นิทานอีสป

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั นทิ านอีสป

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ไกป่ ากับสุนัขจิงจอก กาลครงั หนงึ นานมาแล้ว กลางปาใหญ่อันอดุ มสมบูรณม์ ีสัตว์นอ้ ยใหญ่ชนิดตา่ ง ๆ อาศัยอยู่ดว้ ยกนั มากมาย โดยทุกเชา้ พวกสัตวเ์ หล่านีจะได้รบั การปลกุ ให้ตืนขนึ มาหาอาหารหรอื วงิ เลน่ อยา่ งสําราญใจโดย เจ้าไกป่ า และในเช้าวันนีไก่ปากท็ ําหนา้ ทแี บบไมม่ ขี าดตกบกพรอ่ งเชน่ เดมิ \"เอก อี เอก้ เอ้ก !\" เสียงไก่ปาขนั บนปลายต้นไม้ใหญ่ เปนสัญญาณเตือนว่าพระอาทิตย์ได้ขึนมา ส่องแสงแลว้ \"เอก อี เอก้ เอก้ !\" เจ้าไกป่ าขันซําก่อนจะก้มลงมองไปด้านลา่ งตน้ ไม้ เพือทมี ันจะไดอ้ อก หาอาหารต่อไป แต่ใตต้ น้ ไม้วนั นีไม่เหมอื นวันทผี า่ น ๆ มา เพราะไกป่ ามองเหน็ แววตาอันน่ากลวั ของสุนขั จิงจอก ทจี อ้ งมองมันราวกบั หวังจะไดก้ ินเหยือใหอ้ มิ ท้อง \"สวสั ดสี ุนขั จงิ จอก เธอมธี รุ ะอะไรหรอื เปลา่ \" ไก่ปาเอย่ ถามด้วยนําเสียงเรียบเฉย ทงั ๆ ทใี นใจของมนั รู้สึกหวาดหวนั แตก่ ต็ ้องสยบอารมณน์ ันเอาไว้ \"ออ่ สวสั ดไี กป่ า ทีฉันมาในวนั นีเพราะมีข่าวดีมาบอก\" สุนัขจงิ จอกตอบพร้อมรอยยิมเจา้ เลห่ ์ \"ขา่ วดีอะไรหรอื ?\" ตอนนีไกป่ าถามกลับด้วยความสงสัยปนไมส่ บายใจ ดว้ ยกลวั วา่ จะ มีภัยมาถงึ ตวั \"เธอคงยังไม่ร้สู ินะ ทปี าของเราเพิงจะมขี อ้ ตกลงวา่ สัตวท์ ุกตวั จะไมท่ ํารา้ ย กนั สัตวท์ กุ ตัวจะกลายเปนพีนอ้ งกนั แล้ว\" สุนขั จงิ จอกกล่าว \"พอไดย้ นิ แบบนีฉนั ก็ดีใจมาก จรงิ ๆ เอาอยา่ งนี เธอลงมาขา้ งลา่ งเถอะ ฉนั อยากสวมกอดเธอสักครงั ใหส้ มกับทเี รา กลายมาเปนพีนอ้ งกนั ยังไงละ่ \"

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ไดย้ ินอยา่ งนนั แล้วไก่ปากลบั ยงิ สงสัย แต่ดว้ ยความฉลาดของมนั จงึ แกลง้ ออก อุบาย \"โอ้ ดูนนั สิ สิงโตกาํ ลงั ผา่ นมาทางนี พอดเี ลยเรา 3 ตัวจะได้ทักทายสวมกอดแบบพี นอ้ งกันสักที\" ไกป่ าแสรง้ พูดแมว้ ่าตรงบรเิ วณนนั ยงั ไมม่ สี ิงโตโผล่มาก็ตาม \"ว่ายังไงนะ สิงโตมางันเหรอ ?!\" สุนขั จิงจอกอุทานดว้ ยความตกใจ \"ใชแ่ ล้ว ถา้ อยา่ งนันพวกเรารอ สิงโตเดนิ มาทางนีก่อนแล้วกันนะ\" ไก่ปาทหี วาดกลัวในใจยงั ข่มอารมณ์ไดอ้ ยู่ \"เออ แต่เหมอื นฉนั มีธุระตอ้ งทาํ เหน็ ทีคงอยู่ต่อไมไ่ ด้แล้ว ขอตวั กอ่ นล่ะกันนะ\" พูดจบแล้วสุนขั จิงจอกก็วงิ หนีหายไปอย่างรวดเร็ว \"โธ่ จะรีบไปไหน รอสิงโตพีนอ้ งของเราก่อนสิ\" ไกป่ าตะโกนถามดว้ ยนําเสียงของผู้ชนะ เพราะ มันรู้วา่ เรอื งทงั หมดเปนแคค่ าํ หลอกลวงทีสุนัขจิงจอกพูด เพือให้ไกป่ าลงไปเปนเหยอื อย่าง ง่ายดายก็เทา่ นัน \"เฮ้อ ขอฉันนอนพักกอ่ นสักนิดแลว้ กันนะ เจอเรืองน่าตืนเตน้ แต่เชา้ เลยเรา\" ไกป่ าบ่นพึมพํา ก่อนนอนพักอยา่ งสบายใจ ดว้ ยรแู้ นแ่ ลว้ วา่ สติของมนั ทาํ ให้รอดเรืองเลวร้ายครังนีไปได้ นิทานเรอื งนสี อนใหร้ ้วู ่า :  ไมว่ ่าจะเกิดปญหารา้ ยแรงแคไ่ หนขึนกต็ าม เราควรรกั ษาสติไวใ้ หด้ ี พรอ้ มกบั คิด หาทางออกอยา่ งชาญฉลาด เพียงเทา่ นเี ราก็จะผ่านพ้นอุปสรรคและปญหาตา่ ง ๆ ไปได้

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั แมป่ กู ับลูกปู กาลครงั หนงึ นานมาแลว้ ณ ริมชายหาดสีขาวพาด ยาวไปตามท้องทะเลสีคราม มีครอบครัวปอู าศัยอยู่ ดว้ ยกนั หลายครอบครัว รวมทงั ยงั มแี มป่ กู บั ลูกปู ครอบครวั หนงึ ทแี สนจะอบอนุ่ และชอบทาํ กิจกรรม ดว้ ยกันอยตู่ ลอดเวลาพักอาศัยอยทู่ แี หง่ นนั ดว้ ย \"วนั นีอากาศดมี ากเลยจะ้ แม่ เราออกไปเดนิ เลน่ กันดีไหม\" เสียงลกู ปบู อกกลา่ วกับแมป่ ูด้วยความสดใส \"นนั สินะ อากาศ ดีแบบนเี ห็นทีเราตอ้ งออกไปอาบแดดให้รา่ งกายไดส้ ดชืน หน่อยแลว้ \" แม่ปตู อบรับอยา่ งเห็นดว้ ย \"ถ้าอย่างนันเราไป เดนิ เล่นจนถงึ ชายหาดฝงน้นู เลยนะจะ๊ แม่ เราไมไ่ ด้เดินไป ทางนันนานมากแลว้ \" ลกู ปเู ชิญชวนแม่ปูใหพ้ าไปอกี ฝง  \"ได้ สิจะ๊ อากาศดีขนาดนี ใหเ้ ดินไกลแคไ่ หนแม่กพ็ รอ้ มสู้อยูแ่ ล้ว ปะ ไปกันเลยดีกว่า\" วา่ แลว้ แมป่ กู บั ลกู ปูกอ็ อกเดินทางด้วย กนั อย่างรา่ เริงแจ่มใส   ระหว่างทางทกี าํ ลงั เดนิ ไปชายหาด อกี ฟาก สองปแู มล่ ูกตอ้ งเดินผ่านบา้ นของครอบครัวปูอีก หลายหลงั ซงึ วันนีแตล่ ะบา้ นกอ็ อกมาทํากจิ กรรมกนั อย่าง สนกุ สนานเชน่ เคยเหมือนทกุ วนั และเมือเดนิ ใกลบ้ า้ นหลังใด ปบู ้านนนั กจ็ ะตะโกนทกั ทายกันตลอดทาง \"อ้าว แมล่ ูกคูน่ ีจะไปเทยี วไหนกนั จ๊ะ\" เสียงปาปูจากบ้านใต้ ตน้ มะพรา้ วตะโกนถาม \"สวสั ดจี ้ะ วันนีฉนั จะพาลูกไปเดนิ เลน่ ทางนูน้ สักหนอ่ ย เห็นวา่ วนั นอี ากาศดี\" แม่ปขู านตอบ \"จริงสิ อากาศดีมากทีเดียว ถา้ อย่างนนั กข็ อใหเ้ ทียวสนุก ๆ นะ\" ปาปอู วยพรทา่ มกลางเหลา่ ลกู หลานทกี ําลงั วิงเลน่ กัน เต็มหนา้ บา้ น   \"ขอบคณุ มากจ้า ฉนั ไปแลว้ นะ\" สินคาํ กลา่ ว ลา สองแม่ลกู ก็มุง่ หนา้ ไปยังจดุ หมายทนั ที  ในขณะทีเดินอยู่ นันแม่ปกู ห็ ันมาพูดคุยกบั ลูกของเธอดว้ ยความกงั วลใจ เนืองจากเธอเหน็ เหลา่ ลูกหลานของปาปูพากนั เดนิ เฉไปเฉมา ไม่นา่ มองนกั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"นลี กู แม่ ลูกเห็นไหมว่าเด็ก ๆ บา้ นนันเขาเดินไมค่ ่อยตรงกนั สักเท่าไร เดยี วกเ็ ฉไปทางซ้ายที มาทางขวาที\" แมป่ พู ูดอยา่ ง กังวล \"เหน็ จ้ะ แตห่ นวู ่าไม่แปลกอะไรเลยนีจ๊ะ\" ลูกปตู อบ ดว้ ยนาํ เสียงไรเ้ ดยี งสา \"ไมน่ ะ แมว่ า่ มันดูแปลกมากทีเดียว ไหนลกู ลองเดนิ ใหแ้ ม่ดูหน่อยสิ\" พอกล่าวจบแมป่ ูกห็ ยดุ เดนิ เพือรอดูวา่ ลูกของเธอจะกา้ วเทา้ อยา่ งไร แตภ่ าพทีเห็นแทบ ไม่ต่างจากเด็ก ๆ ทีวิงเล่นในบา้ นของปาปเู ลยสักนดิ \"อะไรกนั !? ทาํ ไมลูกถงึ เดินอย่างนัน เดินเฉไปเฉมา อย่างกับเดก็ บ้านนนู้ เลย\" เสียงแม่ปพู ูดอย่างแขง็ กร้าว \"เอาอยา่ งนี ดูแมเ่ ปนตวั อยา่ งแลว้ ทําตามนะ\"  จากนนั แมป่ จู ึงออกเดินนําหนา้ ส่วนลูกปกู ็หยดุ ยนื ดู แต่แมป่ ทู ี โตเต็มวัยกลับเดินเฉไปเฉมาไม่ต่างอะไรจากปูตวั น้อย เลยสักนิด  แถมเมอื หันกลบั มาแมป่ ยู งั เดินสะดุดขาตวั เองลม้ ครนื ไปจนขายหนา้ เพราะทาํ ตามทสี ังสอนลูกปู เอาไว้ไมไ่ ดน้ นั เอง และหลงั จากวนั นนั แมป่ จู ึงไม่กลา้ สอนลูกในสิงทตี นทําไม่ได้อีกเลย นิทานเรืองนีสอนใหร้ ู้ว่า :   หากต้องการสอนสิงใดให้แกผ่ ู้อืน เราควรทําเปนแบบอยา่ งทดี ีให้ไดเ้ สียก่อน เพือทคี น อืนจะได้เรยี นรแู้ ละปฏบิ ัติตามอย่างถกู วิธีนนั เอง

