นิทานพ้นื บาั่ น คา งคาวตวั ประหลาด ’ ไทย-อังกฤษ
กาลคร้ังหนึ่งนานมาแลวบนตนไมกลางทงุ นามีฝูงนกกระจอกอาศัยอยู พระอาทิตยขนึ้ ยามเชานกกระจอกตัวหนึ่งบนิ มาหาอาหาร มันบนิ จกิ รวงขาวของชาวนาทกี่ ำลงั ออกรวงแลว ก็นำกลับไปใหล ูก ๆ ของมนั
เมือ่ ตอนกลางคนื หนูออกหาอาหาร หาแตบนดินไมมอี ะไรใหกิน ไมเ หมือนนกกระจอกทีจ่ กิ เอาขา วเอาหนอนกนิ หนจู ึงคิดวา อยากจะบนิ ไดเหมอื นนกบาง เม่ือคดิ เชน นั้นแลว หนูกอ็ ธษิ ฐานตอ ดวงจันทร \"ขาอยากเกิดมีปกเหมือนนกบาง ขอใหข า ไดส มหวังทเี่ ลยเถดิ \" “”
เมอื่ เจาหนูไดอ ธิษฐานตอตวงจนั ทร ทันใดนนั้ เองก็มเี ทวดาองคห น่งึ ปรากฏตอหนา ของมัน เจา หนูดีใจเปนทสี่ ดุ เทวดาถามเจาหนวู า “ เจา อยากไดอะไรกนั เจา หนูนอ ยถงึ ไดออนวอนขา เชน นี้ ครน้ั หนูเห็นเทวดาถามหนูก็ตอบทันที \" ขา อยากไดป ก เหมอื นนก” “ ” “” “”
เทวดาก็ถามหนอู ีก “ แลว เจา จะเอาปกไปทำไมกันเลาเจา หนูนอ ย เจา มีส่งิ ท่ีดอี ยูในตัวเจา แลว ” หนตู อบเทวดา “ ขาอยากมอี กี นะทานเทวดา ขา อยากปก บนิ ไปไดท ุกแหง หนไมต องทนเจบ็ เทา เม่อื เดินไปไหนไกล ๆ ” “ แตเ วลามพี ายุเจา บนิ ไมไดนะ” แตเจาหนูก็ไมยอมฟงเทวดา \"ไมเปนไรหรอกขา กห็าที่หลบฝนได\" ” “ ” “’”
เทวดาไดฟง ที่หนปู รารถนาอยากไดปก เทวดาจึงชวยหนู “ เอาอยา งน้เี จา หนขู าจะชว ยใหเจากลายเปนนก” แตต องสญั ญาวา จะขอพรไดแ ค 3 ประการเทานั้นจะกลบั ไปเปนเหมือนเดมิ ไมไดอ กี หนูรับปากและสัญญาตอ เทวดา ทันใดนน้ั เทวดากไ็ ดเ สกใหห นูกลายเปนนกดังใจ \"ขาจะไดก ลายเปนนกแลว ขาดใี จจงั เลยขา จะไดบินไปทีไ่ กล ๆ สักที” หนดู ีใจมากกเ็ ลยบนิ ถลาไปถลามา หนบู ินจนเพลิน บนิ ไปไกลจากทีต่ นอยู ’ ” “““” ”
ทันใดน้นั เองฟา ก็รอ ง ฝนกเ็ ร่ิมตกหนักขึน้ ทุกที หนูไมร ูจะไปหลบฝนทีไ่ หน เหน็ รงั นกกรงั หน่งึ ก็ไปขออาศัยอยู “ ขาบนิ มาไกลมากขา ขอพักทนี่ จี่ นฝนหยุดตกไดไหมทา น” นกเจาของรังบอกกับหนูวา “ ขาไมร จู ักเจา ขาไมใหเจาพกั อาศยั อยูห รอก ออกไป\" “
ครั้นนกไมใหเจาหนูพัก หนบู นิ จนออนลา จึงขอรอ งตอ เทวดา “ ทา นเทวดาขาไมอยากไดป กทม่ี ันเปย กงา ยเชน นี้ เปลยี่ นปก ใหมใ หขา เถดิ ” “ ไดส ิ \"เทวดาตอบ“ ขาจะเสกใหเ จาไดปกใหม\" คราวน้ีเวลาหนูเจอกบั พายุก็จะไมก ลัวเปยกอกี แลว “”
หนอู อกหากนิ ไปเรือ่ ยๆ จนบนิ ไปเห็นลกู ทอ ท่สี กุ หอม “ลกู ทอนน่ี า กินจงั ” หนูกเ็ ขาไปกดั ลกู ทอ แตกดั ไมไ ดเพราะ ไมม ีฟน เหมือนเดมิ ทำไมลกู ทอ มนั แข็งแบบนี้ “จรงิ ดวยขาไมใ ชหนถู งึ จะเขย้ี วแทะได”
