สามเกลอ ตอน สมาคมล่ำซำ

51 \"กาโฮ้น่า ฮดั ลา ตะรูปากีนาอมราสะตมู รี งั \" ดร. ดิเรกเอ็ดตะโรล่นั \"สาละพาเฮโล คงคามหาราชาเมตตากรุณา….\" เจ้าคุณปัจจนึก ฯ รีบยกมือปิดปากเขยใหญ่ของ ทา่ น \"พอแล้วดิเรก เม่ือมันลำบากนักอย่าพูดเลยวะ พูด ไทยดีกว่า ฉันคิดว่าที่แกพูดน่ะ ถึงอย่างไรแขกก็ฟังไม่รู้เรื่อง และตวั แกเองก็คงฟังไมร่ ูเ้ ร่ืองเหมือนกัน\" ราชาผ้า และแพรพรรณมองดูกิมหงวน แล้วยิ้ม อย่างเยาะเยย้ \"ว่ายังไงกิมหงวน เราจะเร่ิมแข่งขันกันหรือยัง จ๋ัน พร้อมแลว้ น่ะ\" อาเสย่ี ฝืนหวั เราะ \"ไม่ต้องท้า วันนี้แหละแกจะได้ความจริงว่า ความ มง่ั มีของแกน้ันไม่ได้ขีก้ ระผีกของกัน คนอย่างอาเส่ียกิมหงวน ไมเ่ คยยอมเป็นรองใครในเรื่องความเปน็ เศรษฐี ขากถุย\" นายจันทร์อังคารสะดุ้งเฮือก ยกมือขวาปิดนัยน์ตา ขา้ งขวาแลว้ เอ็ดตะโร

52 \"เฮ้ - อีน้ีทำมะไรถ๋ ุยน้ำลายรดหนา้ จ๋ัน\" กมิ หงวนยิม้ ให้เศรษฐีชาวภารตะ \"ก็หน้าแกอยากไม่หลีกเส้นทางเดินของน้ำลายฉัน ทำไมล่ะ\" นายจันทร์อังคารเดือดดาลเหลือที่จะกล่าว ด่าอา เส่ียเป็นภาษาแขก แล้วหมุนตัวกลับเดินข้ึนไปบนตัวตึกของ สมาคม เจ้าแห้วหัวเราะชอบใจกล่าวถามเสี่ยหงวนด้วยเสียง หวั เราะ \"รับประทาน เจ้าบังหนวดเคราดกคนนี้น่ะหรือครับ เศรษฐีแขก\" \"เออ - น่แี หละคู่แข่งของขา้ \" เจา้ แหว้ ขมวดค้ิวยน่ \"รับประทานถ้าจะให้ดีแล้ว รับประทานยิงท้ิงเสีย เถอะครับ รับประทานผมแสดงเอง ยังง้ีใส่ด้วยคอลท์ตรา ควาย รับประทานโป้งเดียวเท่านั้น ยมบาลรับวิญญาณไปได้ เลย\" พลยิ้มให้คนใช้จอมแกน่ ของเขา

53 \"อย่าเก่งให้มันมากนักเลยวะอ้ายแห้ว แกน่ะ สัญชาติปลาหมอต้องตายเพราะปาก ทำพูดคุยโวใครมันสวม รอยยิงเจ้าบังตาย ตำรวจเขาก็จะมาลากคอแกไปเข้าตะราง เทา่ นน้ั เอง\" ก่อนที่เสี่ยหงวนจะพาพรรคพวกของเขาขึ้นไปบนตึก สุภาพบุรุษหน้าตาบอกว่าเป็นลูกจีนคนหน่ึง ได้กล่าวถาม กิมหงวนเบา ๆ \"หงวน นรถบรรทุกน่ะมีอะไรอยู่ในลงั ฉำฉาวะ\" อาเสี่ยยิ้มแป้นมองไปที่รถบรรทุกคันใหญ่ แล้วหัน มาพดู กับเพ่ือนพอ่ ค้าของเขาอยา่ งภาคภูมิ \"บอกแล้วแกอย่าตกใจนะ ในลังไม้ฉำฉาน่ันน่ะคือ ธนบัตรใบละร้อยทั้งนั้นแหละ บรรจุอยู่ในลังเต็มเอี้ยดทุก ๆ ลัง\" ผู้ที่ห้อมล้อมกิมหงวนต่างสะดุ้งเฮือกไปตามกัน สภุ าพสตรผี ้สู งู อายคุ นหนึ่งกล่าวถามเส่ียหงวนทนั ที \"เป็นความจรงิ หรอื คะ อาเส่ยี \" กมิ หงวนหวั เราะ \"เป็นความจริงครับคุณนาย ถามพวกผมดูก็ได้ วันนี้ผมยุ่งกับเงินตลอดวัน พอตอนสายขนธนบัตรเอาออกมา

