สุรอเกาะกับผลตอบแทน

เร่ืองราวเก่ยี วกบั นบสี าหรบั เดก็ ๆ สรุ อเกาะ กบั ผลตอบแทน เรียบเรียงโดย : มหุ มั มดั ศิดดกี อลั มนิ ชาวีย์ 1

เรอ่ื งราวเก่ยี วกบั นบี สาหรบั เดก็ ๆ “สุรอเกาะ กบั ผลตอบแทน” เรียบเรียง มุหมั มดั ศิดดกี อลั มินชาวยี ์ วาดรูป อาฎยี ะห์ อซั ซุฮยั รี แปล Sharain Munsen ตรวจทาน อารีฟนี อาบดี นี มลี า่ ม 2

สรุ อเกาะ กบั ผลตอบแทน ด้วยพระนามแหง่ อลั ลอฮฺผ้ทู รงกรุณาผ้ทู รงเมตตาเสมอ มหุ มั มดั ได้นง่ั รับประทานอาหาร เมื่อเสร็จเขาก็กลา่ วสรรเสริญอลั ลอฮฺ แล้ว ไปล้างมือ จากนนั้ ถามแมข่ องเขาวา่ “แมค่ รับคณุ ป่ อู ยไู่ หนครับ”? แมย่ มิ ้ พลางตอบวา่ “อยใู่ นคอกสตั ว์จะ่ ” มหุ มั มดั ถามในความแปลกใจวา่ “คณุ ป่ ทู าอะไรในคอกสตั ว์ในเวลานีห้ รอ ครับ? แมต่ อบพลางถือจานไปท่ีห้องครัววา่ “วนั นีป้ ่ ขู องเธอได้ซือ้ ลกู ม้าตวั หนงึ่ ตงั้ แตป่ ่ เู อาลกู ม้าตวั นนั้ มา ป่ นู ง่ั อยขู่ ้างๆมนั และป้ อนหญ้าให้มนั กิน มหุ มั มดั ดีใจมากที่ป่ ไู ด้ซือ้ ม้ามา แล้วมหุ มั มดั เดนิ ตามหลงั แมเ่ ข้าไปใน ห้องครัว และเปิ ดภาชนะใบเล็กแล้วยิบส่งิ หนง่ึ ออกมา แมถ่ ามในความแปลใจวา่ “มหุ มั มดั ทาอะไรนนั่ ”? 3

มหุ มั มดั ตอบว่า “ผมจะเอานา้ ตาลไปให้ม้ากินครับ เพราะมนั ชอบกิน นา้ ตาล” จากนนั้ มหุ มั มดั รีบไปหาป่ ใู นคอกม้า และพบว่าป่ กู าลงั นง่ั ป้ อนหญ้าให้ม้าอยู่ ใกล้ๆ พลางตบหลงั ม้าด้วยมืออีกข้างหนง่ึ มหุ มั มดั พดู กบั ป่ หู ลงั จากให้สลามวา่ “ม้าตวั นีส้ วยมากครับคณุ ป่ ู ป่ หู วั เราะแล้วพดู วา่ “มหุ มั มดั ป่ ซู ือ้ ม้าตวั นีใ้ ห้เธอ มนั จงึ เป็นของเธอนะ” ใบหน้ามหุ มั มดั แสดงถึงความดีใจแล้วพดู กบั ป่ วู า่ “จริงเหรอ ม้าตวั นีเ้ป็นของ ผม จริงเหรอครับ...คณุ ป่ ู ผมจะข่ีมนั และพามนั วิง่ เลน่ ไปตามเรือกสวน ไร่นา ป่ ยู มิ ้ พลางสา่ ยหน้า แล้วโอบมหุ มั มดั ไว้ พร้อมกบั กระซิบว่า “จริงส.ิ .แตว่ า่ เธออยา่ เพิ่งข่ีมนั ก่อนที่ป่ จู ะเลา่ เรื่อง “ม้ากบั ทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮวิ ะซลั ลมั ” ให้ เธอฟังเสียกอ่ น1 แล้วป่ กู ็เร่ิมเลา่ เร่ืองเรื่องราววา่ 1 ดทู ี่มาของเร่ืองนีใ้ น (( ‫ ( )) السيرة النبوية‬2/133-134) 4