เจาหนูจงึ รอ งขอตอ เทวดาอกี ครั้ง “ ทา นเทวดาขาอยากไดห นาท่เี หมอื น เดมิ ไดไ หม” “ เทวดาตอบวา“ ไดส ิขา จะเสกใหเจา มหี นาเปนหนู” เทวดาก็เสกใหห นูมีหนา กลบั มาเปน หนูเหมอื นเดมิ อกี คร้งั ’
พอหนูกนิ ลูกทออมิ่ มันก็ลงมานอนบนตนไม เห็นฝูงนกบินไปทางเหนอื หนูเกิดความสงคิดวา ตวั เองเปนนก เจาหนูจึงถามนกตัวหนึ่งวา “ทา นพวกทานจะบินไปทไี่ หนกันหรือ” นกก็ตอบเจา หนวู า “ พวกขาจะไปชมุ นมุ กนั ขา จะมกี ารเลือกหวั หนา นกตัวใหม ‘’’’
หนกู ็บินไปกับพวกนก โดยที่ไมร ูส กึ ตวั วาตนเองมีหนาไมเ หมอื นนก หัวหนานกตัวหน่ึงสงั เกตเหน็ หนทู ่ีมีปก แตม ีหนาตาเปนหนู ’ จงึ ถามวา “ เจาเปนใครกนั ” “ขาก็เปน นกเหมอื นทานนะส”ิ หนูตอบ “เจา ไมใชน กเหมือนกบั พวกขา เจา มหี นา ตาไมเหมือนพวกเรา” “’” พวกนกท่ีไปชุมนมุ กนั ตางพากันขบั ไลห นแู ละไมย อมรบั หนูเขารว มการชุมนุม “”
ในใจคิดไปวา ถา เชนนัน้ ขา ไมง อเจา นกพวกนกี้ ็ได ขา กลบั ไปเปนหนูเหมอื นเดิมดีกวา ’ พอหนกู ลบั ไปในทรี่ ังที่มันเคยอยู พวกหนกู ก็ ำลังฉลองงานเลย้ี งหนพู อดี “สวัสดพี วกทา น ขากลบั มาแลว ขาจะมาอยูกับพวกทานเหมือนเดมิ ” “เจา เปนใครกัน ขาไมร ูจกั เจา เจา มหี นา เปนหนู แตห นอู ยางพวกเราไมม ีปก ” “ “ เจามีปก กแ็ สดงวาเจา ไมใ ชห นู” หนตู วั อ่นื ๆ ตางพากนั ลงความเหน็ วาไมย อมรับหนู “พวกเราไมย อมรบั เจา ”
ในที่สุดหนูกไ็ มมีทางไป ไปหานกนกก็บอกไมใชน ก แตเ ปนหนู ไปหาหนู...หนกู บ็ อกไมใ ชห นเู พราะมีปก เจาหนูเหน็ วา ไมม ใี ครที่จะยอมรับจงึ ออนวอนตอ เทวดาอกี คร้งั “ขาอยากกลบั ไปเปน เหมือนเดมิ ทา นเทวดา” “เจาลืมไปแลว หรอวาเจาขอพรขา ไดแค ๓ ประการเทานัน้ เจาจะขอไมไ ดอ ีกตอไป” เม่อื เทวดาเตือนคำสญั ญาท่ีหนใู หไ ว หนูก็เสียใจและรองให แลวตกลงขา เปนตวั อะไรกันเลา ทา นเทวดา” ตัวของหนเู องกไ็ มรวู า ตนเปนตวั อะไร ’ “ถา เชนน้ขี า จะตงั้ ชอ่ื ใหกับเจาใหม” เจาเปนนกมีหูหนมู ปี ก “ชือ่ เจา คางคาวแลวกัน” “ ” “ “”
เทวดาบอกกับเจาคา งคาววาจะตองอยูในทม่ี ืดและออกหากนิ ในเวลากลางคนื เทาน้นั มิฉะนน้ั หนูและนกอาจจะทำรายไดอีก ในทสี่ ดุ เจา คางคาวก็เปน ตัวประหลาดสำหรับนกและหนอู าศยั อยใู นถ้ำจนถงึ ปจจบุ ันน้ี ’
เรียบเรียง กรรณกิ าร รกั ษา ภาษาอังกฤษ กมลวรรณ รักษาอนิ ทร กุลณัฏฐ หนเู พรช พิเชษฐ นาสมตรกึ วลีพร กลอมสงู เนนิ ศรตุ า สังขท อง สุชานาถ วทิ พิ ยร อด
Search
Read the Text Version
- 1 - 16
Pages: