พิวาอธิษฐาน ของ อุณหภูมิปกติ

5 ทีด่ ินของพอ่ ภาพจ�ำของโขมพัสตร์ส�ำหรับพิวาน้ันไม่เคยเลือนรางไป เลย แม้วา่ เขาจะไมไ่ ด้พบกบั ผ้เู ปน็ ป้านานยง่ิ กวา่ ระยะเวลาทเี่ ขาไมไ่ ด้ พบบดิ าเสยี อกี แต่เขากจ็ �ำไดแ้ มน่ แม้กระทงั่ เหน็ แคแ่ ผน่ หลงั กจ็ �ำไดใ้ น ทนั ที “สวสั ดคี รบั คณุ ปา้ ” พวิ ากลา่ วทกั ทาย ทำ� ใหค้ นซง่ึ ยนื รออยใู่ น ห้องหันมาช้าๆ ใบหน้าของอีกฝ่ายปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ ใบหน้านั้นยังคงเค้า ความงามแม้อายุจะย่างเข้าหกสบิ ห้าปีแล้ว “หลานป้า โตเป็นหนุ่มจนแทบจ�ำไม่ได้” “งน้ั เหรอครบั แต่ว่าคณุ ป้าดูไม่เปล่ยี นไปเลยนะครบั ” พวิ าปั้น ยม้ิ ตอบกลบั ไป เขาคดิ แบบนน้ั จรงิ ๆ โขมพสั ตร์ยงั ดสู วยมาก แม้วา่ จะ ดสู ูงอายุขน้ึ แต่กเ็ ป็นคนมอี ายุที่ใครๆ กด็ ูออกว่าคงจะดูแลตวั เองเป็น อยา่ งดี ยง่ิ ในยคุ สมยั ทวี่ ทิ ยาการทางการแพทยด์ า้ นศลั ยกรรมกา้ วหนา้ การชะลออายผุ วิ ของผู้หญิงย่ิงทำ� ได้อย่างง่ายดาย นอกจากลกั ษณะทม่ี องเหน็ ดว้ ยตาแลว้ น�้ำเสยี งและแววตาของ นางก็ยงั คงความเป็นโขมพสั ตร์คนเดมิ หญิงซ่งึ แฝงอะไรบางอย่างอยู่ ในทุกถ้อยค�ำ 54 พวิ าอธษิ ฐาน

“นอกจากเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว ยังปากหวานอีกด้วยนะ น่ีเรา กลายเป็นคนช่างพดู ไปตั้งแต่เมอ่ื ไหร่กนั ” “ผมพูดไปตามท่ีคิดครับ” ชายหนุ่มยืนยันกลับไปด้วยท่าทีน่ิง สงบ เขาเดนิ ออ้ มมานง่ั บนเกา้ อขี้ องตวั เอง “คณุ ปา้ มาถงึ น่ี มธี รุ ะอะไร เหรอครบั ” “ถามแปลก” หญงิ สูงวยั เปลี่ยนสหี น้าให้เศร้าหมองลงทนั ควนั ก่อนทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าหลานชาย “น้องชายของป้าเสีย ชีวิตไปทัง้ คน ป้าจะไม่มาได้ยังไง” “อ้อ! ผมต้องขอโทษด้วยครับท่ีถามแบบน้ัน เพราะว่าพิธีเผา ศพพ่อเสรจ็ ไปตง้ั แตเ่ มอ่ื วาน ผมเลยไม่คดิ วา่ คณุ ปา้ จะมาเพอ่ื ไว้อาลยั พ่อ” โขมพัสตร์หน้าตึง นางช�ำเลืองมองหลานชายเล็กน้อย เห็น นัยน์ตาคมเข้มไร้ร่องรอยความประหม่านางก็รับรู้ได้ว่าหลานชายโต เปน็ ผใู้ หญเ่ กนิ กวา่ ทตี่ นจะมานง่ั