เรื่องสั้น

ในหมูบ่ ้านชนบทแหง่ หนงึ่ ผมและเพอื่ นอกี หน่ึงคนชือ่ ว่า เจ้ากาย สว่ นผมชอ่ื ปาย ผมและเจ้ากายอยู่ ดว้ ยกันมาตงั้ แต่จำความได้ ซงึ่ เราสองคนตา่ งสนิทกนั มาก ไปไหนมาไหนด้วยกนั ไปเทยี ว ไปเหลส่ าว หรอื แม้กระทั่งไปหาเรอ่ื งคนอืน่ ผมกไ็ ปด้วยกนั สองคนเสมอมา เราอยู่บา้ นกบั แม่ โดยแม่จะปอ้ นข้าวให้เรา และปลอ่ ยใหเ้ ราไปวงิ่ เล่นนอกบา้ นเสมอ และเม่ือรถว่ิง ผา่ นหนา้ บา้ น แม่กจ็ ะคอยเรยี กเราสองคนเข้าบา้ นเพราะกลวั จะเปน็ อนั ตราย พวกผมก็จะว่ิงเขา้ บา้ นตลอด เพราะรถท่ขี บั ผา่ นขับไวมากก ชีวิตประจำวันของพวกผมกไ็ ม่มอี ะไรมาก ตน่ื เช้ามาไปสง่ แม่ที่ตลาดกลับมากก็ นิ ขา้ ว และไปวิ่งเลน่ ถึงเท่ยี งกม็ าขอขนมแม่ และไปนอนหลับพกั ผ่อนกบั เจา้ กาย พอตกเย็นก็จะเดินเล่นตามทาง และคอยไล่เดก็ ท่ี อ่ืนท่ชี อบเอาของสกปรกมาท้งิ หน้าบา้ นผม มีคร้งั หนง่ึ ผมและเพ่ือพากนั ไปเท่ียวแถวทงุ่ นาซึ่งมีแต่โคลนเตม็ ไปหมด ซึง่ ผมและเจา้ กายกไ็ ปเลน่ มา จนเปอ้ื นกนั ทั้งคู่ พอกลับมาบา้ นผมโดนแมต่ แี ละใหอ้ ดขา้ วหน่ึงม้อื ทำใหผ้ มและเจา้ กายไมก่ ลา้ ท่ีจะไปเลน่ ท่ี ไหนอีกเลย ไม่ใช่วา่ กลัวแมต่ ี แตก่ ลวั ไมไ่ ด้กนิ ขา้ วต่างหากล่ะ ทุกครงั้ ที่ผมและเจ้ากายออกไปเทย่ี ว คนในหม่บู า้ นมักจะหยบิ ย่นื ขนมอยู่ตลอดเวลาไมว่ า่ จะเป็นคุกกี้ ขนมปัง หรอื แม้กระทงั่ ของกินหลายๆอย่าง จนบางทีกไ็ มร่ วู้ ่าไปเท่ียวหรือไปกนิ โต๊ะจนี //ฮ่าฮา่ ฮา่ บางวันกลับ บ้านมาอิ่มพุงกางจนกินขา้ วทแี่ ม่ทำไว้ให้ไมไ่ ดเ้ ลยทเี ดียว ชวี ติ พวกผมกไ็ มม่ ไี รมากนอกเหนือจากนีเ้ ลยครับ เราทง้ั สองรกั รักกนั มาก และสญั ญาว่าเราจะอยู่ดว้ ยกนั ตลอดไป และตายไปพรอ้ มกนั จะไม่ทิ้งกนั ไวเ้ พียงลำพงั อยา่ งแนน่ อน จึงทำให้เราทงั้ สองรกั กันและตวั ติดกนั มาก เปน็ ท้ังพี่น้อง เพือ่ นตาย และอีกหลายๆอยา่ งใหก้ นั เสมอ คอยเตมิ เตม็ ส่ิงต่างๆใหก้ ันเสมอ และยังคอยฮลี คอยเยียวยาบาดแผลท้งั ภายนอกและแผลภายในใจทุกครั้งทเี่ รามเี องหรือถูกใครดูถกู มา

