นิทานเสริมความรู้สู่ทักษะทางภาษา1

นิทานเสริมความรู้สู่ทกั ษะทางภาษา เรอ่ื ง พรานขีเ้ มากบั หมอ3คน ภาพ :กรนั ต์ สจุ ินดา เรอ่ื ง : กรนั ต์ สจุ ินดา เรยี บเรยี ง :กรนั ต์ สจุ ินดา

นิทานเสริมความรู้สู่ทกั ษะทางภาษา • เรอ่ื ง พรานขีเ้ มากบั หมอ3คน จดั ทาโดย ด.ช.กรนั ต์ สจุ ินดา เลขท่ี 6 ชนั้ ม.1/5 เสนอตอ่ คณุ ครู สวุ ิมล ผะสม วชิ าภาษาไทย ระดบั มธั ยมศกึ ษาปีท่ี 1 ปีการศกึ ษา 2564

คานา นิทานเสรมิ ความรูส้ ทู่ กั ษะทางภาษา ( คาไทย 7 ชนิด โวหาร ในการเขียนโวหารภาพพจน์ ) เร่อื ง พรานเมากบั หมอ3คน ท่ีขา้ พเจา้ ไดจ้ ดั ทาในครงั้ นี้ เป็นนิทานท่ี นาความรู้ ในเรอ่ื งคาไทย 7 ชนดิ ใน ภาษาไทย ท่ีมีลกั ษณะการใชแ้ ตกต่างกนั ออกไปตามหนา้ ท่ีของคาใน แตล่ ะชนิด เลา่ เร่อื งผา่ นนิทานท่ี นา่ สนใจให้ ความรูแ้ ก่ผอู้ า่ นไปใน ขณะเดียวกนั ขอขอบคณุ คณุ ครู สวุ มิ ล ผะสม คณุ ครูผสู้ อนวชิ าภาษาไทย ระดบั มธั ยมศกึ ษาปีท่ี 1 ปีการศกึ ษา 2564 ท่ีใหค้ าแนะนา ใหค้ าปรกึ ษาใน การทานิทานเลม่ เลก็ ในครงั้ นี้ ขา้ พเจา้ หวงั เป็นอยา่ งย่งิ วา่ นิทานเสรมิ ความรูส้ ทู่ กั ษะทางภาษา ในครงั้ นีจ้ ะเป็นประโยชนแ์ กผ่ อู้ า่ นไมม่ ากก็ นอ้ ย หากผดิ พลาด ประการใด ขา้ พเจา้ ขออภยั ไว้ ณ โอกาสนี้

ตอนท่ี1 คานาม มีคณุ ตาคนหน่งึ เป็นนายพราน ตอ้ งคอยเขา้ ป่าลา่ สตั วท์ กุ วนั อยมู่ าวนั หนง่ึ คณุ ตาไปล่าสตั วช์ ่วงเยน็ เจอกบั ฝงู นกตีทองท่ีกาลงั เกาะอยบู่ นตน้ ไม้ แตม่ ีนกตีทองตวั หนง่ึ มีขนท่ียาวมาก ตาเป็นประกายสวยงาม และมีปีก เป็นสที องอีกดว้ ย นายพรานจงึ จบั นกตวั นนั้ ไปขาย ไดเ้ งินมามากมายอยา่ งไมเ่ คยมีมาก่อน นายพรานจงึ รบี นา เงินนนั้ ไปซือ้ สรุ าเคร่ืองด่ืมมนึ เมาเพ่ือไปกินกบั เพ่ือนฝงู จากนนั้ นายพรานก็กลบั บา้ นไปขดั ปืนทาความสะอาด แตด่ ว้ ยความเมาจากสรุ าทาใหน้ ายพรานทาปืนล่นั ยงิ ใสข่ าตวั เอง ทาใหน้ ายพรานรูส้ กึ เจ็บมาก

ตอนท่ี2 คาสรรพนาม • ดว้ ยความเจ็บปวดท่ีปืนล่นั ใสข่ า ทาใหน้ ายพรานตะโกนเสียงดงั ดว้ ยความเจ็บปวด เม่ือชาวบา้ นไดย้ ินจงึ รบี ว่ิงเขา้ มาถามใครเป็นอะไรเกิดอะไรขนึ้ เม่ือชาวบา้ นเหน็ นายพรานถกู ปืนล่นั ใสท่ ่ีขา ชาวบา้ นจงึ รบี นาตวั นายพรานไปท่ีโรงพยาบาลท่ีใกลบ้ า้ นท่ีสดุ ซง่ึ โรงพยาบาลนีข้ นึ้ ช่ือวา่ ไมว่ า่ ใครๆถา้ ไดม้ ากจ็ ะหาย เม่ือไปถงึ โรงพยาบาลหมอท่ีน่งั อย่รู บี นาทางนายพรานไปท่ีหอ้ งแรก เม่ือมาถงึ ท่ีน่นั มแี อรเ์ ยน็ สบาย มีเบาะน่มุ ๆ นายพรานถามวา่ ผมจะหายเจ็บไหมครบั หมอพยกั หนา้ ตอบ จากนนั้ จงึ นายาทามาทา เอายาแกป้ วดใหก้ ิน แลว้ จงึ น่งั คยุ กนั วา่ จะใหน้ ายพรานกินยาแกป้ วดไปเร่อื ยๆ และถา้ ยงั ไมห่ ายดี จงึ จะพาไปหอ้ งท่ีสอง และเม่ือ กลบั เขากย็ งั เดินไมค่ อ่ ยไหวจงึ ชีว้ า่ โนน่ คือบา้ นของฉนั และใหพ้ ยาบาลไปสง่

