สามีบอสของฉันทั้งเลวทั้งซื่อ0501-1000

เมอื่ พดู จบ เขาก็ถอนหายใจแผว่ เบา “คณุ นายไมต่ อ้ งเป็ นหว่ งมาก เกนิ ไปนะครบั ” “สําหรบั คณุ ชายแลว้ นเ่ี ป็ นเพยี งการบาดเจ็บเล็กนอ้ ยเทา่ นัน้ ครบั ” “คณุ คงไมร่ ู ้ เมอื่ หา้ ปีกอ่ นทา่ นเขาอยใู่ นกองเพลงิ …” ไป๋ ลัว่ พดู ไปครง่ึ เดยี วกห็ ยดุ ซสู อื เยวใ่ ชก้ รรไกรตดั ผา้ บนไหลข่ องฉนิ โมห่ าน “ไฟไหมเ้ มอ่ื หา้ ปี กอ่ นเกดิ อะไรขนึ้ เหรอคะ” “หา้ ปีกอ่ น…” ไป๋ ล่ัวผอ่ นลมหายใจยาว สายตาเหมอื นจะมองผา่ นซสู อื เยวไ่ ปในที่ ทไ่ี กลแสนไกล “คณุ ชายเกอื บจะยนื ไมไ่ ดอ้ กี แลว้ ตลอดชวี ติ ครบั ” “เพอ่ื พยายามชว่ ยคณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ และคณุ ชายนอ้ ยซงิ หยนุ ทงั้ สองคนออกมาจากกองเพลงิ ทําใหท้ า่ นบาดเจ็บสาหสั ” “หลังจากรกั ษาอยเู่ กอื บสองปี ในทส่ี ดุ กก็ ลับมาเป็ นเหมอื นเดมิ อกี ครงั้ …” มอื ของซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั ทําแผลอยหู่ ยดุ นงิ่ ไปเล็กนอ้ ย ถา้ อยา่ งนัน้ แสดงวา่ …

ขา่ วลอื จากภายนอก ไมไ่ ดเ้ ท็จไปทงั้ หมด อยา่ งนอ้ ยก็เกดิ ไฟไหมค้ รงั้ ใหญเ่ มอื่ หา้ ปีทก่ี อ่ นกบั ฉนิ โมห่ านจรงิ และก็ไดร้ บั บาดเจ็บสาหสั จรงิ ๆ… “เขาเองก็ลําบากมามากนะ” หญงิ สาวถอนใจ ใสย่ าใหเ้ ขาอยา่ งออ่ นโยนมาก “แตก่ ย็ ังดี ทเี่ ขา ชว่ ยซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ มาได”้ “แตน่ ่าเสยี ดายทช่ี ว่ ยคณุ แมข่ องคณุ ชายนอ้ ยทงั้ สองไวไ้ มไ่ ด”้ ไป๋ ลวั่ สา่ ยหนา้ แลว้ หนั หลังเดนิ เขา้ หอ้ งน้ําไป มอื ของซสู อื เยวน่ งิ่ ไปเล็กนอ้ ย แมข่ องซงิ หยนุ กบั ซงิ เฉนิ …เสยี ชวี ติ ในกองเพลงิ นั่นเหรอ ไมส่ งสยั เลยวา่ ทําไมพวกเขาไมเ่ คยพดู ถงึ มนั ตอ่ หนา้ เธอ เธอใสย่ าใหเ้ ขาเงยี บๆ จนเสร็จ แลว้ พนั แผลไปอกี ทบ ในทสี่ ดุ ดว้ ยความชว่ ยเหลอื ของไป๋ ล่ัว หญงิ สาวทําการยา้ ยเขาจาก โซฟาไปทเี่ ตยี งใหญ่ คํา่ คนื ยงิ่ ดกึ ขนึ้ เรอื่ ยๆ

เธอนั่งอยขู่ า้ งเตยี ง จอ้ งมองใบหนา้ เย็นชาของเขาเงยี บๆ ดเู หมอื นวา่ ตงั้ แตร่ จู ้ ักกนั มานาน ทกุ ครัง้ เขาจะคอยดแู ลเธอ คอย ปกป้องเธอ คอยชว่ ยเหลอื เธอ เหมอื นเธอจะไมเ่ คยชว่ ยอะไรเขาเลย และไมเ่ คยเขา้ ใจผชู ้ ายคนนี้ จรงิ ๆ ซสู อื เยวไ่ มม่ ที างจนิ ตนาการถงึ สถานการณใ์ นกองเพลงิ เมอื่ หา้ ปี กอ่ นได ้ เขาสญู เสยี คนรกั เกอื บตอ้ งสญู เสยี ลกู ทงั้ สองคน รา่ งกาย เจ็บปวดแสนสาหสั จากการถกู ไฟแผดเผา ไป๋ ลัว่ บอกวา่ หลังจากไฟไหมเ้ มอ่ื หา้ ปีกอ่ น เขาก็เงยี บไปนานมาก ถา้ ไมใ่ ชเ่ พราะเด็กทงั้ สองคนคอ่ ยๆ โตขนึ้ เขาก็คงจะไมม่ วี นั รสู ้ กึ ดี ขน้ึ ได ้ แคฟ่ ัง เธอกร็ สู ้ กึ เศรา้ ใจแลว้ ไป๋ ลว่ั ยงั บอกอกี วา่ ทกุ ครงั้ ทเี่ ขาไดร้ บั บาดเจ็บ ก็จะอดทนเก็บเอาไว ้ เองแบบน้ี ไมบ่ น่ กบั ใคร ทนแบกทกุ สงิ่ ไวเ้ งยี บๆ คนเดยี ว

เวน้ แตจ่ ะไดร้ บั บาดเจ็บสาหสั มากๆ ไมอ่ ยา่ งนัน้ เขาก็จะแบกมนั ไวก้ บั ตวั ตลอดไป ซสู อื เยวย่ นื่ มอื ออกไป คอ่ ยๆ วาดเสน้ โครงรา่ งบนใบหนา้ ของเขา ฉนิ โมห่ าน…ทจ่ี รงิ เขากโ็ ดดเดย่ี วมากเลยใชไ่ หม คนอนื่ รเู ้ พยี งวา่ ฉนิ โมห่ านหยง่ิ ผยอง ทะนงในศกั ดศิ์ รี เย็นชา แตค่ วามจรงิ แลว้ เขาเองกเ็ จ็บปวด มอี ดตี ทไี่ มอ่ ยากพดู ถงึ เหมอื นคน ธรรมดาทว่ั ไป แทบจะเป็ นไปตามสญั ชาตญาณ เธอยน่ื มอื ออกไปจับมอื เขา “ฉนิ โมห่ าน” “ตอ่ จากนค้ี ณุ มฉี ันแลว้ ” “ไมจ่ ําเป็ นตอ้ งทนลําบากขนาดนัน้ อกี แลว้ ” ตอนที่ 51 ตคี นอวดความรกั ใหต้ าย ซสู อื เยวฝ่ ัน

เธอฝันเห็นฉนิ โมห่ านอมุ ้ เด็กสองคนอยทู่ า่ มกลางกองไฟ และกําลัง วงิ่ ออกไปอยา่ งสดุ ชวี ติ ไฟไหมช้ ายกางเกงของเขา ทวา่ เขาไมม่ เี วลาไปใสใ่ จ ในตอนทเ่ี ขาอมุ ้ เดก็ แลว้ กําลงั วงิ่ ออกไปจากกองไฟนัน้ ทงั้ ตวั ของ เขาดเู หนอ่ื ยและไรเ้ รย่ี วแรง หลังจากทส่ี ง่ เดก็ ถงึ มอื หมอ เขาก็หมดสตแิ ละลม้ ลงไปกบั พนื้ “ฉนิ โมห่ าน……” “ฉนิ โมห่ าน！” เธอตะโกนเรยี กชอ่ื ของเขา จากนัน้ เธอก็สะดงุ ้ ตน่ื “ฝันรา้ ยเหรอ?” มเี สยี งทมุ ้ ตํา่ ของผชู ้ ายเขา้ มาในหขู องเธอ ซสู อื เยวล่ มื ตาขน้ึ เมอื่ เห็นสถานทที่ แ่ี ปลกตา เธอกอ็ งึ้ ไปครหู่ นง่ึ ผา่ นไปครหู่ นงึ่ เธอถงึ จะนกึ ได ้ เมอ่ื คนื ตวั เองไดพ้ บกบั ฉนิ โมห่ านที่ ไดร้ บั บาดเจ็บ เธอก็เลยอยกู่ บั ไป๋ ลวั่ เพอ่ื ดแู ลเขา สดุ ทา้ ย เธอก็ฟบุ หนา้ ลงทเี่ ตยี งของเขา แลว้ หลับไปอยา่ งไมร่ ตู ้ วั

เธอเงยหนา้ ขน้ึ ตรงหนา้ ก็คอื ดวงตาทล่ี กึ ของฉนิ โมห่ าน ในเวลาน้ี ผชู ้ ายพงิ อยทู่ ต่ี วั เตยี ง ทไี่ หลซ่ า้ ยของเขายังมผี า้ พนั แผล พันอยู่ สว่ นมอื ขวานัน้ กําลังพลกิ เอกสารทอี่ ยบู่ นตกั ของเขา ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ เวลาป่ านนแี้ ลว้ ยังทํางานอยู่? ผชู ้ ายคนนบี้ า้ งานเหรอ? ไมห่ ว่ งสขุ ภาพตวั เองเลย!? เธอลกุ ขนึ้ แลว้ แยง่ เอกสารของเขามา “นายพักผอ่ นเถอะ” ผชู ้ ายยม้ิ ออกมาอยา่ งสบายๆ “แผลเล็กนดิ เดยี วเอง” “มคี นมากมายกําลังรอฉันอยู่ ถา้ เธอไมใ่ หฉ้ ันทํางาน ก็อาจจะทําให ้ คนมากมายตกงานไดน้ ะ” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก “แตก่ ็ไมค่ วรทํางานตงั้ แตเ่ ชา้ มดื แบบนส้ี !ิ ” เธอมองลงไปทนี่ าฬกิ า ขณะนเี้ วลาหกโมงกวา่ “ฉันไปซอ้ื อาหารเชา้ กอ่ นนะ”