วนั หนง่ึ ทหารม้าคนหนง่ึ ได้เข้าไปหา บนีมดั ลจั ญ์ เผา่ หนง่ึ ของอาหรับ แล้ว ตะโกนขนึ ้ วา่ “โอ้กลมุ่ ชนเอ๋ย โอ้กลมุ่ ชนเอย๋ ” บรรดาผ้คู นตา่ งทิง้ การงานของพวกเขา แล้วรีบไปยงั ทหารม้าคนนนั้ แล้ว มองวา่ เกิดอะไรขนึ ้ ? สง่ เสียงตะโกน ทาไม? ดงั นนั้ ทหารจงึ พดู พร้อมกบั กลน่ั หายใจในความยากลาบากวา่ “แท้จริงมหุ มั มดั บตุ รของ อบั ดลุ ลอฮฺ ได้ออกจากมกั กะฮฺไปแล้ว และกาลงั มงุ่ หน้าไปสมู่ ะดนี ะ โดย ท่ีชาวกเุ รชไมเ่ หน็ เขาเลย ใครก็ตามที่นาตวั มหุ มั มดั มาได้ ไมว่ า่ เป็น หรือตาย เขาจะ ได้รับอฐู 100 ตวั เป็นรางวญั ตอบแทน บรรดาผ้คู นตา่ งมองดซู งึ่ กนั และกนั และตา่ งกระซิบกนั วา่ “อฐู 100ตวั !! โอ้ มนั เป็นรางวลั ที่มีคา่ จริงๆ!! ชายคนหนงึ่ จงึ เข้าไปใกล้ๆทหารม้าแล้วพดู ขนึ ้ วา่ “นี่ทา่ น วนั นีฉ้ นั ได้เห็นคน 3 คน เดนิ อยู่ แทบ ฝั่งทะเลทราย ฉนั คดิ วา่ ต้องเป็นมหุ มั มดั และสหายของเขาสอง คน แน่นอน สรุ อเกาะ บนิ มาลิก ต้องการจะฮบุ รางวลั นีไ้ ว้คนเดียว และต้องการให้ผ้อู ื่น เข้าใจผิด เขาก็เลย พดู วา่ “ท่านทงั้ หลาย แท้จริงพวกเขาเป็นลกู พ่ีลกู น้องเราน่ีแหละ พวกเขาออกหาอฐู ที่หลงทางจากพวกเขา พวกทา่ นจงหามหุ มั มดั จากท่ีอ่ืนเถิด 5

6

จากนนั้ สรุ อเกาะโอบกอดชายคนนนั้ ด้วยแขนของเขา แล้วเดนิ ไปด้วยกนั ข้าง ถนน จากนนั้ ก็กระซบิ ที่หขู องชายคนนนั้ วา่ “ท่านเหน็ สามคนนนั้ ที่ไหน? ชายคนนนั้ ตอบในความแปลกใจวา่ “ที่ฝ่ังทะเลทรายแถบเมืองมะดีนะ สรุ อเกาะยมิ ้ และมีความปลืม้ ใจ จากนนั้ พดู กบั ชายคนนนั้ วา่ “ทา่ นอยา่ พดู เรื่องนีก้ บั ใครเป็นอนั ขาด ชายคนนนั้ สา่ ยศรี ษะในความงงงวย “ไม.่ ..ไม่ ฉนั จะไมบ่ อกเรื่องนีก้ บั ใคร” สรุ อเกาะจงึ รีบกลบั บ้าน แล้วตะโกนวา่ “เจ้าทาสเอ๋ย...เจ้าทาสเอย๋ ” นางจงึ ว่ิงออกมาพร้อมกบั กล่าววา่ “เจ้าคะ่ นายทา่ น สรุ อเกาะพดู ในความดใี จวา่ “เอาม้าให้ฉนั เร็ว” แล้วสรุ อเกาะขนึ ้ ข่ีม้าพร้อมกบั แบกเสบยี ง ธนู ดาบ และ หอก แล้วมงุ่ หน้า ไปชายฝั่งทะเลทราย เขาควบม้าไปเรื่อยๆ จนเห็นทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮิ วะซลั ลมั จากระยะไกล และพดู ขนึ ้ วา่ “ตอนนีแ้ หละสรุ อเกาะเอย๋ โอกาสสาหรับ รางวลั อฐู 100ตวั ได้มาถงึ แล้ว” 7

