๓ฟฃคเซญ เพ่ือนเกิดตาย ทเงทญิงชาย ท่ีเกิดมา'ไงได้ ใชซ้ ญญา แสวงทา ทพ่ี ่งึ ตนศึกษา ในคำสอน อยา่ ม*วนอน เรง่ ผี,กฝนใหร้ ู้ ในเหตุผล ทงถกผดิ พนี ิ'ๆนาทางผดิ อยา่ เดินตาน สงร้กู วาม ไตรสกิ ขาศึล สมาธิ บญญา เดินทางตรง คงเกิดผลปฎฃิ ต้ ลดทางตรง ตามพระสงฆ์ เพึอ่ ทสดุ พนสอดส่อง เพยี รคิด(ๆน ใหเ้ บนผล แนแ่ ก่ใจปฎบิ ้ต ตดส่งโยชน์ พนจากโทษ น่าเลึ่อมใสษรสุทธ ทงกายเ'ๆ พนทกุ ขแ์ ท้ แนจ่ รงิ เอย. อฉอ
๔อ 66กายเดยว จต Iดยว ’ รกู้ ายเดียว ‘าตเดยว ไม่เกี่ยวขธง‘สตจอ่ ง รูจ้ ิต ปสด1สง่ ขารทงคซี ว ปล่อยไป ไม่รำคาญชนะมาร ภายใน ใช้บญญา กำหนดรู้ กายจติ ไม่คดแส่ตดกระแส สมทุ ่ย ไกลตไนหาแจิง่ประจกิ ษ ในไตร สกษณาจิบอ,ตติ า ขา่ มน ใหบ้ รรลย่ อฅฅาฅาย กลายเบนพระ ละกเิ ลสพน่ วเิ ศษ ปรากฏ ความสดใสพระพุทโธ โผล่รู้ ดภู ายในให้จติ ใ'ๆ ช่ืนบาน พ่นมารยา เราเขยนกลอน สอนใส ใช้ความคดิให้ญาตมิ ิตร ตรติ รกึ ไต้ศกึ ษาดำเนินตาม ทางตรง ปลงบญญามดี วงตา เหน็ ธรรม ประจาิ เอย. ม๐0
(^๑ เพ ช ร!๗ ษ 8 ผทู้ ม‘ะ*การ ป.ฏบ*ต***ต*ไดก้ ระทำ หนำท่ี อย่างกลำหาญทมน่ รกษา ประตู ตทู วารทกุ สงยา่ น ลวนตบ ระงบใ'ไความสงบ ร้สู ติ ความดดี ด*บรู้ระงไ] สิตมน ไมห่ วนไหวเผลอสติ ไม่?ตบ ทกข์ทบํ ใ'ไสติไว รทู้ น ข*นธ์เบนเอง สติ ร'ู้ ไต อย่างเดียว ไมเ่ ก่ียวเกาะ รูเ้ ฉพาะ ทส่ี ติ ไมด่ ีดเพง่ ทุกสงล,วน ตบไป ใ'ไว้งเวง กลมา:ยา กล,วเกรง ตบทายไป เม่ือสง่ ขา: ระงบ ตบสนทิ สภาพสิต บ:สทุ ธ ผุดผอ่ งใส สิตประภ*สส์ ซ*ด้ยง กวา่ สงใด มภายใน ดุ'ไแวว แกวมณี
เมือ่ มสี ง หมุ้ ห่อ และปกบด จะมดื มดิ ไมเ่ หน่ รคมี พอนายช่าง เจยี ระใน ได้เหลยมดี เพชรเม็ดน มืหา่ ราคาแพง จงหมน่ เจียระไน เพชรดีอจีต ทำลายลีง ปกบด่ื ได้เห่นแสง ความลว่าง ภายใน ได้แสดง รแู้ จ่มแจ*ง ความจรงิ ทุกสงอน เพชรวเศษ เมด็ น คอื วิมตุ ิบริสุทธ จรงิ แท้ ไมแ่ ปรผนอ'นเบนธรรน นยิ ม พรหมจรรย์พ่นจากขนปี มารลวง บว่ งโลกไ] ใหพ้ นี่ อง ซาวพุทธ จงขุดคนประสบผล ความจริง สงสดใสคือสภาพ สํจจธรรม ลาวไิ ลเพชรคอื ใจ จงสะอาด ปราคธลุ ี เมอื่ จตี รู้ เทา่ จิต ไม่ตดิ ขนธ์เพชรเมด็ นน งามวไิ ล ใช่แสงลีจะวา่ เพชร กไม่1ใช่ เพราะไมม่ ืวิสุทธํพ่ี ปรากฐ จบบทเอย.
๔๓“ นิททาน ไมใชเ่ มอื ง,, #ใจรูใ้ จ หายโง่ โผลร่ วู้ ่าง กวามสวา่ ง ๓ กมี มกื หนหี ายเห็นข'นธหา มิใช่กน พน๓ กกาย จิกไม่หมาย หน่ายข'นธ์ ปล่อยก'นเองกเิ ลสค'บ ธรรมเกคิ ประเสร^ิ สุก ความรผู้ กุ หมกหมาย ทใี่ จเพ่งความว่างเปล่า ปรากฏ หมกก'วเอง สงใสเหน่ง ภายใน ใช่ก'วกนโอเ้ พ่ือนแก' เจ็บกาย ท1งหลายเอย๋ อยา่ ม'วเฉย จงศึกษา หาเหกผุ ลอ'นกวาฺ มวา่ ง ทางจกิ พนิ จิ ผล จะพบสึง หลคพน่ ในกายใจกายใจเหมอื น รปู เงาะ คเู หมาะสม ไมน่ ่าชม ความงาม ทีก่ รงไหนมแื ฅส่ ง โสโครก โรคภายใน เบยี นให้ เบนทกุ ข์ ไมส่ ุขเลย ม'วหลงใหล ใผกว่า หาสงของ รกเงนิ ทอง ยงื่ ชีวิก นจิ จาเอ๋ยถูกกณ้ หา กรอบงำ อยกู่ ามเกย หลงชมเชย เหย่ือกาม เผากามใจ มกื วามใคร่ ใจค้น หลงกนิ เหยอ่ื ไม,ยอมเบึอ่ ผินหนา้ มาปราศรไ]เห็นพราหมณ์ชี หนหี า่ ง ชา่ งกระไร ไม่เข่าใกล้ ศกึ ษา หาความจรงิมกื วามหลง ร'กกาม กามก'ณหา อวิชชา ครอบงำ มคื วามหยง่ืเพราะจิกใจ หว\"นไหว คลำยก'บลงิ เหมอื นผสี ิง ว็่งวน รอนรนใจเชิญกน๋ึ เถกิ พงิ ธรรม กำส่งสอน จะมว่ นอน อยู่เชน่ นิ คที ไี่ หนเราเกคิ มา เทียวน ทกี ระไร เบนี ลาภใหญ่ ไคพ้ บ ประสบธรรมจงศกึ ษา หากวามจรงิ สงลาเลศิ พน้ จากเกคิ จากกาย สบายฉาไมม่ กี 'ว เทยี่ วม'ว หลงเนน้ รำ พน้ กองก',มม่ ช'วสี ทเ่ี วียนวนจงรูส้ ึก ผกห'ค กำจ'คโทษ ความโลภโกรธ หลงละ อกุศลมืประโยชน์ มากมาย หายรอนรน ความหสุคพ้น จากกิเลส ทกุ เหคุการณ์กามสอคส่องรคู้ วามจริงสงึ ภายใน มีกำไร มากพน้ ผลไพศาลมจื คิ ใจ มนคง น้วยองค์ญาณ พระนิพพาน ปรากฏ อาบรคใจพระนพิ พาน มิใช่ สงึ ใคกอก น้นจะบอก กลา่ วกลอน สุนทรไขทา่ นจงรู้ พระธรรม ก'มภ่ รี ใ์ น รู้กายใจ รจู้ ิก ไมผ่ ีคนา