ท�ำการแสดงไดแ้ ลว้ นางรวู้ า่ พวิ าเขา้ ใจ สถานการณ์ทกุ อย่างดี เข้าใจอย่างถ่องแท้เลยทีเดียว โขมพัสตร์กับเขตพนาเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน เกิดใน ตระกูลรำ�่ รวย บิดาเป็นคนใหญ่คนโตในจังหวัดเชียงราย มารดาเสีย ชวี ติ ตัง้ แต่นางกับน้องยงั อยู่ในวัยเรียน กระนน้ั ชวี ิตของโขมพสั ตร์และ เขตพนาก็เป็นอยู่อย่างสุขสบาย บดิ ามีมรดกกว่าร้อยล้าน และแม้ว่า ทงั้ สองจะเปน็ พน่ี ้องทไ่ี มไ่ ดร้ กั กนั มากนกั แตก่ ไ็ ม่เคยทะเลาะเบาะแวง้ กันอย่างพ่ีน้องคู่อื่นที่มักจะมีปัญหากระทบกระท่ังกันบ้างในวัยเด็ก ทัง้ สองเติบโตมาด้วยกันอย่างราบร่ืน จนกระทง่ั วนั ท่บี ดิ าเสียชวี ติ ด้วย โรคเส้นเลอื ดในสมองแตก มรดกรอ้ ยลา้ นไมไ่ ดถ้ กู แบง่ สนั ปนั สว่ นไวอ้ ยา่ งทค่ี วรจะเปน็ ไมม่ ี พินัยกรรมระบุชัดเจนว่ายกอะไรให้ใครบ้าง ด้วยเหตุน้ีพ่ีน้องที่ไม่เคย กระทบกระทง่ั กนั จงึ เกดิ ความบาดหมาง เกดิ การแยง่ ชงิ มรดกจนกลาย อณุ หภมู ิปกติ 55

เปน็ ศกึ สายเลอื ด ตอ้ งขน้ึ โรงขนึ้ ศาลกนั อยเู่ กอื บสองปกี วา่ คดจี ะสนิ้ สดุ และแม้ว่าศาลจะตัดสินอย่างยุติธรรม จัดการแบ่งมรดกได้อย่างเท่า เทยี ม แตค่ วามเปน็ พน่ี อ้ งกไ็ มส่ ามารถกลบั คนื มาไดอ้ กี ตอ่ ไป นบั ตง้ั แต่ นน้ั โขมพสั ตรแ์ ละเขตพนาตา่ งกก็ ลายเปน็ คนแปลกหนา้ ของกนั และกนั เรื่องราวเหล่านี้เกิดขึ้นตอนที่พิวายังเด็ก แต่ชายหนุ่มและใครต่อใคร ทราบสถานการณข์ องคนทง้ั คเู่ ปน็ อยา่ งดวี า่ ตา่ งคอื ศตั รขู องกนั และกนั “ป้าจะไม่พดู อ้อมค้อมก็แล้วกันนะ” “ครับ ผมกค็ ดิ ว่าไม่ควรอ้อมค้อมอีกต่อไป” โขมพัสตร์กระตุกมุมปากเล็กน้อยอย่างขัดใจ นิสัยเขาโขกพ่อ ออกมาไม่มผี ิด ไม่เคยยอมลงให้นางเลยไม่ว่าคร้งั ไหน “เราไปอยู่เมืองนอกเสียนาน ป้าได้ข่าวว่าเรียนจบ ได้งานท�ำ มั่นคงแล้วไม่ใช่เหรอ” “ครับ” “แล้วเราคดิ ว่าจะท�ำยงั ไงกับไร่เสมือนจันทร์ต่อล่ะ” “ยังไม่ได้คิดครับ” “ยังไม่ได้คิดเหรอ” ค้ิวซ่ึงถูกเขียนจนโก่งราวคันศรขยับเข้าหา กันจนเป็นปม “ทำ� ไม” “แล้วท�ำไมต้องคดิ ล่ะครับ” พิวาไม่ได้ต้ังใจยยี