8

สรุ อเกาะได้หวั เราะด้วยเสียงท่ีดงั แล้วเข้าไปใกล้ท่านนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะ ลยั ฮิวะซลั ลมมั ดงั นนั้ อบบู กั ร รอฎิยลั ลอฮอุ นั ฮู จงึ เห็นเข้า แล้วพดู ในความหวาดกลวั วา่ “โอ้ทา่ นรอซูลลุ ลอฮฺ ฉนั เหน็ คนกาลงั ขี่ม้าจากระยะไกล กาลงั เข้ามาใกล้เราแล้ว จากนนั้ อบบู กั รจงึ ร้องไห้ร้องออกมา ทา่ นนบี ศ็อลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮิวะซลั ลมมั ถามวา่ “ร้องไห้ทาไม อบบู กั ร? อบบู กั ร รอฎิยลั ลอฮอุ นั ฮู ตอบพลางกบั เช็ดนา้ ตาวา่ “โอ้รอซูลลุ ลอฮฺ ฉนั ไมไ่ ด้ร้องไห้ เพราะกลวั วา่ ฉนั จะเป็นอนั ตราย แตฉ่ นั ร้องไห้เพราะกลวั วา่ ทา่ นจะได้รับ อนั ตราย” ทา่ นนบี ศ็อลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮิวะซลั ลมั จงึ ยิม้ แล้วปลอบทา่ นอบบู กั รว่า “เจ้า อยา่ กลวั ไปเลยอบบู กั ร เพราะอลั ลอฮฺทรงอยกู่ บั เรา จากนนั้ ทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮวิ ะซลั ลมั จงึ ยกมือทงั้ สองขนึ ้ แล้วขอดุ อาอฺวา่ “โอ้อลั ลอฮฺโปรดให้เราพอเพียงกบั ส่งิ ที่พระองค์ประสงคเ์ ถิด” ดงั นนั้ สรุ อเกาะกบั ม้าตวั นนั้ จึงล้มคว่าลงบนพืน้ ดนิ คนั ธนู ดอกศร หอก และ เสบยี งหลน่ กระจดั กระจายบนพืน้ ดนิ รอบๆเขาทงั้ สอง สรุ อเกาะจงึ จบั ม้าไว้และเตะมนั พร้อมกบั ตะโกนวา่ “ลกุ ขนึ ้ เจ้าม้า เร็วๆเข้า เราเข้าใกล้รางวลั อฐู 100ตวั แล้ว 9

10

แล้วสรุ อเกาะได้ขนึ ้ ข่ีม้าอีกครัง้ แล้วยงั จะเข้าไปใกล้ทา่ นนบศี ็อลลลั ลอฮอุ ะ ลยั ฮวิ ะซลั ลมั จนกระทงั้ เขาได้ยินท่านนบีอา่ นอลั กรุ อา่ นสรุ อเกาะจงึ เอาลกู ธนอู อกมา และหวงั ท่ีจะยิงทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮวิ ะซลั ลมั ทนั ทีทนั ใดนนั้ แผน่ ดนิ ได้แยก ออกแล้วกลืนขาม้าทงั้ สองลงไป สรุ อเกาะจงึ ตกลงบนพืน้ ดนิ แล้วมองไปดมู ้า เขาเห็น ขาม้าทงั้ 2ข้างกาลงั ถกู ดนิ ดดู อยู่ สรุ อเกาะพดู ว่า “น่ีมนั อะไรกนั ? มนั เป็นสงิ่ ท่ีนา่ กลวั จริงๆ ชายคนนีต้ ้องเป็นผ้สู จั จริงแนน่ อน สรุ อเกาะได้ตะโกนขนึ ้ ว่า “ชว่ ยด้วย...ชว่ ยด้วยมหุ มั มดั ..ฉันรู้วา่ ทา่ นได้ขอให้ หายนะประสบกบั ฉนั แท้จริงสิ่งท่ีได้เกิดขนึ ้ กบั ม้าของฉนั ตวั นี ้ไมม่ ีใครทาได้ เว้นแตน่ บี เทา่ นนั้ ดงั นนั้ ขอให้ทา่ นขอดอุ าอฺตอ่ อลั ลอฮฺให้ชว่ ยฉันและม้าของฉนั ด้วยเถิด แล้วฉัน จะลอ่ ผ้ปู ระสงค์ร้ายตอ่ ท่านให้หลงทาง จากนนั้ สรุ อเกาะได้เอาลกู ธนยู ่ืนให้กบั ทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮวิ ะซลั ลมั และพดู วา่ “โอ้มหุ มั มดั จงเอาลกู ธนนู ีเ้ถิด เพราะทา่ นจะต้องเดนิ ผา่ นคนเลีย้ งอฐู และ แกะของฉนั ใกล้ๆกบั เมืองมะดีนะ ดงั นนั้ ทา่ นจงเอาลกู ธนนู ีใ้ ห้กบั เขา และทา่ นจงอฐู และแกะที่เขาตามท่ีทา่ นและสหายของทา่ นประสงค์เถิด แตท่ ี่สาคญั ขอให้ทา่ นดอุ าอฺ ให้กบั ฉนั ให้พ้นจากความวิบตั นิ ีด้ ้วยเถิด 11