54 ตากแดด ปลวกกินไปสามแสน ตากแล้วบรรจุลังไม้ฉำฉาลัง ละล้านบาทพอดี\" \"อู้ฮู อาเสี่ยรวยอะไรอย่างนี้ ขนเอามามาก ๆ ไม่ กลัวถกู ปล้นหรือคะ อาเสี่ยขา\" \"ไมก่ ลวั หรอกครับคุณนาย เพราะไมม่ ีใครรู้ ใคร ๆ ก็ ตอ้ งคิดวา่ ลังสบู่ และเม่ือมาถึงนี่ยอ่ มปลอดภัยด้วยประการทั้ง ปวง เพราะทา่ นสมาชิกก็ลว้ นแต่เป็นเศรษฐีด้วยกันท้งั นัน้ \" ครั้นแล้ว เสี่ยหงวนก็พาเพื่อนเกลอของเขาพร้อม ด้วยเจ้าคุณปัจจนึก ฯ และเจ้าแห้วเดินขึ้นไปบนตัวตึกของ สมาคม บรรดาผู้ที่เชียร์กิมหงวนต่างติดตามขึ้นไปด้วย เมื่อ อาเสยี่ เขา้ มาในหอ้ งโถงใหญ่ เสยี งระบชุ ื่อเขา และเสยี งตบมือ ก็ดังข้ึนเกรียวกราวแล้วทุกส่ิงทุกอย่างก็สงบเงียบ สายตา ทั้งหมดต่างจ้องมองมาท่ีกิมหงวนเป็นตาเดียว เว้นแต่เศรษฐี ตาเหล่คนหน่ึงซ่ึงกำลังมองไปที่หน้าต่าง แต่ท่ีแท้เขามองดู เสี่ยหงวนของเรา กิมหงวนพาคณะพรรคของเขามาน่ังท่ีโต๊ะว่างโต๊ะ หน่ึงซึ่งใกล้ ๆ กบั โต๊ะของนายจันทร์อังคาร ท่านนายกสมาคม เศรษฐีแขกน่ังอยู่กับหม่องทินโผล่เศรษฐีพม่า และท่านผู้มี

55 เกียรติอีก ๕ คน นายจันทร์กับพรรคพวกกำลังมองดูบทบาท เศรษฐขี องอาเสย่ี กมิ หงวน อาเสี่ยรับกระเป๋าเอกสารหนังจระเข้มาจากเจ้าแห้ว แลว้ วางลงบนโตะ๊ ดังโครมหันไปยักควิ้ กบั พีบ่ ังหนวดเฟิม้ \"แกคอยดูอ้ายบัง แล้วก็ถ้าแกทำตามฉันไม่ได้ หมายความว่าแกมีเงนิ น้อยกว่าฉัน\" เศรษฐีแขกหัวเราะชอบใจ \"เออน่า อีน้ีแกแสดงให้ดูก่อน หมดชุดแล้วจ๋ันจะ แสดงอยา่ งแก เอาเงนิ มาเพียงกระเป๋าเดยี วเท่านัน้ หรอื ฮ่ะ ฮ่ะ ฉนั เอาใส่เขง่ มาสองเขง่ น่ะนายหงวน วันน้ีฉันส้ตู าย\" เสี่ยหงวนยืดหน้าอกข้ึนในท่าเบ่ง ร้องตะโกนเรียก บ๋อยด้วยเสียงอันดัง เด็กหนุ่มท่ีได้ทิปจากกิมหงวนเม่ือวานนี้ รีบว่งิ เขา้ มาหา \"ฯ พณ ฯ ท่านตอ้ งการอะไรบา้ งครับผม\" เสีย่ หงวนทำหนา้ กระเร่ียกระราดชอบกล \"มากไปอ้ายน้องชาย ถ้าจะเลียกันละก้อเอาแต่ เพียงหอมปากหอมคอเถิด เรียกฯ พณ ฯ ท่าน เหาจะเล่นงาน กัน\"