ตอนที่ 3 คาอุทาน • จากนนั้ วนั ถดั มานายพรานกเ็ จ็บขนึ้ เรอ่ื ยๆจนทนไมไ่ หว แลว้ อทุ านออกมาวา่ เจบ็ นายพรานยงั พอทนไดจ้ งึ รบี อาบนา้ อาบทา่ แลว้ รบี ไปโรงพยาบาลอีกครงั้ นายพรานอารมณร์ อ้ นจงึ บน่ วา่ อยา่ งนนู้ อยา่ งนี้ ไหนบอกวา่ มาโรงบาลนีแ้ ลว้ จะหายไง

ตอนที่4 คาวเิ ศษณ์ • รอบนีเ้ ขารบี ไปตงั้ แตเ่ ชา้ และรบี ไปโรงบาลท่ีอยใู่ กลเ้ ม่ือเขา้ ไปหอ้ งนีก้ ไ็ มต่ า่ งอะไรจากหอ้ งแรกมาก กลน่ิ ภายในหอ้ งหอมมาก นายพรานเขา้ มาและรบี ถามวา่ จะทาอะไร หมอจงึ บอกวา่ ใหใ้ จเยน็ ๆรอบนีห้ มอจะฉีด ยาซกั 2เข็ม นายพรานทนไมไ่ หวแลว้ จงึ บอกวา่ จะยาอะไรจะก่ีเข็มกไ็ ดท้ งั้ นนั้ แหละรบี ๆฉีดเรว็ เขา้ หมอจงึ บอกวา่ ไมไ่ ดห้ รอก ตอ้ งทายากอ่ นซง่ึ จะทาใหป้ วดนอ้ ยลงและชาจะไดไ้ มเ่ จ็บมาก

ตอนที่5 คาบุพบท • จากนนั้ หมอหอ้ งสองเรม่ิ ฉีดยา และใหพ้ กั ตงั้ แตเ่ ชา้ 6โมงถงึ 8โมง จากนนั้ จงึ กลบั บา้ นได้ วนั นนั้ เป็นวนั ท่ีฝน ตกทงั้ วนั จงึ ทาใหน้ ายพรานไมไ่ ดก้ ลบั บา้ น และอยทู่ ่ีโรงพยาบาลจนดกึ

ตอนที่6 คาสนั ทาน • นายพรานทงั้ เศรา้ และทอ้ แตพ่ ยาบาลกป็ ลอบใจวา่ พอรกั ษาเสรจ็ ก็จะหายเองไมต่ อ้ งหว่ ง พรานก็บน่ กบั ตวั เองวา่ กวา่ จะถงึ บา้ นกค้ งดกึ มากๆ นายพรานจงึ ขอพยาบาลคา้ งท่ีโรงพยาบาลก่อนไมเ่ ช่นนนั้ ก็ช่วยไปสง่ ท่ี บา้ นหน่อยพยาบาลตอบกลบั วา่ งนั้ จะพาไปสง่ ท่ีบา้ นก่อนหากยงั ไมห่ ายใหม้ าอีกที

ตอนที่7 คากริยา • จากนนั้ เขาจงึ กลบั ไปนอนท่ีบา้ นและเม่ือถงึ วนั ถดั ไป เขาต่ืนขนึ้ มากินขา้ วระหวา่ งกินขา้ วเขาพบวา่ ขาของเขา ยงั ไมห่ ายดี แถมอาการยงั หนกั กวา่ เดมิ เขาจงึ จะไปโรงพยาบาลอกี ครงั้ ครงั้ นีพ้ ยาบาลนาทางไปหอ้ งท่ีสาม หอ้ งนีต้ า่ งจากหอ้ งแรกและสองอย่างสนิ้ เชิง เตียงเป็นเพียงเตียงเกา่ ๆ เครือ่ งมือเก่าๆ และหมอยงั แตง่ ตวั ดไู ม่ เหมือนหมอมืออาชีพ เขารบี นอนลงบนเบาะ และบอกใหร้ บี ๆทา หากไมส่ าเรจ็ น่ีจะเป็นครงั้ สดุ ทา้ ยท่ีจะมา โรงพยาบาลแหง่ นี้ หมอจงึ บอกใหใ้ จเยน็ ๆ จากนนั้ มาจงึ ไปเดด็ ก่ิงไมม้ าใหน้ ายพรานคาบ หมออธิบายวา่ เขา จะเอาเหลา้ เทบนแผล แลว้ เอามดี รอ้ นๆมากรดี แผล แลว้ จากนนั้ คณุ ก็จะหาย คณุ จะยอมไหม พรานทนไม่ ไหวจงึ รบี ตอบ ยอมๆจะทาอะไรกท้ าเรว็ เขา้ หมอนาคมๆไปรนไฟจากนนั้ หมอจงึ บอกวา่ ผมจะนบั หน่งึ ถงึ สาม แลว้ ผมจะเรม่ิ กรีดแผลของคณุ

ตอนท่ี8 จบ • หมอเรม่ิ นาเหลา้ ราดท่ีแผล จากนนั้ ก็หยิบมีดท่ีรนไฟขนึ้ และเรม่ิ นบั หน่งึ จากนนั้ เม่ือนบั หนง่ึ แลว้ เขาเรม่ิ กรีด แผลทนั ที ลกู กระสนุ เดง้ ออกมาหมอเยบ็ ปากแผลทายา เป็นอนั เสรจ็ สนิ้ หมอวางมีดลง พรานรบี ถามทาไม จงึ ไมน่ บั ใหถ้ งึ สาม หมอตอบวา่ หากผมนบั ถงึ สาม คณุ คงจะกลวั จนตวั ส่นั ผมก็จะไมม่ ีสมาธิอะสิ จากนนั้ พรานกห็ ายและไมเ่ จ็บท่ีแผลอีก พลานรูส้ กึ ดีใจมากท่ีหายดี.