ย้อนศรรัก

ยอ้ นศรรกั “เกี่ยวสิ” เขาตอบแล้วเอามือจับปอยผมท่ีหลุดลุ่ยขึ้นไปทัดหูให้ อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “เพลินเป็นเลขาของผม เพลินเลยต้องแต่งตัวให้ดูดี ทส่ี ดุ ไมอ่ ยา่ งนน้ั เวลาทผี่ มใหเ้ พลนิ เปน็ ตวั แทนของผม แลว้ ใครจะเชอื่ เพลนิ ” “เดย๋ี ว...เพลินเปน็ แคเ่ ลขา ท�าไมต้องเป็นตัวแทนธรรศด้วย” ชมเพลินจอ้ งหนา้ เขาอย่างค้นควา้ ธรรศไทหลุบตาลงต�่า ไม่ยอมใหห้ ญงิ สาวมองเห็นแววตาของเขา แววตาท่สี ะท้อนไปถงึ หัวใจ “เพลนิ ไมเ่ คยไดย้ นิ หรอื ทเี่ ขาบอกวา่ เลขาเปน็ เสมอื นมอื เทา้ แขนขา ของเจา้ นาย แล้วแขนกบั ขาสองขา้ งนจ้ี ะสวมเสอ้ื ผา้ พวกนไ้ี ด้ยังไง” ธรรศไทรวู้ า่ ชมเพลนิ มงี บใชส้ อยจา� กดั เธอเลยมเี สอ้ื ผา้ สวมมาทา� งาน ไมม่ ากนกั สว่ นมากเปน็ เสอื้ เชติ้ กบั กางเกงยนี ทเ่ี หน็ จนจา� ได้ เขาเลยอยากซอื้ เสอื้ ผ้าให้อีกฝ่าย ตดิ ท่ีชมเพลนิ ไม่เคยยอมรับของก�านลั งา่ ยๆ หญิงสาวยอมรับแค่ของขวัญวันเกิดโดยมีเง่ือนไขว่าอย่าแพงเกิน หลักหมนื่ นอกจากน้ีเวลาไปเทีย่ ว ไปกินขา้ วกัน ชมเพลนิ กจ็ ับคา่ ใชจ้ า่ ยทุก อยา่ งมาหารสองหมด เวน้ เสียแตว่ ่าไอศกรีมหรอื ข้าวมอ้ื นนั้ เขาจะเป็นคน ลากเธอออกไปกินดว้ ยอย่างเม่อื คืนน้ี ชายหนมุ่ เลยชอบชวนชมเพลินไปกนิ ขา้ วดว้ ยบ่อยๆ สว่ นเรือ่ งดหู นัง ฟังเพลงน้ัน นานๆ ทีเธอถึงยอมไปกบั เขาสักครง้ั หน่ึง “แต่น่ีมากเกนิ ไป” ชมเพลนิ ยงั คงไม่เห็นด้วย “รบั รอง ผมใช้เพลินทา� งานคุ้มคา่ ชุดแน”่ เขาตอบเสียงหนกั แน่น ดวงตาทอแววจริงใจ จนหญงิ สาวไม่สามารถ หาขอ้ โตแ้ ย้งได้อกี เลย สายวันน้ันชมเพลินเพลิดเพลินกับการลองชดุ เลือกผ้า และเข้า คอรส์ หดั แตง่ หนา้ ทา� ผมสนั้ ๆ กบั บวิ ตซี้ าลอนตามทธ่ี รรศไทสง่ั ไว้ เธอจงึ ไมท่ นั สังเกตว่าเพื่อนชายหายตัวไปตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนโทรศัพท์เคล่ือนที่ 58

อุมาริการ์ ในกระเป๋าสะพายใบใหมเ่ อย่ี มทจี่ ติ รเลขาหามาให้กรีดเสียงเตอื น หมายเลขโทร.เข้าคอื หมายเลขของบรู พา หญิงสาวรีบกดปุ่มรับสาย เลยได้ยินเสียงเกร้ียวกราดของท่านผู้เฒ่า ดงั ลอดล�าโพงออกมา “ไอธ้ รรศมนั อยทู่ ไ่ี หนหนเู พลนิ ” ทา่ นคงโมโหมากถงึ ไดข้ น้ึ ไอ้ อแี บบน้ี “ธรรศ...เอ่อ...” คนถูกถามขบริมฝีปากนิดหน่ึงก่อนยอมผิดศีลข้อสี่ “ธรรศกา� ลงั ทา� ธุระสา� คัญอยู่ค่ะ” “ธุระอะไรถึงไดส้ �าคญั ยงิ่ กว่ามาท�างานอกี ” เสยี งฝ่ายนัน้ ขุ่นจัด “เออ่ ...คอื ...ธรรศ...ธรรศทอ้ งเสียกะทนั หันค่ะ เพลนิ เลยพาเขามาหา หมอ น่ีอยูใ่ นห้องตรวจ” ชมเพลินลนลานโกหกท้ังๆ ที่รู้ว่าไม่แนบเนียนเท่าไร เลยรีบเปลี่ยน เรอ่ื งไปเสยี ใหไ้ กลตวั “คุณป่มู ีอะไรหรือคะ” “จะมอี ะไรละ่ ถ้าไมใ่ ชผ่ ู้หญิงของมนั มาตบตีกันทีน่ ี่” ชมเพลินใจหายวาบ ผ้หู ญงิ ของธรรศไท! หวงั วา่ คงไมใ่ ชห่ งสห์ ยกหรอกนะ แต่...ในเม่อื บูรพาบอกว่า “ผู้หญงิ ของมนั มาตบตกี นั ” กแ็ ปลวา่ ตอ้ งมอี ยา่ งนอ้ ยสองคนขน้ึ ไป แลว้ อกี คนเปน็ ใคร! ทวา่ ชมเพลินไมม่ ีเวลาครนุ่ คดิ นาน เพราะบูรพาตง้ั คา� ถามตอ่ “แลว้ นห่ี นอู ย่ไู หน ป่จู ะได้สง่ คนไปรบั ” ชมเพลินบอกสถานท่ีไปอย่างใจลอย ลืมไปเลยว่าเม่ือครู่โกหกท่าน ผเู้ ฒ่าไว้วา่ อยา่ งไร เพราะเธอมัวแต่วิตกและนกึ ถงึ เร่อื งเมื่อคืน พอแยกยา้ ยกบั ธรรศไท เธอกร็ บี กลบั ไปเปดิ หนงั สอื รนุ่ ตอนเรยี นมธั ยม ตรวจสอบใหแ้ นใ่ จวา่ หงสห์ ยกเกดิ ปที ที่ า่ นผเู้ ฒา่ ตอ้ งการ โชคดที ฝี่ า่ ยนน้ั ลงปี นักษัตรไว้ด้วย ชมเพลินเลยย้ิมกริ่มด้วยความพอใจ เพราะถ้าให้เธอนับน้ิว คา� นวณเองกก็ ลวั จะผดิ พลาด พอเห็นแบบนกี้ จ็ ัดการโทรศพั ท์นดั เพ่ือนสนิท 59

ย้อนศรรกั ใหไ้ ปหาทีอ่ อฟฟศิ เทย่ี งวนั นี้ หวังจะใหท้ งั้ คมู่ ีโอกาสกินขา้ วเทย่ี งด้วยกนั สอง ตอ่ สองเป็นครั้งแรก แต่ลางสังหรณ์บอกวา่ แผนนล้ี ่มลงไปเรียบรอ้ ยแล้ว! ผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กของวาสิตาเปียกน้�าตาจนชุ่มโชก เพราะเธอ เอาแตแ่ กลง้ ร้องไหโ้ อดครวญไม่หยดุ ตั้งแตถ่ กู หงสห์ ยกตบหนา้ เข้าหนงึ่ ฉาด ในหอ้ งทา� งานธรรศไท เจบ็ นะ่ ไมเ่ ท่าไรหรอก แตเ่ จบ็ ใจมากกวา่ ทน่ี งั ตวั ดนี นั่ ได้นัง่ อย่ใู นหอ้ ง เดิม สว่ นเธอกลับถูกพามาห้องท�างานบูรพา บุคคลทีว่ าสติ ากลวั เสียยงิ่ กวา่ หนูกลวั แมว ปกติคุณตาไม่ค่อยพูดกับเธออยู่แล้ว พอมาเกิดเร่ืองแบบน้ี ใบหน้า เครง่ ขรมึ ของทา่ นเลยกระดา้ งเยน็ ชาเปน็ ทวคี ณู บรรยากาศในหอ้ งเลยเหมอื น ท้องฟ้าก่อนมพี ายุเฮอรเิ คนกไ็ มป่ าน ท่ีจรงิ เธอไม่ได้ทา� อะไรสกั หน่อย แค่บอกวา่ มาชวนธรรศไทไปกนิ ข้าว แลว้ ทา� ไมคณุ ตาต้องโกรธขนาดนด้ี ว้ ยกไ็ มร่ ู้ วาสติ าไมเ่ ข้าใจและน้อยใจเพิ่มข้นึ เม่อื คณุ ตาหนั ไปสั่งเลขาใหพ้ าเธอ ไปสง่ บ้าน แลว้ ไปรบั ชมเพลินมาเรว็ ทีส่ ดุ นงั ถัว่ งอกนน่ั มาเก่ียวอะไรดว้ ย มันก็แค่เดก็ ข้างบา้ นไม่ใช่หรือ ถ้าเป็นไปได้หญิงสาวก็อยากยืนจิกเท้าอยู่กับท่ี เพราะอยากรู้ว่า บูรพาเรยี กฝ่ายนนั้ มาทา� อะไร แต่ทัง้ บรู พาและเขมไมป่ ล่อยใหเ้ ธอได้ปฏเิ สธ ธรรศไทก็หายไปไหนก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่วาสิตาเห็นกับตาว่าเขาแต่งตัวออกจาก บ้านมาตัง้ แตเ่ ช้า พอบูรพาสั่งซ้�าๆ เป็นครั้งที่สาม วาสิตาก็ไม่สามารถด้ือแพ่งได้ต่อ หญิงสาวพยายามบงั คับตัวเองสดุ ความสามารถไม่ให้กระแทกเท้าปงั ๆ ออก จากห้องประธานบริษัท เธอกดั รมิ ฝีปากแน่น ทง้ั ๆ ท่ีอยากกรดี เสียงระบาย อารมณใ์ สช่ ายหนุ่มร่างสูงเพรยี วทีเ่ ดินตามหลังมาเหลอื กา� ลงั 60