56 เด็กรับใช้อมย้มิ \"อาเสี่ยต้องการอะไรบ้างครับ\" กิมหงวนทำปากเบ้ียวเล็กน้อย กรอกนัยน์ตาไปมา วางท่าให้สมกับท่ีเป็นเศรษฐีใหญ่ แล้วแกล้งพูดข้ึนด้วยเสียง อนั ดงั \"ไปเอาตราดำ และตราขาวมาให้กันอย่างละโหล โซดาด้วย\" บอ๋ ยลืมตาโพลง \"อาเสย่ี สงั่ วสิ กต้ี ง้ั สองโหลจะทานหมดหรอื ครับ\" กิมหงวนแยกเข้ียว \"โธ่ - เด๋ียวเตะเปร้ียงเข้าให้เลยอ้ายนี่ มันไม่ใช่เร่ือง ของแกท่ีจะต้องวิตกเป็นทุกข์เลย ฉันส่ังอะไรแกจัดมาให้ตาม คำส่งั กแ็ ลว้ กนั \" \"ครับผม แล้วเอาอะไรอีกครบั \" \"เอากับแกล้มมาสองสามจาน บอกพวกระบำแขก ด้วยว่าอ๊ัวต้องการดู ให้ออกมาเต้นข้างโต๊ะอ๊ัว ค่าป่วยการ เรยี กไดโ้ ดยไมอ่ ้ัน\"

57 เด็กหนุ่มรับคำสั่ง พาตัวเดินไปจากที่นั้นทันที อีก สักครู่หน่ึงวิสกี้ตราดำ และตราขาวอย่างละโหลก็ถูกนำมาตั้ง บนโต๊ะ หลังจากนั้นกับแกล้มอีกสามสี่อย่างก็ตามมาภายใน ห้องโถงใหญ่เงียบกริบ ทุกคนจ้องตาเขม็งมองดูอาเส่ียกิม หงวนซ่ึงกำลังเริ่มเบ่งแสดงความเป็นมหาเศรษฐีหักหน้า เศรษฐแี ขก \"ทา่ นตอ้ งการอะไรอีกครบั \" เดก็ รับใช้ถามนอบนอ้ ม อาเส่ียส่นั ศรี ษะ \"พอก่อน แกเปิดเหล้าทุก ๆ ขวด และโซดาไว้ให้กัน ก็แล้วกัน รับใช้กันให้ดีหน่อย แล้วกันจะให้เงินแกเป็นรางวัล สกั หมื่นบาทสำหรับให้แกเอาไปผูกคอหมาเล่นแก้กล้มุ \"เด็กรับ ใช้ปิติยินดเี หลอื ที่จะกลา่ วแลว้ \"ไม่ต้องผูกคอสุนัขหรอกครับ กระผมเอาไว้ใช้เอง ดกี วา่ \" แล้วเขาก็รีบเปิดฝาขวดวิสก้ี และโซดาตามคำสั่ง ของท่านเศรษฐีใหญ่ เสร็จแล้วก็ถอยออกไปยืนห่างจากโต๊ะ ตามสมควร อาเสี่ยกระดิกน้วิ เรียกเข้ามาหา \"เฮย้ - แกชอ่ื อะไรวะ อ้ายนอ้ งชาย\"

58 เดก็ หนุ่มมองดอู าเสย่ี อยา่ งพินอบพิเทา \"กระผมชื่ออู๊ดครบั \" กมิ หงวนหวั เราะกา้ ก \"ชื่อเหมือนคุณอาอั๊วโว้ย นี่ยังไงล่ะ ท่านช่ือพระ ยาปัจจนึกพินาศ แต่ช่ือตัวชื่ออู๊ดเหมือนกัน เฮ้ - น่ังลงเจ้าอู๊ด ถอดรองเท้าให้อ๊วั ทีเถอะวะ ถอดถงุ ดว้ ย แลว้ ก็เอาวิสก้ตี ราดำ ราดศีรษะมารดาเทา้ ท้ังสองขา้ ง ๆ ละขวด\" เดก็ หนุ่มทชี่ อ่ื อดู๊ ทำตาปริบ ๆ \"ศีรษะมารดาเท้าน่ะอะไรครับท่าน กระผมไม่ทราบ ราชาศัพท์หรอกครบั \" เสยี่ หงวนชักฉิว \"ไม่ใช่ราชาศัพท์หรอกโว้ย แกแปลเข้าซี ศีรษะ แปลวา่ อะไร\" \"แปลวา่ หัวครบั \" \"เออ – ถูกแล้ว มารดาแปลว่าอะไรละ่ \" เด็กหนุ่มน่งิ นกึ \"แปลวา่ แม่ เมยี ของพอ่ เราใชไ่ หมครับ\"

