นิทานอีสปเสริมสร้างความรู้ 8 เรื่อง

กระต่ายกบั เต่า วนั หนง่ึ กระตา่ ยป่าหวั เราะเตา่ ว่าขาสนั้ และเดนิ เช่ืองชา้ เม่ือ เตา่ ไดย้ ินจงึ ทา้ ทายกลบั ไปว่า \"ถงึ เจา้ จะวงิ่ เรว็ แต่ข้าคดิ วา่ ถา้ เราลองมาแข่งกัน ข้าจะต้องเอาชนะเจ้าได้แน่\" แต่ กระตา่ ยป่ากลบั ม่นั ใจว่าเตา่ ไมม่ ีทางเอาชนะมนั ไดแ้ นน่ อน มนั จงึ ตอบตกลง โดยใหส้ นุ ขั จงิ้ จอกมาเป็นผตู้ ดั สนิ เม่ือถงึ วนั แข่งขนั กระตา่ ยป่ากบั เตา่ กม็ าว่ิงแข่งกนั เตา่ ค่อย ๆ เดนิ อยา่ ง เช่อื งชา้ แตส่ ม่าเสมอและไมห่ ยดุ พกั สว่ นกระตา่ ยป่าว่ิงนาเตา่ ไปมาก กช็ ะลา่ ใจคิดวา่ ถา้ งีบหลบั สกั ครูเ่ ตา่ กค็ งยงั ตามไมท่ นั จนเวลาผา่ นไปกระตา่ ยป่าสะดงุ้ ต่นื มองซา้ ย มองขวาไม่เหน็ เตา่ จงึ รบี ว่ิงอยา่ งสดุ แรงแตก่ ็ชา้ ไปเสยี แลว้ เต่าไดม้ าถงึ เสน้ ชยั ก่อนและกาลงั นอนพกั ผ่อนอยา่ งสบาย

เด็กเล้ยี งแกกบั หมาป่ า ณ หมบู่ า้ นชายป่า มีเดก็ เลยี้ งแกะคนหนง่ึ ชอบพดู โกหกเป็น ประจา วนั หน่งึ เกิดนกึ สนกุ อยากแกลง้ ชาวบา้ นจงึ รอ้ งตะโกน ว่า \"ช่วยดว้ ย ๆ หมาป่ ามนั จะมากนิ แกะแลว้ \" ชาวบา้ นตา่ ง พากนั มาชว่ ย พอเดก็ เลยี้ งแกะเหน็ ชาวบา้ นว่ิงหนา้ ตาต่นื ก็ หวั เราะดว้ ยความชอบใจ แลว้ ชอบเลน่ สนกุ แบบนีอ้ ีกหลายครงั้ ชาวบา้ นก็พากนั ว่ิงหนา้ ตาต่นื มาชว่ ยเขาทกุ ครง้ั และพบวา่ พวก เขาถกู หลอกอกี เชน่ เคย จนวนั หน่งึ หมาป่าก็มาจรงิ ๆ คราวนี้ เดก็ เลยี้ งแกะตะโกนใหค้ นมาชว่ ยสดุ เสยี ง \"ช่วยด้วย ๆ หมา ป่ ามนั จะมากนิ แกะแลว้ \" แตค่ รง้ั นีก้ ลบั ไมม่ ีชาวบา้ นออกมา ชว่ ยเดก็ เลยี้ งแกะอีกแลว้ เพราะคดิ วา่ เขาคงจะโกหกอีก สดุ ทา้ ยเจา้ หมาป่าจงึ กินแกะของเดก็ เลยี้ งแกะไปทีละตวั ๆ จน หมด

กากบั หอยแมลงภู่ กาตวั หน่งึ ออกไปหาอาหารท่ชี ายทะเล และพบหอยแมลงภู่ตวั หนง่ึ มนั จงึ พยายามใชจ้ ะงอยปากของมนั แงะเปลอื กหอยนนั้ แตก่ ็ไม่มีทา่ ทีว่าฝาหอยจะเปิดออก กาอีกตวั บนิ ผ่านมาจงึ แนะนาว่า \"ทาไมเจ้าไม่ลองคาบหอยขนึ้ ไปสงู ๆ แล้ว ปล่อยใหม้ นั ตกลงมากระแทกกับโขดหนิ ดลู ่ะ\" เจา้ กาจงึ ลองทาตามท่กี าอีกตวั แนะนา พอเปลือกหอยแตกออก กาตวั ท่ี ใหค้ าแนะนาก็รบี บนิ มากินหอยท่อี ยใู่ นเปลือกทนั ที ก่อนจะ หวั เราะเยาะและบนิ หนีไป