12

แล้วสรุ อเกาะก็ร้องไห้ และแสดงความนอบน้อม ท่านนบี ศ็อลลลั ลอฮอุ ะ ลยั ฮิวะซลั ลมั จงึ ขอดอุ าอฺให้เขา และม้าปลอดภยั แผน่ ดนิ ก็ได้แยกออก ม้าจงึ เอาขาหน้าทงั้ สองออกจากใต้พืน้ ดนิ แล้วควนั ก็ ลอยขนึ ้ มาจากขาทงั้ สองข้าง สรุ อเกาะได้ตะโกนอยา่ งแปลกใจวา่ “โอ้พระเจ้า...ฉนั เหน็ อะไรเน่ีย ควนั กาลงั ลอยขนึ ้ จากขาทงั้ สองของม้า แท้จริงชายคนนีม้ ีพลงั ปาฏิหารย์คอยชว่ ยเหลือเขา อยู่ เร่ืองราวของเขาจะเป็นท่ีประจกั ษ์ และเขาจะมีชยั ชนะเหนือทกุ สิง่ จากนนั้ สรุ อเกาะก็ลกุ ขนึ ้ แล้วเข้าไปใกล้ๆท่านนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮิ วะซลั ลมั แล้วขอร้องวา่ “โอ้มหุ มั มดั !!ขอให้ทา่ นเขียนสาส์นฉบบั หนงึ่ ให้แกฉ่ นั เป็นสิ่ง ประกนั ความปลอดภยั ให้แก่ตวั ฉนั เมื่อคาบญั ชาที่ทา่ นได้รับเป็นที่ประจกั ษ์ ดงั นนั้ ทา่ นนบี ได้ใช้อามริ บนิ ฟฮุ ยั เราะห์ เขียนสาส์นให้กบั เขา เขาจงึ เขียน สญั ญา และการรับประกนั ความปลอดภยั บนจดหมายที่ทามาจากหนงั สตั ว์ สรุ อเกาะ จงึ เอามนั ไป พร้อมจบู ลงบนสาส์นนนั้ แล้วจากไปอยา่ งดีใจ จากนนั้ ทา่ นนบี ศอ็ ลลลั ลอฮอุ ะลยั ฮิวะซลั ลมั และสหายของทา่ นทงั้ สองก็ เดนิ ทางสมู่ ะดนี ะ 13

14

15

ทนั ใดนนั้ สรุ อเกาะได้เห็นทหารม้าคนหนงึ่ กาลงั วิ่งตามหลงั นบี อยา่ ง รวดเร็ว ดงั นนั้ สรุ อเกาะจงึ ข่ีม้าแล้วรีบไปท่ีชายคนนนั้ ประหนงึ่ ฟ้ าแลบ แล้วพดู กบั เขา วา่ “ทา่ นจะไปไหน โอ้ทหารม้า”? ทหารม้าคนนนั้ ตอบวา่ “ฉนั ต้องการตวั มหุ มั มดั ” สรุ อเกาะยิม้ พร้อมพดู วา่ “โอ้พี่น้อง ฉนั ไมแ่ นะนาให้ทา่ นเดนิ ไปทางนี ้เพราะ ทางมีอนั ตรายที่จะมาประสบกบั ท่าน มาน่ีสิ ฉันจะให้ทา่ นดสู ่งิ หนงึ่ .. แล้วสรุ อเกาะพาเขาไปดหู ลมุ ท่ีม้าของเขาได้ตกลงไป แล้วพดู กบั เขาวา่ “จงดนู ี่ ..” ทหารม้าคนนนั้ จงึ ดแู ล้วจงึ เห็นวา่ ควนั กาลงั ลอยขนึ ้ มาจากพืน้ ดนิ !! สรุ อเกาะพดู วา่ “ถ้าหากวา่ ฉันได้เดนิ อีกก้าวหนงึ่ แผน่ ดนิ จะดดู ฉนั และม้า ของฉนั อย่างแนน่ อน...ฉะนนั้ จงรักษาชีวิตของทา่ นเอาไว้...และอยา่ เอาตวั ไปเส่ียงเพื่อ สนิ ทรัพย์ ทหารม้าคนนนั้ รู้สกึ หวาดกลวั จากนนั้ เขาก็กลบั ไปตามทางที่เขามา โดย กลา่ วขอบคณุ สรุ อเกาะท่ีกาลงั หวั เราะอยใู่ นใจวา่ “แท้จริงฉนั ได้รักษาสญั ญาตอ่ ทา่ น แล้วโอ้มหุ มั มดั 16

17