อมุ ารกิ าร์ วาสิตากเ็ หมือนธรรศไท ตรงท่เี ห็นเขมมาต้ังแตจ่ า� ความได้ เลขาหนุ่มเกิดก่อนญาติผู้พ่ีของเธอเกือบปี แต่วาสิตาไม่เคยเรียกเขา ว่าพ่เี หมอื นทเ่ี รยี กธรรศไทสกั ครงั้ เดยี ว ปขู่ องเขาเปน็ ซนิ แสประจ�าตวั คุณตา ของเธอ ขณะท่ีพฤกษ์พ่อของเขาก็เป็นเลขาของคุณตาเช่นกัน เธอเลยเห็น อกี ฝา่ ยเปน็ แคเ่ ด็กในบ้าน มาวันน้ีเด็กในบ้านคนนี้ตัวสูงกว่าเธอร่วมฟุตกว่า เน้ือตัวตึงแน่นไป ด้วยกล้ามเนื้อ ใบหนา้ คมคายกระดา้ งจดั ราวกับรูปหล่อจากเหล็กกลา้ มอง ยงั ไงก็ไม่ใชค่ นทีเ่ ธอจะหาเร่ืองกลน่ั แกล้งหรอื จว้ งจกิ ได้อีกแลว้ ฝ่ายน้ันก็คงไม่คิดฟังค�าสั่งของเธอเช่นกัน เพราะนิ้วยาวแข็งแรงกด ลิฟต์ไปทช่ี น้ั หก หลงั จากที่เธอกดชน้ั เจ็ดแค่เส้ียววินาที “นายไมต่ อ้ งไปส่งฉนั หรอก” วาสติ าบอกอยา่ งเยอ่ หยงิ่ ไมอ่ ยากมอง หนา้ อีกฝ่ายดว้ ยซ�้า เขาไมไ่ ดโ้ ต้ตอบอะไร เขมเป็นคนพูดน้อยแต่ไหนแต่ไรแล้ว ส่วนวาสิตาเองก็เก่งเร่ืองแกล้ง มองไมเ่ ห็นหวั คนอนื่ เธอจึงยืนเชดิ หน้าอยู่ในลิฟต์เหมือนอีกฝา่ ยเป็นอากาศ ธาตุ ลิฟต์เล่ือนลงไปช้าๆ จนถึงชั้นที่หญิงสาวต้องการ แต่พอเธอจะก้าว ออกไป ชายหนุม่ กลบั สบื เท้ามาขวางเสียทันควนั “เอะ๊ ” วาสิตาหันไปขึงตาใส่ “ทา่ นประธานสงั่ ใหผ้ มไปสง่ คณุ ทบี่ ้าน” “ไมจ่ า� เปน็ ฉนั ขบั รถมา” เธอตวดั เสยี ง แตร่ า่ งสงู เพรยี วของคนขบั รถ จ�าเปน็ ไม่ขยับไปแมแ้ ต่องคลุ ีเดียว “หลกี ไป” หญิงสาวสั่ง “ทา่ นประธานสง่ั ใหผ้ มไปสง่ คุณทีบ่ ้าน” “นายเปน็ ห่นุ ยนต์หรือไง ถงึ ไดพ้ ดู เป็นอยู่ประโยคเดียว” เธอโตต้ อบ แล้วช้นี ้ิวไปยังประตลู ิฟต์ท่ีปิดสนทิ “ดูสิ นายทา� ใหฉ้ ันออกไปไม่ทันเลยเหน็ ม้ยั ” 61

ย้อนศรรกั วาสิตาเง้ือกระเป๋าสะพายในมือขึน้ อย่างขุ่นเคือง แต่ยงั ไม่ทันไดฟ้ าด ถกู แผน่ อกกวา้ ง เขมกก็ ระชากสายสะพายหนงั สนี า้� ตาลออ่ นอมชมพไู ปไวใ้ น มอื เสยี กอ่ น สหี นา้ ชายหนมุ่ บงึ้ ตงึ จนนา่ กลวั ตอนเขาพดู แทบไมข่ ยบั รมิ ฝปี าก “ถ้าคณุ ไมเ่ ลกิ นิสัยแบบน้ี คุณธรรศจะไมม่ วี นั ชอบคุณ” มือของหญิงสาวตกลงโดยไมร่ ตู้ วั ดวงตาของเธอเบกิ กวา้ งดว้ ยความ แปลกใจ “นาย...นายพดู อะไรเน่ยี ฉนั ไมร่ ้เู ร่อื ง” “แต่ผมวา่ คุณรู้นะ” เขาตอบเสียงเรยี บ ไม่นานประตลู ฟิ ต์กเ็ ปิดออก คราวน้ีเปน็ ชัน้ ท่เี ขม กดตัวเลขเอาไว้ สหี นา้ ท่าทางของชายหนุ่มทั้งเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียม วาสิตารู้ว่าไม่มีวันเอาชนะเขาได้ เลยกระแทกส้นรองเท้าลงบน รองเท้าหนังข้ึนเงาวับของฝ่ายน้ันแรงๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังรถส่วนตัวของ ชายหนุ่มซึ่งจอดตรงหน้าลฟิ ต์ “จะไปรบั นงั ...เอ๊ย ชมเพลินไม่ใชห่ รอื ไปรับมนั กอ่ นก็ได้นะ” เธอทา� เปน็ เอ้อื เฟื้อ อยากรวู้ า่ นงั ถัว่ งอกหายไปไหน อยกู่ บั พี่ธรรศหรือเปล่า แต่ดูเหมือนเขมจะรู้ทัน ดวงตาสีด�าสนิทเหมือนบ่อน้�าลึกคู่น้ันฉาย รอยเยาะข้นึ แวบหนง่ึ ทวา่ นา�้ เสยี งยังคงสุภาพเหมอื นเดมิ “ท่านประธานสัง่ ให้ผมไปส่งคุณก่อน” “นายตอ้ งท�าตามคา� สัง่ คุณตาทุกอย่างเลยหรอื ” “ท่านประธานเป็นนายจ้างของผม” “แล้วถ้าคุณตาสง่ั ใหน้ ายไปตายละ่ ” “โชคดที ่ีท่านประธานไมใ่ ชค่ นเสยี สติ” ฝ่ายนั้นตอบแล้วปรายตามองมายังวาสิตา ราวกับว่าเธอน่ันแหละที่ เป็นคนบา้ 62

อุมาริการ์ หญงิ สาวเลยไดแ้ ต่ถลงึ ตาใส่อีกฝา่ ยอย่างกบั จะกนิ เลอื ดกนิ เนอ้ื ก่อน พยกั หน้าไปยังประตูรถตอนหลัง สั่งเสียงเหยยี ดหยาม “งนั้ ก็รบี เปดิ ประตูสิ น่ีเปน็ หน้าทคี่ นขับรถ นายไม่รหู้ รอื ไง” ค�าส่ังของเธอท�าให้อีกฝ่ายขบกรามแน่น สีหน้าทวีความกระด้างเย็น ชาเพม่ิ ขึ้น แต่วาสติ าไมส่ นใจ ในเมอ่ื อยากเป็นคนขับรถนกั ก็เปน็ เสยี ใหพ้ อใจ แล้วทง้ั คู่ก็ไมไ่ ด้พูดอะไรกนั อีก แม้แตต่ อนทว่ี าสิตาสะบัดหนา้ ลงจาก รถ ฝา่ ยเขมเองกถ็ อนหายใจยาวเม่อื ภารกิจแรกเสรจ็ ส้นิ ภารกิจท่ีสองก�าลังน่ังรอเขาอย่างกระวนกระวายในล็อบบีบิวตี้ ซาลอนหรู เสื้อผ้า ทรงผม และการแต่งหน้าท�าให้เขมไม่ทันมองชมเพลินใน ตอนแรก เขากา้ วผา่ นเธอไป หญิงสาวเองก็มวั แตก่ ม้ หน้าอา่ นคอลมั น์ซุบซิบ ในนติ ยสารเกี่ยวกับดาราอยา่ งเมามันจนไม่ทนั สังเกต มารู้สึกตวั อีกทกี ไ็ ด้ยิน เสียงฝ่ายนนั้ ถามหาเธอแว่วๆ กับจิตรเลขา ชมเพลินเลยปิดหนังสอื ในมือลุกไปหาเขมอยา่ งลงั เล ถึงจะอยบู่ า้ นใกลก้ ัน และเห็นหน้าอกี ฝ่ายมาตั้งแต่เดก็ แต่ไม่คุ้นเคย กบั เขาแม้แตน่ ดิ เดียว เขมชอบเก็บตัว เงียบขรึม และวางสีหน้าเฉยชาเสียจนเธอไม่กล้า เขา้ ใกล้ หญิงสาวเลยค่อนข้างลงั เลตอนเรียกชอื่ อกี ฝา่ ย “พเ่ี ขม” คนถกู เรยี กหันมา ในดวงตามีประกายความแปลกใจ “ขอโทษ ผมจา� คณุ เพลินไม่ได้เลย” ชมเพลินหัวเราะเบาๆ อย่างเก้อเขิน ก่อนจะช�าเลืองมองไปยังผนัง กระจกบานใหญ่ของร้าน เธอกย็ ังไม่ชนิ กับตวั เองเหมอื นกัน 63

