จากศัตรูสู่หัวใจ

จำกศัตรู สหู่ วั ใจ ร่างสูงสาวเทา้ เข้าไปประชดิ บานประตูอย่างระมดั ระวัง มองผา่ นชอ่ ง ตาแมวเพื่อดูหน้าผู้มาเยือน ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยสักอักษรจีนท่ี ต้นคอด้านซ้ายของคนข้างนอก แม้ไม่เห็นหน้าเพราะอีกฝ่ายยืนหันข้าง แต่ รอยสกั นั้นท�าใหร้ ูไ้ ดท้ นั ทีว่าเป็นนายทูน คนที่ส่งงานชนิ้ แรกนใ้ี หแ้ กเ่ ขา เจตน์หันขวับกลับไปมองหญิงสาวที่บัดนี้ลุกข้ึนมายืนเคว้งอยู่กลาง ห้อง ตัดสินใจลากหล่อนเข้าไปในห้องน�้า ความหวาดกลัวระคนตกใจท�าให้ หลอ่ นดนิ้ รนขดั ขนื และสง่ เสยี งรอ้ ง มอื หนาตะปบปดิ ปากของคนเสยี งดอี ยา่ ง ไร้ความทะนถุ นอม จัดแจงปดิ ประตหู ้องนา้� ได้ก็กดไหลห่ ล่อนใหน้ งั่ ลงไปบน ชกั โครก “คนท่ีสง่ งานชน้ิ นใ้ี ห้ผมทา� กา� ลงั ยนื อย่หู นา้ หอ้ ง ถา้ คณุ ไม่อยากเดือด ร้อนกเ็ งยี บซะ!” ได้ผล…หล่อนหบุ ปากฉบั ทงั้ ร่างแข็งเกรง็ ลมื กระทงั่ วธิ หี ายใจ “เข้าไปยืนในอ่างอาบนา้� เปิดฝักบัวแรงๆ แล้วรดู ม่านปิดไว้ ถา้ ผมไม่ เรียกไม่ตอ้ งออกมา เขา้ ใจไหม?” แม้ไม่อยากท�าตามแต่โสภิตารู้ดีว่าหล่อนไม่มีทางเลือก ทุกอย่างเกิด ขน้ึ ปบุ ปบั เรอ่ื งกลบั ตาลปตั รเปน็ อกี อยา่ งหนงึ่ ซง่ึ หลอ่ นตระหนกั ดวี า่ มนั อาจ เกิดขึ้นสักวัน แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานน้ี เจตน์ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็ สามารถยกร่างสั่นเทานั้นให้ลุกขึ้น ดุนหลังหล่อนให้เดินไปท่ีอ่างอาบน�้า โสภิตาต้องยึดต้นแขนล�่าของเขาไว้เป็นหลักเพ่ือท่ีจะก้าวเข้าไปยืนในอ่าง ปลอบตวั เองในใจด้วยคา� พูดเดมิ ๆ จะต้องไมเ่ ปน็ ไร… ชายหนมุ่ มองดวงหนา้ ซดี เผอื ดนน้ั ดว้ ยความสงสาร พานใหค้ ดิ ถงึ อดตี คนรักที่ด่วนจากโลกนี้ไป มือหนาทาบลงบนหลังมือของหล่อนข้างที่ยังยึด ตน้ แขนเขาไว้ เอ่ยปลอบราวกบั ได้ยินเสยี งในหัวใจของหญิงสาว “คุณจะต้องไม่เปน็ ไร…” 56

ศตรัศมิ์ เจตนว์ างอาวธุ ปนื ไวท้ โ่ี ตะ๊ ขา้ งหวั เตยี งเพอ่ื แสดงความบรสิ ทุ ธใ์ิ จ ต่อผู้มาเยือน ใช้ฝ่ามือยีผมให้ยุ่งเหยิง ถอดเส้ือผ้าออกจนหมดแล้วคว้า ผา้ ขนหนผู นื ใหญม่ าพนั รอบเอว กอ่ นจะสาวเทา้ เรว็ ๆ ไปเปดิ ประตู สหี นา้ ของ ทูนหงกิ งอไม่ผิดจากทีค่ าดเดาไว้ “ท�าไมเปดิ ประตูชา้ นกั วะ” “โทษที ทา� ธรุ ะอยนู่ ะ่ พ”ี่ เจ้าของหอ้ งยกมอื ขึ้นเสยผมดว้ ยท่าทปี กติ “เข้ามากอ่ นสิ” เจตนร์ นิ นา�้ ใสแ่ กว้ สง่ ใหแ้ ขกไมไ่ ดร้ บั เชญิ คนกลางผทู้ า� หนา้ ทก่ี ระจาย งานทใ่ี ครๆ ตา่ งเรยี กวา่ ‘พที่ นู ’ รบั แกว้ มาถอื ไวแ้ ลว้ เดนิ สา� รวจไปทว่ั หอ้ งชา้ ๆ เนอื่ งจากเพ่งิ เคยมาทีห่ อ้ งพกั ของมอื ปนื มือใหม่เปน็ ครงั้ แรก “หอ้ งกว้างขวางดี ค่าเช่าเดอื นนึงคงหลายตงั ค์” “ก็ไมเ่ ทา่ ไรหรอกพ่ี แตด่ ที ีม่ นั ไม่ว่นุ วาย ไม่มีใครยงุ่ เร่อื งของใคร” คนฟังพยักหน้ารับรู้ก่อนจะชะงักไปเม่ือได้ยินเสียงน�้าจากในห้องนา้� หน�าซ้�าบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวย่อมยังมีกับข้าวส่งกลิ่นหอมฉุยและข้าวสวยอีกสอง จาน “แกอยกู่ บั ใครวะ?” ทูนหนั มามองเจตนอ์ ยา่ งไมไ่ ว้ใจ “พอดีเมือ่ คืนผมไปเทยี่ วทีบ่ าร์ ก็เลย…” ขอ้ ความต่อจากนน้ั เจตน์ไม่ จา� เปน็ ตอ้ งพดู อกี ฝา่ ยกเ็ ขา้ ใจแจม่ แจง้ ทนู หวั เราะชอบใจ อารมณด์ ขี น้ึ ผดิ ตา เขาตบไหลช่ ายหนมุ่ แรงๆ “เหน็ นิ่งๆ แบบนี้ ไมค่ ดิ วา่ แกจะชอบหว้ิ อหี นกู บั เค้าเหมอื นกนั …มิน่า ถงึ เปดิ ประตูช้านกั แถมหน้าตาผมเผา้ เหมอื นเพ่งิ ไปฟดั กบั ใครมา วา่ แตส่ วย หรอื เปล่าวะคนน้ี ขอต่อควิ ได้ไหม?” “ไม่ไหวมง้ั พ่ี รายน้ียังเด็กเกนิ เพง่ิ มาเร่ิมงานไมน่ าน ผมกลัววา่ จะรับ ไม่ไหว” “อ๋อ เจอแกคนเดียวทั้งคืนก็อ่วมแล้วสิท่า” ทูนตบต้นแขนชายหนุ่ม อกี รอบ เสยี งหวั เราะดว้ ยความชอบใจนน้ั ดงั เลด็ ลอดเขา้ ไปถงึ หขู องหญงิ สาว 57

จำกศัตรู สู่หวั ใจ ทย่ี ืนแนบชิดประตูหอ้ งนา�้ คอยฟังความเคล่อื นไหวต่างๆ จากภายนอก เจตน์ไม่น�าพาต่อค�าพูดหมิ่นเหม่ของอีกฝ่าย ท�าเพียงยิ้มน้อยๆ ด้วย ความขันเมอื่ นึกถงึ หน้าตาของ ‘อีหน’ู ในหอ้ งนา้� “ฉันเอาเงินส่วนที่เหลือมาให้ ตอนน้ีคนจ้างมั่นใจแล้วว่าแกท�างาน สา� เรจ็ เพราะพอ่ ของเหยอ่ื วง่ิ โรไ่ ปแจง้ ความวา่ ลกู หาย ชว่ งนแี้ กควรจะเกบ็ ตวั สกั พัก ไม่งน้ั กห็ าทก่ี บดานใหม่…เร่ืองนเี้ งียบเมอ่ื ไร รับรองมีคนรอใช้บรกิ าร แกอกี เพยี บ” เจตนร์ บั ซองสนี า้� ตาลมาเปดิ ดผู า่ นๆ พบวา่ ภายในมซี องจดหมายสขี าว บรรจเุ งนิ ไวอ้ กี ชนั้ นห่ี ากพวกมนั รวู้ า่ เหยอ่ื สาวยงั นง่ั ปากดเี ถยี งคอเปน็ เอน็ อยู่ ท่ีนี่เม่อื สองนาทีกอ่ นละก็…ท้ังเขาและหลอ่ นมอี นั จบชวี ติ ไปพรอ้ มกันแน!่ “ขอบคุณมากพ”่ี “จะไม่นบั สกั หน่อยเหรอวะ?” “ไม่ต้องหรอก ผมไว้ใจพี่” ชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้าย นึกโล่งใจว่าทูนจะ กลับออกไปโดยดี ที่ไหนได้ฝ่ายนั้นดันเกิดปวดท้องเบาอยากจะเข้าห้องน้�า ข้ึนมา “หอ้ งนา�้ คงลอ็ ก รอเดยี๋ วนะพ”่ี เจตนเ์ ดนิ ดมุ่ ไปทป่ี ระตหู อ้ งนา้� หลบั ตา ภาวนาให้ทุกอย่างผา่ นพ้นไปดว้ ยดี ก่อนจะกลน้ั ใจเคาะประตู “น้อง…เพ่ือนพี่จะขอเข้าห้องน้�าหน่อย ไม่ว่ากันนะ” เขาได้ยินเสียง หญิงสาวตะโกนตอบกลับมาว่าให้รอเดี๋ยว ไม่นานนักล็อกก็ถูกเปิดจากด้าน ใน เจตน์เวน้ ชว่ งตอ่ ไปอกี หนอ่ ยจงึ ตดั สินใจเปดิ ประตูใหท้ นู เข้าไป ชายวัยส่ีสิบต้นๆ ผิวปากหวือเมื่อมองผ่านผ้าม่านพลาสติกโปร่งแสง เนอ้ื หนาลายดอกไมท้ ก่ี น้ั ระหวา่ งอา่ งอาบนา�้ กบั สว่ นขบั ถา่ ยและอา่ งลา้ งหนา้ แสงทส่ี อ่ งเขา้ มาทางชอ่ งระบายอากาศบนกา� แพงสะทอ้ นใหเ้ หน็ เงาของหญงิ สาวชดั เจน แมห้ ลอ่ นจะไมไ่ ดถ้ อดเสอ้ื ผา้ ทวา่ เมอ่ื รา่ งเปยี กโชกไปดว้ ยนา�้ จาก ฝกั บวั อาภรณ์ตา่ งๆ กแ็ นบชิดกบั เนื้อหนัง ปรากฏเป็นรปู เรือนร่างชัดเจน เจตนล์ อบถอนหายใจโลง่ อก นกึ ช่นื ชมในความมสี ตขิ องโสภติ า ขณะ 58

ศตรศั มิ์ เดียวกันก็ขอบคุณท่ีผ้าม่านพลาสติกตรงหน้ามีความหนาและลวดลายมาก พอจะอ�าพรางใหท้ ูนเห็นแค่เพียงเงา โสภิตาพยายามบังคับร่างกายไม่ให้สั่น รู้ว่าเจตน์ก�าลังช่วยกันคน ตัณหากลับใหอ้ อกไปจากห้องน�้าหลงั ทา� กจิ ธุระเสรจ็ ทนู ยอมล่าถอยออกมา แตโ่ ดยดี เอย่ ชมรปู รา่ งของหลอ่ นใหเ้ จตนฟ์ งั ตลอดทางทเ่ี ดนิ ไปยงั ประตหู อ้ ง “เออน่ี คนทจ่ี ะส่งงานใหม่ใหแ้ กคงไมใ่ ชฉ่ ันนะ” ทนู หันมาบอก “อา้ ว ไหงงัน้ ล่ะพี?่ ” “ฉันจะออกไปนอกประเทศสกั พัก อาจจะพักใหญ่ๆ ลัดเลาะออกไป ทางชายแดน ดีไม่ดีอาจไม่กลับมาอีกเลยก็ได้…ไปละ ยังไงก็ระวังตัวด้วย แล้วกัน” แววตาของทูนคล้ายมีความนัยบางอย่างส่งมา แต่เจตน์ไม่ใคร่ใส่ใจ ตีความในเวลานี้ มองส่งจนมั่นใจว่าอีกฝ่ายเข้าลิฟต์ไปแล้วจึงปิดประตูห้อง สาวเท้าเร็วๆ เข้าไปในห้องน�้า เขากวาดสายตามองท่ีราวตากผ้าติดผนังอัน เล็ก ไม่พบเส้ือผ้าของโสภิตาเลยสักชิ้น แปลว่าหล่อนไม่ได้ก�าลังเปลือยอยู่ มือหนารวบม่านท้ังหมดรูดไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ก้มมองคนที่ทรุดลงน่ัง กอดตัวเองอยูใ่ นอ่างอาบน้า� ด้วยความเห็นใจ เขาเออื้ มมอื ไปปดิ กอ๊ กนา�้ แลว้ เดนิ ออกไปหยบิ ผา้ ขนหนกู บั เสอ้ื ผา้ ของ ตัวเองมาให้หล่อน โดยเลือกเส้ือท่ีเน้ือผ้าค่อนข้างหนา โชคดีท่ีทูนไม่เอะใจ สงสัยเร่ืองท่ีไม่เห็นเส้ือผ้าของหล่อนท้ังบนเตียงนอนและในห้องน้�า และไม่ หน้าดา้ นขออาศัยกินขา้ วเช้าทนี่ ่ี ไมอ่ ยา่ งนน้ั คงยงุ่ ยากกว่านเ้ี ยอะ “ปลอดภยั แลว้ ” เจตนเ์ รยี กสตหิ ลอ่ นดว้ ยนา�้ เสยี งออ่ นลงกวา่ ปกตเิ มอ่ื เห็นโสภิตายังน่ังนิ่งตัวส่ันเทาไม่ยอมรับผ้าขนหนู หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง เขา ความกลวั ทจ่ี บั ขั้วหวั ใจค่อยๆ เลือนหาย หล่อนเกาะขอบอ่างเพ่ือดนั ตวั ลุกข้ึนยืน หากท้ายท่ีสุดก็ยังต้องอาศัยแรงพยุงจากชายหนุ่มอยู่ดี สมองท่ี มนึ งงท�าให้ไม่ทนั สังเกตว่าเจตน์มเี พียงผา้ ขนหนูพนั กายไวผ้ นื เดียว “เชด็ ตัวใหแ้ หง้ แลว้ ใส่เสอื้ ผา้ น่ันซะ อยใู่ นชดุ เปียกนานๆ แบบน้ีเดย๋ี ว 59