๔๔ เนอกไป จากน ไม่กแน่ ใชก่ ระแล ทางกรง ปลงก้ณหาไม่ใช่โบน โอวาท ทระศาลอาอ'น่1บนสงิ สุกโลก ไมโ่ ศกเศรา้ คทวร'างไมกวร้สาง์วเ่าป1ล,พา ระสนุก'พิสพนา2นอนอุสยย่กา้ นในจกิ สะอาก ปราศราคิ งามวไิ ล ศ่ืงสกใส บริสทุ ธ กุจกวงก้นทร์พระนพิ พานรุ่งเรอื งใชเ่ มอี งแมน อยู่สกุ แกน โลกวา่ ง ปลอ่ ยวางกน้ ธไมม่ ีกน มกี ้ว เช่าพว่ พน กวามสำก้ญ ในสงํ่ ใก กใ้ ม่มีไมใ่ ชเ่ บน กวงเก่น ทเ่ี หน็ ไค้ ใช่สงใส ใหเ้ ห็น เบนแสงสีจะเหน็ ไค้ เฉพาะผ้ เบนมุนิ ปราชญผ์ มู้ ี บญญา ปรชื าญาณ ท่านผูเ้ บ็่น ชาวพุทธ เจริญมรรค แก้งประก้กษ์ ทางกรง ปลงส้งขารท่านขามพ่น โลกไป ไค้นพิ พาน มพี ยาน มากมาย ในผายธรรมธรรมลวนกว้ น มอี ยุ่ ให้ศกึ ษา เราหลงกก้า ของเปล่า กนู ่าขำหลงเพลิกเพลนิ เจรญิ แก่ กองก้มมี เบนเครึ๋องนา่ ใหเ้ วยี นวา่ ย ในสาคร ขอให้ทา่ นทงํ ํ้หลายผายชาวพทุ ธ จงพสิ ูจน์ ให้กด้ กจ้ จานสุ รณ์ใหพ้ ,-นจาก เกกิ กาย คลายอาวรณ์ ผลอมร ก้นวิเศษ เขกนพพานพระนพิ พาน ผ่องใส ไกลก้ณหา เบนทกี่ ้บ อวชิ ชา เหลา่ ก้งฃารแมผ้ ้ใู ก ใคร่พบ พระนพิ พาน จงอบรม ข่มก้นกาน ใหจ้ งกีกำเนินกามทางกรง ในองค้มรรค กน้ เบนหกก้ ย็งใหญ่ ในวลิ ิองคก์ ้มมา ทฏิ ฐิ ผลิเถิกมี กำรีหนิ ข'นธล์ วง พ่นบ่วงมารองคก์ ้มมา วาจา กลา่ วความจรงิ วา่ ทกุ สีง ไมม่ ี ซ๋งึ แก่นสารเลยงซพี ชอบ ประกอบ แก่การงาน ภายในกา้ น จิกใจ ไกลกง้ วลมีความเพิยรพยายามหไมจิกหยคุ ใจผ่องผุก กว้ ยสคิ ผลิเบ่นผลสมาธิ จิกผอ่ ง ไมห่ มองมน ความหสุกพ่น มีลลกิ ในจกิ ใจไค้เขยี นไว้ ยอ่ *[ เบนก้อคกิ กา้ มีผิก โปรกกว้ ย ชว่ ยแกไ้ ขเพราะขาเก้า โงเ่ ขลา ไม่เก้าใจ เขียนเอาไว้ ให้ผ้รู ้ กรวจกูเอย, * * '&
^ร,ู้ปล่อย ค่ออสบ์ าย5, ®วนคนื น,น ลว่ งไป ใ'ๆสลด เห๊นป:ากฏ ความจริง ทกุ สงํ สรรพ์ วนคืนน1น ล่วงไป ไมส่ ำคญ ตองรู้ขนธ์ ฌนเอง เพ่งรใู้ 'ๆร้อู ะไร นอกไป จากรู้ขนธ์ ลวนค้ผดิ ท1ง้นํ น อย่าสงสไ) ร1ู้ไตรสกษณ์ ประจก' ษ์ แจไนอกใน รู้อะไร ปล่อยหมด รูร้ สธรรม รสพระธรรม 'ลาเลศิ บรสทุ อคอื วมิ ุติ ผ่องใส วิไสลาสภาพสํง ภายใน มีประจำเทยี่ วหลงคำ ภายนอก ถกู หลอกลวงไม่รูอ้ ะไร เซนอะไร ใจเที่ยววงิไมย่ อมนง ทุกข์จึงเท่า ภูเขาหลวงตองเหนือ่ ยหอซ บอบขำ ระกำทรวงเทย่ี วหาห่วง ผกู คอ รอความตายทะยานอยาก ไดเ้ หย่อื ไม่เบ่อี เลยเพราะค้นเคย มานาน กาลท,งหลาย
มีแตค่ 'วาม 1อนรน กระวนกระวายเทีย่ วงมงาย คลงอยู่ ไม่รคู้ วาม หม่นพินิจ จิตจง ปลงลงเวชละกเิ ลส ภายใน อย่าได้ขามหมน่ ต:วจด1 .ๅเหเ ' :* ' ใน:ขปนาม 1)พยายาม คิดคน เหตผุ ลไปต*องมีงาน ใหท้ ำ ป:ะจำวนนำอย่กู น เฉย ๆ เลยไถลพบความป:ง ฟุ้งสฑ้น งำคาญใจจะห่างไกล ความจรงิ สงสำค*ญ รสู้ กึ ตว ทวํ พ:1อม แล‘วยอมปลอ่ ยความรลู้ อย ตวั วา่ ง ปลอ่ ยวางขมธ์รู้หนำทกุ ข์ หนำโทษ หนคโทษท*ณ๚ร้ทู ่ีงนม ปลอ่ ยไป ไมเ่ คลียวแลทงํ รู้จรงิ รู้เทจ็ บอกเสรจิ 1ไว้ปลอ่ ยวา่ งไป ท่าเคยี ว ไม่เทีย่ วแก้ใชค้ วามรู้ เคมอี มกบ ใชเ้ รอื แพพอ:แน่ ปลอ่ ย: ดวงIวง
ไม่มีใคร รดู้ อก จะบอกให้ รทู้ 1ีไร ใจรู้ อยู่ตรงเผง ร้พู นทุกข์ ดูสนุก ไปตานเพลง สบายเขลง รแู้ น่ ไม่แกต่ ายรนู้ อกไป จากน ผดิ ท่ีนกั รู้จกรก ร1ู้ใกฉ่ ัง สงท1งกสาย รู้อยา่ งน รู้แท้ แกเ่ จบ็ ตาย ทกุ นางนาย ตรองดู อย่าววู่ ามรู้เทา่ ขน้ อ์ ไว้เถดิ ประเสริฐแท้ ไม่เกดิ แก่ เจบ็ ตาย ในภพสาม ขา้ ระจติ ให้สะอาด ปราศจากกาม คง'จะขา่ ม ภพได้ ดิงใจปอง จะขำมภพ ไม่ยากง่าย เกา่ ไรดอกฉนั จะบอก คอื รู้เกา่ จติ เครากมองทา่ นเมธี ร้ฉู ัน เพราะกฉันมองไมค่ ะนอง กลงกาม ตามอารมณ์อารมณฉ์ งั ดีขว์ ไมฉ่ ัวฉันปลอ่ ยวางฉนั ธ์ ภพชาติ ขาดประสมเพราะรทู้ ุกข์ จติ สะอาด ปราชญน์ ิยมไม่กลงงม โง่เขลา กายเมานัว
