หนังสือ

ต่อมาทา่ นไดล้ าออกมาจากที่รา้ นอาหารแห่งน้ัน แลว้ ย้ายมาทางานที่ โรงงานท้อผา้ แห่งหนงึ่ ท่ไี ดเ้ งินดกี วา่ ถึงแมใ้ นตอนแรกจะไมส่ ามารถทาอะไรได้ มากมายแต่ทา่ นกส็ ามารถปรับตัวใหเ้ ขา้ กับของทนี่ ี้ได้ ทา่ นกไ็ ด้เจอเข้ากับมิตร แท้ ทค่ี อ่ ยชว่ นเหลอื ท่านในยามท่ีลาบาก แลว้ กค็ ู่ชีวติ ของตวั เอง “คนรักเหรอครบั ?” “ถกู ตอ้ งแล้วจะ้ ฮา่ ฮ่า” หลังจากนั้นทา่ นก็เล่าความยากลาบากก่อนทจี่ ะมาถงึ ทุกวนั นี้ ท้ังต้อง ย้ายบ้านอยู่บ่อยคร้ัง เพราะเงนิ ที่ไม่พอใช้ ต้องปรบั ตวั กับสถานที่ใหม่ ๆ เสมอ เมื่อตอ้ งลาออกจากท่ีทางานก่อนหนา้ ที่จะมาเจอกบั คณุ ตา และเพ่ือนรักของ คณุ ยาย ท่เี ป็นกาลังใจให้เสมอ “เหน็ ไหมจ้ะ การจากลาไมไ่ ด้แย่เสมอไป” “เข้าใจแลว้ ครับ” เร่ืองราวของคุณย้ายทาให้ผมรู้ว่า มนุษย์ คนหนึ่ง ต้องเจอเรื่องราว ต่าง ๆ มากมายกว่าจะมาเป็นตัวเองในทุกวันนี้ แม้จะลาบากไปบ้าง แต่ก็มี ความสุข กับส่ิงท่ไี ด้รบั กลบั มา ผมสงสยั อะไรบา้ งอยา่ งขนึ้ ในหวั “คณุ ยาย ผมถามอะไรหนอ่ ยได้ไหมครบั ” “ไดส้ ิ ไม่ว่าจะอะไรตาม” 139

“ถา้ หากวันหน่งึ เรารู้วา่ ตอ้ งจากโลกนไ้ี ป คณุ ยายจะรูส้ ึกยังไงครบั ” ผมพูดออกไปแล้ว ความรู้ที่ซ่อนในใจของผมมานาน ความรู้สึกเศร้า เสียใจ กระวนกระวาย สับสนในตัวเอง ที่เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์มาก เกินไป ทาให้ความรู้สึกตีกันมั่วไปหมด คุณยายนิ่งไปสักพัก จนผมรู้สึกว่าผม ถามอะไรทไี่ มด่ อี อกไปหรือเปล่า “ฮา่ ฮา่ เปน็ เดก็ ทีแ่ ปลกจริง ๆ เลย” “???” อยู่ ๆ คุณยายทนี่ ิง่ ไปก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ น้ัน ทาให้ผมมึนงงไปเล็กน้อย ก่อนที่ท่านจะพูดอะไรต่อ ท่านยื่นมือมาลูบหัวผม อย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ๋ยขึ้นด้วยน้าเสียงที่อ่อนโยน ไร้ความรู้สึกโกรธอย่างที่ ผมเขา้ ใจผดิ ในความคดิ ดอ่ นหนา้ นี้ “ยายนะ ไมร่ สู้ กึ กลัวที่จะจากโลกน้ีไปเหรอจ้ะ” “..... ทาไมถึง” ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรจบ คุณยายก่อนเริ่มอธิบายให้ผมฟังว่าทาไม ต่อให้พรุ่งนี้ท่านจากไปจากโลกที่แสนวุ่นวายใบนี้ แล้วไม่รู้สึกกลัวหรือกังวล อะไรเลย ไมเ่ สียใจ ไมร่ อ้ งไห้ แตก่ ลบั รสู้ ึกวา่ ชวี ิต ของคนเรานะ มี เกิด ก็ตอ้ งมี จากลา ควบคกู่ นั ไป 140