จำกศัตรู สูห่ ัวใจ จะไม่สบาย” พอเหน็ เขาทา� ทา่ จะผละไปหลอ่ นจงึ รบี กา้ วออกมาจากอา่ งอาบนา�้ มอื เรียวไขวค่ ว้าต้นแขนเปลอื ยเปล่าของเขาไว้อย่างลมื ตัว “เดย๋ี วกอ่ น…” เจตนห์ นั กลบั ไปตามแรงดงึ ทไ่ี มไ่ ดม้ ากไปกวา่ แรงแขน ของเดก็ หญิงเลก็ ๆ คนหนง่ึ “วา่ ไง?” “พอ่ ฉนั ...จะไม่เป็นไรใชไ่ หม?” ชายหนุ่มถอนหายใจ วางผ้าขนหนูแหมะลงบนหัวของหล่อน หาก สายตาเบอื นไปทางอืน่ ราวกับไมอ่ ยากมอง “แตง่ ตัวให้เรียบร้อยกอ่ น แลว้ คอ่ ยออกมาคุยกัน” นนั่ แหละโสภติ าถงึ ไดส้ ติ รบี กม้ หนา้ ลงสา� รวจสารรปู ของตวั เอง เจตน์ ฉวยจังหวะน้ันพรวดพราดออกจากห้องน�้ามาตั้งแต่หล่อนยังไม่ทันได้ยกมือ ขน้ึ ปัดปอ้ งส่วนโคง้ สว่ นเว้าใหพ้ ้นจากสายตาของเขาดว้ ยซ้�า! 60

4 โสภติ านง่ั เขย่ี ขา้ วในจานอยา่ งหมดอาลยั ตายอยาก เสอ้ื เชติ้ สดี า� กับกางเกงขาส้ันของเจตน์ช่างไร้ความมิดชิดส�าหรับคนที่ไม่มีชุดช้ันในใส่ ทา� เอาไมก่ ลา้ ขยบั ลกุ ไปไหน อนั ทจี่ รงิ ลา� พงั แคช่ ายเสอ้ื กย็ าวเกอื บถงึ เขา่ ของ หล่อนแล้ว แต่เพ่ือความอุ่นใจแม้จะเพียงน้อยนิด หล่อนยินดีสวมกางเกง ขาสน้ั ของเขาไวอ้ กี ชน้ั ขนาดของเอวทต่ี า่ งกนั ทา� ใหต้ อ้ งใชห้ นงั ยางมดั พยงุ ไว้ ไม่ให้กางเกงหลุดลงมากองท่ีตาตุ่ม กางเกงขาส้ันของเขาพอมาอยู่บนร่าง หล่อนกก็ ลายเปน็ กางเกงขาบานส่ีส่วนไปเลย เจตน์มองหญิงสาวอย่างเข้าใจและเห็นใจแต่ช่วยอะไรไม่ได้ ในเมื่อ อาสาจะไปซอ้ื ใหใ้ หมเ่ จา้ ตวั กไ็ มอ่ นมุ ตั ิ คา้ นหนา้ ดา� หนา้ แดงวา่ หา้ มยงุ่ กบั เรอื่ ง ชดุ ชน้ั ในของหลอ่ น ไม่อยากเช่ือ…เห็นเรียนจบจากเมืองนอกเมืองนา แถมปากจัดเหลือ รบั แตก่ ลบั หนา้ บางเพราะเรอื่ งแบบนี้ ครน้ั จะพาหลอ่ นออกไปในทสี่ าธารณะ 61

จำกศัตรู สหู่ ัวใจ ตอนน้กี ค็ งไม่ปลอดภัยนกั …รอของเกา่ ทีต่ ากอยู่บนราวแหง้ กแ็ ล้วกัน “คณุ อยากจะโทรศพั ทไ์ ปหาพอ่ ใชไ่ หม?” คา� ถามของเขาปลกุ ประกาย ในดวงตาของหล่อนได้ทันที โสภิตาขยับตัวด้วยความดีใจ มองเขาอย่างมี ความหวงั “ง้ันขอถามอะไรหน่อย ถ้ามีค�าตอบที่ดี ผมจะยอมให้คุณติดต่อทาง บา้ น” พอเหน็ หญงิ สาวพยกั หนา้ หงกึ ๆ ตง้ั อกตง้ั ใจฟังค�าถาม เขาจึงเริ่มพูด ตอ่ “คุณจะพดู กบั พ่อคณุ ว่าอะไร?” “ฉันจะเตอื นใหพ้ อ่ ระวงั ตวั จะบอกความจริงกับทา่ น ขอให้ทา่ นช่วย สง่ ตา� รวจมารบั ฉนั …เอ่อ…ฉนั หมายถึงวา่ ถ้านายจะยอมปล่อยฉัน” ชายหนมุ่ มองคนท่ีทา� เสยี งออ่ ยแลว้ กระตกุ ยมิ้ มุมปาก ดทู า่ ว่าน�้าจาก ฝักบัวจะชว่ ยลา้ งคราบนางพญาออกจากตวั หลอ่ นจนหมดเกลย้ี ง “แล้วถา้ ผมปลอ่ ยคุณกลบั บา้ น คุณจะจัดการยงั ไงกบั เรื่องน้ี” “ฉันก็จะบอกต�ารวจวา่ ฉันถกู ลอบฆ่า แต่หนีรอดมาได้ และฉันไดย้ นิ มือปนื มนั พดู วา่ ลงุ กรีฑาเปน็ คนอยู่เบ้อื งหลงั เรอ่ื งน้”ี เจตนป์ รบมอื เปาะแปะอย่างประชดประชนั ! “แล้วต�ารวจก็จะต้องหาหลกั ฐานมายนื ยันเพอื่ เอาผิดนายกรฑี า หลัง จากนน้ั จะเกดิ อะไรขน้ึ รไู้ หม…ทงั้ ตา� รวจและนายกรฑี าจะยกโขยงกนั ตามลา่ ผม ฝ่ายหนึ่งจะจับผมไปเป็นพยาน ส่วนอีกฝ่ายจะตามระเบิดหัวผมเพื่อ ปิดปาก” เขาใชน้ วิ้ ชี้เคาะที่ขมบั ตวั เองเบาๆ “นายกม็ อบตัวสิ ฉนั จะบอกต�ารวจวา่ นายไม่ได้ท�าร้ายฉนั เขาจะกนั นายไว้เป็นพยาน” “ถา้ ตา� รวจกนั ผมไวเ้ ปน็ พยาน คณุ คดิ วา่ ตอ้ งใชเ้ วลาเทา่ ไรกวา่ จะสาว จากผมไปถงึ ตน้ ตอของคา� สงั่ ทแ่ี ทจ้ รงิ ได้ อยา่ ลมื วา่ ผมรบั งานมาอกี ทอด นาย ทนู คนเมอื่ กเี้ ปน็ คนรบั งานมาสง่ ใหผ้ มอกี ตอ่ หนงึ่ แตใ่ นความเปน็ จรงิ เขาอาจ 62

ศตรัศม์ิ ไมใ่ ชค่ นกลางเพยี งคนเดยี วในกระบวนการทง้ั หมด คนทรี่ จู้ กั วางแผนไมม่ ใี คร โง่พอจะติดต่อกับมือปืนโดยตรงหรอก จะมีการรับส่งงานเปน็ ทอดๆ แต่ละ คนกระจายตวั อยแู่ บบตวั ใครตวั มนั ถงึ เวลางานเสรจ็ กแ็ บง่ เงนิ ลดหลน่ั กนั ไป เหมอื นกนิ คา่ หัว เงินไม่มากเหมอื นรบั งานโดยตรงแตป่ ลอดภยั กว่า คนจ้างก็ จา่ ยหนกั หนอ่ ยแตอ่ นุ่ ใจวา่ ตา� รวจจะใชเ้ วลานานหลายชว่ั โคตรกวา่ จะสาวมา ถงึ ตวั มนั และถา้ งานพลาดหรอื มใี ครคนหนง่ึ ในกระบวนการถกู ตา� รวจจบั คน ที่เหลือก็จะช่วยกันหาทางตัดตอนซะเพราะไม่มีใครอยากเดือดร้อน…ต่อให้ กนั ผมไวเ้ ปน็ พยานแตต่ า� รวจคมุ้ กะลาหวั ผมตลอดเวลาไมไ่ ดห้ รอก” เจตนค์ ดิ ว่าเขาเห็นแววสา� นกึ ผดิ ในดวงตาคสู่ วยแตก่ ็เพียงแวบเดยี ว “เพราะนายมนั รนหาทเ่ี อง อาชพี สจุ รติ มตี ง้ั เยอะแยะไมท่ า� ดนั มาเปน็ มอื ปนื รบั จา้ ง!” “การปล่อยให้คุณมานั่งหัวโด่ด่าผมฉอดๆ อยู่จนตอนนี้ต่างหาก…ท่ี เรียกว่ารนหาท่ี” พอถูกตอกกลับเสียงเรียบแบบนี้คนปากเก่งเลยเงียบกริบ จรงิ ของเขา…ถา้ มอื ปนื เปน็ คนอน่ื ปา่ นนหี้ ลอ่ นคงตายไปนานแลว้ หรอื ถา้ เขา ยอมตกอยใู่ ตอ้ าณตั ขิ องความแคน้ ชีวติ ของหล่อนคงถงึ จุดจบ สว่ นเขาก็ไม่ ตอ้ งพลอยยงุ่ ยากไปดว้ ยแบบน…ี้ เสรจ็ งาน รบั เงนิ แลว้ กห็ นไี ปกบดานสกั พกั แต่หล่อนก็ไม่ได้ขอร้องให้เจตนไ์ วช้ ีวติ เสยี หนอ่ ยน่ี! “เขาทจุ รติ คนเดยี วหรอื เปลา่ ?” เจตนถ์ ามตอ่ ไมอ่ ยากเสยี เวลาไปกบั การมองหนา้ หงกิ ๆ ของหล่อนนานนกั “ไม่ ฉนั คิดว่ามีคนอนื่ รเู้ หน็ ด้วย ฉนั ได้ยนิ เขาคุยโทรศพั ท…์ บางทอี าจ จะเป็นใครบางคนในบริษัท” “แลว้ คณุ บอกเรื่องนี้กับใครบา้ งหรอื ยงั ?” “คหู่ มนั้ ฉนั …รวนิ เปน็ คนเดยี วทฉ่ี นั ไวใ้ จ เราวางแผนจะชว่ ยกนั สบื เรอ่ื ง น้ี แต่ยังไม่ทันได้ท�าอะไร นอกจากส่งคนจับตาดูพฤติกรรมของลุงกรีฑาอยู่ เงยี บๆ” พดู ถงึ คหู่ มนั้ หนมุ่ แลว้ หวั ใจของหลอ่ นกก็ ระวนกระวายขน้ึ มาอกี หวงั ว่าทง้ั โภคนิ และรวินจะปลอดภัย 63

จำกศตั รู สหู่ ัวใจ “ถ้างั้นป่านนี้คู่หมั้นคุณคงบอกเรื่องนายกรีฑาให้พ่อคุณรู้แล้วละ… บางทีพ่อคุณอาจจะก�าลังหาทางสืบสาวราวเร่ืองอยู่เงียบๆ ก็ได้ ผมเช่ือว่า พวกเขาทั้งสองคนคงระวังตวั มากขน้ึ แล้ว” “วินไมม่ ีทางบอกเรื่องนี้ใหพ้ ่อร้หู รอก” “ท�าไม?” “เพราะฉันขอรอ้ งไม่ใหว้ นิ พดู พ่อรกั ลุงกรฑี ามาก ถา้ ไม่มีหลักฐานไป ยืนยันได้ว่าเพื่อนรักของท่านท�าผิดจริง ท่านคงไม่ยอมเชื่อ และหาว่าฉัน คดิ มากไปเอง” “ถึงอยา่ งนน้ั กเ็ ถอะ…อยา่ งนอ้ ยๆ นายรวินกต็ ้องรแู้ ลว้ วา่ การหายตัว ไปของคุณเป็นฝีมือใคร เขาคงไม่ปล่อยให้ว่าที่พ่อตาเป็นอันตรายง่ายๆ หรอก” “นายกพ็ ูดง่าย ตัวเองไม่มสี ่วนไดส้ ่วนเสยี อะไรดว้ ยน”ี่ “เหรอ?” เขาย้อนถาม “ไม่มสี ว่ นได้น่ะใช่ แตส่ ว่ นเสียเน่ีย ร้สู กึ ว่าผม จะมเี ตม็ ๆ” สุดท้ายโสภติ าจงึ ไดแ้ ตน่ ่งิ เงยี บ ถึงกระนั้นกไ็ มส่ ามารถตัดความกังวล ออกจากใจไดเ้ สยี ที พอ่ ของหลอ่ นรกั กรฑี าประดจุ พี่ชายรว่ มสายเลอื ด หาก รคู้ วามจรงิ แลว้ จะทกุ ขใ์ จแคไ่ หน ทสี่ า� คญั พอ่ ไมม่ ที างรบั มอื กบั คนคดโกงจติ ใจ อา� มหติ แบบนน้ั ไหวแน…่ .งานนค้ี งตอ้ งฝากความหวงั ไวท้ รี่ วนิ แลว้ เขาคนเดยี ว เทา่ นน้ั ท่จี ะเปน็ เร่ยี วแรงสา� คัญยามทห่ี ลอ่ นไม่อยู่ “เปน็ อนั วา่ ฉนั จะตอ้ งอยอู่ ยา่ งนจ้ี นกวา่ จะจบเรอ่ื งโดยทที่ า� อะไรไมไ่ ด้ เลยงนั้ เหรอ?” “อาจจะทา� ไดแ้ คบ่ างอยา่ ง ตอ้ งรอดสู ถานการณ์ สว่ นเรอ่ื งของพอ่ คณุ ผมจะคอยชว่ ยจับตาดใู หอ้ กี แรง” “ฉันไม่ม่ันใจเลยว่าจะทนแข็งใจได้นานแค่ไหน ถ้าบอกให้พ่อรู้ว่าฉัน ยงั มีชวี ติ อยอู่ ย่างนอ้ ยทา่ นจะไดเ้ บาใจ” “และเม่ือพ่อคุณสบายใจ คนท่ีสั่งฆ่าคุณก็จะเริ่มเห็นอะไรที่ผิด 64

