โฉมงามกับเจ้าชายอสูร

โฉมงามกบั เจา้ ชายอสูร กาลคร้ังหนง่ึ มีพอ่ ค้าผรู้ ำ่ รวยอาศยั อยู่ในเมอื งกบั ลูกสาวสามคน วนั หนงึ่ พอ่ คา้ ผูม้ ัง่ มผี ู้น้ันไดส้ ญู เสียทรัพยห์ ลวงใหญท่ ่เี ขามี ไปกับเรอื สนิ คา้ ทำใหเ้ ขากบั ลูก ๆ ทง้ั สามต้องย้ายไปอาศยั อยู่แถบชนบท หลงั จากอยกู่ ับความลำบากมาเป็นปี ๆ พอ่ คา้ กไ็ ดร้ บั ขา่ ว ดีว่าเรือสินคา้ ทเ่ี ขาเคยส่งออกขายในอดตี ได้กลับเขา้ มาสู่ท่าเรือ ดงั นัน้ เขาจึงตัดสนิ ใจจะไปดูในเมืองวา่ เรอื นีย้ ังมีอะไรเหลอื ให้เขา และลูกอยู่ ก่อนท่เี ขาจะเดนิ ทางไปในเมือง เขาได้ถามลกู ๆ วา่ อยากไดข้ องขวญั อะไรเมื่อเขากลับมาบ้าง ลูกสาวคนโตนั้นอยากได้ชดุ สวยงาม คนที่สองขอสร้อยคอไขม่ ุก แตล่ ูกสาวคนที่สามท่มี ชี ่ือว่า “เบลล์” ซึง่ เปน็ ลกู สาวคนเล็กท่ีทงั้ สวยและออ่ นหวานทีส่ ุดกล่าวว่า “หนู อยากไดก้ หุ ลาบสกั ดอกหนึง่ จากพ่อค่ะ” เมือ่ พอ่ คา้ จัดการเร่อื งธรุ กิจเสรจ็ เรยี บรอ้ ย เขากต็ รงกลับบ้าน ระหวา่ งทางนนั้ เขาเจอกับพายลุ กู ใหญ่กรรโชกแรง แม้แตม่ า้ ของเขาก็ แทบจะทรงตวั ไม่ได้ ดว้ ยความหนาวเหนบ็ และออ่ นเพลีย พอ่ คา้ เร่มิ ส้ินหวงั ท่ีจะกลับถงึ บา้ นใหท้ ันก่อนฟ้ามืด แต่ทันใดนน้ั เองเขาก็ สังเกตเหน็ แสงไฟส่องสว่างจากกลางป่า และเมอื่ เพง็ สายตาดูดี ๆ เขาก็พบว่าแสงนนั้ มาจากปราสาทหลงั งามนนั่ เอง “หวงั ว่าจะทีน่ นั่ จะพอมที พ่ี กั ให้สำหรบั คนื นนี้ ะ” เขาพูดกบั ตวั เอง และเมอื่ ถึงประตูปราสาท เขากพ็ บว่ามันเปิดออกอย่างงา่ ยดาย เขาตะโกนร้องเรียก แต่กไ็ มม่ ีใครมาตอ้ นรับเขา เขาจงึ รวบรวมความกล้าเข้าไปดา้ นในปราสาท ระหว่างที่พยายามสง่ เสยี งเรยี ก เจา้ ของปราสาทอยนู่ ้ัน เขาก็พบวา่ บนโตะ๊ ใหญ่กลางโถงเตม็ ไปดว้ ยอาหารและเครือ่ งด่มื พรอ้ มเสริ ์ฟ ในเมื่อไมม่ ีคนมา พอ่ ค้าทห่ี วิ โหยก็อดใจไมไ่ หวท่จี ะลงมือรบั ประทานมือ้ ค่ำแสนอรอ่ ยเหลา่ นั้นจนอมิ่ หลงั