กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม5

“เราไปกนั เถอะ สายแลว้ นะ”หลินซินเหยยี นสวมเส้ือใหห้ ลินซีเฉิน ต้งั ใจขา้ มประเด็นของทุก คน สายตาของจงจิ่งหา้ วจอ้ งมองไปยงั เอวของเธอ ขนตาสนั่ ไหว เหมือนจะพอรู้สาเหตแุ ลว้ เฉิงยซู่ ่ิวยงั คงเป็ นห่วง พงุ่ ไปขา้ งๆเธอ ถามเบาๆวา่ “ไมเ่ ป็ นไรจริงนะ?” หลิยซินเหยยี นไมไ่ ดเ้ งยหนา้ ข้ึนมา ตอบโดยอยใู่ นท่าใส่รองเทา้ ใหล้ ูกชาย “ไมเ่ ป็ นไรจริงๆคะ่ ” เฉิงยซู่ ่ิวมองออกวา่ หลินซินเหยยี นไมอ่ ยากพดู ถึงเรื่องน้ีอีก แต่ป้ าหยตู าไมม่ ีแววสกั นิด มองไม่ออกวา่ หลินซินเหยยี นพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องน้ีอยตู่ ลอด เลย ถามข้ึนมาอีก “หอ้ งอาบน้าํ ดา้ นบน ไม่ไดท้ าํ ที่กนั ล่ืนใช่ม้ยั คะ ถา้ ไม่ไดท้ าํ ไมไ่ ดน้ ะคะ จะล่ืนลม้ เอาไดง้ ่าย” “ทาํ แลว้ ล่ะ”เฉิงยซู่ ่ิวตอบ แถมยงั เป็ นวสั ดุกนั ลื่นอยา่ งดีอีกดว้ ย ตามหลกั แลว้ ไมม่ ีทางลื่นลม้ ได้ หลินซินเหยยี นลม้ น่าจะเป็ นเหตสุ ุดวสิ ยั เฉิงยซู่ ่ิวไม่ไดค้ ิดไปในทางอ่ืน ป้ าหยยู งั ไม่หายแคลงใจ ถา้ ทาํ ท่ีกนั ลื่นแลว้ จริง แลว้ ทาํ ไมยงั ลม้ ไดอ้ ีกล่ะ? “เอาละ่ ไปกนั เถอะ”จงฉีเฟิ งเอ่ยข้ึนมา ทุกคนทยอยสวมเส้ือโคท้ แลว้ เดินออกจากบา้ นไป ดา้ นนอกลมพดั แรง เหยยี บลงบนพ้นื หิมะ มี เสียงดงั ตึกตึก หลินลุ่ยซีก็ไมไ่ ดใ้ หห้ ลินซินเหยยี นอุม้ แลว้ อยใู่ นออ้ มแขนของจงจิ่นหา้ วอยา่ งเชื่อฟัง อาจจะเป็ นเพราะถูกหิมะคลุมอยู่ ท้งั ๆท่ีฟ้ ามืดลงไปแลว้ แต่ก็ยงั คงสวา่ งอยเู่ หมือนเดิม รถยนตห์ ลายคนั ค่อยๆขบั ออกจากวลิ ล่า

ถนนสีขาว ถกู ยางรถยนตท์ บั จนเป็ นรอย จงฉีเฟิ งเป็ นคนจองสถานที่ หอ้ งส่วนตวั ขนาดใหญ่พอที่บรรจุได2้ 0กวา่ คน ที่ผา่ นมาจงจิ่งหา้ ว ไมไ่ ดก้ ลบั มาฉลองปี ใหม่ คนขบั รถและคนใชใ้ นบา้ นกจ็ ะมาร่วมโตะ๊ คนที่อยใู่ นบา้ นทุกวนั กบั คนในครอบครัวมนั ไมเ่ หมือนกนั อีกอยา่ งแบบน้นั ดูจะคึกคกั มากข้ึน ปี น้ี จงฉีเฟิ งดีใจมาก เขาเองก็จาํ ไม่คอ่ ยได้ วา่ ไมไ่ ดฉ้ ลองวนั สิ้นปี กบั จงจ่ิงหา้ วดว้ ยกนั มานานแค่ ไหนแลว้ คนกลุ่มหน่ึงทยอยเขา้ มานงั่ ประจาํ ที่ พนกั งานเดินเขา้ มาถามวา่ ใหต้ ้งั โตะ๊ ไดเ้ ลยหรือไม่ จงฉีเฟิ งยงั ไม่ทนั เอย่ ปากพดู หลินลุ่ยซีก็แยง่ พดู ก่อน “ต้งั เถอะคะ่ หนูหิวแลว้ ” ยงั ไงก็เป็ นแค่เดก็ พนกั งานยมิ้ แลว้ หนั ไปมองความเห็นจากจงฉีเฟิ ง จงฉีเฟิ งโบกมือข้ึน “เอาตามที่หลานสาวผมบอก” พนกั งานตอบรับทราบ จากน้นั ก็เดินออกจากหอ้ งไป ใชเ้ วลาไม่นานนกั พนกั งานกท็ ยอยเดิน ตามกนั เขา้ มา วางอาหารอร่อยหลากหลายจนเตม็ จานหมนุ บนโตะ๊ อาหารขนาดใหญ่ หลินลุ่ยซีแทบจะน้าํ ลายไหล “วา้ ว หอมจงั เลย หนูจะกิน” เธออดใจไม่ไหวอยากจะชิมแลว้ “ก่อนที่จะกินกนั ผมขอพดู สกั สองสามประโยค”จงฉีเฟิ งเอย่ ข้ึนมากะทนั หนั เขาใหเ้ ฉิงยซู่ ่ิวนาํ ของที่เขาเตรียมไวเ้ อาออกมา “หกปี ก่อน ผมไม่รู้ วา่ ผมมีหลานสาวกบั หลานชาย เลยไม่ไดด้ ูแลพวกเขาเลย ผมรู้สึกเสียใจเป็ น อยา่ งมาก แน่นอน นี่ตอ้ งขอบคุณหลินซินเหยยี นท่ีใหก้ าํ เนิดและเล้ียงพวกเขามาจนโต”

จงฉีเฟิ งส่งสญั ญาณใหพ้ นกั งานรินเหลา้ พนกั งานรู้งานอยา่ งมาก ถือกาเหลา้ ในมือ เดินไปท่ีขา้ ง หลินซินเหยยี น รินใหเ้ ธอจนเตม็ จอก “จอกแรก ผมดื่มแด่คุณ”จงฉีเฟิ งยกจอกเหลา้ ข้ึน หลินซินเหยยี นรู้สึกลาํ บากใจ เธอกาํ จอกเหลา้ สองมืนแน่นแลว้ ลุกยนื ข้ึน “คุณคิดมากเกินไป แลว้ คะ่ ท้งั หมดน้นั ฉนั ไมเ่ คยบ่นเลย ฉนั เตม็ ใจทาํ เหลา้ ของคุณ ฉนั ไม่กลา้ รับหรอกคะ่ ฉนั เป็ น ผนู้ อ้ ย ควรจะเป็ นฉนั ด่ืมแก่คุณคะ่ ” หลินซินเหยยี นชนแกว้ ก่อนเพ่ือแสดงความเคารพ ยกเหลา้ ขาวดื่มหมดในรวดเดียว แสบคอจงั ในคอรู้สึกแสบร้อนไปหมด เธอเอามือปิ ดปาก “ฉนั ด่ืมเหลา้ ไมเ่ ก่งน่ะค่ะ” จงจ่ิงหา้ วตกั อาหารใหเ้ ธอ “กินอะไรลองทอ้ งก่อน” จงฉีเฟิ งโบกมือใหเ้ ธอนงั่ ลง หลินซินเหยยี นตกั อาหารที่จงจิ่งหา้ วตกั ใหเ้ ธอเขา้ ปาก เค้ียวสกั หน่อยแลว้ กลืนลงไป จงฉีเฟิ งรู้สึกอารมณ์ดีมาก รู้สึกพอใจกบั ลูกสะใภค้ นน้ีมาก เพราะเธอทาํ ใหจ้ งจิ่งหา้ วยอม กลบั มาบา้ น และใหก้ าํ เนิดลกู ท่ีน่ารักสองคนแก่ตระกลู จง เขาหยบิ ซองเอกสารสองซองจากในมือเฉิงยซู่ ่ิว “น่ีเป็ นหุน้ ในบริษทั ของฉนั ฉนั แบ่งเป็ นสอง ส่วน ส่วนหน่ึงใหเ้ สี่ยวซี อีกส่วนหน่ึงใหเ้ ส่ียวลุย่ ” บริษทั ยกใหจ้ งจ่ิงหา้ วดูแล หุน้ ในมือที่เขามีอยู่ ตอนน้ีเขายกใหเ้ ด็กท้งั สองคนแลว้ หลินซินเหยยี นลุกข้ึนอีกคร้ัง “พวกเขายงั เดก็ รับของท่ีสาํ คญั ขนาดน้ีไม่ไดห้ รอกคะ่ ” จงฉีเฟิ งไมย่ อมใหป้ ฏิเสธง่ายๆ “ผมเอาใหเ้ ดก็ ท้งั สองคน เอกสารผมกเ็ ซ็นช่ือเรียบร้อยแลว้ ตอนน้ีพวกเขายงั เดก็ เธอช่วยเกบ็ ไวแ้ ทนพวกเขาหน่อยแลว้ กนั ”

จงฉีเฟิ งยนื่ ซองเอกสารใหห้ ลินซินเหยยี น หลินซินเหยยี นไม่กลา้ รับไวจ้ ริงๆ “น่ี…” “ทาํ ไม รังเกียจที่มนั นอ้ ยไปหรือไง?”จงฉีเฟิ งแกลง้ ทาํ เป็ นโกรธ น่ีเป็ นหุน้ คร่ึงหน่ึงของวา่ นเซิ่ง กรุ๊ปเลยนะ ล่อใจเธอไมไ่ ดเ้ ลยสกั นิด จงฉีเฟิ งพยกั หนา้ เงียบๆในใจ คนที่อยเู่ คียงขา้ งจงจิ่งหา้ ว แลว้ สามารถคุมตวั เองได้ ไมห่ วนั่ ไหว ต่อสิ่งล่อใจ แบบน้ี เขาก็วางใจไดห้ มดแลว้ “ไมใ่ ช่ค่ะ แตแ่ ค่เด็กท้งั สองยงั เด็กอยู่ ยงั ไม่ตอ้ งการของพวกน้ี น้าํ ใจของคุณฉนั เขา้ ใจดีค่ะ แลว้ ก็รับไวด้ ว้ ยใจแลว้ ค่ะ สิ่งน้ีสาํ หรับพวกเขามนั มากเกินไป ฉนั ไม่สามารถตดั สินใจแทนพวกเขา ไดห้ รอกค่ะ”หลินซินเหยยี นยงั คงไม่กลา้ รับไว้ คร่ึงหน่ึงของวา่ นเซิ่งกรุ๊ปเลยนะ เธอรับเอาไว้ คร่ึงหน่ึงของวา่ นเซิ่งกรุ๊ปกเ็ ป็ นของเด็กท้งั สองคนแลว้ พดู ถึงเดก็ ท้งั สองคน พวก เขาพ่ึงจะ6ขวบ เกรงวา่ จะยงั ไม่รู้วา่ น่ีคืออะไร เธอเป็ นผปู้ กครองมีสิทธ์ิเก็บรักษามนั ไวแ้ ทนเดก็ ท้งั สองคน เพราะแบบน้ี เธอถึงไมก่ ลา้ รับไว้ หากวา่ เดก็ ท้งั สองคนโตข้ึน แลว้ เขาให้ เธอจะไม่ร้ังเอาไวเ้ ลย ยงั ไงพวกเขาก็เป็ นสายเลือด ตระกลู จง จงจิ่งหา้ วรับไวแ้ ทนหลินซินเหยยี น ธูปตระกลู จงไมไ่ ดง้ อกงามอะไร รุ่นของจงฉีเฟิ งมีกนั แค่ สองคนพ่ีนอ้ ง จงฉีเฟิ งมีพี่ชายคนหน่ึง แต่วา่ ตอนอายสุ ิบกวา่ ขวบก็ไม่มีแลว้ ตามรอยก่อนหนา้ ข้ึนไปอีก ก็คือรุ่นพอ่ ของจงฉีเฟิ ง ก็มีกนั แคส่ องคนพี่นอ้ ง พอ่ ของจงฉีเฟิ งเป็ นนายใหญ่ นาย อนั ดบั สองกค็ ืออาของจงฉีเฟิ ง ไมเ่ ก่งดา้ นธุรกิจ สองบริษทั ท่ีเปิ ดใหเ้ ขาต่างกต็ อ้ งปิ ดตวั ลง ต่อมาเขากร็ ู้วา่ ตวั เองไม่เหมาะสม เลยไมท่ าํ แลว้ หุน้ วา่ นเซิ่งกรุ๊ปในมือ ก็แคแ่ บ่งเงิน แต่ไม่ได้ ทาํ งาน

หลงั จากน้นั เขากม็ ีลูกชายคนหน่ึง ก็เป็ นรุ่นเดียวกบั จงฉีเฟิ งน่ีแหละ ตามสายเลือด ก็สามารถ แบ่งหุน้ วา่ นเซิ่งกรุ๊ปคร่ึงหน่ึงได้ แต่วา่ เขาดนั มีลกู ไมไ่ ด้ สเปิ ร์มไมแ่ ขง็ แรง เพ่ือรักษาโรคน้ีหมดเงินไปเป็ นจาํ นวนมาก ไปรักษา หลายที่ ตอ่ มาก็รักษาไม่หาย อายนุ อ้ ยกวา่ จงฉีเฟิ งไมก่ ี่ปี ตอนน้ียงั มีชีวติ อยู่ แต่เพราะสภาพ ร่างกายของตนเองเลยคอ่ นขา้ งรู้สึกแปลกแยก แต่ไหนแต่ไรมากไ็ ม่เคยไปมาหาสู่กบั จงฉีเฟิ ง ในมือเขายงั มีหุน้ อยอู่ ีก20% ส่วนท่ีเหลืออยใู่ นมือจงฉีเฟิ ง50% และในมือจงจิ่งหา้ ว30% หุน้ 20%ท่ีกระจายอยดู่ า้ นนอก แทบจะไมม่ ีประโยชนอ์ ะไร ประโยชน์เพยี งอยา่ งเดียวก็คือ ทรัพยส์ ินถูกแบ่งออก20% กาํ ไรทุกปี ของบริษทั ก็แบ่งออก20%เช่นกนั โอนเขา้ บญั ชีของเขา ถึงแมจ้ ะไมม่ ีทายาท แต่ชีวติ น้ีกถ็ ือวา่ ไม่เสียเปลา่ ตอนหนุ่มกม็ ีสง่าราศี ตอนน้ีถึงจะไม่หนุ่มแลว้ แต่มีเงินอยใู่ นมือ จะทาํ อะไรกไ็ ด้ จงจ่ิงหา้ วตกั อาหารใหห้ ลินซินเหยยี น “วางใจเกบ็ ไวเ้ ถอะ” หลินซินเหยยี นพดู อบุ อิบเบาๆ“ไม่กลวั ฉนั แยง่ ตาํ แหน่งคุณไปหรือไง?” เธอพดู เสียงเบามาก แต่จงจ่ิงหา้ วก็ยงั ไดย้ นิ เขาเขยบิ เขา้ ไปใกลๆ้ ใชน้ ้าํ เสียงท่ีเธอสามารถไดย้ นิ แคค่ นเดียว พดู ขา้ งหูเธอวา่ “ใหค้ ุณหมดเลย ตวั ผมกใ็ หค้ ุณ” ตอนที่ 324 คนื วนั สิ้นปี หลินซินเหยยี นหนา้ แดงไปท้งั หนา้ ถา้ หากหลินซินเหยยี นยนิ ยอม เธอกแ็ ยง่ ตาํ แหน่งของจงจ่ิงหา้ วไดจ้ ริงๆ ยงั ไงเสีย ในมือเธอก็มี หุน้ อย5ู่ 0%

เฉิงยซู่ ่ิวก็เตรียมของขวญั ไวใ้ หเ้ ดก็ ท้งั สองเหมือนกนั แตกต่างกบั ของจงฉีเฟิ ง ไม่ใช่เงินทอง แต่ เป็ นของแสดงน้าํ ใจ เธอไปขอเครื่องรางนาํ โชคถึงวดั หวั หนานดว้ ยตวั เอง หวงั วา่ เดก็ ท้งั สองคนจะอยดู่ ีมีสุข ไมเ่ จบ็ ไมป่ ่ วย เติบโตอยา่ งแขง็ แรงสมบูรณ์ เฉิงยซู่ ่ิวคลอ้ งที่คอของพวกเขาดว้ ยตนเอง ถุงนาํ โชคทาํ จากผา้ ไหมสีเหลือง ลวดลายท่ีปัก ดา้ นบน น่าจะเป็ นลวดลายเก่ียวกบั พทุ ธศาสนา นี่ไม่ใช่การงมงาย แตเ่ ป็ นของทางใจชิ้นหน่ึง ใชเ้ ชือกแดงคลอ้ งไว้ เด็กท้งั สองคนรู้สึกดีใจ “วนั น้ีเป็ นวนั สิ้นปี ฉนั เองกจ็ ะมามือเปล่าไมไ่ ด”้ เสิ่นเผยซวนเองก็เตรียมของขวญั ใหเ้ ด็กสองคน เหมือนกนั จ้ีหยกเหอเถียน “ฉนั เองกไ็ ม่คอ่ ยรู้เร่ืองหยก แตว่ า่ ไดย้ นิ มาวา่ หอ้ ยส่ิงน้ีไวถ้ ือวา่ ไม่ เลว ตอนที่ฉนั ซ้ือหยก เจา้ ของร้านบอกกบั ฉนั วา่ ผชู้ ายสวมกวนอิม ผหู้ ญิงสวมพระ ฉนั เองกไ็ ม่ รู้วา่ มนั หมายความวา่ ไง” เขาเอากวนอิมใหแ้ ก่หลินซีเฉิน พระพงุ โตใหแ้ ก่หลินลุ่ยซี เดก็ หญิงนอ้ ยเปิ ดกลอ่ งกาํ มะหยส่ี ี แดงออก พระพงุ โตท่ีอยดู่ า้ นใน แกะสลกั คลา้ ยของจริงมาก ในมือกาํ ลงั ถือลกู ประคาํ ฉีกยมิ้ กวา้ ง รูปร่างน่าพอใจเป็ นอยา่ งมาก เด็กหญิงนอ้ ยชอบมาก ใชน้ ิ้วมือลบู ไปมา “ขอบคุณคะ่ คุณอาเส่ิน หนูชอบมากเลย” เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ “ฉนั ก็กลวั วา่ พวกเธอจะไม่ชอบซะอีก” น่ีคือการฉลองเทศกาล ของขวญั ใหร้ าคานอ้ ยไปก็จะไมเ่ หมาะสม แพงมีคา่ มากเกินไปเขากใ็ ห้ ไม่ไหว แถมยงั กลวั เด็กๆจะไมช่ อบอีก ตอนที่ซ้ือจ้ีหยกคูน่ ้ีมา ในใจเขากก็ งั วลอยตู่ ้งั นาน กลวั วา่ เด็กๆจะไมช่ อบ ใหข้ องขวญั ตอ้ งคาํ นึงถึงคนรับ แตว่ า่ เขาจะใหพ้ วกตกุ๊ ตาของเล่นพวก น้นั ก็ไมไ่ ด้ ยงั ไงวนั น้ีกเ็ ป็ นถึงวนั สิ้นปี