รูเ้ ท่า ธ:รมตา สาระฬัดท่งร้ซู ด ความจริง สีงดีซวโม่ยดึ ถอื สงใด เบนของต*วไม่เกลยี ดกล‘ว วางเฉย เลยสบายถงื คราวกนิ คราวนอน ทอ่ นตามกาดรบประทาน เพียงแต่ แกก้ ระหายเพ่อื ดิบทกุ ข์ เวทนา ในร่างกายไม่วุน่ วาย ปรนเปรอ บำเรอกาม ครองชพี อยา่ งงา่ ย ๆ สบายดีไม่ตองมี กงํ วด ชนทาบทามเอาบาดง พงไพร เบนอารามอยูไ่ ปตาม ธรรมดา ไม่อาวรณ์พงแต่เสียง นกกา ร!นปราศร'ยเยือกเย็นใจ ทุกเวลา ไม่เร่ารไ)นมีจิตใจ วา่ งว่าง ทงนง่ นอนทดเชยี นกลอน สอนตว่ รู้ขํวดีเอาไวเ้ ตือน เพื่อนก'น ใทห้ ม่นปลงออกจากกรง โลกา บ1่ าซำผีเหน็ สภาพ ความจริง สีงท่มี ีท่านผป้ ริ ซาลวน ควรไตร่ตรอง
เห่นสภาพ ไม่มี ท่งดีขว์ ไมม่ ีตว นงเผา เบนเจา่ ของ มแี ตธ่ ::น สวนสวน ไม่คว:ปอง อยูต่ ามคลอง แหง่ ธ::ม ป:ะจ่าเอย. 1“ กากนิ ชากชาง” ผู้ใด ใ'ๆสงบ จะป:ะสบ สงถาว:มีใน กายนค: อนยาววา ทนาคืบน จิตตงมน เบนวสี อบ:ม พ:ดม'ฑ:ย. จติ ใจที' บ:สุทธ้ืตรวจดู ในอนิ ทรยี ์ จะท:าบความ ในวมิ ตุ ร้คู วามจ:ง จว่ ยบญญา จติ พ:าก ออกจากกาม ทกุ ข์มากมาย ในส*,งสา:ผ้:ู , คอื พ:ะพทุ ธ มีความทกุ ข์ สุกเบนควน รู'โลก โอฆเกิดตาย ธาตุทโงท'ลาย โลิ'วโน.แป,รโผนเหน่ สตว ทวโลกา เบนสภาพ ธ:รมดา เกดิ แก่ แป:เจิบตายแตกแยก ออกจากกน รจู้ ่กเหตุ เหล่าตไนหา เห่นความจวิง ทกสงี 1ไป. ใจจง ปลงส*งเวชบ*งเกดิ มีวชิ า
คนเขลา เบาบญญา ไมศ่ กึ ษา ดํวยหลงใหลโงง่ ม 'ไมกองไฟ อยากไต้เหยื่อ เชอ่ื ตณหาหลงกนิ และหลงเล่น มองไมเ่ ห็น อนจี จาเพลดิ เพลิน ในมายา เพราะจิตใจ น1นมืดมนซาวโลกจงึ โศกเครา หลงของเปล่า ไมเ่ บนผลมีแต่ ความรอนรน แผดเผาใจ ไมส่ รา่ งซาพระสอน ไมเ่ ชื่อพระ ไม่สละ ละตไนหาน,บถอื ศาสนา อวดกนเลน่ ไม่ เบนผลอวดเขา เบนชาวพุทธ แต่ทา่ ทุจ จรติ ปน‘ลิตเบน อกศุ ล มไิ ดล้ ะ ตามพระสอนทำตาม โลภโกรธหลง ไม่คิดปลง และไถ่ถอนกายใจ ไม่สไวร มวํ พดู เพอ ละเมอผนพดู แต่ เร่ืองภายนอก จึงถูกหลอก อยู่ท่งี นนีต่างคน ตา่ งหลอกกน ในหมู่ซน คนโลกยี ์ถกหลอก มาซา่ นาน มพี ยาน ท่ีงชวดีทา่ นผู้ เบนมนุ ี พนจากหลอก ทีง่ นอกในท่านจึง พูดความจรงิ ใหเ้ บ่น็ สง ทพี่ นไปซนมี ในภายใน ซนราวไป ควรศกึ ษา
ถ้าใคร ใคร่'ๆะร\"ู่ เร่งหาครู ผูเ้ มธาเล่าเรียน เพียรค้นหา และอบรม พรหมจรรย์ร’โพา กายวา'ๆา ทุกเวลา มีความหม่นสมา ธิตง่ มน่ บญญาปลง ละขน้ ธห์ ำไมเ่ ท่ียงและเขนทุกข์ ทงความสขุ ไมม่ ีมาชนธเซน อนตตา ไมใ่ ช่ตน คนหญงิ ชายไม่ใช่ สตว์บุคคล 'จงคิดคน้ รูใ้ จกายรู'้ ไก สงไม่ตาย มีอยูแ่ น่ ไมแ่ ปรขนนิพพาน มิใกลไ้ กล อยูภ่ ายใน พนกองซนธเบนสง อ่นสํๆคญํ กว่าสงใด ไม่เกิดตายรแู้ ท้ แก้ภายใน อย่าใหใ้ จ เทยี่ วคดิ ส่ายเกิด-ดไ] ยขมลาย เหน็ รปู นาม ไม่ตามองิสภาพ วสิ งขา: แจ้งถว้ ยญาณ อน่ รู้ยงร้'ู ารงี และเห็น'จรงิ จะเห็นสง่ ไมใชต่ น ไมม่ ี สงอะไร พิสจู นไ์ ด้ ถ้วยตายลหม่พู ระ อรยิ ซน หา่ นเหน็ ซ*ด ส*จจธรรม พวกเหลา่ ปุถุชน ไมเ่ ห็นหน เพราะโง่งำดวงตา มผี าดำ มีดพระธรรม อ*นถาวร
ราเรยี ก ควยถไเยคำ ไดแ้ ตพ่ รา ม*วออนวอนมไี ด้ 'ไะ'ไถ1ถอน กิเลสออก พอกสติ ใสบุญที่ ละกเิ ลส นนวเี ศษ กวา่ สงใดเหน็ ช*ต ตดสงส'ย ชำระใจ สากบาปนา. ขอเชิญ สาธชุ น สง,ผกฝน เรีมศกึ ษาร้คู ุณ ดาสนา สึง่ ทแี่ ท้ แนแ่ ก่ใส ไนต่ ่นึ ศาสนา เทยี่ วศกึ ษา ควยหลงใหลหก็ ษา ทก่ี ายใส สะรู้ช*ด ต*ดก'งขาครอู ่ืน นบหม่ึนแสน สอนใหแ้ ลน่ ตามคํณหาส่วนพทุ ธ ศาสนา สอนให้ละ ชนะมารทา่ นกู้ เบนบ*ณซิฅ ไม่หลงผดิ ในสงชารบ่งุ แต่ พระนพิ พาน สติ แนว่ แน่ ไม่แปรขน ผูท้ ่ี ย*งหลงโลก อยากมโี ชค ไปสวรรค์อายุ ตงก*ป!เกล!] อยูก่ นไป ใสงมงาย หลงตํค กามสขุ มคี วามทุกข์ ตองเกิดตายวนเวียน อยไู่ ม่'วาย ไม่รูส้ ึก สำนึกตนเวยี นว่าย ในเกลียวหมนุ ท,งบาปบญุ อ*น่สง่ ผลหลงทำ อกคล ไม่รก้ ล เหลา่ สํงฃาร