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั กบเลอื กนาย กาลครงั หนึงนานมาแล้ว ณ บงึ เล็ก ๆ อันแสนอดุ มสมบูรณ์ มีฝงู กบหลายครอบครวั อาศัยอยู่ ด้วยกนั อยา่ งสงบสุขมาเนนิ นาน โดยไม่มีใครมารบกวนและไมม่ ใี ครมาคอยควบคมุ อยากทําสิงใดก็ ทําไดต้ ามความต้องการ แต่แลว้ วนั หนึงกบวัยรุ่นเกดิ ความร้สู ึกว่าสิงทพี วกตนเปนอยไู่ ม่ใช่วิถีชวี ิตทดี ีนกั มนั จงึ ขอใหก้ บทกุ ตวั มาประชุมรว่ มกัน  \"ขอบคณุ ฝงู กบทกุ ๆ ตวั ทีมาประชุมในวนั นี\" กบวัยร่นุ กลา่ ว \"พวกเราเคยอาศัยกันแบบอิสระมาเนนิ นาน แมจ้ ะไมม่ ีปญหาน่ากงั วลใจมากนกั แต่ฉนั คิดวา่ เราควรจะมี หวั หนา้ และกฎหมายมาปกครองพวกเรานะ\"  เมอื กบวัยร่นุ เอ่ยเรืองทอี ยากแถลง คณุ ลุงกบตัวหนึงก็ ตะโกนถามขึนมา \"แลว้ ใครกันเล่าทจี ะมาเปนเจา้ นายของเราและออกกฎหมายเหลา่ นนั ?\" กบวยั รุ่น ครนุ่ คดิ อยพู่ ักหนงึ แล้วจงึ ตอบออกมาว่า \"เอาอย่างนี ฉนั จะไปขอจากเทพจปู เตอร์ให้ ทา่ นต้องชว่ ย จดั การได้แน่\" กบทุกตวั ลว้ นเหน็ ดว้ ยกับความคิดนี เชา้ วันตอ่ มา กบวยั ร่นุ ไดอ้ อกเดินทางไปพบเทพจูปเตอร์ เมอื ไปถึงท่านก็ตอ้ นรับกบ น้อยตัวนเี ปนอยา่ งด ี \"อุตส่าห์เดินทางมาไกลขนาดนี เจ้ามีเรอื งอะไรใหเ้ ราชว่ ยหรอื กบ นอ้ ย ?\" เทพจูปเตอรถ์ ามดว้ ยความเปนห่วง \"ฝูงกบของพวกกระผมไมม่ ีผปู้ กครองหรอื กฎหมายอะไรเลยขอรบั ผมเลยอยากใหท้ า่ นชว่ ยมอบหวั หน้าใหส้ ักคน\" กบวยั รุ่นขอร้อง  \"โธ่ นกึ ว่าเรืองอนั ใด ทีแท้กบอยา่ งเจ้ากอ็ ยากมีเจา้ นายบ้างนเี อง\" ทา่ นเทพพูดแบบยมิ ๆ \"เอาอย่างนี เจ้าเดนิ ทางกลับไปเถิด เราไดส้ ่งเจา้ นายทีจะคอยปกครองฝูงกบไว้ทบี งึ นํา แลว้ \" กบวยั รุ่นไดย้ ินดงั นันจงึ ตนื เตน้ ดใี จพรอ้ มกล่าวขอบคุณ \"ขอบพระคณุ ทา่ นเทพมาก กระผมจะไม่มวี ันลืมพระคณุ นีเลย\"

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั เมือกบวยั รนุ่ เดนิ ทางกลับมากเ็ หน็ ฝงู กบทงั หลายต่างไปยืนรมุ ล้อมกนั ทีกลางบึง สิงทพี วกมนั ล้อมอยู่ คอื ขอนไม้ทลี อยลงมาจากฟากฟาโดยไมม่ ใี ครรวู้ า่ สิงนคี ืออะไร แต่เจา้ กบวัยรุน่ รไู้ ด้ทันทีวา่ สิงนีคือเจ้า นายใหม่ของพวกมันนนั เอง \"พีนอ้ งกบทังหลาย สิงทีเห็นอยนู่ ีไมใ่ ชข่ อนไม้ธรรมดา ๆ แต่นคี อื เจา้ นาย ใหม่ทเี ทพจูปเตอรม์ อบให้กบั พวกเรา\" กบวยั รุ่นบอกอยา่ งตนื ตนั ใจ  \"ออ๋ อยา่ งนนี ีเอง เจา้ นีเก่งไม่เบา ส่วนท่านเทพก็ช่างมเี มตตาต่อพวกเราเหลอื เกิน\" คณุ ลงุ กบชืนชมความพยายามของกบวัยรนุ่ แลว้ กบ ทกุ ตัวตา่ งโหร่ ้องดใี จ พรอ้ มคํานบั ขอนไมผ้ เู้ ปนเจา้ นายใหมอ่ ยา่ งปลมื ใจ  เวลาผา่ นไปหลายวนั เจ้านาย คนใหม่ไดแ้ ต่นอนเฉย แม้ว่าจะมีกบตัวน้อยขึนไปกระโดดโลดเต้นบนนนั เจ้านายขอนไมก้ ็ไม่ว่าอะไร ทําใหฝ้ งู กบกลับมาประชุมกนั อกี ครัง \"ทาํ ไมเจ้านายของเราถึงไมเ่ คยพูดจาหรือทําสิงใดบ้างเลยละ่ \" คณุ ลงุ กบถามกบวัยรนุ่ \"ฉนั กว็ ่า อย่างนนั แหละคุณลุง เอาแบบนีไหม ฉันไปขอเจ้านายใหม่กับเทพจูปเตอรอ์ ีกครงั ดกี วา่ เผือท่านจะหา เจา้ นายทีดกี ว่านีมาให\"้ ว่าแล้วเจ้ากบก็ออกเดินทางไปพบท่านเทพทนั ที  \"มเี รืองอะไรอีกเลา่ เจ้ากบนอ้ ย ?\" ทา่ นเทพจปู เตอร์ถามด้วยความสงสัย  \"คือกระผมอยากจะขอเจ้านายใหม่ครับ เจ้านายทีท่านส่งมา ให้ตอนนนั วนั ๆ ไม่เหน็ ทาํ อะไรเลย\" กบวยั ร่นุ ร้องขอ \"ไดส้ ิ ! อยากมีเจา้ นายใหม่เพราะไม่พอใจคนเกา่ ใชไ่ หม\" เทพจปู เตอร์พูดดว้ ยนาํ เสียงไมพ่ อใจ  \"ใชค่ รับ\" กบตอบรบั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"เอา้ กลบั ไปทบี งึ เถิด เราส่งเจา้ นายใหม่ไปให้แลว้ \" ไดย้ ินอยา่ งนนั เจ้ากบจึงกล่าว ขอบคณุ และจากไปทันที พอเดนิ ทางมาถึงเจา้ กบวัยรุ่นกต็ ้องตกใจ เพราะเจ้านายใหม่ ของพวกมันคอื นกกระสา ซงึ ตอนนีไดว้ ิงไลก่ นิ กบไปแลว้ หลายตวั กบในฝงู ตา่ งอยู่อย่าง หวาดกลัวพลางคิดวา่ ควรพอใจในสิงทีได้มาแตแ่ รก ไมค่ วรร้องขอสิงใดให้มากความจน เกดิ เรืองราวน่าสลดแบบนเี ลย นิทานเรอื งนสี อนใหร้ ูว้ า่ :  การไม่มีเจ้านายมาคอยปกครองเลย ยงั ดีกว่าใหค้ นนิสัยโหดรา้ ยมาคอยควบคมุ และอีกแง่ คิดคือ ความต้องการทีไม่รู้จกั จบสิน อาจนําภัยมาสู่ตวั เองได้