พดู จบ เธอก็เหลอื บไปมองฉนิ โมห่ าน “กนิ ขา้ วเสร็จ ฉันจะไดท้ ายา ใหน้ าย” “กอ่ นทายา นายหา้ มทํางานเดด็ ขาด พกั ผอ่ นกอ่ น! ” นเี่ ป็ นครงั้ แรกทเ่ี ขาถกู คมุ ขนาดน้ี ฉนิ โมห่ านจงึ สา่ ยหวั อยา่ งชว่ ย ไมไ่ ด ้ “ไมเ่ ป็ นอะไรจรงิ ๆ” เขาทเ่ี ป็ นทายาทรนุ่ ตอ่ ไปของฉนิ ซอื่ กรปุ๊ สง่ิ ทเ่ี ขาตอ้ งเผชญิ นอกเหนอื จากการอาฆาตพยาบาทของคแู่ ขง่ แลว้ ยังมแี รงกดดนั จากการแขง่ ขนั ภายในครอบครวั หลายปีมาน้ี ถกู คนอน่ื โจมตแี ละลอบฆา่ นัน้ เป็ นเรอ่ื งปกตไิ ปแลว้ เขาเคยชนิ กบั มนั นานแลว้ “ไมเ่ ป็ นอะไรก็ตอ้ งพักผอ่ น” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก ถอื เอกสารไวใ้ นมอื และหนั หลงั แลว้ จากไป “ฉัน จะเอามันไปซอื้ อาหารเชา้ ดว้ ย” “ปัง้ ” เสยี งปิดประตดู งั ขน้ึ ซสู อื เยวเ่ อาเอกสารของฉนิ โมห่ านแลว้ ออกไปซอ้ื อาหารเชา้ จรงิ ๆ

ไป๋ ลั่วมองไปยังประตทู ปี่ ิดสนทิ อยา่ งอง้ึ ๆ “คณุ ชายครับ ใหผ้ มตาม คณุ นายออกไป แลว้ เอาเอกสารกลับมาไหมครบั ?” ผชู ้ ายหลับตาลง “ไมต่ อ้ ง” “เธออยากเอาไป ก็ใหเ้ ธอเอาไป” ไป๋ ล่ัว：“……” จากนัน้ เขากพ็ ดู เตอื นขน้ึ “คณุ ชายครบั ทวา่ เอกสารนัน้ เป็ นงบ การเงนิ ของsea worldในรอบปีทผี่ า่ นมานะครับ ถอื วา่ เป็ นเอกสาร ลับสดุ ยอด……..” ถกู คณุ นายเอาไปรา้ นอาหารเหมอื นเป็ นเอกสารธรรมดาทวั่ ไปแบบน้ี งา่ ยๆเลยเหรอ…… เป็ นการดหู มนิ่ ระดบั ความลบั สดุ ยอดของเอกสารนไ้ี ปหน่อยหรอื เปลา่ ? “นายคดิ วา่ ” ฉนิ โมห่ านพดู ขน้ึ เสยี งเรยี บ “นายคดิ วา่ เธอทที่ า่ ทางซอื่ ๆบอ้ื ๆแบบ นัน้ ถอื เอกสารชดุ หนงึ่ ไปซอ้ื อาหารเชา้ ………” “จะมคี นดอู อกวา่ มนั เป็ นเอกสารลับสดุ ยอดเหรอ?”

ไป๋ ลวั่ ：“……” ………… ซสู อื เยวซ่ อื้ อาหารเชา้ เสร็จ ก็โยนเอกสารงบการเงนิ นัน้ เขา้ ไปในถงุ ทใี่ สซ่ าลาเปา ระหวา่ งทางทเี่ ดนิ กลบั โรงแรม เธอกเ็ จอกบั เดก็ ผหู ้ ญงิ ทเี่ จอทหี่ า้ ง เมอื่ วานอกี ครงั้ วนั นเี้ ธอเปลย่ี นชดุ เป็ นชดุ จนี สชี มพู และมดั ผมขน้ึ เหมอื นสาวนอ้ ย จากตระกลู ใหญใ่ นสมยั โบราณ ขณะนี้ เธอกําลังจงู มอื กบั ผหู ้ ญงิ ทเ่ี หมอื นจะเป็ นพเ่ี ลย้ี งแลว้ เดนิ ออกมาจากโรงแรม เดก็ นอ้ ยเงยหนา้ ขน้ึ กพ็ บกบั ซสู อื เยวท่ ก่ี ําลงั เดนิ เขา้ มาพอดี “คณุ นา้ คนสวย!” เด็กนอ้ ยปลอ่ ยมอื ของพเี่ ลยี้ ง จากนัน้ ขาสนั้ ๆก็รบี วง่ิ เขา้ มาหาเธอ “คณุ นา้ กอ็ ยทู่ นี่ เี่ หรอคะ!” “เป็ นพรหมลขิ ติ จรงิ ๆ!” ซสู อื เยวย่ ม้ิ แลว้ พยักหนา้ “ใช่ เป็ นพรหมลขิ ติ จรงิ ๆ”

“หนูชอ่ื จซี้ งิ กวงคะ่ ” “จที้ มี่ าจากคําวา่ รําลกึ ในภาษาจนี และซงิ กวงทแ่ี ปลวา่ แสงดาวคะ่ คณุ นา้ คนสวยชอื่ อะไรคะ?” มองดหู นา้ ตาทน่ี ่ารักน่าเอน็ ดขู องเด็กนอ้ ยแลว้ หวั ใจของซสู อื เยวก่ ็ แทบจะละลายแลว้ เธอน่ังลง จากนัน้ กห็ ยบิ ซาลาเปาออกมาจากถงุ แลว้ ยน่ื ใหเ้ ด็กนอ้ ย “นา้ ชอื่ ซสู อื เยวค่ ะ่ ” “ความหมายของชอื่ หนูเป็ นดาว คณุ นา้ เป็ นพระจันทร์ อนาคตเรา อาจจะเป็ นครอบครัวเดยี วกนั ก็ไดน้ ะคะ! ” ซงิ กวงรบั ซาลาเปาทซี่ สู อื เยวย่ น่ื ให ้ “คณุ นา้ ซคู ะ เพอื่ ทจ่ี ะตอบแทน สําหรับซาลาเปาลกู นข้ี องคณุ นา้ หนูเชญิ คณุ นา้ ทานขา้ วนะคะ! ” “หนูสามารถใหอ้ าจพ้ี าหนูมาทานขา้ วกบั คณุ นา้ ไดค้ ะ่ ! ” “อาจขี้ องหนูหนา้ ตาหลอ่ มากเลยคะ่ คณุ นา้ เห็นแลว้ ตอ้ งชอบแน่ๆ เลย!” ซสู อื เยวท่ งั้ ตลกและเครยี ดในเวลาเดยี วกนั เด็กนอ้ ยนจ้ี ะจับคใู่ หเ้ ธองัน้ เหรอ?

ผหู ้ ญงิ ยม้ิ ออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “ชา่ งมนั เถอะ” “นา้ ตอ้ งไปทานกบั สามขี องนา้ อกี ยงั ไปกนิ กบั หนูไมไ่ ดห้ รอก ” แสงสวา่ งในดวงตาของสาวนอ้ ยคอ่ ยๆหรลี่ ง “คณุ นา้ ซแู ตง่ งานแลว้ ………” “คณุ หนูเล็กคะ!” ในเวลานัน้ เอง พเี่ ลยี้ งกร็ บี วงิ่ เขา้ มาจบั ไหลข่ องซงิ กวงไว ้ “คณุ หนู อยา่ วงิ่ ซนสคิ ะ…….” “ซงิ กวงนอ้ ย ลากอ่ นนะ!” ซสู อื เยวล่ กุ ขน้ึ ยนื จากนัน้ ก็โบกมอื ใหส้ าวนอ้ ย แลว้ ก็จากไป ซงิ กวงมองไปยังทศิ ทางทเ่ี ธอจากไป แลว้ รสู ้ กึ เสยี ใจจนน้ําตาแทบ ไหลออกมา ไมง่ า่ ยเลยทเี่ ธอจะเจอคณุ นา้ ทชี่ อบ! ทวา่ เธอนัน้ แตง่ งานแลว้ ! “คณุ หนูเล็กคะ”

พเี่ ลย้ี งขมวดคว้ิ แลว้ มองไปยงั ซาลาเปาทอ่ี ยใู่ นมอื ของเธอ “ทง้ิ เลย ไหมคะ?” “คณุ ชายเคยบอกวา่ อยา่ ใหค้ ณุ หนูกนิ ของทม่ี ที ม่ี าไมแ่ น่ชดั …….” “นา้ กลา้ เหรอ!” ซงิ กวงยกมอื ขนึ้ มาเชด็ นํ้าตา “แผนทจี่ ะหาแมใ่ หมข่ องหนูลม้ เหลว แลว้ หนูกจ็ ะกนิ ซาลาเปาทเี่ ศรา้ ลกู น!ี้ ” พดู จบ เธอก็กม้ หนา้ ลงแลว้ กดั เขา้ ไปหนงึ่ คํา ……..มนั รสู ้ กึ อรอ่ ยแบบคาดไมถ่ งึ ? “นา้ โจว หนูจะกนิ ซาลาเปานอ้ี กี ไปซอ้ื ซาลาเปาแสนเศรา้ นเ้ี พม่ิ ให ้ หนูหน่อย!” “หนูจะเอาสบิ ลกู !” ………… ในตอนทซี่ สู อื เยวก่ ลบั ถงึ หอ้ ง ฉนิ โมห่ านก็แตง่ ตวั เรยี บรอ้ ยและน่ังรอ เธออยบู่ นโซฟาแลว้ ไมพ่ ดู ไมไ่ ดเ้ ลยวา่ การฟ้ืนฟขู องรา่ งกายของผชู ้ ายคนนม้ี นั รวดเร็ว จนน่าตกใจ