ควานปรงุ นนยงุ่ ยาก นวบี าก เบนต\"วกา:เวียนไป ในสงสา: ล\"วนกองทกุ ข์ สุขไมม่ ่ ยงได้ ก็ยงอยาก ทม: แก■ตขทอ์ ไกุึงมฃไา่ กตามท\"เผบทาลวีนหลงอยู่ ในโลก็ย์ความอยาก อะม่ํงม ไม่ยินดี ในม::คผลทำแต่ สงเวียนวน ทงํ้ช้วดี ยืเ่ ว:าซาวโลก องึ โศกเส:,า เพ:าะโง'เขลา ไ:บญญาหลงเหย่อื ไมล่ ืมตา ไม่เย่ือหนา่ ย คลายยินตีเหมือนกา กินซากช้าง ลอยมากลาง วา:สีหลงกนิ ใหอ้ วนพี มิได้เงย เลยหา่ งไกล อาก:'ง และผงชล บนไมพ่ น ทะเลใหญ่ตายกลาง คงคาล\"ย เพ:าะหลงเหยอื่ เช่ือต\"ณหาเยื่อ:\" เร่งแก้ต\"ว อยา่ ได้ม\"ว หลงมายาาะตาย เซ่นก',บกา ให้ทกุ คน คดิ คนด ๆะเ:ยน เพีย:คนหา ในข\"นปชิ า้ อนมอี ยู่สองเสพ ทา่ นผ้:ู \" ผู้ซทาง สวา่ งใส ใอท่ี นกเิ ลส กเ็ พ:าะเหตุ ความหลงใหลลือต\"ว ไม่กล\"วก\"ย หลงอยากได้ ใ'ไยนิ ดีหยาบช้า อึตทารณุ ความคิดวุ่น รอ่ นเตมทเหนผํต อึตกาลื ไม่เช่อื พง คำส่งสอน
สว่ นผู้ ประพโ]ตธรรม ใจเยนฉํา่ ไมเ่ รา่ :1\เนไมม่ *ว หลงกนิ นอน อย่ฟบื าย ใจสงบไม่กิน เพอ่ี ตไนหา เพียรศึกษา ดว้ ยเคารพรู้เทา่ เครองกระทบ ทุกชนดิ จิตวางเฉยรอนหาย คลายพงุ ซา่ น รอู้ าการ ท่ีเบดเผยไมม่ ่ว หลงซมเชย ลงตา่ งตา่ ง ว่างจตใจรู้แน่ แกค้ วามรอน ไดไ้ ถถ่ อน อนสุ *ยเห็นส่ง ทํง้ ํน้ อกใน ไม่ใชต่ น พนทุกข์เอย. “ รปู เปลา่ ๆ ” สงบรู้ มคี ุณ ไม่วนุ่ วาย แสนสบาย รเู้ ทา่ ไมเ่ มาผนท*งเกิดซน ดบ้ ไป ไมพ่ ',วพน ได้ดุนน เทจ็ จรง ทกุ สง่ ไปดุมไแลน่ ทุกสง่ ทเ่ี กิดต'บ มีสำหรบ ให้รู้ อยา่ ผล'กไสทง่ ดซี ว เกดิ -ด‘บ กำกบใจ จํตไม1่ไหว ร้ทู น ฃยนมอง มองดกู าย เสียกอ่ น ถอนความผดิ ทีเ่ คยคดิ วา่ เบนต*ว ทวทง่ ผอง เบน็่ ตวเรา เหล่าญาต และพีน่ อง อกี พวกพอง ประเทคซาต ทไใกลไ้ กล.
เพราะวา่ นี อุปา ทานขันธ์ ความยึดมน เบนตว มวํ ทลงใทล เลยยึดนน ยดึ นี่ เรอื่ ยเ!เอยไป ขวั ยนลิ ย่ เดิมมี อวซซาความยึดมี ยดึ ยาว ยึงเรา่ ขัอน จงไถถ่ อน ร้แู ง่ แก้มจิ ฉาความเห็นผิด บ1ิ ดกน ไรีบญญา รบี ศกึ ษา ตรวจดู รใู้ นกายหมนจำแนก แยกดู รู้กองธาตุ เหน็ อรรมชาติ ทกุ ลว่ น ลวนลลายไม่ยืนยง คง'อยู่ ท1งทญิงซาย ร!ู ]กลบกลาย ย่อยย*บ แตกขบั ไ!] รูปเบนลงื ธรรมดา ไม่นา่ ร้ก รปู นางย*กษ์ ทมกดอง ซองอาขัย รปู เกดิ แก่ เจบ็ ตาย ใช่เราใคร รูปผีใน บ่1าขาั ลมื ตาเดนิ รูปผีฒวั ์ ทงทลาย อยใู่ นทอง รูปเบนผี เนา่ พอง ตองทา่ งเทิน รูปบ1ี ศาจ ชาติซ*ว ม*วเพลดิ เพลิน รปู เจริญ ขวั ยอาทาร ทะยานใจ รปู อสุภ อวนพี มีเนีอ่ ทน*ง รปู เปล่งปลิง มที นอน ฟอนอาขยั รปู เบนของ โสโครก โรคภายใน รปู แกไ่ ข้ เจบ็ ตาย ใทน้ า่ กล*ว.
รูปลำบาก อยา่ งยง ณนฟงิ ทุกข์ รูปไมม่ ี ควาบสขุ ทกุ ขเ์ กลอื กกลว รูปวิบาก 'จรงิ 'ฯ7ง สงใช่ต'ว รูปดีชว่ ล*ว, นต'บ ย*บมลาย.Iรปใช่ตน คนสตว อยา่ จดแจง รปู 1.ม-ความ ป.:1งแตง แลวเสอมหาย รูปไม่ใช่ เราเจ!า อยา่ งมงาย รปู Vเงหลาย ลวนแปร แลด*บไปรปู มีมี ชีวติ จงคิดดู ให:้ อบรู้ เห็นซ*ด ต*ดลงสไ] เหน็ กองรูป เปล่าเปล่า ใชเ่ ราใค: รูปจากไป จากจติ ไม่คิดเอย. □ □อ ธรรมไมโ่ ผล่ เทราะเรา เมาไม่หายรอู้ ะไร แคร่ ู้ เพียงดเู ล่น จะจรงิ เช่น ดงว่า ห็หาไม่ รอู้ ะไ:ก ตองทง ทุกสงไป แตต่ อง'ไซ้ ความ: ดอากา:.
มีแตเ่ สยี ง รองลม ที่โชยพด ในระหส ลไ)น มีมาผา่ น ตามระยาง ลายใย ในทวาร มวี ญิ ญาณ ประจำ ฌ่น็ ลำค*ญ. เคร่อึ งกระทบ ให้จติ เที่ยวคดิ วิง ตองห'ดนึง ผึ1กลอน คอ่ ยผอ่ นผน่ ์ มีลติ ค้มุ ครอง คอยบองกน ตอ่ สูม้ น รํ่าไป เลกิ ไมม่ ี. การซอี่ ตรง ตอ่ ต'ว ไมม่ 'วทลง เบนคนตรง ตอ่ เวลา ทำหนำท่ีเอาชนะ ความทกุ ข์ สมกุ ดี ร้วู ธิ ี ปล่อยวาง ลา่ งภ',ยเวรทุกสงี ลวน แตด่ บ่ ไปตามกฎ เพยี งสมมติ ใหร้ ู้ ดมู นเลน่ใครจะรู้ ทรอื ไม่ ไมก่ ะเกณ๚ กำใครเห็น ก็สบาย ใจเบิกบาน. ความคดิ นึก ทุกชนดิ ที่จติ รู้ พนี จิ ดู ให้กระจ่าง ในสง่ ขาร จงระงบ ดไ)รู้ ดูอาการ ผู้มีญาณ เครอ่ื งอยู่ รูภ้ ายใน. เทมอื นกระจก ท่ีสอ่ ง มองเหน็ ทนำ กูไฝผา เกดมี อยทู่ ่ีไทน? เม่อื ตรวจดู รูช้ *ด กำจดไป สีงผ่องใส มีประจำ เบนธรรมดา.