หลินซีเฉินก็มีมารยาทมาก “ขอบคุณคุณอาเสิ่น ผมกช็ อบเหมือนกนั ” เขาโตมาจากเมืองนอก ไม่ คอ่ ยเขา้ ใจเร่ืองมารยาทชาวพทุ ธในประเทศเท่าไหร่ เขาพดู ตอ่ จากคาํ พดู ของเส่ินเผยซวนเมื่อก้ีน้ี “ผชู้ ายสวมกวนอิม ผหู้ ญิงสวมพระ เพราะวา่ เป็ นผหู้ ญิงเลยตอ้ งสวมผชู้ าย ผชู้ ายก็เลยตอ้ งสวม ผหู้ ญิงใช่ม้ยั ครับ?” พระเป็ นผชู้ าย กวนอิมเป็ นผหู้ ญิง เขาเขา้ ใจแบบน้ี บนโตะ๊ เงียบไปชว่ั ขณะ ทุกคนแทบจะคิดไม่ถึงวา่ หลินซีเฉินจะถามประโยคน้ีออกมา หลินซินเหยยี นลบู หวั ของลกู ชาย “จะเขา้ ใจแบบน้ีไมไ่ ดน้ ะ แลว้ ก็พดู แบบน้ีไม่ไดด้ ว้ ย แบบน้ี มนั เป็ นการลบหล”ู่ “ไม่เป็ นไร เดก็ ไม่รู้ประสีประสาน่ะ”จงฉีเฟิ งโบกมือยกหน่ึง “กินขา้ ว” เพราะวา่ มีเสิ่นเผยซวนอยู่ จงจ่ิงหา้ วเลยด่ืมกบั เขาสองแกว้ ไมเ่ ยอะ รวมตวั คร้ังน้ีจะไม่ด่ืม ก็ไม่มี สีสนั น่ะสิ ท้งั ซา้ ยท้งั ขวาตา่ งกม็ ีคนขบั รถอยู่ ตอ่ ใหด้ ื่มจนไม่เป็ นผเู้ ป็ นคน ก็พากลบั ได้ ขา้ งนอกมีจุดพลุ เสียงดงั ตมุ้ ๆ เด็กหญิงตวั เลก็ รีบกินขา้ วใหไ้ วข้ึน หลินซินเหยยี นป้ อนซุปใหเ้ ธอ เด็กหญิงก็ยกถว้ ยข้ึนแลว้ ด่ืม หลินซินเหยยี นคิ้วขมวด “ชา้ ๆหน่อยลกู รีบอะไรขนาดน้นั ?” “หนูอยากจุดดอกไมไ้ ฟน่ีคะ”เด็กหญิงนอ้ ยอยากรีบกินใหเ้ สร็จ ไม่แมแ้ ตเ่ งยหนา้ ข้ึนมาตอบเธอ หลินซินเหยยี นลบู ผมของเธอ “ถา้ ง้นั ก็ไม่ตอ้ งรีบขนาดน้ีหรอก เรามีกนั ต้งั หลายคนนะ ลูกกิน เสร็จแลว้ คนเดียว กไ็ ปจุดคนเดียวไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี ถกู ม้ยั ?”

เด็กหญิงคิดอยสู่ กั พกั เป็ นแบบน้นั จริงๆดว้ ย เธอไปจุดคนเดียวก็ไมส่ นุก ตอ้ งไปเลน่ ดว้ ยกนั ทุก คนถึงจะสนุก เธอไหลตวั ลงจากเกา้ อ้ี แลว้ เร่งทีละคน “รีบกิน รีบกินหน่อยค่ะ หนูอยากจุดดอกไมไ้ ฟ ช่วยรีบ กินกนั หน่อยคะ่ อยา่ ใหห้ นูรอนานนะคะ” เสิ่นเผยซวนยมิ้ ขาํ “อาหารเยอะขนาดน้ี ฉนั กินอยา่ งละคาํ คงจะใชเ้ วลาประมาณ20นาทีนะ” เดก็ หญิงนอ้ ยกะพริบตาปริบๆ“ถา้ ง้นั คุณอาก็กินปลาจานที่อยตู่ รงหนา้ น้ีสิคะ” เสิ่นเผยซวน “…” “ไม่ได”้ เขาคีบซาลาเปาปูชิ้นหน่ึง “ฉนั ตอ้ งกินใหอ้ ิ่ม อีกอยา่ งฉนั ไมช่ อบกินปลา” เด็กหญิงนอ้ ยกะพริบตา “คุณอากินเยอะเกินไป จะอว้ นเอานะ คนอว้ นหาแฟนไม่ไดน้ ะคะ ดูคุณ อาซูสิคะ คูก่ บั คุณนา้ ฉินยาไปแลว้ คุณอาคู่กบั ใครคะ? ใครอยากจะคูก่ บั คนอว้ นละคะ?” บนโตะ๊ อาหารเงียบไปชวั่ ขณะ หลงั จากน้นั หวั เราะกนั ยกใหญ่ เสิ่นเผยซวนรู้สึกวา่ ซาลาเปาปูในปากกลืนยากเหลือเกิน ทาํ ไมไมม่ ีรสชาติซะแลว้ ? เขาวางตะเกียบลง “ไม่กินแลว้ ” เขาไมม่ ีแฟน กินอีกก็จะกลายเป็ นคนอว้ น ยงิ่ หาแฟนยากข้ึนไปอีก หลินซีเฉินตกั อาหารใหเ้ ส่ินเผยซวน “คุณอาเส่ินกินเถอะครับ” เสิ่นเผยซวนลบู หวั หลินซีเฉิน “เส่ียวซีน่ีรู้เรื่องดีจงั รู้จกั ตกั อาหารใหฉ้ นั ดว้ ย” หลินซีเฉินตกั หมสู ามช้นั ต๋นุ น้าํ แดงชิ้นหน่ึงเขา้ ปาก เค้ียวตยุ้ ๆ “ต่อใหค้ ุณไมอ่ ว้ น ก็หาแฟน ไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี กินซะยงั จะดีกวา่ นะครับ”

เสิ่นเผยซวน “…” ฮา่ ฮา่ — ม้ือค่าํ ของปี จบลงดว้ ยเสียงหวั เราะอยา่ งมีความสุข ออกจากร้านอาหาร รถยนตข์ บั ไปยงั ที่โล่ง แห่งหน่ึง เพราะวา่ หลินลุ่ยซีอยากจะจุดดอกไมไ้ ฟ ทา้ ยรถเตรียมไวห้ มดเรียบร้อยแลว้ ท้งั อนั เลก็ อนั ใหญ่ แบบตา่ งๆนาๆ เดก็ หญิงดีใจสุดๆ เสิ่นเผยซวนจุดไฟเยน็ ‘ดวงดาวนอ้ ย’ใหเ้ ธอสองแท่ง เพราะวา่ ตอนท่ีมนั แตกเป็ นประกายราวกบั ดวงดาว กเ็ ลยใชช้ ่ือน้ีล่ะม้งั เธอหยบิ ใหห้ ลินซินเหยยี นหน่ึงแท่ง “หมา่ ม๊ี อนั น้ีใหห้ ม่าม๊ีคะ่ ” ประกายไฟทาํ ใหห้ นา้ ของเด็กหญิงส่องสวา่ ง เด๋ียวสวา่ งเดี๋ยวกม็ ืด หลินซินเหยยี นโนม้ ตวั ลงไปรับไว้ แลว้ เด็กหญิงตวั เลก็ กว็ ง่ิ ไป เธอสวมรองเทา้ บูทกนั หิมะ มี หิมะติดเตม็ เลย จงจ่ิงหา้ วยนื คูก่ บั เธอ เห็นเสิ่นเผยซวนกาํ ลงั พาพวกเขาไปจุดดอกไมไ้ ฟอนั ใหญอ่ ยไู่ กลๆ “น่ีเป็ นคร้ังแรกท่ีพวกเขาฉลองปี ใหม่ในประเทศ ท่ีตา่ งประเทศไมจ่ ุดดอกไมไ้ ฟกนั ” เห็นเดก็ ๆ มีความสุข หลินซินเหยยี นกย็ มิ้ บางๆออกมา จงจ่ิงหา้ วโอบไหล่ของเธอ ถามข้ึนมาวา่ “คุณมีความสุขรึเปล่า?” “มีความสุข แต่วา่ ไมท่ ้งั หมดคะ่ ”เพราะวา่ จวงจ่ือจิ่นไมอ่ ยู่ น่ีเป็ นคร้ังแรกที่ฉลองปี ใหม่ โดยไม่มี เธออยขู่ า้ งๆ เธอรู้สึกไม่ค่อยชิน

แลว้ ก็รู้สึกเศร้าใจ เพราะวา่ ปี น้ี เธอหาพอ่ ใหเ้ ด็กท้งั สองคนเจอแลว้ แตว่ า่ เธอกลบั ไมไ่ ดม้ าฉลองดว้ ยกนั ในปี ที่อยู่ พร้อมหนา้ พร้อมตากนั แบบน้ี เพราะวา่ เธอขาดไป การรวมตวั แบบพร้อมหนา้ พร้อมตาก็เลยไม่ สมบูรณ์ จงจ่ิงหา้ วสมั ผสั ไดถ้ ึงความรู้สึกหดหู่ของเธอ เขาต้งั ใจเอาหวั มุดเขา้ ไปในเส้ือโคท้ ของเธอ“คุณ หกลม้ เมื่อไหร่ ทาํ ไมผมไมเ่ ห็นรู้เลย? ผมขอดูหน่อยวา่ ลม้ แรงรึเปลา่ ”เขาเอ้ือมมือเขา้ ไปในเส้ือ โคท้ ของเธอ ดึงเส้ือสเวตเตอร์ของเธอข้ึน หลินซินเหยยี นสะดุง้ ตกใจ ใชแ้ รงผลกั เขาออก ไมร่ ู้วา่ เธอแรงเยอะเกินไป หรือวา่ จงจ่ิงหา้ ว ต้งั ใจ หรือเพราะวา่ เทา้ ล่ืน ตอนท่ีหลินซินเหยยี นผลกั เขาขณะน้นั ร่างของเขากเ็ ซไปขา้ งหลงั แลว้ ก็ลม้ ลงไป เขาควา้ มือของหลินซินเหยยี นไว้ ดึงเธอลม้ ลงมาดว้ ยกนั “อา…” หลินซินเหยยี นร้องออกมา กลวั วา่ จะทาํ ใหเ้ ส่ินเผยซวนกบั เดก็ ๆตกใจ เธอเลยรีบเงียบเสียงทนั ที แผน่ หลงั ของจงจ่ิงหา้ วติดกบั พ้นื จงั หวะท่ีลม้ ลง เส้ือโคท้ ของเขาก็แผอ่ อก หลินซินเหยยี นลม้ ลงบนอกของเขา หลินซินเหยยี นจะลกุ ข้ึนยนื เขาออกแรงดึงเลก็ นอ้ ย หลินซินเหยยี นกล็ ม้ ลงไปอีกคร้ัง เขากดหวั ของเธอลงมา แลว้ เงยหนา้ ข้ึนเลก็ นอ้ ย จูบเขา้ ที่ริมฝี ปากของเธอ ผมยาวของเธอยอ้ ยลงมา ปิ ดใบหนา้ พวกเขาสองคนไวพ้ อดี จูบของเขาดูดด่ืมมาก ท้งั ๆท่ีหิมะ ตกหนาวเยน็ ร่างกายของเขากลบั ร้อนผา่ ว เขาใชม้ ืออีกขา้ งถกเส้ือสเวตเตอร์ลบู ไลห้ ลงั เอวของเธอ หลินซินเหยยี นดิ้นขดั ขืน

“อยา่ ขยบั ”เขาผอ่ นแรงออกเลก็ นอ้ ย พดู อยา่ งนุ่มนวลวา่ ”ต่อไปผมจะเบากวา่ น้ี” ขณะน้นั เอง ป้ ุง! เสียงดงั ข้ึน ลกู ไฟลกู หน่ึงพงุ่ ข้ึนสู่ทอ้ งฟ้ า ระเบิดออกป้ึ ง เสียงดงั สนนั่ ราวกบั ร่มคนั ใหญ่ที่งดงาม กระจายทวั่ แลว้ ร่วงลงมา แสงสวา่ งไสว สวยงามอยา่ งมาก หลินซินเหยยี นแกลง้ ทาํ เป็ นไมไ่ ดย้ นิ ถือโอกาสขณะที่เขาดูดอกไมไ้ ฟ ลุกข้ึนแลว้ วง่ิ ออกไป ตอนที่ 325 มาอยู่ในมอื คณุ ได้ยงั ไง หลินซินเหยยี นวงิ่ หนีไปตอนท‘่ี ทอ้ งฟ้ าเตม็ ไปดว้ ยประกายไฟ’ น่ีเป็ นปี ท่ีไม่ธรรมดา เกิด เรื่องราวมากมาย แต่ละเรื่องลว้ นเกินความคาดหมายของเธอ ปี น้ี จะโชคดี หรือวา่ โชคร้าย เตม็ ไปดว้ ยเร่ืองไมค่ าดคิด เตม็ ไปดว้ ย—เซอร์ไพรส์! เธอจบั มือเดก็ ท้งั สองคน ยมื ท่ามกลางทอ้ งฟ้ าสีขาว เงยหนา้ มองความงดงามบนฟ้ า เส้ือโคท้ ของจงจิ่งหา้ วติดเตม็ ไปดว้ ยหิมะ เขายนื อยตู่ รงน้นั มองเงาของท้งั สามคนท่ีอยไู่ มไ่ กล เงาใหญห่ น่ึงเงาเลก็ สอง ปี น้ี สาํ หรับเขา ทาํ ไมจะไมพ่ เิ ศษล่ะ? ทาํ ไมจะไม—่ เซอร์ไพรส์?! คืนสิ้นปี ก็ตอ้ งเคาน์ดาวน์ พวกเขาเล่นดา้ นนอกอยนู่ านถึงจะกลบั บา้ น ผลกั เปิ ดประตูบา้ น ไอ ความร้อนกแ็ ผอ่ อกมา จงฉีเฟิ งกบั เฉิงยซู่ ่ิวนง่ั ดูทีวบี นโซฟา ในทีวอี อกอากาศเกี่ยวกบั ปาร์ต้ี ฉลองวนั ตรุษจีน ป้ าหยกู บั คนใชอ้ ีกคนเตรียมผลไมแ้ ละผลไมอ้ บแหง้ มาเยอะแยะ วางจนเตม็ โตะ๊ ไมร่ ู้วา่ เลน่ กนั นานเกินไปหรือเปล่า ม้ือค่าํ ยอ่ ยไปหมดแลว้ พอเด็กท้งั สองคนกลบั ถึงบา้ น กก็ ิน อีกรอบ แถมยงั ดูทีวไี ปดว้ ย

เวลาเท่ียงคืน เสียงเคาะระฆงั ปี ใหม่ดงั ข้ึน เขา้ ปี ใหม่แลว้ เดก็ ท้งั สองคนต่ืนเตน้ ดีใจมากจนไม่ยอมนอน สุดทา้ ยวนั ท่ีสองก็ต่ืนไม่ไหว เพราะง้นั วนั ท่ีหน่ึงของปี ใหม่ เด็กท้งั สองคนอยบู่ นเตียงผา่ นไป ตน้ ปี วนั ที่สองเป็ นวนั เกิดของหลินซินเหยยี น หลินซีเฉินซ้ือเคก้ กอ้ นใหญ่มหึมากอ้ นหน่ึงใหเ้ ธอ ต้งั แต่เกิดเดก็ ท้งั สองคนออกมา หลินซินเหยยี นกไ็ ม่เคยฉลองวนั เกิดเลย เธอผา่ นความเจ็บปวด จากการคลอดลกู มา เขา้ ใจดี วา่ วนั เกิดเธอ เป็ นวนั ท่ียากลาํ บากของมารดา ดงั น้นั ที่ผา่ นมาทุกปี ที่ฉลองวนั เกิด เธอจะไมซ่ ้ือเคก้ ไมไ่ ปเตือนใคร เพยี งแค่ซ้ือของขวญั สกั ชิ้น ใหจ้ วงจื่อจ่ินเท่าน้นั เธอคิดไมถ่ ึงเลยวา่ หลินซีเฉินจะซ้ือเคก้ กอ้ นใหญข่ นาดน้ีใหเ้ ธอ ม8ี ช้นั เตม็ ๆ ช้นั บนสุดเป็ น ตกุ๊ ตาสวมชุดแต่งงาน ไมผ่ ิดหรอก เป็ นตกุ๊ ตาสวมชุดแตง่ งาน นี่มนั ไม่เหมือนเคก้ วนั เกิดเลย เหมือนกบั เคก้ แตง่ งาน มากกวา่ “สวยม้ยั ครับ?”หลินซีเฉินถาม หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “สวยจา้ แต่วา่ แปลกๆนิดหน่อย” หลินซีเฉินช้ีไปยงั ตกุ๊ ตาที่อยบู่ นสุด “หม่ามี๊วา่ เธอดูแปลกหรอ?”