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั มดกบั ตกั แตน กาลครังหนึงนานมาแล้ว ณ บรเิ วณทุ่งหญา้ อันกว้างใหญ่ มคี รอบครัวมดฝูงเล็กอาศัยอยรู่ วมกันใต้ โพรงดนิ ขนาดกาํ ลังพอเหมาะ ซงึ ข้าง ๆ โพรงดินนนั คอื ขอนไม้เก่าทีตกั แตนเจา้ สําราญใชพ้ ักอาศัยเชน่ กัน ในชว่ งฤดูรอ้ นทผี ลผลิตพืชพรรณงอกงามออกรวงมากมาย สมาชกิ บ้านมดทงั หลายต่างขยันขนั แข็ง เก็บเกยี วพืชเหล่านนั มาตุนไว้สําหรบั หนา้ หนาว ส่วนเจ้าตกั แตนกลบั เอาแตเ่ ลน่ ดนตรอี ยา่ งเพลิดเพลนิ และ แปลกใจวา่ ทาํ ไมฝงู มดตอ้ งขยนั ถงึ เพียงนี เมือเหน็ เช่นนนั ตกั แตนจงึ แวะไปสอบถาม \"ฝงู มดตัวน้อยเอย๋ พวกเธอจะเรง่ ทํางานเก็บพืชพรรณไปทําไมกนั มากมาย\" ตักแตนเอย่ \"กเ็ กบ็ ไว้กินตลอดฤดหู นาวนะ่ สิ\" เสียงของมดซงึ เปนหัวหน้าตอบกลับพลางเก็บเกียวพืชพรรณไปดว้ ย  \"โห ! ฤดูหนาวเลยหรอื อีกนานเลยนะ เพราะนีก็เพิงจะเข้าหนา้ รอ้ นเอง\" เจ้าตักแตนพูดดว้ ยนาํ เสียงแปลกใจ  \"ก็เราเก็บเกียวตอนนี ฤดหู นาวจะได้ มอี าหารกินอย่างอดุ มสมบรู ณแ์ ถมไดพ้ ักผ่อนแบบเตม็ ทไี งล่ะ\" หัวหนา้ มดอธบิ าย \"แต่เทียวเล่นพักผอ่ นใน ฤดูรอ้ นก็สนุกไปอีกแบบนะ ทําไมจะต้องรอถึงหน้าหนาวด้วย\" เสียงตกั แตนโต้กลับ \"เอาเถอะ ฉันขอกลบั บ้านไปเลน่ ดนตรี เต้นราํ ก่อนแลว้ กันนะ\"   ตักแตนเดนิ กลบั ไปอย่างสบายใจไมเ่ ดอื ดรอ้ น ส่วนฝูงมดก็ทํา หน้าทีของตนอย่างแขง็ ขนั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั เวลาผา่ นไปไม่นานนัก ลมหนาวเย็นยะเยือกกม็ าเยอื น เปนสัญญาณเตอื นว่าเขา้ สู่ ฤดูหนาวแลว้ นนั เอง ในขณะเดียวกันผลไมพ้ ืชพรรณทีเคยงอกเงยต่างโรยรา จะหา อาหารมากินแทบไม่มี แต่ถงึ อยา่ งไรฝงู มดก็ไม่เดอื ดร้อน เพราะพวกมันเกบ็ ตุนของกนิ ไว้ แลว้ มากมาย   \"ดนี ะเนยี ทเี ราเกบ็ อาหารเอาไวเ้ ยอะแยะ คราวนจี ะได้กนิ แบบไม่ต้องกลวั อด\" มดตวั เล็กเอ่ยขึนมา \"ใช่ ๆ ตอ้ งขอบคุณพวกเราจรงิ ๆ ทีขยันขันแขง็ อดทนทาํ งาน ทําใหเ้ รามกี ินในวันน\"ี หัวหนา้ มดประกาศขอบคณุ ท่ามกลางความยนิ ดขี องมดทกุ ตวั     ก๊อก ก๊อก กอ๊ ก ! !... เสียงเคาะประตูหนา้ โพรงมดดงั ขึน \"สงสัยมแี ขกมาเยยี มหรือเอา อาหารมาแลกเปนแน่\" มดตวั เล็กพูดแลว้ เดนิ ไปเปดประตู หน้าประตูนันคือตักแตนเจ้าสําราญผู้พักอาศัยอยขู่ ้าง ๆ ทเี คยมีท่าทางสดใสรา่ เริง แต่คราวนี ตักแตนกลบั ยืนก้มหนา้ ดว้ ยความหวิ โซ พอประตเู ปดจึงรบี เดินตรงมาหาหัวหนา้ มดทเี คย สนทนาด้วยทันที \"สวัสดมี ดเอ๋ย ฉนั หวิ เหลอื เกินไมไ่ ด้กนิ อะไรมาหลายวนั พอจะมอี าหารแบ่ง ฉนั บา้ งไหม\" ตกั แตนขอรอ้ ง \"อะไรกนั บ้านเธอไมม่ อี ะไรกินเลยหรือ ชว่ งฤดูรอ้ นผลผลติ ออก จะอดุ มสมบรู ณ\"์ หัวหนา้ มดถามดว้ ยความสงสัย  \"ฉันมวั แตย่ งุ่ กบั การเล่นดนตรแี ละเต้นราํ เลยไมม่ ีเวลามานังทํางานกกั ตุนอาหารไวก้ ินอย่างเธอ\" คาํ แกต้ วั ของตักแตน

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"อะไรกนั ! นเี ธอไมท่ าํ งานเลยเหรอ มวั แตเ่ ลน่ ดนตรีสนกุ สนานเนยี นะ\" หวั หนา้ มดตวาด ด้านตกั แตนก็ทาํ หนา้ เจือนโดยไม่มีคาํ ตอบโต้ \"ถา้ เธอไมร่ จู้ กั แบ่งเวลาเล่นกบั เวลาทํางาน ฉันก็คงปนอาหารให้เธอไม่ได้ เจ้ากลบั ไปเถอะ\" พอสินคําพูดของหวั หนา้ มด เจา้ ตกั แตน เลยเดนิ กลับบ้านไปแบบหวิ โหย ส่วนฝงู มดก็พักผ่อนแบบสําราญกบั อาหารทีตุนมาจาก ช่วงหน้าร้อน นิทานเรืองนสี อนให้ร้วู า่ :          คนเราควรจะรจู้ ักหน้าทขี องตวั เอง เวลาไหนควรทาํ งาน เวลาไหนควรเล่น  หากมวั แต่เลน่ ไม่ ยอมทํางานเลย สักวนั หนงึ ชวี ติ อาจเจอเรอื งเดอื ดเนือรอ้ นใจจนหันไปพึงใครไม่ได้ เพราะเราไม่ยอม ทาํ งานเพือหาเลียงและยนื บนลําแขง้ ของตนนันเอง

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั หนูบ้านกบั หนนู า ในเชา้ อันสดใสวันหนึง หนบู ้านทีอาศัยอยูใ่ นตัวเมอื งอนั แสนวุ่นวายได้ออกเดนิ ทาง ไปเยยี มหนูนาทีชนบท ซึงตัวเขาเองกไ็ ม่ได้กลบั ไปทนี ันมานานหลายป มันเดินรอนแรม แบบไมพ่ ักจนตะวนั ตกดนิ ในทสี ุดก็มาถงึ บา้ นของหนูนา ทัง 2 เจอหน้ากนั กเ็ ขา้ มาโผ กอดทกั ทายอยา่ งดีใจ \"พีหนูบา้ น เปนอยา่ งไรบา้ ง ฉนั คิดถึงพีเหลือเกินไม่ได้พบกนั ตงั หลายป\" หนูนากล่าวทกั อยา่ งอารมณด์  ี   \"พีสบายดนี อ้ งหนูนา กินอิมอยู่สบาย อยใู่ นเมอื งจะทําอะไรก็สะดวกไป หมด\" หนูบา้ นตอบแบบภูมิใจ  \"ดีจรงิ ทีได้ยนิ อย่างนนั ... มา ๆ เข้าบา้ นกันกอ่ นพี ฉัน เตรยี มอาหารไว้มากมาย พีเหนอื ยมาทงั วนั คงหิวแย\"่ หนูนาเชญิ ชวนให้เข้ามาขา้ งในโพรง ไม้ริมชายนาน่าพักผ่อนของตน   พอเข้ามาในโพรงไม้ อาหารทหี นนู าจดั ไวอ้ ยา่ งดีกลบั มี เพียงข้าวสาร ธญั พืชและผลไมเ้ พียงเล็กนอ้ ย ไม่ได้มีอาหารนา่ กนิ เหมอื นทหี นูเมอื งคิด เอาไว้          \"โธ่ หนูนานอ้ งพี นเี ธอกินอาหารพวกนไี ปไดอ้ ยา่ งไรกนั วนั ๆ ไม่เคยไดก้ นิ ของทดี ีกวา่ นเี ลยหรือไร\" หนบู า้ นหันมาถามหนูนาด้วยสีหน้าแสนห่วงใย