ตธงมญาณ ภายใน ไว้สอดส่อง ใหเ้ หน็ กอง ทุกฃ์นน ขนธท์ งกา ผูร้ เู้ ห็น ขนธเบน อนจิ จา มดี วงตา เห็นธรรน ไม่คลำงน.ผ้กู เ่ี หน็ ควานจรงิ ไมว่ งไ!] ไม่อยากได้ ส่งใด ไปสะสน เพราะมคี วาม เห็นซ*ด ห*ดอบรม รู้อดุ ม คติธรรม ประจำใจ.จงึ ไม่}ไลง ยึดถอื Vเรอื เกี่ยวแบก หาของแปลก ใหแ้ กต่ ว มวหลงใหล หลงของเปลา่ เผาดู ไม่รอู้ ะไร บ'ดน้ ได้ รเู้ ห็น ส่งเบนเอง.มเี วลา หำกจิ จิตปลอดโปร่ง อยู่ในโรง เรยี นกาย สบายเขลง ไม่ตองวุ่น ก*บสืงใด ไม่เพง่ เล็ง ได้รเู้ พลง ของตน ตนกลางปลาย.ความไม่รู้ เหตุผล เบนคนโง่ ธรรมไม่โผล่ ถืเพราะเรา เมาไม่หาย มวหลงควา่ ของเปล่า เผางมงาย จงึ เกิดตาย อยใ่ นโลก โอรเกนดาร,
เรารฟู้ กิ เขด็ หลาน ไม่หาบหาม พยายาม รู้เหา่ เหล่าสง่ ขา: หดปล่อยวาง กนราไป ใจเบกิ บาน จีงเขยี นฟิาสน์ ใหพ้ ีน่ อง ตรองดเู อย. ะ^ ^“ หระไ,ตรลกษณ์ ปรากฏ หมดกระหาย” การฟอิ บสวน ภายใน ผลใหญ่ยงิรคู้ วามจรง แจไซ*ด สด่ ฟิงฟยิการฟอื บฟิวน ควรรู้ ดูกายใจรภู้ ายใน ทกุ เวลา อย่าเพลิดเพลินรู้นอกจาก กายใจ นนใซ่กิจจะห่า'าต ให้หมอง ตองหา่ งเหินความสงบ ม-1ม*น หมฟ/นเจ**:ญฌ่น็ ผูแ้ ดิน ถกหาง ปลอ่ ยวางไป
๖๐พบอะไร ขวางหนำ ตองกวาดทง ไม0่ 8ยอง หลงรไา หรอื อยากได้ ทงี่ ดซ,ว ย*ว'ไต ปลดิ 'ไากใ'ไ ไม่อาลไ] อาวรณ์ กอํ นเกดตายเหน็ ทุกสง เบนธรรมดา ได้หนำมรรค พระไตรลกษณ์ ปรากฏ หมดกระหาย ในลภาพ เกลียวหมนุ นนวุ่นวาย เพราะเท็่นกาย วา่ เบนตน คน,ช่วั ด ความๆาผดิ คดิ ผิด ของลติ นนเห็นกองขนธ เบนทกุ ข์ วา่ สขุ ีเพราะความ'ไ?ง เบนอนํตต์ อตต์ไม่มีเหน็ อยา่ งน ถกู ตรง ไมส่ งกานำผิด'ฑก ทางนํ้ มีความหลงต1องติดอยู่ ในกรง ของส่งสารในภายใน เกลียวหมุน อวิชชาเบนบดา มารดา ซ'วสาธารณ์ ใหก้ ำเนิด ทุกขแ์ ท้ เกดิ แก'ตายตองท่องเทย่ี ว เวยี นว่าย ในสง่ สารมีแตค่ วาม รอนรน ทนทรมานเพราะต‘วการ มารยา มีภายใน
๖๑ความรเู้ ท่า เขาทำลาย ในมัวตนเร้าต:ว'ไค''น คบคิด ท'ี ฯตไหวความเกดิ มี รทู้ นํ มนั :าไปปล่อยวางได้ มนั มี ไม่มมี วั รู้กายใ'ๆ ไม่ใช่ตน ทงกนมัตว์ลา:ะมัด รเู้ ทำ ๓ล่าดขี ,วม'ีไตใ'ไ ฌกํ ซาน ปานดอกมวัเพ:าะร้มู วั ธ::มคา ลืมตาดูใท้เมีนแล่ง ประ'มักษ ในกมักธ::มมปี :ะจำ ภายใน ใช้ควานรู้ให้เห็นซด แจํมก:ะจำง ตามอยา่ งค:คอื ทา่ นผู้ เบนซาวพทุ ธ ทกุ ขุดมามาั ไมร่ ู้ ความ'ไ:ง ในลงื นนอกทมาั ท่ี ผู้ถอื คาสนาผดิ โอวาท 'ๆอมป:าซญ์ ศาลดาผู้ศึกษา 'ไงรู้ ลอบดเู อย.
๖ ใ20 “ ถอนรุฟ่ ถอนนาม ถอนความดอง ปฎิบ่ติ ประจำวน ซน้ ทำก-ฯให้ชีวิต ประจ'กษ์ ในมรรคผลเพราะลน่ ดาน มนุษย์ ปุถชุ นย*งมดื มน ดวยมื อวชิ ชาด่องหมนใช้ เวลา คนหาธรรมมลื ติ ประจำ เพยี รศกึ ษาในโอวาห พทุ ธศาสน์ ประกาศมาตามพุทธา ธบิ าย มืหลายนย ให้ซ*ครปุ ซดนาม ซดความผน่ั1\" . ' :รปะขนธ ของเปล่า เงาหลอกให้เว1ทนา สญญ1า วาอยางเรทงจิตใจ ในดา่ น วญิ ญาณครองเพิกสมมตุ ิ สดุ ห'ว ทงตวตนีเบนองค์ ศึละขนธ์ อ*นผดุ ผ่องจงถอนรูป ถอนนาม ถอนความดองให้จติ วอ่ ง ไวซ*ด ตดภวงํ ค์
ตดกระแส สมทุ ่ย ท่ีไหลเซยี วไม่หนว่ งเหนยี ว ไขวค่ วา ท*งหนำหล่งใจ:สว่ น ของใจ ไม่ติดตงํยนื เดินน*ง นอนดู รทู้ ่'ี ใจ ความสงบ มีผล รกู้ ลข*นธ์ปลอ่ ยวางมน ตามกฎ หมดแก้ไขติดตนเหตุ ความปรุง หุเ้ งดบํ ไบ่มีจตํ ใจ ว่างว่าง อยา่ งมนุ ีอยใู่ นโลก รโู้ ลก ความโศกสญูจะเพึม๋ พูน สนตสิ ขุ ทกุ วิถีไม่ยึดถอ ส่งใด ทุกขไม่มีรวู้ ิธ ปลอ่ ยวาง สรา่ งจากเมาอยู่ในโลก หลงโลก เกิดโรครา่ ย เพราะงมงาย หลงโลก ดงึ โศกเครา่ ตกนรก ทงเบน เล่นกบเงา หลงของเปล่า อยากได้ ไมจ่ ืดจางจงหมนคิด เสยี สละ อยา่ สะสม คงได้ซม พระธรรม ความสว่าง จะได้พบ เดีย๋ วนี ที่ปลอ่ ยวาง ลงตา่ งตา่ ง ทวไป ใซ่ต่วตน
มแตสง ปรากฏ กมดกเลส พ้นจากเกตุ ดชี ่ว ทวแก่งกน พน้ จากทุกข์ ลกุ ไกม้ ในวไวน ความกลุดพน้ เบนสง มีจริงเอย. ๐อ “ ง ูษ ิษ ฮ ย ู่ท ไ ห น ’ 5 * ความรินน มีคณุ กายขนุ่ พว้ไมเ่ กลยี ดกสิว ลงใด ใจวางเฉยมสี ติ ระลกึ รู้ อยู่ตามเคยไมเ่ บดเผย ความรู้ ดภายในความรู้สกึ มมี า รู้วา่ ตบไมอ่ อกรบ ยดึ ถือ หรอื ผลกไสรู้เท่าความ เกดิ -ตบ ระงไใจจะพ้นภไ] มคี ุณ ไม่ว่นุ วาย เพียรระงไ] ดไเกตุ กเิ ลสกยาบอ้นเบนบาป ภายใน ใกส้ ลายไมใ่ ก้มน กอ่ เรอื่ ง เคืองระคายกำจ'ดนาย โลภะโทสะ โมกะมาร