วิกผมท่ีหลดุ หายไป สงิ โตแกอ่ ารมณร์ า้ ยตวั หนง่ึ ไมม่ ีขนท่ีหวั มนั จึงเอาวิกผมมาใส่ ไวบ้ นหวั แทน วนั หนง่ึ ขณะท่มี นั ออกไปเดินเลน่ ก็บงั เอิญพบกบั สงิ โตสาวผมู้ ีเสนห่ ์ มนั อยากสรา้ งความประทบั ใจจงึ ส่งยมิ้ ให้ พรอ้ มกบั เดินเขา้ ไปหา ทนั ใดนนั้ ก็มีลมแรงพดั มา ทาใหว้ ิกของ มนั ปลวิ หายไปทงิ้ ใหม้ นั ยนื เซอ่ อยกู่ บั หวั อนั กลมเกลยี้ งราวกบั ลกู บอล มนั ยมิ้ อยา่ งอาย ๆ แลว้ พดู กบั สิงโตสาวว่า \"ไมแ่ ปลก หรอกทข่ี นของผู้อน่ื จะไม่ยอมอยูก่ ับข้า ในเมอ่ื ขนของข้า เองมันกย็ ังไมอ่ ยากอยูด่ ว้ ยเลย\"

ลากบั เงา นกั เดินทางจา้ งลาตวั หนง่ึ ใหแ้ บกตวั เขาไปยงั ชนบทอนั หา่ งไกล เจา้ ของลาตดิ ตามนกั เดนิ ทางไปดว้ ยโดยเดนิ อย่ขู า้ งๆ นกั เดินทางเพ่ือจงู ลาแบะนาทาง ถนนสายนนั้ ทอดขา้ มท่ีราบ ซง่ึ ไมม่ ีตน้ ไมเ้ ลยสกั ตน้ แสงแดดจดั จา้ สาดสอ่ งลงมาอยา่ ง รอ้ นแรง ความรอ้ นทวีขนึ้ จนในท่สี ดุ นกั เดนิ ทางตดั สนิ ใจท่จี ะ หยดุ พกั และเน่ืองจากแถวนนั้ ไมม่ ีรม่ เงาอ่นื เลย นักเดินทางจงึ น่งั หลบอยใู่ ตเ้ งาของเจา้ ลา ความรอ้ นกม็ ีผลกบั คนจงู ลาไม่ แพน้ กั เดินทางเชน่ กนั อีกทง้ั ยงั ย่าแยก่ วา่ เน่ืองจากเขาเดิน ดว้ ยเทา้ มาตลอดทาง เขาเองกอ็ ยากจะพกั ใตเ้ งาของลา เขา จงึ เรม่ิ เถียงกบั นกั เดินทาง โดยบอกว่านกั เดนิ ทางจ่ายคา่ จา้ ง เฉพาะลาเทา่ นนั้ ไม่ไดร้ วมถงึ เงาของมนั ไม่ชา้ ทง้ั สองก็แลก หมดั กนั และในระหว่างท่พี วกเขากาลงั ตอ่ สกู้ นั อย่นู น้ั เจา้ ลาก็ เดนิ หนีไป

เด็กชายกบั ลกู เกาลดั เดก็ ชายคนหน่งึ ไดร้ บั อนญุ าตใหล้ ว้ งมือไปในคนโทเพ่ือหยิบลกู เกาลดั ขนึ้ มา แตเ่ ขาหยิบขนึ้ มากาใหญ่เกินไปจงึ ไม่อาจดงึ มือ ออกมาได้ เขาจงึ ลกุ ขนึ้ ยืน ใจกด็ อื้ ดงึ หาไดย้ อมทิง้ ลกู เกาลดั จากมือแมเ้ พียงลกู เดียว ในท่สี ดุ เม่ือไม่ไดล้ กู เกาลดั เตม็ กามือ ตามใจหมาย เขากเ็ ร่มิ ผิดหวงั วิตกกงั วล และเรม่ิ รอ้ งไห้ \"ลูกเอย๋ \" แม่ของเขาเอย่ ขึน้ \"จงพอใจกับเกาลัดเพยี ง คร่ึงเดยี วทเ่ี จา้ หยบิ เจา้ ถงึ จะดงึ มอื ของเจา้ ออกมาได้ อย่างงา่ ยดาย จากนั้นค่อยกลับมาเอาลกู เกาลัดเพมิ่ ที หลงั กไ็ ด้\"

