ฤาเส้นแบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ

“ ฤาเส้นแบง่ เขตแดน เป็นเพยี งส่ิงสมมติ ” วลรี ตั น์ อภยั บณั ฑติ กลุ สานกั งานสาธารณสขุ จงั หวัดอบุ ลราชธานี ไดร้ บั การสนับสนุนจากกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 2 เ ช้ า วั น เ ส า ร์ ก ล า ง เ ดื อ น ธั น ว า ค ม ก ล่ิ น อ า ย ข อ ง ฤ ดู ห น า ว เ ริ่ ม ม า ถึ ง แ ล้ ว ฉั น ก ร ะ ชั บ ผ้ า ค ลุ ม ไ ห ล่ แ ล ะ ทิ้ ง ตั ว ล ง นั่ ง บนโซฟาตัวโปรด กล่ินคาเฟอีน หอมกรุ่น พ ร้ อ ม ไ อ ร้ อ น ข อ ง ก า แ ฟ ล อ ย อ้ อ ย อ่ิ ง มั น เ ป็ น เ ว ล า ท่ี ฉั น ค ว ร ไ ด้ พั ก ผ่ อ น อย่างมีความสุขที่สุด

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 3 “พีค่ ะ หนูต้องการความชว่ ยเหลือค่ะ” ปลายสายคือน้องจิน จินตนา น้ อ ง พ ย า บ า ล จ า ก ก ลุ่ ม ง า น เวชกรรมสังคม โรงพยาบาล ศู น ย์ ใ น พ้ื น ที่ ท่ี ฉั น ท า ง า น อ ยู่ น้องจินเป็นสาวหมวย ใส่แว่น สายตา ใบหน้าไร้เครื่องสาอาง มักมรี อยยิม้ เปอ้ื นใบหนา้ อยเู่ สมอ เ ธ อ ท า ง า น เ ก่ ง มี ค ว า ม ก ร ะ ตื อ รือร้น ในการประสานข้อมูล ในทุก ๆ เรื่อง แต่สาหรับเรื่อง ในวนั นี้ ................ ................มนั ไมง่ า่ ยเลย.........

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 4 “มี ผู้ ป่ ว ย เ ป็ น แ ร ง ง า น ต่างด้าว มีภาวะภูมิคุ้มกัน บ ก พ ร่ อ ง แ ล ะ ต ร ว จ พ บ วณั โรคระยะแพรเ่ ช้อื คะ่ ” เสียงน้องจินเป็นกังวล ขณะรายงานเคส “ตอนน้ีคุณหมอจะจาหน่าย ออกจากโรงพยาบาล พ อ ห นู โ ท ร ติ ด ต่ อ ไ ป ต า ม ห ม า ย เ ล ข ที่ แ จ้ ง ใ น แ ฟ้ ม ประวัติ แต่ว่าผู้ป่วยไม่ได้ อยูก่ ับนายจ้างคนเดิมแล้ว” “มี ที่ อ ยู่ ห รื อ เ บ อ ร์ โ ท ร ติ ด ต่ อ ญ า ติ ม้ั ย ค ะ ?” ฉันซกั ต่อ

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 5 “ติดต่อไปตามที่อยู่ในแฟ้มประวัติแล้ว แต่ผู้ป่วยไม่ได้พักท่ีเดิมค่ะ ยังไม่พบพาสปอต หรือวีซ่า จึงไม่ทราบว่า เข้าเมืองมาอย่าง ถูกตอ้ งตามกฎหมายหรือเปล่า ตอนนี้ยังไม่มี ญาติมาเยย่ี มเลยค่ะ ถ้าไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง และไม่มีใคร กากับให้กินยาวัณโรค หนูกลัวว่าอาจมีการ แพร่เช้ือในชุมชนค่ะ” น้องจินมองปัญหา ทจ่ี ะเกดิ ตามมาตามวิสัย ของนักระบาดวทิ ยา

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 6 คนแรกท่ีฉันนึกถึง ณ ตอนน้ัน คือสารวัตร พ ล อ ย ซ่ึ ง สั ง กั ด ที่ ส า นั ก ง า น ต ร ว จ ค น เข้าเมืองจังหวดั เ ร า เ ค ย รู้ จั ก กั น เ มื่ อ ค รั้ ง ฉั น จั ด อ บ ร ม ง า น พั ฒ น า ก ฎ อ น า มั ย ระ หว่ า งประ เ ทศ แ ละ มีโอกาสได้พบกันในการ ประชมุ ครงั้ ตอ่ ๆ มา