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"ฉันวา่ นีก็ดแี ลว้ นะพี อาหารแตล่ ะอยา่ งคุณภาพดี ๆ ทงั นัน ขนาดคนเมืองยงั มารบั ไป ขายเลย\" เสียงของหนนู าตอบกลบั แบบแผว่ เบา ด้วยความรูส้ ึกอายทวี ่าอาหารนันไม่ถกู ใจแขก ผู้มาเยือน  \"เอาอย่างนี เดียวเราเข้าเมืองไปเทียวบ้านพีกัน รับรองวา่ จะมีของกนิ คณุ ภาพดี มากมายใหเ้ ธอได้กนิ อยา่ งสุขสบาย\" พอหนูนาพูดจบ ทัง 2 ก็กินอาหารแล้วเขา้ นอน เมือ พระอาทติ ยฉ์ ายแสงมา พวกเขาจงึ ออกเดนิ ทางไปยังในเมืองทันที  เมอื ถึงบา้ นในเมอื งอันแสน คบั แคบแตเ่ ต็มไปดว้ ยขา้ วของทนั สมยั หนูนาทีเพิงเขา้ มาในเมืองครงั แรกก็รูส้ ึกแปลกใจเล็ก นอ้ ยว่าพีหนูบ้านไม่อึดอัดหรืออยา่ งไร ทตี ้องอยู่แคใ่ นรแู สนคบั แคบของชุมชนเมอื งแบบ น ี          หลงั จากนังไดส้ ักพักหนบู า้ นกถ็ อื อาหารละลานตามาพรอ้ มเสิร์ฟต้อนรบั แขก มีทงั ขนม เคก้ ชีส นม เนย อาหารอยา่ งดแี บบทีหนนู าไมเ่ คยเห็นมากอ่ น \"โอโ้ ห ! พีหนูบา้ น พีได้กินของดี อยา่ งนที กุ วนั เลยหรอื จ๊ะ\" หนูนาร้องออกมาด้วยเสียงตนื เต้น \"ใชแ่ ลว้ นอ้ งพี ก็เธออย่ชู นบทได้กินแต่ของไมด่ ี อยู่ในเมอื งแบบพีนสี ิ ชวี ิตทใี คร ๆ ก็ อยากมกี นั \" หนบู ้านพูดจบกม็ เี สียงแปลก ๆ ดังขึนมาทันที \"เหมยี ว เหมียว !\"              \" นนั เสียงอะไรหรือพี\" หนนู าถามอยา่ งกังวล \"คงเปนเสียงดนตรีแหละมัง คนแถวนเี ขาชอบ ฟงเพลงกนั ช่างเถอะนะหนูนานอ้ งพี เรามากนิ อาหารกนั เถอะ\" หนูบา้ นกับหนนู ากนิ อาหาร อย่างเอร็ดอร่อย แต่เสียงรอ้ งเหมยี ว ๆ ก็ใกลเ้ ขา้ มาทุกทีทนั ใดนันเอง แมวรา่ งใหญก่ โ็ ผล่ เข้ามาข้างโต๊ะอาหาร หนู 2 ตวั ต่างวิงหนีกระเจิดกระเจงิ ดว้ ยความตกใจ หนูนาวงิ ไปซอ่ น ตัวในถงั ขยะอันเหมน็ เนา่ นังตัวสันเทาตรงนนั หลายชวั โมงแล้วค่อยกลา้ เดนิ ออกมา

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"นอ้ งหนูนา !\" เสียงหนูบ้านตะโกนดังลนั มาแต่ไกลเมือได้เหน็ หนา้ หนนู า \"ไปหลบทไี หนมา พีนึกว่าโดนเจา้ แมวนนั คาบไปเสียแลว้ \"    \"ฉันหลบอยู่ทถี งั ขยะเหมน็ เน่ามา ฉันกลัวเหลือ เกินพี อยากกลับบ้านเต็มทีแลว้ \" หนนู าตอบด้วยเสียงสันเครอื   \"แตท่ ีนีมีของดี ๆ รอให้ เธอมากนิ อีกมากมายเลยนะ\" หนูบ้านกลา่ วรังไว้  \"ของดแี คไ่ หนฉันกก็ ินไม่ลงหรอกพี ขอตวั กลับบา้ นไปกินของเทา่ ทีมีแต่รู้สึกสบายใจในชนบทจะดกี ว่า\" พูดจบหนูนาก็เดิน กลับชนบท ทิงให้หนูบา้ นอยอู่ ย่างหวาดหวันทีเขตเมืองตอ่ ไป นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ู้วา่ :          สิงไหนทีเรามีแล้วรสู้ ึกสบายใจทีไดค้ รอบครองยอ่ มนาํ ความสุขมาสู่ชวี ติ เสมอ แต่สิงใดทีมีแลว้ หวาดหวนั ทกุ ครังนนั คือความทกุ ข์ ดงั นันเราควรพอใจในสิงทีตัวเองมี แค่นนั กเ็ พียงพอแลว้

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ต้นโอ๊กกับตน้ ออ้ กาลครังหนงึ นานมาแลว้ กลางผนื ปาอนั แสนร่มรืนอุดม สมบูรณ์ มตี ้นโอ๊กใหญย่ ืนแผก่ ิงใบอย่างสงา่ งาม จน สัตว์ปาทผี ่านไป-มาไดอ้ าศัยพักพิง อกี ทงั สัตวเ์ หล่านนั ก็ชนื ชมในความแข็งแกรง่ ของมัน ด้วยเหตุนจี งึ ทาํ ใหต้ น้ โอก๊ รูส้ ึกภาคภูมิใจ นานวนั เขา้ จากการภูมิใจก็แปร เปลียนเปนความลาํ พองตน คดิ ว่าตวั เองมอี ํานาจถงึ ขนั เปนทีพึงพาแกค่ นอืนได้ \"เจา้ โอ๊กนอ้ ยเอย๋ ดูสิ ในปาผืนนีไมว่ ่าใครตา่ งก็ต้องพึงพาเรา ทังนนั นกน้อยก็บนิ มาเกาะพัก สัตวป์ าก็อาศัยหลับนอนทโี คน ต้น ข้าภูมใิ จเหลือเกิน\" ต้นโอ๊กใหญก่ ลา่ วกบั ต้นโอ๊กน้อยทีขึน อยใู่ กล้ ๆ \"เพราะเราเกดิ มาโชคดกี ว่าใครเลยตวั ใหญจ่ นไมม่ ี ผูใ้ ดมาทําอันตรายได\"้ โอ๊กน้อยตอบกลบั \"ใช่แลว้ ในปาแห่ง นี ไม่มอี ะไรมาทําลายเราไดแ้ น่นอน ฮ่า ๆ\" ต้นโอ๊กใหญก่ ล่าว พรอ้ มหวั เราะอย่างทะนงตน ผา่ นไปไม่กปี พืนทีตรงนันเริมมี สายนําแผข่ ยายมา ทาํ ใหต้ น้ ออ้ ทีชอบขึนบริเวณช่มุ ชนื ได้ เติบโตขนึ ตน้ โอ๊กใหญ่ทีอย่ไู ม่ไกลจึงกล่าวทกั ทายด้วยนาํ เสียงโอ้อวด \"สวัสดเี จา้ ตน้ อ้อน้อย เจ้านีชา่ งตวั เล็กบอบบางเหลอื เกนิ นะ สบายดหี รือไม่ล่ะ\"  \"สวัสดคี ุณต้นโอ๊กสูงใหญ่ ฉันสบายดีและ สุขใจมาก ถึงจะตัวเล็กบอบบางแต่ก็ไมเ่ ปนอะไร\" ตน้ อ้อกลา่ ว ตอบตน้ โอก๊ ดว้ ยนาํ เสียงสดใสและถอ่ มตน \"ฮ่า ๆ ๆ ๆ อย่างนัน หรอื ทังรากอันแสนสันกับลาํ ต้นทีเปราะบางจนปลิวไป-มาแมล้ ม พัดเบา เจา้ จะมีความสุขได้อยา่ งไร\" ตน้ โอ๊กกล่าวด้วยความ สงสัยพลางขาํ ขนั ไปดว้ ย พรอ้ มหันมาพูดต่อ  \"ลองยดื รากลงดนิ แลว้ ยืดลาํ ตน้ ใหส้ ูงเทา่ ฟาแบบเราดูสิ ต่อใหม้ ีอันตรายมาถงึ ตวั แคไ่ หนก็ทําอะไรเราไมไ่ ด้หรอก ฮ่า ๆ ๆ ๆ\" ตน้ ออ้ ไดแ้ ตร่ ับฟง เงยี บ ๆ ไมโ่ ต้ตอบอะไรสักนดิ   อยูม่ าวนั หนงึ พายุลูกใหญไ่ ด้ เคลือนผ่านปาแหง่ นี ทังลมและสายฝนพัดกระหนําอยา่ งรุนแรง แบบไมเ่ คยเกดิ ขนึ มากอ่ น ทาํ เอาสิงมชี ีวติ ในปาตา่ งหนีหลบภยั ดว้ ยความหวาดกลัว เหลือแคต่ น้ โอก๊ ใหญ่ทีเชอื มันว่าพายุจะทาํ อะไรตนไมไ่ ด้ \"ลมพัดแคน่ ที ําอะไรเราไมไ่ ดห้ รอก ตน้ เราใหญ่โต แขง็ แกร่งขนาดนี ไมม่ ีทางลม้ ลงแนน่ อน\"