เมอื่ วานยงั กลับมาดว้ ยใบหนา้ ทซ่ี ดี ขาว และหมดสตไิ ปแทๆ้ ทวา่ วนั นี้ สามารถน่ังอยบู่ นโซฟาดว้ ยใบหนา้ ทปี่ กตไิ ดแ้ ลว้ ดไู ม่ ออกและไมเ่ ห็นรอ่ งรอยการบาดเจ็บใดๆเลย ผหู ้ ญงิ เอาอาหารเชา้ ทซี่ อื้ มาวางบนโตะ๊ ทลี ะอยา่ ง สดุ ทา้ ย เธอก็ยนื่ เอกสารชดุ หนง่ึ ใหฉ้ นิ โมห่ าน “อา่ ให”้ ผชู ้ ายสง่ เอกสารใหไ้ ป๋ ลั่วอยา่ งเรยี บนง่ิ “เอาไปเกบ็ ไว”้ ไป๋ ล่วั รบั เอกสารมา และไดก้ ลนิ่ ซาลาเปาเนอื้ จากเอกสาร กร็ สู ้ กึ อยากจะรอ้ งไหอ้ อกมา เอกสารลบั สดุ ยอดของทไ่ี หนจะมกี ลน่ิ ซาลาเปาเนอ้ื ! เมอ่ื ทานอาหารเชา้ ถงึ ครง่ึ หนง่ึ โทรศพั ทข์ องซสู อื เยวก่ ด็ งั ขนึ้ มา เป็ นสายจากฟ๋ เู ชยี นเชยี น “สอื เยว่ ไปหายไปไหนเนยี่ !” “ทําไมฉันไมเ่ หน็ เธอตงั้ แตเ่ ชา้ มดื เลย!” ซสู อื เยวล่ กุ ขนึ้ ยนื แลว้ พลางเดนิ พลางพดู อธบิ าย “ฉนิ โมห่ านไดร้ ับ บาดเจ็บเล็กนอ้ ย เมอ่ื คนื ฉันกเ็ ลยมาดแู ละเขา”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเงยี บไปครหู่ นงึ่ “งัน้ เธอรบี กลับมาไดไ้ หม?” “เดย๋ี วตอนแปดโมงฉันจะไปสวนน้ํา……” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นยังพดู ไมจ่ บ ซสู อื เยวก่ ็เปิดประตเู ขา้ มาแลว้ ภายใตแ้ ววตาทต่ี กใจของฟ๋ เู ชยี นเชยี น ซสู อื เยวย่ ม้ิ “น่าจะมาทนั นะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี น：“……” “ทา่ นชายฉนิ มาอยหู่ อ้ งขา้ งๆไดย้ ังไง!” ซสู อื เยวย่ มิ้ ออกมา “คงจะเป็ นเพราะภรรยาของเขามัง้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทอี่ ยๆู่ ก็โดนเพอ่ื นอวดสามี “…………” “จะตคี นอวดความรกั ใหต้ ายเลย!” ตอนท่ี 52 อยา่ หกั โหมมากนะ ซสู อื เยวก่ ลบั มาอาบนํ้าทหี่ อ้ ง เปลย่ี นเสอื้ ผา้ เป็ นสที สี่ ดใส จากนัน้ หยบิ กระเป๋ าเป้แลว้ เดนิ ออกไปกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น

ในตอนทอ่ี อกไป เธอยงั ตงั้ ใจไปเคาะประตหู อ้ งขา้ งๆ อยากจะ ทกั ทายกบั ฉนิ โมห่ าน หลังจากทเี่ คาะประตไู ปสกั พัก กย็ งั ไมม่ คี นมาเปิด และในตอนทเ่ี ธอยอมแพแ้ ลว้ กําลังจะจากไปนัน้ ประตหู อ้ งกเ็ ปิด ออก ทวา่ คนทยี่ นื อยทู่ ป่ี ระตู ไมใ่ ชฉ่ นิ โมห่ าน และไมใ่ ชไ่ ป๋ ล่วั แตเ่ ป็ นผชู ้ ายตวั สงู คนหนง่ึ ผชู ้ ายคนนัน้ สวมใสเ่ สอื้ สเี ทาออ่ น สหี นา้ เต็มไปดว้ ยความขเ้ี กยี จและ ใจรอ้ น “มอี ะไรครบั ?” เมอื่ ซสู อื เยวเ่ หน็ ผชู ้ ายคนนัน้ เธอกอ็ งึ้ และนงิ่ ไปครหู่ นง่ึ จากนัน้ เธอกร็ บี พดู ขอโทษดว้ ยความประหมา่ “ขอโทษคะ่ พอดเี คาะ ผดิ หอ้ ง” ผชู ้ ายเหลอื บมองเธอดว้ ยสายตาทเ่ี ยอื กเย็น จากนัน้ กป็ ิดประตเู สยี ง ดงั “ปัง้ ” ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ ทําตวั ไมถ่ กู

เรอื่ งเมอ่ื คนื นัน้ เกดิ ขนึ้ รวดเร็วมาก และในตอนเชา้ เธอกก็ ลบั หอ้ ง ดว้ ยความเรง่ รบี แถมประตหู อ้ งของโรงแรมนก้ี เ็ หมอื นกนั หมด …… เธอเคาะประตผู ดิ หอ้ ง หญงิ สาวถอนหายใจออกมาอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ “หรอื วา่ ……..ฉนิ โม่ หานอยหู่ อ้ งขวา?” พอหนั หลังกลับ ถงึ จะเห็นวา่ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกําลงั จอ้ งไปยังประตทู ป่ี ิด สนทิ นัน้ “สอื เยว่ เขาคอื จห้ี นานเฟิง！” “ใคร?” “ไอดอลของฉัน! นักแสดงจห้ี นานเฟิงไง!” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นจับมอื ของซสู อื เยวด่ ว้ ยความตนื่ เตน้ “ฉันมาทน่ี ใี่ นครงั้ นี้ เพอื่ มาเจอเขาโดยเฉพาะเลย!” “เขาเป็ นตวั แทนโปรโมทของสวนน้ําในชว่ งวนั หยดุ น!้ี ชว่ งนม้ี าทํา กจิ กรรมทน่ี !ี่ ” เสยี งทตี่ น่ื เตน้ ของเธอนัน้ สน่ั เล็กนอ้ ย “นกึ ไมถ่ งึ วา่ จหี้ นานเฟิงจะ อยขู่ า้ งๆหอ้ งเรา!”

“ตอนทเ่ี ขาไมแ่ ตง่ หนา้ นัน้ หลอ่ มากเลย!” “ทา่ ทางงวั เงยี ของเขานัน้ ยงั หลอ่ จนสามารถฆา่ คนไดเ้ ลย! ” ซสู อื เยวก่ ลอกตามองบน “ไมเ่ หน็ จะรสู ้ กึ เลย” เมอื่ เทยี บกบั ฉนิ โมห่ านแลว้ ยงั หา่ งไกลมาก พดู จบ เธอกแ็ กะมอื ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นออก จากนัน้ กเ็ ดนิ ไปทหี่ นา้ หอ้ งของฉนิ โมห่ าน แลว้ เคาะประตู เคาะสองที ประตกู ็เปิดออกแลว้ ไป๋ ล่วั ทย่ี นื อยตู่ รงประตยู ม้ิ แฉ่ง“คณุ นายจะมาอยเู่ ป็ นเพอื่ นคณุ ชาย เหรอครับ?” “ผมรวู ้ า่ คณุ นายนัน้ ใจดมี ากแคไ่ หน ตอ้ งกลบั มาดแู ลคณุ ชายอยา่ ง แน่นอนใชไ่ หมครบั !” ซสู อื เยว：่ “……” “ฉันแคจ่ ะมาทกั ทาย ฉันกําลงั จะไปเทยี่ วทส่ี วนน้ํา” ไป๋ ลว่ั ：“……” “ดแู ลตวั เองดๆี ละ่ ”

มเี สยี งผชู ้ ายดงั ออกมาจากในหอ้ ง ชอ่ งวา่ งขา้ งๆไป๋ ลัว่ นัน้ ทําใหซ้ สู อื เยวส่ ามารถมองเหน็ ผชู ้ ายทน่ี ่ังอยู่ บนโซฟาในหอ้ งไดอ้ ยา่ งชดั เจน ขาของเขาไขวก้ นั ไวอ้ ยา่ งสงา่ งาม สงู สง่ และสงบนงิ่ แคเ่ งาของเขา กส็ ามารถทําใหห้ วั ใจของเธอเตน้ แรงไดแ้ ลว้ เธอวเิ คราะหไ์ มผ่ ดิ เขานัน้ หลอ่ กวา่ จห้ี นานเฟิง! “นายกด็ แู ลตวั เองดๆี นะ อยา่ หกั โหมมากละ่ !” เมอื่ พดู ทง้ิ ทา้ ยเสร็จ เธอก็จงู มอื ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นแลว้ เดนิ จากไป มองดแู ผน่ หลังของหญงิ สาวทเ่ี ขา้ ไปในลฟิ ต์ จากนัน้ ไป๋ ล่ัวก็ปิด ประตแู ลว้ ถอนหายใจออกมา “ผมก็นกึ วา่ พอทา่ นชายไดร้ บั บาดเจ็บ คณุ นายกจ็ ะไมอ่ อกไปไหน และจะอยดู่ แู ลทา่ นชายเสยี อกี ” “แตส่ ดุ ทา้ ย คณุ นายก็ออกไปโดยไมม่ คี วามลังเลเลยแมแ้ ตน่ อ้ ย” ผชู ้ ายทนี่ ั่งอยบู่ นโซฟาพดู ขนึ้ เสยี งเรยี บ “ฉันยังไมไ่ ดบ้ าดเจ็บถงึ ขนั้ ตอ้ งใหเ้ ธอมาดแู ล”

“แตย่ งั ไง ฉันก็อยากใหเ้ ธอออกไปเทย่ี วบา้ ง” ไป๋ ลัว่ เบะปาก “แตว่ า่ ทงั้ ๆทเ่ี มอื่ สกั ครคู่ ณุ ชายกค็ าดหวงั ใหค้ ณุ นาย อยดู่ แู ล…….” มอื ของฉนิ โมห่ านทถ่ี อื เอกสารไวช้ ะงกั เขาเงยหนา้ ขนึ้ ดวงตาทล่ี กึ ของเขามองไปยงั ไป๋ ลั่ว “อะไรนะ?” สายตาของผชู ้ ายอนั ตรายมาก ไป๋ ลั่วจงึ รบี กม้ หนา้ ลง “ไม…่ ..ไมม่ ี อะไรครับ” เมอ่ื ไดร้ บั คําตอบจากเขา ฉนิ โมห่ านถงึ จะหนั กลบั มาอา่ นเอกสารตอ่ ไป๋ ล่วั ถอนหายใจออกมายาวๆ คณุ ชายของเขาโสดนานเกนิ ไปจรงิ ๆ ทงั้ ๆทอ่ี ยากถกู ดแู ล อยากใหอ้ ยเู่ ป็ นเพอื่ น แมแ้ ตย่ อมรับมนั ยงั ไม่ กลา้ เลย ………… สวนนํ้ามผี คู ้ นมากมาย

