นักกวีผู้สร้างสรรค์

นกั กวี ผู้สรา้ งสรรค์ นิอัรรอซกี นี แวสามะ



นกั กวี ผสู้ ร้างสรรค์ นิอรั รอซีกีน แวสามะ

คำนำ ความรักท่ีสวยงามเป็ นหนงั สือรวมบทร้อยกรองของ ผูเ้ ขียนท่ีแต่งข้ึนในรายวิชา 604-205 การอ่านและการเขียนร้อย กรองเชิงสร้างสรรค์ สอนโดย ผศ. พชิ ญา สุวรรณโน เน้ือหาในเล่มประกอบดว้ ยบทร้อยกรองท่ีผูเ้ ขียนแต่ง ดว้ ยตนเองจานวน 8 เร่ือง เป็ นกาพย์ 1 เร่ือง เป็ นกลอน 1 เรื่อง เป็ นดอกสร้อย 1 เร่ือง เป็ นโคลง 2 เร่ือง เป็ นฉันท์ 1 เรื่อง เป็ น กลอนเปล่า 1 เรื่องเป็ นวรรณรูป 1 เรื่องและบทร้อยกรองที่ ผูเ้ ขียนแต่งร่วมกบั สมาชิกในกลุ่มTH2/62 จานวน 2 เร่ือง ซ่ึง ผูเ้ ขียนได้ระบุช่ือผูแ้ ต่งร่วมไวใ้ นตอนสุดทา้ ยของคาประพนั ธ์ แลว้ ดว้ ย ผูเ้ ขียนขอบคุณอาจารยผ์ ูส้ อนที่ให้คาแนะนาในการ เขียนติชมจนไดง้ านที่เสร็จสมบูรณ์รวมเป็ นเล่มในคร้ังน้ีและ คาดหวงั วา่ หนงั สือเล่มน้ีจะเป็ นประโยชนก์ บั ผอู้ ่านและผสู้ นใจ นิอรั รอซีกีน แวสามะ ผจู้ ดั ทา

สารบญั หน้ำ เรื่อง 1 2-3 ทอ้ งนายามเยน็ 4 ราชาผลไม้ 5 โควดิ เจา้ ตวั ร้าย 6 อาลยั แด่พอ่ หลวง 7 หมนั่ เรียนเพยี รศึกษา 8 ชื่อของฉนั ใครกนั 9 10 วรรณรูป 11 บทกวใี นวรรณรูป 11 ฉนั ชอบ ฉนั รัก 12 ฉนั เกลียด ฉนั กลวั 13-14 วนั น้ี วนั หนา้ 15 ตน้ โอก๊ กบั ตน้ ออ้ เก่ียวกบั ผเู้ ขียน

1 ท้องนำยำมเยน็ แลทอ้ งนายามเยน็ ทุกคราเห็นเบิกบานใจ ชื่นชมชวนหลงใหล หมดทุกขไ์ ดด้ ง่ั เยยี วยา ชมนกนาเบิกบานตา แลเขามองทอ้ งฟ้า ช่างโศภินทวั่ ทอ้ งนา สุรียย์ มิ้ เริงร่า (กำพย์ยำนี 11)

2 รำชำผลไม้ไทย กลอนส่ี ราชาไมผ้ ล กลอนหก มีขนหรือหนาม สีเหลืองสวยงา สมตามคาลือ เน้ือน้นั นุ่มคุม้ ควรคา่ สมราคาน่าเชื่อถือ รสชาติล้าสมคาลือ น่ีคือผลไมไ้ ทย

กลอนเจด็ 3 ทุเรียนน้นั มีพนั ธุ์หลากหลา หนามปลายแหลมนนั่ ชะนีไข่ กา้ นยาว หมอนทอง ภเู ขาไฟ นน่ั ไงเหลืองจงั ช่างงดงาม กลอนแปด ไดก้ ล่ินทุเรียนชวนน้าลายสอ อยากขอลองลิ้มรสความหอมหวาน เน้ือทุเรียนนุ่มชวนรับประทาน คงหวานมนั กรอบนอกนุ่มและใน กลอนเก้ำ มีสรรพคุณมากมายใหศ้ ึกษา หากถา้ เป็ นหนองใชท้ ารักษาได้ บางคนบอกเลี่ยนกลิ่นแรงทนไดไ้ ง จึงไมเ่ ขา้ ใกลไ้ ม่อยากกินทุเรียน