จากนน้ั เขากข็ ้นึ บันไดไปยงั ชั้นบน ทางเดินทย่ี าวเหยียดนำไปสหู่ อ้ งพกั ทม่ี ีเตาผงิ พร้อมไฟอนั อบอ่นุ คนื น้ดี ึกมากแลว้ และพอ่ ค้า กต็ อ้ งการพักผอ่ น เขาจงึ ลม้ ตวั ลงนอนบนเตยี งและหลบั ไปอยา่ งรวดเรว็ เม่ือตนื่ ขน้ึ มาตอนเช้า เขากพ็ บว่ามใี ครบางคนนำแก้วกาแฟ มาวางไวท้ ่โี ตะ๊ ข้างเตียง หลงั จากรบั ประทานมอื เชา้ เรียบรอ้ ยแล้ว เขาก็รบี ลงไปชน้ั ล่างเพอ่ื ขอบคณุ เจา้ ของปราสาท แต่กลับพบ เพียงความวา่ งเปล่า ไม่มใี ครอยเู่ ลย เขามงุ่ หนา้ ออกไปยังสวนทผ่ี ูกมา้ เอาไว้ ทนั ใดนนั้ เองเขากส็ ะดดุ ตาเขา้ กบั พมุ่ ดอกกหุ ลาบในสวน

พ่อค้าจำคำสญั ญาที่มอบไว้กบั เบลลไ์ ดด้ ี เขาจงึ ก้มลงจะเดด็ ดอกกหุ ลาบ พรบิ ตาเดียวกป็ รากฏรา่ งของอสรู ตวั ใหญ่ ขนปกคลุมรงุ รัง สวมเส้ือผ้าอาภรณ์งดงาม แตด่ วงตาท่ีดุร้ายท้งั สองจอ้ งมาหาเขา พรอ้ มคำรามด้วยความโกรธ “ข้าทั้งใหท้ ี่พกั และอาหารกบั เจา้ แต่ คำขอบคณุ ทข่ี ้าไดร้ ับคอื การทเ่ี จ้าจะขโมยดอกไมโ้ ปรดของข้าไปอกี งัน้ เหรอ ตายเสียเถอะ !” ด้วยความกลวั สดุ ขดี พ่อคา้ ทรดุ ตัว ลงและคุกเข่าออ้ นวอนอสรู ทนั ที “ใหอ้ ภยั ขา้ เถอะ อย่าฆา่ ขา้ เลย ขา้ ทำผิดไปแล้วจริง ๆ ขา้ แคจ่ ะนำดอกกุหลาบดอกนไ้ี ปฝากลกู สาวตนเท่านั้นเอง” อสูรได้ยนิ ดังนนั้ ก็ลดกรงเล็บลง พรอ้ มบอกว่า “ขา้ จะไวช้ ีวิตเจ้า แตม่ ีขอ้ แมอ้ ยา่ งหนึ่ง ให้นำตัวลูกสาวมาแทน หากทำไดข้ ้าก็จะปล่อยเจ้า ไป” เมอื่ พอ่ ค้าไดย้ นิ เช่นน้ันจงึ ตอบตกลง เม่อื ไปถึงบ้าน พ่อค้าก็เลา่ เหตุการณท์ ัง้ หมดใหล้ กู ๆ ฟัง ดว้ ยความรกั ที่เบลลม์ ีต่อพ่อของเธอ เธอก็ยนิ ดที จ่ี ะกลบั ไปยังปราสาท ในทันที “อยา่ กังวลเลยค่ะพอ่ เราจะต้องรักษาสัญญาและช่วยชวี ติ พอ่ ไวใ้ หไ้ ด้ พาหนูไปยังปราสาทเถอะ หนูจะอยทู่ นี่ น่ั เอง” พ่อคา้ รสู้ ึกเศร้าเสยี ใจอย่างทสี่ ดุ แตก่ ็จำยอมเดนิ ทางไปสง่ ลูกสาว