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 7 ค ว า ม ส ว ย ส ง่ า แ ล ะ มีบุคลิกที่ดีของเธอ ทาให้ ฉันประทบั ใจ ฉันต่ อส า ยโทรศั พท์ ป รึ ก ษ า ส า ร วั ต ร พ ล อ ย ทันที โดยเล่าประวัติของ ผู้ ป่ ว ย อ า ก า ร เ จ็ บ ป่ ว ย และสถานการณ์เข้าเมือง ที่ ยั ง ไ ม่ ชั ด เ จ น ร ว ม ท้ั ง ผ ล ก ร ะ ท บ ที่ จ ะ ต า ม ม า ห า ก ไ ม่ ส า ม า ร ถ ค ว บ คุ ม ผู้ ป่ ว ย ใ ห้ รั บ ก า ร รั ก ษ า วั ณ โ ร ค จ น ค ร บ 14 วั น เพ่อื พน้ ระยะแพรเ่ ชอ้ื

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 8 “พี่ใจเย็นๆนะคะ เด๋ียวหนูประสานงาน ตอ่ ให้” สารวัตรพลอย ให้ความหวังกบั ฉัน “ก่อนอ่ืน เราขอตรวจสอบหลักฐาน การเข้าเมอื งของผปู้ ว่ ยให้ก่อนค่ะ” เธออธิบาย ในขณ ะท่ียังติดต่อญ าติผู้ป่ว ยไม่ได้ เราจาเป็นต้องหาท่ีพักพิงให้เขา ฉันหารือ เรื่องการนาผู้ป่วยไปพัก ที่สานักงานตรวจคน เ ข้ า เ มื อ ง จั ง ห วั ด ซ่ึ ง ยั ง ค ง มี ช า ว ต่ า ง ด้ า ว สัญชาติอ่ืนพักอยู่ที่น่ัน แต่เนื่องจากไม่มีห้อง แยกเด่ียว เกรงว่า จะเป็นการแพร่เช้ือวัณโรค ให้ผู้อนื่ จงึ ต้องมกี ารวางแผนใหม่ อกี ครง้ั

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 9 แผนสอง ท่ีเตรียมไว้ เมื่อ ทีมงานเ ส นอ ถาม เ รื่ อ ง ค ว า ม เ ป็ น ไ ป ไ ด้ ในการจัดรถ เพ่ือนาส่ง ผู้ ป่ ว ย ก ลั บ ไ ป รั ก ษ า ตัวต่อยังประเทศต้นทาง (หากเข้าเมืองไม่ถูกต้อง ตามกฎหมาย และสภาพ ร่างกายผู้ป่วยมีความ พร้อม)

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 10 ฉันโทรหาพ่ีสุภา หัวหน้างานเอดส์และวัณโรค สานักงานสาธารณสุขจังหวัด เพื่อปรึกษา และช่วยติดตามข้อมูลผู้ป่วย พ่ีสุภาและน้องจิน อย่รู อสแตนบายทต่ี กึ ผ้ปู ว่ ยใน ตั้งแต่เช้าจนบ่าย ประหนง่ึ เป็นญาติท่ีมารอเฝ้า..............

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 11 ฉันร่างหนังสืออย่างรวดเร็ว ส่งไฟล์ อีเลกทรอนิกส์ทางไลน์ให้น้องพิมพ์ และปร้ินท์เสนอ ผู้อานวยการโรงพยาบาล หรือรองแพทย์ ฯ ลงนาม เพื่อขอความอนุเคราะห์รถนาส่งผู้ป่วย ไปยังสานกั งานตรวจคนเขา้ เมอื งจงั หวัด น้องจินเสนอแฟ้มให้รองแพทย์ ฯ ลงนาม ใ น วั น ห ยุ ด ด้ ว ย ค ว า ม ร ว ด เ ร็ ว เ ช่ น กั น

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 12 ฉันสแกนหนังสือ ส่งให้สารวัตรพลอย เ ธ อ ส่ ง ไ ม้ ต่ อ ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ป ร ะ ส า น ง า น กั บ ผู้กองนวตั ร ผู้รบั ผิดชอบงานโดยตรง

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 13 MR.Moor ฉนั เรยี กเขาวา่ มัวร์ ด้วยความกังวลใจ ฉันพาตัวเองไปถึง ตึกคนไข้ใน ท่ีผู้ป่วยพักอยู่ ในแฟ้มประวัติระบุ ช่ือของเขาว่า MR.Moor ฉันเรียกเขาว่า มัวร์ เม่ือ เข้ าไ ปถึ งตึ กอ า ยุร กร รม ชา ย ฉันเหน็ ผชู้ ายวัยทางาน ผิวคล้าจดั ผมหยิกยุ่ง ตาดาโปน สีหน้าเหน่ือยอ่อน