ม*นเบน1ฑมอื น งูฬิษ ในจิตใ‘ฯคอยกดให้ เกดิ ทุกข ลุกเผาผลาญ'ไงต่อส,ู้ ■ กบคตํ ร่ ู รู้อาการประ'ไญบาน คอยข่า มารภายในเลำงพู ิษ โผล่มา อย่าละลดเอามีด'ได ‘ใบพน หมน่ แก้ไขพิษมนมี มากมาย คลำยกบไฟระว'งใ'ไ ไว้เสมอ อยา่ เผลอเทียว กำหนดร'ู้ ความเกดิ กำเนิดทุกข์ทรี อมลุก หำใ'ไ ให้แหไเหี่ยวรคู้ วามด,บ ทุกขห์ าย สบายเจยี วรู้เด็ดเดีย่ ว อย่างน วถิ ธี รรมลำใครเดน็ ถกู วถิ ี มมี รรคผลเห็นประ'ไกษ์ ดวยตน ผลเลศิ ลำมสี ติ บฌญา เบนผนู้ ำให้พน'ๆาก กองกรรม ท8งซว่ ดี โลกมนลุก เบนไฟ รอนเปรยง \"Iทีงมเี ชอ หลอ่ เลยง ให้บดบลตํ วเ์ กดิ ตาย อยใู่ นทกุ ข์ ทุกนาทีเพราะไม่มี บญญา คะพาต่ว
ให้พนไป จากไฝ พ่ไี หม้ลกุตา่ งสนุก เพลิดเพลนิ เตนิ ?เมหววไม่นความ รสู้ กึ นกึ เกรงกล'วตามคมว ด้วยผา หนา!เดบง่ ตา่ งติดอยู่ ในกรง ของกิเลสไมร่ ้เู หตุ มีมา ทงหน่าหลง่ท1งกัตวค์ น วนเวยี น เปลี่ยนประด้งอย่ใู นผงึ โลกยี ์ พ่กี นั ดารมีความใคร่ ในกาม ตามเผาลนกัตว์บุคคล เวยี นวา่ ย ในสงสารอยู่ในขา่ ย อวีชซา พระยามารคอยกอ่ กา? ความปรงุ ให้ยุ่งไป พระธรรมนน กักตี้ลทิ ธ กบั พิษรอ่ นเบ่น็ ยาถอน ถ่ายพษิ ใหจ้ ิตใสความสงบ ในจิต ไม่ติดอะไรกับพษิ ไฟ ผ่อนเย็น เพราะเบนเองพระธรรมนน บริสุทธ ผุดผอ่ งแผว่มรี ุง้ แวว ภายใน สกุ ใสเหนง่ผพู้ ม่ี อง ภายใน เห็นไคเ้ อง จงเพยี รเพ่ง ใหพ้ บ ประสบเอย.
“ เห น ง่ึ เห น ห น งึ ไ ม ่ห ล งห น ึง” อนความจริง มีอยู่ ไหร้ ู้เหน็เรามวํ เลน่ ของหลอก พอกให้หมาหลงถอื ตน ถือต*ว ม่วหลบตาไมร่ วู้ ่า ความจรงิ น1นสง'ใดแม้จะเรยี น ให้จบ ไตรบฎกจะหยบิ ยก ความจริง ไต้ท่ีไหนถงึ 1จะรู้ ความหมาย ในสงใดถืมใช่ ความจรงิ ทุกฟิงอนํกำภายใน ไมส่ วา่ ง กระจา่ งแลว จะคลาดแคลว ความจริง ทกุ สงสรรพ์ หลงละเมอ เพอพล่าม ไปตามกน ไมม่ ีวน รู้จรงิ ทุกขส์ ิงใจการศกึ ษา หาไต้ ในกายจติ ท่ีงถชกผดิ มีอย่ข ดขแกไ้ ข รู้ถูกตอง มองเหน็ คมภรี ์ใน อา่ นจติ ใจ ให้สลด หมดราคา
เมอ่ื !จิตใจ เยน็ สนิท หมดพิษรอนไม่วงวอ่ น เพราะใส ไกลตไนหาควานจืดจาง จากเหย่อื เบ่ือมายามวี ิชา คมุ้ ครอง ลอยล่องไปตามกระแส องคม์ รรค โไลก่ กวามรู่'เหน็ ความจริง มีอยู่ ไมไ่ ปไหนย่ืงดกู ็ ย่ืงเหน็ ไมเ่ บนอะไรมแี ตส่ ง สดใส ในต,วเอง จะว่าต*วิ ก็ไม่ใช่ ใจอย่านกึในดา่ นลึก ของใจ ใช่คดเพ่งความรจริง เหน็ จรงิ ไม่กร็งเกรงรู้ตรงเผง อย่างน หมดทีไ่ ปจะไปไหน ก็ไมร่ อด ตองทอดทงเมอื่ รู้จรงิ เหน็ แต่ แค่อากย่ความรู้จริง แจไช*ด ตดอาลไ]เหน็ กายใจ เบื่นกลาง ไม่อำงอิง ความรสู้ ึก เกดิ เท่าใด คบหายหมดมีปรากฎ ให้รู้ อยทู่ กุ สึงถำผ้ใู ด จะใคร่ ร้คู วามจรงิสงบนงึ รใ้ จ ไวเ้ กิดนา
ความมดื ม,ว จางหาย ในขณะ จะพบพ:ะ ปรากฏ เฉพาะหนำ ทเ่ี รียก วา่ พ:ะ วิบสสนา มีดวงตา แจ่มใส ไม่มืดมน นอกไปจาก รใู้ จ ตองโหลเร่ือย ตกอยใู่ น ความเฉ่อื ย ไมเ่ หน็ หน จมอยูใ่ น ด่านลกึ มืกวา่ พน หลงว่าตน พนทกุ ข์ สขุ สบายผตู้ ดสขุ ในฌาน อ่านไม่ออก กลบไปพอก เอามา นา่ ใจหาย เพ:าะมคื วาม โงเ่ ขลา เผางมงาย ตองเวียนว่าย อยใู่ นทกุ ข์ ทกุ ยคุ มาทุกสงลวน เบนอยู่ ซวํ ครเู่ ดยี ว ไปเกาะเกีย่ ว ยดึ ถือ ไว้แนน่ หนา พิเคราะห์ ใหป้ :ะจกษ์ ซดหนำตา จะเห็นวา่ สงใด นนํ ไ้ํ มม่ ืมืแตล่ ึง ผ่องใส ในควานว่าง มองเหน็ ทาง สวา่ งทุกข์ สบสุขี ไม่ม?โว มต่ น รนอยากด เลกกนิ ที รแู้ น่ แปรตบ'ไป 9
ฟ ๐่เมื่อร้หู น่ึง เหน็ หนง่ึ ไมห่ ลงหน่ึง ได้ท'ีพึ่ง มนคง หมดสงฟิย ไม่มีลืง หมน่ หมอง พ่นกองไฟ รู้ทใ่ี จ เห็นดว้ ยใจ ใขข้ ญญารนู้ อกไป จากน้ํ ผิดทนี ก ไมป่ :ะด้กษ์ แก่ใจ เท่ยี วไขวด่ วา เซอ่ึ ตามข่าว เลา่ ลือ ยึดถอื มา ม*'วหล*บตา งมงาย วา่ ยเวยี นวนสงบรู้ อย่นู ่ึงนึ่ง ไมว่ งวนุ่ ความสงบ มคี ณุ วบี ลู ย์ผล ผลทไ่ี หน ? ผลทใ่ี จ ไม่:1อนรน ผดท่ีพน่ จากฃนอ์ บญจมา:มารเด้ากล แปลงกาย ยายกำเนด ให้เวียนเกด เวยี นตาย ในสงสา: ความลำบาก ยากแด้น แสนก่นดาร ควรเราท่าน ตรองดู ใหร้ คู้ วามอยู่ในโลก มานาน วานคดดู จงรอบรู้ ในอบุ าย หมนไต่ถาม จงกำหนด รกู้ ฎ ของรูปนาม พยายาม ตรองดู รูก้ ายใจ I
ฟ่๑เมอรู้แลว เลกิ อยากรู้ ดูความจรงิ เหน็ ทกุ สงื ปรากฏ กมตสงสย ท*งสง้ ขาร ด,านนอก และดานใน ปลอ่ ยวางไป อย่างเดียว ไม่เกลียวแลมีแตค่ วาม เปล่าวา่ ง อยา่ งกมดลด มปี รากฏ ทํวไป ในกระแส เบนสงก่ี ไมม่ ี ความผนแปร สงกแี่ ท้ ม'ีจริง เบนสงเดียวลงกำกนด รู้ว่าง ปล่อยวางทุกข์ ท,งความสุข ปลอ่ ยไป ไม่แดเกลียว ได้กก่ี ่ีง อุ'นใล สบายเก่ยี ว ไมเ่ กาะเกย่ี ว ริกซ*ง สงท*งป'วงอนความวา่ ง อยา่ งน มลี ดุ กมาย ไมเ่ กดิ ตาย พนทกุ ข์ สุขใกญ่กลวง ไม่มีกเิ ลส กมดเกตุ เคร่ืองล่อลวง ทกุ ข์ท*งปวง ไมม่ ี ดี'จรงิ เอย.