ไม่เช่นนั้นก็คงไม่มีคนรุ่นใหม่ออกมาเรื่อย ๆ แบบนี้นะสิ ชีวิต ของ มนุษย์เรา ไม่มีใครสามารถออยู่ได้ ค้าฟ้า หรือ ตลอดไป ทุกคน ล้วนเกิดมา เพื่อใช้ชีวิตให้มีความสุข และ จากลา อย่างมีความสุขเช่นกัน ถึงจะมีร้องไห้ เสียใจบ้างนั้นก็ไม่ผิดที่จะรู้สึก แบบนั้นเพราะทุกคนแตกต่าง มีความรู้สึกท่ี แตกต่างกัน ใช้ ชีวิต ที่เรามีให้เต็มที เพื่อให้เราได้มีความสุขกับการที่ได้ลอง มนั ดีกว่ามาเสยี ใจทห่ี ลังนะ “เพราะถึงแม้ว่าร่างกายเราจะจากโลกนี้ไปตลอดกาล แต่ความทรง จาจะคงอยู่ตลอดไป” “ความทรงจา....” ความทรงจาต่าง ๆ ของเราที่มีร่วมกับเพือ่ น คนรัก กับทุกคนบนโลก ใบนี้จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีวันจางหาย นั้นทาให้ยายไม่กลัวที่จะ จากโลกนี้ไป อย่างไงล่ะ “พอ่ หน่มุ อย่ากลัวไปเลย จงใชช้ วี ติ ใหส้ นกุ สดุ เหว้ยี งไปเลยนะ” “ขอบคณุ มาก ๆ มากจริง ๆ ครับคุณยาย” ท่านโอบกอดผมเอาไว้ ลูบหัวของผมเล็กน้อย แล้วพูดกล่าวกับผม อย่างอ่อนโยน แค่คาพูดที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่มันกลับมีความหมายมากมาย ขนาดนี้ สามารถลบล้างความรู้สึกที่เคย หวาดกลัว เศร้า เสียใจ ออกไปได้ อยา่ งหมดสิน้ ในตอนนผี้ มเขา้ ใจแลว้ ละ่ “ตอนน้รี สู้ ึกดขี ึน้ แลว้ สินะ” 141

“ดีขึ้นมากแล้วครับ อ้ะ เวลาขนาดแล้วเหรอเนี้ย คุณยายให้ผมไปส่ง ไหมครบั ?” “ไมเ่ ปน็ ไรเหรอจ้ะ วนั นน้ี ะ” คุณยายพูดตอบพร้อมชี้นิ้วไปทางที่ มี คุณตาคนหนึ่งกาลังยืนถือ ดอกไม้อยู่ไม่ไกลไม่ใกล้จากที่พวกเรานั่งอยู่ ผมหันไปเห็นก้รู้ได้ทันทีเลยว่า จะตอ้ งเปน็ คนรัก ของคุณยายอย่างแนน่ อน ผมก้มหัวให้เขาเล็กน้อยเพื่อเป็นการทกั ทาย คุณคนนั้นยิ้มกลับมาให้ อยา่ งเป็นมติ ร “ถึงยายจะอายุเยอะแลว้ มีนดั เดตครบครอบวนั แต่งงานนะจ้ะ” “ฮ่าฮา่ อย่างงัน้ เหรอครับ ขอใหส้ นกุ นะครบั ” ผมกล่าวลาคุณยายที่นั่งอยู่ก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าของตัวเองมา สะพายไว้แล้ว เดินออกมาให้คุณตากับคุณยายได้ใช้เวลา ชีวิต คู่กันต่อไป ก่อนที่ผมจะเดินห่างออกไปจากม้านั่งไม่ไกลนกั คุณยายก็ตะโกนไล่หลังผมมา ด้วยคาถามท่ถี า้ เปน้ แตก่ ่อนผมลงไมร่ วู้ ่าจะตอบวา่ อย่างไรอย่างแนน่ อน แต่ในตอนน้ี ผมสามารถตอบออกไปได้อย่างไม่ลงั เลเลยสกั นดิ “แล้วตอนนพี้ อ่ หนุ่ม อายุเทา่ ไหร่แลว้ จ้ะ” 142