ไมร่ อใหห้ ลินซินเหยยี นตอบวา่ ใช่ เขาก็อธิบายข้ึนมาก่อน “หมา่ ม๊ีเป็ นดีไซเนอร์ ออกแบบชุด แต่งงานใหค้ นอ่ืนมาต้งั มากมาย แต่วา่ ตวั เองกลบั ไม่เคยไดส้ วม ผมอยากใหห้ ม่าม๊ีไดส้ วมสกั คร้ัง ผมคิดวา่ ถา้ หม่ามี๊สวมจะตอ้ งสวยท่ีสุดแน่ๆ” หลินซินเหยยี นไม่เคยสวมชุดแตง่ งานมาก่อน หลินซีเฉินไดย้ นิ มาจากจวงจื่อจ่ิน มีคร้ังหน่ึง หลินซินเหยยี นออกแบบชุดแตง่ งานชุดหน่ึงใหก้ บั ลกู คา้ คนหน่ึง สวยมากๆ หลินซี เฉินพดู ออกมาวา่ “หมา่ มี๊สวมจะตอ้ งสวยกวา่ แน่ๆครับ” จวงจ่ือจิ่นยนื หนา้ เศร้าอยขู่ า้ งๆ หลินซีเฉินถามแบบเลี่ยงๆ ถึงรู้วา่ ที่แทห้ ลินซินเหยยี นแต่งงาน แมแ้ ต่ชุดเจา้ สาวก็ไมไ่ ดส้ วม ในใจอดนึกดูถกู จงจ่ิงหา้ วไมไ่ หว ไอค้ นข้ีงก! จงจ่ิงหา้ วยนื รับโทรศพั ทท์ ่ีริมหนา้ ตา่ ง เป็ นเสิ่นเผยซวนที่โทรมา ผลออกมาแลว้ หลินกวั๋ อนั ไมไ่ ดเ้ สียชีวติ อยา่ งกะทนั หนั แต่วา่ ถูกวางยาพษิ ในอาหารมีสารไนไตรท์ “จากคาํ บอกเล่าของคนใช้ จวงจ่ือจิ่นทาํ อาหารใหห้ ลินกว๋ั อนั ดว้ ยตวั เองสามม้ือในหน่ึงวนั เธอมี โอกาส และมีแรงจูงใจ ตอนน้ีจวงจ่ือจิ่นถกู คุมขงั ไวอ้ ยา่ งเป็ นทางการ รอถูกตรวจสอบ” สายตาของจงจิ่งหา้ วมองกลบั มา มองภาพภายในหอ้ งรับแขก นยั นต์ าเคร่งขรึม “ฉนั ที่เป็ นตาํ รวจคดีอาญา สาํ หรับเร่ืองแบบน้ี จะทาํ ส่งเดชไม่ได้ แน่นอน ฉนั รู้สถานะของเธอ ที่พอจะทาํ ไดก้ ค็ ือ พยายามทาํ ใหก้ ลายเป็ นฆ่าโดยไม่เจตนา อีกอยา่ งมีฉนั อยู่ ฉนั ไม่มีทางปลอ่ ย ใหเ้ ธอลาํ บากหรอก หลินกว๋ั อนั ถึงจะผิดกจ็ ริง เธอทาํ แบบน้ีมนั ผิดกฎหมาย ทางพี่สะใภ…้ ” ต้งั ใจฆ่าคนกบั ฆ่าคนโดยไม่เจตนา ความผดิ ห่างกนั มาก “ปิ ดเงียบไวก้ ่อน”เขายงั คิดไม่ออกวา่ จะบอกหลินซินเหยยี นยงั ไง ตอนน้ีพวกเขามีความสุขกนั ขนาดน้ี เขาไมอ่ ยากไปรบกวน

ยง่ิ ไม่อยากไปทาํ ลายบรรยากาศ “ฉนั เขา้ ใจแลว้ ”เสิ่นเผยซวนกลา่ ว จงจ่ิงหา้ ววางสายโทรศพั ท์ แลว้ เดินเขา้ มา เม่ือก้ีเขาไดย้ นิ ที่หลินซีเฉินพดู สายตาเลยหยดุ อยทู่ ี่ตุก๊ ตาตวั น้นั “แด๊ดด้ี” “อ้ืม?” เดก็ หญิงกวกั มือเรียกเขา “กม้ ลงมาหน่อย หนูมีความลบั จะบอก” จงจ่ิงหา้ วกม้ ตวั ลงอยา่ งเชื่อฟัง เอาหูเขา้ ไปใกลเ้ ธอ “ความลบั ก็คือหนู…” มือที่ซ่อนอยขู่ า้ งหลงั ของเธอเอ้ือมออกมา ทาเคก้ ลงบนหนา้ จงจ่ิงหา้ ว “ความลบั กค็ ือหนูอยากจะทาเคก้ บนหนา้ แดด๊ ด้ีค่ะ ฮิฮ…ิ ” จงจ่ิงหา้ วเงิบไปพกั หน่ึง จากน้นั กอ็ มุ้ เธอข้ึนมา “เจา้ เด็กนอ้ ยจอมแสบ” เดก็ หญิงนอ้ ยหวั เราะอยา่ งมีความสุข “คุณไมใ่ หข้ องขวญั หม่ามี๊หรอ?”หลินซีเฉินจงใจพดู เขาคิดวา่ จงจ่ิงหา้ วไม่น่ารู้วนั เกิดของหลิน ซินเหยยี น พอไดย้ นิ คาํ พดู ของลูกชาย หลินซินเหยยี นก็แอบคาดหวงั อยใู่ นใจนิดหน่อย จงจ่ิงหา้ วลงั เลอยสู่ กั พกั แลว้ ตอบเบาๆวา่ “ไม่ไดเ้ ตรียม”

หลินซีเฉินกห็ นา้ หงิกข้ึนมาทนั ที “คุณอยา่ คิดวา่ หมา่ ม๊ีของผมจะตอ้ งการแค่คุณเท่าน้นั นะ” หลินซินเหยยี นรู้สึกผดิ หวงั เลก็ นอ้ ย แต่วา่ พอคิดดูเขาก็เป็ นคนแบบน้ี คงจะไม่เตรียมของขวญั ใหใ้ ครหรอก หากวา่ เตรียมสิ เธอถึงจะรู้สึกวา่ แปลก จงจ่ิงหา้ วมองหลินซินเหยยี น ยมิ้ กริ่มแลว้ พดู วา่ “ใครกลา้ เอาเธอไป?” ใครกลา้ เอาไป เขาจะถลกหนงั คนน้นั “ช่างเถอะ ช่างเถอะ”หลินซินเหยยี นพาเด็กท้งั สองคนไปลา้ งหนา้ ลา้ งมือ เลน่ ซะครีมเตม็ ตวั ไป หมด “หนูยงั อยากเลน่ อย”ู่ หลินลยุ่ ซีไม่ยอมไปลา้ ง “เด๋ียวอีกสกั พกั ป้ าพาเธอไปลา้ งเองคะ่ ” ป้ าหยเู ดินเขา้ มาบอก หลินซินเหยยี นคิดอยสู่ กั พกั ก็คงตอ้ งตามน้นั แหละ บนตวั เธอมีครีมติดอยู่ เลยข้ึนไปเปล่ียนชุด ใหม่ขา้ งบน ในหอ้ งไม่มีคน เธอหยบิ เส้ือออกมาจากลิ้นชกั ยนื อยตู่ รงหนา้ ลิ้นชกั แลว้ ถอดเส้ือ บนตวั ท่ีเป้ื อนครีมออก ไม่รู้วา่ ตอนที่เธอพ่งึ ข้ึนมา จงจิ่งหา้ วก็ตามข้ึนมาดว้ ย จงจ่ิงหา้ วผลกั ประตูเขา้ มา ก็เห็นเธอเปลือยท่อนบน รอยเขียวช้าํ แถวเอวยงั ไม่จางหายไปจน หมด ผิวของเธอขาวเนียน ตรงน้นั ก็เลยชดั เจนเป็ นพเิ ศษ ไมน่ านเธอกส็ วมเส้ือสเวตเตอร์ บดบงั สายตาจากเขา หลินซินเหยยี นจดั คอเส้ือเรียบร้อยแลว้ หมนุ ตวั กลบั กเ็ ห็นจงจิ่งหา้ วยนื อยหู่ นา้ ประตู รีแอคชนั่ แรกของเธอกค็ ือถาม “คุณข้ึนมาต้งั แตเ่ ม่ือไหร่?” “คุณข้ึนมาเมื่อไหร่ ผมก็ข้ึนมาแลว้ ?”เขาต้งั ใจใชป้ ระโยคยอ้ นถาม หลินซินเหยยี นขมวดคิ้ว หมายความวา่ ตอนที่เธอเปลี่ยนเส้ือผา้ เขากเ็ ห็นหมดเลย?

ถึงแมว้ า่ ท้งั สองคนจะเคยสวที กนั มาแลว้ แตพ่ อคิดถึงเมื่อก้ีตวั เองถอดเส้ือผา้ ตอ่ หนา้ เขา ในใจก็ รู้สึกเขินอายเลก็ นอ้ ย จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มา ปิ ดประตหู อ้ ง มองใบหนา้ ที่แดงเลก็ นอ้ ยของเธอ ใชน้ ิ้วเกี่ยวผมเธอข้ึนมา “หนา้ แดงหรอ?” “เปลา่ ”หลินซินเหยยี นเบือนหนา้ “ไม่ตอ้ งเขินหรอก ยงั ไงซะ ร่างกายของคุณ มีตรงไหนท่ีผมไม่เคยเห็น?” คนคนน้ี! หลินซินเหยยี นจอ้ งเขาตาเขมง่ “คุณไวห้ นา้ กนั หน่อยไดม้ ้ยั ?” “ผมไม่ใหค้ ุณเสียเปรียบหรอก”เขาผายอก เอาเธอเขา้ มาอยใู่ นออ้ มกอด แนบชิดท่ีขา้ งหูของเธอ “ตอนกลางคืน ผมจะใหค้ ุณดูผม” ไม่รอใหห้ ลินซินเหยยี นลงไมล้ งมือ ยดั กลอ่ งเลก็ ๆกลอ่ งหน่ึง เขา้ ไปในมือเธอ “น่ีคืออะไร?” หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ ลง ยกมือข้ึนมา เป็ นกล่องกาํ มะหยสี่ ีฟ้ ากล่องหน่ึง ไมใ่ หญ่ ทรงสี่เหล่ียม ขนมเปี ยกปูน ไม่มีอะไรประดบั ประดาอีก เรียบหรูดูแพง “เปิ ดดูสิ” หลินซินเหยยี นกะพริบตา ไม่อยากจะเชื่อ “ใหฉ้ นั หรอ?” เขาตอบอืมอยา่ งต้งั ใจ หลินซินเหยยี นเปิ ดออกตอ่ หนา้ สายตาวบิ วบั ของจงจ่ิงหา้ ว ดา้ นในเป็ นแหวนเพชรเมด็ ใหญ่ หน่ึงวง ทรงวงรี สีชมพู ขนาดเท่าไขน่ กพริ าบสมช่ือ

“ดวงดาราสีชมพู?” คร้ังน้ีเปลี่ยนมาเป็ นจงจิ่งหา้ วที่ตกใจแทน “คุณรู้จกั ?” “ฉนั เคยเห็นท่ีงานประมูลจิวเวลรี่แห่งศตวรรษ มนั ถกู ต้งั ช่ือวา่ ดวงดาราสีชมพู รูปทรงรี เป็ น เพชรสีชมพไู ร้ที่ติ ปี 2017ผปู้ ระกอบการเคร่ืองประดบั ท่ีมีชื่อเสียงในประเทศซ้ือมนั มาในราคา สูงถึง71.2ลา้ นดอลลาร์สหรัฐ มาอยใู่ นมือคุณไดย้ งั ไง?” ตอนที่ 326 ทาํ ไมหน้าตาขเี้ หร่อย่างนี้ คร้ังน้ีเป็ นจงจิ่งหา้ วที่ตกตะลึง เขามองหลินซินเหยยี น ไม่รอใหจ้ งจิ่งหา้ วถาม เธอยมิ้ พร้อมพดู วา่ “อยากจะถามวา่ ทาํ ไมฉนั เขา้ ใจมนั ดีขนาดน้ีใช่ม้ยั ล่ะ? จริงๆแลว้ งานประมลู คร้ังน้นั ฉนั ก็ไปดว้ ย” เธอไมไ่ ดไ้ ปซ้ือสินคา้ แคอ่ ยากไปเปิ ดหูเปิ ดตาสกั หน่อย นี่เป็ นของประมูลชิ้นสุดทา้ ยของงาน ประมลู วนั น้นั เป็ นดีไซเนอร์คนหน่ึง เธอตอ้ งการแรงบนั ดาลใจมากมาย แลว้ ก็ตอ้ งการเก็บเก่ียวประสบการณ์ จงจิ่งหา้ วครุ่นคิด 3ปี ก่อนในงานประมลู จิวเวลรี่แห่งศตวรรษ ตอนจบงานแยกยา้ ยกนั กลบั เขา เห็นเงาร่างท่ีเหมือนเธอมากคนหน่ึง ตอนท่ีเขากาํ ลงั วง่ิ ตามไป คนกห็ ายไปแลว้ ตอนน้นั คน พลกุ พลา่ นมาก เขาไม่สามารถตามหาได้ เลยใหก้ วนจิ้งไปขอดูกลอ้ งวงจรปิ ด แตว่ า่ กบ็ งั เอิญ แบบไม่น่าเช่ือ วนั น้นั กลอ้ งวงจรปิ ดเกิดเหตุขดั ขอ้ ง นนั่ หมายความวา่ วนั น้นั เขาไม่ไดต้ าฝาด เงาคนน้นั กค็ ือเธอ! หลินซินเหยยี นนึกข้ึนมาไดอ้ ยา่ งกะทนั หนั หลินซินเหยยี นจอ้ งจงจ่ิงหา้ วตาคา้ ง“เป็ นคุณที่ซ้ือ มนั มาหรอ?”

เธอยมิ้ เธอลืมไปไดย้ งั ไง วา่ จงจ่ิงหา้ วเป็ นนกั ธุรกิจ ต้งั แต่ปี 1947เดอร์เบียร์สไดอ้ อกโฆษณาเพชรวา่ ‘เพชรเป็ นนิรันดร์ หน่ึงเดียวคงอยสู่ ืบต่อไป’ เพชรกก็ ลายเป็ นสญั ลกั ษณ์ของ‘ความรัก’ แตง่ งานตอ้ งมีแหวนเพชร แสดงถึงฉนั รักคุณ ‘เพชรเป็ นนิรันดร์ หน่ึงเดียวคงอยสู่ ืบต่อไป’ ซ่ึงมี ความหมายวา่ การแตง่ งานของคนสองคนจะคงอยตู่ ลอดไป รักฉนั ตอ้ งซ้ือเพชรใหฉ้ นั เพื่อพสิ ูจน์วา่ ความรักของคุณแขง็ แกร่งกวา่ เพชร กอ้ นหินกอ้ นหน่ึง หลงั ถกู มอบหมายใหเ้ ป็ นคุณค่าของ‘ความรัก’ มนั ก็กลายเป็ นส่ิงล้าํ ค่า และยงั นาํ ความร่าํ รวย มหาศาลมาสู่ผทู้ ี่คา้ ขายมนั อีกดว้ ย หลินซินเหยยี นลบู ไข่นกพริ าบท่ีอยใู่ นกล่องกาํ มะหย่ี เบป้ าก “ไมเ่ จา้ เล่ห์ไมใ่ ช่พอ่ คา้ ” เธอไม่คอ่ ยรู้จกั ธุรกิจของวา่ นเซิ่งกรุ๊ปเท่าไหร่ ไม่รู้วา่ จงจ่ิงหา้ วเปิ ดธุรกิจไวม้ ากขนาดไหน “คุณพดู ถึงผมหรอ?”เขากอดเอวเธอไวจ้ ากดา้ นหลงั “สวมดูสิ” หลินซินเหยยี นปฏิเสธ “ฉนั กลวั ถูกปลน้ ” ของสิ่งน้ีสวมไวบ้ นมือมนั สะดุดตาเกินไป อีกอยา่ ง ไขน่ กพิราบแบบน้ีไม่เหมาะกบั นิ้วเรียวเลก็ ของเธอสกั นิด “หืม?”เขาเปล่งเสียงออกมาจากในทรวงอก กระชบั วงแขน แผน่ หลงั ของเธอถูกเบียดจนชิดติด อกของเขา เธอรู้สึกไดถ้ ึงเสียงหวั ใจเตน้ แรงของเขาอยา่ งชดั เจน จงจ่ิงหา้ วหยบิ แหวนวงน้นั ออกมาจากกลอ่ งกาํ มะหยี่ สวมเขา้ ที่นิ้วของเธอ เพชรใหญ่มาก นิ้ว มือของหลินซินเหยยี นเรียวเลก็ เกินไป แหวนใหญไ่ ปหน่อย เขาถอดออกแลว้ สวมเขา้ ที่นิ้วกลาง ของเธอ ยงั คงใหญไ่ ปหน่อย สุดทา้ ยสวมเขา้ ท่ีนิ้วช้ีของเธอ พอจะสวมไวไ้ ดอ้ ยู่ เขาคิว้ ขมวด “นิ้วของคุณทาํ ไมเลก็ ขนาดน้ี?”