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทใ่ี สบ่ กิ นิ ี่ ถอื น้ําสองขวดแลว้ วง่ิ มาหาซสู อื เยว่ “เราคยุ กนั แลว้ วา่ จะใสช่ ดุ วา่ ยน้ําดว้ ยกนั ไมใ่ ชเ่ หรอ? ทําไมเธอถงึ ใสช่ ดุ นี้?” ซสู อื เยวม่ องดชู ดุ วา่ ยนํ้าทปี่ ิดมดิ ชดิ ของตวั เอง แลว้ รบั ขวดน้ําทเ่ี ธอ ยน่ื ให ้ “แบบนก้ี ็ดไี มใ่ ชเ่ หรอ?” “ไมม่ ใี ครกําหนดนวี่ า่ เมอื่ มาทะเลตอ้ งใสช่ ดุ บกิ นิ เ่ี ทา่ นัน้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก “แตว่ า่ สอื เยว่ หนุ่ เธอดขี นาดนี้ แตก่ ลบั ใสช่ ดุ ท่ี ปิดมดิ ชดิ แบบน้ี……มันน่าเสยี ดายนะ!” ซสู อื เยวท่ ําเพยี งยม้ิ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรออกมา ทเี่ ธอไมใ่ สช่ ดุ บกิ นิ นี่ ัน้ มเี หตผุ ล………. เดก็ เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น ทง้ิ รอยแตกลายทนี่ ่าเกลยี ดไวท้ ห่ี นา้ ทอ้ งสว่ นลา่ ง ของเธอ และยงั มรี อยผา่ คลอดอกี ไมร่ วู ้ า่ ทําไม ตอนนัน้ ลกู ของเธอถงึ ตวั ใหญม่ าก หมอทต่ี รวจเธอกพ็ ดู ตดิ ตลกกบั เธอวา่ “ทอ้ งของคณุ นัน้ ถา้ บอกวา่ ทอ้ งแฝดสาม ฉันยงั รสู ้ กึ วา่ เป็ นไปไดเ้ ลยคะ่ ” ในตอนนัน้ เธอยงั พดู ตดิ ตลกกบั หมอดว้ ยวา่ ลกู ของเธอนัน้ ตอ้ ง ฉลาดมากๆแน่เลย

แตส่ ดุ ทา้ ย………. ซสู อื เยวส่ ดู หายใจเขา้ ลกึ ๆ จากนัน้ เธอกส็ า่ ยหวั ปัดความทรงจําทไ่ี ม่ ดเี หลา่ นัน้ ออกไป แลว้ ไปเลน่ และสมั ผสั กบั กจิ กรรมทนี่ ่าตนื่ เตน้ ภายในสวนนํ้าพรอ้ มกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น ทงั้ วนั นัน้ ถา้ เธอไมก่ ร๊ดี ก็ฟังเสยี งกร๊ดี ของฟ๋ เู ชยี นเชยี น หญงิ สาวสองคนใชเ้ วลาทงั้ วนั ในการเลน่ กจิ กรรม และพวกเธอรว่ ม เลน่ กจิ กรรมภายในสวนน้ําไปกวา่ ครงึ่ ในตอนทพ่ี วกเธอเลน่ กจิ กรรมสดุ ทา้ ยเสร็จ ภายในสวนน้ําก็เหลอื คน เพยี งไมก่ ค่ี นแลว้ ทงั้ สองคนไปอาบน้ําลา้ งตวั ทห่ี อ้ งอาบน้ํา “ขอโทษนะ วนั นไี้ มเ่ จอเป้าหมาย สงสยั เขาไมไ่ ดม้ าทน่ี ่ี” ในตอนทซ่ี สู อื เยวก่ ําลังจะอาบนํ้า ประตหู อ้ งอาบน้ํากถ็ กู เปิดจากดา้ น นอก และมผี หู ้ ญงิ หนงึ่ คนเดนิ เขา้ มา “วางใจเถอะ ตอนนที้ สี่ วนน้ําไมม่ คี นแลว้ ไมม่ ใี ครไดย้ นิ ฉันหรอก ” คําพดู ของผหู ้ ญงิ ทําใหซ้ สู อื เยวท่ กี่ ําลังจะอาบน้ําหยดุ ชะงัก ทวา่ คําพดู หลังจากนัน้ ของเธอ ทําใหซ้ สู อื เยวม่ เี หงอ่ื ออกทงั้ ตวั

เธอพดู วา่ : “ฉันมนั่ ใจวา่ เมอื่ คนื ฉันแทงไปทไี่ หลข่ องเขาแลว้ ” “เขาน่าจะไดร้ ับบาดเจ็บแลว้ แตไ่ มไ่ ดไ้ ปโรงพยาบาล อาจจะอดทน ไว”้ “ฉันรทู ้ พี่ ักของเขา ทวา่ โรงแรมนัน้ มกี ารรักษาความปลอดภยั สงู ฉัน ไมส่ ามารถเขา้ ไปได”้ “ลงมอื กบั ผหู ้ ญงิ ของเขาเหรอ? คณุ รไู ้ ดย้ ังไงวา่ เขาพาผหู ้ ญงิ มา ดว้ ย?” “โอเค งนั้ สง่ รปู ผหู ้ ญงิ คนนัน้ มาหน่อย……..” หวั ใจของซสู อื เยวเ่ ตน้ แรงจนแทบจะหลดุ ออกมา ถา้ เดาไมผ่ ดิ ……… คนทผ่ี หู ้ ญงิ คนนพ้ี ดู ถงึ กค็ อื ฉนิ โมห่ านสนิ ะ? เมอื่ คนื ไดร้ ับบาดเจ็บทไี่ หล่ และไมไ่ ดไ้ ปโรงพยาบาล และผหู ้ ญงิ คนนัน้ พดู ออกมาวา่ จะลงมอื ผหู ้ ญงิ ของฉนิ โมห่ าน …… น่ันกค็ อื เธอ!

เมอ่ื นกึ ไดว้ า่ ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นนอกเป็ นนักฆา่ ซสู อื เยวก่ ็กอดไหลข่ อง ตวั เองไวแ้ น่น เธอยอ่ ตวั ลงทมี่ มุ หอ้ งของหอ้ งอาบนํ้า ไมก่ ลา้ มเี สยี งออกมาแมแ้ ต่ นอ้ ย ผหู ้ ญงิ ทอ่ี ยดู่ า้ นนอกยงั คงคยุ โทรศพั ทต์ อ่ …….. ไมร่ วู ้ า่ เวลาผา่ นไปนานแคไ่ หน ก็มเี สยี งเปิดประตใู หญข่ องหอ้ ง อาบนํ้าดงั มาจากดา้ นนอก และตามมาดว้ ยเสยี งของฟ๋ เู ชยี นเชยี น “สอื เยว!่ เสร็จหรอื ยงั ? ทําไม ถงึ นานขนาดนี้?” “ฉันกโ็ ทรไปรายงานพอ่ แมเ่ รยี บรอ้ ยแลว้ วา่ พวกเราปลอดภยั ดี ทําไมเธอถงึ ยังอาบไมเ่ สร็จ!” จบแลว้ ซสู อื เยวท่ อี่ ยใู่ นหอ้ งอาบน้ํา ถอนหายใจออกมา ในตอนทฟี่ ๋ เู ชยี นเชยี นเดนิ เขา้ มา ผหู ้ ญงิ ทอี่ ยดู่ า้ นนอกกก็ ดวางสาย ทนั ที “เธอมาหาใคร?”

ผหู ้ ญงิ ถามขน้ึ เสยี งตํา่ “ฉันกม็ าหาเพอ่ื นของฉันน่ะสิ” ขณะพดู ฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็เคาะประตหู อ้ งทลี ะหอ้ ง “สอื เยว่ ทําไมเธอถงึ อาบนํ้านานขนาดน!้ี ” ตอนที่ 53 ตอ่ ไป อยา่ ใชค้ วามคดิ เลวๆในสมองใหม้ ากนกั ซสู อื เยวก่ ลอกตามองบนอยา่ งชว่ ยไมไ่ ด ้ ตอนแรกเธออยากจะหลบซอ่ น ทวา่ ตอนนด้ี ทู า่ แลว้ …….. ผหู ้ ญงิ กดั รมิ ฝี ปากตวั เอง ในตอนทฟ่ี ๋ เู ชยี นเชยี นเปิดหอ้ งทสี่ าม เธอ ก็ลกุ ขนึ้ ยนื จากนัน้ กห็ ยบิ สมั ภาระแลว้ ออกมา “ฉันอยนู่ ี”่ “สอื เยว่ ทําไมเธออาบนํ้านานแบบน้ี” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นรบี มาจับมอื ของเธอ “ฉันนกึ วา่ เธอเป็ นลมระหวา่ ง อาบน้ําเสยี อกี ” “เมอ่ื กท้ี ฉี่ ันเรยี กเธอ ทําไมเธอถงึ ไมต่ อบ……..”

เธอพดู เสร็จ จากนัน้ ก็พาซสู อื เยวอ่ อกไป เมอื่ เดนิ ไปถงึ ขา้ งๆผหู ้ ญงิ ทคี่ ยุ โทรศพั ทใ์ นเมอื่ สกั ครู่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ ก็ ยน่ื มอื ออกมา จบั ไปทไี่ หลข่ องซสู อื เยว่ “เธออยใู่ นนัน้ มาโดยตลอด เลยเหรอ?” เธอสวมชดุ ดําทงั้ ตวั ดเู ครง่ ขรมึ และเย็นชา ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ พยักหนา้ “ใช”่ ผหู ้ ญงิ ทเี่ หมอื นศตั รขู มวดควิ้ แน่น “เธอไดย้ นิ อะไรบา้ ง?” ซสู อื เยวย่ ม้ิ “ถา้ ฉันบอกวา่ ไมไ่ ดย้ นิ อะไรเลย เธอจะเชอื่ ไหม?” ผหู ้ ญงิ หรต่ี าลง แสดงออกชดั เจนวา่ ไมเ่ ชอ่ื ซสู อื เยวย่ กมอื ขน้ึ แลว้ แกะมอื ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นทจ่ี ับแขนเธออยอู่ อก “เชยี นเชยี น เธอออกไปกอ่ น” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตกตะลงึ ดจู ากทา่ ทางของผหู ้ ญงิ สวมชดุ ดําแลว้ ถงึ เธอจะโงแ่ คไ่ หนกเ็ ดา ออกวา่ เมอ่ื สกั ครนู่ ัน้ เกดิ อะไรขน้ึ “สอื เยว่ ฉัน…….”