ฅ่)!ฮ) ^ ษระเรยกให้หยด”การก*าวหน่า ในด้านธ:รน นำชีวิตพนจากควาน มีดมดิ ผลิตผลจะมคี วาม สุขใจ ไม่รอนรนเพยี รละ อกคล กลมายาชำระลำง จิตใจ ใหล้ ะอาดท๖ง'ฉลาด ฑ^ ้ทู 1า เทลาตณทาปลงใหเ้ หน็ กายจิต อนจิ จา1๘) ฬ่ 1 มา:มกล มายา ททานากลวงใหอ้ ยาก ในสขุ ถูกทุกข์ผลาญม*นมิ ีความ ยกยา่ ย ทลายประการให้จิตพลา่ น ทลงสขุ ทุกขท์ นใจทุกฃม์ ีฅาม ธรรมชาติ มิใชห่ รอ ?ไปยดึ ถอื เบนของตว มวหลงใทลมว่ ทลงรก้ ทลงช*ง คล'งตามไปถเื มึ่อใด จงึ จะนึก ร้ลกึ ตน
สต่ ว์เกดิ ตาย อยในภพ ไม‘่จนสนิ หลงด*4มกน ขแต1่Iหย*4อ ทกุ แหงI หน อยากได้สขุ ในกาม ตามเผาลน มีก*งวล อยากไดเ้ หยอ่ื ไมเ่ บึ่อเลยดำถูกพราก ออกไป เสียดายน*ก ดะหลงริก ไปใย ลหายเอ๋ย เหมือนฝงู โค กินพญา หนำไมเ่ งย กลบเมินเฉย ตอ่ ธรรม เครอื่ งนำพางตองตดิ อยู่ ในกรง น่าสงสาร กิเลสมาร มอี ำนาจ คอยข*ดข'วาง พวกคนเขลา เมาโลก จนตาฟาง ใจกระดำง ตอดึง ไมย่ อมไปพระตรสเรยี ก เทา่ ไร ไม่ยอนพยุด อุตลุด ชิงกน เสยี งพวนไพว โลกเอย๋ โลก ลุกแดง เบนแสงไฝ เผากนไหม้ อยู่ในทุกข์ ลุกรอนแรง เชญิ ตื่นเถดิ หญิงขาย ลหายเอ๋ยอย่าม*วเฉย มจี ิต ติดหน่ายแหนงจงฌดื่ ห้ซ กายใจ ไขออกแจงให้รแ้ จงํ ความจริง สีงพทธธรรม
โกใ้ ค:พบ สงน ไดท้ พี่ ง่ึบรรลถุ ึง ควานจริง สงี เลศิ ลาเบนสงพน จากโลก โอขเรือนจำหยุดหลงคลำ กนเสียที ดไี หมเอย. *** ( เ ฝง'น๑เนฝ4*น V รอู้ ะไร ไมร่ ู้ อยู่คงที่พวกภูตผี บ1ี คาจ มนอาจหาญม'นมกล มากมาย หลาย!]ระการกิเลสมาร ล่อลวง ในควงใจหงความรก้ ความซ*ง ดิงไฟลกุมนคอย!]ลุก ให้จิต เทย่ี วคดไหวเครอื่ งกระทบ ทกุ ชนิด เบนพษิ ไฟยึดถือไว้ จึงร้อน รีบสอนต'ว เคร่ืองกระทบ ทว1ไป ท1งใํ้ นนอกจงซ'กฟอก ใหร้ ู้ ดุใหท้ 'วอย่าตรองหยาบ ทายคาด ประมาทมวมนจะค'ว เคีย่ วคน ลงวนวง
ต)่ &ดงตรองให้ แดไใด ดไนอนตึ่นจคะวาย^มนเมเดจอน่ คน ทผ(ปน/ นนผนควทาะงมดหงลง นอนนง1 0^แลไผนสง่ ลงในผน นนอกทท่คี ดิ ไป ขางหนำ นนกผน กง่ 1ใน บดดุพัน ผนอย่นู ่ี แต่เมอ๋ึ ก่อน ก็ผน พนั ทวี กง่ ซวดี ก่นไค้ ก่งใดพังรูสกตน ยนรู ดคู วามผมน่- รู้เท่าขนธ์ เกดิ -พบั พับพ่ีกง่ เกิดพไี่ หน พับทีนน หม่นระวิง ผิดพลาดพล1ง้ํ ดงกำหนด รูบ้ ทไนความไหลเรื่อย เฉือ่ ยซา ทา่ โมหะก่งราคะ ปฏฆิ ะ อนุส่ยมนมเี ขํ้อ เจืออยู่ ตรวดดูไปก่งเชอใหม่ เชอเกา่ เขาระคนดงทำลาย เชอไฟ ก่งใหมเ่ กา่ไม่ให้เผา ดตํ ใด ใช้เหตผุ ลประกอบเหตุ ผิายดี มีแยบยลดงกง่ ตน คนคว่า อย่าออ่ นใด
0ว่)๖ เมื่อมีเครือ่ ง กระVIข สงบรู้ได้ตอ่ สู้ รูท้ ัน ไม่หวนไกวVผํด้ ีชว่ ย'วสติ ซนิดใดวางเฉยได้ ทันที เบนดีกรนใสรูใ้ 'ๆ ไวก้ ่อน ผ่อนระงบไมอ่ อกรบ สงใด ไม่1ไผ1่ รนื่เม่อื มเี ครื่อง กระทบ กห็ ลบทันปล่อยวางซน้ ซ์ เฉพาะหนำ ทกุ ท่าไป กำมสี ง แอบแฝง ปรุงแตง่ สิตสงพนจ ตรวจตรา อย่าทำไกมเี ครอื่ งลวง หลายซน คอยบนใสท่งนอกใน รเู้ ท่า เหล่ามายามีความรู้ ประสำ นำสอดส่องให้เห็นกอง ทุกขสํสจ์ ทดั โมหาสมุทัย ท,งผา่ ย นโิ รธาทง๋ํมรรคา แปตนน หมน่ รเู้ อย. ***
“ เพือนสนิท” * บางกนั ฉนั เบอ่ื หน่าย เครอ่ื งกระทบใม่อยากพบ กบั ใค: ใหข้ มข่ืนอยูค่ นเดยี ว แสนสบาย ท่งี กันคืนความแซม่ ขนื่ และสงบ มีครบคกันเพื่อนของฉนั หมน่ บอก ให้รวู้ ิตประกอบก'ํ ไ ภายใน ให้รขู้ นธทเี่ ปล่ียนแปลง เกดิ -กับ กำกบั กนัเพอ่ื นของฉัน เผาแถลง ให้แ'กงั 'ใจ บางกัน ฉันซึมเซา หงอยเหงาจิตเพ่อื นสะกดิ คอยเตือน เออ้ํ นปราศกัยตองให้วดิ เยอื กเย็น มองเห้นภไ]'ไงหมน่ ใช้ บญญา คอยผาพนฉันพงคำ กกั เตอื น ของเพอ่ื นกกัร้ใู นหลก ความ'ฑงิ สงแปรกันคอ่ ยเส่อื มคลาย หายเขลา รู้เท่ากนัปลอ่ ยวางขนธ์ กนั ท่ี มีความเยน็