พรานเป่ าแตรกบั ผคู้ มุ ทหารนายหนง่ึ เป่าแตรนาขบวนของทหารทงั้ หลายอยา่ งกลา้ หาญในการตอ่ สู้ แตแ่ ลว้ เขาก็ตกเป็นนกั โทษของฝ่ายศตั รู ทหารคนนีไ้ ดว้ ิงวอนขอความเมตตาจากผคู้ วบคมุ อยา่ งน่าสง สา \"โปรดไวช้ ีวติ ข้าเถดิ โปรดเมตตาข้าด้วย\" ผคู้ มุ ยงั คงยนื น่ิงหลงั จากฟังคาพดู ของเชลย ทหารจงึ พดู ตอ่ ไปวา่ \"ไมม่ เี หตุผลเลยทที่ า่ นจะสังหารข้า เพราะข้า นั้นไมเ่ คยฆา่ ใครมาก่อน ข้าไม่เคยถอื อาวุธใดๆ นอกจากแตรเพยี งอย่างเดยี ว“ ผคู้ วบคมุ ทนไมไ่ หว จงึ ตอบ ไปวา่ \"กแ็ ตรทเ่ี จา้ ถอื อยู่นี่แหละคอื ตน้ เหตุ เพราะ ถงึ แม้ว่าเจ้าจะไมไ่ ดต้ ่อส้เู อง แตท่ ุกครัง้ ทเ่ี จา้ เป่ าแตร เสยี งของแตรจะทาใหท้ หารเกดิ ความฮกึ เหมิ ทจี่ ะตอ่ สู้\"

พระจนั ทรใ์ นบ่อน้า ในขณะท่พี ่อคา้ เดินทางไกลผ่านมาท่ีหมบู่ า้ นแหง่ หน่ึง พ่อคา้ เดินไป เร่อื ย ๆ จนพบกบั กลมุ่ คนกลมุ่ ใหญ่กาลงั อยลู่ อ้ มรอบบอ่ นา้ นอก หมบู่ า้ น พวกเขากาลงั จะลงไปในบอ่ นา้ พอ่ คา้ เหน็ เขา้ จงึ ถามวา่ \"พวกทา่ นจะลงไปในบอ่ นา้ ทาไมหรอื ?\" คนเหลา่ นน้ั รอ้ งตอบพอ่ คา้ ว่า \"ทาไมเล่า พวกเรามเี หตุผลทจ่ี ะลงไปในบอ่ นา้ ทา่ นเข้ามาดสู พิ ระจนั ทรห์ กคะเมนลบไปในบอ่ นา้ และพวก เรากก็ าลังจะลงไปเอามันขึน้ มาใหไ้ ด้\" กลมุ่ คนพดู จบ พอ่ คา้ จงึ ระเบดิ เสยี งหวั เราะดงั ล่นั แลว้ บอกกบั กลมุ่ คนวา่ \"พวกทา่ นจงมองขึน้ ไปบนทอ้ งฟ้า พระจนั ทรท์ ี่ เหน็ ในบอ่ นา้ มันคอื เงาของพระจนั ทร\"์ แตก่ ลมุ่ คนเหลา่ นนั้ ไม่เช่อื แถมยงั ทารา้ ยรา่ งกายพ่อคา้ จนไดร้ บั บาดเจบ็ สาหสั

จดั ทำโดย ด.ช.กติ ตพิ ์ พิ ฒั น์ แตงออ่ น ชน้ั มธั ยมศึกษาปีท่ี 2/1 เลขท่ี 2 โรงเรยี นเทพสวุ รรณชาญวทิ ยา