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 14 มั วร์ ยั งสามารถพยุ งตั วลุ กนั่ งบนเตี ยงได้ เขาสื่อสารภาษาไทยได้น้อยมาก ฉันยืนสบตามัวร์ ท่ีปลายเตียงเพียงช่ัวครู่ แล้วเดินเลี่ยงไปดู เอกสารของมวั ร์ ท่เี คานเ์ ตอรพ์ ยาบาล

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 15 ...เป็นความโชคดี ท่ีญาติของ มัวร์ ได้นาหลักฐาน พาสปอตมามอบให้พยาบาล พร้อม ๆ กับการตรวจสอบข้อมูลของสานักงาน ตรวจคนเข้าเมืองจังหวัดท่ีแจ้งมาว่า พาสปอต และวีซ่าของมัวร์ มีการประทับตราและแสดง เวลาการพานักในประเทศไทยถกู ต้อง

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 16 ฉันยืนยันกับสานักงานตรวจคนเข้าเมือง จังหวัด เพื่อความถูกต้องชัดเจนอีกคร้ัง หากฉันสามารถส่ือสารกับมัวร์ ได้ ฉันอยาก แ ส ด ง ค ว า ม ยิ น ดี กั บ มั ว ร์ เ ห ลื อ เ กิ น ท่ี ไ ม่ ต้ อ ง เดินทางกลับประเทศ ในสภาพอดิ โรยเชน่ น้ี

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 17 เร่ืองราวของมัวร์ เป็นประเด็นสาคัญ ท่ีหัวหน้าของฉันได้เรียกประชุมกลุ่มย่อย และ ช่ ว ย ป ร ะ ส า น ไ ป ยั ง ห น่ ว ย ง า น ที่ เ ก่ี ย ว ข้ อ ง ในเวลาต่อมา ทั้งแพทย์เจ้าของไข้, องค์การ บริหารส่วนตาบล , โร งพ ยาบ าล ส่งเ สริม สุ ข ภ า พ ต า บ ล ฯ ล ฯ ที ม ส ห วิ ช า ชี พ เ ห ล่ า น้ี ต่างร่วมกันวางแผนเพ่ือจัดหาท่ีพักพิงให้กับ มัวร์

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 18 “คุ ณ ห ม อ ต้ อ ง ก า ร ใ ห้ ผู้ป่วย มีผู้กากับการกินยา รักษาวัณโรคอย่างต่อเนื่อง ผมจะประสานผู้อานวยการ โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ตาบลเอง” หั ว ห น้ า ฉั น ก ล่ า ว ด้ ว ย ความกระตือรือร้น ฉันย้ิม อย่างยินดี เพราะไม่ว่าจะเป็น ภ า ร ะ ง า น ที่ ต้ อ ง มี ก า ร ประสานขอความรว่ มมอื ใด ๆ หัวหน้ามักเป็นที่พ่ึงให้ฉันและ ทีมงานไดเ้ สมอ

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 19 สิบวันต่อมา หลังแพทย์ ทาการรักษา จนพ้นระยะแพร่เช้ือ ทีมงานได้นัดหมาย กับ โ ร ง พย า บ า ล ส่ ง เ ส ริม สุ ข ภ าพ ต า บ ล ที่ อ ยู่ ไ ม่ ไ ก ล จ า ก ที่ พั ก ข อ ง น้ อ ง ช า ย มั ว ร์ มากนัก

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 20 บ้านเช่าของน้องชายมัวร์ เป็นบ้าน คร่ึงปูนครึ่งไม้ สองช้ัน ชั้นล่างด้านหน่ึงโล่ง ส่วนอีกด้านหนึ่ง ถูกกั้นเป็นห้องพัก ผนังห้อง ก่ออิฐ ฉาบปูนไม่ทาสี หน้าต่างสองบานตีไม้ ระแนงให้ลมโกรก ภายในหอ้ งคอ่ นข้างโปรง่

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 21 ด้ า น ใ น สุ ด ข อ ง ห้ อ ง มี เ ตี ย ง ไ ม้ ข น า ด สามฟตุ ครง่ึ แลเกา่ ครา่ คร่า แผน่ ไม้บนหัวเตียง ซ่ึงมีไว้สาหรับวางของเผยอขึ้น พร้อมคราบ ฝุ่นหนาเขรอะ ประหน่ึงไม่มีร่องรอยของการ ถูกใช้งาน

