หนังสือนิทานอีสป

นิ ท า น อี ส ป เรอื ง อึงอ่างกับววั

ณ ทุ่งนาแห่งหนึง มีครอบครัวของอึงอ่างอาศัยอยู่ใน หนองนาํ วันใดทีฝนตกพวกลูกอึงอ่างก็มักออกมาเล่น นาํ ฝนกัน ลูกอึงอ่างตัวหนึง พู ดกับแม่ของมันว่า \"แม่ จ๋า ๆพวกหนูขอออกไปว่ายนําเล่นแถวๆ นีนะจ๊ะ\"

\"ได้สิ จ๊ะลูก แล้วอย่าไปนานนักล่ะ แม่เปนห่วง\" แม่อึง อ่างตอบลูกน้อย จนกระทังพวกมันไปเจอกับวัวตัวใหญ่ ตัวหนึงกาํ ลังเดินมาทีหนองนาํ ทีพวกอึงอ่างเล่นนําอยู่ เจ้าวัวไม่ทันสั งเกตว่ามีลูกอึงอ่างเล็ก ๆ อยู่แถวนัน ทําให้มันเผลอเหยียบลูกอึงอ่างตายไปหลายตัว

เจ้าลูกอึงอ่างทีรอดชีวิตเห็นอย่างนัน ก็พากันตกใจและ รีบวิงกลับไปบอกแม่ของมันว่า\"แม่จ๋าๆเมือตะกีมีตัอะไร ก็ ไ ม่ รู้ ม า เ ห ยี ย บ พี ๆ น้ อ ง ๆ ข อ ง เ ร า ตั ว มั น ใ ห ญ่ ม า ก ๆ เ ล แ ม่ \" แม่อึงอ่างตกใจ เลยรีบถามกลับไปว่า \"ตัวอะไร แล้ว

ตัวมันใหญ่มากขนาดไหน แม่อยากรู้\" \"ตัวมันใหญ่มากกก ๆเลยแม่\" ลูกอึงอ่างตอบแม่อึงอ่างนึกไม่ออกว่าเจ้าสั ตว์ตัว ใหญ่ทีมาเหยียบลูก ๆ ของมันคือตัวอะไร จึง พยายามสู ดหายใจเข้าลึก ๆ และพองตัวโตเพือให้ ลูกดูว่าตัวมันใหญ่ขนาดไหน

แต่แม่อึงอ่างไม่ฟง มันพยายามพองตัวให้โตขึน เรือย ๆ เพราะอยากรู้ว่าเจ้าสั ตว์ตัวนันจะใหญ่โต ขนาดไหน จนสุ ดท้าย แม่อึงอ่างพองตัวเต็มทีจน ตัวระเบิดและตายลงต่อหน้าลูกอึงอ่างทําให้ ครอบครัวอึงอ่างรู้สึ กเศร้าเสี ยใจเปนอย่างมาก ที แม่อึงอ่างต้องมาตายเพราะทาํ ในสิ งทีเกินกาํ ลัง และความสามารถของตัวเอง นิทานเรืองนีสอนให้รู้ว่า : อย่าทําอะไรทีเกินตัว เกินกําลังตนเอง เพราะอาจทําให้เกิดโทษได้

นิ ท า น อี ส ป กากบั เหยอื กนํา

ณ ปาแห่งหนึง ในฤดูร้อนทีมีอากาศร้อน อบอ้าว ทาํ ให้แม่นาํ ลาํ ธารแห้งขอด ไม่มีนํา แม้แต่หยดเดียว ในขณะเดียวกันก็มีกาตัว หนึงบินหานําดืมด้วยความหิวกระหาย แต่ หาเท่าไรก็หาไม่เจอ จนมันเริมเหนือยและ หมดแรงลงเรือย ๆ