ย้อนศรรัก จติ รเลขาสอนใหเ้ ธอแตง่ หนา้ บางๆ สา� หรบั ตอนกลางวนั และแนะนา� วธิ งี า่ ยๆ สา� หรบั จดั การกบั เรอื นผมยงุ่ เหยงิ ใหด้ ดู ี สว่ นเสอ้ื ผา้ ชดุ ใหมท่ ฝ่ี า่ ยนนั้ จัดมาให้ก็เป็นสูทสีเหลืองอมส้มเจือชมพูนิดๆ เหมือนผิวลูกพีชสดเข้ากับ กระโปรงยว้ ยยาวคลมุ เขา่ ลายดอกไมบ้ นพน้ื สนี า้� ตาลไหม้ ดอู อ่ นหวานแตเ่ ปน็ ทางการในเวลาเดยี วกัน “ไมต่ ้องขอโทษหรอกคะ่ เพลินกแ็ ทบจ�าตวั เองไมไ่ ดเ้ หมือนกัน” “แลว้ คุณธรรศละ่ ครับ” เขมเปล่ียนเรื่องฉับไว ดูเขาไม่อยากพูดถึงการเปลี่ยนแปลงของเธอ เทา่ ไร แตช่ มเพลนิ ไมแ่ ปลกใจเลย ปกตเิ ลขาของบรู พาคอ่ นขา้ งเงยี บขรมึ และ เกบ็ ความรสู้ กึ เกง่ ไม่เคยมใี ครร้วู า่ เขาคดิ อะไร เธอเคยได้ยินธรรศไทพูดแกมหัวเราะว่า เขมอาจเป็นหุ่นยนต์และมี แบตเตอรี่แทนหัวใจตรงแผ่นอกซ้ายด้วยซ้�า เพราะเลขาหนุ่มท�าตัวเฉยเมย เย็นชาอย่ตู ลอดเวลา “ไม่ทราบค่ะ ธรรศพาเพลินมาที่นี่ แต่พอเพลินแต่งหน้าท�าผมเสร็จ เขากห็ ายไปแล้ว” รมิ ฝปี ากคนฟงั เม้มนอ้ ยๆ อยา่ งไม่คอ่ ยพอใจนกั คา� พดู ทบี่ อกวา่ เขมคอื ผคู้ มุ นกั โทษไมใ่ ชเ่ ลขาของธรรศไทเลยยอ้ นกลบั มาในความทรงจ�า เธอเลยเบยี่ งเบนความสนใจของฝ่ายนนั้ ทันที “เราจะไปกันหรอื ยงั คะ” ชายหนุม่ พยักหนา้ จังหวะเดยี วกับที่จิตรเลขาก้าวเข้ามาพอดี พรอ้ ม ถือถงุ เสอื้ ถุงใหญต่ ดิ มาดว้ ย “กวางจะทยอยส่งชุดที่เหลือไปให้คณุ เพลนิ วันหลังนะคะ” ชมเพลนิ ยม้ิ รบั เขมฉวยถุงเส้ือถุงใหญ่มาถือแทนแล้วพาเธอออกไปจากบิวต้ีซาลอน แหง่ นน้ั หญิงสาวเปิดประตูรถตอนหน้า ข้ึนไปนั่งคู่กับคนขับโดยปราศจาก 64

อุมารกิ าร์ ความลังเล ทา� ใหเ้ ขมซ่งึ ก�าลงั เปิดประตรู ถตอนหลังให้ชะงกั ไป “คุณเพลินไปนั่งขา้ งหลงั ไม่ดหี รือครบั ” “ท�าไมถึงต้องไปนงั่ ขา้ งหลังดว้ ยล่ะคะ” เธอถามงุนงง แต่พอเห็นเขมมีสีหน้าไม่สบายใจ เลยนึกออกและ หวั เราะออกมาอีกครัง้ “พี่เขมไม่ใช่คนขับรถให้เพลินเสียหน่อย แล้วอย่าลืมสิคะว่าตั้งแต่ วันนี้ไป เพลินต้องเปน็ ลูกนอ้ งพี่เขมเสียดว้ ยซา�้ ” ค�าพูดของเธอคงท�าให้อีกฝ่ายผ่อนคลายข้ึน เพราะชมเพลินเห็น รอยยม้ิ บางๆ ฉาบบนใบหนา้ คลา�้ คมคายอยแู่ วบหนงึ่ กอ่ นจางไปอยา่ งรวดเรว็ หญิงสาวเลยได้โอกาสถามเรื่องทส่ี งสัย “แลว้ พเ่ี ขมรู้มั้ยคะวา่ วนั นใ้ี ครไปก่อเรอ่ื งท่ีบรษิ ัท” “หงส์หยกกบั คณุ หวาน” เขาตอบเรยี บๆ หลงั จากน่งิ อ้ึงไปนิดหนึง่ หญงิ สาวทา� หนา้ น่วิ เม่อื ไดย้ นิ เช่นนัน้ เธอรดู้ วี า่ ท�าไมหงสห์ ยกถงึ ไปอยทู่ นี่ นั่ แตไ่ มร่ วู้ า่ วาสติ าไปอยทู่ นี่ นั่ ดว้ ย ได้อยา่ งไร บรู พาน่ังหน้าบึ้งรออยูก่ อ่ นแล้ว ตอนชมเพลินเดนิ เขา้ ไปหา หญิงสาวได้แต่ย้ิมแหยให้ท่านผู้เฒ่า นึกเสียดายท่ีเธอไม่สนิทกับเขม มากพอ เลยไม่สามารถฉุดแขนอีกฝ่ายให้อยู่เป็นเพื่อน ตอนประธานสกาย ยนตต์ ง้ั กองซกั ฟอกได้ “ธรรศไปไหน ท�าไมไม่มาด้วยกัน” “ธรรศ...เอ่อ...ธรรศ...” โกหกไปวา่ ยงั ไงหนอ ลมื เสยี แล้ว ย่ิงตกใจย่งิ นึกไมอ่ อก “คงไมไ่ ด้หนไี ปสนามแข่งรถหรอกนะ” “อุ๊ย ไม่คะ่ ไมไ่ ด้ไปแนๆ่ ” ปฏิเสธไว้ก่อน ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าธรรศไทหายไปไหนกันแน่ เขาไวยังกับ 65

ยอ้ นศรรกั กระต่ายป่า ขณะทเี่ ธอเป็นแมห่ อยทากนอ้ ย “คณุ ปู่ เอย๊ ทา่ นประธานมอี ะไรจะใหธ้ รรศ เออ่ คณุ ธรรศทา� หรอื คะ” เม่ืออยู่ในบริษัทและเป็นพนักงานคนหน่ึง ชมเพลินก็ตัดสินใจเรียก บรู พากบั ธรรศไทตามอย่างพนักงานคนอน่ื ๆ “เรอื่ งเจา้ ธรรศเอาไวก้ อ่ น ตอนนปี้ อู่ ยากรวู้ า่ หงสห์ ยกมาทา� อะไรทนี่ ”่ี คนพูดถามเสียงเรยี บ แต่เยน็ ชาเหมอื นนา้� แข็งกอ้ นโต “เพลนิ นดั หยกมาทานข้าวด้วยค่ะ” “นัดมากนิ ข้าว แลว้ มนั ไปอย่ใู นห้องธรรศไดย้ งั ไง” “เอ่อ...ก็เพลินนัด...เอ่อ หยกให้มากินข้าวกับเพลิน...และ...อ่า กับ ธรรศดว้ ยคะ่ ” หญิงสาวพดู อกึ ๆ อักๆ พยายามฉีกยิ้มเอาใจอีกฝ่ายเต็มท่ี แตร่ อยย้มิ นี้คงจะกร่อยเตม็ ที เพราะบูรพาไมย่ อมยม้ิ ตอบแม้แตน่ ิดเดยี ว ซา�้ ยงั ตะโกน ใสห่ นา้ เธอด้วย “อย่าบอกนะ วา่ หนนู ัดหยกใหเ้ จา้ ธรรศ” “ก็...ก็เพลินเห็นหยกเกิดปีระกา มิหน�าซ้�ายังมีเลือดจีนเหมือนคุณปู่ และไม่ใชผ่ ูห้ ญงิ ..แบบที่คณุ ปู่ไม่ชอบ เพลนิ เลยคิดว่าหยกเหมาะสมกับธรรศ ท่สี ดุ ” เธอรีบร่ายยาว “มันจะเหมาะกนั เข้าไปไดย้ ังไงฮึ” คนถามแทบเต้น เธอรู้สึกเสียวไส้ กลัวว่าท่านจะหัวใจวายหรือเส้นเลือดในสมองแตก ตายไปต่อหนา้ ตอ่ ตา “ใจเยน็ ๆ คะ่ คณุ ปู่ เพลนิ ไมเ่ หน็ วา่ หยกจะไมเ่ หมาะกบั ธรรศทตี่ รงไหน เลยนะคะ หรือคุณป่รู ังเกยี จวา่ หยกฐานะห่างจากธรรศมาก” “ไม่ใช่เร่ืองน้ัน” บูรพาขบฟันตอบและท�าท่าเหมือนจะเข้ามาบีบคอ เธอก่อนพดู ตอ่ “หรอื หนลู มื แล้ว...นงั หยกมันเป็นกะเทย!” 66