143

“ผมจะอายุ 1 ขวบแลว้ ครบั !!!” ผมตะโกนตอบกลับไปอย่างสุดเสียงเพื่อใหค้ ุณยายได้ยิน แล้วโบกมอื ลาพวกท่าน ทั้งสองอีกครั้ง เพื่อเป็นกล่าวลา จนเงาของผมหายไปท่ามกลาง ผคู้ นท่เี ดินสวนกนั ไปมา “เปน็ เดก็ ทแ่ี ปลกจรงิ ๆ เหมือนคณุ เลยนะ” “ย้ิมอะไรเหรอจะ้ ที่รกั ” “ไมม่ อี ะไรมากเหรอจะ้ ไว้ยายจะเล่าใหฟ้ งั ” [ ห้องพัก ] ผมกลับมาถึงที่ห้องพักของตัวเองแล้ว ก่อนที่จะเปิดประตู ผม สังเกตเห็นโน้ตกระดาษ ใบเล็กที่ติดอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าห้องของผม มีดึง มนั ออกมา มนั มีเขยี นข้อความเอาไว้ ขอ้ ความบนกระดาษ ถา้ กลับมาถงึ แล้ว มาทีห่ อ้ งของฉันหน่อยสิ BY พ่กู ัน 144

กอ๊ ก กอ๊ ก ผมเคราะประตูฝังตรงข้ามห้องของผมในเวลาต่อ ตามที่เจ้าของ กระดาษใบเล็กในมือเขยี นเอาให้ ผมสงสัยเลก็ นอ้ ยว่าเขามีเรื่องอะไรหรือเปล่า นะ หรือวา่ มีหนงั ใหม่เหรอ? แตด่ เู หมอื นเจ้าของห้องจะไม่อยูน่ ะ “มาแล้ว ๆ เปดิ ประตูเข้ามาไดเ้ ลยย” “นายมีเรื่อ-” ???!!!! “เซอร์ไพรส์x2!!!” พู่กันที่รอผมอยู่ที่หน้าประตูอยู่แล้ว พูดออกมาพร้อมกับซิน่อนที่อยู่ ในมือของเขา พูดออกมาพร้อมกันแล้วดึงพลุสายรุ้งออกมายิง เซอร์ไพรส์ ผม ทงั้ คูท่ าให้ผมตกใจเปน็ อย่างมาก ทั้งเซอร์ไพรส์ และซนิ อ่ นที่อยู่ในมือของเขาท่ี กาลังถือพลุสายรงุ้ อยาอกี ที ก่อนดี “เขา้ มาเลยยย ๆ” “เดยี วก่อนสิ งานเลี้ยงอะไรเหรอ?” ในขณะที่ผมกาลังถามเขา พู่กัน ก็ส่งซิน่อนมาให้ผมถือไว้ในมือ แล้ว ดนั หลงั ผมเขา้ ไปในห้องของเขาทนั ที ก่อนที่ผมจะไดถ้ ามอะไรมากกวา่ นี้ภาพท่ี เหน็ ตรงหน้าทาเอาผมพดู อะไรไม่ออกเลยทีเ่ ดยี ว 145

