนั ไมไ่ ดฆ้ ่าคน!” “ถา้ คุณไมไ่ ดฆ้ ่าเขา แลว้ ทาํ ไมถือปื นเลง็ ไปท่ีเขา?” “ฉนั บอกไปแลว้ ฉนั แคป่ ้ องกนั ตวั ฉนั ไมไ่ ดฆ้ ่าเขา!” “ตามท่ีพวกเราทราบมา เหอรุ่ยเจ๋อ มีขอ้ หาคดีร่วมกนั ลกั พาตวั และคนท่ีถกู ลกั พาตวั ไปคนน้นั คืนคุณ ถกู ไหม?” เร่ืองน้ีเป็ นความจริง “ใช่” “เป็ นไปไดไ้ หมวา่ คุณอาจจะแคน้ ถกู เขาลกั พาตวั ไป คุณถึงไดล้ งมือฆ่าเขา” หลินซินเหยยี นกม้ ตวั ลงรู้สึกแน่นที่หนา้ อกมาก อาการคล่ืนไสเ้ หมือนจะพงุ่ อยากอาเจียน เธอ ปิ ดเปลือกตาลง เหมือนจะทนไมไ่ หวแลว้ “ไมใ่ ช่” ตอนที่ 398 เขาคงลาํ บากใจ

“คุณอยา่ มาเล่นลิน้ ตอนน้ีหลกั ฐานทุกอยา่ งมนั ช้ีมาที่คุณ ก่อนท่ีจะสืบใหช้ ดั เจน ไม่มีทางปล่อย คุณไปแน่” เจา้ หนา้ ที่สืบสวนเห็นท่าทางทรมานของเธอ คิดวา่ เธอจะเอาขอ้ อา้ งเรื่องไม่สบายมา หลีกเล่ียงการสืบสวน พยายามทาํ ใหไ้ ดป้ ระกนั ตวั สถานการณ์ตอนน้ีของเธอคือไมม่ ีสิทธ์ิประกนั ตวั หลินซินเหยยี นทรมานจนไมอ่ ยากพดู อะไร เจา้ หนา้ ท่ีที่รับหนา้ ที่บนั ทึกสาํ นวนสะกิดคนขา้ งๆ “หยดุ การสอบสวนก่อนเถอะ ส่งไปท่ีหอ้ ง พยาบาลก่อนไหม” “พวกคุณเขา้ ไปไมไ่ ด้ ท่ีน่ีเป็ นหอ้ งสอบสวนครับ” ตอนน้นั เองประตูหอ้ งก็ถูกผลกั ออก เสิ่นเผยซวนคุน้ เคยกบั ท่ีนี่เป็ นอยา่ งดี เขาถือปื นบุกเขา้ มา “เสิ่นเผยซวนคุณรู้หรือเปล่าวา่ กาํ ลงั ทาํ อะไรอย”ู่ เจา้ หนา้ ที่สอบสวนหนั ไปมองเสิ่นเผยซวน สายตาเยอื กเยน็ ของเสิ่นเผยซวนเหลม่ องเขาเลก็ นอ้ ย ไมไ่ ดท้ าํ อะไรมาก เขาบุกเขา้ มา แน่นอน วา่ เขารู้ผลท่ีจะตามมา แค่เขาไมไ่ ดท้ าํ ร้ายใคร อยา่ งมากกแ็ ค่โดนไลอ่ อก ไมม่ ีอะไรที่รับไม่ได้ สายตาของเขามงุ่ ตรงมาท่ีร่างของหลินซินเหยยี น “พ่ีสะใภ้ ไม่เป็ นไรใช่ไหมครับ” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ แต่ท่าทางอ่อนแรงน้นั ทาํ ใหร้ ู้วา่ เธอโกหก เสิ่นเผยซวนเดินเขา้ ไปใกล้ พยงุ เธอลุกข้ึน “คุณไมส่ บายเหรอครับ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ไมร่ ู้วา่ เพราะเธอเมาหรือเปล่า ทอ้ งเธอทรมาน ตอนน้ีส่วนลา่ งของ ร่างกายน้นั เจบ็ ไปหมด

“ผมพาคุณไปโรงพยาบาลดีกวา่ ” เสิ่นเผยซวนพยงุ เธอ หวั หนา้ เฉินรีบเขา้ มา ขวางทางพวกเขา เอาไว้ “คุณหลินตกเป็ นผตุ้ อ้ งสงสยั ไปไหนไมไ่ ดท้ ้งั น้นั ” “ถอยไป” เสิ่นเผยซวนเลง็ ปลายกระบอกปื นไปที่เขา ท่าทางกาํ เริบเสิบสาน “รีบหลบไปเดี๋ยวน้ี ไมง่ ้นั อยา่ หาวา่ ผมไม่เกรงใจ” หวั หนา้ เฉินไม่มีความหวาดกลวั กลบั เดินเขา้ มาใกลเ้ รื่อยๆ พาหนา้ ผากมาจรดอยทู่ ี่ปลาย กระบอกปื นของเส่ินเผยซวน เขารู้วา่ เสิ่นเผยซวนไมม่ ีทางยงิ แน่ “หวั หนา้ เสิ่นตอนน้ีโทษของคุณหลินยงั ไม่ชดั เจน อยรู่ ะหวา่ งการสืบสวน วนั น้ีถา้ เธอไปกบั คุณ เกรงวา่ คงจะไม่ดีกบั เธอ หวั หนา้ เส่ินจะไม่สนใจอนาคตตวั เอง หรือวา่ ไมส่ นชีวติ ของคุณหลิน ดว้ ย” หลินซินเหยยี นจบั แขนเส่ินเผยซวนเอาไว้ กดปื นของเขาลง เธอไม่มีทางยอมใหเ้ ส่ินเผยซวนเขา้ มาเกี่ยวขอ้ ง “ฉนั ไมเ่ ป็ นไรค่ะ แมฉ้ นั จะโดนตรวจสอบ แตก่ ็ไมไ่ ดห้ มายความวา่ ไมส่ นใจชีวติ ของฉนั คุณ กลบั ไปก่อนเถอะค่ะ” “แต่วา่ …” “แตอ่ ะไร ฉนั ใหค้ ุณไปคุณก็ไป เอาตวั คุณเขา้ มาเก่ียวขอ้ ง มนั มีอะไรด”ี หลินซินเหยยี นเอ่ยขดั เขา เห็นไดช้ ดั วา่ เร่ืองน้ีมนั พงุ่ เป้ ามาที่เธอ เสิ่นเผยซวนก่อเรื่องแบบน้ีกไ็ มม่ ีประโยชน์ พาเธอออกไปก็ไม่มีประโยชน์

เพียงแค่เรื่องน้ีหากไม่มีหลกั ฐานวา่ เธอไม่ไดฆ้ ่าคน เธอก็ไม่สามารถปัดผลท่ีจะตามมาได้ “แต่ร่างกายของคุณตอนน้ี” เสิ่นเผยซวนกงั วล หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ หนา้ ผากของเธอเตม็ ไปดว้ ยเมด็ เหงื่อเลก็ ๆ ริมฝี ปากซีดเซียว ร่างกาย หากไมใ่ ช่เพราะมีเสิ่นเผยซวนประคองจะยนื ไม่อยู่ “เอาตวั เธอมาใหผ้ ม ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล” หวั หนา้ เฉินดูแลคดีน้ี หลินซินเหยยี นน้นั สาํ คญั เขารู้ดี เขาไมม่ ีทางใหเ้ ธอเป็ นอนั ตรายแน่ เสิ่นเผยซวนมองหวั หนา้ เฉิน “ตอนน้ีคดียงั ไม่ไดร้ ับการพจิ ารณา คดีของคุณหลินยงั ไมถ่ ูกพิพากษา หากเธอไมส่ บาย ไมว่ า่ จะ ตามหลกั การหรือเหตุผล เราไม่สนใจคงไม่ได้ แต่วา่ หวั หนา้ เสิ่น แขง็ กร้าวกบั ผมแบบน้ี เกรงวา่ จะเสียเวลาการรักษาของคุณหลินนะครับ” เสิ่นเผยซวนรู้วา่ คาํ พดู ของหวั หนา้ เฉินน้นั มีเหตุผล ตอนน้ีเขาไมม่ ีทางพาหลินซินเหยยี นออกไปได้ ถึงจะพาออกไป คดียงั ไมท่ นั จบกส็ ามารถจบั กลบั มาไดอ้ ยดู่ ี ตอนน้นั เอง สองขาของหลินซินเหยยี นอ่อนแรง ร่างของเธอลม้ ลงไป เสิ่นเผยซวนมือไว รีบควา้ เอวเธอเอาไว้ อุม้ เธอข้ึนมา เขามองหวั หนา้ เฉิน “ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาล คุณไปกบั ผม ผมไมพ่ าเธอหนีหรอก” หวั หนา้ เฉินพยกั หนา้ “เด๋ียวผมขบั เอง” ซูจา้ นยนื รอดว้ ยความร้อนใจอยหู่ นา้ ประตู รอเส่ินเผยซวนพาเธอออกมา เสิ่นเผยซวนเป็ นคน ของสถานีตาํ รวจ ถึงจะบุกเขา้ ไปก็ไม่มีความผดิ ถึงจะทาํ ผดิ แต่กไ็ มไ่ ดผ้ ดิ กฎหมาย แตเ่ ขาไม่ เหมือนกนั บุกเขา้ ไปก็คือผิดกฎหมาย