59 \"ถูกแล้ว ส่วนคำว่าเท้าไม่ต้องแปลเพราะเป็นศัพท์ ธรรมดา\" เด็กหนุ่มต้องใช้ความคิด อย่างหนักหน่วงในเร่ืองนี้ ในทสี่ ุด เขากร็ ะเบดิ เสียงหวั เราะออกมาดัง ๆ \"อาเสี่ยครับผม ศีรษะมารดาเท้าก็แปลว่าหัวแม่เท้า นัน่ เอง แหม - กระผมน่เี ซอ่ เหลอื เกนิ ครับ คดิ เสยี แทบแย่\" เจ้าแห้ว จุ๊ย์ปากดุเด็กรบั ใช้ \"เฮ้ย ทา่ นเสีย่ สง่ั ให้แกถอดรองเท้าให้ทา่ นยังจะร่ำไร อยูอ่ กี เรว็ - ท่านจะแสดงความบ้าอวดใครต่อใคร\" เส่ียหงวนสะดงุ้ เฮือกหนั ควับมาทางเจ้าแหว้ ทันที \"มึงวา่ ยังไงนะอ้ายแห้ว ขา้ จะแสดงความบา้ …..\" เจ้าแห้วรีบยกมอื ไหว้ \"รับป ระทานถูกแล้วครับ รับ ประทานคนที่มี สติสัมปชัญญะดี ๆ ย่อมไม่มีใครกล้าทำอย่างอาเส่ียท่ีรักของ ผมได้\" เจ้าคุณปจั จนกึ ฯ หัวเราะก้ากใหญ่

60 \"จริงของอ้ายแห้วมันอ้ายหงวน อย่าไปโกรธเคือง มันเลย อาพูดมาจากบ้านแล้วว่า เศรษฐีที่กล้าถลุงเงินอย่าง น้ี ตอ้ งเปน็ ผทู้ วี่ ิกลจรติ หรือใกลว้ ิกลจรติ เตม็ ทน\" อาเสี่ยทำตาปรบิ ๆ \"อ้อ - น่ีหมายความว่าคุณอากับอ้ายกรกลายเป็น พวกอ้ายบังหนวดเฟิ้มไปแล้วหรือครับนี่ ยังได้นา ผมไม่มี พวกเลยผมกส็ ู้\" พลยกมือตบบ่ากมิ หงวน \"เฮ้ - บ๋อยมันถอดรองเท้าให้แล้ว แกจะแสดงความ บ้าอย่างไรก็เอาซี สมาชิกที่อยู่ในห้องโถงนี่เขากำลังมองดูแก ดว้ ยความเลอ่ื มใสในบุญญฤทธิ์ของแก\" อาเสี่ยยิม้ นอ้ ยยิ้มใหญ่ ดร. ดเิ รกพดู เสริมขึน้ เบา ๆ \"ก่อนลงมอื แสดง ใหก้ ันตรวจโรคแกเสียกอ่ นเถอะ\" อาเส่ยี สะดุง้ โหยง \"ไม่ต้องโว้ย กันไม่ได้ข้ึนชกมวย อ้าว - เฮ้ยอ้ายกร ดันรินวิสก้ีใส่แก้วทำไมวะท่ีส่ังมาสองโหลนี่น่ะไม่ได้สั่งมากิน นะ สั่งมาเทเล่น เอาซีพวกเราช่วยกันเทคนละขวดสองขวด เศรษฐี แขกมันจะได้รู้ว่า ไม่มีมหาเศรษฐีคนใดในโลกท่ีจะ กลา้ สง่ั วิสกีร้ าคาเกอื บ ๓๐๐ บาทมาเททิง้ เล่นต้ังสองโหล\"

61 แล้วอาเส่ียก็กลา่ วกบั เด็กรับใช้ \"อ้ายน้องชาย เอาเหล้าบนโต๊ะสองขวดราดหัวแม่ ตีนกัน\" เด็กหนุ่มปฏิบัติตามคำสั่งท่านมหาเศรษฐีทันที บรรดาสมาชิกของสมาคมล่ำซำต่างพูดพึมพำ และมองดูเสี่ย หงวนด้วยความเลื่อมใส นายจันทร์อังคารย้ิมแหย ๆ กลา่ วกับ เพือ่ นพมา่ ของเขา \"เห - อีนี้จ๋ันไม่เคยเห็นคนบ้าอย่างน้ีน่ะ ว้า – เทท้ิง ทำมะไร๋น่าเสียดายน่ะ ท่านมหาราชาเจ้านายของจ๋ันยังไม่ กลา้ ทำเช่นนนี้ ่ะ\" หม่องทินโผล่มที า่ เหมอื นกบั จะเป็นลม \"คี้หม่าบ๊า….หยั่งน้ีพะม้าหว่าเปน็ บ้าแหน่ เกิดมาไม่ เคยเห็นรวยฉิบหายเลยผ่าม้าสงสยั หว่ามันพมิ พแ์ บง๊ คไ์ ดเ้ อง\" เส่ียหงวนหยิดขวดวิสก้ีแจกจ่ายให้เพื่อนเกลอของ เขาและเจ้าคุณปัจจนึกฯ กับเจ้าแห้ว อาเส่ียหันมายักค้ิวกับ นายจนั ทรอ์ งั คาร แล้วกลา่ วกับคณะพรรคของเขา \"เอาโว้ย พวกเรา ขอแรงช่วยกันเทเหล้าทิ้งหน่อย เทให้หมดเกล้ียงเลยประเด๋ียวกันจะส่ังมาอีกสองโหลสำหรับ ล้างมือพวกเราก่อนทีจ่ ะกินข้าวกัน\"