หลินซินเหยยี นหวั เราะ “ไมใ่ ช่นิ้วของฉนั เลก็ ซะหน่อย แหวนวงน้ีไมเ่ หมาะกบั ฉนั ตา่ งหาก” จงจ่ิงหา้ วนิ่งขรึมไปสกั พกั แลว้ เอ่ยข้ึน “ง้นั ผมจะหาช่างฝี มือ ทาํ เป็ นสร้อยคอ?” หลินซินเหยยี น “…” “ฉนั ไมเ่ อาดว้ ยหรอก” สิ่งน้ีทาํ เป็ นอะไรก็สะดุดตาท้งั น้นั เธอเองกซ็ ้ือเครื่องประดบั อยบู่ า้ ง เป็ นแบบอนั เลก็ ๆประณีต เธอยงั เขา้ ร่วมงานปาร์ต้ีแฟชนั่ มาไม่ นอ้ ย เป็ นดีไซเนอร์คนหน่ึง ค่อนขา้ งจะเซนซิทีฟตอ่ แฟชนั่ สูงมาก เขางบั เขา้ ท่ีคอของเธอ ถามเสียงออู้ ้ี “ไมเ่ อาอะไร?” หวั ใจของหลินซินเหยยี นสน่ั ไหว เธอกดั ริมฝี ปาก “ไม่เอาอะไรท้งั น้นั แหละ” จงจ่ิงหา้ วนิ่งไปสกั พกั แลว้ กดั แรงข้ึนราวกบั เพื่อเป็ นการลงโทษ หลินซินเหยยี นรู้สึกเจบ็ เลย ร้องฮ่ึยออกมา เม่ือวานเพราะเธออา้ งวา่ ปวดเอว เขาเลยไม่ไดท้ าํ อะไรเธอ วนั น้นั ที่เป็ นรอยเขาเป็ นคนทาํ จริงๆ แตว่ า่ หน่ึงวนั หน่ึงคร้ัง เธอเป็ นคนรับปากเอง เขาแสยะยมิ้ อยใู่ นผมยาวของเธอ “วนั น้ีตอ้ งสองรอบ ชดเชยของเมื่อวาน” “จงจ่ิง… ฮึ” เธอยงั พดู ไมท่ นั จบ ก็ถูกเขาจบั เอวแลว้ หมนุ พลิกตวั กดลงบนเตียง จงจ่ิงหา้ วควา้ ท่ีชายเส้ือของเธอ แลว้ ดึงข้ึน ต้งั ใจจะถอดมนั ออก “ตอ่ ไปอยา่ ใส่เส้ือผา้ แบบน้ีอีก” ถอดยาก สวมแบบกระดุมดีที่สุด ถอดง่ายหน่อย

หลินซินเหยยี นหายใจเร็วข้ึน ตื่นเตน้ จนสองมือกาํ ผา้ ปูเตียงใตร้ ่างไวแ้ น่น เห็นใบหนา้ ท่ีแดงก่าํ ตื่นเตน้ ของเธอ จงจิ่งหา้ วกเ็ ชยคางเธอข้ึน มองหนา้ เธอซา้ ยขวาอยา่ ง ละเอียด ยมิ้ ตาหยี ผา่ นไปสกั พกั ทาํ เป็ นรังเกียจแลว้ พดู ข้ึนอยา่ งหยอกลอ้ “ทาํ ไมหนา้ ตาข้ีเหร่อ ยา่ งน้ี?” หลินซินเหยยี นจอ้ งเขา “ฉนั ข้ีเหร่ตรงไหน ข้ีเหร่คุณก็ยงั …”นอนกบั ฉนั คาํ หลงั เธอไมก่ ลา้ ที่จะ พดู ออกมา เขาทาํ ท่าคุณชายใหญ่บรรพบุรุษรุ่นท่ีแปด “ทาํ ไงได้ เปล่ียนไมไ่ ดแ้ ลว้ นิ กต็ อ้ งแกข้ ดั ไปก่อน” เสียงหวั เราะของเขาดงั กึกกอ้ ง แฝงไปดว้ ยความอ่อนโยนและรักใคร่ที่สงั เกตไมเ่ ห็น ตืดตืด— ขณะน้นั โทรศพั ทข์ องหลินซินเหยยี นท่ีวางไวบ้ นโตะ๊ กส็ น่ั ข้ึนมากะทนั หนั หลินซินเหยยี นหนั กลบั ไปมอง เธอกาํ ลงั จะเอ้ือมมือไปหยบิ กถ็ ูกจงจ่ิงหา้ วแยง่ หยบิ ไปเสียก่อน “ผมดูหน่อยวา่ เป็ นใคร”หลินซินเหยยี นกลวั เขาจะกดตดั สาย รีบพดู ข้ึน หมายเลขที่ไมไ่ ดเ้ มมช่ือไว้ จงจ่ิงหา้ วไมอ่ ยากใหเ้ ธอรับโทรศพั ทใ์ นตอนน้ี พดู วา่ ตอ้ งเป็ นโฆษณาแน่แลว้ กก็ ดวางสาย หลินซินเหยยี น “…” ถึงแมว้ า่ จะเป็ นหมายเลขท่ีไมไ่ ดเ้ มมชื่อไว้ แตก่ ไ็ ม่ใช่วา่ จะตอ้ งเป็ นเบอร์รบกวนเสียหน่อย หลงั จากท่ีเขาพ่ึงจะวางสายไปไมถ่ ึงนาที มนั กด็ งั ข้ึนมาอีกคร้ัง คร้ังน้ีหลินซินเหยยี นมีปฏิกิริยาตอบสนองวอ่ งไว เลยหยบิ มือถือไดก้ ่อน เธอกดรับโทรศพั ท์ ทางน้นั มีเสียงผหู้ ญิงพดู ออกมา “ไม่ทราบวา่ ใช่คุณหลินรึเปลา่ คะ?”

หลินซินเหยยี นตอบอืม “ใช่คะ่ ” “เส้ือท่ีคุณใหฉ้ นั เอาไปส่ง ฉนั ไมส่ ามารถช่วยส่งใหไ้ ดแ้ ลว้ คะ่ คุณพอจะมีเวลามาเอาท่ีร้านไหม คะ?” “ทาํ ไมถึงส่งใหไ้ ม่ไดค้ ะ?”หลินซินเหยยี นถาม หรือวา่ เธอเขียนที่อยผู่ ดิ ? “วลิ ล่าหลงั น้นั ถกู ปิ ดลอ็ คไวค้ ะ่ ไดย้ นิ คนแถวน้นั บอกวา่ ดา้ นในมีคนเสียชีวติ ตาํ รวจไดเ้ ขา้ มา…” ดา้ นหลงั หลินซินเหยยี นไม่ไดย้ นิ เสียงของพนกั งานคนน้นั แลว้ สีหนา้ ของเธอค่อยๆซีดลง เรื่อยๆ มีคนตาย? ใคร? เธอรู้สึกหวาดกลวั และกงั วลใจ จะเป็ นจวงจื่อจิ่นรึเปลา่ ? “คุณเป็ นอะไร?” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิว้ แน่น แตะใบหนา้ ที่ไมม่ ีสีเลือดของเธอ “แม่ แมข่ องฉนั อาจจะเกิดเรื่องข้ึน”เสียงของเธอสนั่ เครือจนเก็บไม่อยู่ น้าํ ตาเอ่อลน้ เตม็ ขอบตา จงจ่ิงหา้ วใจหายวาบ รีบหยบิ โทรศพั ทใ์ นมือของเธอมา เขาอยากรู้วา่ ใครที่โทรเขา้ มา จากน้นั ขณะน้นั เอง หลินซีเหยยี นลกุ ข้ึนราวกบั เป็ นบา้ รีบวงิ่ พงุ่ ออกไป เธอตอ้ งไปหาจวงจื่อจิ่น จงจิ่งหา้ วรีบวงิ่ ตามไปติดๆ รีบจนไมไ่ ดฟ้ ังเสียงในโทรศพั ท์

เธอไม่ไดส้ วมเส้ือก็วงิ่ ออกมาขา้ งนอกแลว้ จงจิ่งหา้ วหยบิ เส้ือโคท้ บนไมแ้ ขวนเส้ือวง่ิ ตาม ออกมา ดึงเธอท่ีสติหลุดเอาไว้ “ผมจะพาคุณไป สวมเส้ือก่อนนะ” “ไมไ่ ด้ ฉนั รอไม่ไหวแลว้ ฉนั วา่ แลว้ เชียววา่ หลินกว๋ั อนั ไมม่ ีทางเป็ นคนดีได้ เธอทาํ ไมไม่เชื่อ ฉนั นะ ถา้ หากวา่ เธอเป็ นอะไรไป ฉนั ไมป่ ล่อยหลินกวั๋ อนั ไวแ้ น่!” เรื่องมาถึงวนั น้ีแลว้ เกรงวา่ จะปิ ดบงั ไมอ่ ยแู่ ลว้ “ข้ึนรถ ผมจะพาคุณไปเอง”จงจ่ิงหา้ วรูดซิปเส้ือโคท้ ขนเป็ ดข้ึน หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ รีบข้ึนรถอยา่ งรวดเร็ว หลงั จากหลินซินเหยยี นข้ึนรถแลว้ จงจิ่งหา้ วควกั มือถือออกมารีบส่งขอ้ ความไปหาเส่ินเผยซวน บอกเส่ินเผยซวนวา่ ตอนน้ีเขากาํ ลงั จะพาหลินซินเหยยี นไปที่นน่ั ทางน้นั ใหเ้ ขาจดั การใหห้ น่อย จงจ่ิงหา้ วสตาร์ทรถ ถามข้ึนวา่ “เมื่อก้ีใครโทรมา?” “ร้านเส้ือผา้ วนั น้นั ฉนั ไปเดินหา้ ง ซ้ือโคท้ ขนเป็ ดตวั หน่ึงใหแ้ มข่ องฉนั ฉนั กลวั วา่ ถา้ เจอเขา อาจจะมีปากเสียงกนั ได้ เลยใหท้ างร้านส่งไปให้ สรุปเมื่อก้ีโทรศพั ทม์ า บอกวา่ ไมส่ ามารถไป ส่งใหไ้ ด้ เหตุผลเพราะ…” พดู ไปหลินซินเหยยี นก็สะอ้ืนข้ึนมา ในสายตาของเธอจวงจื่อจิ่นคือผอู้ ่อนแอ เพราะง้นั ก็เลยคิดไปเองวา่ จวงจื่อจ่ินอาจจะถูกทาํ ร้าย ความรู้สึกวา้ วนุ่ และหวาดกลวั เตม็ หวั เธอไปหมด เธอกงั วลใจมาก พดู ซ้าํ ไปซ้าํ มาอยา่ งกระวน กระวาย “ทาํ ยงั ไงดี ทาํ ยงั ไงดี…” จงจ่ิงหา้ วกมุ มือเธอไวแ้ น่น “คนที่เกิดเร่ืองไม่ใช่จวงจ่ือจิ่น”

ตอนที่ 327 ฉันจะบอกความลบั อย่างหนึ่งให้นะ หลินซินเหยยี นตกใจคา้ งไปชว่ั ขณะ “คุณ คุณรู้ไดอ้ ยา่ งไร?” ไม่นานหลินซินเหยยี นกเ็ ขา้ ใจข้ึนมา เธอหร่ีตาเลก็ นอ้ ย “คุณรู้อยแู่ ลว้ ต้งั แต่แรกใช่ม้ยั ? เพียงแต่ ไมย่ อมบอกฉนั ?” จงจ่ิงหา้ วกมุ มือเธอแน่นข้ึน “อยา่ คิดมาก…” “ฉนั ไมไ่ ดค้ ิดมาก หากคุณไม่รู้ เมื่อก้ีจะบอกฉนั ทาํ ไมล่ะ?” หลงั จากเร่ิมตึงเครียด ตอนน้ี ความคิดของเธอเร่ิมชดั เจนข้ึนเรื่อยๆ จงจิ่งหา้ วปิ ดบงั เธอ คงมีเหตผุ ลที่ปิ ดบงั เธอแน…่ เพยี งชวั่ พริบตาความคิดหน่ึงก็ผดุ เขา้ มาอยใู่ น หวั ของเธอ หรือวา่ ท่ีเกิดเรื่องน้นั ไมใ่ ช่จวงจ่ือจิ่น แตเ่ ป็ นหลินกวั๋ อนั แตเ่ พราะเกี่ยวขอ้ งกบั จวงจ่ือจิ่น ดงั น้นั จงจิ่งหา้ วถึงปิ ดบงั เธอ? ทนั ใดน้นั เธอก็เขา้ ใจเร่ืองหน่ึง นน่ั คือทาํ ไมจวงจ่ือจิ่นถึงยนื หยดั ท่ีจะแต่งงานกบั หลินกวั๋ อนั อีก คร้ัง เพราะเธอมีจุดประสงค์ เม่ือคิดถึงตรงน้ี เธอรู้สึกเสียใจที่ตอนน้นั ไมไ่ ดห้ า้ มจวงจ่ือจ่ิน “เร่ืองเกิดข้ึนเมื่อไหร่?” เธอหลุบตาลงต่าํ จงจ่ิงหา้ วเงียบไปสกั พกั “ปี ก่อน” นนั่ กแ็ สดงวา่ ไมก่ ่ีวนั มาน้ี หลินซินเหยยี นถามอีกคร้ัง “มีหลกั ฐานไหม?”

“หลินกว๋ั อนั ไดร้ ับสารไนไตรทใ์ นปริมาณท่ีมากเกินไป ตามคาํ บอกเลา่ ของคนใช้ แมข่ องคุณ เขา้ ครัวทาํ อาหารท้งั สามม้ือใหก้ บั เขาดว้ ยตวั เองในแต่ละวนั ” เธออา้ ปาก แตก่ ลบั พบวา่ ตวั เองไมม่ ีคาํ พดู ใดจะพดู ออกมา มีเพยี งเสียงสะอึกสะอ้ืนและความ เสียใจ ทาํ ไมถึงไมเ่ อะใจแตแ่ รกถึงความคิดของจวงจ่ือจิ่น ท่ามกลางลมหนาว จงจิ่งหา้ วจอดรถที่หนา้ สถานีตาํ รวจคดีอาญาของเมืองB เสิ่นเผยซวนรออยหู่ นา้ ประตดู ว้ ยตนเอง เมื่อเห็นรถของพวกเขาขบั เขา้ มา ก็กา้ วเทา้ เดินเขา้ ไป หลินซินเหยยี นลงจากรถ เธอยนื อยทู่ ี่ประตอู ยา่ งลงั เล จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มากอดและปลอบเธอ “ท่ีนี่มีเสิ่นเผยซวนอยู่ เธอจะไมล่ าํ บากอะไร วางใจ เถอะ” หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ “เขา้ ไปสิ” เสิ่นเผยซวนพดู เม่ือเขา้ ไปในหอ้ ง เสิ่นเผยซวนนาํ พวกเขาเขา้ ไปท่ีหอ้ งทาํ งานของเขาเอง เพราะวา่ เขาจดั การใหพ้ าจวงจ่ือจิ่นมาที่น่ี “ฉนั อยากพดู คุยกบั เคา้ ตามลาํ พงั ” หลินซินเหยยี นพดู เสิ่นเผยซวนเงยหนา้ ข้ึนไปมองจงจิ่งหา้ ว เห็นเขาตอบตกลง เสิ่นเผยซวนถึงจะพดู วา่ “เขา้ มาสิ รอสกั ครู่ฉนั จะไปพาเธอเขา้ มา วนั น้ีที่น่ีไมม่ ีใครเขา้ มาหรอก” ความหมายคือ เธออยากจะพดู อะไรกบั จวงจ่ือจิ่นกไ็ ด้ ไม่มีใครติดตามและไมม่ ีใครแอบฟัง หลินซินเหยยี นพยกั หนา้ แลว้ เดินเขา้ ไปในหอ้ งทาํ งาน เสิ่นเผยซวนจดั เกบ็ เรียบร้อย ดงั น้นั จึง สะอาดและรัดกมุ มาก

หลินซินเหยยี นนง่ั ลงบนโซฟา เธอไมม่ ีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องอื่น เพยี งแค่อยากพบจวงจ่ือจิ่น ไวๆ อยากถามเธอใหช้ ดั เจน เธอไดค้ ิดอยา่ งน้นั หรือเปล่า? ไมน่ านประตูสาํ นกั งานกถ็ กู ผลกั ออก สติของเธอกต็ ึงเครียดข้ึนมา ถึงข้นั ยดื หลงั ตรง แต่ไม่กลา้ หนั หลงั ไปมอง ฝี กา้ วของจวงจื่อจ่ินมีความลงั เลเลก็ นอ้ ย เส่ินเผยซวนเทน้าํ สองแกว้ วางไวบ้ นโตะ๊ และพดู เบาๆ วา่ “ไม่ตอ้ งรีบ” พวกเธอจะพดู คุยกนั นานแคไ่ หนกไ็ ม่เป็ นไร หลินซินเหยยี นตอบรับเบาๆ เสิ่นเผยซวนออกจากหอ้ งไปและปิ ดประตู จวงจ่ือจิ่นยนื อยขู่ า้ งหลงั เธอ เรียกเธอ “เหยยี นเหยยี น” หลินซินเหยยี นกาํ มือแน่น แตไ่ มไ่ ดส้ ่งเสียงอะไรออกมา จวงจ่ือจิ่นถอนหายใจ แลว้ เดินเขา้ มา หลินซินเหยยี นเงยหนา้ ข้ึน จวงจื่อจิ่นดูจะผอมลงเลก็ นอ้ ย คงเป็ นเพราะเส่ินเผยซวนเธอจึงไม่ได้ ใส่กญุ แจมือ หนา้ ตากย็ งั ปกติเหมือนเดิม เธอมองจวงจ่ือจิ่นนานมาก ตอนท่ีกาํ ลงั มาที่น่ีเธอมีสิ่งท่ีอยากจะพดู มากมาย อยากจะถาม อยากจะบ่น แต่เวลาน้ี เธอกลบั พดู อะไรไม่ออก คงเป็ นเพราะไมร่ ู้จะเร่ิมจากตรงไหน จวงจ่ือจิ่นนง่ั ตรงหนา้ เธอ แลว้ เปิ ดปากขอโทษ “ขอโทษ” เพราะเป็ นความผดิ ของเธอ ที่คิดถึงแตต่ วั เอง ไม่เคยไดค้ ิดถึงเธอ