เขาคุยกบั เสิ่นเผยซวนแลว้ ใหเ้ ขารออยดู่ า้ นนอก เส่ินเผยซวนเขา้ ไปช่วยคน น่ีก็เขา้ ไปสกั พกั แลว้ เขาร้อนใจ ในตอนที่ซูจา้ นรอไม่ไหว กาํ ลงั จะบุกเขา้ ไป เส่ินเผยซวนก็อมุ้ หลินซินเหยยี นออกมา หลินซินเหยยี นถูกอุม้ ออกมา เกิดอะไรข้ึน ซูจา้ นวง่ิ เขา้ ไปหา “เกิดอะไรข้ึน พ่ีสะใภเ้ ป็ นอะไร” “ไม่มีเวลาอธิบาย ไปโรงพยาบาลก่อน” เสิ่นเผยซวนบอกอยา่ งรีบร้อน “เดี๋ยวฉนั ขบั รถ” ซูจา้ นรีบวง่ิ ไปเปิ ดประตรู ถ หวั หนา้ เฉินใหค้ นขบั รถตาํ รวจมา เขามองไปท่ีเส่ินเผยซวน “นงั่ รถผมดีกวา่ ” สีหนา้ ซูจา้ นเปลี่ยนไปทนั ที เขา้ มาควา้ คอเส้ือหวั หนา้ เฉิน “พอก่อน” เสิ่นเผยซวนหา้ มเขา “ตอนน้ีสิ่งสาํ คญั คือพาพ่สี ะใภไ้ ปโรงพยาบาล” ซูจา้ นปลอ่ ยเขาโดยไม่เตม็ ใจ เขาอมุ้ หลินซินเหยยี นข้ึนรถ หวั หนา้ เฉินนงั่ อยทู่ ี่นงั่ ขา้ งคนขบั รถเคลื่อนตวั ออกไปอยา่ งรวดเร็ว “เขาล่ะ” น้าํ เสียงหลินซินเหยยี นออ่ นแรง เสิ่นเผยซวนประคองเธอเอาไว้ ไม่รู้ตอ้ งอยทู่ ่าไหนเธอถึงจะสบาย “ไปตระกลู เหวนิ ครับ มีธุระ คิดวา่ เร่ืองคงเก่ียวกบั เหวนิ ชิง” เสิ่นเผยซวนรู้ความสมั พนั ธข์ องจงจิ่งหา้ วและเหวนิ ชิง คร้ังน้…ี

หลินซินเหยยี นไหนเลยจะไม่รู้ แพขนตาเธอช้ืนข้ึนมา ปกคลมุ ไปดว้ ยน้าํ ตา น้าํ เสียงแหบแหง้ เอ่ย “เขาคงลาํ บากใจ” ตอนท่ี 399 ให้ฉันใจเยน็ ลงก่อน เสิ่นเผยซวนรู้ จงจิ่งหา้ วคงจะลาํ บากใจ แต่เขาก็รู้นิสยั ของเขาดี “คุณไม่ตอ้ งคิดมากหรอกครับ” เสิ่นเผยซวนไม่รู้วา่ ตวั เองจะปลอบเธอไดอ้ ยา่ งไร หลินซินเหยยี นลืมตา มองดูแสงที่วงิ่ ผา่ นของหนา้ ต่างรถ สีสนั สดใส สะกดทุกสายตา ดึงสติ ของเธอไป “พ่ีสะใภ้ ผมขอพดู อะไรที่ไม่ควรหน่อย ผมคิดวา่ คุณไมค่ วรอยใู่ กลเ้ ฉิงยซู่ ่ิวเกินไป” นี่คงเป็ นเหตผุ ลของเหวนิ ชิง เขาไมเ่ ขา้ ใจ คนท่ีโปร่งใสอยา่ งหลินซินเหยยี น ทาํ ไมถึงไดท้ าํ เร่ืองไร้เหตุผล หาเรื่องเหวนิ ชิง ทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วลาํ บากใจ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดอ้ ธิบาย เพราะเธอเคยรับปากเฉิงยซู่ ่ิว “คุณปวดมากใช่ไหม” เสิ่นเผยซวนกระวนกระวาย เขาสมั ผสั ไดถ้ ึงเหงื่อบนตวั หลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นส่ายหวั ความเจบ็ ปวดแบบน้ี บางคร้ังเจบ็ มาก บางคร้ังเจบ็ นอ้ ย คร้ังน้ีไม่ไดเ้ จ็บ ขนาดน้นั ไมน่ านกม็ าถึงโรงพยาบาล เสิ่นเผยซวนอมุ้ เธอลงจากรถ รีบวงิ่ เขา้ หอ้ งฉุกเฉิน หมดใหเ้ สิ่นเผย ซวนวางเธอลง “พวกคุณรอดา้ นนอกก่อนนะคะ”

เสิ่นเผยซวนดึงมือออกมา จึงพบวา่ ส่ิงที่เขาคิดวา่ เหงื่อมาตลอดน้นั มนั คือเลือด เขาหนั กลบั ไปมองหลินซินเหยยี นท่ีนอนอยบู่ นเตียง ร่างกายส่วนล่างของเธอน้นั เตม็ ไปดว้ ย เลือด เขานิ่งอ้ึง นี่มนั เร่ืองอะไรกนั หมอแค่มองกร็ ู้แลว้ วา่ เกิดอะไรข้ึน ใหผ้ ชู้ ่วยไปเตรียมการผา่ ตดั “พวกคุณไปรอดา้ นนอกก่อน นะคะ” เสิ่นเผยซวนไมข่ ยบั หวั หนา้ เฉินลากเขาออกจากหอ้ งฉุกเฉิน ตอนน้นั เอง ซูจา้ นรีบวงิ่ เขา้ มาอยา่ งรีบร้อน เขาขบั รถตามรถของหวั หนา้ เฉินมา แตโ่ ดนรถคนั อื่นขบั มาแทรกจึงทาํ ใหเ้ ขามาถึงชา้ “นายใหฉ้ นั ทาํ ใจก่อน” เสิ่นเผยซวนพดู ขดั ซูจา้ นเอาไว้ สมองของเขาขาวโพลน ทาํ ไมมีเลือดละ่ เขานง่ั ลงท่ีมุมๆหน่ึง มองดุเลือดท่ีเลอะที่มือท้งั สองขา้ ง เขาไมเ่ คยมีแฟน แต่วา่ เขาโตแลว้ สถานการณ์แบบน้ี…มีความเป็ นไปไดอ้ ยอู่ ยา่ งหน่ึง เขายดื คอข้ึน ลูกกระเดือกเลื่อนข้ึนลง “ครืด ครืด…” ตอนน้นั เองโทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าของเขาก็ดงั ข้ึน จงจ่ิงหา้ วออกมาจากตระกลู เหวนิ แลว้ ก็โทรหาเขา เม่ือมองช่ือที่ปรากฏบนหนา้ จอ เสิ่นเผยซวนไม่กลา้ กดรับสาย เขากลืนน้าํ ลาย กดรับสาย ยกโทรศพั ทข์ ้ึนแนบหู “ผมอยทู่ ี่โรงพยาบาล”

“ห๊ะ” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว “…พี่สะใภไ้ ม่สบาย ส่งตวั มาท่ีโรงพยาบาลครับ” “โรงพยาบาลอะไร” เสิ่นเผยซวนกม้ หนา้ เขากม้ ลงมองเงาเลือนรางท่ีสะทอ้ นข้ึนมา ลาํ คอของเขาแหง้ ผาก น้าํ เสียง แหบแหง้ “ขอโทษครับ” “ขอโทษ…” เสิ่นเผยซวนกมุ ขมบั โทษตวั เอง เขาไม่รู้วา่ จะมองหนา้ จงจิ่งหา้ วไดอ้ ยา่ งไร ขอโทษเขาออกมา “ฉนั ถามนายวา่ เธออยทู่ ี่โรงพยาบาลไหน” จงจ่ิงหา้ วโมโห ซูจา้ นเดินเขา้ มาดึงโทรศพั ทจ์ ากมือเส่ินเผยซวนไป เดินมาดา้ นขา้ ง บอกจงจิ่งหา้ วไปวา่ พวกเขา อยทู่ ่ีโรงพยาบาลอะไร เมื่อวางสายแลว้ เขาจึงเดินเขา้ มาใกล้ มองเสิ่นเผยซวน “นายเป็ นอะไร อาการของพส่ี ะใภไ้ ม่ดี เหรอ” ดงั น้นั จึงไม่กลา้ คุยกบั จงจิ่งหา้ ว สองมือของเสิ่นเผยซวนกาํ แน่น เอย่ ออกมาชา้ ๆ “อยา่ มาคุยกบั ฉนั ใหฉ้ นั ต้งั สติหน่อย” ซูจา้ นไม่พดู อะไรอีก ยดั โทรศพั ทล์ งไปในกระเป๋ าของเขา เขายนื รออยขู่ า้ งๆ เงียบๆ