ศตรัศม์ิ สังเกต…ปล่อยให้ท่านเสียใจต่อไปน่ะดีแล้ว คนร้ายจะได้เช่ือสนิทใจว่า คณุ หายสาบสญู ไปจากโลกน้ีแล้ว” พูดถึงเร่ืองนี้แล้วเจตน์ยังแปลกใจไม่หาย…ท�าไมคนจ้างถึงเช่ือว่างาน น้ีเสร็จเรียบร้อยและยอมจ่ายเงินส่วนที่เหลือให้เขาง่ายจริง ทั้งท่ียังไม่มีใคร พบศพของโสภิตาหรอื หลกั ฐานท่บี ่งชว้ี า่ หล่อนตายแลว้ เลยดว้ ยซ้�า! โสภติ ามองคนน่งั ตรงข้ามทก่ี า� ลังตักขา้ วเขา้ ปากเค้ียวต้ยุ แมอ้ ยากจะ เถียงแต่ในใจรู้ดีว่าเจตน์พูดถูกทุกอย่าง การท�าตัวเป็นคนตายคือทางออก เดียวในเวลานี้ หล่อนคงต้องรับความช่วยเหลือจากเขาช่ัวคราว ดูจังหวะ เหมาะสมแล้วค่อยหาโอกาสติดต่อไปทางรวินเพื่อบอกให้ฝ่ายนั้นรับรู้ว่า หล่อนยงั มีชวี ิตอยู่ “กินข้าวได้แล้ว” เขาปัดความคิดวุ่นวายออกจากหัว ท�าหน้าตึงใส่ หล่อนเหมือนผใู้ หญ่กา� ลงั ดเุ ด็กตัวเลก็ ๆ หญงิ สาวตกั ข้าวเขา้ ปากเคย้ี วอย่าง แกนๆ “อย่าเค้ียวเอ้ืองเดี๋ยวกบั ขา้ วมนั จะเย็นเสยี หมด” โสภิตาคอ้ นขวับ ประชดเขาดว้ ยการเคี้ยวเร็วๆ จนกรามจะเคล็ดอยู่ รอมรอ่ เจตนม์ องภาพนน้ั แลว้ สา่ ยหนา้ เออื มระอา ตง้ั หนา้ ตง้ั ตาจดั การกบั ขา้ ว ในจานของตัวเองต่อ ปลอ่ ยให้หล่อนนัง่ ขึงตาอยูอ่ ยา่ งน้นั โสภติ าสง่ สายตา ‘ฝากไวก้ ่อน’ ไปใหค้ นทนี่ ั่งตรงขา้ ม หลอ่ นอาจเป็น หนี้บุญคุณเจตน์ในคราวน้ี ทว่าเรื่องท่ีเขาท�าให้สรารินต้องตาย…ยังไงก็เป็น ความจริงที่เปลี่ยนแปลงไมไ่ ดอ้ ยดู่ ี! ผ่านมาสี่วัน ข่าวการหายตัวไปของลูกสาวเจ้าของบริษัทค้าไม้ ช่ือดังย่ิงได้รับความสนใจจากส่ือมวลชนมากขึ้น สถานีโทรทัศน์บางช่อง ถึงกับติดตามดูการท�างานของเจ้าหน้าที่ต�ารวจอย่างใกล้ชิดและให้ความ รว่ มมือชว่ ยหาเบาะแส จุดท่มี ีคนพบโสภติ าคร้ังสดุ ทา้ ยกอ่ นจะหายตัวไปคอื โรงแรมชอ่ื ดงั แหง่ หนงึ่ ใจกลางเมอื ง ทางเจา้ หนา้ ทต่ี า� รวจจงึ ขอวดิ โี อเทปจาก 65

จำกศัตรู สู่หวั ใจ กลอ้ งวงจรปดิ ทกุ ตวั ในโรงแรมไปตรวจสอบหาเบาะแสเพมิ่ เตมิ ซงึ่ ตอ้ งใชเ้ วลา อีกวันสองวันกว่าผลการตรวจสอบอย่างละเอียดจะออกมา เบื้องต้น สันนิษฐานวา่ อาจเป็นเรอื่ งความขัดแย้งส่วนตวั และปมธรุ กจิ แตย่ ังไมล่ ะท้ิง ปมเร่ืองชู้สาวเน่ืองจากโสภิตาเป็นผู้หญิงสวยสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง แม้จะมี คู่หม้ันคู่หมายอยู่เป็นตัวเป็นตนแล้ว ก็ยังไม่วายมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เข้ามา ทา� ความร้จู กั อย่ตู ลอด ทางด้านโภคินก็ไม่เป็นอันกินอันนอน สภาพจิตท่ีย�่าแย่เป็นทุนหลัง สูญเสียลูกสาวคนเล็กจึงยิ่งแย่หนักกว่าเดิม พาเอาสุขภาพกายทรุดตามไป ดว้ ย โชคดีท่ีไดส้ ุภทั ราคอยดูแล รวมถึงมีรวินคอยเปน็ ธุระจัดการเรอื่ งงานท่ี บริษัท เรื่องไหนท่ีส�าคัญและจ�าเป็นต้องได้รับการอนุมัติจากประธานจึงจะ เดินหน้าต่อได้ชายหนุ่มก็จัดแจงให้เลขาฯ ของโสภิตารวบรวมแล้วน�ามาให้ โภคนิ พิจารณาถึงบ้าน ช่วงที่เข้าไปบริษัทรวินได้พบกรีฑาสองสามครั้ง ฝ่ายนั้นเล่นบทเป็น หว่ งลกู สาวของเพอื่ นรกั เสยี แนบเนยี นจนใครตอ่ ใครหลงเชอ่ื และไมร่ ะแวงใน ตวั เขา ถงึ ตอนนช้ี ายหนมุ่ มนั่ ใจแลว้ วา่ กรฑี ามสี ว่ นเกย่ี วขอ้ งกบั การหายตวั ไป ของคหู่ มน้ั สาว วันนี้รวินแวะไปที่บ้านของโสภิตาเพ่ือน�าเอกสารส�าคัญไปให้โภคิน เช่นเคย จนเจ้าบา้ นออกปากวา่ เกรงใจท่ตี อ้ งรบกวนกันแบบน้ี “ไม่เป็นไรหรอกครับ ตาเป็นคนรักของผม คุณพ่อก็เหมือนพ่อผม อีกอย่างเอกสารพวกน้ีเป็นเอกสารส�าคัญ จะส่งเมสเซนเจอร์มาแทนผมคิด ว่าไม่สมควร” “แลว้ ไม่ตอ้ งดแู ลงานของตัวเองหรอกหรอื ?” “งานที่บริษัทผมไม่ค่อยเยอะครับช่วงน้ี เศรษฐกิจไม่ดีการส่งออก ไหนๆ กซ็ บเซาทงั้ นั้น ไมเ่ ว้นแม้แตพ่ วกอาหารแช่แขง็ โชคดที ี่ผมเริม่ หันมา จบั ธรุ กจิ เหล็กควบไปด้วย ตอนนีต้ ลาดโตวนั โตคนื โดยเฉพาะพวกท่อเหล็ก ทม่ี ีออร์เดอร์จากต่างประเทศเข้ามาไมข่ าดช่วง กเ็ ลยรอดตวั ไปครบั ” 66

ศตรศั มิ์ ชายสูงวยั ทา� เพยี งพยักหน้ารับรู้ เวลาแคไ่ มก่ ีว่ นั ท�าให้โภคนิ ดผู อมซบู ลงถนัดตาเพราะฤทธ์ิของความเครียด สุขภาพร่างกายที่ร่วงโรยไปตามวัย ย่งิ อ่อนแอลงเพราะขาดการดูแลเอาใจใส่จากเจ้าตวั “เห็นแม่บ้านบอกวา่ คุณพ่อไมค่ อ่ ยทานข้าว?” “ใครจะไปกินลงละ่ รวิน ชีวิตฉนั น่ะเหลอื ยายตาคนเดยี วแล้ว” “ผมขอโทษครบั ทด่ี แู ลตาไมด่ พี อ” โภคนิ มองวา่ ทล่ี กู เขยกอ่ นจะถอนใจ “อย่าโทษตัวเองเลย ถึงยังไงฉันก็เช่ือว่ายายตายังมีชีวิตอยู่ และจะ ตอ้ งปลอดภยั กลบั มา ตอ่ ใหต้ อ้ งพลกิ แผน่ ดนิ ตอ้ งแลกดว้ ยทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ ง ฉนั กจ็ ะยอม ขอแค่ได้ลกู คืนมา” “คณุ พอ่ เองกต็ อ้ งดแู ลสขุ ภาพตวั เองใหม้ าก ถา้ รา่ งกายคณุ พอ่ ออ่ นแอ ไปอกี คน จะกระทบถงึ เรอ่ื งงานทบ่ี รษิ ทั นะครับ” โภคนิ พยกั หนา้ แตโ่ ดยดี แมไ้ มร่ วู้ า่ จะทา� ตามคา� แนะนา� ของรวนิ ไดม้ าก นอ้ ยแค่ไหน “เรือ่ งบรษิ ัทอนั ทีจ่ ริงฉันก็ไมค่ ่อยหว่ งเท่าไร มกี รฑี ากับเพ่อื นๆ คอย ดูแลอีกแรง” รวินท�าท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างหากสุดท้ายก็ไม่ได้พูด นั่งน่ิง ครนุ่ คดิ ถงึ เรอ่ื งระหวา่ งโสภติ ากบั กรฑี า กอ่ นจะถอนหายใจออกมาหนกั หนว่ ง โสภติ านง่ั กอดเขา่ อยบู่ นเตยี งนอนภายในหอ้ งเพยี งลา� พงั ภาพที่ หล่อนเห็นจากโทรทัศน์ท�าให้รู้สึกปวดหนึบในใจ บิดาของหล่อนซูบผอมไป มาก คงเพราะมวั แตเ่ ปน็ หว่ งลกู จนไมเ่ ปน็ อนั ท�าอะไร ยง่ิ ถกู นกั ขา่ วสมั ภาษณ์ กย็ ่ิงเครยี ดและกดดนั มากขนึ้ ความหนาวเยน็ จากเครอ่ื งปรบั อากาศทา� ใหต้ อ้ งปดิ การทา� งานของมนั ลงช่ัวคราวพลางดึงผ้าห่มข้ึนมาคลุมร่าง เจตน์ยกเตียงให้หล่อนต้ังแต่คืนท่ี สอง ส่วนตัวเขาเอาหมอนไปนอนท่ีพื้นแล้วใช้ผ้าขนหนูต่างผ้าห่ม โดยมาก เขาจะออกไปนงั่ ทอดอารมณท์ หี่ นา้ ระเบยี งหลงั จดั การกบั มอื้ เยน็ เสรจ็ รอจน 67

จำกศตั รู สหู่ วั ใจ กระท่ังหล่อนท�ากิจส่วนตัวและหลับไปแล้วเขาจึงกลับเข้ามานอนบ้าง ตอน เชา้ เขาออกไปซอ้ื กบั ขา้ วทตี่ ลาดเชา้ ตงั้ แตฟ่ า้ ยงั ไมส่ าง กลบั เขา้ มากนิ ขา้ วเชา้ ดว้ ยกนั แลว้ จากน้ันก็ออกไปขา้ งนอก ช่วงบ่ายๆ จงึ ยอ้ นมาพร้อมกบั ข้าวม้อื เทยี่ ง จากนนั้ ก็ออกไปขา้ งนอกอกี …ทกุ อยา่ งในทกุ วนั เหมอื นเดมิ ราวกบั เปน็ กจิ วัตร วันนี้ก็เช่นกัน…เจตน์ออกไปทันทีที่จัดการกับมื้อเช้าเสร็จโดยล็อก ประตดู า้ นนอกไว้แน่นหนาเหมอื นเดมิ เขาบอกวา่ จะไปสนามยิงปนื ขากลบั จะแวะดูความเคลื่อนไหวที่บ้านของหล่อนให้ พอหญิงสาวถามว่าท�าไมต้อง ล็อกประตูจากด้านนอก กลัวหล่อนจะหนีออกไปงั้นหรือ เขาดันตอบเสียง ห้วนว่า ‘ผมกลวั ตวั เองจะเดอื ดร้อนหลงั จากคุณหนไี ปต่างหาก’ เวลาไม่กี่วันที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันช่วยให้อาการกระด้างกระเด่ือง ของท้งั สองฝา่ ยลดนอ้ ยลง อคติบางสว่ นหลอมละลายกลายเปน็ ความผูกพนั โดยไมร่ ตู้ วั หลอ่ นกบั เขาไมค่ ่อยได้พดู คยุ กันเปน็ เรอ่ื งเปน็ ราวเท่าไร อวยั วะ ทตี่ า่ งกใ็ ช้เป็นอาวธุ เชือดเฉือนกนั พอให้เลอื ดออกซบิ ๆ คือสายตา ไม่มคี วาม เปน็ มติ ร ขณะเดยี วกนั กไ็ มม่ ศี ตั รดู งั เชน่ แตก่ อ่ น สว่ นหนงึ่ เพราะทงั้ คพู่ ยายาม พดู และเผชิญหน้ากันใหน้ อ้ ยทส่ี ุดแลว้ จมอย่กู บั ความคิดของตัวเอง ในมมุ มองของโสภติ า หากไมน่ บั เรอื่ งอาชพี ผดิ กฎหมายและอดตี ทเี่ คย ตอ้ งโทษในคดรี า้ ยแรง เจตนก์ ไ็ มใ่ ชค่ นเลวรา้ ย… ถงึ จะดเู ยน็ ชา อา่ นยาก ปาก รา้ ย แตช่ ายหนมุ่ มีน�้าใจกบั เรื่องปากทอ้ งของหลอ่ นเสมอ แต่นัน่ แหละ…เขา ก็ไม่ใชผ่ ู้ชายทผี่ ู้หญงิ ดีๆ สักคนควรรักเชน่ กัน ท�าไมน่ะหรอื ? สิ่งที่เกิดขึ้นกับสรารินคือเหตุผล…การสูญเสียในคร้ังนั้นคืออุทาหรณ์ บทส�าคัญทีค่ รอบครัวของหล่อนจะไม่มีวันลืม! สงิ่ ทโี่ สภติ าสมั ผสั ไดค้ อื เจตนร์ ะมดั ระวงั ตวั มากเปน็ พเิ ศษ เขาพยายาม ไม่ไปในยา่ นชุมชนถา้ ไม่จา� เป็น สองวันกอ่ นหล่อนเปน็ ฝ่ายทนไมไ่ หวเสยี เอง 68