“เธอออกไปกอ่ น” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ แลว้ พดู ขน้ึ เสยี งตํา่ “ฉันจะจดั การเอง” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ รมิ ฝี ปาก และเหลอื บไปมองผหู ้ ญงิ ชดุ ดํา จากนัน้ ถงึ จะปลอ่ ยมอื ของซสู อื เยว่ แลว้ รบี วงิ่ ออกไป “คดิ จะหน!ี ?” หญงิ ชดุ ดําหรต่ี าลง “ฉันจะจดั การเธอกอ่ น แลว้ คอ่ ยไปจัดการมนั !” ในตอนแรก การลงมอื ในครัง้ นเ้ี ป็ นความลับ แตต่ อนน้ี มผี หู ้ ญงิ สองคนทไี่ มเ่ กย่ี วขอ้ งไดย้ นิ แผนของพวกเขา! ไมว่ า่ ผหู ้ ญงิ สองคนนเ้ี ป็ นใคร เธอก็ตอ้ งจดั การพวกเขา! เมอื่ คดิ ถงึ ตรงนี้ เธอก็หยบิ มดี คมออกมาจากดา้ นหลัง “ใหฉ้ ันจัดการเธอ หรอื เธอจะจัดการตวั เอง ?” หญงิ ชดุ ดําไมใ่ สใ่ จซสู อื เยวท่ ผี่ อมแหง้ แตแ่ รกอยแู่ ลว้ ! ซสู อื เยวย่ ดื เสน้ ยดื สาย แลว้ แสยะยม้ิ มมุ ปาก “ทจ่ี รงิ ฉันยงั มี ทางเลอื กทส่ี ามนะ”

“นั่นก็คอื …….ใหฉ้ ันจัดการเธอ!” พดู จบ ซสู อื เยวก่ พ็ งุ่ ไปหาผหู ้ ญงิ คนนัน้ ตอนแรกหญงิ ชดุ ดําคนนัน้ ไมไ่ ดใ้ สใ่ จซสู อื เยว่ คดิ วา่ เธอผอมแหง้ แบบนัน้ คงไมใ่ ชค่ ตู่ อ่ สขู ้ องตวั เองหรอก! หลังจากทเ่ี ธอถกู ซสู อื เยวช่ กสองหมัดอยา่ งแรง เธอถงึ รวู ้ า่ ผหู ้ ญงิ คนนแ้ี น่จรงิ ๆ! ผหู ้ ญงิ สองคนตอ่ สกู ้ นั ทพ่ี นื้ ทเ่ี ล็กๆในหอ้ งอาบน้ํา ดา้ นนอก ฟ๋ เู ชยี นเชยี นหยบิ โทรศพั ทข์ นึ้ มา ในตอนทค่ี ดิ จะโทรแจง้ ความ กม็ รี ถมาเซราตสิ ดี ํามาจอดตรงหนา้ เธอ ประตรู ถเปิดออก ฉนิ โมห่ านลงมาจากรถ “เขาละ่ ?” ในตอนทเ่ี้ หน็ ฉนิ โมห่ าน ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตน่ื เตน้ จนเกอื บรอ้ งไหอ้ อกมา! เธอชไ้ี ปยังหอ้ งอาบนํ้าหญงิ อยา่ งตนื่ เตน้ “สอื เยวอ่ ยดู่ า้ นใน!” “ผหู ้ ญงิ คนนัน้ กอ็ ยดู่ า้ นใน!” ฉนิ โมห่ านขมวดคว้ิ แลว้ รบี เดนิ เขา้ ไปดา้ นใน ในหอ้ งอาบนํ้าแคบๆ ซสู อื เยวก่ ําลังถกู หญงิ ชดุ ดํากดทบั ไวท้ ก่ี ําแพง

มดี คมทอี่ ยมู่ อื ของผหู ้ ญงิ คนนัน้ กําลงั จอ่ อยทู่ คี่ อขาวของซสู อื เยว่ รมู า่ นตาของผชู ้ ายหดลง “ปลอ่ ยเธอเดย๋ี วน!้ี ” หญงิ ชดุ ดําคนนัน้ หนั มามอง ในตอนทเ่ี ห็นฉนิ โมห่ าน เธอกย็ ม้ิ ออกมา “กอ่ นหนา้ นพ้ี ยายามแทบตายกลบั ไมไ่ ด ้ พอตอนน้ี กลับได ้ สง่ิ นัน้ มาอยา่ งงา่ ยดายโดยไมเ่ สยี แรงจรงิ ๆ” “ฉันกําลังคดิ อยเู่ ลยวา่ จะลอ่ แกออกมาจากโรงแรมยงั ไง! ” “แตน่ ายกลบั ออกมาเอง!” พดู จบ เธอกจ็ อ้ งไปยังซสู อื เยว่ แลว้ หวั เราะออกมา “ทแี่ ทเ้ ธอกค็ อื จดุ ออ่ นของฉนิ โมห่ านทคี่ นอนื่ เขาพดู กนั ?” ซสู อื เยวต่ กตะลงึ จดุ ออ่ นของฉนิ โมห่ าน? เธอ……เนย่ี นะ? “ฉนิ โมห่ าน！” หญงิ ชดุ ดําจบั ตวั ซสู อื เยวไ่ ว ้ และใชม้ ดี จอ่ ไปทคี่ อของเธอ ปลายมดี กรดี เป็ นรอยเลอื ดตนื้ ๆบนผวิ ขาวของเธอ

ผหู ้ ญงิ คนนัน้ หรตี่ าลง “ฉนิ โมห่ าน ฉันจะใหแ้ กเลอื กสองทาง ใหฉ้ ัน ฆา่ แก” “หรอื ใหฉ้ ันฆา่ มนั ทงิ้ ตอ่ หนา้ แก!” “งัน้ เธอกฆ็ า่ ฉันเลยส”ิ ฉนิ โมห่ านยังไมไ่ ดเ้ อย่ ปากพดู ซสู อื เยวก่ ก็ ดั รมิ ฝี ปากแลว้ ชงิ พดู ออกมากอ่ น “ชวี ติ ของฉันไมม่ คี า่ เทา่ ชวี ติ ของฉนิ โมห่ านหรอก ” และอกี อยา่ ง เธอก็ไมใ่ ชจ่ ดุ ออ่ นอะไรนั่นของเขาดว้ ย เธอก็แคผ่ หู ้ ญงิ ทแ่ี ตง่ งานกบั เขาไดไ้ มถ่ งึ เดอื นเทา่ นัน้ ถงึ แมพ้ วกเขาจะเป็ นสามภี รรยากนั แตไ่ มม่ คี วามรสู ้ กึ ตอ่ กนั เลย แมแ้ ตน่ อ้ ย “อยา่ ปากด!ี ” ผหู ้ ญงิ กดั รมิ ฝี ปาก แลว้ จับตวั ของซสู อื เยวแ่ น่น “ฉนิ โมห่ าน แกมา ตดั สนิ ใจเองเลย” ฉนิ โมห่ านยนื อยทู่ เี่ ดมิ สายตาทเ่ี ยอื กเย็นของเขากวาดผา่ นหนา้ ของ ผหู ้ ญงิ คนนัน้

จากนัน้ เขาก็ยกยม้ิ มมุ ปากเล็กนอ้ ย “ปลอ่ ยตวั เธอ” “ฉันยอมตายแทนเธอ” ซสู อื เยวต่ กใจจนเบกิ ตาโพลง “ฉนิ โมห่ าน นายรตู ้ วั ไหมวา่ ตวั เองเองกําลังพดู อะไร ?” ผหู ้ ญงิ คนนอี้ ยากฆา่ ของเขา! อาการบาดเจ็บทไี่ หลข่ องเขาเมอ่ื วานนี้ เป็ นอาการบาดเจ็บท่ี รา้ ยแรง! วนั นเ้ี ขายอมเสยี่ งเพราะเธอ ผลทจี่ ะตามมามนั ไมด่ สี ําหรบั เขาแน่ๆ! “ซสู อื เยว”่ ผชู ้ ายถอดเสอ้ื สทู ออก แลว้ ถอื ไวท้ ม่ี อื จากนัน้ กพ็ ดู ขนึ้ เสยี งเบา “เธอเป็ นภรรยาของฉัน” “ในชวี ติ นี้ ฉันไมเ่ คยคดิ ทจี่ ะหยา่ กบั เธอ และไมเ่ คยคดิ ทจ่ี ะเป็ นพอ่ หมา้ ยดว้ ย” “ถงึ จะตาย ฉันกข็ อตายตอ่ หนา้ เธอ” ซสู อื เยวต่ กใจจนพดู ไมอ่ อกเป็ นเวลาสกั พกั

ผหู ้ ญงิ ชดุ ดําคนนัน้ หวั เราะออกมาเสยี งดงั “ใครๆก็บอกวา่ ทา่ นชาย ฉนิ เป็ นพวกโรคจติ ทชี่ อบทํารา้ ยภรรยาของตวั เอง ไมค่ ดิ วา่ จะเป็ น คนทร่ี กั ภรรยามากขนาดน้ี?” พดู จบ ก็มแี สงเย็นวาบผา่ นดวงตาของเธอ “แตว่ า่ มนั ไมม่ ปี ระโยชน์ แลว้ ! ตงั้ แตต่ อนนเี้ ป็ นตน้ ไป ในโลกนจี้ ะไมม่ ที า่ นชายฉนิ แลว้ !” พดู จบ เธอกป็ ลอ่ ยตวั ซสู อื เยวท่ นั ที และแวบเดยี วเธอกม็ ายนื อยู่ ขา้ งๆฉนิ โมห่ าน มดี ในมอื ของผหู ้ ญงิ ยงั ไมท่ นั แทงไปทต่ี วั ของฉนิ โมห่ าน ปาก กระบอกปืนทเ่ี ย็นเฉียบกจ็ อ่ อยทู่ หี่ นา้ ผากของเขาแลว้ ดวงตาของเธอเบกิ กวา้ งทนั ที ฉนิ โมห่ านมปี ืนไดย้ งั ไง!? เขาหยบิ ปืนออกมาตงั้ แตเ่ มอื่ ไหร!่ ฉนิ โมห่ านปัดมดี ในมอื ของผหู ้ ญงิ ออก “ปืนอยทู่ เ่ี อวตลอด”

เหมอื นจะอา่ นความสงสยั ของผหู ้ ญงิ ออก ฉนิ โมห่ านจงึ พดู ออกมา อยา่ งไมเ่ รง่ รบี “เมอ่ื กตี้ อนทฉ่ี ันสารภาพความในใจกบั ภรรยา ฉันใช ้ เสอื้ คลมุ สทู บงั ไวแ้ ลว้ หยบิ ปืนออกมา” พดู จบ เขากแ็ สยะยมิ้ มมุ ปาก “ยังมอี ะไรสงสยั อกี ไหม?” หญงิ ชดุ ดํารสู ้ กึ เย็นไปทงั้ ตวั “ไม…่ ….ไมม่ อี ะไรแลว้ …….” ผชู ้ ายคนนน้ี ่ากลวั มากเลย……… ในสถานการณแ์ บบนี้ ยังสามารถเผชญิ กบั มันไดอ้ ยา่ งใจเย็น และยงั ยอมพดู ความในใจของตวั เองออกมาเพอ่ื ใหเ้ ธอลดความระแวงในตวั ของเขา! ซสู อื เยวก่ ็รสู ้ กึ ตน้ื ตนั ใจเล็กนอ้ ยกบั ฉากทเี่ ขาสารภาพในเมอ่ื สกั ครู่ ผา่ นไปสกั พกั เธอกก็ า้ วเทา้ เขา้ ไป ไปเก็บเสอื้ ของฉนิ โมห่ านทท่ี ง้ิ ไว ้ กบั พนื้ “ฉันออกไปกอ่ นนะ” ตอนนผี้ หู ้ ญงิ คนนัน้ ไมม่ อี าวธุ แลว้ ฉนิ โมห่ านกลายเป็ นคนเดนิ เกม เธอไมค่ วรอยสู่ รา้ งปัญหาเพม่ิ “แก………”