5 ชมเพลินอ้าปากคา้ ง ไดแ้ ต่กะพริบตาปริบๆ เพราะพดู ไม่ออก เธอเหน็ หงสห์ ยกตอนแปลงรา่ งจนชนิ ตา เลยลมื ไปวา่ รา่ งทแ่ี ทจ้ รงิ ของ นางหงส์ตัวน้ีคือไส้เดือนดิน พอเห็นบูรพาจ้องหน้าไม่ลดละ หญิงสาวเลย แกต้ วั อุบอิบ “เดย๋ี วนเ้ี ขาเรียกวา่ สตรีขา้ มเพศกนั แล้วคะ่ คุณป”ู่ “เฮอะ” ท่านพ่นลมหายใจแรงเหมือนดูแคลนหน่อยๆ “แล้วไอ้สตรี ขา้ มเพศของหนูเน่ีย มีทายาทใหฟ้ ้าเกรียงไกรไดม้ ้ัย” “หนูคิดว่าภายในสิบสองปีน้ี วิวัฒนาการทางการแพทย์น่าจะท�าได้ แลว้ นะคะ เพราะตอนนเี้ ขายังต่อกระปูใ๋ หผ้ ูห้ ญงิ กลายเปน็ ผชู้ ายได้เลยคะ่ ” “ปู่ไมไ่ ดถ้ ามถงึ กระปู๋” ทา่ นบอกเสียงดดุ นั เธอเลยตวั หดลงไปอกี สัก สองน้วิ เหน็ จะได้ “และถา้ ป่รู อได้ขนาดนนั้ แลว้ จะจา้ งหนมู าท�างานนีท้ �าไม ฮ”ึ คา� ถามนน้ั ทา� ใหช้ มเพลนิ ยม้ิ แหง้ ๆ แทนคา� ตอบ “ไปหาเจา้ สาวคนใหมม่ า 67

ยอ้ นศรรกั ให้เจ้าธรรศภายในอาทติ ยน์ ี”้ ฝา่ ยนัน้ สง่ั เสยี งเฉียบขาด “อาทิตย์น้หี รอื คะ” เธอทวนอยา่ งลังเล “ใช่” สหี นา้ เขม้ งวดของท่านเหมือนผ่อนคลายลงไปนดิ หนึ่งตอนพูด ตอ่ “แตค่ ราวหนา้ หนตู อ้ งสง่ ประวตั ิ รปู ถา่ ย กบั รายละเอยี ดวา่ ทเี่ จา้ สาวของ ธรรศใหป้ พู่ ิจารณาก่อน จะไดไ้ ม่เกิดเร่อื งผิดพลาดเหมอื นคร้ังน้”ี คณุ ปจู่ ะจัดประกวดนางสาวไทย หรอื ว่าหาเมยี ใหห้ ลานชายกนั แน่ “ถ้าจะใหด้ ีก็ควรมสี ตู ิบตั รมายนื ยัน เพราะหลานสะใภข้ องปตู่ อ้ งเป็น ผ้หู ญิงแท้ๆ เกดิ ปที ่ี ‘ฮะ’ กับเจ้าธรรศเทา่ นั้น อ้อ! แลว้ ตอ้ งอายกุ �าลงั ดีด้วย ไมใ่ ชแ่ กเ่ กนิ แกง จะไดอ้ ยใู่ นวยั เจรญิ พนั ธน์ุ านๆ และควรมาจากตระกลู ลกู ดก ด้วย” “เออ่ ...แคไ่ มเ่ ปน็ หมันไมพ่ อหรือคะ” “ไม่ ปอู่ ยากให้ธรรศผลติ เหลนให้ปมู่ ากๆ สร้างทมี ฟตุ บอลได้ย่งิ ด”ี “แต่หนูว่ากีฬาที่เล่นคนเดียวอย่างสนุกเกอร์ก็น่าสนใจนะคะคุณปู่ หรอื วงิ่ กไ็ ด้ แบบวิ่งเดย่ี วนะ่ ค่ะ” “ไมไ่ ด”้ ทา่ นตบโตะ๊ ปงั ทา� เอาเธอสะดงุ้ โหยง “เรอ่ื งแบบนตี้ อ้ งสา� รอง เอาไว้เผ่ือเหลือเผื่อขาด ถ้าเจ้าธรรศมีลูกคนเดียวแล้วเกิดอยากเป็นนักแข่ง รถเหมอื นมันขน้ึ มาจะว่ายงั ไง” หญิงสาวเถียงไม่ออก วิสัยทัศน์บูรพาช่างยาวไกลจนท�าให้เธอหดหู่ กวา่ เดมิ โบราณบอกวา่ ดชู ้างให้ดูหาง ดูนางใหด้ แู ม่ ดูใหแ้ น่ให้ดถู งึ ยาย ทัง้ แม่ และยายของชมเพลินต่างกม็ ลี กู แค่คนเดียวดว้ ยกนั ท้ังนนั้ แล้วแบบน้ีเธอจะ เขา้ ข่ายแม่ลูกดกไดอ้ ย่างไร “แล้วเรื่องการศกึ ษาล่ะคะ” “ไม่ต�่ากว่าปริญญาตรีก็ได้ แต่ขอให้มีเกียรตินิยมห้อยท้ายมาด้วย เพราะเมยี คอื มอื เทา้ แขน ขา ของผวั ” เฮอ้ 68

อมุ าริการ์ กามเทพสาวอยากถอนหายใจสักพนั เฮือกเมอื่ ไดย้ ินอยา่ งนนั้ กเ็ ธอนะ่ จบมาดว้ ยคะแนนคาบเส้นเทา่ น้ันเอง... แตเ่ อ๊ะ! มอื เท้า แขน ขา น่ี ไมใ่ ชห่ นา้ ที่เลขาหรอื ไง บรู พาไมป่ ลอ่ ยใหช้ มเพลนิ คดิ นาน เพราะฝา่ ยนนั้ สรา้ งเงอ่ื นไขตอ่ อยา่ ง รวดเร็ว “เรอื่ งฐานะควรรวยพอๆ กบั ฟ้าเกรียงไกร จะได้สง่ เสริมใหฟ้ า้ เกรยี ง ไกรเปน็ ปึกแผน่ มนั่ คงข้ึน” น่ันสิ ใครจะอยากได้หลานสะใภ้กรอบเป็นข้าวเกรียบว่าวเกรียมๆ อย่างเธอกนั เพราะนอกจากไมส่ ง่ เสริมแล้วยงั มีแนวโน้มฉดุ ตระกลู ของท่าน ใหต้ กต่�าย่ิงกว่าดัชนตี ลาดหุ้นวนั แบล็กมนั เดยเ์ สยี อกี นางซินเดอเรลลาน่ะไดร้ ักกับเจ้าชายเฉพาะในเทพนิยายเท่าน้ัน ชมเพลินบอกตัวเองเป็นคร้ังที่แสนกว่าๆ เพราะถึงจะพยายามตัดใจ จากการเปน็ เจ้าสาวของธรรศไทแลว้ แตก่ ท็ า� ใจไมไ่ ด้สักที “ส่วนนสิ ยั ก็ต้องสุภาพ เรยี บร้อย ออ่ นโยน ออ่ นหวาน ไมด่ ื้อ ปู่บอก ปู่สอน ป่สู งั่ อะไรก็ต้องท�า ไมใ่ ชม่ ายืนคอแขง็ เถียงคา� ไม่ตกฟาก” คณุ ปอู่ ยากไดห้ ลานสะใภห้ รือหุน่ ยนตแ์ มบ่ า้ นเนี่ย! “อ้อ หนูอย่าลืมเร่ืองหน้าตานะ เอาคนที่สวยๆ มาหน่อย ย่ิงถ้าได้ ประเภทหนา้ อกหน้าใจเหลือเฟือกบั ขายาวๆ สะโพกผายๆ ด้วยก็ยิ่งดี ธรรศ จะได้ไมพ่ ยศมากนกั ตอนปจู่ ดั งานแต่งใหม้ ัน” ค�าสรุปของคุณปู่ท�าให้ชมเพลินยกมือกอดอกคัปเอของตนทันควัน และไขวข้ าสัน้ ๆ เข้าหากันอยา่ งรวดเรว็ กอ่ นแคน่ เสียงประชดเบาๆ “แลว้ เรอ่ื งรกั เดก็ สงสารคนแก่ ดแู ลคนพกิ าร โอบอมุ้ ผปู้ ระสบภยั พบิ ตั ิ ทางธรรมชาติอย่าง แผ่นดนิ ไหว ภเู ขาไฟระเบิด สึนามิถล่มล่ะคะ คุณปไู่ ม่ สนใจหรือ” ค�าถามนนั้ ท�าให้บรู พาถลึงตาใส่ จนเธอกลัววา่ ดวงตาฝ่ายนนั้ จะพลัด หลุดออกมานอกเบ้า 69