ศตรศั มิ์ ขอใหเ้ ขาชว่ ยพาไปซอื้ เสอื้ ผา้ และขา้ วของเครอื่ งใชส้ า� หรบั ผหู้ ญงิ เจตนค์ ดิ อยู่ นานกอ่ นจะตอบตกลงดว้ ยเหตผุ ลอะไรหลอ่ นกไ็ มท่ ราบได้ เขาจบั หลอ่ นแปลง กายเปน็ ทอมบอย หลอ่ นยงั จา� ความรสู้ กึ ตอนทมี่ อื หนาของเขารวบผมใหอ้ ยา่ ง ไรซ้ ง่ึ ความออ่ นโยนพถิ พี ถิ นั แลว้ อทุ ศิ หมวกแกป๊ มาใหใ้ สอ่ า� พรางใบหนา้ กอ่ น จะพาขึน้ รถเมล์ไปเดินตลาดนดั ตอนเย็นซึ่งอยู่ไมห่ ่างจากอะพารต์ เมนต์มาก นัก โดยให้เหตุผลว่าตลาดนัดปลอดภัยกว่าห้างสรรพสินค้า ตลอดเวลาเขา คอยสอดส่องระวังหน้าหลังให้ก็จริง แต่การเร่งเร้าให้หล่อนรีบเลือกซื้อของ เรว็ ๆ ก็ท�าเอาอารมณเ์ สียไมน่ ้อย ‘เปน็ ผชู้ ายประสาอะไรไมเ่ ขา้ ใจผหู้ ญงิ จะซอ้ื ของมนั กต็ อ้ งเลอื กหนอ่ ย สิ ของตลาดนัดใช่วา่ จะมีแต่ของดีมือหน่งึ เกดิ ไดช้ ุดช้ันในทค่ี นอนื่ ใช้แลว้ จะ ท�ายังไงล่ะ’ หล่อนท�าปากขมุบขมิบว่าเขาตอนนั่งรถเมล์กลับท่ีพัก หากคน หไู วขา้ งๆ มิวายได้ยิน ‘ชา่ งเลือกไปเสียทุกอย่างเลยหรอื ไง?’ เขาถามเสยี งเบา ‘ใช่ คนเราเลอื กไดท้ กุ อยา่ ง จะทา� ดหี รอื ทา� เลวกเ็ ลอื กได’้ หลอ่ นแขวะ กลบั ด้วยระดับเสยี งเดยี วกบั เขา เจตนก์ ระตุกย้ิม ‘มีอยา่ งนึงเลอื กไม่ไดน้ ะ’ ‘อะไร?’ ‘ที่ตายไง’ น่ันแหละหล่อนถึงได้เงียบ ไม่อยากเสวนากับคนกวนประสาทอย่าง เขา อยดู่ ว้ ยกนั มาไมก่ ว่ี นั แตเ่ หมอื นนานสกั สบิ ชาติ แลว้ ทกุ วนั เจตนก์ ม็ กั จะขู่ หล่อนด้วยเร่ืองเจ็บๆ ตายๆ พวกนี้ เหมือนอยากจะแกล้งให้หล่อนกลัวจน ไม่กล้าขยบั ตวั ไปไหน ถามวา่ กลัวตายไหม? หล่อนตอบได้เต็มปากเต็มค�าว่าไม่กลัว…แต่กลัวว่าพ่อจะอยู่ต่อไป ไมไ่ ดห้ ากไมม่ ีหลอ่ น รอบตวั โภคนิ มีศัตรูท่แี ฝงตวั อย่ใู นรปู มิตร พอ่ เป็นคนดี เกินกว่าจะต้านทานความเลวของคนเหล่าน้ันได้ แม้จะมีสุภัทราคอยอยู่ 69

จำกศตั รู ส่หู วั ใจ เคยี งขา้ ง แต่ในความรู้สกึ ของโสภติ า นางยังเปน็ คนนอก มีเส้นแบง่ ที่มองไม่ เห็นดว้ ยตาเปลา่ ระหว่างหล่อนกบั แม่เล้ยี ง พดู คุยกันปกติตามประสาคนอยู่ ร่วมบ้านท่ีกินข้าวหม้อเดียวกัน ทว่าไม่ได้สนิทชิดเชื้อเพราะต่างฝ่ายต่างก็ ไมใ่ ชเ่ ลอื ดเนอื้ สว่ นรวนิ แมจ้ ะเปน็ คหู่ มน้ั คหู่ มายของหลอ่ น แตก่ ถ็ อื วา่ ยงั ไมใ่ ช่ คนในครอบครวั เตม็ ตวั จะดงึ เขาเขา้ มาเกยี่ วขอ้ งกบั เรอื่ งวนุ่ วายแลว้ ปลอ่ ยให้ แบกรบั ปัญหาแทนไปตลอดได้ยงั ไง มือเรียวหยิบรีโมตข้ึนกดปิดโทรทัศน์ ล้มตัวลงนอนมองเพดานห้อง เสียงลมหายใจเข้าออกในความเงียบส่งผลให้หัวใจเหน็บหนาวข้ึนมาอย่าง ประหลาด หล่อนจะต้องหาทางติดตอ่ รวินให้ได้ เสยี งโทรศพั ทท์ หี่ วั เตยี งดงั ขน้ึ ทา� เอารา่ งบางสะดงุ้ สดุ ตวั หลอ่ นผงกหวั ขน้ึ มองวตั ถตุ น้ เสยี ง วนั กอ่ นเจตนถ์ อดสายโทรศพั ทอ์ อกไป แตว่ นั นมี้ นั ใชง้ าน ได้ตามปกติแล้ว ไม่รู้วา่ เขาต่อสายกลบั คนื ตงั้ แตเ่ ม่อื ไร…แตจ่ ะเมื่อไรกช็ า่ ง! หล่อนเอื้อมมือไปยกหูอย่างรวดเร็ว ก่อนท่ีสีหน้าแช่มช่ืนจะเปล่ียน เปน็ บูดบงึ้ เมอ่ื ไดย้ ินเสยี งของปลายสาย “คุณน่ีตกลงฉลาดหรอื โงก่ นั แน่ รบั โทรศัพท์ทา� ไม?” “อ้าว ก็แลว้ นายโทร.มาหาพระแสงอะไรล่ะ!?” “โทร.มาทดสอบระดับสติปัญญาของคุณ อยากรู้ว่าจะรับสายไหม คราวหนา้ ไมว่ า่ ยงั ไงหา้ มรบั สายเดด็ ขาดเขา้ ใจหรอื เปลา่ ผมรวู้ า่ คณุ ฉลาด แต่ ทค่ี ณุ ขาดคอื สติ คณุ ไมม่ ที างเดาไดห้ รอกวา่ คนทโี่ ทร.เขา้ มาเปน็ คนดหี รอื คนเลว” “โทร.มาหานาย คงจะเปน็ คนเลวซะเยอะ” เจตนห์ วั เราะหมึ าตามสาย ก่อนจะวางหูไปด้ือๆ โสภิตามองหูโทรศัพท์แล้วด่าตามหลังเสียชุดใหญ่ด้วย ภาษาผดู้ ตี ามความถนัดของหลอ่ น หญงิ สาวขยบั ตวั นง่ั ในทา่ ทถ่ี นดั หวั ใจเตน้ รวั ขณะมองแปน้ ตวั เลขบน เครอื่ งโทรศพั ท์ นกึ ทบทวนเบอรโ์ ทรศพั ทข์ องคหู่ มนั้ หนมุ่ แตไ่ มม่ น่ั ใจ ลองสมุ่ กดดแู ลว้ กนั เด๋ียวกร็ ูว้ า่ ถกู หรือผดิ สายไม่ว่าง… 70

ศตรัศมิ์ หลอ่ นลองตอ่ ซา�้ อกี หลายครงั้ กไ็ ดย้ นิ สญั ญาณสายไมว่ า่ งตลอด สดุ ทา้ ย จงึ ลองโทรศัพท์ไปท่บี า้ นของตัวเอง…สายไมว่ า่ ง 191…สายยงั คงไม่ว่าง! โสภติ ากวาดตามองรอบๆ โตะ๊ ถงึ ไดเ้ หน็ สตก๊ิ เกอรแ์ ผน่ เลก็ ตดิ ไวท้ ม่ี มุ ขวาบน น่ีไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวแต่เป็นคู่สายพ่วงจากเบอร์โทรศัพท์หลักของ อะพาร์ตเมนต์ซึ่งการโทร.เข้าออกล้วนต้องต่อสายผ่านโอเปอเรเตอร์ท้ังสิ้น มอื เรยี วกดเลขเกา้ ตามคา� แนะนา� ในกระดาษ นงิ่ ฟงั สญั ญาณจนกระทงั่ ไดย้ นิ เสยี งทุ้มรบั สาย “มีอะไรให้รับใช้ครับ?” หล่อนนึกว่าจะเป็นเสียงจากระบบอัตโนมัติ ท่ีไหนได้โอเปอเรเตอร์ของอะพาร์ตเมนต์น้ียังเป็นมนุษย์มีเลือดเน้ือ คอย บรกิ ารตอ่ สายโอนสายกนั ดว้ ยระบบแมนนวล “รบกวนช่วยต่อสายให้หนอ่ ยคะ่ ” “จะโทร.ไปไหน?” นา�้ เสยี งทจี่ ๆู่ กเ็ ปลย่ี นเปน็ หว้ นสนั้ มหิ นา� ซา�้ ยงั ถาม อย่างไร้มารยาทนั้นทา� เอาคนฟังฉุนกึก แต่พยายามไมใ่ ส่ใจ “ฉนั จะบอกเบอร์ใหน้ ะคะ ศนู ย…์ แปด…หนง่ึ …” “คุณนี่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ โสภิตา” หญิงสาวอ้าปากค้างเมื่อม่ันใจว่า เจา้ ของเสียงคือเจตน์ ใหต้ ายเถอะ! เขาอกี แล้ว! ความตกใจทา� ใหห้ ลอ่ นรบี วางสายหนี ทบุ กา� ปน้ั ลงบนทน่ี อนดว้ ยความ เจบ็ ใจ หลอ่ นไมไ่ ดค้ ดิ จะหนหี รอื เจตนาจะทา� ใหเ้ จตนเ์ ดอื ดรอ้ น แคอ่ ยากบอก ให้รวินรู้ว่าหล่อนปลอดภัยดีก็เท่านั้นเอง และถ้ามีใครบอกว่าเจตน์สามารถ ลอ่ งหนไดห้ ลอ่ นคงเชอื่ สนทิ ใจ เพราะไมถ่ งึ หา้ นาทเี ขากเ็ ปดิ ประตกู ลบั เขา้ มา ในห้องด้วยสีหน้าบ้ึงตึงบอกบุญไม่รับ วางถุงกับข้าวม้ือเที่ยงในมือลงที่พ้ืน หากดวงตาคมจ้องเขม็งมาทางหลอ่ นตลอดเวลา โสภิตากใ็ ช่จะหงดุ หงดิ น้อยกว่ากันเสยี เม่ือไร หลอ่ นจ้องกลับอย่างไม่ ยอมแพ้ เวลาส่ีห้าวันที่ต้องติดแหง็กอยู่กับเขาเหมือนนักโทษถูกจองจ�า 71

จำกศัตรู ส่หู ัวใจ หลอมละลายความกลัวเกรงในใจออกไปจนหมด จะเรียกว่าเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่หล่อนจะไม่ยอมน่ังเฉยท�าตัวเป็นคนตายโดยไม่ลุกขึ้นมาหาทางช่วยพ่อ บังเกิดเกล้าแน่ คนอย่างโสภิตาท�าทุกอย่างได้เพ่ือครอบครัว แม้หลายคร้ัง ความปรารถนาดขี องหลอ่ นทม่ี ตี อ่ พอ่ และนอ้ งสาวอาจมากเกนิ จนบดบงั ความ เข้าใจที่ควรมใี ห้กัน กลายเป็นผหู้ ญงิ ใจร้ายจอมเจ้ากี้เจา้ การกต็ าม “คดิ จะท�าอะไร โทร.หาคูห่ มน้ั ทแ่ี สนดีของคุณงัน้ เหรอ?” เจตนถ์ าม ขน้ึ พลางสาวเทา้ เขา้ ไปหารา่ งทเ่ี ลก็ กวา่ เกอื บครง่ึ ตอ่ ครง่ึ มองภายนอกโสภติ า บอบบางน่าทะนุถนอมกว่าน้องสาวหลายเท่านัก แต่เหตุใดจิตใจถึงผิดกับ รูปลักษณ์อย่างส้ินเชิง การเติบโตมาในฐานะพี่คนโตงั้นหรือที่หล่อหลอมให้ หล่อนกลายเป็นพวกยึดแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่จนไม่สนใจคนรอบ ข้าง นิสัยแบบนีไ้ มม่ ีในตวั สรารนิ เลยสกั นิด! “ฉนั จะไมย่ อมขลุกอยใู่ นห้องนีไ้ ปตลอดหรอกนะ” “ผมเคยบอกแล้วไงว่าจะคอยจับตาดพู อ่ คณุ ให”้ “ฉนั ไม่ไว้ใจใครทง้ั นน้ั โดยเฉพาะนาย” “อยา่ อวดเกง่ ทกุ อยา่ งจะยงิ่ แยก่ เ็ พราะความรน้ั ชอบเอาชนะของคณุ ” “กแ็ ลว้ การทฉ่ี นั อยเู่ ฉยๆ มนั ดกี วา่ กนั ตรงไหนเลา่ !?” หลอ่ นแผดเสยี ง ถามอยา่ งหมดความอดทน ดวงตาแดงกา�่ ทง้ั โกรธผ้ชู ายตรงหนา้ และแค้นใจ ทีไ่ ม่มปี ัญญาช่วยพอ่ ตวั เองได้ “นายไม่เหน็ สภาพพ่อของฉันหรอื ไง เขาเปน็ แคผ่ ู้ชายแกๆ่ คนหน่ึงทอ่ี ยูท่ ่ามกลางคนชว่ั ถ้านายเป็นฉันจะน่ังเฉยได้หรือ เปล่าล่ะ!?” เจตนน์ ่งิ ไปครใู่ หญ่ ปรับสหี น้าและอารมณ์ให้ออ่ นลง “การอยเู่ ฉยๆ อาจไมม่ ีอะไรดขี ้นึ แต่อยา่ งนอ้ ยมนั ก็ไมแ่ ย่ลง” “นนั่ นายกา� ลงั พดู ถงึ ตวั เองสนิ ะ…นายไมแ่ ยล่ ง แตค่ นอนื่ ละ่ เคยคดิ ถงึ คนอืน่ บ้างไหม?” “ถา้ ผมไมค่ ิดถึงคนอื่น คุณคงตายไปนานแลว้ ” น้�าเสยี งของเขายงั คง ราบเรียบ โสภติ าแบะปากท�าสหี นา้ เบือ่ หนา่ ยกบั ค�าพดู ซา�้ ซากพวกน้ี 72