หลังจากทซี่ สู อื เยวอ่ อกไป ผหู ้ ญงิ ก็มองไปทฉี่ นิ โมห่ านดว้ ยตวั ทส่ี น่ั “แกจะเอายังไง?” “ไมย่ ังไงหรอก” ฉนิ โมห่ านแสยะยมิ้ มมุ ปาก แลว้ เดนิ ถอยหลงั ไปหนงึ่ กา้ ว “ปัง้ ——！” “ปัง้ ——！” หลังสนิ้ เสยี งปืนสองนัด ขาทงั้ สองขา้ งทเ่ี ป้ือนเลอื ดของผหู ้ ญงิ ก็ คกุ เขา่ ลงกบั พนื้ กระสนุ สองนัด ถกู ยงิ ไปทขี่ าขา้ งซา้ ยและขวาของเธอ “เธอก็ทํางานใหก้ บั คนอนื่ ฉันจะไมฆ่ า่ เธอ” ชายรา่ งสงู คอ่ ยๆเก็บปืน แลว้ พดู ขน้ึ ดว้ ยน้ําเสยี งทเี่ ยอื กเย็น “ผชู ้ ว่ ย ของฉันเรยี กรถพยาบาลแลว้ เธอจะไมต่ ายหรอก” “กลับไปบอกคนทจี่ า้ งเธอดว้ ยวา่ ความคดิ เลวๆในสมองอะ่ อยา่ ไป ใชใ้ หม้ นั มากนัก”

ตอนที่ 54 รบั ผดิ ชอบในสง่ิ ทพ่ี ดู กบั เธอ สาวนักฆา่ ครํ่าครวญอยบู่ นพนื้ ฉนิ โมห่ านเก็บปืนพกขนึ้ มาดว้ ยสหี นา้ ทไ่ี รซ้ งึ่ ความรสู ้ กึ จากนัน้ กห็ นั ไปมองซสู อื เยวท่ พี่ งิ กําแพงอยา่ งเหมอ่ ลอย “ไมเ่ ป็ นไรใชไ่ หม?” “ไม…่ ไมเ่ ป็ นไร” ซสู อื เยวท่ ตี่ กใจอยกู่ ็ดงึ สตกิ ลบั มา ใบหนา้ ซดี ขาวตอบรับดว้ ยการ พยักหนา้ แมว้ า่ เธอจะเหน็ ปืนพกตอนอยใู่ นกองละครอยบู่ อ่ ยครัง้ แตท่ เี่ ธอเหน็ ปืนพกของจรงิ นัน้ คอื ครัง้ แรกของเธอ ไมก่ นี่ าทกี อ่ น ฉนิ โมห่ านใชป้ ืนพกนยี้ งิ สาวนักฆา่ กลนิ่ เลอื ดทคี่ ละคลงุ ้ ในอากาศและเลอื ดสดทเ่ี ลอะเตม็ พน้ื ทําใหเ้ ธอ ขาออ่ นแรง “ไมเ่ ป็ นไรจรงิ ๆหรอ?” “ไมเ่ ป็ นไร…จรงิ ๆ” เขาหนั หลังและเดนิ ไปทางประตู

ในตอนทเี่ ขาเดนิ ไปถงึ หนา้ ประตแู ลว้ กร็ สู ้ กึ เหมอื นวา่ เธอไมไ่ ดเ้ ดนิ ตามมาดว้ ย เขาจงึ ขมวดควิ้ และหนั กลับไป “ไมไ่ ปหรอ?” ซสู อื เยวก่ ดั รมิ ฝี ปากพลางเอย่ ปากพดู “ฉัน…” เธอขาออ่ นแรงจนเดนิ ไมไ่ หว เมอื่ เขาเห็นทา่ ทที พี่ ดู ตะกกุ ตะกกั ของเธอ จงึ ยม้ิ มมุ ปากและพอจะ เดาออกถงึ สาเหตทุ เี่ ธอไมไ่ ปสกั ที เขาสา่ ยหนา้ อยา่ งจนปัญญา จากนัน้ เดนิ จ้ําอา้ วขน้ึ ไปและอมุ ้ ตวั เธอ ขนึ้ มา ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก พลางกม้ หนา้ ดว้ ยความเขนิ อายเล็กนอ้ ยอยใู่ นออ้ ม อกเขา และปลอ่ ยใหเ้ ขาอมุ ้ เธอออกไปดา้ นนอก การซบลงทอี่ กเขา ทําใหเ้ ธอรับรไู ้ ดถ้ งึ อตั ราการหายใจและจังหวะ การเตน้ ของหวั ใจของเขา หญงิ สาวหนา้ แดงระเรอ่ื อยา่ งไรส้ าเหตุ “สอื เยว!่ ”

ฟ๋ เู ชยี นเชยี นทเี่ พง่ิ ออกมาจากหอ้ งนํ้ากร็ บี วง่ิ แจน้ มา “สอื เยว่ เธอ โอเคไหม?” ซสู อื เยวเ่ มม้ ปาก พลางเงยหนา้ ไปมองฟ๋ เู ชยี นเชยี นและสง่ ยม้ิ ใหเ้ ธอ “ฉันโอเค” เพยี งแตข่ าออ่ นแรงเทา่ นัน้ “ทําไมถงึ เป็ นแบบนไี้ ปได…้ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกม้ หวั และถอนหายใจเฮอื กใหญ่ “ฉันทําไดแ้ คโ่ ทรหา พอ่ แม่ รายงานทา่ นวา่ สบายดี สว่ นเธอก็…” พดู จบ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกแ็ หงนหนา้ มองฉนิ โมห่ าน “ทา่ นชายฉนิ จัดการผหู ้ ญงิ คนนัน้ เรยี บรอ้ ยแลว้ หรอคะ?” เขาตอบอมื ดว้ ยน้ําเสยี งทรี่ าบเรยี บ จากนัน้ เดนิ ออกไปพรอ้ มกบั ซสู อื เยวท่ ยี่ งั คงอยใู่ นออ้ มแขนของเขา “เธอขวญั เสยี ฉันจะพาเธอ กลับไปกอ่ น” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นตกใจกลวั จงึ รบี เดนิ ตามพวกเขาไป “แลว้ ฉันละ่ !” ฉนิ โมห่ านไมไ่ ดห้ นั กลบั ไปมอง “ผชู ้ ว่ ยฉันจะสง่ เธอกลับไป”

สนิ้ เสยี งของเขา ไป๋ ลัว่ กย็ นื อยตู่ รงหนา้ ของฟ๋ เู ชยี นเชยี นแลว้ พรอ้ ม ทําไมท้ ํามอื เรยี นเชญิ เธอไปทรี่ ถ “คณุ ฟ๋ ู ไปกนั เถอะครบั ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเมม้ ปาก พลางเหลอื บมองไปยงั ทศิ ทางทฉ่ี นิ โมห่ าน กําลงั จะจากไปพรอ้ มกบั ซสู อื เยวท่ อ่ี ยใู่ นออ้ มอกเขา “พวกเราขบั รถ ไป แลว้ พวกเขา…” ไป๋ ลวั่ ยม้ิ กรม่ิ “ นานๆทคี ณุ ชายจะมเี วลาอมุ ้ คณุ นายและพาไปเดนิ เลน่ ทําไมพวกเราจะตอ้ งไปรบกวนพวกเขาดว้ ยละ่ …?” ในตอนนเี้ องฟ๋ เู ชยี นเชยี นก็ถงึ บางออ้ ทฉ่ี นิ โมห่ านบอกวา่ จะสง่ ซสู อื เยวก่ ลับโรงแรมนัน้ เป็ นจดุ ประสงค์ จอมปลอม แตอ่ ยากอมุ ้ เธอนานๆตา่ งหากคอื จดุ ประสงคท์ แี่ ทจ้ รงิ สนิ ะ? ครนุ่ คดิ มาถงึ ตรงนี้ เธอจงึ แสยะยม้ิ อยา่ งรา้ ยกาจ “ดทู า่ แลว้ คณุ ชาย ฉนิ ใหค้ วามสําคญั กบั สอื เยวข่ องเราไมน่ อ้ ยเลยนะเนยี่ !” “แน่นอน คณุ นายเป็ นผหู ้ ญงิ คนแรกทคี่ ณุ ชายเราใสใ่ จเป็ นพเิ ศษ ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเหลอื บตามองเขา “เหลวไหล” “ถา้ สอื เยวเ่ ป็ นทหี่ นงึ่ แลว้ ซงิ หยนุ กบั แมข่ องซงิ เฉนิ ละ่ ?”

ไป๋ ลัว่ งงงนั พลางกม้ หนา้ กม้ ตา ผหู ้ ญงิ คนนัน้ … เขาเองก็ไมเ่ ขา้ ใจวา่ แทจ้ รงิ แลว้ คณุ ชายรสู ้ กึ กบั ผหู ้ ญงิ คนนัน้ อยา่ งไร …… ลมทะเลยามราตรพี ดั พาความเย็นสบายใหก้ บั ผคู ้ นบนชายหาด ฉนิ โมห่ านโอบอมุ ้ ซสู อื เยวแ่ ละเดนิ อยบู่ นรมิ หาดอยา่ งเชอ่ื งชา้ “ฉันนกึ วา่ ฉันถา่ ยละครทส่ี ตดู โิ อภาพยนตรม์ าก็หลายปีแลว้ จะเห็น โลกกวา้ งแลว้ ซะอกี ” เขาเดนิ ไปและพดู ไปดว้ ยนํ้าเสยี งทรี่ าบเรยี บ “ฉันวา่ ฉันประเมนิ เธอ สงู ไป” ซสู อื เยว่ : “…” เธอทอี่ ยใู่ นออ้ มแขนของเขาก็ไดก้ ลน่ิ ของชายทเี่ ธอคนุ ้ เคยดี จาก นัน้ ซสู อื เยวก่ แ็ อบเมม้ ปาก “ทเี่ หน็ ในกองละครเป็ นของปลอมทงั้ นัน้ ” ทวา่ ทกุ อยา่ งทเ่ี กดิ ขนึ้ เมอื่ กี้ เป็ นของจรงิ !”