\"นําหายไปไหนหมด ข้ากระหายนําเหลือเกิน แฮ่ ก แฮ่ ก\" เจ้ากากล่าวด้วยนําเสี ยงทีเหนือยหอบ ทันใดนัน เองสายตาของเจ้ากาก็เหลือบไปเห็นเหยือกนาํ ขนาดใหญ่ ใบหนึงตังอยู่ทีหน้าบ้านของชาวนา มันจึงรีบบินไปดูด้วย ความดีใจ แล้วค่อย ๆ ใช้ตาข้างหนึงส่ องลงไปดูผ่านปาก เหยือก แต่ทว่ามีนําเหลือเพียงก้นเหยือกเท่านัน ทาํ ให้เจ้า กาไม่สามารถเอาจะงอยปากของมันลงไปกินนําได้

\"เฮ้ อ... มีนาํ เหลือเพียงก้นเหยือกแบบนี แล้วข้าจะกินอย่างไรละเนีย\" เจ้ากาถอน หายใจพร้อมบ่นพึมพัมกับตัวเองเบา ๆ

ในระหว่างทีเจ้ากากําลังคิดหาวิธี ทีจะกินนําในเหยือกอยู่นัน สายตา ของมันก็หันไปเห็นก้อนหินเล็ก ๆ ทีอยู่ตามพืน จึงทาํ ให้เจ้ากาคิด แผนการดี ๆ ขึนมาได้

\"ข้าคิดออกแล้ว ลองคาบก้อนหินเล็ก ๆ พวกนีใส่ ลงใน เหยือกดีกว่า เผือระดับนาํ จะสู งขึนมาจนข้าสามารถกิน นําทีอยู่ก้นเหยือกได้\" เจ้ากาคิดแผนการในใจ

จากนันมันจึงเริมใช้ปากคาบก้อนหินเล็ก ๆ มาใส่ ลงไปใน เหยือกนําอย่างใจเย็น ยิงเจ้ากาใส่ หินมากเท่าไรนําใน เหยือกก็ค่อย ๆ สู งขึนเรือย ๆ จนในทีสุ ดระดับนาํ ก็สู งขึน มาถึงปากเหยือก ทําให้เจ้ากาสามารถใช้จะงอยปากดืมนาํ ได้อย่างง่ายดาย นิทานเรืองนีสอนให้รู้ว่า : จงแก้ไขปญหาด้วยความ พยายามและปญญาอันชาญฉลาด แล้วจะค้นพบ หนทางแห่งความสําเร็จ ดังสุ ภาษิ ตไทยทีว่า \"ความ พยายามอยู่ทีไหน ความสําเร็จอยู่ทีนัน\"

นิ ท า น อี ส ป ลกู หมสู ามตัว

ก า ล ค รั ง ห นึ ง น า น ม า แ ล้ ว มี ลู ก ห มู ส า ม ตั ว เ ป น พี น้ อ ง กั น พ ว ก มั น อ อ ก เ ดิ น ท า ง เ พื อ จ ะ ห า ที ส ร้ า ง บ้ า น ค น ล ะ ห ลั ง และเดินทางมาถึงชายปาแห่งหนึง พวกมันตัดสิ นใจ จะสร้างบ้านบริเวณนีใกล้ ๆ กัน และเดินทางไปตลาด เ พื อ ซื อ ข อ ง ส ร้ า ง บ้ า น

พี ใ ห ญ่ ซื อ ฟ า ง ไ ป ส ร้ า ง บ้ า น จ ะ ไ ด้ ไ ม่ เ ห นื อ ย แ ล ะ ไ ม่ ห นั ก ด้ ว ย พี ร อ ง ซื อ เ ศ ษ ไ ม้ ไ ป ส ร้ า ง บ้ า น ต อ ก ต ะ ปู ไ ม่ กี ที ก็ เ ส ร็ จ แล้วน้องเล็ก ซืออิฐมาสร้างบ้าน พีใหญ่พีรองเห็น หัวเราะและบอกว่าทําไมเจ้าโง่อย่างนี กว่าจะแบกไป กว่าจะสร้างบ้านเสร็จก็ใช้เวลานานแต่ถ้าเราใช้อิฐสร้าง บ้าน มันก็จะแข็งแรงและทนทานกว่านะพีใช้ฟางกับเศษ ไม้จะไม่ปลอดภัยนะพี

ลูกหมูตัวทีหนึงสร้างบ้านด้วยฟางใช้เวลาไม่นานนักก็ เสร็จส่ วนลูกหมูตัวทีสองสร้างบ้านด้วยเศษไม้ใช้เวลาไม่ นานก็สร้างบ้านเสร็จและทังสองไปดูน้องเล็กสร้างบ้าน ซึงยังไม่เสร็จน้องเล็กต้องค่อย ๆ ก่ออิฐทีละก้อนทีละอัน กว่าจะสร้างเสร็จก็อีกหลายวันเพราะอยากได้บ้านทีแข็ง แรงและปลอดภัยน้องเล็กจึงไม่เชือพี ๆ ทังสอง ทีบอก ให้เปลียนมาใช้ฟางกับเศษไม้

และไปบ้านลูกหมูทีสร้างบ้านด้วยฟางก่อนพอมันมาถึง ประตู มันก็พู ดขึนว่า ...เจ้าลูกหมูน้อยออกมาให้ข้ากินดี กว่านะไม่ฉันไม่เปดประตูให้แกหรอก ไปไปให้พ้นนะไม่ เปดไม่เปนไร บ้านฟางแบบนีข้าเปาก็พังแล้วแย่แล้ว บ้ า น ฟ า ง ข อ ง ฉั น พั ง ห ม ด แ ล้ ว ม า ม ะ ม า ใ ห้ พี ห ม า ป า กิ น ดี ก ว่ า

เจ้าลูกหมูรีบวิงไปหาน้องรองทีสร้างบ้านด้วยเศษไม้ และเจ้าหมาปาก็มาเคาะทีประตูแล้วบอกให้เปดลูก หมูบอก ...ไม่มีทางข้าไม่ยอมเปดประตูให้หมาปา ใจร้ายเด็ดขาด ...อ๋อเหรอ บ้านไม้ทีไม่แข็งแรงแบบ นีแค่ข้ากระโดดกระแทกประตูสองที มันก็พังแล้วล่ะ เอาล่ะนะ 1 2 3 แล้วเจ้าหมาปาก็พังประตูเข้ามาได้ เจ้าหมูทังสองรีบวิงไปบ้านอิฐของน้องเล็ก โดยทีมี เจ้าหมาปาวิงมาติด ๆและเล่าให้น้องเล็กฟงว่าบ้าน ทั ง ส อ ง ห ลั ง ถู ก ห ม า ป า พั ง ไ ป แ ล้ ว

เจ้าหมาปาก็มาถึงบ้านน้องเล็ก และเคาะประตูแล้วพู ด ขึนว่า .... เปดให้ข้าเข้าไปกินเดียวนีนะไม่เปดจะพังบ้าน อีกหลังนะ น้องเล็กตะโกนบอก กลับไปเจ้าหมาปาเจ้า ไ ม่ มี ท า ง พั ง บ้ า น ห ลั ง นี ไ ด้ ห ร อ ก เ ดี ย ว จ ะ เ ป า ใ ห้ บ้ า น พั ง ไ ป เลย หมาปารวบรวมลมเปาแต่บ้านก็ไม่ยอมพัง ได้ข้าจะ ก ร ะ โ ด ด ก ร ะ แ ท ก ใ ห้ บ้ า น พั ง ไ ป เ ล ย

1 2 3 โอ๊ย ใครก็ได้ช่วยหมาปาด้วยเจ้าหมาปากระโดด กระแทกกับประตูบ้านอิฐอย่างแรงแต่ด้วยความทีเปน บ้านแข็งแรงมาก มันจึงเจ็บจนเปนลมสลบไปส่ วนเจ้า หมูทังสามตัวต่างก็ปลอดภัยในบ้านอิฐของน้องเล็กรุ่ง เ ช้ า พ ว ก มั น ทั ง ส า ม ตั ว ก็ ไ ป ต ล า ด เ พื อ ซื อ อิ ฐ ม า ส ร้ า ง บ้ า น นิทานเรืองนีสอนให้รู้ว่า : การเกียจคร้านไม่ได้ทําให้ เราสบายได้จริง .. แต่จะนําทุกข์ภัยมาสู่ ตนเราจึงควร อ ย่ า ง ยิ ง ที จ ะ ข ยั น ห มั น เ พี ย ร