วน เพยี งแต่เขา ต้องการให้โขมพัสตร์เปิดเผยมากกว่านี้ ด้วยไม่อยากกลายเป็นฝ่าย จนมุมเสยี เอง ป้าของเขามากไปด้วยเขยี้ วเล็บ เจ้าเล่ห์ มากแผนการ เขากลัวว่าค�ำพูดใดๆ ของตนจะกลายเป็นเครื่องมือให้นางได้ในส่ิงท่ี ต้องการ และกลายเป็นเขาทเี่ ป็นฝ่ายต้องเสยี เปรียบ “ต้องคิดสิ ไร่น้ีเป็นมรดกทพี่ ่อยกให้เธอ เธอจะทำ� ยังไง จะอยู่ ดแู ลต่อไปอย่างน้นั หรอื ” “พนิ ยั กรรมยงั ไม่เปิดนะครบั พ่ออาจไม่ได้ยกไร่นีใ้ ห้ผม” “เราเป็นลกู ชายคนเดยี ว เขาไม่ยกให้เรา เขาจะยกให้ใคร” 56 พวิ าอธษิ ฐาน

“คุณป้าอย่าลืมสิครับว่าพ่อผมมีเมียต้ังหลายคน แล้วจะรู้ได้ ยงั ไงว่าพ่อไม่ไปมีลกู ท่ไี หนอกี อีกอย่าง ผมกับพ่อกไ็ ม่ได้เจอกันนาน มากแล้ว บางทีพ่ออาจไม่ได้ยกอะไรให้ผมเลยก็ได้” “เรารจู้ กั พอ่ เราน้อยเกนิ ไปน่ะส”ิ โขมพสั ตรก์ ล่าวอยา่ งมน่ั ใจว่า ตัวเองรู้จักน้องชายดีท่ีสุด เขตพนาอาจมีความรักปลอมๆ ให้ผู้หญิง นับไม่ถ้วน แต่รกั หนึ่งเดยี วท่ีไม่มีวันเปลี่ยนแปลงคือลูกชายอย่างพวิ า “คณุ ปา้ ต้องการอะไรกบ็ อกมาตามตรงเลยดกี ว่านะครบั ” พวิ า ถามออกไปในที่สุด เขาเบื่อการสนทนาวกไปวนมาเตม็ ที อกี ครง้ั ทโี่ ขมพสั ตรห์ นา้ ตงึ อยา่ งขดั ใจ นางยกมอื กอดอกแลว้ นงิ่ ไปครู่หน่ึงก่อนตัดสินใจพูดออกมาในท่ีสุด “ป้ารู้มาว่าพักหลังน้ีไร่ เสมอื นจนั ทร์ก็ไม่ได้มกี �ำร้ีก�ำไรอะไรมากมาย ต้งั แต่พ่อเราป่วยงานใน ไร่ก็ชะงักไปหมด เราเองอยู่เมืองนอกก็คงจะมีชีวิตสุขสบายจนทำ� ไร่ อะไรกับเขาไม่เป็น ในเมือ่ พ่อเราไม่อยู่เสียแล้ว ป้าก็คดิ ว่าเก็บไร่น้ไี ว้ก็ รงั แต่จะขาดทนุ ” “คณุ ป้าจะให้ผมขายทน่ี ง่ี น้ั สนิ ะครบั ” พวิ าสรปุ ใหอ้ ยา่ งรวดเรว็ จนใบหน้าทีเ่ คลือบด้วยรองพนื้ ราคาแพงมรี อยยบั กระนัน้ หญิงสูงวัย ก็ท�ำเป็นไม่สนใจปฏกิ ิรยิ าแขง็ กระด้างของหลานชาย “ใช่ มีนายทนุ รายหน่งึ ต้องการที่ดนิ ผนื น้มี าก เขาเคยตดิ ต่อขอ ซ้ือกับพ่อเราหนหนึ่ง แต่พ่อเราปฏิเสธ ป้าเห็นว่าราคาท่ีได้ค่อนข้าง สูงมาก ถ้าตัดสินใจขายช้า แล้วเขาไปได้ของคนอ่ืนก่อน ป้าว่าน่า เสยี ดายนะ” “มีคนอยากซ้อื ไร่นที้ ำ� ไมครับ” “กท็ ำ� ธรุ กจิ รสี อรต์ นะ่ ส”ิ ไมม่ ปี ระโยชนจ์ ะตอ้ งปดิ บงั โขมพสั ตร์ จึงตอบออกไปตรงๆ “งน้ั เหรอครบั ” ไมผ่ ดิ จากทค่ี ดิ ไวน้ กั ทด่ี นิ แหง่ นง้ี ดงามมากเกนิ กว่าจะเป็นแค่ไร่ส้มธรรมดา หากได้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวต้อง อุณหภูมิปกติ 57

กอบโกยรายไดม้ หาศาล พวิ าคดิ อยเู่ สมอวา่ หากเขาตดั สนิ ใจขายทด่ี นิ ผืนนี้ จะมีนายทุนรีบแย่งกันซ้ืออย่างรวดเร็วโดยที่เขาอาจไม่ต้องเสีย เวลารอเลย ทวา่ แมใ้ จหนง่ึ คดิ เชน่ นน้ั แตอ่ กี ใจกลบั เหมอื นวา่ มบี างอยา่ งตดิ คา้ งอยู่ ภาพใบหนา้ ทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความวติ กกงั วลของบรรดาคนงานซง่ึ เขาเหน็ ในวันแรกตรงหน้าโลงศพของบดิ าปรากฏข้ึน โดยเฉพาะอย่าง ยิ่งใบหน้าของรักษ์นารา “เราคิดว่ายังไงล่ะ สนใจหรือเปล่า ถ้าสนใจป้าจะเดินเร่ืองให้ เราไมต่ อ้ งทำ� อะไร รอเซน็ เอกสารอยา่ งเดยี วกพ็ อ” หญงิ สงู วยั สรปุ ทนั ที ในใจของนางเชอื่ วา่ หลานชายคงไมอ่ ยากเกบ็ ทนี่ ไ่ี วเ้ ทา่ ใดนกั หากเปน็ นาง เมื่อได้ไปมีชีวิตอยู่ท่ีต่างประเทศนานนับสิบปีก็คงไม่คิดจะกลับ มาใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทยอีกแล้ว ย่ิงต้องมาเป็นชาวไร่ชาวสวนด้วย แล้วย่ิงเป็นไปไม่ได้ใหญ่ โขมพัสตร์แน่ใจว่าพิวาไม่โง่เหมือนพ่อของเขาท่ีปฏิเสธเงินกว่า ร้อยล้านเพื่อรักษาไร่ส้มธรรมดาๆ นีไ้ ว้ “ผมเรยี นคณุ ปา้ ไปแลว้ นคี่ รบั วา่ พนิ ยั กรรมยงั ไมเ่ ปดิ ผมคงตอบ ไม่ได้ว่าจะขายหรอื ไม่ขาย” “แล้วถ้าตาเขตยกไร่นใ้ี ห้หลานล่ะ หลานจะว่ายังไง” พิวาไม่ตอบในทันที แน่นอนว่าเขาตัดสนิ ใจเรือ่ งน้ีไว้แล้ว และ นับเป็นเรื่องดีมากด้วยซ�้ำถ้าเขาสามารถขายไร่นี้ได้ทันทีเม่ือทุกอย่าง เป็นไปอย่างที่คิด เขาต้องการจบเร่ืองท่ีนี่แล้วกลับไปใช้ชีวิตตามเดิม ให้เรว็ ทสี่ ดุ ทว่าเมอื่ คนทชี่ ว่ ยใหท้ กุ อยา่ งง่ายขน้ึ คอื โขมพสั ตร์ เขากลบั ไม่อยากตดั สินใจทกุ อย่างเรว็ เกนิ ไป “เอาไวถ้ งึ วนั นน้ั กอ่ นกแ็ ลว้ กนั นะครบั วนั นผ้ี มคงใหค้ ำ� ตอบคณุ ป้าไม่ได้” 58 พิวาอธษิ ฐาน