ศตรศั มิ์ “หยุดลา� เลกิ เสียทเี ถอะ ฉันไม่เคยรอ้ งขอใหน้ ายไว้ชีวิตเลยสักครั้ง!” “งนั้ จะใหผ้ มฆา่ คณุ ซะตอนนเี้ ลยไหม?” รา่ งเลก็ เกรง็ ขน้ึ ทนั ตาเมอื่ ถกู เขาตอกกลบั เสยี งเยน็ เจตนไ์ มพ่ ดู เปลา่ มอื หนาชกั ปนื ออกมาถอื ไว้ แมจ้ ะอยู่ ในท่าปล่อยแขนแนบล�าตัว จ่อปากกระบอกปืนลงพ้ืน แต่โสภิตาค่อนข้าง แนใ่ จวา่ ผชู้ ายคนนสี้ ามารถฆา่ หลอ่ นไดอ้ ยา่ งทพ่ี ดู กระนนั้ ความทเี่ ปน็ คนชอบ เอาชนะท�าให้อ้าปากเตรียมจะท้าทายเขา เจตน์มองหล่อนด้วยความระอา ชิงพูดขึ้นก่อนอย่างรู้ทัน “อยา่ เพง่ิ รบี ทา้ …ถา้ คณุ ยงั ไมพ่ รอ้ มจะจากโลกนไี้ ปโดยทง้ิ พอ่ แกๆ่ กบั ปญั หาเลวร้ายพวกนนั้ ไว้ข้างหลงั ” หญิงสาวเชิดหน้าด้วยท่าทางจองหองตามแบบฉบับ หากปากกลับ ไมก่ ลา้ จะเอ่ยค�าท้าออกไปตามทคี่ ดิ ไว้ ถกู ของเขา…ถา้ หลอ่ นตายตอนน้ี คนทจี่ ะตกทน่ี ง่ั ลา� บากและถกู เพอื่ น ทรยศสบู เลือดสูบเนื้อจนหมดกค็ ือพอ่ ! “ฉันแค่อยากบอกให้พวกเขารู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่…รับรองว่าจะไม่ พาดพิงถึงนายเลยสกั นิด…ขอรอ้ งละ ถือวา่ เห็นแกย่ ายรินเถอะนะ” เจตน์มองโสภิตาด้วยความอ่อนใจ หล่อนพูดเหมือนท่ีผ่านมาเขา ไมเ่ คยเหน็ แก่สรารินเลย “ตามใจ แต่บอกไวก้ ่อนวา่ ผมไม่ใชบ่ อดีก้ ารด์ ของใคร ถ้านายกรีฑารู้ ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ระหว่างเราก็ตัวใครตัวมัน ถือว่าหมดเวรหมดกรรมกัน แค่นี้” เขาเดนิ ผา่ นรา่ งของหลอ่ นไปยงั ระเบยี ง ทง้ิ ตวั ลงนอนทเี่ ตยี งผา้ เหมอื น ท่ชี อบท�าเป็นประจ�า หลับตาแล้วปลอ่ ยให้สายลมยามบ่าย พดั พาเอาไอระอุ ผา่ นหนา้ ไปครง้ั แลว้ ครง้ั เลา่ …แบบนกี้ ด็ เี หมอื นกนั จะไดร้ ดู้ า� รแู้ ดงไปเลย เขา เองกเ็ บอื่ เตม็ ทนกบั การตอ้ งอยรู่ ว่ มหอ้ งกบั ผหู้ ญงิ ทคี่ รง้ั หนง่ึ เคยทา� ลายความ รักของเขาอย่างเลือดเยน็ ทั้งที่บอกตัวเองแบบนั้น แต่ส่วนลึกในใจกลับค้านว่าเรื่องนี้ยังมีพิรุธ 73

จำกศตั รู สู่หัวใจ บางอย่าง…พิรุธท่ีเขาจงใจมองข้ามมันมาตลอดเพราะไม่อยากเอาตัวเข้าไป ยงุ่ เกี่ยวมากกว่านี้ ตามหลักความน่าจะเป็นกรีฑาควรจะส่ังฆ่าโภคินอีกคนเพ่ือยุติความ เสยี่ งทงั้ มวล แตเ่ หตใุ ดเขาถงึ ไมท่ �า กลับปล่อยใหโ้ ภคินวงิ่ โร่หาต�ารวจอยา่ ง งา่ ยดาย มน่ั ใจไดย้ งั ไงวา่ ถา้ ปลอ่ ยโภคนิ เอาไวจ้ ะไมม่ ปี ญั หาตามมาภายหลงั ? ไมม่ เี หตผุ ลอนื่ ใด นอกจากกรฑี ารอู้ ยแู่ ลว้ วา่ โสภติ ายงั ไมไ่ ดป้ รปิ ากพดู เรือ่ งการทุจริตให้บิดาฟัง… ถ้าง้นั กรีฑาร้ไู ดย้ ังไง? คนท่ีรู้ว่าโสภิตายังไม่ได้บอกเร่ืองน้ีกับพ่อของหล่อน…เห็นจะมีแต่ รวินคหู่ มัน้ ของหลอ่ นคนเดียวเทา่ นั้นกระมัง… เรอ่ื งนไี้ มธ่ รรมดา มอี ะไรสลบั ซบั ซอ้ นกวา่ ทคี่ ดิ ตวั ใครตวั มนั เถอะโสภติ า! โสภติ าพยายามตดิ ตอ่ เขา้ โทรศพั ทม์ อื ถอื ของรวนิ นบั ครงั้ ไมถ่ ว้ น ทว่าจนแลว้ จนรอดชายหนุ่มกลับไม่ยอมรบั สายเสยี ที ทา้ ยท่สี ุดหล่อนก็เป็น ฝ่ายถอดใจ อยากจะโทร.เข้าไปท่ีบ้านหรือบริษัทของเขาก็จ�าเบอร์ไม่ได้ เทคโนโลยีทันสมัยท่ีอ�านวยความสะดวกอเนกอนันต์มีโทษมหันต์ต่อหน่วย ความจ�าของมนุษย์เชน่ น้เี อง! หญิงสาวไม่กล้าติดต่อกลับไปท่ีบ้านของตนเอง แม้อยากบอกโภคิน ใจแทบขาดว่าหล่อนยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี ทว่าคงไม่อาจตอบค�าถาม อีกมากมายของบดิ าได้ บางครั้งคนที่ไม่รู้อะไรเลยก็คือคนท่ีปลอดภัยที่สุด หล่อนภาวนาให้ กรณขี องโภคนิ เป็นเช่นนั้น… เจตนก์ ลบั เขา้ มาจากหนา้ ระเบยี งอกี ครงั้ เดนิ ผา่ นรา่ งบางทน่ี ง่ั กอดเขา่ คดุ คู้ไปยงั ประตูหอ้ ง แมจ้ ะแสร้งท�าเป็นมองไมเ่ ห็นทว่าทกุ สมั ผสั กลับรบั ร้ถู ึง ความกังวลและหม่นเศร้าของโสภิตา ราวกับหล่อนมีเวทมนตร์เสกห้องท้ัง หอ้ งใหม้ ดื หมน่ ลงถนดั ตา เขาชะงกั เทา้ เมอ่ื ถงึ บานประตู แหงนหนา้ หมนุ คอ 74

ศตรศั ม์ิ ชา้ ๆ เพอ่ื ขจดั ความเมอื่ ยขบ กลอกลกู ตาไปมาอยา่ งคนทกี่ า� ลงั ชง่ั ใจจะทา� เรอื่ ง เส่ียง “พรงุ่ นผี้ มจะพาคณุ ไปหาพอ่ ” เขาเอย่ ขณะหนั ทงั้ ตวั กลบั มาหาหลอ่ น หญงิ สาวเงยหนา้ ขนึ้ ชา้ ๆ สบตาคนพดู ทา่ มกลางความเงยี บงนั กระทง่ั เขาย่ืนเงื่อนไขตอ่ “เราจะคอยดอู ยูห่ า่ งๆ เทา่ นั้น ไมเ่ ขา้ ใกลแ้ ละไม่ท�าให้เขาร้ตู วั …ถา้ คณุ รบั ปากวา่ จะทา� ตามเงอ่ื นไขพวกนี้ ผมกส็ ญั ญาวา่ จะพาคณุ ไปหาพอ่ บอ่ ย ทส่ี ดุ เทา่ ทีจ่ ะเปน็ ไปได”้ พดู จบเขากล็ อบถอนใจ นกึ ดา่ ตวั เองวา่ กา� ลงั ทา� เรอ่ื งบา้ อะไรอย…ู่ ขณะที่ โสภิตาฉีกยมิ้ กวา้ งที่สดุ ในชวี ติ เปน็ อกี ครงั้ ทผ่ี หู้ ญงิ คนนใ้ี ชเ้ วทมนตรท์ ลายมา่ นหมน่ ทป่ี กคลมุ หอ้ งให้ หายวับ รอยยมิ้ สวยนนั้ มีอานุภาพท�าใหห้ วั ใจคนมองชมุ่ ช่ืน ทั้งหอ้ งสว่างไสว ขน้ึ มาอยา่ งประหลาด…อกี ดา้ นหนงึ่ ของโสภติ าทนี่ อ้ ยคนนกั จะมโี อกาสไดเ้ หน็ เจตน์สา่ ยหนา้ บอกตัวเองวา่ มันกแ็ คร่ อยยิม้ หวานของนางมารรา้ ย… วันรุ่งขึ้นโสภิตาจึงได้รู้ว่าหล่อนพลาดถนัดที่หวังว่าการแอบไป หาพ่อจะเป็นเร่ืองง่าย เพราะเจตน์ยังคงยืนกรานว่าทุกครั้งที่ก้าวออกจาก หอ้ งหลอ่ นจะตอ้ งแปลงกายเปน็ หนมุ่ นอ้ ย สวมเสอื้ ผา้ หลวมโครง่ สลดั รองเทา้ สน้ สงู ทเี่ คยชนิ ทง้ิ ชว่ั คราวแลว้ เดนิ ลากรองเทา้ ผา้ ใบทเ่ี ปอ่ื ยนอ้ ยกวา่ กระดาษ หนังสือพิมพ์เปียกน้�าหน่อยเดียว สมกับที่เจตน์ไปขุดมาจากแผงขายของ มอื สองในตลาดนดั คราวกอ่ น ชายหนมุ่ พนิ จิ เรอื นผมดา� ขลบั ของหลอ่ นทที่ งิ้ ตวั ลงถงึ กงึ่ กลางหลงั มนั สลวยมากเสยี จนนา่ เสยี ดายหากตอ้ งตดั ทง้ิ แตเ่ มอื่ สรปุ กบั ตวั เองไดว้ า่ ผมคอื อวยั วะทส่ี ามารถงอกงามขน้ึ มาใหมไ่ ด้ เขาจงึ ลงไปขอยมื กรรไกรตดั กระดาษ ท่ีออฟฟิศชั้นลา่ ง หญงิ สาวทา� ตาเหลือกตาปลิน้ เม่ือเหน็ เขากลบั ขึน้ มาพรอ้ ม อปุ กรณใ์ นมอื ตระหนกั วา่ ภยั กา� ลงั จะมาถงึ จงึ วง่ิ แจน้ ไปหลบอยใู่ นหอ้ งนา�้ ปดิ 75