ยอ้ นศรรัก “ปคู่ ดิ วา่ หนจู ะมอี คี วิ สงู กวา่ นเ้ี สยี อกี ” คา� ตา� หนเิ รยี บๆ ทา� ใหช้ มเพลนิ หนา้ แดงกา่� บรู พาเลยหายโมโหไปหนอ่ ยหนง่ึ กอ่ นจะพดู ตอ่ เหมอื นปลอบใจ เธอ “เชือ่ ปสู่ ิ ถ้าหนตู ั้งใจหาดีๆ จะเห็นวา่ เจา้ สาวของธรรศอยใู่ กล้ๆ น่ีเอง” เหมือนถูกคนเอาค้อนทุบหัวแต่ยังใจดีแถมน้�าแข็งส�าหรับประคบให้ ยงั ไงกไ็ มร่ ู้ “ถ้าใกล้ขนาดน้นั ทา� ไมคุณปูไ่ ม่หาเองล่ะคะ” หญิงสาวพึมพา� “แปลว่าหนูไมอ่ ยากได้เงนิ สิบลา้ น” ทา่ นคาดคน้ั “โอ.้ ..เปลา่ คะ่ ” พอพดู เร่ืองเงินกา� ลังใจกามเทพสาวมาทนั ที “งน้ั กอ็ ยา่ บน่ อยา่ โอดครวญใหป้ ฟู่ งั อกี ปไู่ มช่ อบคนขแ้ี พ้ ถอดใจตง้ั แต่ ยงั ไมไ่ ดเ้ ร่มิ ต้น” “คะ่ ” เธอรบี รบั ค�าเอาใจอีกฝา่ ย “แลว้ จา� ไวอ้ ยา่ ใหน้ งั หยกเขา้ ใกลเ้ จา้ ธรรศอกี ละ่ ไมง่ น้ั ปจู่ ะปรบั หนสู บิ เท่า” สิบเท่า! ก็ร้อยล้านน่ะสิ อแุ ม่เจ้า แบบน้นั นะ่ ต่อใหข้ ายบ้าน ขายตวั ก็ยงั ไมพ่ อ ใช้หนี้เล้ย ทางเดยี วทจ่ี ะหลดุ พน้ บ่วงเวรอนั นค้ี อื ตอ้ งไปเกดิ ใหมเ่ ทา่ น้ัน แต่ค�าขู่นน้ั ยงั ไม่สามารถเขย่าขวัญหญิงสาวได้เทา่ กบั ประโยคตอ่ มา “ออ้ ! แลว้ ชดุ น่หี รอื ทเี่ จา้ ธรรศใชเ้ วลาเกอื บครึ่งวนั เลือกให้ สวยดนี ะ แต่วันหลังช่วยบอกมันที ว่าให้พาไปนอกเวลาท�างาน ท�าแบบนี้พนักงาน คนอืน่ จะเอาเป็นแบบอยา่ งได้” ชมเพลินเบิกตากว้างมองท่านผู้เฒ่าด้วยความตกใจ เพ่ิงนึกได้ว่าเธอ โกหกฝา่ ยนนั้ ไปวา่ กา� ลงั พาธรรศไทไปหาหมอ เลยพยายามแกต้ วั จนลน้ิ แทบ พนั กนั ว่า “เอ่อ...คือชุด...ชดุ น่ี...หน.ู ..แบบวา่ ” อกี ฝ่ายคงร�าคาญค�าแกต้ ัวตะกุกตะกักของเธอเลยโบกมอื ตัดบท “ไมต่ อ้ งโกหกหรอก ปรู่ หู้ มดแลว้ เวน้ เสยี แตว่ า่ เจา้ ธรรศจะไปหาหมอ 70

อมุ ารกิ าร์ ทบี่ วิ ต้ซี าลอนนัน่ ” หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ จะโกหกอย่างไรก็โกหกไม่มิดซะแล้ว ในเม่ือ เปน็ คนบอกใหท้ า่ นส่งเขมไปรบั ทีบ่ ิวตซี้ าลอนดว้ ยตัวเอง อยากเอาหวั พุ่งชนกา� แพงตายล้างอายเหลอื เกิน แต่ดูท่าบูรพาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอตายง่ายๆ เพราะฝ่ายน้ันยังคง ส�าทบั ต่อ “แล้วจ�าไว้นะ ว่านอกจากหนูจะต้องหาเจ้าสาวให้หลานชายปู่ให้ได้ หนูยังต้องคอยดูแลเจ้าธรรศให้พ้นจากนังกระเทียมน่ันด้วย ไม่อย่างน้ัน... สิบเทา่ ทอ่ งไว้ สิบเทา่ หนึ่งรอ้ ยล้าน...” “คะ่ ๆ หนูเขา้ ใจแลว้ คะ่ ” รับปากเร็วปร๋ือก่อนจะลนลานออกจากห้องผู้บริหารผู้มีอ�านาจมาก ทส่ี ุดในสกายยนต์ ตอนแรกทก่ี ลบั เขา้ มาในบรษิ ทั ชมเพลนิ ตงั้ ใจวา่ พอคยุ กบั บรู พา เสร็จจะออกไปหน้าบริษัทเพื่อหากาแฟอาโกอาแปะดื่มสักถุง เผื่อกาเฟอีน จากเมล็ดกาแฟปนเม็ดมะขามคั่วจะกระตุ้นอะดรีนาลินในตัวข้ึนมาได้บ้าง เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยต้ังแต่เช้านอกจากกาแฟไดเอตจืดชืดกับบิสกิต กรอบๆ แห้งๆ สองแผ่นที่บิวต้ีซาลอน แต่หลังจากถูกบูรพากดดันด้วยการ เอาเงินร้อยล้านมาขู่ เอาเงินสิบล้านมาล่อ หญิงสาวก็ห่อเหี่ยวเป็นก�าลัง คิดว่ากาแฟโบราณถงุ เดยี วคงเอาไมอ่ ยู่ สงสยั ตอ้ งเปล่ยี นเปน็ ข้าวกะเพราไก่ ไขด่ าว กอ่ นตบท้ายด้วยเส้นเล็กนา�้ ตม้ ยา� หมูสับสักชาม นึกแล้วก็น้�าลายสอ หิวอาหารกลางวันติดหมัด แต่เงารางๆ ในห้อง ท�างานของธรรศไทท�าให้เธอลืมความหิวไปทันที ลังเลอยู่นิดหน่ึงก่อนเดิน ตรงไปยังห้องท�างานซ่ึงอยู่สุดทางเดินอีกด้านหนึ่ง แล้วก็พบว่าคิดถูกท่ีท�า แบบนนั้ เพราะตอนทผี่ ลกั ประตกู รอบไมท้ ม่ี กี ระจกใสบานใหญก่ รอุ ยคู่ รง่ึ บาน เข้าไปนั้น หงส์หยกก�าลังเกาะบ่าเจ้าของห้องหนุ่มแล้วเอียงหน้าไปจูบแก้ม 71

ย้อนศรรัก เขาพอดี “อยา่ นะ! แกอย่าหาหนร้ี ้อยล้านมาให้ฉัน” ชมเพลนิ ลมื ตวั เอย่ เสยี งหลงออกไปทา� ใหท้ งั้ คสู่ ะดงุ้ โหยงผละออกจาก กนั แทบไมท่ นั ดวี า่ พวกเขามวั แตต่ กใจเสยี จนไมท่ นั ไดส้ นใจคา� พดู ทา้ ยๆ ของ เธอ หญิงสาวไม่แน่ใจว่าธรรศไทตกใจเพราะอะไร รู้แต่ว่าดวงตาสีน้�าผึ้ง เข้มทอประกายวิบวับเหมือนดวงดาวตอนเห็นเธอในรูปลักษณ์ใหม่ ส่วน หงสห์ ยกก็อ้าปากค้าง ก่อนจะขยี้ตาแรงๆ สองรอบจนน่ากลวั มาสคาราหลดุ ออกมาเปน็ ปกึ “นี่ฉันตาฝาดไปหรอื เปล่าเน่ยี นงั เพลนิ แกไปท�าอะไรมาถึงสลดั ขน ลูกเปด็ ข้เี หร่ออกไปได้” ค�าพูดของหงส์หยกท�าให้แก้มคนถูกถามกลายเป็นสีระเร่ือข้ึนอย่าง เขินอาย และเหลอื บสบตากบั ชายหนมุ่ คนเดยี วในหอ้ ง เขาเป็นคนแรกท่เี ธออยากใหเ้ ห็นรูปโฉมใหมน่ ้ี “เพลนิ ไมใ่ ชล่ ูกเปด็ ข้เี หร่ แต่เปน็ ถ่ัวงอกต่างหาก” เสียงหา้ วทมุ้ ของชายหนุ่มกล่าวเนิบๆ ออกมา เขาถอยกลบั ไปนง่ั ทโี่ ตะ๊ ทา� งาน เอนพงิ เบาะดว้ ยทที า่ เออื่ ยเฉอื่ ยซงึ่ เปน็ เอกลักษณป์ ระจ�าตัว ประสานมือทั้งสองขา้ งเขา้ หากนั หลวมๆ คนทถี่ กู กลา่ วหาว่าเปน็ ถวั่ งอกลอบถอนหายใจเบาๆ คา� ตอบของฝ่ายนน้ั ไมใ่ ช่สง่ิ ทช่ี มเพลินอยากไดย้ นิ หญงิ สาวหวังว่าจะ ท�าใหธ้ รรศไทตะลงึ ลานเหมอื นหงสห์ ยกและจา� เธอไมไ่ ดแ้ บบเขม แต่ฟงั จาก ค�าพูดนแี้ ล้ว เธอรสู้ กึ เหมอื นสอบตกเลยทีเดยี ว ความคิดน้ีท�าให้หญิงสาวรู้สึกห่อเหี่ยวเหมือนถ่ัวงอกโดนผัดแล้วท้ิง คาจานไว้ข้ามคืน “จะเป็นอะไรก็ช่าง แต่วันนี้เพื่อนหยกกลายเป็นนางหงส์ไปแล้วคุณ ธรรศก็เห็น ไหน...บอกฉันมาซิ แกไปท�าอะไรมา ถึงได้น่ากินถึงขนาดนี้ น่ี 72