และในวนั นพี้ วกผมก็ได้ออกไปเท่ียวอีกเชน่ เคย แต่ไปเทีย่ วท่คี ่อนขา้ งไกลกว่าปกติ เพราะวา่ เจา้ กาย บอกวา่ เมอ่ื วานมันเจอสาวคนหน่ึงสวยมาก ผมจงึ อยากไปดูด้วยตาของตัวเอง ก็เลยออกเดินทางกนั แตเ่ ชา้ ตรู่ ในระหวา่ งทางนน้ั คนในหมู่บ้านกห็ ยบิ ย่นื ขนมใหต้ ามเคย ท้งั สนุก ท้ังอิม่ กนั ไปตามๆกัน จนเม่ือถึงเวลา 5โมงเยน็ ผมและเจา้ กายก็ไดเ้ ดนิ กลับบ้านตามเดมิ แตเ่ จ้ากายนา่ จะปวดขา เพราะ วนั น้เี ดนิ ค่อนขา้ งไกล ซงึ่ ตวั ผมก็ล้าเช่นกัน แตย่ งั ไม่ถงึ กบั เจบ็ อะไรมากมาย จนเมอื่ ถึงหนา้ บ้าน ผมก็วง่ิ ขา้ ม ถนนมาก่อนและยนื รอเจา้ กายท่หี นา้ บา้ น และในขณะทเี่ จา้ กายกำลงั กะเผลกๆข้ามถนนมานัน้ มรี ถเกง๋ คนั นึง ขับมาดว้ ยความเร็วมาก และได้ชนเจ้ากายจนกระเดน็ ไปไกลหลายเมตร ผมที่เหน็ ภาพในขณะน้นั กต็ กใจบวก กับตะลงึ แต่เพยี งแคช่ ัว่ วนิ าทีเดยี วเท่านนั้ เมื่อผมไดส้ ติ ผมกร็ ีบวง่ิ ไปหาเจา้ กายด้วยความเรว็ จนแทบจะเป็น การกระโดด โดยท่ลี ืมว่าเคยเจ็บขาจากการเดินทางไปเที่ยวเมอื่ เทย่ี งทีผ่ ่านมา และเม่อื ถึงทีเ่ จา้ กายนอนอยานั้น ผมกพ็ บวา่ เจา้ กาย ตาย....แล้ว.... ……. …… … .. .. . “ไอก้ ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย” ผมตะโกนเรยี กเจา้ กายสดุ เสียง แต่กไ็ มม่ ีเสยี งตอบรับกลับมา ผมลงน่งั และกอดรา่ งเจา้ กายที่ไรล้ มหายใจเอาไว้ และนำ้ ตาผมกไ็ หลลงมาเปน็ ทางยาว ภาพวันเกา่ ๆทีเ่ คยเล่นเคยเท่ยี วดว้ ยกันก็ลอยกลับมาตอกย้ำวา่ เขาทงั้ สองมคี วามสุขแคไ่ หนที่ไดอ้ ยดู่ ว้ ยกัน แตว่ ันน้ี ไม่มี อีกแลว้ เพอื่ นที่ชอ่ื กาย “ไอก้ ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตืน่ มาก่อน ไอก้ ายยยยยยยยย อย่าพ่ึงทิ้งกู กายยยยยยย”

แต่กไ็ ดแ้ ค่ตะโกนเท่านั้น เพราะรา่ งท่ีอยุ่ตอ่ หน้าผมนนั้ ไม่ตอบสนองแล้ว ไม่วา่ เรียกแคไ่ หน ร่างตรงหน้าผมได้ จากไปแลว้ ตอ่ จากน้ไี ปผมคงต้องอยู่คนเดียวต่อไป..... ภาพตอ่ หนา้ ผมในขณะน้ี คอื หมาตวั หนึ่งพยายามปลกุ เพอ่ื นที่นอนแน่นิ่งไร้วญิ าณ ภาพตรงหนา้ เป็น ภาพที่สะเทอื นใจผมมาก และคนขบั กไ็ ดห้ ายไปตามระเบียบ ตัวผมซ่งึ ไดย้ นิ เสียงก็รบี ว่งิ ออกมาดนู ึกว่ารถชนคน เพราะเสียงดงั มาก แตเ่ มอ่ื เหน็ ภาพผมกอ็ ดท่นี ำ้ ตาไหลไมไ่ ด้เลย ผมยนื นงิ่ อยูส่ ักพักเหมอื นวิญญาณหลุดออก จากร่าง จนมาไดส้ ติอกี ครงั้ เมอ่ื เจ้าหมาไดก้ รีดรอ้ งขึน้ ผมจงึ ก้มลงลบู หัวเจ้าหมาพร้อมกบั ปลอบเจา้ หมาไป แม้ จะรวู้ ่า เขาฟังไม่รเู้ ร่ือง “ทำใจเถอะนะเจา้ ตูบ เพือ่ นแกตายแล้วนะ” ทำได้แค่น้ัน ผมไมร่ ู้จะทำยังไงกบั เขาแลว้ นอกจากปลอบ ผมพง่ึ รเู้ มอ่ื ก้นี ่เี องว่า คำวา่ เพอ่ื นมันสำคญั แค่ไหน สำหรบั สัตวเ์ ดรจั ฉานเช่นหมาตวั น้ี แม้เพ่ือนจะตายไปแลว้ เขากพ็ ยายามจะปลกุ เพื่อนใหต้ ืน่ ขนึ้ มาอกี คร้ัง คนท่ี ชอบทิ้งเพอื่ นควรไดเ้ ห็นภาพนีเ้ ปน็ อยา่ งยงิ่ ผมยืนกับเจา้ หมาอีกประมาณ 10 นาที กเ็ ดนิ กลบั มาท่บี ้านและผมก็ไดห้ ันไปหาเจ้าตบู เพือ่ นทจ่ี ะดู ปฏิกิริยาของมันอีกครั้ง แตอ่ นจิ จา........ ....วินาทีนัน้ รถอีกคันได้พงุ่ ชนหมาตัวนัน้ จนตายคาท่ีทันท.ี ... คำสาบานของหมาสองตัวนนั้ ได้แสดงผลแล้ว “ไมว่ า่ จะเปน็ อยา่ งไร ถ้าอยกู่ ต็ อ้ งอยู่ด้วยกนั ถ้าตายก็ตายด้วยกัน...” THE END