ผา่ นไปสิบกวา่ นาที ทางเดินมีเงาคนเคล่ือนเขา้ มาใกล้ ใบหนา้ หล่อเหลาของเขาไม่แสดงอารมณ์ ใดๆ นยั น์ตาดาํ ทะมึนมีพายซุ ดั สาดไม่สงบ บรรยากาศอึมครึม คนท่ีเดินผา่ นตอ้ งหลบเล่ียงกนั หมด เขาเดินเขา้ มาดว้ ยเทา้ ที่กา้ วมาอยา่ งมน่ั คง ตรงเขา้ มา ซูจา้ นเขา้ ไปรับ เสิ่นเผยซวนไดย้ นิ เสียงซูจา้ นเรียกช่ือจงจิ่งหา้ ว กร็ ู้แลว้ วา่ เขามาแลว้ เขานง่ั อยตู่ รงน้นั ไมข่ ยบั และไมเ่ งยหนา้ จนกระทง่ั มีรองเทา้ หนงั คู่หน่ึงโผลเ่ ขา้ มาในระยะสายตา เขาเงยหนา้ ข้ึนชา้ ๆ ตอนท่ี 400 ห้ามมคี วามสัมพนั ธ์สามภี รรยา เสิ่นเผยซวนขยบั กาํ ลงั จะลกุ ข้ึน ไม่รู้วา่ นงั่ อยตู่ รงน้ีนานเกินไปจนเป็ นตะคริว หรือเพราะยงั ตกใจกบั เลือดที่มีตวั เอง แต่เม่ือเขาลุกข้ึนกลบั ยนื ไมต่ รง แขง้ ขาอ่อน ดีท่ีเขาอยใู่ กลผ้ นงั จึงยน่ื มือไปค้าํ ผนงั เพือ่ พยงุ ตวั น้าํ เสียงของเขาแหบแหง้ “พี่สะใภอ้ ยใู่ นหอ้ งสอบสวน เธอไมส่ บาย…” จงจิ่งหา้ วจอ้ งมองใบหนา้ สบั สนมึนงงของเขา เสิ่นเผยซวนไม่กลา้ มองสบตาเขา สายตามองไปทางอ่ืน “มองฉนั ” จงจ่ิงหา้ วยนื อยทู่ ่ีทางเดิน ร่างสูงยงิ่ ทาํ ใหค้ วามกดดนั มีมากข้ึน

ซูจา้ นยนื ขวางอยตู่ รงหนา้ เขาช่วยเขาแกต้ ่าง “เผยซวนบุกเขา้ ไปพร้อมกบั ปื น ถึงจะไมเ่ สียงาน ไป แตค่ ิดวา่ เขาคงหนีไมพ่ น้ โทษ” เขาไม่คิดวา่ เสิ่นเผยซวนผดิ อะไร พวกเขาทาํ ดีที่สุดแลว้ เสิ่นเผยซวนรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั โกรธอะไร เขาผลกั ซูจา้ นออก กาํ ลงั จะเล่าเรื่องราวใหจ้ งจิ่งหา้ วฟังตอ่ ประตูหอ้ งฉุกเฉินก็ถกู เปิ ดออก มีคนสวมชุดผา่ ตดั สีฟ้ า เดินออกมา เขาปลดหนา้ กากออก ถาม “ใครเป็ นครอบครัวคะ” จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ ไป บอก “ผมครับ” ซูจา้ นและหวั หนา้ เฉินเองก็รีบตามเขา้ มา มีเพียงเส่ินเผยซวนท่ียนื อยตู่ รงน้นั ไมก่ ลา้ ขยบั เขาไมก่ ลา้ เขา้ ไป กลวั วา่ จะไดร้ ับข่าวร้าย “ร่างกายของคนไขย้ า่ํ แย่ มีภาวะการแทง้ บุตร แมว้ า่ ตอนน้ีจะจดั การไดแ้ ลว้ แต่หลงั จากน้ีตอ้ ง นอนรักษาตวั เป็ นเวลาสามเดือนคะ่ ” ตอ้ งรอจนกวา่ ทารกในครรภจ์ ะทรงตวั ก่อนถึงจะลงไปเดินได้ จงจิ่งหา้ วนิ่งคา้ ง รู้สึกเหมือนมีอะไรระเบิดอยใู่ นใจ เธอ เธอทอ้ งเหรอ หลินซินเหยยี นทอ้ งเหรอ ใบหนา้ ของเขาดูเหมือนจะสงบ ทวา่ หวั ใจของเขาน้นั ราวกบั กระแสคล่ืน เลือดของเขากาํ ลงั เดือดพลา่ น เผาทาํ ลายทุกส่วนในร่างกาย

หวั หนา้ เฉินไดย้ นิ แบบน้นั รีบเดินไปอีกฝ่ังเพ่อื ตอ่ สายแจง้ ข่าวต่อเหวนิ ชิง “เธอ เธอล่ะครับ” น้าํ เสียงแหบแหง้ เขาเหลือบมองมือดา้ นขา้ ง มือกาํ แน่นจนเสน้ เลือดปูดโปน “เด๋ียวก็ออกมาแลว้ ค่ะ” หมอพ่งึ พดู จบ ประตดู า้ นหลงั ก็เปิ ดออก ร่างของหลินซินเหยยี นท่ีนอนอยบู่ นเตียงถกู เขน็ ออกมา ตอนน้ีเธออยใู่ นสภาพก่ึงหลบั ก่ึงต่ืน จงจ่ิงหา้ วรีบเดินเขา้ ไปหา จบั มือเธอเอาไว้ มือเธอเยน็ มาก ฝ่ ามือช้ืนเตม็ ไปดว้ ยเหง่ือ เขากมุ มือของเธอเอาไว้ จูบเบาๆ อ่อนโยนจนไมส่ ามารถอธิบายได้ หลินซินเหยยี นท่ีกาํ ลงั สะลึมสะลือเหมือนมองเห็นจงจิ่งหา้ ว โครงร่างไม่ชดั เจน แต่ลมหายใจน้ี เป็ นเขาแน่ เธอเอ่ยออกมาอยา่ งอ่อนลา้ “ฉนั ไม่ไดฆ้ ่าคน” จงจ่ิงหา้ วลูบผมท่ีปกคลุมอยทู่ ่ีหนา้ ผากของเธอออกให้ นิ้วหวั แมม่ ือเกล่ียอยบู่ ริเวณหนา้ ผากเธอ “ผมรู้ครับ” เพียงสามคาํ ง่ายๆ น้าํ ตาของเธอก็ไหลลงมาอยา่ งหา้ มไม่ได้ เธอไม่ตอ้ งการใหใ้ ครมากมายมาเช่ือ เธอ ขอเพียงเขาเช่ือเธอกพ็ อแลว้ จงจ่ิงหา้ วโนม้ ตวั ลงไปจูบซบั น้าํ ตาใหก้ บั เธอ เอ่ยประโยคน้นั อีกคร้ัง หลินซินเหยยี นหลบั ตาลงชา้ ๆ มองไมเ่ ห็นแมก้ ระทง่ั ร่างท่ีมองไมช่ ดั เธอเหนื่อย สุดทา้ ยกห็ ลบั ไป

เสิ่นเผยซวนท่ียนื อยมู่ ุมหน่ึงน้นั ไดย้ นิ แลว้ เขาพน่ ลมหายใจออกมา ยงั ดี ดีท่ีเธอไม่เป็ นอะไร เด็กก็ยงั อยู่ ไมอ่ ยา่ งน้นั เขาเองก็ไมร่ ู้วา่ จะพดู กบั จงจิ่งหา้ วอยา่ งไรดี “พาไปที่หอ้ งพกั ผปู้ ่ วยก่อนเถอะ คนไขจ้ าํ เป็ นตอ้ งพกั ผอ่ น และตอ้ งการการตรวจดูอาการจาก ทางโรงพยาบาลเป็ นเวลาหน่ึงสปั ดาห์ ถา้ ไมม่ ีเลือดออก กส็ ามารถกลบั ไปรักษาตวั ท่ีบา้ นได”้ หมอบอก จงจ่ิงหา้ วใหซ้ ูจา้ นไปจดั การเร่ืองหอ้ งวไี อพี เขากมุ มือหลินซินเหยยี นไวต้ ลอดไม่ยอมปลอ่ ย หลินซินเหยยี นถูกส่งไปยงั หอ้ งพกั ผปู้ ่ วย จงจ่ิงหา้ วอุม้ หลินซินเหยยี นลงมา วางเธอลงบนเตียง เบาๆ หมอตรวจดูอาการของเธอเลก็ นอ้ ย เม่ือปกติแลว้ จึงหนั ไปคุยกบั จงจ่ิงหา้ ว ถาม “คุณเป็ นสามี ของเธอเหรอคะ” จงจ่ิงหา้ วตอบรับเพียง อืม เบาๆ “ครรภแ์ รกของเธอน้นั ทาํ ใหร้ ่างกายของเธออ่อนแอลง คร้ังน้ียงั มีเลือดตก ดีที่ส่งมาทนั เวลา ไม่อยา่ งน้นั คงเกิดการสูญเสีย ย้อื กลบั คืนมาไม่ได้ ช่วงระยะเวลารักษาตวั น้ี อากาศตอ้ งปลอด โปร่ง อยา่ ใหค้ นไขม้ ีความเครียดมากเกินไป ใหเ้ ธอมีความสุข นี่มีส่วนช่วยตอ่ ครรภข์ องเธอได้ เป็ นอยา่ งดี อีกอยา่ ง ในระยะสามเดือนน้ีหา้ มมีสมั พนั ธ์ฉนั สามีภรรยา” หมอบอก สายตาของจงจิ่งหา้ วจบั จอ้ งอยทู่ ่ีใบหนา้ ไร้สีเลือดของหลินซินเหยยี น เขาบอกเสียงเบา“ผม ทราบครับ” เมื่อแจง้ ขอ้ ควรระวงั เรียบร้อย หมอกก็ ลบั ออกไป บอกเขาวา่ หากมีอะไรใหเ้ รียกไดต้ ลอดเวลา ซูจา้ นจ่ายเงินเรียบร้อย เม่ือข้ึนมาก็มองเห็นเส่ินเผยซวนยนื นิ่งอยหู่ นา้ หอ้ งน้าํ เขาเดินยอ่ งเขา้ ไป ใกล้ พ่ึงเห็นวา่ มือของเขามีเลือด