รา่ งกายของฉนิ โมห่ านชะงกั ไปเล็กนอ้ ย ผา่ นไปครใู่ หญ่ เขาก็เอย่ ปากดว้ ยนํ้าเสยี งทอี่ อ่ นโยน “กลวั เหรอ?” น้ําเสยี งทซ่ี สู อื เยวไ่ ดย้ นิ นี้ นับวา่ เป็ นน้ําเสยี งทอี่ อ่ นโยนทส่ี ดุ เทา่ ท่ี เคยไดย้ นิ มาจากปากเขา เธอเอาหวั ซกุ ในออ้ มอกเขา พลางพดู งมึ งมั “กลวั นดิ หน่อย” “ในอนาคตตอ้ งเจอเหตกุ ารณแ์ บบนอี้ กี เยอะนะ ” เขาผอ่ นลมหายใจ สายตาทอดยาวไปทไ่ี กลๆ “ซสู อื เยว่ กอ่ นทจี่ ะ แตง่ งานกนั ฉันนกึ วา่ เธอจะรเู ้ รอ่ื งราวของฉันดซี ะอกี ” แตต่ อนนด้ี ทู า่ แลว้ เธอยังไมเ่ ขา้ ใจเขาดี เธอเมม้ ปาก พลางเงยหนา้ มองเขาดว้ ยแววตาทเ่ี ป็ นประกาย และก็ ไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ฉนิ โมห่ านสา่ ยหนา้ อยา่ งจนปัญญา “คแู่ ขง่ ของฉัน ไมไ่ ดม้ แี คค่ น จากบรษิ ัทคแู่ ขง่ แตย่ ังรวมไปถงึ คนในตระกลู ฉนิ ทตี่ อ้ งการแยง่ ชงิ สทิ ธก์ิ ารสบื ทอดมรดก” “หา้ ปีทผี่ า่ นมา คแู่ ขง่ ไมเ่ คยหยดุ เลน่ งานฉัน” “เหตกุ ารณแ์ บบวนั นี้ มักจะเกดิ ขนึ้ กบั ฉันอยบู่ อ่ ยครัง้ ”

เขาพดู กบั เธอดว้ ยนํ้าเสยี งอนั ทมุ ้ ตํา่ “ซสู อื เยว่ ถา้ หยา่ ตอนนย้ี งั ทนั นะ” ซสู อื เยวม่ องไปทเ่ี ขา แสงจนั ทรก์ ระจา่ งสอดสอ่ งใบหนา้ ดา้ นขา้ งของเขา กย็ ง่ิ ทําใหเ้ ขาดู เดด็ ขาดและหนักแน่น เธอจําอาการบาดเจ็บทไ่ี หลข่ องเขาเมอ่ื คนื ไดด้ ี และจําสง่ิ ทไ่ี ป๋ ลวั่ เคยพดู ไวไ้ ด ้ ประสบการณเ์ หลา่ นัน้ ของเขา เมอ่ื หา้ ปีกอ่ น … ไมร่ วู ้ า่ เพราะอะไร ในตอนน้ี เธอกลบั รสู ้ กึ วา่ ฉนิ โมห่ านนัน้ โดดเดย่ี ว เดยี วดาย ในสายตาคนอน่ื เขาดเู ป็ นผชู ้ ายทสี่ งู เกนิ จะเออ้ื มและหยง่ิ ผยอง แต่ แทจ้ รงิ แลว้ เขากม็ มี มุ ทเ่ี ปราะบางและโดดเดย่ี วดว้ ย ?” เธอเออื้ มมอื ไปจับคอเสอ้ื เขาอยา่ งไมร่ ตู ้ วั “ฉนิ โมห่ าน” เธอมองเขาดว้ ยนัยนต์ าทสี่ ะทอ้ นแสงจนั ทรอ์ ยา่ งเจดิ จรัส “ฉันจะไม่ จากนายไปไหน” “ในเมอื่ ฉันตดั สนิ ใจแตง่ งานกบั นายแลว้ ฉันจะไมเ่ ปลยี่ นใจ”

แสงสวา่ งในแววตาของเธอดจู รงิ จงั และดอ้ื รนั้ เมอื่ เขามองเขา้ ไปในแววตาของเธอทดี่ เู จดิ จา้ กวา่ แสงจนั ทร์ เขาก็ เผลอยม้ิ ออกมา “โอเค” เขาเงยหนา้ ขน้ึ จากนัน้ ก็อมุ ้ เธอและเดนิ มงุ่ ตรงไปทโี่ รงแรม ผา่ นไปไดไ้ มน่ าน เสยี งหายใจของเธอก็ดงั มาจากออ้ มอกของเขา ฉนิ โมห่ านถอนหายใจอยา่ งจําใจ พลางอมุ ้ และกําแขนเธอใหแ้ น่น กวา่ เดมิ “ซสู อื เยว”่ “ฉันจะรบั ผดิ ชอบในสงิ่ ทพี่ ดู กบั เธอไว”้ …… ซสู อื เยวต่ นื่ ขน้ึ อกี ครัง้ ในเชา้ ของวนั รงุ่ ขน้ึ เธอลมื ตาและหาวออกมา ในขณะทเ่ี ธอกําลงั จะพลกิ ตวั ก็รสู ้ กึ วา่ ตวั เธอขยับไมไ่ ด ้ เมอื่ เธอมองอยา่ งละเอยี ดถถี่ ว้ นก็พบวา่ เธอถกู ฉนิ โมห่ านกอดไว ้ แน่น

เขายงั คงหลบั สนทิ แสงอาทติ ยย์ ามเชา้ สาดแสงกระทบมายงั มมุ ใบหนา้ ดา้ นขา้ งของเขา เขาดมู เี สน่หท์ นี่ ่าหลงใหล การทเ่ี ธอมองหนา้ เขา ทําใหห้ วั ใจของเธอเองเตน้ แรงแบบผดิ ปกติ เธอจงึ หนั หนา้ หนดี ว้ ยความเขนิ อาย และยกแขนตวั เองขน้ึ เพอ่ื ดงึ แขนของเขาไปดา้ นขา้ ง “อยา่ ขยับ” เสยี งอนั ทมุ ้ ตํา่ ของเขาดงั อยขู่ า้ งหู มอื ของซสู อื เยวก่ ห็ ยดุ ชะงกั เธอเมม้ ปากและวางตวั ลงในออ้ มแขนของเขา จากนัน้ กม็ องใบหนา้ ดา้ นขา้ งทหี่ ลอ่ เหลาของเขา “นายตน่ื แลว้ หรอ?” “ถา้ เธอไมข่ ยบั ฉันกน็ อนไดอ้ กี สกั พัก” เขาทกี่ ําลงั หลบั ตาลง กพ็ ดู ดว้ ยน้ําเสยี งทง่ี วั เงยี ฟังเสยี งทด่ี งู งงวยของเขาแลว้ ซสู อื เยวจ่ งึ กดั รมิ ฝี ปากอยา่ งเงยี บๆ “แตว่ า่ …”

เธอยกแขนขนึ้ และยังคงดงึ แขนเขาทอ่ี ยบู่ นตวั ของเธอออก “ฉัน อยากตนื่ แลว้ ” เขากย็ งิ่ กอดเธอไวแ้ น่น ราวกบั วา่ มแี ผนทจ่ี ะหลอกลอ่ ใหเ้ ธอนอนตอ่ ซสู อื เยวร่ สู ้ กึ รอ้ นรนใจ เธอรบี ควา้ แขนของเขาไว ้ “ฉนิ โมห่ าน นาย…” “นายปลอ่ ยฉันไปเถอะ” เขาหลบั ตาและถามเธอดว้ ยนํ้าเสยี งทเี่ ย็นยะเยอื ก “ทําไม?” “กเ็ พราะวา่ …” เธอหนา้ แดงกํา่ “ฉันมเี รอ่ื งเรง่ ดว่ น…” “ฉันอยากเขา้ หอ้ งนํ้า…” สนิ้ เสยี งของเธอ แขนของเขากถ็ กู ดงึ กลบั ไป “ขอบคณุ นะ!” ซสู อื เยวร่ บี ลกุ ออกจากเตยี ง และเขา้ ไปในหอ้ งน้ําดว้ ยความเร็วแสง

กอ่ นจะเขา้ ไปในหอ้ งนํ้า เธอก็ไมล่ มื หนั กลับมามองเขา “นายสบาย ใจได ้ ถา้ ฉันออกมาแลว้ ฉันจะมานอนกบั นายตอ่ !” พดู จบ ประตหู อ้ งน้ําก็ถกู ปิดดว้ ยเสยี งทด่ี งั “ปัง” เขาทนี่ อนอยบู่ นเตยี งก็เปลยี่ นทา่ นอนใหส้ บายขน้ึ พลางหลบั ตาและ คอ่ ยๆยม้ิ มมุ ปาก ยัยบอ้ื เอย้ ตอนที่ 55 ภรรยาของฉนั คอ่ นขา้ งขอ้ี าย หลังจากทซี่ สู อื เยวจ่ ัดการธรุ ะสว่ นตวั เรยี บรอ้ ยแลว้ ก็ลา้ งหนา้ แปรง ฟันสกั หน่อย จากนัน้ กอ็ อกมาจากหอ้ งน้ํา “ทา่ นชาย พวกเรามานอนกนั ตอ่ เถอะ” เธอเปิดประตแู ละพดู อยา่ งเรง่ รบี เพราะเธอเขา้ ไปในหอ้ งน้ําเป็ นเวลานาน จงึ กลัววา่ ฉนิ โมห่ านจะคดิ วา่ คําพดู ของเธอนัน้ เชอ่ื ถอื ไมไ่ ด ้ เมอ่ื พดู จบ บรรยากาศในหอ้ งก็เงยี บสงดั

เธอนกึ วา่ ฉนิ โมห่ านหลับไป ทวา่ ในตอนทเี่ ธอเงยหนา้ นัน้ … สค่ี นนเี้ ขา้ มาในหอ้ งตงั้ แตเ่ มอื่ ไหรก่ นั !? เวลาน้ี ฉนิ โมห่ านยงั คงพงิ อยบู่ นเตยี ง ไป๋ ลวั่ พาชายสามคนมาและ ยนื อยกู่ ลางหอ้ ง พวกเขามองเธอดว้ ยความตกใจ บรรยากาศในหอ้ งอดึ อดั จนหายใจไมอ่ อก ซสู อื เยวส่ ตหิ ลดุ ไปสองวนิ าที ในทส่ี ดุ เธอกด็ งึ สตกิ ลับมา เธอยม้ิ แหง้ “ พวกคณุ …พวกคณุ มาคยุ เรอื่ งงานกนั หรอ?” “ใชค่ รับ…ผบู ้ รหิ ารบรษิ ัทระดบั สงู ทงั้ สามทา่ นไดข้ า่ ววา่ คณุ ชายถกู คนอน่ื ลอบทํารา้ ย กเ็ ลยแวะมาทกั ทายเป็ นการพเิ ศษ …” ไป๋ ล่ัวอธบิ ายอยา่ งรอ้ นใจ เหมอื นวา่ ตวั เองจะทําอะไรผดิ ไป “ทงั้ สาม ทา่ นนมี้ าตงั้ แตเ่ ชา้ ตรู่ ผมกลัววา่ จะเป็ นการรบกวนเวลาพกั ผอ่ นของ คณุ ชายกบั คณุ หญงิ ผมเลยไมไ่ ดใ้ หท้ งั้ สามทา่ นเขา้ มาครบั ” “ปกตคิ ณุ ชายจะตนื่ นอนตอนเจ็ดโมงเชา้ เมอื่ กผ้ี มดเู วลากเ็ ป็ นเวลา เกา้ โมงกวา่ แลว้ กเ็ ลยพาพวกเขาเขา้ มา…”