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ดา้ นต้นออ้ ผบู้ อบบางไม่นกึ หวันอะไรมาก เพราะตวั มันเองก็ลู่ไปตามลมไดต้ ลอดเวลา ไมค่ ิดขดั ขนื อะไร ลม แรงแค่ไหนก็ทําอันตรายตน้ อ้อไม่ได้ ตน้ โอก๊ ใหญ่เห็น ต้นออ้ เอนไปเอนมาแบบนันเลยหัวเราะใส่พร้อมพูด ถากถาง \"โธ่ เจา้ ตน้ อ้อกระจริ ิดเอย๋ ยอมแพ้เสียเถิด ลม แรงขนาดนีเจา้ คงไม่รอดหรอก มวั แต่เอนไปเอนมาเสีย เวลาเปลา่ \" พูดไม่ทันขาดคํา ต้นโอก๊ ใหญก่ ็ล้มลง รากที ฝงอยใู่ ตด้ นิ ลึกกโ็ ผล่มาใหเ้ ห็นด้วย ส่วนต้นอ้อกย็ ังปลิว ไหวไปตามลมจนกระทังพายุพัดผ่านไป อีก 2-3 วันตอ่ มา ชาวบ้านผ่านมาเหน็ ต้นโอก๊ ทลี ม้ ลงจึงเอาเลอื ยมาตัดไมอ้ อกมาเพือเอาไว้ใชส้ อย และสร้างบา้ นเรอื น ทงิ ไวเ้ พียงพืนทีวา่ งเปลา่ อัน เคยมีต้นโอก๊ ตังอยู่ ดา้ นต้นอ้อผอู้ อ่ นโยนและโอน ออ่ นไปกับลมก็ยังคงยนื ต้นอยา่ งสําราญไปอกี นาน แสนนาน นิทานเรืองนีสอนใหร้ วู้ ่า :                                                  คนทรี จู้ กั ออ่ นน้อมถ่อมตนและยอมโอนออ่ นผ่อนตามสถานการณ์ ย่อมผา่ นพ้นเรอื งต่าง ๆ ไปไดด้ ว้ ยดี กลบั กันคนทีแขง็ กระด้างไม่ยอมปรบั ตวั มักจะต้องแพ้ภยั จนไปไมร่ อดเอง

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั นกฮกู กับตักแตน กาลครังหนึงนานมาแลว้ มีนกฮูกสาวตวั หนงึ เมอื ถึงคราวทที อ้ งฟาสวา่ งเจดิ จ้าด้วยแสงอาทิตย์ นกฮูกตัวนีจะนอนหลบั อยู่ในโพรงต้นไม้ พอแสงอาทติ ย์จางหายไป นกฮูกผูห้ ลบั ใหลก็จะตนื ขึนมา พร้อมออกหากิน ซงึ อาหารอันโปรดปรานของเจา้ นกตัวนีมีทงั แมลง มด สัตวต์ วั เลก็ จิว พวกมัน ลว้ นมีรสชาติดีแถมทาํ ให้นกฮูกอมิ ไดต้ ลอดคนื หลายเดือน หลายปผ่านไป... เจ้านกฮูกทอี าศัยอยู่ ในโพรงไม้นนั ไดแ้ กต่ วั ลง จะออกหากินแตล่ ะทีก็เรมิ ลําบาก หากวนั ใดมีเสียงรบกวนชว่ งเวลา กลางวันก็จะทาํ ให้นอนหลบั ไม่เตม็ อมิ จนหมดเรียวแรง ถงึ แมช้ ่วงหลายวนั ทผี ่านมาจะยงั ไรเ้ สียง หรือผู้ใดคอยรบกวน แตว่ ันนกี ลบั มเี สียงร้องเพลงดงั ลันปา นกฮูกแก่เลยต้องโผลห่ น้าจากโพรงไม้ เพือสังเกตการณ์ดวู ่าใครกนั นะทีฮัมเพลงเสียงดังขนาดนี โดยตน้ เสียงนันไม่ใชใ่ ครทไี หน แต่มันเปนเสียงขบั ร้องของตักแตนผู้ยา้ ยมาใหมน่ นั เอง \"เจ้าตักแตนตวั น้อย ช่วยเบาเสียงลงหน่อยได้ไหม เรานอนไมค่ อ่ ยจะหลับเลย\" นกฮูกกล่าวดว้ ยนาํ เสียงโมโห \"นีคอื เวลา กลางวนั ชว่ งพระอาทิตยส์ ่องแบบนี เรามีสิทธจิ ะทาํ อะไรก็ได้\" ตักแตนหนั มาตอบแล้วร้องเพลงตอ่ อยา่ ง สบายใจ นกฮูกเหน็ ดังนันยิงโกรธเขา้ ไปใหญ่ ไมค่ ิดวา่ จะมีใครกล้าเถียงตนได้ขนาดน ี \"แต่เราต้องการพัก ผอ่ น เพือทีจะได้มีแรงชว่ งกลางคืน เจ้าไปร้องเพลงเลน่ ทอี ืนเถิด เจ้าตักแตนตัวกระจอ้ ย !\" นกฮูกโมโหหนัก ขึนกวา่ เดิม       \"ก็บอกเหตผุ ลมาสัก 1 ขอ้ สิ ว่าเราไดป้ ระโยชน์อะไรจากการหยุดรอ้ งเพลง... ลัน ลา ละ ลนั ลนั ลา...\" ตักแตนรอ้ งเพลงต่ออย่างไม่ไยดี

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั นกฮูกทาํ ไดเ้ พียงเคียดแคน้ อยใู่ นใจ ไม่กล้าโหวกเหวกออกไป ดว้ ยกลวั จะโดนผู้อืนหัวเราะเยาะทีมา เถยี งกันเพราะเรอื งแคน่ ี แตเ่ พือให้ตนเองนอนหลบั ได้นกฮูกผูป้ ราดเปรอื งจึงคิดแผนการขึนมา \"ตักแตนผู้ มีเสียงอนั ไพเราะ เราต้องขอโทษทที ีเมอื คร่นู ไี ดต้ วาดเจา้ ไป มาตอนนเี ราไดฟ้ งเสียงเจ้าแล้วกเ็ ปนอันพอใจ เพราะเสียงเจ้านันไพเราะเสนาะหเู หลือเกิน\" นกฮูกออกมาพูดกบั ตักแตนด้วยนาํ เสียงเยนิ ยอ ทําเอาตักแตน เกดิ อาการประหลาดใจ แตก่ อ็ ดยมิ ในคาํ ชืนชมนนั ไมไ่ ด ้ \"วันนเี รามไี วน์ชันเลิศ ทีเหลา่ ทวยเทพทังหลายใช้ ดมื ชว่ ยทาํ ใหเ้ สียงใสกอ้ งกังวานมากขึน เพือเปนการมอบรางวลั ให้ตักแตนผู้รอ้ งเพลงดกี วา่ ใคร ได้โปรดขนึ มาดืมไวน์ด้วยกนั บนนีเถิด\" นกฮูกเชอื เชญิ ตกั แตนอยา่ งมีแผนการ \"ก็ได้ เห็นแก่ทีท่านชอบใจในนาํ เสียงของเรา ถ้าอยา่ งนนั เราจะขึนไปร่วมดืมไวนด์ ว้ ยแล้วกัน\" ตักแตนกล่าวเสร็จก็กระโดดขนึ ไปอย่างรวดเร็ว  เมือตกั แตนเดนิ เข้าไปในโพรงไม้อันมดื สนทิ ก็ ทําใหม้ นั มองไม่เหน็ สิงใดเลย ตา่ งจากนกฮูกทมี องเห็นไดด้ ี ว่าแล้วนกฮูกเลยไดท้ จี ัดการกนิ เจ้า ตักแตนจนอมิ หนาํ แลว้ ก็นอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจไรเ้ สียงใด ๆ มารบกวนตลอดวนั นทิ านเรืองนีสอนใหร้ วู้ า่ :           อย่าหลงเชอื คําเยินยอของใครง่าย ๆ เพราะสิงทีรา้ ยกบั เราไดม้ ากทีสุดกค็ อื การหลงเชอื คําพูด สรรเสรญิ อันไพเราะนนั เอง อีกทงั เมอื เกดิ ความขัดแยง้ อะไรกันควรใชส้ ติปญญาในการแกไ้ ขดี กว่านงั ทะเลาะกนั ทงั วนั ใหเ้ สียเวลา

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั สุนัขจงิ จอกกบั พวงองนุ่ กาลครังหนึงนานมาแล้ว ปาผืนใหญ่ทเี หลา่ สัตวไ์ ด้อาศัยพักพิงเกิดความแหง้ แลง้ กันดาร มแี หล่งนาํ และอาหารไมเ่ พียงพอตอ่ การประทังชวี ิต เจ้าสุนัขจงิ จอกทอี าศัยอยทู่ แี ห่งนมี าเนนิ นาน จงึ ตดั สินใจ ออกเดนิ ทางด้วยหวังใจว่าจะเจอกบั แหลง่ หากนิ อนั อุดมสมบรู ณ์ มนั เริมเดินรอนแรมอยู่หลายวนั ไม่ ได้กนิ แม้กระทังนําสักหยดจนเริมหมดแรง \"เอายงั ไงละ่ เรา เดินมาไกลขนาดนแี ล้วยงั ไม่เจออะไร ควรตัดใจแลว้ กลับไปทเี ดิมดีไหมนะ\" สุนขั จงิ จอกผู้หิวโหยบน่ กบั ตัวเอง \"ไหน ๆ กม็ าแลว้ เดินตอ่ ไปอกี หนอ่ ยกแ็ ล้วกันนะ\" มันจึงรดุ หนา้ เดินต่อไปอย่างออ่ นแรง เดนิ มาไดส้ ักพักไมท่ ันเหนือยนัก เจ้าสุนัขจงิ จอกก็เหลือบไปเหน็ องุ่นพวงโตแดงฉาํ นา่ กิน \"นีไง ! โชคดีแลว้ เรา เจออง่นุ พวงใหญข่ นาดนี ถ้าไดล้ มิ ลองคงหวานฉําและอมิ ทอ้ งหลายวันแน่ ๆ\" สุนขั จงิ จอกไม่รอช้ารบี กระโดดคว้าองุ่นในทันใด \"ฮึบ ! อีกนดิ เดียว... ฮึบ !\" เจา้ สุนขั ส่งเสียงใหก้ าํ ลงั ใจตัวเองอยา่ งฮึกเหิม แต่ทําอยา่ งไรก็ยงั กระโดดไม่ถึงพวงอง่นุ สักที