62 พลกลนื น้ำลายเอ้ีอก แล้วกลา่ วกับเพอ่ื น ๆ \"ช่วยมันบา้ หน่อยพวกเรา\" ครั้นแล้ว ๔ สหาย กับเจ้าคุณปจั จนึก ฯ และเจ้าแห้ว ก็เทตราขาว และตราดำลงบนพ้ืนท่ามกลางเสียงตบมือโห่ร้อง เกรียวกราว นายจันทร์หน้าจ๋อย นึกไม่ถึงว่ากิมหงวนจะรวย ขนาดหนกั เช่นนี้ ใครตอ่ ใครหลายคนร้องตะโกนขน้ึ \"เรา - เชียร์กิมหงวน เอ้า - เราเชียร์กิมหงวน อาเส่ีย ครับ ฉีกแบ๊งค์ให้พวกเราดเู ปน็ ขวัญตาหน่อยเถอะครบั \" กิมหงวนยม้ิ แปน้ กลา่ วกับเจ้าแห้วด้วยเสยี งหวั เราะ \"เฮ้ย - หยบิ เงินมาให้ข้าหม่นื บาท\" เจ้าแห้วปฏิบัติตามคำส่ังทันที เปิดกระเป๋าเอกสาร หนังจระเข้หยบิ ธนบัตรใบละรอ้ ยบาทปึกหนง่ึ ออกมาสง่ ใหเ้ สี่ย หงวนอย่างพินอบพิเทา เสี่ยหงวนชูปึกธนบัตรข้ึนเหนือศีรษะ แล้วลุกข้ึนเดินเข้ามาหาราชาแป่งผ้า และแพรพรรณ ยกปึก ธนบัตรฟาดกบาลนายจนั ทร์องั คารเบา ๆ \"อ้ายบัง เพียงแต่ฉีกเงนิ ท้ิงเล่นคร้งั ละหมืน่ บาท ฉัน ก็เชื่อว่าเศรษฐีแขกคงทำไม่ได้แน่ เฮ้ย - จงดูไว้เป็นขวัญตา กลบั ไปอนิ เดยี จะไดเ้ ล่าให้พรรคพวกญาตพิ ีน่ ้องของแกฟงั \"

63 แล้วมหาเศรษฐีผู้มีสติไม่สู้จะสมประกอบก็ฉีก ธนบัตรใบละร้อยบาททั้ง ๑๐๐ ฉบับออกเป็นช้ินเล็กชิ้นน้อย โปรยปรายลงบนพื้นห้องในท่าทางท่ีองอาจ และสง่าผ่าเผย บรรดาเศรษฐีท้ังหลาย ทั้งเศรษฐียอ่ ย และเศรษฐีใหญ่ต่างตก ตะลึงพรึงเพริดไปตามกัน โดยเฉพาะนายจันทร์อังคารมี ทา่ ทางเหมือนกับจะเป็นลม รบี ล้วงกระเป๋าหยบิ ยาดมออกมา สูดดมโดยเร็ว หม่องพม่านั่งน่ิงเฉยเหมือนรูปหุ่น นัยน์ตาท่ี จ้องมองดกู มิ หงวนน้ันเหลือกลาน พหี่ มอ่ งอุทานออกมาดงั ๆ \"ชี้เด่….อย่างน้ีผ่าม้าหม่ายสู่ ว้า - รวยตายห่า ค้ี หมา่ บ๊าพาหน่า\" อาเส่ียถูมือท้ังสองข้างไปมา เดินส่ายเป็นว่าวจุฬา กลับไปยงั โตะ๊ ของเขา ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของพวกเศรษฐีทั้งหลาย แล้ว กมิ หงวนก็ตะโกนล่ัน \"พี่น้องผู้มีอัฐทั้งหลาย ข้าพเจ้าอาเสี่ยกิมหงวนมหา เศรษฐีแห่งประเทศไทยยินดีเปิดฟ รีบาร์ ใครอยากจะ รับประทานอาหาร หรือเหล้าเชิญเลือกส่ังตามความพอใจ เอามาเททิ้งเล่นบ้างก็ได้ ข้าพเจ้าอาเสี่ยกิมหงวนยอมฉิบหาย เพื่อเอาชนะอ้ายบังหนวดดกคแู่ ข่งขนั ของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะ

64 เปิดฟรีบาร์จนกระท่ัง ๑๘.๐๐ น. หลังจากน้ัน นายจันทร์ อังคารจะแสดงความเป็นเศรษฐอี วดทา่ นเช่นเดียวกัน\" เสี ย ง ไ ช โ ย โ ห่ ร้ อ ง ดั ง ก้ อ ง กั ง ว า น ไ ป ทั่ ว ส ม า ค ม แน่นอนละ ไม่ว่าจะเป็นเศรษฐีหรือกระยาจกยากจนคน เข็ญใจ ทุกคนย่อมพอใจ และเต็มใจในการกินฟรีด้วยกัน ทัง้ นัน้ ใครคนหนึ่งตะโกนขน้ึ ดัง ๆ \"เรา - เชียร์กิมหงวน ! เรา - เชียร์กิมหงวน ! กิม หงวนชกเพ่อื ไทย\" เสี่ยหงวนสะดุ้งโหยง แลว้ หวั เราะ \"ไม่ใช่โว้ย น่ันจำเริญ ทรงกิตติรัตน์ รองแชมป์ เป้ียนโลกอันดับสอง นี่มันกิมหงวน มหาเศรษฐีแชมป์เป้ีย นโลกหมายเลขหนึ่ง เอา – ใครอยากกินอะไรส่ัง เชิญยัดกันให้ เต็มคราบไปตามพ่อแม่พ่ีน้องลูกเมียทางบ้านมากินด้วยยังได้ หรอื จะเอาใส่ปิ่นโตไปฝากทางบ้านก็อนญุ าต\" เสียงโห่ร้องเกรียวกราวดังขึ้นอีก สมาชิกของ สมาคมล่ำซำต่างร้องตะโกนเรียกบ๋อยเอ็ดตะโร วิสกี้ตราดำ ตราขาว และแชมเปญถกู ยกมาเป็นลงั ๆ กิมหงวนทรุดตัวนั่งร่วมโต๊ะกับคณะพรรคของเขา พลกลา่ วกบั อาเสีย่ ด้วยเสยี งหัวเราะ

65 \"กันอดท่ีจะเสียดายเงินแทนแกไม่ได้เลย วันนี้แก จะต้องจ่ายเงนิ ค่าเหล้าค่าอาหารนับจำนวนหมน่ื \" กิมหงวนยกมือตบโตะ๊ \"ไม่ต้องเสียดาย อ้ายเพื่อนเกลอ กันต้องการ เอาชนะอา้ ยบังเท่านนั้ \" นกิ รเอียงหน้ากระซบิ กระซาบกบั อาเสีย่ \"แกดูซี อ้ายบังหน้าถอดสีแล้ว มันกำลังทง่ึ ในความ มั่งมีของแก น่ังทำตาปริบ ๆ มองดแู กตลอดเวลา\" เสยี่ หงวนหวั เราะก้าก \"สัญชาติกบอยู่ในบ่อเล็ก ๆ ไม่เห็นทะเลก็นึกว่าบ่อ ท่ีมันอยู่กว้างขวางเต็มทน\" นกิ รสนับสนุนเตม็ ท่ี \"จริงครับเฮีย สำหรับเฮียน้องยอมยกให้ แต่ถ้าคน อนื่ นอ้ งไมย่ อมนา\" พดู จบนายจอมทะเลน้ ก็หนั มาทางเดก็ รบั ใช้ \"เฮ้ย – บ๋อย จดอาหารโว้ยน้องชาย หูฉลามใส่เส้น ไก่, ไข่นกพิราบน้ำแดง,ปลาจาระเม็ดทอดกรอบ, เป็ดย่างไฟ แดง, ตะพาบน้ำตุ๋น, ปูทะเลผัดหน่อไม้ฝรั่ง, หัวปลาต้มยำ, กบ