อุมาริการ์ ชุดใหมด่ ้วยใช่ม้ยั ฉันไมเ่ คยเห็นเลย สีสวยจัง ขับผวิ ชะมดั ” หงสห์ ยกหนั มาทกั แลว้ จบั แขนเสอ้ื สทู สเี หลอื งอมสม้ เหมอื นลกู พชี สด ที่เธอใส่อยู่อย่างสนใจ ส่วนสายตาธรรศไทท่ีทอดมองมาท�าให้หญิงสาวรู้สึก ราวกบั เปน็ งานศิลปะชนิ้ หน่งึ ท่ถี กู ประติมากรผปู้ ้นั ตรวจสอบช้าๆ แววพึงใจที่ผุดข้ึนในดวงตาคู่น้ันท�าให้แก้มหญิงสาวร้อนผ่าวข้ึนอย่าง ช่วยไม่ได้ “ถามจรงิ แกเอาเงินทีไ่ หนมาตดั ชุดสวยๆ แบบน้ฮี ึ ผ้าดๆี แบบนคี้ ง แพงน่าดเู ลย” เพือ่ นสาวประเภทสองยังตดิ ใจไมเ่ ลิก “ฉันถกู หวย โอเคม้ยั ” การมีเจา้ นายใจดกี เ็ หมอื นถูกหวยรางวลั ทีห่ น่ึง ธรรศไทคงเขา้ ใจความหมายซอ่ นเรน้ ของเธอเหมอื นกนั เขาเลยคลยี่ มิ้ บางๆ ตรงมุมปาก เธอเหน็ แลว้ กอ็ ยากโผเข้าไปจูบแกม้ ขอบคณุ ฝา่ ยน้ันสักฟอดหนึ่ง แต่ ทา� ไดแ้ คย่ นื มองอยหู่ า่ งๆ เพราะเสยี งนกหงสห์ ยกทอดกระเทยี มตวั นด้ี งั แวด้ ๆ ทีข่ ้างหู “ถา้ โชคดขี นาดนแี้ ลว้ ทา� ไมแกถึงมาเป็นเลขาให้คุณธรรศล่ะ” น่ากลุ้มใจเหลอื เกนิ ทเ่ี พื่อนคนน้มี ีความอยากรูไ้ ม่ส้ินสดุ “กฉ็ นั งก เลยอยากท�างานหลายๆ อยา่ งพร้อมกนั แกจะไดเ้ ลกิ ว่าฉัน เอาแตเ่ กาะธรรศกนิ ซะที” “คดิ แบบนไี้ ด้ก็ดแี ล้ว ฉันละห่วงกลวั คุณธรรศจะหมดตัวเพราะแกไป ซะก่อน” “ธรรศไม่มีวันหมดตัวเพราะฉันหรอก มีแต่จะถูกกินหมดท้ังตัวไม่ เหลอื กระดูกเพราะแก...จรงิ สิ” แลว้ เธอก็นกึ ไดข้ น้ึ มา “แกยังไม่ตอบฉันเลย วา่ แกจบู ธรรศเร่ืองอะไร” คนถูกถามท�าท่าจะตอบแต่กลับเปล่ียนใจเสียก่อน เม่ือเห็นทีท่าราว แมเ่ สอื หวงลกู ออ่ นของชมเพลิน 73

ย้อนศรรกั “จบู แคน่ ้ีชิลๆ แกจะสนใจไปท�าไม เอาไว้ใหฉ้ ันปล�้าเขาเสียก่อนค่อย มาถาม” “ก็ลองดสู ิ” ชมเพลินเคน้ เสียง “ไม่ยักรู้ว่าเพลินจะหวงผมขนาดนี้” ธรรศไทพูดกลั้วหัวเราะ ท�าให้ หญงิ สาวตวัดค้อนใส่เขาขวบั ใหญ่ “เพลินไมไ่ ด้หวง แต.่ ..” เธอชะงกั กึก เพราะนกึ ได้ว่าเกอื บเผลอบอกความลับออกไปแลว้ “แตอ่ ะไร” อกี ฝา่ ยซกั เสยี งเนบิ ๆ มแี ตน่ ยั นต์ าคมของเขาเทา่ นน้ั ทจ่ี บั จอ้ งไมว่ างตา “แต่...” ชมเพลินชักอึกอัก ก่อนกลั้นใจเหวี่ยงเร่ืองท้ังหมดไปลงที่ หงส์หยกหน้าตาเฉย “แต่เพลินแค่ไม่อยากให้ธรรศเสียรู้นังไส้เดือนดินนี่ แลว้ ธรรศกลบั มาตง้ั แต่เมอ่ื ไหร่ ท�าไมถึงท้งิ เพลินไวท้ ่ีน่นั คนเดียว รมู้ ้ยั คุณปู่ ตามหาตวั อยู”่ “ผมมาถึงท่นี ีห่ ลังเพลินนิดเดียว” คา� ตอบของชายหนมุ่ ทา� ใหช้ มเพลนิ ลมื ไปเสยี สนทิ วา่ ตงั้ ใจซกั ฟอกเขา กับเพ่ือนสาวประเภทสองเรอ่ื งอะไร “แล้วไม่เข้าไปเปน็ เพื่อนกนั เลยนะ ปลอ่ ยให้เพลินโดนคุณปเู่ ทศน์อยู่ ได”้ “เทศนเ์ ร่ืองอะไร ผมยงั ไมไ่ ด้ท�าอะไรสกั หน่อย” “กท็ ีไ่ มม่ าท�างานเช้านี้ กับเรื่องของหยกไง” “ฉนั เพ่งิ มา ไปเกี่ยวอะไรดว้ ย” หงสห์ ยกค้านเสียงแหลม “เกีย่ วสิ กแ็ กทะเลาะกบั คุณหวานไมใ่ ชห่ รือ” “ก็เขามาหาเรื่องฉันก่อน” สาวประเภทสองตอบโต้อย่างหงุดหงิด “และท่ีเป็นแบบน้ีก็เป็นเพราะแกมาช้า บอกว่าจะเลี้ยงข้าวฉันกับคุณธรรศ แตด่ ันหายไปไหนก็ไมร่ ู้ ถ้าแกกบั คณุ ธรรศอยู่ทีน่ ีก่ ็คงไมเ่ ปน็ แบบน้”ี ประโยคน้นั ท�าให้ธรรศไทหร่ีตาลงนอ้ ยๆ ตอนหนั มามองชมเพลิน 74

อุมารกิ าร์ “เพลนิ จะเลย้ี งข้าวผมกับหยกหรอื ” “ก.็ ..แบบวา่ ...ฉลอง...ฉลองไง ทเี่ พลนิ ...เออ่ ...เพลนิ ไดท้ า� งาน...ก...กบั ธรรศ” เธอลอบปาดเหงอ่ื ที่ตอ้ งโกหกออกไป “งนั้ เราจะไปกนั ได้หรอื ยัง” หงสห์ ยกทา� ทา่ กระดกี๊ ระดา๊ ออกนอกหนา้ ทา� ใหช้ มเพลนิ กลนื นา�้ ลาย เอื๊อกใหญ่ ถ้าให้ฝ่ายน้ันไปกินข้าวกับธรรศไทตอนน้ี บูรพาคงแหกอกเธอ ตายแน่ “เอาไว้วันหลงั ดีกวา่ เพราะนม่ี นั เลยเวลาพกั มาตง้ั นานแล้ว เดีย๋ วคุณ ปจู่ ะยงิ่ โมโหไปกนั ใหญ”่ รบี ยกทา่ นผเู้ ฒา่ มาอา้ ง ท�าใหเ้ พอื่ นสาวประเภทสอง เบ้หนา้ “ฉันน่าจะรู้ต้ังแต่แรกแล้วว่าคนต�าข้าวสารไม่พอกรอกหม้ออย่างแก จะเอาเงินท่ไี หนมาเลย้ี งข้าวฉนั ” “แตผ่ มวา่ มนั แปลกๆ ยงั ไงกไ็ มร่ ทู้ จ่ี ๆู่ เพลนิ จะมาเลย้ี งขา้ วพวกเราวนั น้ี เงนิ เดือนกย็ งั ไม่ออกสกั หนอ่ ย” ธรรศไทตัง้ ข้อสังเกต มิหน�าซ้า� ยังชะโงก หนา้ มามองเธออยา่ งคกุ คาม “บอกมาตรงๆ ดีกว่ายายถัว่ งอก ว่าเธอมแี ผน อะไร” จะบอกความจริงออกไปไดย้ ังไงกนั ขนื บอกมีหวงั ชวดท้ังเงนิ เสียท้งั เพอื่ น ชมเพลินเลยกัดฟนั โกหกอีกรอบ คราวน้ีระวงั ไม่ให้ติดอ่างแล้ว “ผ...แผนอะไร อ...อย่ามาใส่รา้ ยกันนะธรรศ” แกล้งต่อว่าเขาเสร็จก็ รีบหันไปจับมือหงส์หยก “ไป ให้ฉันไปส่งแกนะ” น่ีเป็นวิธีเดียวท่ีแน่ใจว่า เพอื่ นของเธอจะออกไปพน้ จากสกายยนตจ์ รงิ ๆ “รอฤกษง์ ามยามดกี วา่ น้ี เรา คอ่ ยนดั กันใหม่” หงสห์ ยกขนื ตวั ไว้ ไมย่ อมไปงา่ ยๆ พรอ้ มรอ้ งขอความเหน็ จากธรรศไท “วันน้แี หละฤกษ์ดสี ดุ ๆ แล้ว จริงมัย้ คะคุณธรรศ” 75