4 โควดิ เจ้ำตวั ร้ำย โรคเอ๋ยโรคร้ายมีมากมาย กลายพนั ธุ์ปัญหาใหญ่ โควดิ ร้ายทาลายไมเ่ หลือใคร ตอ้ งจากไปเดียวดายไม่ล่าลา พอกนั ทีโรคร้ายร่วมหยดุ มนั มาร่วมกนั หยดุ เช้ือเพอื่ เดินหนา้ สวมหนา้ กาก ลา้ งมือน้นั คือยา ชวนกนั มา หยดุ เช้ือ ปลอดภยั เอย กลอนดอกสร้อย

5 อำลยั แดพอหลวง เสียงโหยหวนทว่ั ฟ้า เสียใจ วนั พอ่ หลวงจากไกล สู่ฟ้า ธ ทรงคู่คนไทย นานยงิ่ เป็ นร่มไทรแรงกลา้ เพือ่ ฟ้าแดนสยาม (โคลงสี่สุภำพ)

6 หมนั่ เรียนเพยี ร ก ำ คุณครูสอนสง่ั ไว้ เดก็ เอย่ คาจาได้ หมน่ั ตอ้ งศึกษา กายเหนื่อยใจบอกสู้ ความเพยี รพาเพ่อื รู้ นอ้ งเอย ใฝ่ รู้ดีจริง (โคลงสองสุภำพ)

7 ช่ือ อง ัน ชื่ออรั รอซีกีน จะเรียกซีนก็ตามใจ ช่ือน้ีพอ่ ต้งั ให้ จะอยา่ งไรกเ็ พราะดี ร่าเริงยมิ้ สดใส เพราะผใู้ หญแ่ นะหนา้ ที่ ภมู ิใจเท่าที่มี จะทาดีกเ็ พ่ือท่าน สำลนิ ี ันท์ 11

8 ใครกนั ใครกนั เสียงดงั ในยามเชา้ ใครกนั บ่นไดท้ ุกววี่ นั ใครกนั เฝ้าไขใ้ นยามป่ วย ใครกนั ปลอบใจยามผิดหวงั ใครกนั ไม่เคยคิดหลอกลวง ใครกนั กอดทุกคราก็อุ่นใจ ใครคนน้นั คือแมค่ อยฟมู ฟัก คอยฝึ กหดั ติเตือนเพ่อื ใหน้ ้นั ลูกไดด้ ี (กลอนเปลำ)

9

10 บทกวใี นวรรณรูป ใครกนั เสียงดงั ในยามเชา้ ใครกนั บ่นไดท้ ุกววี่ นั ใครกนั เฝ้าไขใ้ นยามป่ วย ใครกนั ปลอบใจยามผดิ หวงั ใครกนั ไม่เคยคิดหลอกลวง ใครกนั กอดทุกครากอ็ นุ่ ใจ ใครคนน้นั คือแม่คอยฟมู ฟัก คอยฝึ กหดั ติเตือนเพื่อใหน้ ้นั ลกู ไดด้ ี

กวรี วมแตง 11 ันชอบ ันรัก ฉนั ชอบผลไมไ้ ทย ชอบลาใยชอบพทุ รา กินแลว้ หวานข้ึนตา ข้ึนชื่อวา่ ผลไมไ้ ทย ฉนั รักธรรมชาติ น้าสะอาดน่าหลงใหล ฉนั เองรู้สึกได้ น้าสดใสสดชื่นเอย (กำพย์ยำนี 11) ประพนั ธโ์ ดย: นิอรั รอซีกีน แวสามะ ซารา โตะเปะ อามานี หะยมี ิง และบารียะ๊ สาและ ันเกลยี ด ันกลวั ฉนั เกลียดเช่นการหกั หลงั หน่ึงในน้นั ยงั คือคนที่เราไวใ้ จ ฉนั กลวั กบั การร้องไห้ ถึงเเมว้ า่ ใคร กม็ ีผลสาหรับฉนั (กำพย์ บงั 16) ประพนั ธโ์ ดย: นิอรั รอซีกีน แวสามะ ซารา โตะเปะ อามานี หะยมี ิง และบารียะ๊ สาและ