เขาจึงเขา้ ใจในทนั ทีวา่ เม่ือสกั ครู่ทาํ ไมเส่ินเผยซวนถึงไดก้ ลวั ขนาดน้นั ซูจา้ นจบั ไหลเ่ ขาเอาไว้“ไมเ่ ป็ นไรแลว้ ” เสิ่นเผยซวนเปิ ดก๊อกน้าํ ลอ้ งคราบเลือดท่ีติดอยทู่ ่ีมือ แต่เขาไม่สามารถลืมความรู้สึกของเลือดที่ เปี ยกช้ืน ร่างหลินซินเหยยี นที่สน่ั ระริก เขาหลบุ ตาลง ต้งั ใจทาํ ใหด้ ูสบายๆ “ฉนั ไม่เป็ นไร” ซูจา้ นสูดหายใจเขา้ ลึก “ไม่เป็ นไรก็ดีแลว้ ตอ่ ไปคิดวา่ คงมีเร่ืองหินใหจ้ ดั การ” เขาเป็ นทนาย รู้จกั กฎหมายพวกน้ีเป็ นอยา่ งดี ตอนน้ีหลินซินเหยยี นกาํ ลงั ทอ้ ง เป็ นประโยชน์ตอ่ ตวั เธอ แตห่ ลินซินเหยยี นเป็ นผตู้ อ้ งสงสยั ในคดีฆาตกรรม และตอนน้ีหลกั ฐานท่ีมีทุกอยา่ งมนั ช้ี ไปท่ีหลินซินเหยยี น ใชป้ ื นฆ่าคนแบบน้ีโทษไมเ่ บาแน่ ถึงจะเล่ียงโทษประหารได้ แตโ่ ทษระหวา่ งมีชีวติ ก็ยากท่ีจะเล่ียง ตอนน้ีล่าชา้ ควรจะหาหลกั ฐานมายนื ยนั วา่ หลินซินเหยยี นไมไ่ ดฆ้ ่าคน ตอนท่ี 401 เหวนิ ชิงเขาบ้าไปแล้ว “เรื่องน้ี เกรงวา่ จะไม่ง่าย นอกจากเหวนิ ชิงจะยอมเปิ ดปาก” เสิ่นเผยซวนมองออก เหวนิ ชิง ตดั สินใจทาํ แบบน้ีแลว้ คงตอ้ งคิดไวแ้ ลว้ วา่ จงจ่ิงหา้ วจะตอ้ งไม่ยอมแน่ เร่ืองดาํ เนินมาถึงข้นั น้ีแลว้ เขาคงจะไมห่ ยดุ กลางทางแน่นอน ไม่อยา่ งน้นั ที่ทาํ มาดา้ นหนา้ ก็จะ สูญเปล่า นอกจากวา่ จงจ่ิงหา้ วจะยอมรับขอ้ เสนอของเขา

เขาทาํ แบบน้ี ไมม่ ีอะไรมากไปกวา่ การบีบจงจิ่งหา้ วใหย้ อมจาํ นน เสิ่นเผยซวนรู้สึกหนกั อ้ึง สถานการณ์ของหลินซินเหยยี นในตอนน้ี ถา้ หากจงจิ่งหา้ วจะตอ้ งไป จากเธอเพราะเร่ืองน้ีจริงๆ เธอจะทาํ ยงั ไง? เขารู้วา่ จงจ่ิงหา้ วไมม่ ีทางประนีประนอมแน่นอน แต่วา่ ถึงจะเป็ นการถ่วงเวลาแต่กเ็ ป็ นการทาํ ร้ายหลินซินเหยยี นเหมือนกนั ซูจา้ นและเส่ินเผยซวนกลบั มาท่ีหอ้ งผปู้ ่ วย หวั หนา้ เฉินส่งคนเฝ้ าหนา้ ประตโู รงพยาบาลไว้ ตวั เขาเองกอ็ ยดู่ ว้ ย นง่ั อยตู่ รงเกา้ อ้ีแถว ซูจา้ นเห็นหวั หนา้ เฉินกโ็ มโหข้ึนมา เส่ินเผน่ ซวนร้ังเขาไว้“อยา่ ววู่ าม” หวั หนา้ เฉินคนน้ีไมใ่ ช่กญุ แจสาํ คญั กญุ แจสาํ คญั คือเหวนิ ชิง เขาเป็ นเพียงคนดาํ เนินการ ไมใ่ ช่คนวางแผน เสิ่นเผยซวนดึงซูจา้ นเขา้ ไปในหอ้ ง ภายในหอ้ งเงียบมาก แลว้ กส็ ะอาดมาก หลินซินเหยยี นยงั คงนอนสลบอยู่ จงจ่ิงหา้ วกน็ งั่ อยขู่ า้ ง เตียง กมุ มือเธอในแนบอก มือท่ีเยน็ เฉียบถกู เขากมุ จนมีความอบอุน่ ข้ึนมา เสิ่นเผยซวนและซูจา้ นยนื อยตู่ รงหวั เตียง “นายคิดจะทาํ ยงั ไงต่อไป?” เสิ่นเผยซวนพยายามพดู เสียงต่าํ ลง กลวั จะรบกวนหลินซินเหยยี น จนตื่น แสงจากนอกหนา้ ตา่ งส่องเขา้ มา ส่องสวา่ งคร่ึงหนา้ ของเขา ขนตาหนาขยบั เลก็ นอ้ ย เขากมุ มือ หลินซินเหยยี น ใชน้ ิ้วโป้ งลบู ไลห้ ลงั มือเนียนของหลินซินเหยยี นเป็ นพกั ๆ “เผยซวน ในมือของนายยงั มีคนที่พอใชง้ านไดร้ ึเปล่า?”เสียงของเขานิ่งสงบ ไมม่ ีอารมณ์ใดๆ

เสิ่นเผยซวนตอบ “มี” อีกท้งั ยงั เป็ นคนที่เขาไวใ้ จได้ “เฝ้ าตระกลู เฉินเอาไว้ ขอแคเ่ ฉินชือหานโผล่ออกมา ใหจ้ บั ตวั มา” น่ีเป็ นทางตนั โทษฐานของ หลินซินเหยยี นไมม่ ีทางลบลา้ งได้ มีเพยี งเหวนิ ชิงยอมเปิ ดปากเท่าน้นั แต่วา่ มนั ชดั เจนมาก เหวนิ ชิงไมม่ ีทางเปิ ดปาก ใจจริงของเขาคือตอ้ งการใหต้ นเองแต่งงาน กบั เฉินชือหาน แต่ถา้ หากเฉินชือหานถูกเขาจบั ตวั ไวล้ ะ่ ? ก็จะข่มข่พู วกเขาไดใ้ ช่หรือไม?่ อยากใหเ้ ขาแตง่ งานกบั เฉินชือหาน? เสิ่นเผยซวนและซูจา้ นสบตากนั น่ีทาํ ไมยงั มีเรื่องของตระกลู เฉินเขา้ มาอีก? จบั ตวั เฉินชือหาน? จงจิ่งหา้ วก็ไมไ่ ดป้ ิ ดบงั พวกเขาท้งั สองคน “พวกเขาอยากใหฉ้ นั กบั เธอแตง่ งานกนั ” ซูจา้ นเดือดจดั พดู ออกมาอยา่ งอดไม่ได้ “เหวนิ ชิงเขาบา้ ไปแลว้ ?” จงจ่ิงหา้ วหนั ขา้ งมองเขาแวบหน่ึง ซูจา้ นรีบปิ ดปาก เมื่อก้ีเขาต่ืนเตน้ เกินไป เลยเสียงดงั ไป เลก็ นอ้ ย “พวกนายออกไปเถอะ” เขาอยากจะอยเู่ ป็ นเพือ่ นเธอคนเดียว “ฉนั ไปทาํ เอง” เสิ่นเผยซวนรู้จุดประสงคท์ ี่จงจิ่งหา้ วทาํ แบบน้ี จบั ตวั เฉินชือหานเพ่ือเป็ นกญุ แจ สาํ คญั น่าจะเป็ นจุดเปล่ียนเพยี งหน่ึงเดียวของเรื่องน้ี