“คณุ โขมพสั ตรม์ าท่นี ี่ทำ� ไมเหรอนาย” รกั ษน์ าราเกบ็ ความสงสยั ไวไ้ มไ่ ดอ้ กี ตอ่ ไป หลงั จากเจา้ นายหาย เข้าไปคุยกับโขมพัสตร์ในห้องทำ� งานอยู่นานสองนาน รักษ์นาราก็ถูก ธรรมสรณ์ใช้ให้ไปทไ่ี ร่เพ่อื จัดการเร่อื งเลก็ ๆ น้อยๆ บางอย่าง เธอรู้ดี วา่ บดิ าแคต่ อ้ งการใหเ้ ธอหยดุ สนใจเรอื่ งของเจา้ นาย แตช่ ว่ ยไมไ่ ดท้ เ่ี ธอ ไม่อาจเมินเฉยต่อการมาถึงของคนที่ข้ึนช่ือว่าเป็นศัตรูของพ่อเลี้ยง เขตพนาได้ พอตกเยน็ เธอจงึ ตรงมายงั เรอื นใหญแ่ ลว้ หาจงั หวะถามพวิ า จนได้ “ไม่ใช่เรอื่ งของเดก็ ” “เด็กอกี แล้ว รักษ์คิดว่าบนโลกนี้จะมแี ค่พ่อทพ่ี ดู คำ� นกี้ ับรักษ์” รักษ์นาราท�ำหน้ามุ่ย ดูเหมือนไม่ว่านานเท่าไรเธอก็ไม่มีวันโตเป็น ผู้ใหญ่ได้เลย พวิ าเหน็ ใบหนา้ เกลยี้ งเกลายบั กเ็ ผยรอยยมิ้ อะไรทที่ ำ� ใหผ้ หู้ ญงิ คนหนง่ึ คอยตามสนใจเร่ืองของเขาได้ขนาดนกี้ ันนะ “ก็เธอเป็นเดก็ เรียนหนงั สอื ยงั ไม่จบไม่ใช่เหรอเราน่ะ” “กใ็ ช่ รกั ษย์ งั เรยี นไมจ่ บ แตก่ ไ็ มไ่ ดห้ มายความวา่ ไมร่ อู้ ะไรเลย” “แล้วเธอรู้อะไร” “รู้ว่าป้าของนายมาตดิ ต่อซือ้ ท่ีดินใช่มย้ั ล่ะ” รอยยม้ิ บางๆ บนใบหนา้ หลอ่ เหลาจางลง กลายเปน็ ความแปลก ใจท่ีรักษ์นาราเข้าใจถูกเผงราวกับว่าเธอถอดวิญญาณไปนั่งฟังเขา สนทนากับโขมพัสตร์อย่างไรอย่างน้ัน แต่วินาทีต่อมา ความแปลกใจ กแ็ ปรเปลย่ี นเปน็ ความเขา้ ใจ ถา้ รกั ษน์ าราไมร่ เู้ รอ่ื งนสี้ นิ า่ แปลกกวา่ ก็ ในเม่ือเธอสนใจทุกความเป็นไปของไร่เสมือนจันทร์ประหนึ่งว่าขาย วญิ ญาณให้ไร่แห่งนไ้ี ปแล้ว “เธอน่ีรู้ทกุ อย่างเลยงัน้ เหรอ” “มนั ไม่ส�ำคญั หรอกค่ะ” คนขายวญิ ญาณให้ไร่เสมือนจนั ทร์นง่ั อณุ หภมู ิปกติ 59

ลงบนเก้าอ้ีตรงข้ามกับนายน้อย เหลือบมองถ้วยชาตรงหน้าเขาเล็ก น้อย ก่อนจะถามในสง่ิ ที่ติดค้างอยู่ในใจมาทั้งบ่าย “แล้วนายคดิ ยงั ไง คะ นายจะขายไร่ม้ยั ” พิวายกถ้วยชาข้ึนจิบช้าๆ ราวกับว่าส่ิงที่รักษ์นาราอยากรู้ไม่มี ความสลักสำ� คัญอะไร แต่จรงิ ๆ แล้วคำ� ตอบมันแน่ชดั ในใจของเขาอยู่ แล้ว ทว่าค�ำตอบนี้อาจเป็นส่ิงท่ีรกั