12 ใส่เส้ือสีเขียว วนั น้ีไปเท่ียว เมื่อถึงเวลา นดั เจอกบั เพ่อื น เนื่องจากเพ่อื นเพ่อื น สุดทา้ ยตอ้ งเลื่อน ลืมนดั ฉนั ไป รอคอยเพอ่ื นเรา วนั หนา้ คงเหงา อยา่ ลืมเพื่อนกนั เพ่ือนเอ๋ยอยไู่ หน เรานดั กนั ใหม่ พบกนั เร็วไว หวงั ไดเ้ จอกนั (กำพย์สุรำงคนำงค์ 28) ประพนั ธโ์ ดย: นิอรั รอซีกีน แวสามะ ซารา โตะเปะ อามานี หะยมี ิง และบารียะ๊ สาและ

13 เรื่อง ต้นโอ๊กกบั ต้นอ้อ วนั หน่ึงเกิดลมพายใุ หญพ่ ดั กระหน่ารุนแรงไปทว่ั ท้งั ป่ า ตน้ โอก๊ ตน้ หน่ึงไม่อาจตา้ นแรงลมไหว จึงโค่นลง มาแบบถอนรากถอนโคน แตต่ น้ ออ้ เลก็ ๆท่ีอยขู่ า้ งๆ กลบั ไม่เป็ นอะไรเลย ตน้ โอก๊ แปลกใจมากจึงถามตน้ ออ้ วา่ \"พวกเจา้ เป็ นเพียงแค่ตน้ ไมเ้ ลก็ ๆ ที่บอบบางและออ่ นแอ แตท่ าไมเวลาโดนพายุ พวกเจา้ ถึงไม่เป็ นอะไรเลย\" ตน้ ออ้ จึงตอบวา่ \"ก็เพราะท่านทาตวั แขง็ ตา้ นกระแสลม ท่านจึง โคน่ ลม้ ไดง้ ่าย แต่พวกเราโอนออ่ นไปตามแรงลม จึงรอด พน้ จากพายใุ นคร้ังน้ีมาไดโ้ ดยไมไ่ ดร้ ับอนั ตรายใดๆ ยงั ไงล่ะ\" :: นิทำนเร่ืองนีส้ อนให้รู้วำ :: ผอู้ ่อนนอ้ มยอ่ มสามารถอยรู่ อดไดด้ ีกวา่ ผทู้ ี่แขง็ กร้าว

14 วนั เกิดพายใุ หม่ ลมแรงใหญ่ในป่ า ตน้ โอก๊ ซ่าลม้ ตาย น่าเสียดายมากเลย เจา้ โอก๊ เคยแลกใจ ทาไมออ้ บอบบาง แตว่ า่ นางรอดได้ แคต่ น้ ไมน้ อ้ ยนิด จึงรอดพษิ ลมแรง เพราะแขง็ ตา้ นสายลม โอก๊ จึงลม้ ระนาว ตน้ ออ้ กลา่ วไวว้ า่ ขา้ เจียมตวั อ่อนแอ ทาแคเ่ อนตามลม จึงไม่ลม้ รอดภยั เพ่ือนเอย ประพนั ธ์โดย: นิอัรรอซีกนี แวสำมะ และบำรีย๊ะ สำและ รำยโบรำณจำก นิทำนเร่ืองต้นโอ๊กกับต้นอ้อ

เกยี่ วกบั ผู้เ ยี น นางสาวนิอรั รอซีกีน แวสามะ - นกั ศึกษาสาขาวชิ าภาษาไทย - นกั ศึกษาคณะศึกษาศาสตร์และศิลปะศาสตร์ - มหาวิทยาลยั หาดใหญ่ กำร ก ำ - กาลงั ศึกษาระดบั ปริญญาตรี ช้นั ปี ท่ี 3 มหาวิทยาลยั หาดใหญ่ ภูมลำเนำ - อาศยั บา้ นเลขที่ 281 หมู่ 2 ต.ยง่ี อ อ.ยงี่ อ จ.นราธิวาส