ความรู้สึกท่ีอดกล้นั เอาไวร้ ะเบิดออกมา หลินซินเหยยี นยมิ้ แหง้ ๆก่อนจะพดู ออกมาวา่ “ขอโทษ จะมีประโยชน์อะไร？ แมใ่ ชว้ ธิ ีน้ี เอาตวั เองเขา้ ไปชดใช้ จะมีความหมายอะไร…” “มีแน่นอน” จวงจ่ือจิ่นขดั จงั หวะเธอ “เพราะเขาทาํ ร้ายลกู ชายของฉนั จนตาย ตอนน้ีฉนั ส่งเขา ไปหาลกู ชายของฉนั ฉนั ผดิ หรอ?” หลินซินเหยยี นมองเธออยา่ งตกตะลึง “ที่จริงหลงั จากที่พวกเรากลบั มาเจอเขาโดยไมบ่ งั เอิญคร้ังน้นั พวกเรากเ็ ริ่มค่อยๆติดตอ่ กนั อีก คร้ัง ฉนั รู้ เขาสนใจความสมั พนั ธ์ระหวา่ งเธอกบั จงจ่ิงหา้ ว อยากเล่ือนข้นั จากความสมั พนั ธ์น้ี ฉนั เลยใชโ้ อกาสน้ีเขา้ หาเขา เขาคิดวา่ ฉนั ยงั คงเป็ นฉนั คนเดิมอยู่ หลอกไดง้ ่ายขนาดน้ี เป็ นเขา ตา่ งหากที่โง่!” จวงจื่อจิ่นพดู ถึงตรงน้ี กต็ ื่นเตน้ อยหู่ น่อยๆ ตอนน้ีเธอยงั จาํ ได้ ก่อนที่หลินกว๋ั อนั จะถูกพษิ แลน่ ไปทว่ั ร่างจนตาย ท่าทางที่ดูเจบ็ ปวดมากใน ตอนน้นั เธอกย็ นื อยทู่ ี่ขา้ งเตียง มองดูเขาดิ้นอยา่ งทรมาน แตไ่ ม่มีใครช่วยเขาได้ “เป็ นคุณ?” หลินกว๋ั อนั แผดเสียงดว้ ยดวงตาที่แดงก่าํ “ฉนั เอง” เธอมองเขาจากมุมสูง ไมม่ ีความอบอนุ่ ใดๆ เหน็บหนาวยงิ่ กวา่ หิมะท่ีปกคลมุ ทว่ั พ้ืน ขา้ งนอก “คุณไปเอาความมนั่ ใจมาจากไหน หลงั จากท่ีคุณทาํ ร้ายและทิ้งฉนั ไป ฉนั จะยงั ยกโทษ ใหค้ ุณอีกง้นั หรอ?” “ที่แทค้ ุณกต็ อ้ งการแกแ้ คน้ ”หลินกวั๋ อนั หายใจไมอ่ อก ราวกบั อีกเพยี งวนิ าทีเดียวเขาจะหยดุ หายใจ จวงจ่ือจิ่นยมิ้ “คนอยา่ งแก ไมค่ ู่ควรที่จะมีชีวติ อยหู่ รอก หากไมใ่ ช่เพราะแกเหยยี นเหยยี นกค็ ง จะไมต่ อ้ งทนลาํ บากกบั ฉนั ฉนั ผดิ ตอ่ พชี่ ายฉนั ไมไ่ ดด้ ูแลเธอใหด้ ี ผิดตอ่ ลกู ชายฉนั ที่คลอดเขา ออกมา แตก่ ลบั ทาํ ใหเ้ ขาตอ้ งใชช้ ีวติ อยา่ งดิ้นรน สุดทา้ ย แมแ้ ตช่ ีวติ ของเขาก็ถูกเอาไป ท้งั หมด น้ี มนั เป็ นเพราะแก หลินกวั๋ อนั !”

“ถา้ ไมใ่ ช่เพราะแกไล่ฉนั ไป เหยยี นเหยยี นคงไม่ตอ้ งลาํ บาก ลกู ชายของฉนั คงไม่ตอ้ งตาย หลิน กวั๋ อนั ที่แกมีวนั น้ี เป็ นเพราะแกรนหาท่ีเอง!” หลินกวั๋ อนั มองไปขา้ งนอก ลูกชาย ลกู ชายอะไร? เขาคลานมาท่ีขอบเตียงดึงชายเส้ือของจวงจ่ือจิ่น “ลูกชาย?” “ตอนท่ีแกไล่ฉนั ไป ฉนั กาํ ลงั ต้งั ทอ้ ง” จวงจื่อจิ่นหยดุ พดู มองหลินกวั๋ อนั “แต่เพราะวา่ ระหวา่ ง ต้งั ครรภฉ์ นั ไดร้ ับแรงกระตนุ้ เขาจึงเป็ นเด็กออทิสติก…” นึกถึงการตายของลูกชาย ในใจของจวงจื่อจิ่น ตอนน้ีก็ยงั คงรู้สึกเจบ็ ควรจะพดู วา่ ความเจ็บปวดท่ีสูญเสียลูกชายไป เธอไม่เคยจะลืม หากไมใ่ ช่เพราะหลินซินเหยยี น เธอเองคงจะไม่มีชีวติ อยมู่ าจนถึงตอนน้ี หลินกว๋ั อนั อา้ ปากคา้ ง แต่กลบั เปลง่ เสียงไม่ออก เขาเคยมีลกู ชาย แตว่ า่ ตายไปแลว้ ? ตอนที่ไล่จวงจ่ือจิ่นไปน้นั เสิ่นซิ่วฉิงบอกวา่ เธอทอ้ ง เป็ นลูกชาย เขาจึงตดั สินใจไล่จวงจื่อจิ่นอ อกไป แต่เขากลบั ไมร่ ู้ วา่ จวงจ่ือจิ่นทอ้ ง แถมยงั เป็ นลกู ชายอีก ขณะน้นั หลินกว๋ั อนั รู้สึกเสียใจกบั เร่ืองในเวลาน้นั เขาเป็ นผชู้ าย แน่นอนวา่ ตอ้ งอยากไดล้ ูกชาย ตอนน้ีจวงจื่อจิ่นบอกเขา วา่ เขาเคยมีลกู ชาย ไมใ่ ช่ในทอ้ งของเส่ินซิ่วฉิง ที่ยงั ไมท่ นั ออกมาดู โลกก็จากไปเสียแลว้ แต่เป็ นมาถึงบนโลกน้ีแลว้ เห็นทศั นียภาพของโลกน้ีแลว้ แต่เขากลบั ไมร่ ู้ ถึงเสือจะดุร้ายแต่เสือกไ็ ม่กินลูกของตวั เอง ถึงเขาจะโหดร้ายแคไ่ หน แตใ่ นตอนน้ีเขากเ็ สียใจ อยา่ งถึงท่ีสุด

เม่ือเห็นหลินกวั๋ อนั เจ็บปวด จวงจ่ือจ่ินยมิ้ “เห็นแก่ชะตากรรมท่ีใกลจ้ ะตายของแก ฉนั จะบอก ความลบั อีกอยา่ งหน่ึงใหน้ ะ เหยยี นเหยยี นไมใ่ ช่ลูกของแก” หลินกว๋ั อนั เบิกตากวา้ ง เธอ เธอพดู อะไร หลินซินเหยยี นไม่ใช่ลกู สาวของเขา? “แก แกหกั หลงั ฉนั …”เขาถูกสวมเขามาต้งั แต่แรก? จวงจ่ือจิ่นต้งั ใจท่ีจะไมอ่ ธิบาย กเ็ พราะอยากเห็นเขาทรมาน “เลว…คน……เลว” มือของหลินกวั๋ อนั จู่ๆก็หอ้ ยลงมา กล้าํ กลืนลมหายใจเฮือกสุดทา้ ย ตาของ เขายงั เปิ ดอยู่ ไมเ่ ตม็ ใจตาย ตายตาไม่หลบั จวงจ่ือจิ่นมองดูทุกอยา่ งดว้ ยสายตาที่เยน็ ชา หากไมใ่ ช่เพราะพ่ชี ายของเธอป่ วยเป็ นโรคมะเร็ง ตายไปท้งั ท่ียงั หนุ่ม เธอจาํ เป็ นตอ้ งแต่งงานกบั หลินกวั๋ อนั เพือ่ ธุรกิจของครอบครัวง้นั หรือ? เดิมทีเธอคิดวา่ หลินกว๋ั อนั เป็ นคนรักของเธอ แตท่ ่ีคิดไม่ถึงก็คือ เขาน้นั เดิมทีไมใ่ ช่คน ตอนที่ 328 อนั นใี้ ห้หนูหรอ “ฉนั ไม่เสียใจทีหลงั ” แมจ้ นถึงตอนน้ี จวงจื่อจ่ินกไ็ ม่คิดวา่ ตวั เองผดิ ตอนน้ีหลินกว๋ั อนั ตายแลว้ ในใจเธอกลบั มีความสุข หลินซินเหยยี นมองจวงจื่อจ่ินเน่ินนาน ถึงจะพดู วา่ “แมเ่ คยคิดไหมวา่ นี่มนั ผิดกฎหมาย เคยคิด ไหมวา่ หนูจะทาํ อยา่ งไร?” “เคยคิดสิ” จวงจื่อจิ่นคิดในตอนน้นั วา่ ถา้ หากไม่โดนตรวจพบ เธอก็จะช่วยเธอดูแลเด็กๆ แตถ่ า้ หากถกู พบ เธอกต็ อ้ งยอมรับโทษตามกฎหมาย ก็จะไมส่ ามารถช่วยเธอดูแลเด็กๆไดแ้ ลว้ “ตอ่ ให้ ไมม่ ีฉนั เธอเองกส็ ามารถมีชีวติ ต่อไปได้ ฉนั ดูจงจิ่งหา้ วกไ็ มเ่ ลวอะไร อีกท้งั เธอเองก็คลอดลกู ใหเ้ ขาต้งั สองคน เห็นแก่หนา้ เด็กๆ เขากจ็ ะดูแลเธออยา่ งด”ี

หลินซินเหยยี นกาํ หมดั แน่น “เพราะง้นั แมเ่ ลยคิดแทนหนูไปแลว้ ใช่ม้ยั ?” “ขอโทษ” นอกจากคาํ น้ี จวงจื่อจิ่นเองกไ็ ม่รู้จะพดู อะไร หลินซินเหยยี นในใจรู้สึกสบั สน เธออดทนอยา่ งถึงท่ีสุด ถึงไมไ่ ดร้ ้องไหต้ อ่ หนา้ จวงจื่อจิ่น “สองวนั ก่อน เสี่ยวเฉินและเสี่ยวลุย่ ยงั พดู อยเู่ ลยวา่ คิดถึงแม่ ตอ่ ไปแม่จะใหฉ้ นั บอกกบั พวกเขา วา่ อะไร? บอกพวกเขา วา่ คุณยายของพวกเขาเป็ นนกั โทษฆ่าคนอยา่ งน้นั หรอ?” นกั โทษฆ่าคน ส่ีคาํ น้ีทาํ ใหจ้ วงจื่อจ่ินหนา้ เปลี่ยนสี หลินซินเหยยี นรู้สึกวา่ ตวั เองพดู ผิดไป แต่วา่ คาํ ท่ีพดู ออกไปก็เหมือนน้าํ ท่ีสาดออกไป ตวั เธอเอง ก็เสียใจมากเช่นกนั “หลงั จากน้ีขอใหใ้ ชช้ ีวติ อยา่ งมีความสุข”จวงจ่ือจิ่นพดู แลว้ กล็ กุ ข้ึน เธอเดินไปที่ประตู เอามือ แตะไปท่ีลูกบิดประตูแต่ไมไ่ ดเ้ ปิ ดออกทนั ที เพียงแต่ยนื เงียบๆอยตู่ รงน้นั ผา่ นไปสกั พกั ถึงจะ พดู ข้ึนวา่ “ในเมื่อเร่ืองมาถึงตรงน้ี คงหวนกลบั ไปไม่ไดแ้ ลว้ เธออยา่ โทษฉนั เลย ฉนั เคยสญั ญา วา่ จะดูแลเธออยา่ งดี แตฉ่ นั กท็ าํ ไม่ได้ ฉนั ขอโทษจริงๆ” หลินซินเหยยี นไม่รับรู้ถึงความหมายในคาํ พดู ของเธอ ไดแ้ ตโ่ ทษตวั เองสุ่มสี่สุ่มหา้ ถา้ หากวา่ เธอใส่ใจจวงจื่อจ่ินมากกวา่ น้ี กค็ งสงั เกตเห็นถึงความคิดของเธอ กค็ งไม่ทาํ ผิดพลาด คร้ังใหญแ่ บบน้ี เดิมที เธอมีโอกาสท่ีจะเกล้ียกล่อมเธอ แต่วา่ ตอนน้ี…… หลินซินเหยยี นปิ ดหนา้ และร้องไห้ ไม่วา่ จะตดั สินออกมาอยา่ งไร เธอจะตอ้ งติดคุกอยา่ ง แน่นอน เดิมท่ีเธออาจจะไดม้ ีบ้นั ปลายชีวติ ที่ดี แต่เพราะวา่ แกแ้ คน้ หลินกว๋ั อนั ถึงกบั ทาํ ลายบ้นั ปลาย ชีวติ ท่ีมีความสุขของตวั เองทิ้ง

คุม้ คา่ ไหม? ไดย้ นิ เสียงสะอ้ืนเบาๆของหลินซินเหยยี น หวั ใจของจวงจื่อจ่ินราวกบั ถกู บีบไวแ้ น่น“อยา่ เสียใจไปเลย ในเมื่อฉนั เลือกที่จะทาํ แลว้ ก็คิดถึงผลที่จะตามมาไวแ้ ลว้ ถา้ มีสิ่งที่จะไมไ่ ดค้ ิดไว้ เลยก็คือความรู้สึกของเธอและเด็กท้งั สองคน บอก……” ดวงตาของจวงจื่อจิ่นเองก็แดงก่าํ เสียง แหบพร่า “บอกเดก็ ท้งั สองคนดว้ ย วา่ คุณยายของพวกเขาไปอยใู่ นท่ีที่ไกลมาก ขออยา่ พาพวก เขามาหาฉนั ท่ีนี่เด็ดขาด และอยา่ บอกพวกเขาในเรื่องที่ฉนั ทาํ ฉนั ไมใ่ ช่แบบอยา่ งท่ีด”ี จวงจ่ือจิ่นดึงประตเู ปิ ดออก “หลงั จากน้ี เธอเองกอ็ ยา่ มาหาฉนั อีก” พดู จบเธอกร็ ีบเดินออกไป กลวั จะไดย้ นิ เสียงร้องไหข้ องหลินซินเหยยี น กลวั วา่ หากตวั เองยงั คง อยตู่ รงน้นั ต่อ คงจะรู้สึกเสียใจกบั ทุกอยา่ งที่ตวั เองตดั สินใจทาํ ลงไป เสิ่นเผยซวนและจงจิ่งหา้ วยนื อยทู่ ่ีระเบียง พอไดย้ นิ เสียงเปิ ดประตู สายตาก็หนั ไปมองพร้อมกนั “ฉนั ขอคุยอะไรกบั คุณตามลาํ พงั ไดไ้ หม?” จวงจ่ือจิ่นมองจงจิ่งหา้ ว จงจ่ิงหา้ วเมม้ ปากเลก็ นอ้ ยแต่ไมพ่ ดู อะไร แตว่ า่ เสิ่นเผยซวนอา่ นความหมายของเขาออก “พวก คุณคุยกนั เถอะ” เสิ่นเผยซวนเดินออกไป จวงจ่ือจิ่นเดินเขา้ มา เธอกมุ มือท้งั สองขา้ งของเธอ นิ่งอยสู่ กั พกั “ฉนั อยากขอร้องเธอเรื่องหน่ึง ไดไ้ หม?” น้าํ เสียงของจงจ่ิงหา้ วเบามาก จนฟังไม่ออกวา่ อารมณ์ไหน “คุณพดู ” “เหยยี นเหยยี นกบั ฉนั ไดร้ ับความลาํ บากมากม็ าก เป็ นฉนั เองที่ไม่ไดด้ ูแลเธอใหด้ ี ตอนน้ี ฉนั ยงั ทาํ ใหเ้ ธอเสียใจอีก สาํ หรับเธอ ฉนั รู้สึกเสียใจและเจ็บปวดใจมาก หลงั จากน้ี ฉนั กลวั วา่ จะไมไ่ ด้ ดูแลเธอและเด็กสองคนน้นั อีก คงตอ้ งฝากนายดว้ ย”

“พวกเขาเป็ นลูกเมียผม ผมไม่ยอมใหใ้ ครมาทาํ ร้ายพวกเขาแน”่ ไมใ่ ช่คาํ สญั ญา แต่ตอนน้ี กลบั เป็ นน้าํ เสียงท่ีจริงจงั “ฉนั เชื่อเธอ” จวงจื่อจิ่นหยบิ สร้อยคอเสน้ หน่ึงออกมาจากกระเป๋ าแลว้ ยน่ื ใหจ้ งจิ่งหา้ ว“รบกวน นายเอาส่ิงน้ีใหเ้ ธอดว้ ย บอกเธอ นี่เป็ นของที่แม่ของเธอทิ้งไวใ้ หเ้ ธอ” จงจ่ิงหา้ วไม่รับ จวงจื่อจิ่นรีบอธิบาย “ตอนน้ีจิตใจเธอน่าจะกาํ ลงั หวน่ั ไหว เพราะง้นั …” จงจ่ิงหา้ วเขา้ ใจ แลว้ รับของมา สร้อยแพลตตินมั่ เสน้ หน่ึง เสน้ บาง ไมม่ ีจ้ี เขามองสร้อยเสน้ น้ี แลว้ พจิ ารณาถึงคาํ พดู ของจวงจ่ือ จิ่น รู้สึกมีบางอยา่ งที่ไม่ปกติ ลองถามออกมา “น่ีเป็ นสิ่งท่ีคุณทิ้งไวใ้ หเ้ ธอหรอ?” จวงจ่ือจิ่นเงียบไปสกั พกั จึงพดู วา่ “ใช่” เธอน่ิงไปพกั หน่ึง “ตอนน้ีเธอยงั อยใู่ นหอ้ ง ยงั อารมณ์ไม่ ดีเท่าไหร่ ปลอบเธอหน่อยนะ” พดู จบจวงจ่ือจิ่นกเ็ ดินไปท่ีประตแู ลว้ เรียกเสิ่นเผยซวน เสิ่นเผยซวนไมไ่ ดร้ ีบร้อนพาเธอไป แตม่ องไปท่ีจงจ่ิงหา้ วเพื่อถามความเห็นเขา จงจ่ิงหา้ วโบกมือ เสิ่นเผยซวนเขา้ ใจ และพาจวงจ่ือจิ่นออกไป จงจ่ิงหา้ วยงั อยทู่ ี่เดิม เขากม้ หนา้ มองท่ีสร้องคอในมือของเขา ยงั คิดวา่ คาํ พดู ของจวงจ่ือจิ่นอาจมี ความหมายแฝงอยู่ แตค่ วามสงสยั ก็ถกู เขาปฏิเสธทิ้งอยา่ งรวดเร็ว จวงจ่ือจิ่นไมใ่ ช่แม่แทๆ้ ของเธอ แลว้ จะเป็ นใคร ไปไดล้ ะ่ ?