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"ลองกระโดดจากหนิ ก้อนนนั ดู นา่ จะทนุ่ แรงและเอือมถึงอง่นุ พวงนงี ่ายขึนอยนู่ ะ\" ว่าแลว้ สุนัขจงิ จอกจงึ เดินไปยังก้อนหนิ นัน พร้อมกระโดดขึนจนสุดแรง \"ฮึบ ! โธ่ อีก เพียงเออื มกจ็ ะไดล้ ิมรสองุ่นแล้ว\" สุนัขจิงจอกบน่ อยา่ งท้อใจ แลว้ พยายามขึนไปบนก้อน หินเพือกระโดดอีกครัง \"ฮึบ !\" สุดทา้ ยมันก็พลาด ไมอ่ าจคว้าองุน่ มากินได้ \"อนั ทีจรงิ องุ่น พวงนกี ็ไมเ่ หน็ จะนา่ กินสักเทา่ ไรนกั ถ้าเรากัดเขา้ ไปอาจเปรยี วจีดจนกนิ ไม่ไหวเลยกไ็ ด\"้ สุนขั จิงจอกแสร้งบ่นแลว้ เดินทางต่อดว้ ยความหวิ โซ พรอ้ มหลอกตัวเองในใจเรอื ยไปวา่ \"ฉันมีความอดทนและความพยายามนะ แตอ่ งุ่นพวงนันคงเปรียวเกนิ ทีฉนั จะกนิ ได\"้ นิทานเรอื งนสี อนให้รูว้ ่า :          เมือคิดจะทําสิงใดกค็ วรทาํ ใหส้ ุดกาํ ลังทมี ี อย่ายอมแพ้แม้ว่าสิงนนั ต้องใชเ้ วลานานเพียงใดก็ตาม เพราะสุดท้ายแลว้ ความพยายามจะนํามาซงึ ผลลัพธ์ทดี ีกว่าเสมอ ดังนันเดก็ ๆ จึงไม่ควรทําตาม สุนขั จงิ จอกผมู้ วั โทษสิงอืนรอบตัว แต่กลบั ลืมนกึ ไปวา่ ตนเองนนั แหละทไี มพ่ ยายามมากพอ

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ลมกับพระอาทิตย์ กาลครังหนงึ นานมาแลว้ วันทอี ากาศแจม่ ใสท้องฟาปลอดโปรง่ พระอาทติ ยอ์ อกมาส่อง แสงเจดิ จ้าอยา่ งทีเคยเปน เจ้าลมเพือนเก่าได้ผา่ นมาเหน็ เลยหยุดแวะทกั ทาย \"เปนอยา่ งไร บ้างพระอาทิตย์มิตรแห่งเรา ไม่เจอกนั เสียนานสบายดหี รือไม\"่ เจา้ ลมตะโกนทกั ทายสหาย เกา่ สุดเสียง พระอาทติ ย์ก็ตอบรบั อย่างดีใจด้วยไม่เจอลมตนนมี าเนนิ นานเหลือเกิน ขณะนันเองก็มชี ายหนุ่มนักเดินทางสวมเสือคลมุ กําลงั เดนิ เลน่ เตรด็ เตรอ่ ยู่ เจา้ ลม เหน็ อยา่ งนันก็นกึ สนุก พูดทา้ ทายบางสิงออกมา \"พระอาทติ ยส์ หายรัก เรามาแขง่ ขนั วัด ความแข็งแกรง่ กนั สักหนอ่ ยไหม\" ลมกลา่ วชักชวน \"ไดส้ ิ ๆ แข่งอะไรดีเล่า\" พระอาทิตย์ ตอบกลบั แบบไมค่ ดิ อะไร ดา้ นเจา้ ลมก็ชีลงไปยงั หนมุ่ นกั เดนิ ทางคนนนั พรอ้ มกล่าว \"ง่าย มากเลย ทํายงั ไงก็ไดใ้ ห้เสือคลุมของพ่อหนุ่มคนนันหลุดออกมาจากตวั ใครทําสําเรจ็ ถือ เปนผชู้ นะและแข็งแกร่งทีสุด\" พระอาทติ ยพ์ ยักหน้าตอบรบั ลมเหน็ วา่ สหายรักรบั คําท้า จึงโผไปหาหนุ่มนักเดนิ ทาง พลางตะโกนไล่หลงั \"ฉันขอเรมิ ก่อนเลยนะ\"

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั เจา้ ลมใชก้ าํ ลงั ทงั หมดรวบรวมมาเปนพายุขนาดยอ่ ม หวงั ทําให้เสือคลุมตัวนนั ปลิด ปลิว แต่หน่มุ นักเดนิ ทางกไ็ มห่ วนั ไหวแถมยงั จับเสือเอามาคลมุ ไวแ้ น่น ลมเหน็ อย่างนนั ก็ยิง ใชแ้ รงบีบบังคับมากขึนไปอีก จนหนุ่มคนนนั แทบไม่มแี รงก้าวเดิน \"ทาํ ไมลมในวนั นถี งึ ได้มี ความโหดรา้ ยกับฉันนักนะ\" หนุม่ นกั เดินทางบ่นอย่างทอ้ ใจแลว้ ดงึ เสือคลุมตัวแน่นกวา่ เดิม เจา้ ลมจึงรวบรวมพลังอีกครงั พร้อมกบั เปาไปยงั หนุ่มคนนนั ถึงขนั เดนิ เซเกือบล้ม

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"พอเถดิ หนาลมเอ๋ย เราขอลองแข่งบา้ งเถิด\" พระอาทติ ย์กล่าวกบั ลม ด้วยแรงทใี กลจ้ ะหมด ไป ลมจึงยอมใหพ้ ระอาทติ ย์มาแข่งต่อ คราวนอี ากาศแจ่มใสไร้พายใุ ด ๆ มาก่อกวน หนุ่มนกั เดินทางเลยเดินต่อจนใกล้ถึงแนวปา ด้านพระอาทิตย์เองกเ็ รมิ แผนการอยา่ งแยบยล เขาค่อย ๆ เปล่งแสงให้ร้อนทลี ะนิด ทลี ะนิด จนหน่มุ คนนนั เริมร้สู ึกอ่นุ ขึน อุ่นขนึ จากความอบอุน่ กลายเปนความร้อน พอเจอแนวตน้ ไมเ้ งียบสงบ หน่มุ นักเดินทางเลยเลอื กทจี ะเข้าไปนังพัก พร้อมถอดเสือคลุมตวั ทีลมท้าพระอาทติ ยว์ างไว้ข้างกายอย่างสบายใจ  \"ความอ่อนโยนของ เธอเหนอื กวา่ พละกําลังทีฉนั มจี รงิ ๆ\" ลมชนื ชมในสิงทีพระอาทิตย์ทาํ ลงไป \"ไวม้ โี อกาสครา ใด เราจะแวะมาหาใหมน่ ะพระอาทติ ย์เพือนรกั \" ทังคู่จงึ ยมิ ราํ ลากนั อย่างมคี วามสุข นทิ านเรืองนีสอนใหร้ ้วู ่า :           การใชก้ ําลังและความรนุ แรงแข่งขันกนั ไมท่ ําให้เราได้ในสิงทตี อ้ งการเสมอไป บาง ครังอาจจะตอ้ งสูญเสียสิงเหลา่ นนั เพราะการกระทําอนั ก้าวรา้ วของเราก็เปนได้ แตถ่ า้ เปลียนความรุนแรงมาเปนความออ่ นโยนและมีเมตตา ไม่ว่าจะทําอะไรยอ่ มไดผ้ ลสําเร็จ ตอบแทนอยา่ งทีหวังแนน่ อน

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ลาโงก่ ับสิงโต กาลครงั หนึงนานมาแล้ว มสี ิงโตเจ้าปาอยตู่ วั หนึง มันมักจะออกลา่ เหยอื เพียงลําพัง และทุก ครังก่อนออกลา่ กต็ ้องส่งเสียงร้องคํารามลันปาตามสัญชาตญาณทกุ ครังไป ในชว่ งแรกก็มีสัตว์ให้ สิงโตได้กนิ อย่างอิมหนาํ สําราญ แทบจะไม่ตอ้ งออกแรงวงิ ตามให้เหนอื ยสักนดิ แตช่ ่วงหลังมานี เหลา่ สัตว์ทตี กเปนเหยอื ทงั หลายเรมิ รู้ว่า กอ่ นออกลา่ เจ้าปาจะชอบส่งเสียงคาํ รามดังกอ้ ง แมม้ องไม่ เห็นตัวของมัน แตก่ ็พอเดาไดว้ า่ เสียงนันมาจากทศิ ทางใดกนั แน ่          \"เสียงสิงโตร้องคํารามอกี แลว้ นา่ จะดังมาจากภเู ขาลูกนันแนเ่ ลย\" เสียงกวางหนุ่มหันไปบอกเจ้าหมูปาทีกําลังแทะผลไม้อย่าง เอร็ดอร่อย หมปู าหนั ขวบั ขึนมาด้วยท่าทางตกใจ \"ถา้ อย่างนันเรารีบวงิ หลบไปอกี ฝงแมน่ ํากันดีกวา่ !\" หมปู าเอ่ยชวนเจา้ กวาง แลว้ ทังคกู่ ็วิงออกไปพร้อมตะโกนบอกสัตวอ์ ืนใหห้ นีไปทางแม่นาํ กัน