ษ์นาราไม่อยากได้ยิน “ฉนั ไมม่ คี ำ� ตอบอะไรใหเ้ ธอหรอกนะ เพราะวา่ ไรน่ ไี้ มใ่ ชข่ องฉนั ” “ถ้าไม่ใช่ของนายแล้วจะเป็นของใครไปได้ พ่อเลีย้ งมนี ายเป็น ลกู แค่คนเดยี ว” “เธอแน่ใจได้ยังไงว่าฉนั เป็นลกู แค่คนเดยี ว” พิวาถามกลับทันควัน นัยน์ตาวาวระยับคล้ายขบขัน เหตุใด ทุกคนถึงม่ันใจนักว่าบิดาผู้ไม่เคยมีความรับผิดชอบต่อครอบครัวจะ ยกสมบัติมหาศาลนี้ให้ลูกชาย ถ้าเขตพนารักเขามากขนาดน้ันจริง ทกุ อย่างคงไม่เดนิ มาถงึ จุดน้ี “แน่ย่ิงกว่าแน่อีกนาย ถ้าพ่อเลี้ยงมีลูกคนอ่ืน เราก็ต้องรู้ต้อง เหน็ บ้างสิ” “แล้วถ้าฉนั เป็นลกู คนเดียวของพ่อเลย้ี งจริงๆ แต่พ่อเลี้ยงไม่ได้ ยกอะไรใหฉ้ นั เลยละ่ เขามเี มยี ตง้ั เยอะตงั้ แยะ อาจจะยกใหเ้ มยี คนไหน กไ็ ด้ เธอก็เหน็ นี่ว่าทง่ี านศพมีคนมารอรับมรดกตัง้ กค่ี น” “แต่ว่านาย...” “เอาละ พอได้แล้ว ถ้าเธอจะพูดเรอื่ งนกี้ ับฉนั อกี ฉนั จะไม่พูด ด้วยนะ” ชายหนุ่มยืน่ ค�ำขาด สหี น้าบ่งบอกว่าจรงิ จังเอามากๆ ลูกน้อง ผู้สถาปนาตนเป็นลกู น้องคนสนิทจงึ ต้องปิดปากเงียบกรบิ ถงึ อย่างไร พวิ าก็เป็นเจ้านาย นายว่าอย่างไร เธอก็ว่าอย่างนน้ั “ไม่พูดกไ็ ด้” 60 พวิ าอธษิ ฐาน

พวิ าพยกั หนา้ พอใจ กอ่ นยกถว้ ยชาขน้ึ จบิ อกี ครง้ั พลางลอบมอง ใบหน้าอ่อนเยาว์ของคนตรงหน้าซ่ึงบัดนี้มีแต่ร่องรอยความกังวลใจ หญงิ สาวเสมองออกไปด้านนอกจงึ ไม่รู้เลยว่ากำ� ลงั ถกู จบั ตามอง “นาย” เธอเรียกเขาทงั้ ที่ดวงตาจับจ้องดาวบนท้องฟ้า “อะไรอกี ” “พรุ่งน้ีนายให้รักษ์มาท�ำงานด้วยอีกนะ” รักษ์นาราบอกด้วย นำ�้ เสยี งที่ปกปิดความกังวลใจไว้ไม่มิด “รกั ษ์อยากช่วยนาย” พวิ าวางถว้ ยชาทเี่ หลอื แคก่ น้ ถ้วยลงบนโต๊ะไม้ เอนหลงั พงิ พนกั เกา้ อแี้ ลว้ ทอดสายตาออกไปไกล รกั ษน์ าราเหน็ วา่ เจา้ นายเงยี บไปเธอ จงึ จ้องดวงหน้าหล่อเหลา “นะ...นายน้อย ให้รักษ์มาช่วยนายทำ� งานนะ” เธอขอร้องด้วย สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง ก่อนใบหน้าจะปรากฏรอยยิ้มกระจ่าง เมื่อพิวาให้คำ� ตอบแก่เธอ “เรอ่ื งนน้ั มันแน่อยู่แล้ว ฉันมอี ะไรให้เธอช่วยเยอะเลย” อุณหภมู ิปกติ 61