ยอ้ นศรรัก “ยังไมด่ หี รอก ถ้าดี แกจะมเี ร่อื งกบั คณุ หวานหรอื ” ในทส่ี ุดหญงิ สาว กล็ ากเพ่ือนสาวข้ามเพศออกจากห้องท�างานของธรรศไทได้ส�าเรจ็ “ตกลงคุณหวานกบั แกทะเลาะกันเรอ่ื งอะไร” ชมเพลนิ ถามอกี ครง้ั เม่ือกึง่ ลากก่งึ จงู หงสห์ ยกไปรอลิฟต์ได้ส�าเรจ็ ฝา่ ยนน้ั ท�าหน้าเบะอย่างรงั เกยี จตอนพดู ถึงวาสิตา เธอกับหงส์หยกและหลานสาวของบูรพาเรียนมัธยมมาด้วยกัน เคย อยหู่ ้องเดียวกันกจ็ รงิ แต่พวกเธอไมส่ นทิ ใจกบั การเรยี กชอ่ื เลน่ ฝา่ ยน้นั เฉยๆ สกั ครง้ั เดยี ว กค็ งเหมือนกบั ทห่ี งส์หยกไมส่ ามารถเรยี กธรรศไทวา่ ธรรศ ได้ นนั่ ละ “ฉันอยากมีเร่ืองกับนังไฮโซไร่แห้วนั่นเม่ือไหร่กัน แต่พอมันได้ยินว่า ฉนั มารอคณุ ธรรศเทา่ นน้ั แหละ โมโหเปน็ ฟนื เปน็ ไฟขนึ้ มาเชยี ว จะโดดเขา้ มา ตบฉนั ใหไ้ ด”้ คนฟังเม้มปาก ไม่อยากขัดคอคนเล่า ไม่เช่ือว่าคนปากไวอย่างหงส์ หยกจะสวนไปแค่น้ัน เพราะถึงวาสิตาจะชอบวางท่าเย่อหย่ิงจองหองอยู่ บอ่ ยๆ แตเ่ ร่ืองแค่น้ีก็ไมน่ ่าเปน็ เหตุใหส้ องสาวต้องมาลงไมล้ งมอื กัน หงสห์ ยกเหน็ ชมเพลินไมพ่ ดู อะไรเลยเลา่ ตอ่ “ฉันว่านังนี่ยังไงๆ ซะแล้วละ ปกติไม่เห็นมันสนใจคุณธรรศแบบนี้ มาก่อนเลย” “กธ็ รรศเพง่ิ เลกิ ทา� ตวั เปน็ เสเพลบอย เขาเลยอยากมาแสดงความยนิ ดี ดว้ ยละม้งั ” ชมเพลนิ รสู้ กึ หนกั ใจขน้ึ มา เพราะถงึ ทง้ั สองจะเปน็ ญาตกิ นั แตก่ ม็ ญี าติ พ่นี ้องท่ีแตง่ งานกันถมไป บางครอบครัวกช็ อบต�าราเรอื ล่มในหนองเสยี ด้วย ซ�้า นอกจากนวี้ าสติ ายงั เปน็ ไฮโซสาวเน้ือหอม มีผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้า มาตดิ พนั แตผ่ ชู้ ายเหลา่ นน้ั ไมม่ ใี ครทเ่ี พยี บพรอ้ มดว้ ยหนา้ ตาและฐานะอยา่ ง ธรรศไทสักคน “ยินดีก็ยินดีท่ีบ้านสิ มาที่น่ีท�าไม แถมยังท�าหูตาขวางใส่ฉันเสียอีก 76

อุมารกิ าร์ ยายหวานต้องไดก้ ลิ่นอะไรบางอย่างแน่ๆ ไมง่ ัน้ ไม่มีวันหนั มาสนใจคุณธรรศ ของฉันหรอก” “กลิน่ อะไร” “อาจเป็นกล่ินเดียวกับท่ีท�าให้แกยอมนัดฉันมากินข้าวเท่ียงกับคุณ ธรรศ และทง้ิ ความติสต์แตกมาเป็นเลขาใหเ้ ขาก็ได้” สายตาหงส์หยกแวววาวตอนมองมา ท�าใหช้ มเพลนิ สะบดั รอ้ นสะบัด หนาวชอบกล เธอเลยไดแ้ ตแ่ ค่นเสียงขงึ ขงั ออกไป “แกพูดอะไรของแก” “เอาเถอะ แกไมบ่ อกฉนั วนั นี้ อกี ไมน่ านฉนั กร็ อู้ ยดู่ ”ี คนพดู สะบดั เสยี ง ตามประสาคนเอาแตใ่ จตวั เองกอ่ นกา้ วเขา้ ลฟิ ตท์ เ่ี ปดิ ออก “เพราะอะไรรมู้ ย้ั ” หงส์หยกเอามือกนั้ ประตลู ิฟตไ์ ว้ไม่ใหป้ ิดลงในทันที “อะไร” “กอ่ นทย่ี ายหวานจอ๋ ยนนั่ จะโดนลากออกไป มนั บอกฉนั วา่ มนั เทา่ นน้ั ทค่ี คู่ วรกบั ตา� แหนง่ เจา้ สาวของคณุ ธรรศ แตจ่ รงิ ๆ แลว้ ฉนั เทา่ นน้ั ทเ่ี หมาะกบั ตา� แหนง่ น้ี แกว่ามย้ั ” แล้วคนถามก็กรีดมือ สะบัดนิ้วเรียวอวบซึ่งสวมแหวนเพชรน้�างาม ทอประกายบาดตาให้เธอดู ชมเพลินตาลุกเพราะไม่เคยเห็นอกี ฝ่ายใสแ่ หวนเพชรสักที “เดีย๋ ว!...แกหมายความวา่ ยงั ไง แลว้ น่นั แหวนอะไร ใครให”้ “ก็คนทีฉ่ นั เพง่ิ จูบขอบคณุ ไปเมือ่ กไ้ี งล่ะ” ฝ่ายนั้นตอบแล้วหวั เราะเสียงใสพร้อมๆ กับประตลู ฟิ ต์ที่ปิดลง ชมเพลินอ้าปากคา้ ง “เฮ้ย...นังหยก...ออกมาก่อน ใครให้แหวนแก...บอกมานะ นังหงส์ หยก” เธอถลาไปทุบประตูลิฟต์อย่างลืมตัว พอนึกได้ก็เจ็บมือไม่น้อย แล้ว ความคดิ เรื่องวาสิตาก็ถาโถมเข้ามาอกี ระลอก 77

ย้อนศรรัก ดเู หมอื นเรอ่ื งหาเจา้ สาวใหธ้ รรศไทจะไมง่ า่ ยเหมอื นปอกกลว้ ยเขา้ ปาก เสียแล้ว เพราะลองแบบนี้ก็ต้องมีธันยา ลูกสาวคนเล็กของบูรพาเข้ามา เกย่ี วขอ้ งดว้ ย และทส่ี า� คญั ทส่ี ดุ กค็ อื สตรวี ยั กลางคนผนู้ น้ั ไมเ่ คยชอบเธอเลย ความไมช่ อบนห้ี ยงั่ รากลกึ มาตง้ั แตต่ อนแมข่ องเธอเขา้ ไปดแู ลธรรศไท ในคฤหาสน์ฟ้าเกรียงไกร เพราะฝ่ายน้ันคิดว่าแม่อยากเข้าไปเป็นภรรยา คนใหมข่ องบรู พา พอธนั ยาเหน็ เธอกบั ธรรศไทสนทิ กนั กแ็ สดงความไมพ่ อใจ ออกนอกหน้า เพราะคิดว่าพวกเธอสองแมล่ ูกอยากรวยทางลัด ชมเพลนิ หลงรกั ธรรศไทก็จริง แตเ่ ปน็ ความรกั ทเ่ี จยี มตัวเพราะรูด้ วี ่า ไม่มีหวัง เหมอื นดอกทานตะวนั หลงรักดวงอาทิตย์ หญงิ สาวเลยไมส่ บายใจเวลาตอ้ งอยู่ใกลธ้ ันยา แล้วตอนน้ีก็ต้องมาคิดวิตก กลัวฝ่ายนั้นส่งวาสิตาลงสนามรัก เพื่อ รอรับพวงมาลัยท่ีธรรศไทเสี่ยงออกไป แบบน้ีเธอไม่ชวดเงินสิบล้านหรือ มหิ นา� ซา้� ยังตอ้ งใช้หนเี้ งนิ เดือนที่เบิกมาคืนใหบ้ ูรพาอีก ถา้ เกดิ ซวยขนาดนน้ั ขนึ้ มาจรงิ ๆ กน็ า่ จะยน่ื หวั ใหป้ ระตลู ฟิ ตห์ นบี ตาย ตั้งแต่วันนี้เลยดีกว่า เพราะนอกจากจะไม่ต้องใช้หน้ีแล้วยังได้เงินประกัน กอ้ นโตให้แมด่ ้วย ความคดิ ชว่ั วบู นท้ี า� ทา่ จะเปน็ จรงิ ในเวลาตอ่ มา เพราะมมี อื ใหญอ่ นุ่ จดั ของใครบางคนผลักเธอให้เข้าไปในลิฟตท์ ก่ี �าลงั เปดิ “ว้าย!” ชมเพลินหลับตาป๋ี รอ้ งเสยี งหลง “ตกใจอะไร” เสียงคุ้นหูของธรรศไทท�าให้หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาข้ึน พรอ้ มกบั ลูบๆ คลา� ๆ หวั เป็นการส�ารวจไปพรอ้ มกัน “เพลนิ ไมไ่ ดถ้ กู ประตูลิฟต์หนบี หวั เหรอเนย่ี ” หญงิ สาวพมึ พา� “จะถูกหนบี ไดย้ งั ไง เขียนการต์ ูนมากไปหรือเปล่าเนย่ี หรือว่าเป็นไข้ ไหนดซู ิ ตวั รอ้ นม้ัย” แลว้ คนถามกก็ ม้ หนา้ ลงมา ใชห้ นา้ ผากแนบกบั หนา้ ผากของเธอ พอดี กบั ประตลู ิฟตเ์ ปดิ ออกในชนั้ ตอ่ มา บรรดาพนักงานสาวท่ียืนรอดา้ นหน้าเลย 78