เขาคิดวา่ น่าจะเป็ นเพราะตวั เองคิดมากไป ก็แคป่ ระโยคที่จวงจื่อจ่ินพดู มนั ไม่ถกู ตอ้ ง เขาเกบ็ มนั ไวใ้ นมือ และเดินไปที่หอ้ งทาํ งานของเส่ินเผยซวน ประตูถูกแงม้ ไว้ ขา้ งในหอ้ งมีเสียงสะอ้ืนดงั ออกมาเป็ นระยะ พยายามระงบั ความอึดอดั ในใจ มีความเจบ็ ปวดรวดร้าวที่พดู ออกมาไม่ได้ นยั นต์ าของเขาเคร่งขรึม ค่อยๆเปิ ดประตูเขา้ ไป เม่ือไดย้ นิ เสียงเคล่ือนไหว หลินซินเหยยี นเกบ็ เสียงสะอ้ืนไว้ ไม่ใช่เพราะไม่เสียใจ แตเ่ ป็ น เพราะไมอ่ ยากร้องไหต้ ่อหนา้ คนอื่น จงจ่ิงหา้ วเดินเขา้ มา หลินซินเหยยี นไม่ไดเ้ งยหนา้ เธอเชด็ หนา้ ของตวั เองแลว้ พดู วา่ “พวกเราไปกนั เถอะ” จงจ่ิงหา้ วจบั แขนของเธอ ไม่ไดพ้ ดู อะไร แลว้ กด็ ึงเธอเขา้ มาในออ้ มกอด เขาลบู ผมยาวของเธอ “อยากร้องไหก้ ็ร้อง ต่อหนา้ ผม ไม่ตอ้ งทาํ เป็ นเขม้ แขง็ ” หลินซินเหยยี นเอาหวั ซุกที่อกของเขา “ฉนั โกรธ ฉนั เสียใจ ไม่ใช่เพราะแม่ปิ ดบงั ฉนั ฉนั โกรธ ที่เธอทาํ ไปมนั ไม่คุม้ ค่า เพยี งเพราะคนเลวๆแคค่ นเดียว ถึงกบั ตอ้ งทิ้งชีวติ ของตวั เอง ไมค่ ุม้ ค่า เลยจริงๆ” “บางที เธอคิดวา่ มนั คุม้ คา่ ละ่ ?” จงจ่ิงหา้ วพดู โนม้ นา้ วเธอ “คุณลองคิดดูสิ หากคนคนหน่ึงเก็บ เร่ืองเร่ืองหน่ึงไวใ้ นใจมาตลอด และกค็ รุ่นคิดเร่ืองเรื่องน้นั มาโดยตลอด ถา้ อยา่ งน้นั ท้งั กายและ ใจของเขาจะรู้สึกผอ่ นคลาย มีความสุข และใชช้ ีวติ อยา่ งเตม็ ไปดว้ ยความหวงั รึเปล่า?” หลินซินเหยยี นพดู ไม่ออก ไม่ยอมรับไม่ไดว้ า่ จงจ่ิงหา้ วพดู มีเหตผุ ล แต่เธอกย็ งั ยอมรับไมไ่ ด้

สองมือของเธอจบั คอเส้ือของจงจ่ิงหา้ วไวแ้ น่นและถามเสียงเบาวา่ “หากหลกั ฐานเป็ นที่แน่ชดั แลว้ เธอจะติดคุกนานแคไ่ หน?” มือใหญ่ของเขาลบู ไปท่ีแผน่ หลงั ของเธอ ฝ่ ามือของเขาค่อยๆลบู กระดูกสนั หลงั ของเธอ พดู ปลอบวา่ “ไม่นานมากหรอก” หลินซินเหยยี นยงั คงไมส่ บายใจ แต่เธอก็สงบลงมาก มีเส่ินเผยซวนมาคอยจดั การให้ เธอเชื่อวา่ จะตอ้ งลดโทษใหแ้ ก่จวงจื่อจิ่นได้ “พวกเรากลบั กนั เถอะ” จงจ่ิงหา้ วโอบเธอ หลินซินเหยยี นเอนตวั ในออ้ มกอดของเขาแลว้ พยกั หนา้ จงจิ่งหา้ วดึงเธอเขา้ ไปในเส้ือคลุมของ เขาแลว้ เดินออกจากสาํ นกั งาน เสิ่นเผยซวนรอพวกเขาอยขู่ า้ งนอก เขาพดู ปลอบใจหลินซินเหยยี น “พส่ี ะใภ้ วางใจเถอะ มีผมอยคู่ ุณป้ าไมล่ าํ บากแน่นอน อีกอยา่ ง มนั เป็ นเหตสุ ุดวสิ ยั ภายหลงั จะตอ้ งไดร้ ับการลดโทษแน่ๆ รอไม่นานหรอก” เขาเนน้ คาํ วา่ เหตสุ ุดวสิ ยั มาจาํ กดั ความ หลินซินเหยยี นเขา้ ใจความหมายของมนั “ขอบคุณนะ” เธอกล่าวอยา่ งจริงใจ เสิ่นเผยซวนยมิ้ “พดู ขอบคุณเป็ นคนอ่ืนคนไกลไปได”้ หลงั ปี ใหม่ อากาศหนาวยงั ไม่หาย ขา้ งนอกยงั คงหนาวมากเหมือนเดิม หิมะละลายแลว้ ทุก พ้นื ที่มีแตเ่ สียงหยดน้าํ ต๋ิงๆ รถขบั กลบั มาท่ีบา้ นตระกลู จง หลินซินเหยยี นเชด็ หนา้ เชด็ ตาของเธอใหแ้ หง้ และตบแกม้ เลก็ นอ้ ย เพือ่ ใหต้ วั เองดูดีข้ึน พ่งึ ปี ใหม่แทๆ้ จะใหเ้ ดก็ สองคนเห็นเธอร้องไหแ้ บบน้ีไมไ่ ด้

เขา้ ไปในบา้ น เธอยงั ไม่ทนั เปล่ียนเป็ นรองเทา้ สลิปเปอร์ หลินลยุ่ ซีก็วงิ่ เขา้ มาดว้ ยขานอ้ ยๆของ เธอ กอดเขา้ ที่ขาของหลินซินเหยยี น ชูไขน่ กพิราบในมือข้ึน แลว้ ถามวา่ “หม่าม๊ี หมา่ ม๊ี อนั น้ีให้ หนูหรอคะ?” ตอนที่ 329 ฉันช่วยนายไม่ได้หรอก หลินซินเหยยี นกม้ หนา้ ลง กเ็ ห็น‘ไขน่ กพิราบ’เมด็ น้นั บนมือของลกู สาว ตอนน้นั เธอออกไปอยา่ งเร่งรีบ ของก็ลืมไวบ้ นเตียงนอน หลินลยุ่ ซีเดินข้ึนไปหาเธอ กลบั พบวา่ ไมม่ ีคนอยู่ แตเ่ ห็นบางอยา่ งส่องแสงวบิ วบั อยบู่ นเตียง เด็กหญิงตวั เลก็ น้นั ชอบเพชรแวววาวน้ีมาก เธอไมร่ ู้ราคาของมนั เพยี งแคค่ ิดวา่ มนั สนุกดี หลินซินเหยยี นไม่รู้จะทาํ อยา่ งไร เธอหนั กลบั ไปมองจงจิ่งหา้ วเพ่ือถามความเห็นของเขา นี่ ไม่ใช่ของเล่นธรรมดา เธอตดั สินใจเองไม่ได้ อีกอยา่ ง ของน้ีจะเอามาเป็ นของเล่นไดอ้ ยา่ งไร? จงจ่ิงหา้ วกลบั ไม่คิดวา่ เป็ นเรื่องใหญ่อะไร กลบั กนั ต่อใหห้ ลินซินเหยยี นไมช่ อบ ขอแค่ลูกสาว ชอบเขาก็ดีใจแลว้ เขาลูบหวั ลูกสาวเบาๆ “ชอบหรอ?” เด็กหญิงตวั เลก็ พยกั หนา้ จริงจงั “หนูชอบคะ่ แวววาวมาก หนูยงั ไม่เคยเห็นกอ้ นหินท่ีแวววาว ขนาดน้ีมาก่อน แดด๊ ด้ี หม่ามี๊ พวกคุณไปเก็บมนั มาจากไหนหรอคะ?” เธอเองก็อยากไปเก็บมนั สกั เมด็ สวยมากเลย

เด็กผหู้ ญิงน่ะนะ ตา่ งกช็ อบของที่ชมพๆู สวา่ งๆแวววาว หลินซินเหยยี น “……” กอ้ นหิน? เธอนงั่ ยองๆ มองดูลูกสาวและสอนเธออยา่ งอดทน “เสี่ยวล่ยุ อนั น้ีน่ะไมใ่ ช่กอ้ นหินธรรมดา ไมไ่ ดเ้ ก็บมาและมนั ก็หายากมากดว้ ย ไมส่ ามารถเอาออกไปเลน่ ขา้ งนอกได้ หมา่ ม๊ีจะเกบ็ ใหห้ นู นะ รอลกู โตแลว้ หมา่ ม๊ีถึงจะคืนใหห้ นูดีม้ยั จะ๊ ? ” หากนาํ สิ่งน้ีออกไปขา้ งนอก และปล่อยใหค้ นโลภเห็นมนั เขา้ มนั จะไม่คุม้ กบั การสูญเสียที่จะ นาํ ภยั พิบตั ิมาสู่เธอ เด็กหญิงนอ้ ยไมเ่ ขา้ ใจเท่าไร เพียงแตเ่ ขา้ ใจวา่ หินกอ้ นน้ีดูเหมือนจะมีราคา เธอกม้ หนา้ มองไขน่ กพริ าบ มนั แวววาวจริงๆ เธอชอบมนั มาก หลินซินเหยยี นดูออก วา่ ลกู สาวของเธออาลยั อาวรณ์ เธอถอนหายใจเลก็ นอ้ ย “หมา่ มี๊ไม่ใช่วา่ จะ ไม่ใหห้ นูนะจะ๊ แตว่ า่ ของน้ีคอ่ นขา้ งจะมีราคา ถา้ หนูถือออกไปขา้ งนอก มีคนไม่ดีมาเห็นเขา้ ก็ จะมาแยง่ ของหนูไป ใช่ม้ยั ?” เดก็ หญิงดูเหมือนจะจิตนาการไดว้ า่ มีคนจะมาแยง่ ของของเธอ เลยกอดมนั ไวใ้ นออ้ มกอด การกระทาํ น้นั ทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นทาํ หนา้ ไม่ถกู ก่อนหนา้ น้ีทาํ ไมเธอไม่รู้ วา่ เธอชอบของที่มนั แวววาวขนาดน้ี “ง้นั หา้ มถือออกไปเล่นขา้ งนอก ตกลงไหม?” แน่นอนวา่ ตอนน้ีคงกล่อมเธอไม่สาํ เร็จ รอจนเธอ ไมค่ ่อยสนใจมนั แลว้ คอ่ ยเกบ็ ใหเ้ ธอละกนั

แต่เดก็ หญิงกลบั ลงั เล คาํ พดู ที่วา่ จะโดนคนแยง่ ไปน้นั ทิ่มแทงเธอเลก็ นอ้ ย ถา้ หากโดนแยง่ ไป ล่ะ ง้นั เธอก็ไม่มีแลว้ เธอยงั คงลงั เลเลก็ นอ้ ย แลว้ ยนื่ ไปตรงหนา้ หลินซินเหยยี น “หมา่ ม๊ี หมา่ ม๊ีช่วยหนูเก็บมนั เถอะ รอใหห้ นูโตข้ึน หมา่ ม๊ีคอ่ ยคืนใหห้ น”ู หลินซินเหยยี นบีบหนา้ รูปไข่กลมๆของเธอ “เช่ือฟังแบบน้ี เป็ นเด็กดีจริงๆ” เดก็ หญิงยมิ้ จนเห็นฟันขาวๆซี่เลก็ ๆของเธอ “คุณชาย คุณผหู้ ญิงคะ ” ป้ าหยเู ดินเขา้ มา “คุณท่านเรียกพวกคุณไปพบที่หอ้ งหนงั สือค่ะ” หลินซินเหยยี นใหล้ กู สาวของเธอไปเลน่ แลว้ หนั กลบั มามองจงจิ่งหา้ ว เม่ือสบตากนั จงจิ่งหา้ วจึงพดู เบาๆวา่ “ฉนั รู้แลว้ ” หลินซินเหยยี นรู้สึกประหมา่ เลก็ นอ้ ย จงฉีเฟิ งเรียกพวกเขาแน่นอนวา่ ตอ้ งมีเรื่องแน่ เพยี งแต่ไม่ รู้วา่ เป็ นเรื่องดีหรือเร่ืองร้าย จงจิ่งหา้ วลบู ไหลข่ องเธอ “มีผมอย”ู่ ใจของเธอสงบลง เดินไปถึงหอ้ งหนงั สือ จงจ่ิงหา้ วเงยหนา้ ข้ึนเคาะประตู ภายในหอ้ งมีเสียงดงั ออกมาวา่ เขา้ มา เขา และหลินซินเหยยี นจึงผลกั ประตเู ขา้ ไป ในหอ้ งหนงั สือน้นั มีเพยี งจงฉีเฟิ งแค่คนเดียว เขากาํ ลงั ฝึ กเขียนอกั ษร เมื่อเห็นพวกเขาเดินเขา้ มา เขาก็วางพกู่ นั ในมือลง แลว้ เชิญใหพ้ วกเขานงั่ “เดก็ สองคนน้นั กใ็ กลจ้ ะถึงวยั เขา้ เรียนแลว้ พวกเธอต้งั ใจไวว้ า่ อยา่ งไร?” อนั ท่ีจริงจงฉีเฟิ ง อยากจะถาม วา่ ทาํ ไมไมใ่ หเ้ ดก็ สองคนน้นั ไปเรียนอนุบาล คุน้ เคยกบั สภาพแวดลอ้ มการเรียน

แต่พอนึกข้ึนไดว้ า่ หลายปี มาน้ีหลินซินเหยยี นดูแลเดก็ สองคนน้ีแค่คนเดียว คงจะมีหลายอยา่ งท่ี ไม่สะดวก ดงั น้นั เขาจึงไมถ่ ามอะไรมาก ผา่ นปี น้ีไป พวกเขาก็จะครบ6ขวบแลว้ คร่ึงปี กจ็ ะสามารถเขา้ เรียนไดแ้ ลว้ เขาครุ่นคิดวา่ สามารถเขา้ เรียนอนุบาลไดแ้ ลว้ ใหพ้ วกเขาไดค้ ุน้ เคยกบั สภาพแวดลอ้ มการเรียน “ผมไดว้ างแผนไวแ้ ลว้ ” จงจ่ิงหา้ วคิดไวต้ ้งั นานแลว้ อีกอยา่ งไดจ้ ดั เตรียมไวเ้ มื่อปี ก่อนเรียบร้อย แลว้ หลินซินเหยยี นมองเขา ทาํ ไมไมเ่ คยไดย้ นิ เขาเคยพดู ถึงเลย? ปี ใหมท่ ี่ผา่ นมาน้ียงั ไมม่ ีโอกาส ตอนแรกเขาต้งั ใจจะพดู กบั เธอวนั น้ี แตเ่ พราะวา่ เร่ืองของจวงจ่ือ จิ่น จึงไม่มีโอกาสที่จะพดู “วอชิงตนั ?” จงฉีเฟิ งลองถาม การศึกษาและสภาพแวดลอ้ ม โรงเรียนอนุบาลแห่งน้ีถือวา่ ดีที่สุด ท่ีสาํ คญั คือวา่ นเซิ่งกรุ๊ปเป็ นผู้ ลงทุน ครูในน้นั ท้งั หมดเขาเช่ือใจได้ เด็กสองคนน้นั อยใู่ นน้นั เขาก็วางใจ มีสุภาษิตท่ีวา่ จากบรรพบุรุษถึงลกู หลานน้นั ผกู พนั ระหวา่ งกนั บางทีอาจจะมีเหตผุ ล เขาเป็ น ห่วงเด็กสองคนน้นั มากกวา่ จงจ่ิงหา้ วในตอนน้นั เสียอีก จงจ่ิงหา้ วกลา่ วอืม จงฉีเฟิ งพดู “พวกเธอยงุ่ เร่ืองของพวกเธอเถอะ หลงั จากน้ีเรื่องดูแลเดก็ สองคนน้ีกใ็ หพ้ วกฉนั เป็ นคนจดั การเถอะ” จงจ่ิงหา้ วยงุ่ เขารู้ หลินซินเหยยี นเองก็เหมือนจะมีธุรกิจของตนเอง เร่ืองดูแลเด็กสองคนกป็ ล่อย ใหเ้ ป็ นหนา้ ที่ของเขาและเฉิงยซู่ ่ิวสองคน