ซูจา้ นสอดมือเขา้ ไปยงุ่ ไมไ่ ด้ “อยากใหฉ้ นั ทาํ อะไรก็ติดตอ่ ฉนั ไดต้ ลอดเวลา” เสิ่นเผยซวนกล่าว “รู้แลว้ ” ท้งั สองคนเดินออกประตูไปดว้ ยกนั หนา้ ประตหู วั หนา้ เฉินยงั คงนงั่ อยทู่ ี่เดิม เหมือนกบั กาํ ลงั มองดูดว้ ยตาตนเอง กลวั หลินซินเห ยยี นจะถูกจงจิ่งหา้ วเคล่ือนยา้ ยไป จงจ่ิงหา้ วไมท่ าํ แบบน้นั แน่นอน ซ่อนหลินซินเหยยี นเอาไวเ้ ป็ นการรักษาท่ีปลายเหตไุ ม่ใช่รักษาที่ตน้ เหตุ ถา้ หากมีใบประกาศ จบั ออกมา โทษฐานของหลินซินเหยยี นก็จะเป็ นความจริง ประตถู กู ปิ ดลง ภายในหอ้ งเงียบลงอยา่ งรวดเร็ว จงจ่ิงหา้ วเอนตวั ลงแถวเตียง เอ้ือมมือเอาหวั ของเธอมาหนุนแขนของเขา ขณะน้นั เอง โทรศพั ทใ์ นกระเป๋ าของเขากส็ น่ั ข้ึนมา เขาขมวดคิว้ ราวกบั ไมพ่ อใจท่ีมีคนโทรศพั ทเ์ ขา้ มาตอนน้ี รับสายโทรศพั ท์ ทางน้นั กม็ ีเสียง ออ่ นหวานของหลินลุย่ ซีดงั ออกมา “แดด๊ ด้ี” จงจิ่งหา้ วตอบเสียงเบา “อืม” “กินขา้ วรึยงั คะ?” เด็กหญิงถามอยา่ งเป็ นห่วง จงจ่ิงหา้ วตอบลูกสาวอยา่ งออ่ นโยน วา่ “กินแลว้ ” คฤหาสน์ตระกลู จงในขณะน้นั ลยุ่ ซีถือโทรศพั ทอ์ ยู่ หลินซีเฉินและหลี่จา้ นยนื อยขู่ า้ งๆ หลี่จา้ น กาํ ลงั ทาํ ปากบอกเธอ ใหเ้ ธอถามจงจิ่งหา้ ว ถามวา่ เขากบั หลินซินเหยยี นจะกลบั มาเมื่อไหร่ รายการก่อนหนา้ น้ี ยงั ตอ้ งหาตวั หลินซินเหยยี น เพราะวา่ พรุ่งน้ีตอนบ่ายเป็ นเกมชวั่ โมงท2ี่ 4 ตอ้ งไปไขกญุ แจมือออกตอ่ หนา้ ผคู้ น

ดงั น้นั ที่เขามาวนั น้ี อยา่ งแรกมาดูเด็กท้งั สองคน อยา่ งท2ี่ เพ่ือปรึกษากบั หลินซินเหยยี นเร่ืองน้ี แต่วา่ ดึกขนาดน้ีแลว้ พวกเขายงั ไมก่ ลบั มากนั อีก เพราะง้นั เขาเลยหลอกใชห้ ลินลุย่ ซีใหโ้ ทรหาจงจิ่งหา้ ว เด็กหญิงเขา้ ใจท่าทางของหล่ีจา้ น พดู กบั โทรศพั ทว์ า่ “แดด๊ ด้ี แดด๊ ด้ีกบั หม่ามี๊จะกลบั มาเม่ือไหร่ คะ?” หลี่จา้ นยกนิ้วโป้ งใหห้ ลินล่ยุ ซี ฉลาดมาก จงจิ่งหา้ วหลุบตาต่าํ ลงมองคนตรงหนา้ ท่ีกาํ ลงั หลบั สนิท พดู เสียงเบาวา่ “แดด๊ ด้ีกบั หมา่ ม๊ีหนูมี ธุระ ไมก่ ลบั บา้ นแลว้ ” เด็กหญิงตวั นอ้ ยขมวดคิ้ว ทาํ ไมไม่กลบั มาแลว้ ล่ะ? “พวกคุณเลน่ สนุกกนั อยู่ ต้งั ใจไมพ่ าหนูกบั พชี่ ายไปดว้ ยใช่ม้ยั คะ?” เดก็ หญิงนอ้ ยพดู อยา่ งน่า สงสาร หลี่จา้ นกอ็ ้ึงไปเลย ทาํ ไมไม่กลบั มาแลว้ ? ง้นั เขาจะไปตามหลินซินเหยยี นไดท้ ่ีไหน? เขาหยบิ โทรศพั ทม์ าจากในมือของหลินลยุ่ ซี “ฉนั ขอคุยกบั พอ่ หนูหน่อย” “พ่ี ทาํ ไมพวกพ่ไี ม่กลบั มาแลว้ ล่ะ? ฉนั ยงั รอพวกพอ่ี ยทู่ ่ีบา้ นอยเู่ ลยนะ” ไดย้ นิ เสียงของหลี่จา้ น น้าํ เสียงของจงจิ่งหา้ วก็นิ่งขรึมเพิ่มข้ึน “เสี่ยวจ้ีช่วงไม่กี่วนั น้ีนายพกั ท่ีนนั่ ไปก่อน” หลี่จา้ นเขาไวใ้ จได้ เด็กสองคนอยทู่ ี่บา้ น เขาไมว่ างใจ ยงั ดีท่ีหลี่จา้ นเคยเป็ นครูของหลินซีเฉินมา ก่อน และกค็ ุน้ เคยกบั เด็กท้งั สองคน เขากว็ างใจไปไดห้ น่อย

หล่ีจา้ นกะพริบตา เมื่อก่อนเขาอยากจะพกั ที่วลิ ลา่ ของเขา เขาก็ไม่เห็นดว้ ย กลวั เขาจะมาสร้าง ความวนุ่ วาย วนั น้ีเป็ นอะไรไป? น่ีมนั ไมใ่ ช่นิสยั ของจงจิ่งหา้ ว “พี่ เกิดเรื่องอะไรข้ึนรึเปลา่ ? ใหฉ้ นั ช่วยม้ยั ?” ตอนที่ 402 ถูกพูดถงึ ไปทวั่ ทุกที่ “ช่วยฉนั ดูแลพวกเขาสองคน” นี่เป็ นคาํ ขอร้องของเขา หล่ีจา้ นพยกั หนา้ จริงจงั “พี่วางใจได”้ “อือ—” ขณะน้นั ไมร่ ู้วา่ เสียงของจงจ่ิงหา้ วทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นสะดุง้ รึเปลา่ ครางออกมาเสียงเบา ร่างกายเธอกข็ ยบั ตามไปดว้ ย จงจิ่งหา้ วตดั สายโทรศพั ท์ กอดเธอไวแ้ ลว้ ลบู หลงั ของเธอ “นิ่งๆ นะ ไม่มีอะไร นอนเถอะ” หลินซินเหยยี นไมร่ ู้วา่ ฟ้ื นหรือยงั ไม่ฟ้ื น พอฟังเสียงของจงจิ่งหา้ วก็ไมข่ ยบั แลว้ พิงอยใู่ นออ้ ม แขนของเขา จงจ่ิงหา้ วเหล่ตาลง ฝ่ ามือใหญแ่ ละหนาของเขาวางลงบนหนา้ ของเธอ ใบหนา้ ของเธอกเ็ ยน็ เฉียบเหมือนกนั กลมๆเลก็ ๆ แสงสลวั ๆซ่อนเปลือกตาท่ีสน่ั ไหวของเขา เขาลงั เลเลก็ นอ้ ยที่จะ สมั ผสั เธอ สงสารและอ่อนโยน เขากลวั วา่ ตนเองแคเ่ พยี งสมั ผสั เธอเบาๆ กจ็ ะทาํ ใหเ้ ธอเจ็บ

