สุนัขหางด้วน

สนุ ขั จิงจอกตวั หนงึ หลดุ ออกจากกบั ดกั ของนายพรานมาได้ เพราะดินหนีจนหางขาดตดิ อยทู่ กี บั ดกั หมาจิงจอกรูส้ กึ อบั อาย มากทหี างดว้ น เมอื กลบั เขา้ ฝงู จึงพดู จาหวา่ นลอ้ มใหส้ นุ ขั จิงจอกทกุ ตวั ตดั หางทิง จะไดห้ างดว้ นเหมือนกบั ตน

“ขา้ เพงิ คิดออกวา่ หางทเี ป็นพวงยาวนีมนั ชา่ งเกะกะ รุม่ รา่ มจรงิ ๆ วงิ กช็ า้ ขา้ จงึ ตดั หางทงิ ซะ…ทาํ ใหส้ ง่างาม..โดดเดน่ .. และวงิ เรว็ ขนึ กวา่ เดิมเยอะเลย พวกเจา้ กน็ า่ จะตดั หางทงิ เหมือน ขา้ นะ” แลว้ เพือนๆของมนั ทงั หมด ตา่ งก็คลอ้ ยตามไปกบั วาจาทเี จา้ เลห่ ์

สนุ ขั จิงจอกอาวโุ สตวั หนงึ ทคี อยเฝา้ ดเู หตกุ ารณอ์ ยใู่ กลๆ้ จงึ พดู ขนึ วา่ “พวงหางทดี สู วยงามของพวกเราเป็นสิงทีมคี า่ เราควรภาคภมู ใิ จกบั มนั แลว้ ขา้ กเ็ หน็ วา่ สนุ ขั จงิ จอกหางดว้ นไม่เห็นมอี ะไรวเิ ศษตรงไหน! เจา้ อยา่ พยายามมาหลอกพวกเราใหย้ ากเลยดีกว่า… เจา้ อบั อายทีไม่มหี าง ก็เลยคิดจะใหพ้ วกเราตดั หางทงิ เหมือนอย่างเจา้ ใชไ่ หม ละ่ ”

ในเวลานนั สนุ ขั จงิ จอกหางดว้ นรูส้ กึ สมเพชตวั เอง และอบั อาย เป็นอยา่ งมาก สว่ นเพือนสนุ ขั จิงจอกตวั อนื ๆ…เมอื ไดฟ้ ัง…ก็พากนั เมินหนา้ หนี ไมม่ ตี วั ใดหลงเชือและและคิดอยากคบคา้ สมาคมกบั สนุ ขั จงิ จอก หางดว้ นอกี เลย…

:: นิทานเรอื งนีสอนใหร้ ูว้ า่ :: ) “สิงทีตนเหน็ ว่าน่าอบั อาย กไ็ มค่ วรหว่านลอ้ มใหผ้ อู้ ืนเห็นดดี ว้ ย” ) “ผมู้ ปี ัญญาย่อมไม่คลอ้ ยตามคาํ พดู ของใครงา่ ยๆ”