เพราะนึกถึงช่องวา่ งที่จงจิ่งหา้ วมีตอ่ เฉิงยซู่ ่ิว ดงั น้นั เฉิงยซู่ ่ิวเลยไม่เขา้ มาในหอ้ งหนงั สือ กลวั วา่ จงจ่ิงหา้ วจะไมเ่ ตม็ ใจ อนั ท่ีจริง ระยะเวลาท่ีอยทู่ ่ีน่ี เขานอกจากจะไม่พดู กบั เฉิงยซู่ ่ิวแลว้ กลบั ไม่ไดม้ องดว้ ยสายตาเยน็ ชาอยา่ งแต่ก่อน เขาไม่ยอมท่ีจะปล่อยวางน้นั เพราะวา่ เหวนิ เสียน หลินซินเหยยี นยอมเชื่อฟังที่พวกเขาจดั การ เธอไม่คอ่ ยคุน้ เคยกบั สถานการณ์ภายในประเทศ อีกอยา่ ง ถา้ เป็ นจงจ่ิงหา้ วจดั การน้นั เธอกเ็ บาใจ ความคิดเห็นตรงกนั การสนทนาคร้ังน้ีค่อนขา้ งที่จะราบรื่น อยา่ งไรเสียจุดประสงคข์ องพวกเขา กเ็ หมือนกนั เพ่อื ส่ิงท่ีดีแก่เดก็ ๆ คุยเสร็จ จงจิ่งหา้ วและหลินซินเหยยี นกอ็ อกจากหอ้ งไป เตรียมที่จะข้ึนขา้ งบน เสียงกริ่งท่ีประตู ก็ดงั ข้ึน ป้ าหยไู ปเปิ ดประตู ซูจา้ นยนื อยหู่ นา้ ประตโู ยกเยกไปมา บนตวั ไมไ่ ดส้ วมเส้ือคลมุ มีเพยี งชุดสูท บางๆที่เตม็ ไปดว้ ยกล่ินแอลกอฮอล์ ป้ าหยรู ู้จกั เขา รู้ดีถึงความสมั พนั ธ์ของเขาและจงจิ่งหา้ ว ป้ าหยหู นั หนา้ กลบั มา “คุณผชู้ ายคะ คุณ ซูจา้ นค่ะ ดูเหมือนจะเมาแลว้ ดว้ ย” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้ว ดื่มเมาแลว้ มาท่ีนี่ทาํ ไม? “พีส่ ะใภ้ พ่ีสะใภ…้ ” ซูจา้ นยนื พงิ ประตตู ะโกนออกมา หลินซินเหยยี นเดินเขา้ ไป ถึงเห็นสภาพของเขา ดูเหมือนจะดื่มมาไมน่ อ้ ย จงจิ่งหา้ วมองเขาอยา่ งรังเกียจ “เขา้ มา” ป้ าหยพู ยงุ เขาเขา้ มานงั่ ท่ีโซฟาหอ้ งรับแขก

หลินซินเหยยี นเขา้ ไปในครัวชงน้าํ ผ้งึ ใหเ้ ขาดื่มหน่ึงแกว้ “ด่ืมน้าํ ผ้งึ หน่อยนะจะไดห้ ายเมา” ซูจา้ นยมิ้ หวาน “ขอบคุณพ่สี ะใภ”้ เขารับแกว้ มา แลว้ ดื่มรวดเดียวหมด เขายน่ื ส่งใหห้ ลินซินเหยยี น “ผมขออีกแกว้ ไดไ้ หม?” หลินซินเหยยี นรับมา ไปชงมาใหเ้ ขาอีกแกว้ หน่ึง คร้ังน้ีเขาด่ืมไมห่ มด “พดู มาสิ เพราะเรื่องอะไร ทาํ ไมนายถึงเป็ นแบบน้ี?” หลินซินเหยยี นนงั่ ลงขา้ งๆจงจิ่งหา้ ว ซูจา้ นทาํ ท่าน่าสงสารมองไปยงั หลินซินเหยยี น “พี่สะใภ้ คุณตอ้ งช่วยผมนะ ฉินยาไมต่ อ้ งการ ผมแลว้ ” วนั สิ้นปี ฉินยายงั ปรากฏตวั ท่ีหอ้ งผปู้ ่ วย อยกู่ บั เขาและหญิงชราเคาทด์ าวนป์ ี ใหมด่ ว้ ยกนั หญิง ชราก็ดูจะอารมณ์ดี แต่วา่ สองวนั น้ี เขาติดต่อฉินยาไมไ่ ด้ เธอไม่ยอมพบเขา ถึงขนาดหลบหนา้ เขา หลินซินเหยยี นขมวดคิว้ “พวกคุณทะเลาะกนั หรอ?” คนที่เธอเป็ นห่วงน้นั ไม่ใช่ซูจา้ น หากแต่เป็ นฉินยา ดา้ นอารมณ์น้นั ผหู้ ญิงคอ่ นขา้ งละเอียดอ่อนและเปราะบางมาก เรื่องมาถึงขนาดน้ีเขาไมพ่ ดู ความจริงไมไ่ ดแ้ ลว้ “ผมเคยมีแฟนเก่ามาก่อนใช่ม้ยั ละ่ พอกลบั มา แลว้ พวกเราก็พบกนั สองสามคร้ัง……” แลว้ เขากร็ ีบอธิบายตอ่ “กแ็ คพ่ บกนั เฉยๆ ไม่มีอะไร ท้งั น้นั แตว่ า่ ฉินยาไม่เช่ือผม จะเลิกกบั ผมใหไ้ ดเ้ ลย” เร่ืองน้ีไมว่ า่ จะถกู หรือผดิ เธอกเ็ ลือกที่จะอยขู่ า้ งฉินยา ซูจา้ นกบั ฉินยาตกลงอยดู่ ว้ ยกนั แลว้ ทาํ ไมจะตอ้ งไปพบแฟนเก่าอีก?

“นายยงั มีความรู้สึกกบั แฟนเก่าอยหู่ รอ?” “ไม่มี” “ไม่มี แลว้ ทาํ ไมยงั ตอ้ งไปพบกนั อีก?” เม่ือเผชิญหนา้ กบั คาํ ถามยอ้ นกลบั ท่ีเฉียบคมของหลินซินเหยยี น ซูจา้ นถึงกบั พดู ไมอ่ อก อึกอกั อยนู่ านกวา่ จะหาคาํ อธิบายท่ีเหมาะสมได้ “ไมใ่ ช่แบบคนรัก แคเ่ พ่อื นเฉยๆ…” “ฉนั ช่วยนายไมไ่ ดห้ รอก” หลินซินเหยยี นเลือกท่ีจะตดั บทเขา เธอคุน้ เคยกบั ฉินยามาหลายปี พอท่ีจะเขา้ ใจนิสยั ของเธอดี “เธอไม่ใช่คนที่จะอาละวาดอยา่ งไมม่ ีเหตุผล นายน่าจะไปโดน ขีดจาํ กดั ของเธอเขา้ ไมเ่ ช่นน้นั เธอคงไมต่ ดั เยอ่ื ใยเช่นน้ี เธอตกลงท่ีจะแตง่ งานกบั นาย ก็ตอ้ งมี ความคาดหวงั ไวแ้ น่นอน อีกท้งั ยงั เลือกท่ีจะตดั เยอื่ ใยอยา่ งไม่ลงั เล แน่นอนวา่ นายจะตอ้ งไปทาํ ร้ายจิตใจของเธอเขา้ แลว้ ล่ะ” “ใช่ ผมไมด่ ีเอง” ซูจา้ นยอมรับวา่ ตนเองผดิ ไม่ควรจะปิ ดบงั เธอวา่ ไปพบหลิวเฟยเฟย แตว่ า่ ก็ ไมค่ วรตีเขาดว้ ยไมใ้ หต้ ายในคร้ังเดียวสิ แคโ่ อกาสนิดหน่อยก็ไมใ่ หเ้ ขาเลยหรอ? ตอนที่ 330 ฉินยากาํ ลงั อาเจยี น “ผมรู้แลว้ วา่ ผดิ พส่ี ะใภ้ คุณช่วยผมหน่อย” ซูจา้ นดึงแขนเส้ือของหลินซินเหยยี น ออดออ้ น“ เห็นแก่ความน่าสงสารของผม ช่วยผมติดต่อฉินยาหน่อย ไดม้ ้ยั ?” จงจ่ิงหา้ วขมวดคิ้วเขม้ ดึงเส้ือของเขา ใหเ้ ขาห่างออกมา“พดู ก็แค่พดู มือไมไ้ ม่ตอ้ งขยบั ” ซูจา้ น “……” “พี่สะใภ้ ถา้ คุณไม่ช่วยผม ผมตอ้ งตายแน่ๆ ”ซูจา้ นจอ้ งจงจิ่งหา้ วแวบหน่ึง และนงั่ ลงที่โซฟา “ถา้ ไม่เจอฉินยา ฉนั ก็จะไมไ่ ป”

ซูจา้ นไร้เหตผุ ล ถึงอยา่ งไรท่ีนี่ก็ดีจะตาย มีใหก้ ินมีใหด้ ่ืม พ้ืนท่ีกต็ ้งั กวา้ งขวาง ไมข่ าดแคลนหอ้ งใหเ้ ขานอน “แลว้ แต่นาย” จงจ่ิงหา้ วพาหลินซินเหยยี นข้ึนขา้ งบน หลินซินเหยยี นมองไปที่เขาอยา่ งไม่แน่ใจ “ไม่สนใจเขาจริงหรอ?” จงจ่ิงหา้ วไม่ไดพ้ ดู อะไร พาเธอข้ึนไปขา้ งบนอยา่ งเงียบๆ ไมใ่ ช่วา่ ไม่อยากสนใจซูจา้ น แต่ใน เร่ืองของความรู้สึกน้นั จะเขา้ ไปยงุ่ ยงั ไง? ซูจา้ นเองตา่ งหากท่ีตอ้ งไปหาฉินยาแลว้ พดู ใหช้ ดั เจน เขาไมอ่ ยากใหห้ ลินซินเหยยี นเขา้ ไปยงุ่ กบั ความรู้สึกของพวกเขา ถา้ หากวา่ ดีกนั ก็ดี ถา้ ไม่ดีละ่ จะโทษใคร? โทษหลินซินเหยยี นหรือ? อนั ท่ีจริงหลินซินเหยยี นดูออก ซูจา้ นลาํ บากแน่ แตเ่ ขาตอ้ งลาํ บากสกั หน่อย ต่อไปถึงจะเห็นคุณค่า “ฉนั จะลองโทรหาฉินยาดูหน่อย”หลินซินเหยยี นมองไปยงั จงจิ่งหา้ วที่กาํ ลงั ปิ ดประตู อธิบายวา่ “ฉนั ไมไ่ ดจ้ ะไปยงุ่ เกี่ยวกบั ความรู้สึกของพวกเขานะ เพยี งแคอ่ ยากรู้วา่ ตอนน้ีฉินยาเป็ นยงั ไง บา้ ง” แยกกนั แบบน้ี ฉินยาเองกค็ งรู้สึกไม่คอ่ ยดีเท่าไหร่ ตอนแรกท่ีเธอตอบตกลงแตง่ งาน แสดงวา่ เธอเองกต็ อ้ งมีความรู้สึกต่อซูจา้ นเช่นกนั เธอหยบิ โทรศพั ทอ์ อกมากดเบอร์ฉินยา

ฉินยายา้ ยไปอยกู่ บั ไอรอน ท่ีอยใู่ หม่น้ีไม่มีใครรู้ หอ้ งไม่ใหญ่มาก แตเ่ ธอคนเดียวสามารถอยไู่ ด้ พอดี ขา้ งนอกมีเสียงน้าํ หยดติ๋งๆ เธอนงั่ อยหู่ นา้ หนา้ ต่างเบยอ์ ่านหนงั สือเลม่ หน่ึงชื่อวา่ (ความสุขคือ อะไร) ในน้นั มีอยปู่ ระโยคหน่ึง เธออ่านไปก่ีคร้ังต่อกี่คร้ัง ความสุขคืออะไร? ความสุขคือแสง ตะวนั ในฤดูหนาว ใหค้ วามรู้สึกอบอนุ่ แก่คน ความสุขคือชาเยน็ ๆสกั แกว้ ในฤดูร้อน ทาํ ใหค้ น รู้สึกสบายข้ึนมา ตอนท่ีคุณรู้สึกพอใจกบั สิ่งท่ีมีอยู่ แสงแดดและชาเยน็ ๆ จะทาํ ใหค้ ุณมีความสุข เธอคิดหาเหตผุ ลมากมาย สิ่งท่ีอยากไดน้ ้นั มากมาย ทาํ ใหไ้ มร่ ู้จกั พอ ก็ทาํ ใหส้ ูญเสียความสุขไป ก็เหมือนในตอนน้ี หวั ใจของเธอพร่าํ บ่น เสียใจ ตอ่ วา่ ซูจา้ นที่พดู แลว้ ไมส่ ามารถทาํ ตามที่พดู ไว้ ได้ เสียใจที่ทาํ ไมตอ้ งตอบตกลงแตง่ งานกบั เขา ทาํ ใหต้ วั เองตอ้ งน่าสงสารเช่นน้ี แต่พอลองคิดๆดู เพียงแค่เธอวางมนั ลง ที่จริงมนั ก็ไมใ่ ช่เร่ืองใหญ่อะไร ซูจา้ นก็เป็ นเพียงแคแ่ ขกที่ผา่ นเขา้ มาในชีวติ เธอ เขา้ มาเติมสีสนั ความสุขทุกขเ์ หงาเศร้าในความ ทรงจาํ ของเธอ แตไ่ ม่ไดป้ ิ ดกล้นั อนาคตของเธอ เพียงแค่เธอยอม ตอนน้ีก็คือความสุข เธอกาํ ลงั ซึมซบั แสงแดดในฤดูหนาว สมั ผสั กบั ความ อบอุน่ ตืดตืด—— โทรศพั ทท์ ่ีวางอยตู่ รงเทา้ ของเธอดงั ข้ึน เธอกม้ ลงมองไปท่ีหนา้ จอโทรศพั ทท์ ่ีแสดงข้ึน เธอกลบั ไม่ไดร้ ับโทรศพั ทใ์ นทนั ที ร้านมีกาํ หนดจะเปิ ดในวนั ที่แปดของเดือน ยงั ไม่ถึงเวลาเลย ในเวลา น้ีท่ีโทรหาเธอ แน่นอนวา่ มนั ตอ้ งเก่ียวขอ้ งกบั ซูจา้ นคร่ึงหน่ึง เธอคิดอยสู่ กั พกั ถึงหยบิ ข้ึนมา “พหี่ ลิน”

หลินซินเหยยี นเดินไปถึงหนา้ ตา่ ง หิมะละลายจนจะหมดแลว้ เสียงน้าํ ไหลต๋ิงๆจากตน้ ไม้ กระทบหลงั คา เธอคิดอยใู่ นใจครู่หน่ึงถึงพดู ออกมา เธอไมไ่ ดเ้ ปิ ดประเด็นเรื่องระหวา่ งเธอกบั ซู จา้ น แตก่ ลบั พดู วา่ “เธอวา่ งไหม?” ฉินยากดั ริมฝี ปาก “ซูจา้ นใหเ้ ธอโทรหาฉนั หรอ?” หลินซินเหยยี นไม่ไดป้ ิ ดบงั เธอ “เขาเมาแลว้ มาท่ีบา้ นจะใหฉ้ นั ติดต่อเธอใหไ้ ด้ ไมง่ ้นั กไ็ ม่ยอม ไป แต่วา่ เธอไมต่ อ้ งห่วงนะ ไม่ใช่เพราะเรื่องน้ีฉนั เลยโทรหาเธอ ท่ีนี่มีหอ้ งใหเ้ ขาพกั ฉนั แค่ อยากถามเธอ เธอโอเคไหม?” ฉินยากม้ หนา้ “ฉนั สบายดี” คิดไดแ้ ลว้ ก็ดี ฉินยาคิดรอบคอบแลว้ การปลอ่ ยวางไมใ่ ช่การหลบหนี แตค่ ือการเผชิญหนา้ “ถา้ เขายงั อาละวาดอยา่ งไม่มีเหตุผลอยอู่ ีก เธอก็ใหเ้ ขาติดต่อฉนั เถอะ” เธอบลอ็ คเบอร์ติดต่อ ของซูจา้ นแลว้ ตอนน้ีเธอตดั สินใจจะปลดบลอ็ ค ไม่ใช่เพราะยกโทษใหเ้ ขา แตเ่ พราะปลอ่ ยวางเร่ืองน้ีแลว้ ไม่ กงั วลกบั มนั อีกต่อไป ต่อใหต้ อ้ งเผชิญหนา้ กบั ซูจา้ น เธอก็ไมส่ ะทกสะทา้ น หลินซินเหยยี นยมิ้ “ฉนั เห็นเขาเป็ นทุกขจ์ ริงๆ ฉนั ไม่ไดม้ าขอร้องเธอ แค่มาอธิบายส่ิงที่เห็นก็ เท่าน้นั ” ฉินยาก็ยมิ้ “เขาทาํ ใหค้ นอื่นรู้สึกไมป่ ลอดภยั เกินไปแลว้ ” น่าจะเป็ นเพราะเธอยงั เหลือความรู้สึกอยบู่ า้ ง “ง้นั ฉนั จะบอกเขาให”้ หลินซินเหยยี นพดู