ผหู้ ญิงคนน้ีน่ีนะ ทาํ ใหเ้ ขาต่ืนเตน้ จนควบคุมตวั เองไวไ้ ม่อยู่ ทาํ ใหเ้ ขาเลือดเดือด จงจ่ิงหา้ วเฝ้ าหลินซินเหยยี นไวท้ ้งั คืน เม่ือฟ้ าสาง จงจิ่งหา้ วไดร้ ับขอ้ ความที่เสิ่นเผยซวนส่งมา ใหเ้ ขาเปิ ดดูขา่ ว คดียงิ คนตายที่บาร์ ถกู พดู ถึงจนติดเทรนด์ กลายเป็ นขา่ วหนา้ หน่ึง ข่าวลือตา่ งๆนาๆ การคาดเดาตา่ งๆนาๆ ถูกพดู ถึงไปทวั่ ทุกท่ี บนอินเทอร์เน็ตมีคลิปวดิ ีโอขนาดหน่ึงนาทีแพร่กระจายอยู่ หลินซินเหยยี นถือปื นจ่อเหอรุ่ยเจ๋อ และยงิ ปื น คอมเมนตด์ า้ นลา่ งแทบจะไปในทางเดียวกนั ลว้ นบอกวา่ ฆ่าคนตอ้ งชดใชด้ ว้ ยชีวติ แลว้ ก็มี บางส่วนที่พดู เหลวไหลวา่ น่ีเป็ นการฆ่าเพราะเร่ืองความรัก บอกวา่ ฝ่ ายชายหกั หลงั ฝ่ ายหญิง ดงั น้นั ฝ่ ายหญิงเลยใชป้ ื นยงิ เขาจนตาย ข่าวลือมากมายเพ่มิ ข้ึนเร่ือยๆ ปล่อยใหล้ ุกลาม มีแต่จะยง่ิ ร้ายแรงข้ึน จงจ่ิงหา้ วโทรกลบั ไป เรียกป้ าหยใู หม้ าดูแลหลินซินเหยยี น ใหก้ วนจิ้งยา้ ยการรักษาความ ปลอดภยั ของบริษทั มาที่โรงพยาบาล เขากลวั เรื่องท่ีหลินซินเหยยี นพกั อยทู่ ี่โรงพยาบาลจะแพร่ ออกไป เพอ่ื หลีกเลี่ยงการเรียกนกั ข่าว ก่อนที่เขาจะจบั ตวั เฉินชือหาน อยา่ งนอ้ ยก็ตอ้ งระงบั สถานการณ์ตอนน้ีไว้ จะปลอ่ ยใหข้ ่าวท่ีไม่ ดีตอ่ หลินซินเหยยี นแพร่ออกไปไมไ่ ดเ้ ด็ดขาด ถึงตอนน้นั มีแต่จะจบเรื่องไดย้ ากมากยง่ิ ข้ึน เขากลบั มาท่ีบริษทั ใหฝ้ ่ ายประชาสมั พนั ธข์ องบริษทั ถามหาความรับผิดชอบจากผเู้ ผยแพร่คลิป วดิ ีโออนั น้นั ตอนน้ีทางตาํ รวจยงั ไม่ไดพ้ ดู อะไรออกมา คลิปวดิ ีโอน้ีเป็ นขา่ วที่ไมไ่ ดผ้ า่ นการ

ยนื ยนั พวกเขาแพร่ออกไปโดยพลการ สามารถฟ้ องพวกเขาที่ปล่อยข่าวลือได้ สอบสวนความ รับผิดทางแพง่ กบั พวกเขา การกระทาํ ของพวกเขาทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นไดร้ ับบาดเจ็บ คนในบริษทั ต่างก็รู้ดีถึงสถานะของหลินซินเหยยี น เกิดเร่ืองแบบน้ีข้ึนมาอยา่ งกะทนั หนั ทุกคน ต่างกร็ ะวงั ตวั เป็ นพเิ ศษ กลวั จะไปทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วโมโห ต้งั แต่เชา้ ท่ีเขามาบริษทั ก็เอาแตอ่ อกคาํ สงั่ ตา่ งๆตลอด ท้งั บริษทั ไมม่ ีใครกลา้ พดู ถึงเรื่องน้ีกนั เลยสกั คน แมแ้ ต่ดูก็ยงั ไมม่ ีใครกลา้ ท่ีจะดู ข่าวโหดร้ายขนาดน้ี หลี่จา้ นแมจ้ ะอยแู่ ต่ในบา้ นไม่ออกไปไหนกย็ งั รู้เร่ือง เขายดึ เคร่ืองมือเชื่อม ตอ่ อินเทอร์เน็ตท้งั หมดของหลินซีเฉิน กลวั วา่ เขาจะเห็นข่าวน้ีเขา้ ตอนน้ีเขาเขา้ ใจท้งั หมดแลว้ วา่ ทาํ ไมเมื่อคืนจงจ่ิงหา้ วถึงไมก่ ลบั มา แถมยงั ขอร้องใหเ้ ขาอยทู่ ี่น่ี อีก หล่ีจา้ นกาํ ลงั คิดวา่ จะออกไปอยา่ งไร ก็เห็นเฉิงยซู่ ่ิวและจงฉีเฟิ งกาํ ลงั จะออกไปขา้ งนอกพอดี หลี่จา้ นตะโกนใหพ้ วกเขาหยดุ “พวกคุณเห็นข่าวแลว้ ใช่ม้ยั ครับ?” เฉิงยซู่ ่ิวพยกั หนา้ ตอนน้ีพวกเขากาํ ลงั เตรียมไปหาจงจิ่งหา้ ว ถามเขาใหช้ ดั เจนวา่ มนั เกิดอะไร ข้ึนกนั แน่ “พวกคุณอยทู่ ี่บา้ นดูแลเส่ียวลุ่ยกบั เสี่ยวซีดีกวา่ ผมจะไปหาพช่ี ายของผม พวกคุณไปก็ช่วยอะไร ไมไ่ ด้ ตอนน้ีช่วยเขาดูแลเด็กสองคนน้ีใหด้ ีกถ็ ือวา่ ช่วยเขาไดม้ ากแลว้ ผมพอรู้เก่ียวกบั อินเตอร์เน็ตอยบู่ า้ ง น่าจะช่วยเขาไดบ้ า้ ง ผมจะไปหาเขาตอนน้”ี เฉิงยซู่ ่ิวคิดอยสู่ กั ครู่ ท่ีหลี่จา้ นพดู มากม็ ีเหตุผล เธอไปหาจงจิ่งหา้ วกช็ ่วยอะไรไมไ่ ด้ เดก็ ท้งั สอง คนไม่มีคนดูแลกไ็ ม่ได้ เขามองไปทางจงฉีเฟิ ง “คุณไปดว้ ยกนั กบั เขาเถอะค่ะ ฉนั จะอยทู่ ี่น่ีดูแลเด็กท้งั สอง”

จงฉีเฟิ งพยกั หนา้ “มีอะไรโทรหาผมไดต้ ลอดเวลา” เฉิงยซู่ ่ิวตอบวา่ เขา้ ใจแลว้ หลี่จา้ นถือกญุ แจรถ “ผมขบั เองครับ” “พวกคุณเป็ นอะไรกนั ครับ?”หลินซีเฉินมองออก สีหนา้ ของทุกคนดูไม่ปกติ เฉิงยซู่ ่ิวเขา้ มาปลอบเขา “แดดด้ีของนายท่ีบริษทั เกิดเรื่องข้ึนนิดหน่อย จดั การยาก กเ็ ลยทาํ ให้ เกิดความขดั แยง้ นิดหน่อย พวกเขาจะเขา้ ไปดูสถานการณ์ นายตอ้ งเช่ือมนั่ วา่ แดดด้ีของนายจะ จดั การมนั ได”้ เฉิงยซู่ ่ิวต้งั ใจพดู วา่ เป็ นเรื่องในบริษทั ของจงจ่ิงหา้ ว หลินซีเฉินไม่เหมือนหลินลยุ่ ซีท่ีหลอกได้ ง่ายๆ เด็กคนน้ีคิดละเอียดรอบคอบ หากเธอบอกเขาวา่ ไม่มีอะไรเกิดข้ึน เขาไมม่ ีทางเชื่อ แน่นอน “ง้นั ทาํ ไมหมา่ มี๊ก็ไมก่ ลบั มาคะ?” คาํ ถามน้ีหลินลยุ่ ซีเป็ นคนถาม หลินซีเฉินนง่ั อยอู่ ีกดา้ น หลบั ตาลง ถา้ หากเป็ นแค่เรื่องในบริษทั ทาํ ไมคุณอาจะตอ้ งยดึ ไอแพด ของเขาดว้ ย? เฉิงยซู่ ่ิวกอดหลินล่ยุ ซี “บริษทั ของแดดด้ีหนูเกิดเร่ือง หม่าม๊ีหนูตอ้ งกาํ ลงั อยเู่ ป็ นเพ่อื นเขาจดั การ อยแู่ น่นอน” “ง้นั หนูกบั พช่ี ายตอ้ งทาํ ยงั ไงถึงจะช่วยแดด๊ ด้ีกบั หม่าม๊ีไดค้ ะ?” เดก็ หญิงนอ้ ยมองไปท่ีเฉิงยซู่ ่ิว ถามอยา่ งไร้เดียงสา เฉิงยซู่ ่ิวลูบใบหนา้ รูปไข่ของเดก็ หญิง “พวกเธอแคอ่ ยรู่ อท่ีบา้ นเฉยๆ อยา่ สร้างปัญหาเพิ่มให้ พวกเขา ก็ช่วยพวกเขาไดแ้ ลว้ จ่ะ”