66 ผัดใบกระเพรา, แล้วก็ก้ามปูทะเลนึ่ง, หมูหัน เอาทอดมันกุ้ง กับแหนมมาให้ก่อนอย่างละ ๑๐ จานโว้ย ตราดำตราขาว อย่างละโหล โซดาโหลเดียวพอ\" ดร. ดิเรกมองดนู กิ รอย่างสงั เวชใจ \"กินเขา้ ไปหมดหรือวะ ดันสัง่ ตั้งเปน็ กา่ ยเป็นกอง\" อาเส่ยี โบกมอื หา้ มนายแพทยห์ นมุ่ \"ช่างมันหมอ วันน้ีกันยอมฉิบหาย สั่งมาเถอะ กิน ไมห่ มดละเลงหวั กันเลน่ บ้างกต็ ามใจ\" เจา้ คณุ ปจั จนกึ ฯ กลา่ วกบั พลดว้ ยเสียงหัวเราะ \"นา่ กลัวอ้ายกรคงทอ้ งแตกตายเหมอื นชชู ก\" พลเหน็ พ้องด้วย \"นั่นน่ะซีครับ อ้ายแห้วมันบอกผมว่า วันนี้อ้ายกร ถ่ายยา และไม่ยอมกนิ อะไรเลยตง้ั แต่เชา้ แลว้ \" บรรยากาศภายในห้องโถงของสมาคม เต็มไปด้วย ความสดช่ืน เหล้าและอาหารถูกยกมาตั้งตามโต๊ะต่าง ๆ จน เพียบแปร้ อย่างไรก็ตามนายจันทร์อังคารคนเดียวเท่านั้นท่ีไม่ ยอมกินอะไรเลย เขาน่ังคอตกนิ่งเฉย นึกในใจว่าเขาได้พบคู่

67 แข่งขันที่จะต้องปราชัยเสียแล้ว แม้แต่ท่านมหาราชาใน อนิ เดียยงั ไมเ่ คยเปดิ ฟรบี าร์อยา่ งมโหฬารเช่นน้ี เวลาผ่านพ้นไปอย่างสนุกสนาน ทุกคนด่ืมเหล้าชั้น เย่ียมอย่างไม่ต้องอ้ัน หมดแล้วตะโกนสั่งใหม่ ขวดหนึ่ง เฉพาะวิสก้ีตราขาวท่ีสมาคมนีข้ าย ๓๐๐ บาท ท่ามกลางความครื้นเครง ระบำหมู่โดยสาว ๆ ชาว ภารตะรวม ๑๒ คนได้ว่ิงออกมาเป็นแถวเรียงเดี่ยวอย่างน่าดู หัสดนตรีวงย่อยบรรเลงเพลงแขกชนิดที่ผู้บรรเลงเองก็หนวกหู แทบจะฟังไมไ่ ด้ เสยี งกลองเสยี งฉาบดังสนัน่ หว่นั ไหว แมส่ าว งามชาวภารตะนุ่งน้อยห่มน้อย ทำให้พวกเศรษฐีท้ังหลาย ใจเต้นระทึกไปตามกัน กิมหงวนพยักหน้ากับเจ้าแห้ว เลขานุการช่ัวคราว ของเขา \"เฮ้ย - หยบิ เงินมดั ละหมน่ื บาทมาให้ข้า ๑๓ มดั \" เจา้ แห้วอมยิม้ \"รั บ ป ร ะ ท า น อ า เส่ี ย จ ะ แ จ ก ร า ง วั ล แ ม่ พ ว ก จ้ ำ บ๊ ะ เหล่านห้ี รอื ครับ\" เสี่ยหงวนหวั เราะ

68 \"เออ - ข้าจะให้รางวัลคนละหม่ืนบาท ส่วนพวกนัก ดนตรขี ้าหมน่ั ไส้เต็มทนให้รางวลั เพียงหมืน่ เดียว\" เจ้าแห้วเปิดกระเป๋าเอกสารหนังจระเข้ใบใหญ่ออก ยกข้ึนเทธนบัตรใบละร้อยบาทเป็นปึก ๆ ลงบนโต๊ะ ปึกหนึ่ง เป็นจำนวนเงินหม่ืนบาท กิมหงวนเรียกนางระบำเข้ามาแจก เงนิ รางวลั ใหค้ นละหมื่น แล้วโยนให้หัวหนา้ วงดนตรีหมนื่ บาท สาว ๆ ชาวภารตะต่างดีอกดีใจเหลือท่ีจะกล่าว ส่งเสียง หัวเราะตอ่ กระซกิ เดนิ ออกไปจากห้องโถง การกินเล้ียงเป็นไปอย่างครื้นเครง ทุกโต๊ะมีอาหาร เต็มเพียบ นิกรยอมรับสารภาพว่า ท้องของเขากำลังจะ ระเบดิ อยูแ่ ลว้ ถงึ กบั ตอ้ งขยายเข็มขัดถงึ รแู รก จนกระท่ัง ๑๘.๐๐ น. เสี่ยหงวนส่ังเด็กรับใช้ให้ไปบอกผู้จัดการบาร์นำบิล มาเก็บเงินกับเขา นายเหียก ยกผ่าง พาผู้จัดการบาร์เดินเข้า มาท่ีโต๊ะคณะพรรค ๔ สหาย แล้วกล่าวกับกิมหงวนอย่าง กนั เอง \"แกแน่มากโว้ย เส่ียหงวน นายจันทร์องั คารน่ากลัว จะแพแ้ กแน่\" อาเส่ียหัวเราะ