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \" สิงโตมาแลว้ มนั กําลังจะมาล่าเหยือแล้ว รบี วงิ ไปอีกฝงของแมน่ าํ กนั พวกเรา !\" เสียงหมูปาและกวางหนุม่ ร้องเตือนด้วยความตืนกลวั    เมือรอู้ ยา่ งนแี ลว้ เหล่าสัตวเ์ ล็ก สัตว์นอ้ ยเลยไหวตัวทนั พากนั วิงหนอี อกไปอกี ทาง ทําให้สิงโตเจ้าปาตอ้ งตามไปสุดฝเท้า กว่าจะไดก้ นิ เหยือแต่ละครงั ก็เหนือยจนแทบหมดแรง \"เห็นทีจะวงิ ไล่เจา้ สัตว์ปาพวกนีไมไ่ หวแลว้ เรา คงตอ้ งหาแผนการใหมซ่ ะแล้ว\" สิงโตบ่นกบั ตัวเอง ขณะกินเหยือทอี ุตส่าหอ์ อกล่าอย่างยากลาํ บาก  อยมู่ าวนั หนงึ สิงโตรู้วา่ มีลาโงผ่ ชู้ อบโอ้อวดอยู่อีกฟาก ของปา ทําใหม้ นั คิดแผนใหมไ่ ด้ จึงออกเดินทางไปชวนให้เจา้ ลาตัวนันมาเปนเพือนลา่ เหยือด้วยกนั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \" เจา้ ลาหนมุ่ ผู้ปราดเปรอื ง ตอนนขี ้ากาํ ลงั หาเพือนมาล่าเหยอื ดว้ ยกัน เจ้าสนใจอยากมา เปนคหู่ ูรใู้ จกับข้าหรอื ไม\"่ สิงโตกลา่ วกับลาด้วยนยั นต์ ามเี ลศนัย ได้ยนิ อยา่ งนันเจา้ ลากย็ ิงดใี จ ไม่คดิ วา่ จะมสี ิงโตผูน้ ่าเกรงขามมาขอเปนเพือน \"ท่านเจ้าปาผู้ยงิ ใหญ่มาชวนข้าดว้ ยตวั เอง อยา่ งนี มีหรือทจี ะปฏเิ สธได้ ถ้าอย่างนันเราไปลา่ เหยือดว้ ยกันเถิด สิงโตเพือนรัก\" เจา้ ลาโง่ กลา่ วด้วยความซือไม่รวู้ า่ แท้จรงิ แล้วสิงโตไม่ไดม้ องว่ามนั เปนเพือนสักนิด แถมยังยินยอม ตามเจ้าปาไปแบบไม่มีข้อแม ้  เมือเวลาออกล่าเหยอื มาถงึ สิงโตใชก้ ลอุบายให้ลาซอ่ นตัวใน พุ่มไม้แล้วก็เปลง่ เสียงออกมาแบบดังทสี ุด \"เจ้าซ่อนตวั ในพุ่มไมน้ นี ะลาเพือนรัก พอข้าเดนิ ไป ถงึ ฝงตรงข้ามเจา้ กร็ อ้ งคํารามเสียงอนั น่าเกรงขามมาได\"้ สิงโตพูดพรอ้ มวิงออกไปอกี ทาง \"เราจะไม่ทาํ ให้เจา้ ผดิ หวงั เลย สิงโตเพือนรกั เอย๋ \" จากนันลาโงก่ ็คํารามออกมาสุดกาํ ลัง พอ สัตวอ์ ืนได้ยินเสียงประหลาดของมันเลยตกใจ แล้วพากนั วิงหนไี ปฝงทีสิงโตดกั เอาไว้อีกทาง   วนั นนั สิงโตเจา้ เล่หเ์ ลยมีเหยือใหก้ นิ แบบไมต่ ้องออกแรงวงิ อยา่ งทีเคยเปน ส่วนเจา้ ลาโง่ก็ เทียวเลา่ เรืองทตี นทาํ กบั สิงโตอย่างโอ้อวดไปทกุ ทที เี ดนิ ผ่าน โดยไม่รู้เลยวา่ สัตว์อนื ต่าง หัวเราะเยาะทมี ันโดนเจ้าปาหลอกใชเ้ อาเสียงประหลาด ๆ มาสรา้ งผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง \"เสียงคํารามประหลาด ๆ นนั คือเสียงของเจา้ ลานหี รอกหรือ\" กวางหน่มุ บ่นกับหมูปา พรอ้ ม หันมาหวั เราะเยอะในความโง่ของเจ้าลาตัวนนั กัน

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั นทิ านเรอื งนสี อนใหร้ วู้ ่า :          อยา่ ตกเปนเหยอื ให้คนอนื หลอกใช้เพียงเพราะเขาคนนันมีความนา่ เชอื ถอื หรอื มหี นา้ มี ตาในสังคม เดก็ ๆ ควรตรวจสอบใหด้ เี สียก่อนวา่ สิงทีเขาให้เราช่วยนนั จะทาํ เราเดือดเนือ ร้อนใจภายหลังหรือไม่ แลว้ มันจะส่งผลเสียตอ่ ภาพลกั ษณ์ของเราในอนาคตหรอื เปล่า ไมอ่ ยา่ งนนั อาจเขา้ กับคติเตอื นใจทวี ่า คนโงย่ ่อมตกเปนเหยือของคนฉลาดได้แบบไม่รูต้ วั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั สนุ ัขกับเงา กาลครงั หนึงนานมาแล้ว ณ พงหญ้ารกขา้ งเมอื งใหญ่ มสี ุนัขจรจดั ตวั หนงึ กาํ ลงั นอนหมดแรง เพราะไม่มอี ะไรตกถงึ ทอ้ งมานานหลายวัน มันจึงวางแผนเขา้ ไปขโมย อาหารในตลาดสดมากนิ ประทงั ชีวติ และโชคดที ีได้เนอื ชินโตมาโดยไม่มใี ครจบั ได ้          ในระหวา่ งทีเจ้าสุนัขกําลังกลับไปยงั ทีพัก มันไดเ้ ดนิ ผ่านสะพานขา้ มลําธารเลก็ ๆ แห่ง หนงึ แลว้ เหลือบไปเหน็ เงาสะท้อนของตัวเองในนํา กเ็ ขา้ ใจผิดคิดว่าเปนสุนัขอีกตัวที ออกหาอาหารเหมอื นมัน แตส่ ุนัขตัวนันกลบั มีเนอื ทีชนิ ใหญโ่ ตและดนู า่ กนิ กว่าของตวั เอง \"ทาํ ไมหมาตัวนนั ถึงไดก้ นิ อาหารทดี ีกวา่ ของขา้ ? ขา้ ไมย่ อม ข้าขโมยเนือมาจากตลาดได้ ข้า กต็ ้องขโมยเนอื จากมนั มาไดเ้ หมือนกนั !\" เมอื เจ้าสุนขั คดิ ไดด้ ังนัน มนั ก็อ้าปากเห่าเงาของตวั เองอยา่ งดุดนั และนันก็ทาํ ใหเ้ นือทีมนั คาบเอาไว้ รว่ งตกลงไปในลาํ ธารแลว้ จมหายไป

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั \"อะไรกัน !? หมาตัวนนั หายไปไหน แล้วเนอื ของข้าล่ะ ! เนอื ของขา้ !\" เจ้าสุนขั ร้องอุทาน เสียงดัง กอ่ นจะรีบวิงตามหาชินเนือทีหายไป ระหวา่ งนัน เมอื เจา้ สุนขั ได้มองไปยงั ลาํ ธาร อีกครงั มนั กไ็ ดค้ น้ พบวา่ สุนขั อีกตวั ทีเหน็ ก่อนหน้านคี ือตัวของมันเอง สุดทา้ ยเจ้าสุนัข ก็ไดแ้ ตเ่ ดนิ กลบั ทพี ักไปด้วยความสินหวงั และหิวโซเชน่ เดิม นทิ านเรืองนีสอนให้รู้วา่ :          สิงของทเี ปนของซอื ของขายตามรา้ นค้านัน ถ้าอยากไดต้ ้องรู้จักเก็บออมเงินไปซอื อย่างถกู ตอ้ ง ไม่ใช่ลกั ขโมยมาโดยไม่ได้รับอนุญาต ไม่อย่างนันชวี ติ จะพบกับจุดจบที เลวรา้ ย ยิงเกิดความโลภมาก อยากได้ของคนอืนมาครอบครองทัง ๆ ทตี ัวเองกม็ ีอยู่ แลว้ ยงิ เปนสิงทีไมด่ ี เพราะสุดท้ายแล้ว ตัวเราเองจะไม่เหลอื อะไรเลย เหมอื นกบั เจ้า สุนขั ในนิทานเรอื งนีนันเอง..