เด็กหญิงตวั นอ้ ยพยกั หนา้ ซุกอยใู่ นออ้ มกอดของเฉิงยซู่ ่ิวและพดู วา่ “หนูจะไม่สร้างปัญหาเพิ่ม ใหแ้ ดด๊ ด้ีกบั หมา่ มี๊คะ่ หนูจะเช่ือฟัง” เฉิงยซู่ ่ิวโอบเธอไว้ ลูบผมของเธอ “เสี่ยวล่ยุ เป็ นเด็กดีมากจ่ะ” หลินซีเฉินอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ “คุณยา่ ผมกลบั หอ้ งนะครับ” “เสี่ยวซี…” “ผมไม่เป็ นไรครับ ในหอ้ งฐานทพั ลบั ของผมเมื่อคืนไม่ทนั ระวงั เผลอชนจนกระจาย ผมจะไป จดั เก็บมนั ครับ” เฉิงยซู่ ่ิวอุม้ หลินลยุ่ ซีข้ึนมา “ยา่ กบั เส่ียวล่ยุ ไปช่วยเกบ็ ดว้ ยกนั นะ” “ไม่ตอ้ ง ไมต่ อ้ งครับ” หลินซีเฉินรีบโบกมือปัด “ผมทาํ เองก็พอครับ” พดู จบเขากร็ ีบวงิ่ เขา้ ไปในหอ้ ง แลว้ รีบลอ็ คประตู เขากลวั เฉิงยซู่ ่ิวจะตามเขา้ มา เพราะวา่ ฐานทพั ลบั ของเขาไมไ่ ดแ้ ตกกระจายต้งั แต่แรกแลว้ เขาพิงประตู เห็นมือถือท่ีตนเองทิ้งเอาไวต้ รงขา้ งหมอน รีบวง่ิ ไปหยบิ มนั ข้ึนมา เขากดโทรหา หลินซินเหยยี น ตอนท่ีโทรศพั ทข์ องหลินซินเหยยี นอยทู่ ่ีสถานีตาํ รวจ ถกู คนเอาไปตรวจสอบ หลงั จากน้นั ก็คืนใหเ้ ธอแลว้ หลงั จากเธอผา่ ตดั ออกมา พยาบาลก็วางไวบ้ นโตะ๊ ในหอ้ งผปู้ ่ วยใหเ้ ธอ หลินซีเฉินโทรหาในคร้ังน้ี มือถือท่ีวางอยบู่ นโตะ๊ ก็ดงั ข้ึน หลินซินเหยยี นท่ีกาํ ลงั หลบั สนิทก็ สะดุง้ ต่ืนข้ึนมา ป้ าหยกู ลวั จะรบกวนหลินซินเหยยี นพกั ผอ่ น เดินเขา้ ไปกาํ ลงั คิดจะหยบิ มือถือ หลินซินเหยยี นก็ หนั มามอง “เอามือถือใหฉ้ นั ค่ะ”

ป้ าหยมู องดูหนา้ จอแสดงบนมือถือแวบหน่ึง ขา้ งบนเป็ นชื่อหลินซีเฉิน เธอก็ยนื่ ใหห้ ลินซินเห ยยี น เธอขยบั ตวั อยากจะลุกมานงั่ ป้ าหยเู ขา้ มาพยงุ เธอ หยบิ หมอนมารองหลงั ใหเ้ ธอ “ตอนน้ีคุณไม่ ควรขยบั มากนะคะ” หลินซินเหยยี นไม่ไดเ้ อย่ อะไร กดป่ ุมรับสายโทรศพั ทอ์ ยา่ งเงียบๆ “หม่าม๊ี” หลินซีเฉินรู้สึกดีใจข้ึนมาเลก็ นอ้ ย เขานึกวา่ จะโทรไมต่ ิดซะอีก น้าํ เสียงของหลินซินเหยยี นยงั คงฟังดูอ่อนแอ เธอพยายามทาํ น้าํ เสียงอ่อนโยนปกติ “เส่ียวซี” “ตอนน้ีหม่ามี๊อยทู่ ่ีไหนครับ? อยทู่ ่ีบริษทั ของแดดด้ีรึเปล่า? คุณยา่ บอกวา่ บริษทั ของแดดด้ีเกิด เรื่องข้ึน หมา่ ม๊ีเลยอยเู่ ป็ นเพอื่ นเขา เร่ืองจริงรึเปล่าครับ?” หลินซีเฉินถามคาํ ถามออกมาภายใน รวดเดียว มือของหลินซินเหยยี นลบู อีกดา้ นหน่ึงของเตียง ตรงน้นั ไมม่ ีอณุ หภูมิอุ่นๆอยแู่ ลว้ จงจ่ิงหา้ ว น่าจะออกไปต้งั แตเ่ ชา้ “ใช่จ่ะ ลูกตอ้ งเชื่อฟังคุณยา่ นะ อยใู่ นบา้ น อยา่ ไปไหนท้งั น้นั เขา้ ใจม้ยั ?” เธอไมร่ ู้วา่ ตอนน้ีเฉิง ยซู่ ่ิวจะรู้แลว้ หรือยงั แตว่ า่ เธอปลอบหลินซีเฉินแบบน้ี กแ็ สดงวา่ เธอน่าจะรู้เรียบร้อยแลว้ ไม่อยา่ งน้นั เธอคงไม่ปลอบหลินซีเฉินแบบน้ีแน่ “หม่าม๊ี ถา้ ง้นั หมา่ มี๊จะกลบั มาเม่ือไหร่ ผมคิดถึง” หลินซีเฉินอยตู่ รงหวั เตียง เขาไมร่ ู้วา่ เป็ นอะไร จู่ๆกร็ ู้สึกไม่สบายใจ อยากเจอเธอมากเลย หลินซินเหยยี นกาํ โทรศพั ท์ เสียงแหบพร่าโดยไม่รู้ตวั “เส่ียวซีเป็ นเด็กดีนะ หมา่ มี๊จะรีบกลบั ไป หาหนูเร็วๆ”

ตอนที่ 403 เชือดไก่ให้ลงิ ดู “หมา่ ม๊ีวางใจไดค้ รับ ผมจะเชื่อฟัง อยบู่ า้ นรอหมา่ ม๊ีกลบั มา แต่วา่ หมา่ ม๊ีมีเร่ืองอะไร ตอ้ งบอก ผมนะครับ อยา่ ทาํ ใหผ้ มเป็ นห่วง” ไดฟ้ ังลูกชายพดู รู้เรื่องขนาดน้ี หลินซินเหยยี นกแ็ สบจมกู ข้ึนมาอยา่ งรุนแรง ไมร่ ู้วา่ เพราะ ร่างกายออ่ นแอ เลยทาํ ใหจ้ ิตใจไมเ่ ขม้ แขง็ ไปดว้ ยหรือเปล่า เธอกลวั เหลือเกิน กลวั วา่ ลกู ชายจะสถานการณ์ของตนเอง กลวั วา่ เรื่องน้ีจะไม่มีทางจดั การได้ เธอกาํ มือขา้ งหน่ึงไวแ้ น่น อดทนอยา่ งท่ีสุด ทาํ ใหน้ ้าํ เสียงของตนเองฟังดูปกติ “เส่ียวซี หม่ามี๊ยงั มีธุระต่อ วางสายก่อนนะ” “ครับ…” ทางน้นั ไมร่ ู้วา่ หลินซีเฉินจะพดู จบแลว้ หรือยงั หลินซินเหยยี นกว็ างสายไปก่อน ป้ าหยถู ือชามเขา้ มา “คงจะหิวแลว้ สินะคะ?” หลินซินเหยยี นไมม่ ีความอยากอาหารเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย ในใจราวกบั ถูกกอ้ นหินกดทบั อยู่ หนกั อ้ึง จนปวดหวั ใจ เธอมองป้ าหยู “ฉนั ไม่หิวค่ะ…” “ไม่กินขา้ วไดอ้ ยา่ งไรคะ? ยง่ิ กวา่ น้นั ตอนน้ีร่างกายคุณออ่ นแอมากนะคะ” หลินซินเหยยี นยงั ไม่ ทนั พดู จบ ป้ าหยกู พ็ ดู ขดั ข้ึนมาก่อน เธอถือชามและนงั่ ลงขา้ งเตียงจอ้ งมองหลินซินเหยยี นสี หนา้ จริงจงั “ตอนที่คุณชายออกไปรับสง่ั ไวค้ ะ่ ใหป้ ้ าดูแลคุณอยา่ งดี น่ีเป็ นอาหารที่คุณชายให้ คนส่งมาให้ มีประโยชน์ตอ่ คุณค่ะ ตอนน้ีคุณไมไ่ ดต้ วั คนเดียว คุณไม่คิดถึงตวั คุณเอง แลว้ คุณ จะไมค่ ิดถึงเดก็ ในทอ้ งของคุณหน่อยหรอคะ?”

ป้ าหยไู ม่รู้สถานการณ์ของหลินซินเหยยี นในตอนน้ี รู้วา่ เธอนอนเตียงเพราะวา่ ทอ้ ง แถมยงั มี ลางสงั หรณ์วา่ มีภาวะแทง้ คุกคามอีกดว้ ย ในสายตาเธอกค็ วรท่ีจะรักษาตวั ดีๆ อะไรกไ็ มส่ าํ คญั เท่ากบั กินอาหาร ร่างกายเธอผอมมาก ถา้ ยงั ไมก่ ินอะไรอีก เดก็ ในทอ้ งจะดูดซึม อะไร? “เพราะกลวั วา่ คุณคงจะไมค่ อ่ ยอยากอาหาร ดงั น้นั อาหารท่ีคุณชายใหค้ นเอามาใหล้ ว้ นเป็ น อาหารออ่ นๆท้งั น้นั คุณชิมดูหน่อยเถอะคะ่ ” ป้ าหยยู นื่ ชามไปขา้ งหนา้ “ป้ าไดย้ นิ มาวา่ รังนก ร้านน้ีส่งตรงมาจากมาเลเซีย รังนกในประเทศทากาวฟอกสีมากเกินไป คุณภาพไมด่ ีอยา่ งที่พดู กินสกั หน่อยเพอื่ ตวั คุณและเดก็ ในทอ้ งของคุณนะคะ?” ไดย้ นิ ป้ าหยพู ดู วา่ รังนก ในหวั ของเธอกค็ ิดถึงคาํ สองคาํ ‘น้าํ ลาย’เธอเห็นเกี่ยวกบั รูปร่างของรัง นก น้าํ ลายของนกคีรีบูน “อบุ …” เธอปิ ดปากและจมูกของเธอ ในทอ้ งปั่นป่ วนรุนแรง เธอดึงผา้ ห่มออกจะลงจากเตียง ป้ าหยตู กใจ ไปครู่หน่ึง วางชามลงและรีบร้ังเธอไว้“คุณรอป้ าแปปนึงนะคะ ป้ าจะไปเอากะละมงั มา คุณ หา้ มลงจากเตียงนะคะ” ป้ าหยรู ีบร้อนวง่ิ ไปท่ีหอ้ งน้าํ หยบิ กะละมงั ใบหน่ึงออกมา หลินซินเหยยี นอว้ กน้าํ เปร้ียวๆออกมาคาํ หน่ึง ในทอ้ งของเธอไม่มีอะไร แต่วา่ รู้สึก สะอิดสะเอียนอยา่ งรุนแรง อว้ กออกมาถึงจะรู้สึกดีข้ึนนิดหน่อย ป้ าหยตู บหลงั ใหเ้ ธอ รู้สึกปวดใจอยา่ งมาก “คุณเป็ นแบบน้ี จะไหวไดย้ งั ไง” หลินซินเหยยี นยดื ตวั ตรง “ขอน้าํ แกว้ หน่ึงค่ะ”

“ไดค้ ะ่ ” ป้ าหยวู างกะละมงั ลง แตก่ ก็ ลวั เธอเห็นเขา้ จะรู้สึกสะอิดสะเอียนอีก ป้ าหยเู ลยถือ กะละมงั ออกไป ลา้ งมือเสร็จแลว้ ถึงจะเทน้าํ สะอาดใหเ้ ธอหน่ึงแกว้ “ฉนั จะกล้วั คอคะ่ ” หลินซินเหยยี นมองป้ าหยทู ี่ยงุ่ ไม่รู้จะทาํ ไงดีแลว้ พดู ข้ึน ป้ าหยไู ปที่หอ้ งน้าํ ลา้ งกะละมงั จนสะอาด แลว้ หยบิ ออกมาอีกคร้ัง หลินซินเหยยี นกล้วั คอสกั พกั ในปากกร็ ู้สึกสดช่ืนไมน่ อ้ ย ความรู้สึกสะอิดสะเอียนกล็ ดลงไป ดว้ ย ป้ าหยยู นื อยขู่ า้ งเตียงถามอยา่ งเป็ นห่วง “คุณกินอะไรไม่ไดแ้ บบน้ีจะทาํ ยงั ไงด?ี ” ขณะน้นั เอง ประตหู อ้ งผปู้ ่ วยก็เปิ ดออก คุณหมอเดินเขา้ มา ขา้ งกายมีพยาบาลและผชู้ ่วยตามมา ดว้ ย ตอนน้ีเป็ นเวลาตรวจ คุณหมอเดินมาที่หวั เตียงถามไถอ่ าการของหลินซินเหยยี น “มีอาการ ปวดทอ้ งม้ยั ?” “ไมม่ ีค่ะ” หลินซินเหยยี นตอบ คุณหมอเปิ ดประวตั ิคนไข้“คุณรู้สภาพร่างกายของคุณใช่ม้ยั ?” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ ตอนคลอดหลินซีเฉินและหลินลุย่ ซี หมอบอกวา่ ร่างกายเธอไม่ สามารถมีลูกไดอ้ ีก คร้ังน้ี เธอเองก็รู้สึกวา่ …เหนือความคาดหมายมาก “สภาพร่างกายของคุณอ่อนแอมาก บวกกบั คลอดคร้ังที่แลว้ บาดเจบ็ ไปถึงมดลกู ตอนน้ีผนงั มดลกู ของคุณบางมาก แทง้ ไดง้ ่าย หากวา่ คุณอยากจะเกบ็ รักษาครรภน์ ้ีไว้3เดือนแรกจะตอ้ ง นอนอยบู่ นเตียง ใหค้ รรภอ์ ยตู่ วั จากน้นั ค่อยดูจากสถานการณ์แลว้ ค่อยรักษาตอ่ ไป” คุณหมอบอกรายละเอียดใหเ้ ธอฟัง หลินซินเหยยี นกลา่ ว “ฉนั ทราบคะ่ ฉนั อยากจะเกบ็ ไวค้ ะ่ ”

ถึงจะมาไมถ่ กู เวลาซะเท่าไหร่ แต่วา่ เธอตอ้ งการ “ง้นั ก็ไดค้ รับ หน่ึงสปั ดาห์น้ีคุณตอ้ งอยโู่ รงพยาบาลเพื่อสงั เกตอาการ ถา้ หากไม่มีอาการปวด ทอ้ งและไมม่ ีเลือดออกตรงช่องคลอด คุณก็กลบั ไปพกั ฟ้ื นท่ีบา้ นได้ เพียงแตต่ อ้ งนดั ตรวจ อาการอีกคร้ังที่โรงพยาบาลเป็ นระยะ” “ผมเห็นร่างกายคุณผอมออ่ นแอมาก กินเยอะๆ ดูแลร่างกายดีๆ มนั ช่วยเร่ืองการต้งั ครรภ”์ “เธออว้ กรุนแรงมาก แลว้ กย็ งั ไม่อยากกินอาหารอีกค่ะ” ป้ าหยรู ีบพดู แทรก “ไมม่ ียาตา้ นอาเจียน หรอคะ ใหเ้ ธอกินอาหารไดเ้ ยอะหน่อย?” อาการแพท้ อ้ งส่วนมากคนทอ้ งลว้ นเป็ นกนั บางคนรุนแรง ตอ้ งกินวติ ามินเพอ่ื ตา้ นอาการ อาเจียน อาการของหลินซินเหยยี นแบบน้ีเขาไมแ่ นะนาํ ใหก้ ินยา “กินอาหารทีละนอ้ ยๆ กิน อาหารท่ีอ่อนๆ อนั น้ีผมจะใหผ้ ชู้ ่วยของผมส่งสูตรอาหารใหค้ ุณ ทาํ ตามท่ีเขียนไว้ จะลดอาการ อาเจียนได”้ ป้ าหยชู ้ีรังนกท่ีอยบู่ นโตะ๊ “อาหารออ่ นๆขนาดน้ี เธอกก็ ินไม่ลงคะ่ ” คุณหมอมองดูครู่หน่ึง พดู กบั หลินซินเหยยี นวา่ “อนั น้ีคุณควรจะกินสกั หน่อยนะ รสชาติออ่ น มาก ดูดซึมไดง้ ่าย อีกอยา่ งรักนกมีกรดไซอะลิก ช่วยพฒั นาการของทารกอยา่ งมาก…” “อุบ—“ หลินซินเหยยี นแค่ไดย้ นิ วา่ น้าํ ลายเอามากินก็รู้สึกสะอิดสะเอียน เธอควบคุมตวั เองไมอ่ ยู่ ป้ าหยรู ีบไปหยบิ กะละมงั มา คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นแคค่ ลื่นไสเ้ ท่าน้นั ไม่ไดอ้ ว้ กออกมา คุณหมอเห็นอาการของหลินซินเหยยี นแบบน้ีแลว้ “ผมจะใหว้ ติ ามินบาํ บดั แก่คุณแลว้ กนั ” คลื่นไสแ้ บบน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ ในกระเพาะวา่ งเปล่า