อุมารกิ าร์ พากันอทุ านเสียงหลง แลว้ ยนื ตวั แขง็ หนา้ แดงอย่ตู รงน้ัน ไมก่ ลา้ เขา้ มา ชมเพลนิ เองก็ตกใจไม่แพ้กัน สาวๆ พวกนนั้ ต้องคดิ ว่าเธอกบั ธรรศไทกา� ลังจบู กันแน่ๆ ความคดิ นที้ า� ใหเ้ ธอลมื ความคดิ จะซกั ฟอกเขาเรอื่ งแหวนของหงสห์ ยก ไปเลย “ท�าอะไรของนายฮึ หนมเข่ง เห็นมั้ยพวกพนักงานเข้าใจเราผิดกัน หมดแลว้ ” หญงิ สาวรีบผลกั รา่ งสูงแขง็ แรงออกห่างอยา่ งรวดเร็ว “ช่างปะไร” ธรรศไทยักไหล่ “ธรรศเปน็ เจา้ นายกช็ า่ งไดส้ ”ิ เธอกระแทกเสยี ง “แตเ่ พลนิ นะ่ คงโดน นินทายับ ว่าเขา้ ทา� งานไดว้ ันเดยี วก็กิ๊กกะเจา้ นายซะแลว้ ” “ง้ันให้ผมบอกพวกนน้ั มยั้ ว่าเรากกิ๊ กนั มาก่อนหน้านี้แลว้ ” นา้� เสยี งของเขานมุ่ นวลแตแ่ ฝงแววคกุ คาม ขณะทช่ี มเพลนิ เพงิ่ สงั เกต เห็นว่าชายหนุ่มอยู่ใกล้เธอจนน่ากลัว มือท้ังสองข้างของเขายันผนังลิฟต์ เอาไว้ สว่ นปลายเทา้ ขา้ งหนง่ึ กแ็ ทรกอยรู่ ะหวา่ งเทา้ ทง้ั สองขา้ งของเธอ เหมอื น ธรรศไทคดิ กกั ขงั เธอเอาไว้ในปราการออ้ มแขน “เรากิ๊กกันเมอื่ ไหร่” แปลกจริง! ทา� ไมเสยี งเธอถึงแหบพรา่ และแขง้ ขาสนั่ ระทวยแบบน้!ี “อ้าว! แล้วเราไม่ได้ก๊ิกกันหรอื ” ชายหนุ่มถามเสียงกลั้วหัวเราะ แต่นัยน์ตาทอประกายเข้มเสียจน หญิงสาวไมก่ ลา้ สบตาด้วย ริมฝีปากหนาน่าจูบขยับเข้าใกล้กลีบปากของเธอทีละน้อยๆ ขณะท่ี ดวงตาสีนา�้ ผึง้ อบอ่นุ สะกดตรึงชมเพลินเอาไวร้ าวพยคั ฆ์ร้ายสะกดเหย่ือ หญงิ สาวรสู้ กึ เหมอื นเนอ้ื ตวั เปลา่ เปลอื ย ทงั้ ๆ ทเ่ี สอ้ื ผา้ ยงั อยคู่ รบทกุ ชนิ้ “ร้มู ้ัย เพลนิ ใสช่ ดุ น้แี ลว้ สวยเหมือนเจ้าหญงิ เลย” เขาพมึ พา� “เจ้าหญงิ หรือ” เธอถามเหมอื นละเมอ 79

ย้อนศรรัก “ใช่ เหมอื นทมั เบลนิ าไง” ชายหนมุ่ ตอบแลว้ กม้ หนา้ ตา�่ ลงกวา่ เกา่ มาหาทมั เบลนิ าหรอื เจา้ หญงิ หัวแม่มือ “ถา้ เพลินเป็นทัมเบลินา ธรรศกค็ งเปน็ ทอม ทัมบ”์ หญิงสาวหมายถงึ ทอมหวั แมโ่ ปง้ ชายหน่มุ ในเทพนิยายของอังกฤษ “ง้ันทัมเบลินาจะไม่ให้รางวัล ทอม ทัมบ์ หน่อยหรือ” เสียงคนพูด แหบพร่ากวา่ ทเี่ คย ปลายจมกู โดง่ เปน็ สนั ตรงของธรรศไทกา� ลงั จะสมั ผสั ปลายจมกู เชดิ รน้ั ของเธออยูแ่ ลว้ ตอนประตลู ิฟต์เปดิ ออก เสียงดังเตือนได้กระชากชมเพลินออกจากโลกของความฝัน และฉุด รั้งธรรศไทใหก้ ลับไปสู่โลกแหง่ ความจริง พอประตลู ฟิ ตเ์ ปดิ ออก พนกั งานทร่ี อลฟิ ตอ์ ยจู่ งึ เหน็ รองประธานบรษิ ทั กา้ วออกมาดว้ ยสหี นา้ ยม้ิ กรมิ่ ขณะทเ่ี ลขาคนใหมม่ ผี วิ แกม้ แดงระเรอ่ื เหมอื น มะปรางสกุ ในลฟิ ตม์ กี ลอ้ งวงจรปดิ ตดิ เอาไวส้ องตวั ดงั นนั้ นอกจากชมเพลนิ กับธรรศไทแล้ว ยงั มีคนอย่างนอ้ ยอีกสองคนทรี่ ้วู ่าเมอ่ื ครู่นเ้ี กดิ อะไรขน้ึ บ้าง สองคนท่ีว่าคือบูรพากับพฤกษ์ เลขาคใู่ จ พวกเขาดูเทปบันทึกภาพในช่วงเวลาน้ันซ�้าไปซ้�ามาอยู่หลายครั้ง ระหวา่ งทด่ี บู ูรพาก็ได้แต่ทุบกา� ปัน้ เขา้ กบั ฝ่ามืออยา่ งหงุดหงดิ ใจ “ไปเอาช่ือพนักงานฝ่ายอาคารท่ีตัดไฟหยุดลิฟต์ตัวน้ีไม่ทันมาที ฉัน จะสั่งพกั งานมนั สกั สองอาทิตย”์ “ใจเยน็ ๆ ครับทา่ น ผมเช่ือวา่ พวกเรายังมีโอกาสอกี ” บุรุษผอู้ ่อนวยั กวา่ ปลอบ “นายคิดอย่างนั้นหรอื ” ทา่ นผู้เฒา่ ถามด้วยความกังวล “ครบั แต่คงต้องใหเ้ วลาพวกเขาอีกหน่อย เพราะถา้ เกิดใครคนหน่งึ 80

อมุ ารกิ าร์ จบั ไดข้ ้ึนมา จะยุง่ ไปกนั ใหญ”่ “แตฉ่ นั กลวั จะชา้ ไป ดเู หมอื นสองคนนจ่ี ะยงั ไมค่ อ่ ยรใู้ จตวั เองเทา่ ไหร”่ “ผมวา่ คุณธรรศนา่ จะรแู้ ล้ว” คา� พดู นนั้ ทา� ใหบ้ รู พาถอนใจเฮือกใหญ่ “ถ้ามันรจู้ รงิ กด็ ี หว่ งแต่ยายเพลินนะ่ สิ ไม่เหน็ จะรูเ้ รอ่ื งร้รู าวอะไรเลย เปน็ ผูห้ ญิงอน่ื นะ่ หรอื ฉันคงไมต่ อ้ งมาลุ้นตัวโก่งแบบนห้ี รอก” “ถ้าหนเู พลนิ ไม่เป็นแบบนี้ ทา่ นก็คงไมช่ อบเธอ” “แต่ปล่อยให้เปน็ แบบน้ตี ่อไปเรือ่ ยๆ คงไม่ดีแน”่ บรู พาเสยี งขุ่น “ท่านใหเ้ วลาเธอต้ังสามเดอื น” “แต่สองคนน่ตี อ้ งร้ใู จกันก่อนสามเดอื น” ผู้เฒ่าทบุ โตะ๊ เปรีย้ ง “ไม่ง้นั เหลนฉนั จะเกดิ ทนั ปเี ถาะนไ้ี ดย้ งั ไง แลว้ ถา้ เกดิ เจา้ ธรรศกระสนุ ดา้ น หรอื นา�้ ยา หมดขน้ึ มา ฉนั มติ อ้ งรอล้นุ ไปอกี สบิ สองปรี ึ” “แล้วทา่ นจะใหผ้ มทา� อยา่ งไรดีครับ” พฤกษ์เกาหวั “ดา� เนนิ แผนบตี อ่ ...เรามถี งึ แผนแซดไมใ่ ชห่ รือ” คา� สงั่ น้ันทา� ให้คนถกู สงั่ กลืนนา้� ลายดงั เอื๊อก “ท่านแนใ่ จนะครับ” “เออสวิ ะ รบี ไปจัดการเร็วๆ เข้า” บรู พารดู้ วี า่ เดมิ พนั ทกี่ า� ลงั วางลงไปนส้ี งู ไมน่ อ้ ย แตท่ ที่ า� แบบนกี้ เ็ พราะ ตอ้ งการรางวลั ลา้� คา่ ใหห้ ลานชาย ชมเพลนิ คอื รางวลั นน้ั ทนี กี้ เ็ หลอื แคธ่ รรศไท จะเดินหมากไปตามแผนทว่ี างไวห้ รอื เปล่า 81