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั หา่ นกับไข่ทองคํา กาลครงั หนึงนานมาแล้ว มสี องตายายผู้แสนยากจนอาศัยอย่ทู ีกระท่อมเก่า ๆ ในปา กว้างอย่างสงบสุข แต่จู่ ๆ วันหนงึ กเ็ กดิ เรอื งประหลาดขึน เมอื ตาเฒา่ พบว่าหา่ นทเี ลยี ง ไวน้ ันออกไขม่ าเปนสีทองอร่าม \"ยาย ๆ ดูนีสิตาเจออะไร ! ห่านของเราออกไขม่ าเปน ทองคาํ ดว้ ยล่ะ\" ตาเฒา่ รอ้ งเสียงดงั \"จริงหรือตาเฒา่ ? จู่ ๆ หา่ นมนั จะออกไขม่ าเปน ทองคาํ ได้ยังไงกนั \" ยายเฒ่าถามกลับแบบไมเ่ ชือหตู ัวเอง \"ถา้ ยายไมเ่ ชอื เดยี วตาเอาไขใ่ บนีไปใหใ้ นเมอื งดกู ่อนแล้วกนั จะได้รกู้ ันไปเลยวา่ นคี อื ทองคาํ จรงิ หรือปลอม\" พูดจบตาเฒ่าก็รบี เดินทางไปยงั รา้ นทองในเมอื งทนั ท ี           เมือตาเฒา่ มาถึงรา้ นทองจงึ ยืนไข่หา่ นปรศิ นาให้ชา่ งทองตรวจดูอยา่ งละเอยี ด เมอื ช่าง ทองยืนยนั วา่ นแี หละคอื ทองคําของแท้ ตาเฒ่าก็เสนอขายไขท่ องคาํ ใบนนั อยา่ งไมร่ อช้า แลว้ มุ่งหนา้ กลบั บา้ นไปบอกขา่ วดกี บั ยายด้วยความตืนเตน้   ยาย ๆ ไข่ใบนนั คือทองคํา ของจริง ตาได้เงินกลบั มาตงั เยอะแน่ะ ตอ่ ไปนีเราจะรวยกนั แลว้ นะ !\" พูดจบแล้วทงั สอง กก็ อดกนั อยา่ งมคี วามสุข

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั จากวนั นันเปนต้นมา สองตายายก็หมนั เกบ็ ไข่ทองคาํ ไปขายทกุ วนั จนกลายเปน เศรษฐีและมเี งินทองใชไ้ ม่ขาดมือ แต่วันหนงึ ตาเฒ่าก็เริมรสู้ ึกไมพ่ อใจว่าทาํ ไม หา่ นของเขาถงึ ออกไข่ได้เพียงวนั ละฟองเทา่ นัน จึงเกดิ ความคดิ ขนึ มาวา่           \"ยายเฒ่า.. วนั นเี ราไปผา่ ทอ้ งหา่ นกนั ดีกวา่ จะไดเ้ อาไข่ทองคําทังหมดในนนั ไป ขายทีเดียว มวั แตเ่ ก็บวันละฟองแบบนี มันจะไปทนั กินอะไร\" ตาเฒ่าเอ่ยชวน \"ก็ดเี หมอื นกนั นะตา เราจะได้ไมต่ อ้ งเหนอื ยเดินทางเขา้ เมืองทกุ วนั \" ยายเฒา่ เหน็ ดีเหน็ งามไปด้วย          ว่าแล้วกไ็ มร่ อชา้ สองตายายรีบจบั หา่ นมาผา่ ทอ้ งทนั ที แต่ปรากฏ วา่ ในทอ้ งของหา่ นนนั ไมม่ ไี ขท่ องคาํ อยู่เลยแม้แต่ฟองเดียว แถมทงั สองยังต้องสูญ เสียห่านของพวกเขาไป โดยไม่มีโอกาสเก็บไขท่ องคําไปขายอีกเลย.. นิทานเรืองนีสอนให้รูว้ า่ :           เวลาทีเด็กๆ อยากได้อะไร ตอ้ งร้จู ักพยายาม รจู้ ักขวนขวาย เพราะในโลกของ ความจรงิ นนั ไมม่ หี ่านทอี อกไข่ทองคําใหเ้ ราเหมือนในนิทาน ถ้าอยากมฐี านะราํ รวยก็ ตอ้ งเรยี นรทู้ จี ะประหยัดอดออม ไมใ่ ชช้ วี ติ ฟุมเฟอย หรือถ้าอยากได้ของเลน่ กต็ อ้ งรจู้ ัก เกบ็ หอมรอมริบ หมันหยอดกระปกุ ทุกวัน และสิงทสี ําคญั ทสี ุด เมือคณุ หนู ๆ ได้ สิงของทีต้องการแล้ว ก็ควรพอใจในสิงทีตัวเองมีกันด้วยนะคะ ไมอ่ ย่างนันชวี ติ จะไม่ เหลอื อะไรเลยเหมือนกบั สองตายาย หรอื เปนดงั สุภาษิตไทยทวี ่า \"โลภมาก มกั ลาภ หาย\" นันเอง

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั เด็กเลยี งแกะ ณ หมบู่ ้านแห่งหนงึ มเี ด็กเลียงแกะคนหนงึ ทาํ หน้าทีตอ้ นฝงู แกะออกไปกนิ หญา้ ที เนินเขาเปนประจาํ ทุกวนั และเขากต็ ้องนังเฝาเหล่าฝงู แกะ พร้อมคอยปกปองดูแลไม่ ใหห้ มาปาเขา้ มาทําร้ายแกะของเขาได ้ จนวันหนึงเด็กชายรูส้ ึกเบือหน่ายทีต้องนงั เฝา ฝงู แกะเปนเวลานาน ๆ จึงไดค้ ดิ หาเรืองสนกุ ๆ ทาํ เพือคลายเครียด เขาจงึ ได้แกลง้ ร้องตะโกนออกไปวา่ \"ชว่ ยดว้ ยจา้ ชว่ ยด้วยจา้ หมาปามากินแกะของผมแลว้ \" พรอ้ ม กับวิงหนอี ย่างตืนตระหนกเขา้ ไปในหมบู่ า้ น พวกชาวบ้านได้ยนิ วา่ มีหมาปามากนิ แกะ ก็พากนั ละทิงงานการทีทาํ อยู่ และรบี หยิบอาวธุ ตา่ ง ๆ ทงั จอบ มดี และขวานเพือออกมาช่วยไล่หมาปา แตเ่ มือพวกเขาวิงไป ทเี นนิ เขา กพ็ บวา่ ฝงู แกะกาํ ลงั กนิ หญ้าอยา่ งสบายใจ และไม่เหน็ วา่ จะมีหมาปาออกมา กนิ แกะสักตวั   เจา้ เดก็ เลยี งแกะเหน็ เหล่าชาวบา้ นวงิ กระหืดกระหอบมาทเี นนิ เขา ก็พูด หวั เราะเยาะว่า \"ฮ่าๆๆ ไดแ้ กลง้ หลอกคนนีมันสนกุ จรงิ ๆ\" เดก็ หน่มุ หวั เราะชอบใจ แต่ พวกชาวบ้านทีโดนหลอกต่างรู้สึกโมโหเปนอย่างมาก และดว้ ยความสนุกสนานคกึ คะนอง เด็กเลียงแกะจงึ ยงั แกล้งหลอกแบบเดิมอีกหลายครัง และพวกชาวบ้านกว็ ิง ออกมาชว่ ยทุกครัง แต่กพ็ บวา่ เปนเพียงแผนของเดก็ เลยี งแกะเท่านนั

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั จนมาวันหนึงได้มีหมาปาออกมาทํารา้ ยและไล่กินฝูงแกะของเขาจริง ๆ เด็กเลยี งแกะ ตกใจมาก รบี วงิ ออกไปตามชาวบ้านพรอ้ มกบั รอ้ งตะโกนว่า \"ชว่ ยดว้ ยจา้ ช่วยดว้ ยจ้า หมาปากําลังกนิ แกะของผม\" เขารอ้ งตะโกนให้คนมาช่วยจนเสียงแหบเสียงแหง้ แต่กไ็ มม่ ี ชาวบ้านคนไหนยอมออกไปช่วยเด็กเลยี งแกะเลยสักคน ทังยงั ตอบเขากลับไปว่า \"คราวนี เจ้าหลอกพวกข้าไม่ไดอ้ กี แลว้ ละ่ ไมม่ ีใครเชอื เจ้าอีกต่อไปแล้ว\" เดก็ เลยี งแกะรสู้ ึกเสียใจ มากทีไม่มใี ครเชือเขาเลย ทาํ ให้ฝงู แกะของเขาถูกหมาปากินจนหมดฝงู เดก็ ชายร้องไห้ สะอึกสะอนื พรอ้ มกับพูดวา่ \"เพราะขา้ ไมด่ เี อง ขา้ ชอบพูดโกหก แกล้งหลอกคนอนื เพราะ เหน็ ว่าเปนเรอื งสนุก แต่สุดทา้ ยการพูดโกหกของข้ากลบั ทาํ ให้ขา้ เดือดร้อนเสียเอง\" นทิ านเรืองนสี อนให้ร้วู ่า :          คนทีชอบพูดโกหกเปนประจํา เมือถงึ คราวทพี ูดความจรงิ กจ็ ะไม่มใี ครเชอื ซงึ มี ความหมายตรงกับสุภาษิตไทยทวี ่า \"เดก็ เลียงแกะ\" หมายถึงคนทีพูดโกหกจนเปนนสิ ัย จนไม่มใี ครเชอื ถือหรอื ให้ความสนใจกับคาํ พูดนนั ๆ ซงึ หากเด็ก ๆ อยากให้ตัวเองเปนคน น่าเชอื ถือกค็ วรพูดแต่เรืองจรงิ ไม่พูดโกหก และไม่แตง่ เรอื งทีไมใ่ ชค่ วามจริงขึนมาเพือ หลอกแกลง้ ผู้อนื เพราะหากพูดโกหกเปนประจาํ เมอื ถงึ คราวทเี ราพูดความจรงิ หรอื ต้องการความช่วยเหลือ ก็จะไมม่ ใี ครเชอื เรา

หอ้ งสมุดประชาชน\"เฉลิมราชกมุ าร\"ี อําเภอหว้ ยอด จงั หวดั ตรงั ข อ ข อ บ คุ ณ ข้ อ มู ล จ า ก kapook.com baby.kapook.com