พดู จบ เขากม็ องซสู อื เยวด่ ว้ ยความรสู ้ กึ ผดิ “คณุ นาย ผมไมไ่ ดต้ งั้ ใจ จะเขา้ มาขดั ขวางความสนุกของคณุ กบั คณุ ชายเลยนะครบั ” ซสู อื เยวช่ ะงกั ไปครหู่ นงึ่ กอ่ นจะเขา้ ใจความหมายทเ่ี ขาสอื่ ออกมา ซสู อื เยวท่ อี่ ยากจะรอ้ งไหแ้ ตไ่ มม่ นี ํ้าตา “ไป๋ ลั่ว นายน่าจะเขา้ ใจผดิ ” ทเี่ ธอบอกวา่ จะนอนกบั ฉนิ โมห่ านนัน้ มนั กแ็ คก่ ารนอนจรงิ ๆ! “ไมต่ อ้ งอธบิ ายแลว้ ” ชายทเี่ อนกายอยบู่ นเตยี งอยา่ งอารมณ์ดี กเ็ ปลย่ี นทา่ ทางเป็ นทา่ ที่ สบายขน้ึ “ไปซอื้ อาหารเชา้ ใหฉ้ ันหน่อยส”ิ ซสู อื เยวเ่ หลอื บไปมองไป๋ ลัว่ กบั ชายสามคนทอี่ ยดู่ า้ นหลังเขา เห็นไดช้ ดั วา่ ทงั้ สค่ี นยงั คงเขา้ ใจผดิ เธอ… แตเ่ ธอกไ็ มร่ วู ้ า่ จะเรมิ่ อธบิ ายตงั้ แตต่ รงไหนดี จงึ ทําไดเ้ พยี งทําหนา้ พองแกม้ อยา่ งหดหู่ และหนั หลงั เดนิ ไปจากหอ้ ง ในขณะทป่ี ระตกู ําลังจะปิดลง เธอกไ็ ดย้ นิ เสยี งอนั ทมุ ้ ตํา่ และ น้ําเสยี งทเ่ี ปี่ยมไปดว้ ยรอยยม้ิ ของฉนิ โมห่ าน “ภรรยาผมคอ่ นขา้ งข้ี อายน่ะครบั ” ซสู อื เยว:่ “…”

เธออายทไี่ หนกนั เธอแคโ่ ดนเขา้ ใจผดิ เลยตอ้ งหาทางดน้ิ รน ตา่ งหากละ่ ! ซสู อื เยวล่ งไปซอื้ อาหารเชา้ ดว้ ยสภาพจติ ใจทหี่ อ่ เหย่ี ว ตอนนเ้ี วลาเกา้ โมงกวา่ แลว้ รา้ นอาหารกแ็ ทบไมม่ ผี คู ้ นแลว้ ซสู อื เยวน่ ่ังตดิ หนา้ ตา่ ง ระหวา่ งทรี่ อ พนักงานในรา้ นหอ่ อาหาร เธอกม็ องไปทว่ี วิ นอกหนา้ ตา่ ง คนสองคนทอี่ ยรู่ มิ ชายหาดดงึ ดดู ความสนใจของเธอเป็ นอยา่ งมาก สองคนนัน้ เป็ นชายหนง่ึ หญงิ หนงึ่ ผชู ้ ายพงุ ยอ้ ยและสวมแวน่ ตา ดู อายรุ าวๆสสี่ บิ หรอื หา้ สบิ ปี ทวา่ ผหู ้ ญงิ คนนัน้ …ซสู อื เยวร่ จู ้ ักกบั เธอ ไมใ่ ชใ่ ครอนื่ ไกล แตเ่ ป็ นเซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทช่ี ว่ งนก้ี ําลงั ปลกู ตน้ รกั หวาน เยม้ิ กบั เฉงิ เซวยี น ซสู อื เยวท่ ําตายบิ หยี จากนัน้ กห็ ยบิ โทรศพั ทข์ น้ึ มาถา่ ยรปู เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ทก่ี ําลังจับแขนชายผดู ้ มู อี ายุ เธอบนั ทกึ รปู และสํารองขอ้ มลู ไว ้ ยง่ิ เซยี่ งหวนั่ ฉงิ และชายผดู ้ มู อี ายุ เดนิ เลน่ ไปตามชายหาดนาน เทา่ ไหร่ ซสู อื เยวก่ ็แอบถา่ ยพวกเขานานเทา่ นัน้ แมร้ า้ นอาหารวาง ชดุ อาหารเชา้ ไวบ้ นโตะ๊ ของเธอแลว้ เธอก็ไมร่ สู ้ กึ ตวั

เมอ่ื กลบั ถงึ โรงแรม หลงั จากทเ่ี ธอสง่ อาหารเชา้ ไปทหี่ อ้ งของฉนิ โม่ หาน เธอจงึ กลับมาทหี่ อ้ งของเธอกบั ฟ๋ เู ชยี นเชยี น “คณุ นาย ในทส่ี ดุ ก็ตนื่ สกั ทนี ะ” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นเอนกายลงบนโซฟา พลางมองซสู อื เยวท่ เ่ี ดนิ เขา้ มาใน หอ้ งอยา่ งหมดอาลยั ตายอยาก “ครงึ่ ชวั่ โมงกอ่ น ฉันไปถามไป๋ ล่วั เขาบอกวา่ เธอยงั นอนอยู่” “ฉันเองก็ไมก่ ลา้ รบกวนเวลานอนของเธอกบั ฉนิ โมห่ าน เลยไดแ้ ต่ กลบั มารอทห่ี อ้ ง!” ซสู อื เยวข่ มวดควิ้ และตอบเธออยา่ งขอไปที จากนัน้ ก็นั่งลงบนโซฟา และเลอื่ นดรู ปู ทถี่ า่ ยไวก้ อ่ นหนา้ น้ี เธออยากรวู ้ า่ ผชู ้ ายทเี่ ดนิ เลน่ รมิ หาดกบั เซย่ี งหวน่ั ฉงิ เป็ นใคร ในความทรงจําของเธอ เซย่ี งหวน่ั ฉงิ ไมม่ ผี ใู ้ หญท่ า่ นนี้ นวิ้ เรยี วยาวของเธอซมู รปู เขา้ ไป และซมู เขา้ ไปอกี สดุ ทา้ ย ในรปู ก็โชวร์ ปู หนา้ มันเยม้ิ ของชายวยั กลางคน เธอไมเ่ คยเจอเขามากอ่ น

ซสู อื เยวแ่ ละเซยี่ งหวนั่ ฉงิ เป็ นเพอ่ื นซก้ี นั มาหกปี ผใู ้ หญใ่ นบา้ นของ เซยี่ งหวนั่ ฉนิ ซสู อื เยวเ่ องก็แทบจะรจู ้ ักทกุ คน “เอ๋ ผกู ้ ํากบั เฉนิ หรอ?” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นขยบั เขา้ มา เพยี งแวบเดยี วกเ็ หน็ รปู ภาพบนหนา้ จอ โทรศพั ทข์ องซสู อื เยว่ ซสู อื เยวเ่ งยหนา้ ในทนั ที “เธอรจู ้ กั เขาหรอ?” “รจู ้ กั ส”ิ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นพยกั หนา้ พลางหยบิ ซาลาเปาทซี่ สู อื เยวซ่ อ้ื มาฝาก จากนัน้ ยกขนึ้ มากนิ และพดู กบั เธอตอ่ “ฉันเคยเป็ นนักแสดงแทนใน กองละครเขามากอ่ น” “ผกู ้ ํากบั คนนเ้ี กง่ มากเลยละ่ เขาเป็ นผกู ้ ํากบั ดา้ นภาพยนตร์ โดยเฉพาะ เขาผลติ ผลงานภาพยนตท์ นี่ ่าทง่ึ ออกมามากมาย และ ปัน้ นักแสดงหญงิ ใหโ้ ดง่ ดงั มานับไมถ่ ว้ น” “ชว่ งน้ี เขามลี ะครเรอ่ื งหนง่ึ ทกี่ ําลังเฟ้นหาบทนางเอก ดารานักแสดง หญงิ ในวงการบนั เทงิ ตา่ งกแ็ ยง่ กนั อยา่ งดเุ ดอื ดเพอ่ื ทจ่ี ะไดร้ ับเลอื ก มาเลน่ ละครเรอื่ งนี้”

เมอ่ื ทานซาลาเปาเสร็จ ฟ๋ เู ชยี นเชยี นกม็ องซสู อื เยว่ “วา่ แตเ่ ธอมรี ปู เขาไดย้ งั ไง? ซสู อื เยวย่ มิ้ เยาะ และยอ่ รปู ภาพเพอื่ เผยใหเ้ ห็นถงึ ทา่ ทที ด่ี สู นทิ สนม ของเซยี่ งหวนั่ ฉงิ กบั ผกู ้ ํากบั เฉนิ “คณุ พระ…” ฟ๋ เู ชยี นเชยี นอทุ านออกมา “เซย่ี งหวนั่ ฉงิ กลา้ ทําลงไปได”้ “ผกู ้ ํากบั เฉนิ อายหุ า้ สบิ หกสบิ ปีแลว้ รา่ งกายก็อว้ นทว้ น หวั ลา้ น แถม เขายงั มภี รรยาและลกู …” ซสู อื เยวย่ มิ้ มมุ ปากอยา่ งเย็นชา “สรปุ แลว้ คนทโ่ี ดนสวมเขา โดนหกั หลัง ไมไ่ ดม้ แี คฉ่ ันคนเดยี วสนิ ะ” เฉงิ เซวยี นหกั หลงั เธอ ปฏบิ ตั กิ บั เธอราวกบั เธอเป็ นคนโง่ อกี ทงั้ ยัง คดิ วา่ เซยี่ งหวน่ั ฉงิ คอื รกั แทข้ องเขา แตด่ ผู ลลพั ธท์ อี่ อกมา? “ถา้ เธอแชรภ์ าพนอี้ อกไป วงการบนั เทงิ เมอื งหรงจะตอ้ งสน่ั สะเทอื น แน่ๆ”