จำกศตั รู สูห่ ัวใจ ประตูลงลอ็ กแน่นหนาเพอ่ื ไม่ให้ช่างตดั ผมมอื สมัครเล่นเขา้ ใกล้ “ออกมาเดยี๋ วนนี้ ะโสภติ า” เขาสง่ั เสยี งเรยี บตามแบบฉบบั ยนื กอดอก จอ้ งประตหู ้องน้า� ทจ่ี นแล้วจนรอดก็ยงั ปิดสนทิ “โสภิตา” “ฉนั ไมอ่ ยากตดั ผม” “คุณไม่ไดอ้ ยู่ในฐานะทจ่ี ะเลือกอะไรได.้ ..ออกมา” “ไม่!” “ถา้ ไมอ่ อกมา กไ็ ม่ตอ้ งไปไหนทั้งนั้น ไม่ตอ้ งเจอหน้าพอ่ ...ก็ดีเหมือน กนั นะ ผมจะไดไ้ มต่ ้องเหน่อื ย” ได้ผล…บานประตูค่อยๆ แง้มออก ดวงหน้ารูปไขท่ ี่ไรส้ สี นั ของเครอ่ื ง ส�าอางค่อยๆ โผลอ่ อกมา สีหน้าหล่อนบ่งบอกว่าฝนื ใจแตไ่ มม่ ีทางเลือก “ไมต่ ัดไมไ่ ด้เหรอ? คราวก่อนตอนไปเดินตลาดนดั กย็ ังรวบเอาไว”้ “น่ันมันแค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าว เดินตลาดนัดเล็กๆ มันไม่อันตราย แต่น่ีคุณก�าลังจะกลับไปในท่ีท่ีมีแต่คนรู้จัก อาจจะเจอศัตรูเมื่อไรก็ได้ แค่ ตัดผมแลกกบั ความปลอดภัยท่ีเพม่ิ ขนึ้ มนั ไมค่ ุม้ ตรงไหน?” “แค่ตัดผม ถ้าคนรู้จักกันมาเจอเข้า ยังไงพวกเขาก็จ�าฉันได้อยู่ดี” หล่อนยงั อิดออดตอ่ รองไม่เลกิ “แตถ่ า้ ไมต่ ดั เลย ทง้ั คนรจู้ กั และคนทไ่ี มร่ จู้ กั แตเ่ คยเหน็ หนา้ คณุ ในขา่ ว กจ็ ะจา� คุณไดท้ งั้ บา้ นทง้ั เมือง” หลอ่ นทา� หน้าหมอง กอ่ นจะเดินออกมาจากหอ้ งน้�าชา้ ๆ เจตน์ไม่อยากมองให้ใจอ่อนมากไปกว่าน้ี จัดแจงคว้าเก้าอี้พลาสติก แบบไม่มีพนักพิง ผ้าขนหนูผืนใหญ่ และกระเป๋าใส่อุปกรณ์ตัดแต่งสารพัด ชนิดขนาดย่อม เดินน�าออกไปที่หน้าระเบียง หันมาเรียกเม่ือเห็นหญิงสาว ยงั ยืนเควง้ อยู่กลางห้อง “ออกมานง่ั ตรงนไ้ี ดแ้ ลว้ เดยี๋ วสายกวา่ นแ้ี ดดไลม่ าเผา ไมต่ อ้ งทา� อะไร กนั พอดี” 76

ศตรศั ม์ิ โสภติ าเดนิ ออกไปทร่ี ะเบยี ง ทง้ิ ตวั ลงนง่ั ตามคา� สง่ั เมอื่ เขาตบมอื ลงบน เกา้ อี้ เจตนส์ ่งกระจกเงาแบบมดี า้ มจบั ใหห้ ล่อนถอื ไว้ มือหนาแตะแกม้ เนยี น และคางเรยี วเพอ่ื ปรับตา� แหนง่ ของศรี ษะให้ต้งั ตรง “เดีย๋ ว! นายตดั ผมเป็นแนเ่ หรอ?” หญิงสาวทนน่งิ ไมไ่ หว เอยี้ วตัวไป ถามคนท่ียืนถือกรรไกรอยู่ขา้ งหลงั “มนั ยากตรงไหน แค่งา้ งกรรไกรออกแลว้ ตดั ผม” “หา?” “หรอื จะตดั เองละ่ ?” หลอ่ นทา� หนา้ ยเู่ มอ่ื ถกู ยอ้ น หนั หนา้ กลบั ไปอยใู่ นทา่ เตรยี มพรอ้ มตาม เดมิ ปดิ เปลอื กตาลงแลว้ สดู ลมหายใจเขา้ ลกึ ๆ…ผมทถี่ กู ตดั มาจนเขา้ ทรงสวย ถกู ใจมกั จะยาวเร็วเกนิ ไป อย่กู บั เราได้ไมน่ าน แต่ผมทรงแหวง่ มกั จะยาวช้า ในความรู้สกึ ของเราเสมอ…ฮือ… เจตนก์ ระชบั กรรไกรมน่ั คดิ อยา่ งตดิ ตลกวา่ ถา้ เปน็ มอื ปนื แลว้ มนั ยาก เยน็ นกั อาชพี ตอ่ ไปของเขาอาจเปน็ ชา่ งตดั ผมกไ็ ด้ มอื หนาขา้ งทวี่ า่ งชอ้ นเรอื น ผมสวยของหญงิ สาวขน้ึ มาเตรยี มตัด “นายเอาอปุ กรณ์พวกน้มี าจากไหน?” โสภิตาถามออกมาอีกจนได้ “ยมื มาจากแมบ่ า้ น” “สะอาดหรือเปล่า?” เขาขมวดควิ้ มองคนตวั เลก็ ทน่ี ง่ั ขยกุ ขยกิ ไปมาแลว้ ชกั หมนั่ ไสเ้ ลยตอบ แบบกวนประสาท “มีหมาขี้เรอื นอยูข่ า้ งล่างสองตวั แมบ่ ้านเหน็ วา่ ไหนๆ ขนมนั กเ็ หลือ แคก่ ระจกุ เดียว เลยใช้กรรไกรนีต่ ัดออกใหเ้ ตยี น” “ว่าไงนะ!?” หล่อนทะล่ึงตัวลุกพรวด และเพียงวินาทีต่อมาก็ถูกมือ หนากดไหลใ่ หน้ ง่ั ลงอกี ครง้ั “ทจ่ี รงิ ฉนั วา่ แถวนนี้ า่ จะมรี า้ นตดั ผมนะ...นายพา ฉันไปตัดผมทรี่ ้านไม่ดีกว่าเหรอ ผมแหว่งๆ มันเด่นสะดุดตานะ” เจตน์ค�ารามในลา� คอ กอ่ นจะถามเสียงขุ่น 77

จำกศัตรู สูห่ วั ใจ “ตกลงจะไมไ่ ปหาพอ่ ใช่ไหมโสภติ า?” นน่ั ละ…คนมากเร่ืองถึงสงบลงได้ ฉับ! ฉับ!...โสภิตาหลับตาปี๋ เสียงนี้จะตามหลอกหลอนหล่อนไปอีก นานพักใหญ่ โสภติ านง่ั หลบั ตาตลอดเวลาตง้ั แตเ่ จตนเ์ รมิ่ ลงกรรไกรจนกระทง่ั การตัดผมผ่านไปด้วยดี หล่อนย่ืนกระจกคืนให้เขาเพราะไม่พร้อมจะเห็น สารรูปตัวเองตอนนี้ รู้สึกเย็นวาบไปท้ังต้นคอเปลือยเปล่า ความเบาสบาย แบบนีไ้ มน่ ่าพสิ มัยเอาเสียเลย ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่คลุมร่างของหล่อนออกสะบัดเศษผม จากน้ันใช้ผ้าผืนเดิมปัดล�าคอและแผ่นหลังให้หล่อนอย่างลวกๆ ส�ารวจ ผลงานช้ินแรกของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ จากนั้นจึงเดินกลับเข้าไปใน หอ้ ง ร้อื หาหมวกแก๊ปสองใบ ใบหน่งึ ของตนเองที่คราวก่อนสละให้หล่อนใส่ ไปเดนิ ตลาด สว่ นอกี ใบซอื้ มาจากแผงขายสนิ คา้ มอื สองในตลาดนดั อกี เชน่ กนั เขาหนั ไปมองคนทที่ ง้ิ ตวั ลงน่ังยองๆ อยหู่ น้าประตูระเบียง มือเล็กทงั้ สองข้างนั้นก�าลังกอบเศษผมที่พ้ืนขึ้นมาลูบไล้ด้วยความเสียดายนักหนา… โสภิตาก�าลังคิดถึงสราริน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายเพราะม่านน้�าท่ีคลอ หนว่ ย...รินชอบใหพ้ ่ตี าไว้ผมยาว ผมพตี่ าสวยท่ีสดุ เลยค่ะ “อาลยั อาวรณม์ นั ขนาดน้ันเลยเหรอ?” หล่อนสะบัดหนา้ บึ้งตงึ หันมามองคอ้ นคนถาม “นายจะไปเข้าใจอะไร” เจตนย์ กั ไหล่ไมแ่ ยแส “ถูกของคุณ ใครจะไปอยากเข้าใจคนท่ีห่วงผมบนหัวมากกว่าความ ปลอดภยั ของตัวเอง” “เฮอะ!” “เอาละ…ทีนกี้ ็มาใส่หมวก เราจะไปกันแลว้ ” 78

5 รถยนตค์ นั สดี า� ของเจตนถ์ กู เปลยี่ นปา้ ยทะเบยี นอกี ครงั้ กอ่ นออก เดินทาง โสภิตามองความเคลื่อนไหวของชายหนุ่มด้วยความสนอกสนใจ รู้ มาตลอดว่าพวกมิจฉาชีพมีหลากหลายเล่ห์กลในการอ�าพรางตัว แต่ไม่เคย คาดคดิ ว่าชีวิตนี้จะมโี อกาสได้มาเหน็ ภาคปฏบิ ตั ิดว้ ยตาตนเอง ที่จริงอะพาร์ตเมนต์อยู่ห่างจากย่านธุรกิจของกรุงเทพฯ ไม่มาก แต่ กลับต้องใช้เวลาฝ่าการจราจรท่ีเข้าขั้นวิกฤติของเมืองกรุงนานเกือบชั่วโมง คร่ึง ไมส่ งสัยแลว้ ว่าทา� ไมเจตน์ถงึ หายออกจากหอ้ งไปตั้งแต่เชา้ และกลับมา เมอ่ื ลว่ งเขา้ ช่วงบ่าย ทันทีท่ีรถแล่นเข้าสู่ถนนสายหลักในละแวกบ้านอัณธ�ารง หัวใจของ หญิงสาวก็เต้นแรงข้ึนด้วยความลิงโลด เจตน์น�ารถจอดเทียบที่ก�าแพงบ้าน หลังหนึ่งซึ่งอยู่เย้ืองกับบ้านของหล่อน ลดกระจกลงเล็กน้อยเพ่ือให้อากาศ ถ่ายเทได้สะดวก จากน้ันจึงดับเคร่ืองยนต์ หันไปมองคนท่ีชะเง้อชะแง้คอ 79

จำกศัตรู สหู่ วั ใจ มองหาพอ่ แลว้ รูส้ กึ เห็นใจไมน่ อ้ ย “รอแบบน้ีฉันคงไมไ่ ด้เหน็ พอ่ ขอลงไปดูใกล้ๆ ไดไ้ หม?” น้�าเสียงนัน้ วงิ วอนเสียจนคนฟังเกือบใจอ่อน “อาจมีคนอืน่ เหน็ คณุ ” “ตัดผมแล้วใครหน้าไหนกจ็ า� ฉนั ไมไ่ ดห้ รอก” “เม่อื กต้ี อนจะถูกตัดผม คณุ ไม่ได้พดู แบบนีน้ ะ” “เอะ๊ ! นายนช่ี อบขุดคุย้ จริง ขอเวลาแค่ประเดี๋ยวเดยี ว รับรองว่าจะ ระวังตัว ไมท่ �าอะไรใหน้ ายเดือดรอ้ น…อกี อย่างถนนแถวนีเ้ งียบสงบจะตาย” เจตน์ท�าเสียงบางอย่างในล�าคอด้วยความงุ่นง่านใจ หากสุดท้ายก็ อนญุ าตโดยมขี อ้ แมว้ า่ เขาจะตอ้ งตามหลอ่ นลงไปดว้ ย…แนน่ อนวา่ หลอ่ นไมม่ ี สิทธ์ิพูดค�าอ่ืนนอกเหนือจากตอบรับ สองคนก้าวลงจากรถ เดินเหลียวซ้าย แลขวาขา้ มฟากไปยงั รว้ั บา้ นอณั ธา� รง โสภติ ากม้ ลงมองขอบปนู สงู ราวหา้ สบิ เซนติเมตรที่ก่อขึ้นส�าหรับปลูกไม้ประดับล้อมนอกแนวรั้ว ตัดสินใจเหยียบ ปนี ขนึ้ ไปเพอื่ จะได้มองลอดชอ่ งด้านบนรัว้ เขา้ ไปเห็นอาณาบริเวณบา้ น นา่ ขันที่ตอ้ งมาท�าทา่ ลบั ๆ ล่อๆ ด้อมมองบา้ นตวั เองแบบนี!้ เจตนม์ องอาการของคนขา้ งตวั แลว้ ไมแ่ นใ่ จวา่ อยากจะหวั เราะทา่ ทาง เหมอื นเดก็ ๆ นน่ั หรอื จะสงสารในความโชครา้ ยของหลอ่ นกนั แน่ ในยามหนา้ ส่ิวหน้าขวานแบบนี้ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะเป็นเสาหลักของครอบครัว อย่างไรไหว อีกทั้งคู่ต่อสู้ท่ีหล่อนต้องเผชิญยังเป็นพวกจิตใจอ�ามหิตถึงข้ัน สั่งฆา่ กันไดท้ นั ทีทนั ควนั โดยไม่ลงั เลใดๆ “พอ่ …” เสยี งแผว่ เบาเล็ดลอดออกมาจากปากหญงิ สาว เมอื่ มองเห็น รา่ งของบดิ าเดนิ ออกมานง่ั ทม่ี า้ หนิ กลางสนามหญา้ หนา้ บา้ น ระยะหา่ งขนาด นี้ไกลเกินกว่าจะสังเกตเห็นสีหน้า ทว่าท่านั่งไหล่ตกและรูปร่างท่ีผอมซูบ ผิดแผกไปจากเดิมนั้นก็มากพอจะท�าให้หล่อนใจหาย สั่นสะท้านไปท้ังร่าง ด้วยความเป็นหว่ ง ดวงหน้าเล็กๆ ท่ีคร่ึงบนถูกเงาของปีกหมวกแก๊ปทาบทับหมองเศร้า 80