อสูรแปลกใจมากทหี่ ญิงสาวยอมเสยี สละเพ่อื ครอบครัว ในตอนแรกท่ีพบกัน เบลลร์ สู้ ึกหวาดกลัวกบั หน้าตาและท่าทางที่ดดู รุ า้ ยของ อสรู แตเ่ ธอกลบั พบวา่ อสูรไมไ่ ด้ทำรา้ ยเธอแตอ่ ย่างใด ซำ้ ยังจัดหอ้ งหรูหราใหเ้ ธอพกั ในปราสาทอกี ดว้ ย ในขณะที่เธอนงั่ ปกั ผ้าอยู่ หน้าเตาผิง อสูรก็คอยจับตาดอู ยใู่ กล้ ๆ กอ่ นทท่ี ง้ั คจู่ ะเร่มิ ต้นพดู คุยกันอยา่ งถกู คอ ซึง่ ทำให้เบลลป์ ระหลาดใจ แต่ก็แอบประทบั ใจ กบั ความอ่อนโยนทขี่ ดั กับหนา้ ตาของอสรู เธอยังไดร้ บั รถู้ งึ ความอบอนุ่ ใจดี และเปน็ ครงั้ แรกทเ่ี บลลไ์ ดเ้ ห็นสายตาท่ีเศรา้ หมองของ เขา นบั ตั้งวันน้นั เบลล์ไมห่ วาดกลวั เจา้ อสูรอีกตอ่ ไป เธอรว่ มโต๊ะอาหารกบั อสรู ทุกวนั จากนน้ั กไ็ ปเดนิ เล่นในสวนด้วยกนั อ่านหนงั สอื ด้วยกนั เตน้ รำดว้ ยกนั ทงั้ สองใชช้ วี ิตรว่ มกนั อย่างมคี วามสุข วันหน่ึงในขณะทก่ี ำลังเตน้ รำกนั อยนู่ ้ัน เจา้ ชายอสูรถามเบลล์ว่า “เธอ จะใชช้ ีวิตอยู่ทีน่ ีใ่ นฐานะภรรยาของข้าไดห้ รือไม่” เบลล์ตกใจเลก็ นอ้ ย พร้อมนิง่ คิดถึงการแตง่ งานกบั ชายผู้มีรปู รา่ งหนา้ ตานา่ เกลียดนา่ กลัว เธอยงั คงให้คำตอบไมไ่ ด้ เพราะคงจะคดิ ถงึ พอ่ และทบี่ ้านมาก เจ้าชายอสรู มองเธออย่างปวดร้าว แตก่ เ็ ขา้ ใจ ความรสู้ ึกของหญงิ สาวดี เขาจึงมอบกระจกวเิ ศษให้กบั เบลล์ เมอ่ื เบลล์มองท่ีกระจกจะเหน็ ครอบครัวของเธอท่ีอยไู่ กลออกไป เพ่ือใหเ้ ธอไม่รสู้ ึกเหงาและเดยี วดาย วันหนึ่ง เบลลส์ อ่ งกระจกวิเศษดแู ละพบวา่ พอ่ ของเธอลม้ ปว่ ยหนกั มาก เธอจึงขออนญุ าตเจ้าชายอสรู เพอื่ กลบั ไปดูแลพอ่ ก่อนท่จี ะ สายเกนิ ไป แต่อสรู ส่ายหน้า “ถ้าเธอกลับบ้านไปก็คงจะไมก่ ลับมาที่ปราสาทแหง่ น้ีอีก” แตใ่ นทสี่ ดุ เขากก็ ลับคำ “แต่ถา้ เธอ สัญญาวา่ จะกลับมาทน่ี ภ่ี ายใน 7 วัน ข้าจะยอมให้เธอกลับมาเยี่ยมครอบครวั ของเธอ” เบลล์รบั คำสญั ญาทันที แทจ้ รงิ แลว้ พ่อคา้ ลม้ ป่วยลงเพราะความตรอมใจ และคดิ วา่ อสรู ขังเธอไวเ้ ปน็ นักโทษ เมอื่ สองพ่อลูกไดพ้ บกนั อกี คร้ังและเหน็ ว่า เบลลย์ งั อย่ดู ีมสี ุข อาการป่วยของพ่อก็เรม่ิ ทเุ ลาลง เบลล์เล่าใหพ้ ่อฟงั ว่าอสูรดูแลเธออย่างดีและอ่อนโยนกวา่ ท่คี ดิ มาก อีกท้งั ชวี ติ ใน ปราสาทกส็ ขุ สบาย เมอื่ พ่อของเธอเรม่ิ ลกุ ขึ้นจากเตยี งได้ เบลล์กไ็ มท่ นั ได้สงั เกตวา่ วันเวลาผ่านไปครบ 7 วันแลว้

คืนหน่งึ เบลลฝ์ นั รา้ ยถึงอสรู เธอเหน็ ว่าเขากำลังจะตายและร้องเรียกเธอดว้ ยความเศรา้ สรอ้ ย “กลบั มาหาข้าเถอะ” ฝนั นัน้ ย้ำเตอื น ใหเ้ ธอนึกถงึ คำสญั ญาทีใ่ หไ้ ว้กับเขา ทนั ทที ่เี ธอตื่นข้นึ ก็รีบขึ้นไปบนหลังม้า พร้อมออกจากบา้ นมุง่ ไปยังปราสาททันที เม่ือเธอมาถึงปราสาท เธอรบี ว่ิงขน้ึ บนั ไดและร้องเรยี กเจา้ ชายอสูร แตไ่ รเ้ สยี งตอบกลบั หวั ใจของเธอแทบสลาย เบลล์ว่งิ เข้าไปยงั สวนดอกไม้และพบร่างของอสูรนอนแน่นงิ่ อยู่บนพื้น ดวงตาปดิ สนทิ เบลล์ประคองร่างน้นั ไวใ้ นออ้ มกอด พรอ้ มกระซิบบอกว่า “ได้ โปรดอยา่ ตาย ฉันกลับมาแล้ว และจะแตง่ งานกบั คณุ ” สิน้ เสยี งของหญิงสาว ปาฏิหาริย์ก็เกิดขน้ึ อสรู รา้ ยได้กลายร่างเปลย่ี นเปน็ เจ้าชายรปู งาม “ขา้ รอคอยเวลานม้ี ายาวนานเหลอื เกิน” เจ้าชายพดู กบั เบลล์ “ขา้ ทกุ ขท์ นในความเงียบงนั และไมอ่ าจบอกใครให้ลว่ งรู้ถงึ ความลับนีไ้ ด้ วา่ ขา้ ถูกคำสาปเปลี่ยนใหเ้ ปน็ สัตวร์ า้ ย แต่เมื่อใดที่พบกบั หญิงสาวที่ยอมรบั ในตวั ข้าได้และรักข้าจากขา้ งในจติ ใจ คำสาปนน้ั กจ็ ะหายไปและทำใหข้ า้ กลบั มาเปน็ คนดงั เดมิ ”

งานแต่งงานของเบลลก์ ับเจา้ ชายจดั ข้ึนอยา่ งเรียบง่ายและอบอุ่นหลังจากนน้ั ไม่นาน แลว้ ทัง้ คู่กไ็ ดใ้ ชช้ วี ติ อย่รู ว่ มกันอย่างมคี วามสุข ตลอดไป นิทานเรื่องน้สี อนใหร้ ้วู ่า : อย่าตดั สนิ ใครแค่เพียงรูปลกั ษณ์ เพราะสง่ิ ทเี่ ราเห็นด้วยตาเป็นแคเ่ พยี งเปลอื กนอก แตส่ ่ิงทที่ ำให้คน งดงามท่ีสุดกค็ อื ความดีในจติ ใจท่ไี ม่มีวนั ถกู ทำลาย