69 \"เรื่องมันต้องแพ้ แกอย่าสงสัยเลย ผู้จัดการบาร์ทำ บลิ ไวเ้ รยี บร้อยแลว้ ไม่ใช่หรอื \" ชายกลางคนรูปร่างผอมบางย้มิ ใหอ้ าเส่ีย \"เรียบร้อยแล้วขอรับ นี่ครับ - ค่าเคร่ืองด่ืมเหล้า และ อาหารรวมทัง้ หมด ๔๕,๐๐๐ บาท เฉพาะวิสกี้ ๓๖,๐๐๐ บาท ครับ\" เส่ียหงวนยม้ิ สดช่นื รอ้ งตะโกนล่นั \"นึกว่าจะมากสักแค่ไหน ๔๕,๐๐๐ บาทเท่านั้นเอง จ่ายให้เขาอา้ ยแหว้ ถ้าเงนิ ไม่พอไปแบกเอามาสักหน่งึ ลงั \" เจ้าแห้วจัดแจงชำระเงินให้ผู้จัดการบาร์ตามคำสั่ง ของอาเส่ีย นายเหียก ยกผ่าง ถอยไปยืนกลางห้องแล้วร้อง ประกาศขึ้นดว้ ยเสยี งอนั ดงั \"ท่านทั้งหลาย อาเสี่ยของเราได้แสดงความเป็น มหาเศรษฐีให้พวกเราได้เห็นประจักษ์แก่ตาแล้ว การแสดง ความบ้าระห่ำได้ส้ินสุดลงเพียงเท่าน้ี ต่อจากน้ีไป นายจันทร์ อังคารสิงหรา ชรามซิง นายกของสมาคมจะแสดงความเป็น มหาเศรษฐีของเขาให้ท่านชมบ้าง เพ่ือให้ท่านเป็นผู้ตัดสินว่า เสีย่ หงวน กับนายจันทร์อังคารนี้ใครจะรวยกว่ากนั \"

70 เศรษฐีชาวภารตะนั่งก้มหน้าน่ิงเฉย เสี่ยหงวนร้อง ตวาดล่ัน \"วา่ ไงโวย้ อา้ ยบงั ถงึ ตาแกแล้ว\" ราชาแห่งผ้า และแพรพรรณยกมือไหว้อาเส่ีย แล้ว พดู เสียงเครือ \"โอ – อีนี้จั๋นเช่ือแล้วว่า ท่านรวยกว่าจั๋นน่ะ แขก ยอมแพค้ ะร๊าบ\" \"หา ?\" กิมหงวนร้องตะโกนสดุ เสียง \"ยอมแพ้ยังไงกันวะ กันฉีกแบ๊งค์ไปหมื่นบาท แจก พวกระบำไปแสนสามหมื่น จ่ายค่าเหล้าค่าอาหารอีกส่ีหมื่น หา้ พัน รวมท้งั หมดเกือบสองแสนแล้ว แกไมส่ ู้กนั ก็ฉิบหายคน เดียวน่ะซี\" นายจันทรอ์ งั คารพยกั หน้า \"ถูกแล้วน่ะนาย ท่านรวยยังงจี้ ๋ันสู้ทำไร๋ จ๋ันยอมแพ้ คะร๊าบ\" พดู จบเศรษฐชี าวภาระตะกล็ ุกขึ้น \"สะลามน่ะนาย อีน้จี ั๋นกลบั บา้ นก่อนนะ่ \"

71 นายกสมาคมลำ่ ซำ เดินย้มิ น้อยย้ิมใหญ่ออกไปจาก หอ้ งโถงอาเส่ยี ร้องตะโกนสุดเสียง \"โอ๊ย - เสียรู้แขกเสียแลว้ ก\"ู พูดจบ กิมหงวนก็เป็นลมล้มลงนอนเหยียดยาวส้ิน สติสมประดี จบตอน