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงสิ่งสมมติ “ 22 น้องจินคนดีของฉันสวมถุงมือ และหาผ้า ชุบน้า ทาความสะอาดอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ห้องก็เสร็จสมบูรณ์ราวถูกเนรมิต ฟูกหนานุ่ม พร้อมผ้าปูที่นอน แม้จะไม่ใหม่นักแต่ดูสะอาด ถูกปูเตรียมไว้ น้องวิสุทธิ์และเจ้าหน้าที่อีกคน ช่ ว ย กั น พ ยุ ง ร่ า ง ข อ ง มั ว ร์ เ ข้ า ม า ใ น ห้ อ ง ป ล า ย เ ท้ า ท้ั ง ส อ ง ข อ ง มั ว ร์ ร ะ ไ ป กั บ พ้ื น ในสภาพที่ไม่สามารถประคองตัวยืนเองได้เลย .........มัวร์ดูเหน่อื ยลา้ เหลอื เกนิ .........

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 23 น้ อ ง จิ น ย่ื น ถุ ง ย า ใ ห้ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขจาก โ ร ง พ ย า บ า ล ส่ ง เ ส ริ ม “น่คี ือยา ของคนไข้ สุขภาพตาบล หลังจากให้ นอ้ งจัดเจา้ หนา้ ท่ี ความรู้ เร่ืองการปฏิบัติตน มากากับการกินยา เ พื่ อ ป้ อ ง กั น โ ร ค ใ ห้ แ ก่ ให้มวั ร์ ทุกวันนะ” น้องชายของมัวร์, คุณป้า คุ ณ ลุ ง เ จ้ า ข อ ง บ้ า น เ ช่ า ริ ม ฝี ป า ก ข อ ง มั ว ร์ ข ยั บ และมองตาม คล้ายจะกล่าว คาขอบคุณ เราทุกคนแยก ยา้ ยกันในเยน็ วันน้ัน แม้ยังเป็นห่วง แต่เป่ียม ไปด้วยความปิติ วันน้ี มัวร์ ไ ด้ มี ที่ พั ก พิ ง แ ล ะ ค น ดู แ ล เขาแล้ว

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 24 …..เสยี งเรยี กจาก สมาร์ทโฟนเคร่อื งเดมิ “พ่ีครับ พ้นื ทแี่ จ้งมาว่า ดังขนึ้ อีกคร้งั มวั ร์ สนิ้ ลมแลว้ ครับ” ในเชา้ วนั รุ่งขึน้ เ สี ย ง น้ อ ง วิ สุ ท ธ์ิ ผู้รับผิดชอบงานวัณโรค รายงานมาแว่วๆ เหมือนอยู่ แสนไกล ฉันตัวชา ลาคอ แ ห้ ง ผ า ก ยื น น่ิ ง ส ง บ คลา้ ยสมอง ยังไม่สัง่ งานใดๆ

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 25 “นอ้ งชายจะเขา้ ไปเช็ดตัวให้ตอนเช้า ก่อนท่ีจะออกไปขายโรตี จึงไดเ้ หน็ วา่ มวั ร์ไม่หายใจแลว้ ” น้องวิสทุ ธเิ์ ลา่ ต่อ ด้วยความต้ังใจ ฉันพมึ พาตอบอะไรสกั อยา่ ง ด้วยความเควง้ ควา้ ง

“ ฤาเสน้ แบ่งแบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 26 หลายนาทีต่อมา ฉันรายงานผู้กองนวัตร อีกคร้ัง ผู้กองตอบรับในทันที พร้อมเดินทางเข้ามา ด้ ว ย ต น เ อ ง ใ น ก า ร น า ข้ อ มู ล จ า ก พ า ส ป อ ต เอกสารวีซ่า ใบมรณะบัตร พร้อมบันทึกประจาวัน จากสถานีตารวจ ท่ีน้องจิน และน้องวิสุทธิ์ จั ด เ ต รี ย ม ไ ว้ เ พื่ อ ก ลั บ ไ ป บั น ทึ ก ใ น ร ะ บ บ ค อ ม พิ ว เ ต อ ร์ ก่ อ น ที่ จ ะ ร่ ว ม ท า พิ ธี ฝั ง ศ พ ตามประเพณีมุสลิม ทีมสหวิชาชีพ ที่พ่ึงส่งมัวร์ กลับบ้านเมื่อวันวาน มารวมตัวกันอี กครั้ง เพือ่ ส่งมวั รเ์ ป็นครั้งสุดท้าย

“ ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่ิงสมมติ “ 27 แม้จะย้ือชีวิตต่อไปไม่ได้ อย่างน้อย มัวร์ได้รับ การปฏิบัติตามหลักสิทธิมนุษยชน ด้วยศักด์ิศรี ความเป็นมนษุ ยแ์ ลว้ .......ฤาเสน้ แบ่งเขตแดน เป็นเพียงส่งิ สมมติ