นิทานอีสป

นิทานอสี ป เรื่องสิงโตกบั กระต่ายป่ า เยน็ วนั หน่ึง มีสิงโตตวั หน่ึงตื่นจากการหลบั ใหลดว้ ยความหิวโหย มนั เดินเขา้ ไปในป่ าเพือ่ หาอาหาร และเพราะมนั หิวมาก มนั จึงพร้อมที่จะจบั ทุกอยา่ งกินเป็นอาหาร ทนั ใดน้นั สิงโตตวั น้นั กเ็ ห็นกระต่ายป่ าตวั หน่ึงกาลงั วิง่ อยบู่ ริเวณน้นั สิงโตวงิ่ ไปดา้ นหลงั กระต่ายป่ า และมนั กจ็ บั กระต่ายนอ้ ยตวั น้นั ได้ ในเวลาต่อมา

ในขณะที่มนั กาลงั จะกินกระต่ายป่ า มนั ก็เหลือบไปเห็นกวางตวั หน่ึง และเพราะความตะกละของมนั สิงโตจึงคิดว่า… มนั ควรกินกวางตวั ใหญ่มากกวา่ ทีจ่ ะกนิ กระต่ายป่ าตวั น้ี เม่อื คิดเช่นน้นั เจา้ สิงโตจึงทิ้งกระต่ายป่ าทีจ่ บั ได…้ แลว้ หนั กลบั ไปจบั กวาง แต่กวางวง่ิ หนีสุดชีวติ เท่าท่ีมนั จะวิง่ ได้ และสิงโตกไ็ ม่สามารถวิ่งไลจ่ บั มนั ทนั

ในที่สุด สิงโตก็ตอ้ งหยดุ วง่ิ เพราะความเหนื่อยอ่อน มนั พูดกบั ตวั เองว่า “ขา้ กลบั ไปกินกระต่ายป่ าดกี ว่า” มนั รีบกลบั ไปยงั กระต่ายป่ า… แต่เม่อื ไปถงึ …กระต่ายป่ าตวั น้นั ก็…ไดห้ ายไปแลว้ สิงโตรู้สึกเสียใจมาก เพราะความตะกละของตวั มนั เองแท้ ๆ ถงึ ตอนน้ีมนั ไมเ่ หลืออะไรใหก้ ินเป็นอาหารอีก… แมก้ ระทงั่ กระต่ายป่ าตวั นอ้ ยก็ตาม! นิทานเร่ืองน้ีสอนใหร้ ู้ว่า “จงพอใจ…ในสิ่งท่ีตนเองมอี ย”ู่