ท้งั สองคนกพ็ ดู คุยเรื่องงานกนั ตอ่ คร้ังน้ีคุยอยา่ งสนุกสนาน พอวางสายโทรศพั ท์ หลินซินเห ยยี นลงมาขา้ งล่าง ต้งั ใจจะบอกซูจา้ นวา่ ตอนน้ีฉินยายอมรับโทรศพั ทเ์ ขาแลว้ สรุป เจา้ ตวั ดนั นอนหลบั ไปแลว้ ป้ าหยหู ยบิ ผา้ ห่มมาห่มใหเ้ ขา หลินซินเหยยี นถอนหายใจ ไมไ่ ดป้ ลกุ เขา รอใหเ้ ขาต่ืนแลว้ ค่อย บอกละกนั หลินซินเหยยี นกลบั ไปท่ีหอ้ ง พบวา่ จงจ่ิงหา้ วนอนเอนอยบู่ นเตียง แคน่ ้ีแหละ หลินซินเหยยี น เหลือบมองเขาครู่หน่ึง “ซูจา้ นหลบั ไปแลว้ คุณจะพาเขาไปนอนในหอ้ งไหม?” จงจ่ิงหา้ วหนั ขา้ ง ใชม้ ือขา้ งเดียวเทา้ คาง กระดิกนิ้วเรียกเธอ“มาน่ี” สาํ หรับซูจา้ น ในบา้ นมีเคร่ืองทาํ ความร้อน ไม่ตอ้ งเขา้ ไปนอนในหอ้ งกไ็ ม่รู้สึกหนาว หลินซินเหยยี นถอยหลงั ไปหน่ึงกา้ ว มองเขาอยา่ งหวาดระแวง “คุณจะทาํ อะไร?” เขายมิ้ หางตาเป็ นประกาย “ผมไม่ใช่สตั วป์ ระหลาดกินคนซะหน่อย กลวั ผมทาํ ไม?” หลินซินเหยยี นเมม้ ปาก “ฉนั รู้สึกวา่ คุณไมป่ กติ” จงจิ่งหา้ ว “……” เขาไม่ปกติตรงไหน? “คุณมานี่ ผมมีของจะใหค้ ุณ” หลินซินเหยยี นไม่เช่ือ กลบั กนั เธอยง่ิ เดินถอยหลงั ออกไป จงจิ่งหา้ ว “……” ทนั ใดน้นั เขากลบั รู้สึกวา่ ตวั เองพา่ ยแพ้ ผหู้ ญิงคนน้ีทาํ ไมถึงกลวั เขาขนาดน้?ี

เขาถอนหายใจอยา่ งช่วยไมไ่ ด้ หยบิ สร้อยคอท่ีจวงจ่ือจิ่นฝากเขาไวอ้ อกมาจากในกระเป๋ า “แม่ ของคุณใหผ้ มเอามาใหค้ ุณ” หลินซินเหยยี นจอ้ งไปท่ีของในมือเขา ลงั เลอยสู่ กั พกั “แมข่ องฉนั ?” เธอเดินเขา้ มา ไม่ไดร้ ีบร้อนไปหยบิ มนั แต่พจิ ารณาคาํ พดู ของจงจิ่งหา้ วในใจวา่ พดู จริงหรือไม่ เธอไมเ่ คยเห็นจวงจ่ือจิ่นสวมสร้อยคอแบบน้ีมาก่อน แตก่ ็ไม่เหมือนสร้อยที่จงจ่ิงหา้ วจะซ้ือมา เธอเอ้ือมมือไปควา้ ทนั ทีท่ีเธอสมั ผสั โดนสร้อยคอ ก็ถูกเขาดึงมือเธอไว้ ออกแรงดึงเลก็ นอ้ ย เธอ ก็เขา้ ไปในออ้ มกอดของเขา เขายมิ้ และถามวา่ “ยงั จะหลบอยอู่ ีกไหม?” หลินซินเหยยี นส่ายหวั “ไม่หลบแลว้ ” เธอคดตวั อยใู่ นออ้ มกอดของเขาอยา่ งเงียบๆและถามวา่ “แม่ของฉนั ใหค้ ุณเอามาใหฉ้ นั จริงๆ หรอ?” จงจิ่งหา้ วตอบอืมอยา่ งจริงจงั หลินซินเหยยี นมองใกลๆ้ กไ็ มพ่ บอะไร ก็แค่สร้อยคอแพลตตินมั่ ธรรมดาเสน้ หน่ึง จงจ่ิงหา้ ว กอดเธอจากดา้ นหลงั และพดู วา่ “ถา้ มองแลว้ ไมส่ บายใจกว็ างมนั ลงเถอะ” หลินซินเหยยี นส่ายหนา้ “คุณช่วยใส่ใหฉ้ นั หน่อยสิ” อนั ที่จริงเธอปล่อยวางไปต้งั นานแลว้ เพยี งแค่รู้สึกปวดใจกบั เรื่องท่ีจวงจ่ือจิ่นจะตอ้ งเผชิญจากน้ี ไป ในเมื่อเป็ นของของเธอ ก็ยอ่ มมีเหตผุ ลที่จะส่วมใส่มนั ติดตวั เป็ นเสมือน เธอยงั อยขู่ า้ งๆกาย

จงจ่ิงหา้ วสวมสร้อยเสน้ น้นั เขา้ ที่คอของเธอและติดตะขอจากดา้ นหลงั ตรงขอ้ ตอ่ สร้อย มี ตวั อกั ษรเลก็ ๆ เขากลบั ไม่ไดส้ นใจท่ีจะดู เขาคิดวา่ คงจะเป็ นชื่อแบรนดข์ องสร้อย ดงั น้นั จึง ไมไ่ ดส้ นใจอะไรมาก สายสร้อยน้นั บางมาก แตแ่ วววาวมาก จากเส้ือสเวตเตอร์สีดาํ ของเธอ เห็นไดอ้ ยา่ งชดั เจน ชีวติ หลงั ปี ใหม่ของเธอสงบสุขมาก หลงั จากวนั ท1ี่ 5ของเดือนเดก็ ท้งั สองคนกจ็ ะไปโรงเรียนกนั แลว้ แผนงานที่เธอต้งั ใจจะใชผ้ า้ ไหมเซียงหยนุ ซามาใชใ้ นงานจดั แสดงเส้ือผา้ กห็ ยดุ ชะงกั จงจ่ิง หา้ วช่วงน้ีคอ่ นขา้ งที่จะยงุ่ มกั จะไปทาํ งานแต่เชา้ และกลบั ดึกเสมอ สาํ หรับฉินยากบั ซูจา้ นเธอไมไ่ ดไ้ ปสนใจมากนกั วนั น้นั เธอบอกซูจา้ นวา่ ฉินยายอมท่ีจะพบเขา ซูจา้ นก็ไปแลว้ และกไ็ มไ่ ดม้ าหาเธออีก เพียงพริบตา ปี ใหม่ก็ผา่ นไปไดเ้ กือบหน่ึงเดือน ก่อนจะเขา้ เดือนท่ีสองน้นั ตอนก่อนเลิกงาน หลินซินเหยยี นไดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากจงจิ่งหา้ ว ใหเ้ ธอไปที่บริษทั ของเขา ไมไ่ ดบ้ อกวา่ ไปทาํ ไม พดู แค่วา่ ใหเ้ ธอไป เธอวางสายโทรศพั ท์ ตอนเลิกงานกาํ ลงั เตรียมจะไปหาจงจิ่งหา้ วที่บริษทั เดินผา่ นหอ้ งน้าํ ก็เห็น ฉินยากาํ ลงั อาเจียนอยู่ ตอนท่ี 331 ฉันไม่ต้องการ หลินซินเหยยี นสีหนา้ เคร่งเครียด เธอเดินเขา้ ไปช่วยเธอตบหลงั “เป็ นไงบา้ ง?” ฉินยาส่ายหวั “ไม่เป็ นไร ไมร่ ู้วา่ กินอะไรผิดหรือเปลา่ ช่วงน้ี……” พดู ถึงตรงน้ี เธอเหมือนคิดอะไรข้ึนมาได้ จึงหยดุ พดู กะทนั หนั

หลินซินเหยยี นเป็ นคนมีประสบการณ์ เห็นเธออาเจียนกน็ ึกข้ึนไดแ้ ลว้ “ไปตรวจท่ีโรงพยาบาล เถอะ” ฉินยามือสน่ั เลก็ นอ้ ย ดูเหมือนทาํ อะไรไมถ่ ึง หลินซินเหยยี นกอดเธอไว้ ตบหลงั เธอเบาๆ ปลอบโยนโดยไร้คาํ พดู “พ่ีหลิน พร่ี ับปากอะไรฉนั อยา่ งหน่ึงไดไ้ หม?” ฉินยาเสียงแหบ หลินซินเหยยี นพดู “ได้ พดู มาเลย” “……ฉนั หมายถึงสมมตุ ิ สมมุติวา่ ฉนั มีจริงๆ พอี่ ยา่ บอกซูจา้ น ไดไ้ หม?” เธอไมอ่ ยกู่ บั คนอ่ืนเพราะสาเหตจุ าํ เป็ นบางอยา่ ง เธอรู้ดีวา่ ตวั เองตอ้ งการอะไร หลินซินเหยยี นเขา้ ใจ พยกั หนา้ “ฉนั ไม่พดู หรอก แต่วา่ ถา้ หากมีจริง……ก็ควรคิดถึงอนาคต บา้ ง” เพราะมีลกู แลว้ ตอ้ งคาํ นึงถึงสภาพแวดลอ้ มการเติบโตของเขาในอนาคต ครอบครัวท่ีสมบูรณ์ แบบสาํ หรับเด็กแลว้ มนั สาํ คญั มาก หลินซินเหยยี นขบั รถพาเธอไปโรงพยาบาล เพราะเป็ นเวลากลางคืน ลงทะเบียนแผนกฉุกเฉินจะไดต้ รวจเร็ว ทาํ การตรวจอลั ตร้าซาวดแ์ ละ ปัสสาวะ ผลอุลตร้าซาวดเ์ ห็นตวั ออ่ นในมดลกู แลว้ ประมาณเจ็ดสปั ดาห์ ผลตรวจปัสสาวะก็ เป็ นบวก ผลของท้งั สองตดั สินไดว้ า่ เธอต้งั ครรภแ์ ลว้ ฉินยานง่ั อยบู่ นขอบสระน้าํ หนา้ โรงพยาบาล กม้ หนา้ มองดูผลตรวจอยา่ งเงียบๆ หลินซินเหยยี นไมร่ ู้วา่ ควรปลอบเธอยงั ไง ถา้ หากความสมั พนั ธข์ องเธอกบั ซูจา้ นมน่ั คง การมา ของเดก็ คนน้ีตอ้ งเป็ นขา่ วดีแน่นอน แตว่ า่ ตอนน้ี เห็นไดช้ ดั วา่ ความสมั พนั ธ์ของฉินยากบั ซูจา้ น ไมไ่ ดด้ ีข้ึนเลย

“ฉนั ไม่อยากได”้ ต้งั แตต่ รวจเสร็จ ฉินยาก็ไมพ่ ดู อะไรเลย เปิ ดปากพดู กะทนั หนั คาํ พดู ที่พดู ออกมาน้นั ทาํ ใหห้ ลินซินเหยยี นต้งั ตวั ไมท่ นั หลินซินเหยยี นไมไ่ ดพ้ ดู จาหา้ มปราม เพราะวา่ เธอรู้วา่ ตอนน้ีฉินยาแค่ววู่ ามเท่าน้นั เธอรู้ ความรู้สึกของความเป็ นแมด่ ี ใหเ้ ธอเขา้ หอ้ งผา่ ตดั จริง เธอตอ้ งรู้สึกเสียดายแน่นอน ไม่ใช่การตดั สินใจดว้ ยความรู้สึก แตเ่ ป็ นสญั ชาตญาณ ฉินยารู้สึกแปลกใจท่ีหลินซินเหยยี นไม่หา้ มปรามเธอใหเ้ อาไว้ เงยหนา้ ข้ึนมองเธอ “พ่ีกร็ ู้สึกวา่ ควรเอาออกใช่ไหม?” หลินซินเหยยี นพดู อยา่ งต้งั ใจ “ฉนั รู้ เธอไม่ทาํ หรอก” ฉินยาอ้ึงไปทนั ที ใช่แลว้ ตอนที่เธอบอกวา่ ไม่อยากเอา รู้สึกปวดใจ เธอกระวนกระวายในใจ สุดทา้ ยก็ลงั เล “ขา้ งนอกหนาวมาก ฉนั ส่งเธอกลบั บา้ น” หลินซินเหยยี น พยงุ เธอ ตอนที่ฉินยาลุกข้ึน เธอกอดหลินซินเหยยี นไวท้ นั ที “ดีใจมากท่ีมีเธอ” ใหค้ าํ แนะนาํ ที่ดีกบั เธอตลอด และไม่ไดก้ า้ วก่ายเร่ืองของเธอจนเกินไป รู้จกั ความพอดี ทาํ ให้ เวลาอยกู่ บั เธอแลว้ รู้สึกสบายใจ หลินซินเหยยี นส่งเธอกลบั ท่ีพกั “ฉนั ไมบ่ อกซูจา้ นหรอก เธอวา่ ใจได้ พกั ผอ่ นดีๆ” ฉินยาพยกั หนา้ “ง้นั ฉนั เขา้ ไปก่อนนะ” หลินซินเหยยี นโบกมือ บอกวา่ ขา้ งนอกหนาว ใหร้ ีบเขา้ หอ้ ง

เห็นฉินยาเขา้ ไปในตึกแลว้ หลินซินเหยยี นถึงขบั รถไปบริษทั เมื่อรถขบั เขา้ สู่เขตธุรกิจการเงินที่ตึกสูงตระหง่าน แมแ้ ตค่ นที่ดินไปมากเ็ ดินเร็วกวา่ คนขา้ งนอก ทวั่ ไป เหมือนทาํ งานแข่งกบั เวลา เป็ นเร่ืองปกติของพวกเขา หลินซินเหยยี นขบั รถไปจอดในลานจอดรถใตด้ ินของบริษทั ก่อนหนา้ น้ีเธอเคยทาํ งานอยทู่ ่ีน่ีหลายวนั พดู ไม่ไดว้ า่ คุน้ เคยกบั เสน้ ทางท่ีนี่มากแคไ่ หน แตก่ ็เคย ชินพอสมควร เธอเดินเขา้ ลิฟตก์ ดป่ ุมช้นั สูงสุด เมื่อถึงช้นั สิบหก มีคนเขา้ ลิฟต์ คนคนน้นั กดป่ ุมแลว้ ยนื ไปฝ่ังหน่ึง เปิ ดเอกสารในมือดูเป็ นพกั ๆ เหมือนกบั ทาํ การตรวจสอบคร้ังสุดทา้ ย พอถึงช้นั สูงสุด ประตลู ิฟตเ์ ปิ ดออก ตอนน้ีผชู้ ายที่เขา้ มาถึงสงั เกตเห็นวา่ หลินซินเหยยี นก็มาช้นั น้ี “คุณอยแู่ ผนกไหนเหรอ?” ไม่วา่ แผนกไหน อยบู่ ริษทั เดียวกนั กต็ อ้ งเจอหนา้ กนั แต่วา่ หลินซินเหยยี นค่อนขา้ งแปลกหนา้ เวลาเดียวกนั กวนจิ้งเดินมาพอดี หลินซินเหยยี นยมิ้ “ฉนั หาเขา” ผชู้ ายเขา้ ใจ “ที่แทก้ ม็ าหาผชู้ ่วยกวน” กวนจิ้งเห็นเธอ ก็รีบเดินเขา้ ไป หลินซินเหยยี นทกั ทายเขาก่อน “ไมเ่ จอกนั นาน” กวนจิ้นยมิ้ อยา่ งเกรงใจ “ไม่ไดต้ ิดใจใช่ไหม?” เขาหมายถึงเรื่องที่ไปสืบเธอท่ีประเทศA หลินซีเหยยี นแกลา้ งทาํ ท่าทางครุ่นคิด ทาํ ใหก้ วนจิ้งกงั วลข้ึนมา

“คุณ คุณกร็ ู้ เร่ืองน้ีมนั ไมใ่ ช่เรื่องท่ีผมตดั สินใจเองได้ ผมแค่ ทาํ ตามคาํ สงั่ ” เขาพดู คาํ วา่ ทาํ ตามคาํ สงั่ อยา่ งเสียงดงั ฟังชดั เหมือนเตือนเธอวา่ โทษเขาไม่ได้ จะโทษก็ ตอ้ งโทษคนสงั่ ผชู้ ายเป็ นหวั หนา้ แผนก เอาเอกสารมาใหจ้ งจิ่งหา้ วเซ็น เดินผา่ นหนา้ กวงจิ้งกพ็ ดู ลอ้ วา่ “แฟน คุณเหรอ?” กวนจิ้งอยใู่ นบริษทั ตาํ แหน่งสูงมาก คร้ังแรกที่เห็นเขาแสดงท่าทางหวาดกลวั ตอ่ หนา้ ผหู้ ญิง ดูท่าทางข้ีขลาดของเขา กวนจิ้งหนา้ เคร่งเครียด เขายงั อยากมีชีวติ ต่ออีกหลายปี อยา่ หาเรื่องใหเ้ ขา เขากาํ ลงั จะอธิบาย แต่ผชู้ ายเดินไปถึงหนา้ ออฟฟิ ศเคาะประตูแลว้ มีเสียงต่าํ ดงั มาจากขา้ งใน “เขา้ มา” ผชู้ ายผลกั ประตูเดินเขา้ ไป ยน่ื เอกสารไป “นี่คือโปรแกรมใหมค่ รับ” บริษทั กาํ ลงั รับซ้ือบริษทั เคร่ืองใชไ้ ฟฟ้ าแห่งหน่ึง เป็ นบริษทั ขายเครื่องใชไ้ ฟฟ้ าท้งั ในและ ตา่ งประเทศ เคยเจริญรุ่งเรืองมาก่อน แต่วา่ ทายาทผสู้ ืบทอดไม่เอาไหน ยอดขายตกต่าํ ลงทุกปี จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั จะขยายธุรกิจในตลาดจาํ พวกเครื่องใชไ้ ฟฟ้ า เพราะฉะน้นั จึงจบั ตามองบริษทั น้ี โปรแกรมงานคร้ังท่ีแลว้ ไมผ่ า่ น คร้ังน้ีจึงทาํ ใหม่ ประตูออฟฟิ ศไมไ่ ดป้ ิ ด ระหวา่ งท่ีผชู้ ายรอจงจ่ิงหา้ วดูโปรแกรมท่ีเขาทาํ กม็ องไปขา้ งนอก พบวา่ กวนจิ่งยงั คุยกบั ผหู้ ญิงคนน้นั อยู่ หลินซินเหยยี นรู้วา่ จงจ่ิงหา้ วกาํ ลงั ทาํ งาน ก็เลยไมไ่ ดเ้ ขา้ ไป จงจ่ิงหา้ วดูรายงานโปรแกรมใหม่คร้ังน้ี ยงั ถือวา่ พอใจ เซ็นช่ือเสร็จก็ปิ ดแฟ้ มเอกสาร เงยหนา้ ข้ึน ก็เห็นเขากาํ ลงั มองหนา้ นอกอยู่