ศตรัศม์ิ ระคนบง้ึ ตงึ ดว้ ยทง้ั เสยี ใจและเคยี ดแคน้ สองตาแดงกา�่ หากเจา้ ตวั ยงั พยายาม อย่างย่ิงยวดที่จะระงับของเหลวใสที่เอ่อท้นไม่ให้ร่วงรินลงมา ริมฝีปากอิ่ม มดิ เม้มเขา้ หากันเชน่ เดยี วกบั สองมือทก่ี า� หมดั แนน่ จนแขนเรียวส่ันเทา เจตน์เหลือบเห็นรถยนต์สีด�าคันหรูรูปทรงโฉบเฉี่ยวเล้ียวเข้ามาจาก หัวมุมถนนมุ่งหน้ามายังบ้านอัณธ�ารง สัญชาตญาณท�าให้เขากระตุกข้อมือ เล็กของคนทป่ี นี อยบู่ นขอบปนู เป็นเชงิ เตอื นให้หล่อนร้วู ่าหมดเวลายืนทอด สายตาอาลัยตรงนีแ้ ลว้ หากแทนที่จะยอมเชื่อฟังเขาโดยดี หล่อนกลับผลักไหล่กว้างของคน ทยี่ นื อยตู่ า�่ กวา่ กระโดดลงจากขอบปนู อยา่ งคลอ่ งแคลว่ แลว้ วง่ิ เขา้ หารถยนต์ หรูคันดังกล่าวที่แลเห็นมาแต่ไกล เสียงสุดท้ายท่ีเจตน์ได้ยิน…หล่อนพูดช่ือ ของคูห่ มัน้ หน่มุ ออกมา “วิน!” โสภิตาประเมินก�าลังของตัวเองและเจตน์พลาดไปอย่างมาก เพราะ คนตวั เลก็ ไมไ่ ดค้ ลอ่ งแคลว่ กวา่ คนตวั โตเสมอไป ชายหนมุ่ เขา้ ประชดิ ตวั หลอ่ น ไดใ้ นเวลาไมก่ อี่ ดึ ใจตอ่ มาแลว้ ลากไปขน้ึ รถ โสภติ าดน้ิ รนขดั ขนื สดุ กา� ลงั ฉวย โอกาสตอนท่เี ขาก�าลังติดเครอื่ งยนตเ์ ปดิ ประตูวงิ่ แจ้นลงจากรถอีกรอบ เจตนว์ ง่ิ ตามลงไปตดิ ๆ เพยี งแตค่ ราวนเ้ี ขาไมไ่ ดอ้ อกแรงลากหลอ่ นขน้ึ รถ…มือหนาจ่อปากกระบอกปืนเข้าท่ีเอวคอดทันทีที่ประชิดตัวได้ ใช้แขน อีกข้างล็อกและรั้งคอจนหล่อนหงายหลังเข้ามาหาทั้งตัว เขาแนบสันกราม เขา้ กับแก้มเนียน ดวงตาคมทอดมองรถยนต์ของรวนิ ทีก่ า� ลังแล่นใกล้เข้ามา เสยี งเย็นเยียบกระซบิ ค�าเชิญจนร่างเล็กในวงแขนสั่นสะทา้ น… “ขน้ึ รถเถอะ…ผมยงั ไมอ่ ยากระเบดิ หัวคู่หม้นั ของคุณตอนน้ี” ทงั้ ทเ่ี ปน็ หว่ งกลวั รวนิ อาจไดร้ บั อนั ตราย แตโ่ สภติ ายงั ไมว่ ายชะโงก หน้าแนบกับกระจกรถหวังให้คู่หม้ันหนุ่มมองเห็นและตามต�ารวจมาช่วยตน สุดท้ายเลยถูกมือหนาของเจตน์กดหัวให้หมอบลงอย่างไม่ปรานี จนกระทั่ง 81

จำกศัตรู สหู่ ัวใจ รถของรวินแล่นผ่านประตูรั้วลับเข้าไปในบ้านหลังใหญ่แล้ว เจตน์จึงปล่อย แม่คนเล่นไม่ซื่อให้เป็นอิสระ หญิงสาวมองมือปืนหนุ่มตาขวาง ถ้าตอนน้ี ในมือหล่อนมีปืนอีกกระบอก รับรองว่าได้ดวลลูกตะก่ัวกันจนตายคารถไป ข้างหนึง่ แน!่ “ทา� แบบนก้ี บั ฉนั ไดย้ งั ไง! นายมนั ทเุ รศทสี่ ดุ !” พอเขาเรมิ่ ออกรถหลอ่ น กแ็ ผลงฤทธเิ์ ดชทนั ที ปากแผดเสยี งดา่ เขาไมพ่ อ สองมอื ยงั ระดมทบุ ตตี น้ แขน ลา่� หมายใหเ้ ขาเสยี การควบคมุ รถจนตอ้ งยอมเบรก หากเจตนก์ ลบั ทา� ตรงกนั ข้ามด้วยการเหยียบคันเร่งจนมิดพารถบ่ึงทะยานไปเบื้องหน้า มือข้างหนึ่ง ประคองพวงมาลัย อีกข้างปัดป้องตัวเองจากการประทุษร้ายของนางมาร เจา้ อารมณ์ “ปลอ่ ยฉันลงเดย๋ี วน!้ี หูหนวกหรอื ไง ฉนั บอกให้จอดรถ!” เอยี๊ ด!!! พร้อมกันกับที่ยางรถเสียดสีพื้นถนนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดัง ร่าง ของหล่อนก็ถลาไปด้านหน้า หน้าผากกระแทกเข้ากับแผงคอนโซลอย่างจัง แถมหัวยงั เลยไปโขกกับกระจกหนา้ รถอกี ดว้ ย เจตน์ทอดสายตามองคนเจบ็ อย่างไร้ความสงสาร ต่อให้หล่อนเลือดตกยางออกเขาก็จะลากกลับไปที่ อะพารต์ เมนตใ์ นสภาพยับเยนิ โดยไม่เหลียวแล! “ไอ…้ ” “ถ้าคุณด่าผมอีกค�าเดียว จะตบให้หน้าคว่�าลงไปอีกรอบ” คนเจ็บ หบุ ปากลงฉับ ทงั้ ท่คี ดิ วา่ ตวั เองแนว่ แน่ ไมเ่ กรงกลวั ตอ่ ความรา้ ยกาจของเขา ทวา่ เอาเขา้ จรงิ สมองกลบั สง่ เสยี งรอ้ งเตอื นวา่ เจตนไ์ มใ่ ชค่ นทหี่ ลอ่ นจะตอ่ กร ด้วยได้…โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาที่เขาก�าลังโกรธจนเส้นความอดทนขาด ผงึ หากทฐิ ใิ นใจดงึ ดันสู้ “กเ็ อาส!ิ กบั อแี คฝ่ า่ มอื สกปรกโสมม คดิ วา่ ฉนั กลวั หรอื ไง…ไอค้ นเลว!” “แล้วคุณเลวน้อยกว่าผมตรงไหนมิทราบ สับปลับกลับกลอกเป็นที่ 82

ศตรัศม์ิ หน่ึง ตัวเองรับปากไว้แล้วดิบดีว่าจะไม่ท�าเสียเร่ือง สุดท้ายก็เช่ือถืออะไร ไมไ่ ดส้ ักอยา่ ง!” “กล็ องมาเปน็ ฉนั ดบู า้ งสิ จะไดร้ วู้ า่ เวลาทเ่ี หน็ พอ่ หรอื คนในครอบครวั ตัวเองอยู่ในสภาพตายท้ังเป็นแบบน้ันมันรู้สึกยังไง คนที่ถูกวงศาคณาญาติ ตดั ขาดอย่างนาย ไม่มีวนั เข้าใจหรอก!” หลอ่ นตะเบง็ เสยี งเถยี งหนา้ ดา� หนา้ แดง วนิ าทนี น้ั ยอมรบั วา่ ไมม่ แี กใ่ จ จะนึกถึงความเป็นความตายของใครนอกจากบิดาของตนเอง จะเรียกว่า สบั ปลบั กลบั กลอกหรอื เหน็ แกต่ วั กไ็ มข่ อเถยี ง แคอ่ ยากรวู้ า่ หากเปน็ เจตน์ เขา จะทนดคู นทต่ี วั เองรกั ตกอยใู่ นความทกุ ขก์ งั วลโดยไมค่ ดิ ทา� อะไรเลยหรอื ไร? ภายในรถมเี พยี งเสยี งลมจากชอ่ งปรบั อากาศกอ้ งหขู องคนทงั้ สอง แม้ รถจอดสนทิ หากโสภติ ากลบั ไมก่ า้ วลงไปอยา่ งทใ่ี จปรารถนา อารมณท์ เี่ ยน็ ลง ท�าให้หล่อนส�านึกว่าพูดรุนแรงเกินไป ตระหนักว่าจะเกิดผลกระทบอย่างไร กบั ชีวติ ของเจตน์ถา้ หลอ่ นกลับไปท่บี ้านในเวลาน้ี เขาจะกลายเป็นคนเดียวท่ีตอ้ งวง่ิ หนีการไล่ล่าจากทุกฝา่ ย “พาฉนั กลบั เถอะ…ขอโทษทใ่ี ชแ้ ตอ่ ารมณ์ ฉนั ไมไ่ ดต้ ง้ั ใจจะพาดพงิ ถงึ เรื่องครอบครัวของนาย” หล่อนเอ่ยเสียงพร่าแผ่ว ก้มหน้าเม้มริมฝีปากนิ่ง ความเสยี ใจเออ่ ทน้ จนรสู้ กึ ตอื้ ตนั ไปทง้ั รา่ ง…อดสทู ย่ี งั เหลอื ลมหายใจ แตก่ ลบั ทา� อะไรไมไ่ ด้สกั อยา่ ง เจตนห์ นั ไปมองคนขา้ งตวั ไมซ่ าบซงึ้ กบั คา� ขอโทษนน้ั เลยสกั นดิ เพราะ รูว้ า่ หล่อนพร้อมจะขดุ คุ้ยปมด้อยในอดตี ของเขาขน้ึ มาใชป้ ระโยชน์ทุกเม่อื ที่ รู้สึกโกรธเกร้ียว ผิดซ�้าผิดซากแล้วพอนึกอยากให้จบเร่ืองก็แค่เอ่ยค�าว่า ขอโทษ “ไม่เป็นไรหรอก ผมรู้ว่าคุณถนัดกระทืบคนล้ม ผมมีปืน คุณมีปาก อยากจะงดั คา� ไหนขน้ึ มาดา่ กเ็ ชญิ แตเ่ ตอื นไวก้ อ่ นวา่ อยา่ ทา� เรอื่ งงเี่ งา่ ใหเ้ ดอื ด ร้อนกวา่ ทเ่ี ป็นอยู่ตอนนี้ เพราะลกู ปืนของผมถ้าพลง้ั ล่ันไกยิงออกไปแลว้ มนั แก้ไขดว้ ยคา� วา่ ขอโทษไม่ได้” 83

จำกศตั รู สหู่ ัวใจ รถยนตค์ อ่ ยๆ เคลอื่ นออกจากทจ่ี อดอกี ครง้ั ไมก่ นี่ าทตี อ่ มาจงึ มงุ่ หนา้ เตม็ ความเรว็ ไปยงั ทพ่ี กั ยา่ นชานเมอื งของสารถหี นมุ่ ไมม่ ใี ครปรปิ ากพดู อะไร อีกเลย หากเสยี งถอนหายใจของทงั้ สองคนกลับดังอย่ไู ม่ขาดสาย พอกลบั ถงึ หอ้ งพกั โสภติ ากท็ งิ้ ตวั ลงนอนควา่� หนา้ บนเตยี ง ไมส่ นใจ คนทเ่ี ดนิ คมุ เชงิ ตามมาขา้ งหลงั เสอื้ ผา้ หลวมโครง่ ทรงผชู้ ายมขี อ้ ดตี รงทท่ี า� ให้ หลอ่ นไม่ตอ้ งระวังอิริยาบถของตวั เองมากมาย จะเคลื่อนไหวในทว่ งท่าไหน ก็แคล่วคล่องไรก้ ังวลเรอ่ื งจะเผยเนื้อหนังมงั สาเกินควร เจตน์น่งั ลงที่ขอบเตยี งเบาๆ จ้องมองคนตัวเล็กท่ีนอนคว่�าซุกหน้ากบั หมอนเหมือนเด็กๆ อยู่อย่างนั้น แรงยวบท่ีเตียงท�าให้โสภิตารู้ว่าเขาน่ังอยู่ ใกลๆ้ หากไม่มีแกใ่ จจะหันไปมองหรือพูดคยุ นานเท่าไรไม่รู้ที่เขาเผลอจ้องมองผมด�าขลับที่ถูกตัดจนส้ันเหมือน เดก็ ผู้ชาย มือหนาเอือ้ มไปลบู มนั เบาๆ อย่างปลอบประโลม สัมผสั ได้ถงึ แรง สั่นไหวจากรา่ งของหล่อนอย่างชัดเจน…โสภิตากา� ลังร้องไห้ “ลุกขึ้นมานัง่ คยุ กนั ก่อน” เขาเรยี กขณะถอนฝ่ามือออกจากเรอื นผม ของหล่อนช้าๆ “ฉันอยากอยู่คนเดียว” เสียงอู้อี้และส่ันเครือดังเล็ดลอดออกมาจาก หมอน “แตผ่ มว่าเราต้องหนั หนา้ คยุ กนั เสยี ที” ได้เร่ือง…หล่อนเงยหน้าข้ึนจากหมอน ดวงตาช้�าๆ คู่น้ันมองเขาเป็น เชงิ ต�าหนิ กอ่ นจะสา่ ยหน้า “มันไมม่ ที างออก ตราบใดทน่ี ายกบั ฉนั ยังคิดสวนทาง” “กเ็ พราะเราคดิ ต่างกัน ถึงจ�าเปน็ ต้องคยุ ” โสภิตากระถดตัวลุกข้ึนนั่ง แก้มเนียนข้างหนึ่งเป็นรอยแดงจากการ กดทับ มหิ นา� ซ้�าผมเผา้ ทส่ี ัน้ กุดยงั ยงุ่ เหยงิ หากเจ้าตวั ไม่แยแส พรง่ั พรคู วาม ในใจออกมาจนหมดส้ิน 84