๓)ฝ ไมม่ ีเร่ึอง อะไร จิตใจว่างสงตา่ งตา่ ง ตบไป ไมV่ ไบายเห็นมีแตค่ วาม สวา่ ง อยา่ งซ,ดเจนไมก่ ะเกณ1ฑ์ เหน็ ได้ ใชต้ าตูความเหํนแจ้ง ประจกิ ษ- ในบล‘กธรรมมปี ระอำ ภายใน ไม่รบรู้จงได้ไข กุญแๆ เบดประตูท่านวิญญู รู้ขน้ ธ์ อยจู่ ้านใน ขน้ ธฌ์ นึ ของ ใครเลา่ สหายเอย 'ไงเฉสย ให้ตู รู้กลา่ วไข ไมใ่ ช่รู้ ตามสญญา อยา่ นกึ ไป รู้พใื่ น สญญา ลมื ตายล เมือ่ หมดคน มแี ต่ขนธ์ ของจน้ แปร ลอยไปตาม กระแส ความหลุดพน ข้นธไม่,ใช่ ของใคร ใช่ต'วตน ฬนก,โงวล เกิดตาย ในโลกา 'ฉินบีเพอ่ื น เตอื นใ'ไ ในชวี ิตบอกใหร้ ู้ ถกผิด คดศกึ ษาเพ่ือนของฉน้ น,นหรอื คอื บญญามดี วงตา คมคาย ทา่ ตายมาร
เพ่ีอนของกน้ ร:ู้ อบ บีงซอบผดกระนำก'ิ ๆ ทกุ เวลา ควยกล่ากาญบีค'วาบรู้ โตกเด่ยี ว และเขีย่ วซาญคอยจ*ดการ บีองกน้ บงี กน้ คืนก้นตองกกน้ เสพคบ สงบไว้รไาษาใจ ใกิรู้ เบีนผู้ต่นึเกนิ ทุกลง ทวิ ไ!] ไมป่ งยนืไม่ผาผนื ธรรมดา ไม่คาส'ยความปล่อยวาง กายใจ ได้กนามรรคพระไตรลไาษณ์ ปรากฏ VIมดสงสยบีงตวั เรา ตัวเขา ถูกเผาไฟทกฃต์ บั 1ไป สนสด วมิ ตเิ อย.4 ๐^
^ ส ์ม ม ุต ิ บ ่ว ิ ว ิม ุต ”ิ ในเรือนทุกข์ ลุกไหม้ ไฟทวภพใคร'าะลบ พระ1ไตรล*กษณ ย*กโวหารไมเ่ ช่ือพระ ละก็หลง อยหู่ งมารพระองคท์ า่ น ยอดมมษฺ ย์ พระพฺพโธ, ไ ’ 1’พวกมนษุ ย่ ลุดลน เนดนแดนเท่ยี ววงแล่น หลงกาม เพราะความโง่ไมเ่ ชือ่ พระ มหา กรุณโิ กหยงยะโส งมงาย ว่ายเวยี นวนความมดื ม่ว ภายใน ไมร่ ้ขู นธ์ มนบดกน กนใ'ใ ใหฉ้ งน เห็นเงาพง ใกล้ไกล หมายว่าตน หรือกลางหน ลงเห็น เบ็่นรปู นามพระจึงว่า อวีซซา บ'ใ'ไยา ล่งขารา มีครบในภพลาม แลว่ ดบํ ไป ไมม่ ี ซเนอความ 'ๆงทราบตาม พระบอก ไม่หลอกลวง
สจจธ::ม ปรากฏ หฆดคนสตว์ พ:ะองค์ ต:สบอกไว้ มํใซ่หวง เพีอ่ ใบ้ ปุถุชน คนพงี่ ปวง พนจากพีว่ ง เกดตาย ในโลกา ใอ'บย,้ พากวล'กไงเ[:กา' ล เผจางเรสียลนะ. เลพ' ไะยีต}ณ::1ใกจา รูเ้ กตุผล ยลธ::ม ตามพุกธา มวิชา รูพ้ ่ีว ไม่มวมน ทา่ นจึงวา่ อน*ตตา กาที่'ใจ ไม่ใช่ใคร ไม่ใชเ่ รา อยา่ เดาพน่ี มนลกึ ลบ กลายนย เบนไกกล เพราะตงตม อวชิ ชา พาแชเชอน.อวิชชา แปลวา่ โง่ วา่ ไม่รู้ เพลิดเพลินอยู่ ในทาง กลางบาเถือ่ น บี1คาจบา พาใหเ้ หน็ เบนบา้ นเรือน กลงวา่ เพ่ีอน ฟติ วค์ น ถกู ลนไฟค:นอรณุ รงุ่ เซำ จึงเบน้ ซ*ด ว่าคนสตว์ มองพ่ี หามีไม่ เบน้ สสี่ ้จจ่ ์ ซ*ดแจ่ง ในกายใจ คือทุกข์ สมกุ ไ] นโรธมรรค.
น้าความรู้ ไมก่ ระจา่ ง เสยอยา่ งน าะถูกผี ลอ่ ลวง คอยหนว่ ง}ในก อยา่ นว้ เพลนิ จงเจริญ พระ1ไตรลก่ ษณ์ ให้ประจกษ์ แจ่มแจ’ง อย่าแคลงใจ ใช้วิธี หนามยอก เอาหนามบ่ง กำหนดปลง รู้ทกุ ข์ อย่าผลกไส เพราะสไขาร เบ่นทุกข์ ลุกเบนไฝ เรือนไฟไหม้ ช่วงโชติ จงโปรดมอง.เหน็ ทกุ ข์ อยู่ตรงหนา้ ไมค่ นา้ เอา เรือนเปล่า ๆ ไฟไหม้ ไรเ้ นา้ ของ-ฺ สมมตุ เิ มน เรอื นนา้ น วญิ ญาณครอง รปู นามตอง แตกดม น้บมลาย.การปลอ่ ยวาง รปู นาม หมดความเกํด เพียรปลอ่ ยเถดิ ทกุ ขห์ นก น้กเส่อื มหาย ปล่อยทุกข์สุข ท'วไป ในใจกาย จะพนจาก เกิดตาย ไมเ่ วยี นวน.เมอื รูท้ ุกข์ เห็นทุกข์ อยากสขุ ดบ ตืน่ 1จากด*บ รู้ซ*ด ตดเหตผุ ล คอื ร้ทู ุกข์ สมทุ ไ] ใช่ตวฅน ไมห่ ลงกล รปนาม รค้ วามจรงิ .
ฝ๓รคู้ วามจรง ซ,ดใจ ไม่ยดึ ถีเอ มีแต่ซอื่ สมมตุ กิ มาย วา่ ซายหญง สงสมมุติ บไวมุติ สุดอ่างธง ใหเ้ หน'จริง ปรมต้ ิถ สต'ิๆธรรมสงดูใน สว่ นลึก อย่านึกไ!] จะพบพระ ภายใน อุ!!ถมภ์ พระไมมี ี ตัวตน อย่ากลงคลำ พระ!)ระจำ อยทู่ ี่ ใมม่ ีอะไรไมม่ ลี งึ ปรากฎ กมดความกมาย แสงเดือนฉาย สอ่ งทาง สวา่ งไสว ธรรมสภาพ ฟืดซน่ื ต่ึนภายใน พระในใจ ใครเห้น เยอื กเยน็ เอย.
พมิ พท์ 7.พ. สทุ ธสิ ารการพมิ พ์ 443 โพธสามท้น ถนนอสิ รภาพ ธนบุรี โทร. 6X768 นายส:หงษ์ เขียวสทธิ ผพ้ มิ พแ์ ละผ้โขษณา 26X1
Search