ศตรศั มิ์ “ฉนั อยากกลับบ้านไปคอยดูแลพ่อ มปี ัญหาอีกมากที่รอใหฉ้ นั สะสาง แต่ถา้ กลบั ตอนน้ี การปรากฏตวั ของฉันกจ็ ะท�าใหน้ ายเดือดรอ้ นไปด้วย ฉัน ไม่รู้ว่าควรท�ายังไง…บอกต�ารวจก็ไม่ได้ จะขยับตัวท�าอะไรก็ดูเหมือนมีแต่ ผลเสยี เกิดขึน้ เต็มไปหมด…มนั ไมม่ ที างออก…ไมเ่ ห็นจะมที างออกเลย” หล่อนพูดค�าเดิมซ�้าอยู่อย่างน้ัน ดวงตาบอบช�้าร้ืนน้�าขึ้นมาอีกรอบ เพราะความอดั อนั้ ตนั ใจ “ฉันทรมานที่ต้องอยู่ในสภาพอ่อนแอแบบน้ี ช่วยเหลือคนที่รักไม่ได้ ไมม่ ปี ญั ญาแมแ้ ต่จะปกป้องตวั เองดว้ ยซ้�า…ฉนั มนั ไมเ่ อาไหน” หลอ่ นฟาดฝา่ มอื ลงบนแกม้ ตวั เองเตม็ แรงดว้ ยความเจบ็ ใจ แตม่ โี อกาส ท�าแบบน้ันแคค่ รั้งเดียวเพราะถกู มอื หนาของชายหนมุ่ รง้ั เอาไว้ เจตน์มองเห็นรอยปริร้าวในหัวใจของหญิงสาวผ่านทางดวงตาคู่งาม น้ัน โสภิตาเป็นนางมารร้ายท่ีหยิ่งทะนงตนว่าสามารถจัดการปัญหาได้ทุก อย่าง มั่นคงแข็งแกร่งดุจหินผาพร้อมจะเป็นเสาหลักให้คนรอบข้างพักพิง หากท้ายที่สุดเม่ือไม่สามารถจัดการกับปัญหาอันหนึ่งอันใดได้ ความหยิ่ง ทะนงน้ันจึงกลายเป็นดาบแหลมคมย้อนกลับมาทิ่มแทงให้หล่อนรู้สึกตกต�่า ย่�าแย่ มองเห็นแต่ความไม่เอาไหนของตัวเอง ลืมคิดไปว่าตนเป็นแค่มนุษย์ เดินดินธรรมดาคนหน่ึง ที่ต้องมีผิดพลาด จะคิดยึดติดจนมองตัวเองเป็นสิ่ง ด้อยค่ากห็ าควรไม่ “คุณไม่ได้อ่อนแอ ไม่ใช่คนไม่เอาไหน เรื่องน้ีนายกรีฑาคือคนผิด เพราะฉะนั้นอยา่ เอาความผิดทคี่ นอืน่ ก่อมาโยนใส่หวั ตัวเอง” ไม่…ขอร้องเถอะ…อย่าปลอบใจ อยา่ แก้ต่างใหห้ ล่อน หญิงสาวกะพรบิ ตาปรบิ เดยี วน้�าใสทเ่ี ออ่ ทน้ กไ็ หลพราก ไหล่บางไหว แรงตามจังหวะสะอ้ืน สีหน้าแสนเจ็บปวดน้ันบีบคั้นหัวใจคนมองยิ่งนัก แต่ ไหนแต่ไรโสภิตาไม่ใช่ผู้หญิงที่น่าปกป้องทะนุถนอมอย่างสรารินผู้เป็นน้อง สาว หากในยามอ่อนแอเช่นนี้…หล่อนกลับดูเปราะบางกว่าสรารินหลาย 85

จำกศัตรู สู่หัวใจ เท่า เหมือนตุก๊ ตากระเบื้องเคลือบทีเ่ ตม็ ไปด้วยรอยรา้ ว เผลอไปกระทบอีก หน่อยเดียวคงแตกสลายไม่เหลือชิน้ ดี เจตน์รวบร่างบางเข้ามากอดไว้หลวมๆ…ผิดคาดเมื่อหล่อนไม่ขัดขืน ใดๆ แขนเรยี วเลก็ นน้ั สวมกอดตอบเขาเหมอื นกา� ลงั ไขวค่ วา้ หาหลกั ยดึ ในหวั สมองของโสภิตาว่างเปล่ามีเพียงสีขาวโพลน ปวดหนึบทีข่ มับท้ังสองรวมถึง เบ้าตา หากเพียงไม่นานเมื่อความอบอุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านเข้ามา ทกุ ความรสู้ ึกสุขทุกข์ ทุกความคดิ ร้ายดี กค็ ่อยๆ เลอื นหายไปราวกบั ถกู ปัด เปา่ ดว้ ยเสียงลมกระซิบขา้ งหู “หลบั ตาซะ ไมต่ อ้ งคดิ อะไรอกี แลว้ ” เขาจบู ไรผมขา้ งแกม้ เนยี นอยา่ ง ลืมตัว หลอ่ นปดิ เปลอื กตาลงอย่างวา่ ง่าย เอียงแกม้ ซบลงกบั ไหล่กว้าง เวลา นแี้ คต่ อ้ งการทพี่ กั พงิ จากใครสกั คน…ไมต่ อ้ งคดิ วา่ อกี ฝา่ ยเปน็ ใคร และมคี วาม สัมพันธ์แบบใดตอ่ กัน เหน่ือยเหลอื เกนิ …เหน่ือยจนไมอ่ ยากรูส้ ึก ไมอ่ ยากคิดอะไรทงั้ สิน้ … รวนิ นง่ั คยุ เรอ่ื งงานกบั โภคนิ ทบ่ี า้ นอณั ธา� รงเปน็ เวลาเกอื บสองชวั่ โมง ชายหนมุ่ แจง้ ใหผ้ ทู้ เี่ ปน็ ประธานบรษิ ทั แตเ่ พยี งในนามทราบวา่ กลางเดอื นหนา้ จะมกี ารลา� เลยี งไมส้ กั จากฝง่ั พมา่ เขา้ มาไวท้ โี่ รงเลอ่ื ยและแปรรปู ไมใ้ นอา� เภอ แม่สาย จงั หวัดเชยี งราย ซ่ึงในจา� นวนนีเ้ ป็นไม้สกั ทอ่ นทง้ั หมด “เอกสารพวกนที้ จี่ รงิ ให้กรีฑาเซ็นอนมุ ตั ไิ ปเลยกไ็ ด้ ถงึ เขาจะไม่ได้นง่ั เกา้ อป้ี ระธานบรษิ ทั แตใ่ นฐานะหนุ้ สว่ นใหญแ่ ละเพอื่ นรกั ฉนั ยกสทิ ธทิ์ กุ อยา่ ง ให้เขาเตม็ ท่ี” รวนิ มองหนา้ วา่ ทพ่ี อ่ ตาแลว้ อกึ อกั ไมร่ ตู้ อ้ งทนอยใู่ นสภาพน�้าทว่ มปาก อย่างน้ีไปจนเมือ่ ไร กระทั่งเตรยี มตวั จะลากลับ สุภัทรากเ็ ดนิ ถือจานใสค่ กุ ก้ี ทเ่ี พ่ิงอบเสร็จสดๆ ร้อนๆ เขา้ มาสมทบในหอ้ งน่ังเลน่ นางหยอ่ นตัวลงน่งั ขา้ ง สามี วางมอื ข้างหนงึ่ ลงบนหวั เข่าของเขา ลูบไลเ้ บาๆ ดว้ ยความรกั 86

ศตรัศม์ิ “ทานขนมดว้ ยกนั กอ่ นนะรวนิ ” ชายหนมุ่ พยกั หนา้ ยมิ้ รบั เอย่ ขอบคณุ กอ่ นจะหยบิ ขนึ้ ชมิ ตามมารยาท สภุ ทั ราหยบิ คกุ กชี้ น้ิ หนง่ึ สง่ ใหส้ ามแี ลว้ กต็ อ้ ง หน้าเจ่ือนไปเม่ือโภคินยังคงน่ังน่ิง ไม่รู้ร้อนหนาว…อาการแบบนี้เคยเกิดขึ้น กับเขามาแลว้ ครัง้ หน่ึงเมอ่ื คราวต้องเสยี ลูกสาวคนเล็กไปอย่างไม่มีวนั กลบั ชีวิตของโภคินหายไปคร่ึงหน่ึงเมื่อสามปีก่อน คงเหลือไว้อีกครึ่งเพื่อ โสภติ า…หากตอนน้ีดูท่ามันจะหมดสน้ิ แล้วจริงๆ! สภุ ทั ราสบตากับรวิน หากไมม่ ีใครปริปากพูดอะไรออกมา ชายหนุ่ม ยกขอ้ มอื ขน้ึ ดเู วลา ประจวบเหมาะตอ้ งไปทา� ธรุ ะเรอื่ งงานของตนเองตอ่ พอดี จงึ ลากลับโดยมีเจ้าบ้านฝ่ายหญิงอาสาเดินออกมาส่งท่ีรถ “เอกสารทกุ อยา่ งเรยี บรอ้ ยดหี รอื เปลา่ รวนิ ?” นางเอย่ ถามเมอ่ื เขากา้ ว เขา้ ไปนงั่ ในรถ ชายหน่มุ เงยหน้าสบตาคนถามแวบหนง่ึ ก่อนจะหลบสายตา วูบ “เรยี บร้อยดคี รับ” “คุณโภคินเซน็ ครบหรอื เปลา่ ตรวจทานแล้วใช่ไหม?” “ถ้าไมม่ นั่ ใจจะดอู กี รอบกไ็ ด้นะครับ” ค�าพูดนั้นแสนสุภาพ หากสีหน้าของชายหนุ่มกลับเปลี่ยนเป็นบ้ึงตึง เหมือนโกรธ ส่งแฟ้มเอกสารให้นางอย่างกระแทกกระท้ัน สภุ ัทราหร่ตี ามอง กริ ิยาท่ีไรซ้ ่งึ ความสภุ าพนมุ่ นวลนน้ั ใช้มือขา้ งหนงึ่ ดนั แฟ้มคืนกลบั ไปหาเขา ชา้ ๆ อยา่ งใจเยน็ …แลว้ วางฝา่ มอื ขา้ งเดยี วกนั นน้ั ลงบนไหลข่ องคนทนี่ ง่ั อยใู่ น รถ นวดคลงึ เบาๆ “ขอบใจมากนะ ถา้ ไม่ได้เธอทกุ อยา่ งคงตดิ ขดั ไปหมด ลา� พงั ฉนั เองก็ ไมค่ อ่ ยร้เู ร่อื งธุรกจิ หรอก” แววตาของนางท่ีสบมาท�าให้รวินต้องเบือนหน้าหนีอีกครั้งด้วยความ หวาดหว่นั ไม่อยากรับแม้ค�าขอบคณุ …ไมอ่ ยากข้องเก่ียวใดๆ กบั ผูห้ ญงิ คนน้ี “ผมกลับก่อนละครับ” เขาขยับไหล่ให้พ้นจากสัมผัสน้ัน ก่อนจะดึง ประตูรถปิด แม้ไม่ได้หันไปมองแต่รับรู้ได้จากหางตาถึงรอยยิ้มเปี่ยมความ 87

จำกศตั รู สหู่ วั ใจ หมายของคนที่ยืนส่งอยู่ด้านนอก ปฏิเสธไม่ได้ว่าระยะหลังมาน้ีความรู้สึก เคารพนบั ถือที่เขามีตอ่ นางเหือดหายลงไปทกุ ขณะ! ยายแกต่ ัณหากลับ! แสงแดดยามบา่ ยแกย่ งั สาดอาบบานกระจกเขา้ มาในหอ้ งทา� งาน อย่างไม่รู้เหน็ดเหน่ือย หากคนที่อยู่ในห้องกลับรับรู้ได้เพียงกระแสลมเย็น จากเคร่ืองปรับอากาศ อรวรรณวางแฟ้มสองสามอันที่ถือเข้ามาบังหน้าเช่น ทุกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดโต๊ะท�างานของผู้เป็นนาย รายงานความ คบื หน้าทนั ทโี ดยไมต่ ้องรอใหก้ รฑี าถาม “ดฉิ ันจ่ายเงินคา่ จ้างสว่ นทเ่ี หลือไปหมดแลว้ นะคะ” “แลว้ ศพของโสภติ าล่ะ?” “ทางนนั้ ยนื ยนั วา่ จดั การเรยี บรอ้ ย ไมเ่ หลอื หลกั ฐานใหต้ า� รวจตามเจอ แนน่ อนคะ่ ” “ดี” คนเป็นนายยิ้มพึงใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอ้ีอย่างผ่อนคลาย “เออน่ี ฉนั อยากให้เธอจบั ตาดูรวนิ ไวห้ นอ่ ยนะ” “ท�าไมหรือคะทา่ น?” “ฉันรสู้ กึ วา่ พกั หลงั มาน้มี นั ทา� ทา่ ทางแปลกๆ…ไม่น่าไว้ใจ” “แตค่ ณุ รวนิ เขา…” พอเห็นกรีฑาเหลือบตามองอย่างไม่พอใจหญิงสาวจึงเก็บปากเก็บค�า พยักหน้ารับแต่โดยดแี ลว้ รีบเปลยี่ นเรอ่ื ง “ทา่ นนา่ จะแวะไปเย่ียมคณุ โภคนิ บา้ งนะคะ จะได้ไมน่ ่าสงสัย” “ก็คิดจะไปเย็นน้ีแหละ เออน่ี…ตอนนี้ไม้สักท่อนท่ีลักลอบตัดได้จาก ในประเทศส่งออกไปประทับตราท่ีฝั่งพม่าหมดแล้ว รอส่งกลับเข้ามาใน ประเทศพร้อมไม้สักท่อนท่ีถูกกฎหมาย เธอเตรียมท�าเรื่องเบิกจ่ายค่าขนส่ง กบั คา่ น้�ารอ้ นนา้� ชามาดว้ ยล่ะ รอบน้ไี มต่ ้องแยกไมไ้ ปพกั ไว้ทไี่ หน ให้ส่งไปที่ มาบตาพดุ เลยทนั ที ส่วนไม้พะยูงทีม่ าจากสกลนครคราวน้ีล็อตใหญ่ เพราะ 88

ศตรศั ม์ิ ลูกค้าจากสิงคโปรอ์ อรเ์ ดอร์ไปปลูกบ้านและท�าเฟอร์นิเจอร์ ให้แบง่ สง่ อยา่ ง น้อยสี่ล็อตหรือมากกว่าน้ันเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ล็อตที่ยังไม่ถึงคิวส่งออกให้ กระจายซ่อนไว้แถวชายป่าก่อน เกิดมีอะไรผดิ พลาดจะได้เหวี่ยงลงน้�าทัน… อย่าลมื เขยี นตัวเลขในบญั ชรี ายจา่ ยของบรษิ ัทใหส้ วยๆ ดว้ ยล่ะ” “แล้วรอบนี้จะไปกับเรอื ของบรษิ ัทไหนคะ?” ชายสงู วัยแสยะยิม้ ทีฉ่ ายแววคดโกงเด่นชัดก่อนตอบ “เรือขนเหล็กของบรษิ ัทรวินเหมือนทุกคร้ังน่ันแหละ” 89