สุขสันตว์ นั เกดิ ล่วงหนา้ เกียร์ ( RT ) เพอ่ื นรกั ป้ายข้อความที่เขียนขึ้นมาด้วยลายมือของเจ้าของห้อง และลูกโป่ง ต่าง ๆ มากมายทป่ี ระดับอยใู่ นหอ้ งทาเอาผมพดู อะไรไม่ออกจริง ๆ นี้มัน หรือว่า งานเลี้ยงเหรอ แต่ตามที่งานวันเกิดแบบนี้ที่เมือง หุ่นยนตเ์ ราจะเปน็ การงานเลี้ยงร่วมกันของหุน่ ยนต์ในรหัสที่ลงทา้ ยเหมือนกนั ซะมากกว่าแล้วฉลองรว่ มกนั แต่น้ี งานวันเกดิ ของผมคนเดยี วเลยเหรอ? “ฉนั กบั เจา้ ตวั เลก็ ชว่ ยกนั ทานะ” พู่กันเล่าว่าหลังจากท่เี ห็นผมเมื่อเช้าแล้วรูส้ ึกไม่สบายใจ หลังเลิกงาน เลยมาหาผมที่ห้องแต่ไม่มีคนอยู่ เขาเลยไปเจอเขา้ กับหุ่นยนต์ของผมที่อยู่ตรง ประตูหน้าห้องแทน เลยคิดว่าผมทาตกเอาไว้เลยเก็บมาไว้ให้ แล้วที่จัดงาน เลี้ยงวนั เกิดให้ผมกเ็ พราะวา่ ระหว่างท่ีรอผมกลบั มาเขาได้เลน่ พูดคุยกับซิน่อน เลยได้รูว้ า่ วันเกิดของผมเลยวนั ทผ่ี มต้องอยูท่ ่ีนี้ เลยได้จดั งานเลี้ยงวันเกิดใหผ้ ม “ทาไมล่-” “เกบ็ เป็นความทรงจาท่ดี ตี ่อกันอย่างไงล่ะ!!” เขาตอบกับมาด้วยน้าเสียงที่ร่าเริงเหมือนอย่างเช่นเคย เหมือนกับที่ คณุ ยายบอกเลย ถึงแมจ้ ะไมไ่ ด้อยดู่ ว้ ยกนั หรือจะอยู่หา่ งไกลกนั แค่ไหน ความ ทรงจาทม่ี ใี หก้ นั จะคงอยู่ตลอดไป “ฮ่าฮา่ ฉันไม่ร้วู า่ นายอายเุ ทา่ ไหรเ่ ลยยงั ไมไ่ ดป้ กั เทียนนะ” 146

147

“ไม่เป็นไร แคแ่ ทง่ เดียวกพ็ อแลว้ ” “?? ถ้านายพอู ยา่ งงน้ั กไ็ ด้ ฮา่ ฮา” ผมเอาซิน่อนวางไว้บนโต๊ะที่มีเค้กที่เขียนว่า สุขสันต์วันเกิดเกียร์ RT มีความสุขมาก ๆ ลายเส้นตัวอักษรที่อยู่บนหน้าเค้กทาให้ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า เจา้ ของหอ้ งต้องเปน็ คนเขียนอย่างแน่นอน “ฉนั เขียนไมค่ ่อยสวนเท่าไหร่นะ” “ไมห่ รอก มันสวยมากเลย” ผมพูดตอบเขาไป เพราะเค้กก้อนนี้มันสวยมากในสายตาของผมจริง มนั มีคา่ มากกวา่ เค้กราคาแพงท่เี คยเห็นรา้ น เพราะมันใสค่ วามรสู้ ึกทด่ี ตี ่อกันไว้ ในเค้กชิ้นนี้ด้วย หลังจากที่จุดเทียนแล้ว ทั้งพู่กันและซิน่อนก้เริ่มร้องเพลง Happy Birthday ให้กบั ผมกันอย่างรา่ เรงิ และสนุกสนาน “อธิฐานไดเ้ ลยยย x2” ผมยกมอื ขนึ้ ประสานกันก่อนจะ อธฐิ าน อะไรบ้างอยา่ งในใจ “ขอใหน้ ายใชช้ วี ิตให้สนกุ สุดเหวย้ี งไปเลยยย” “ขอบคณุ มากนะ ฉนั มคี วามสขุ มากจริงๆ” ทั้งสองคนพุดขึ้นหลังจากที่ผมเป่าเค้กเสร็จ ก็เริ่มตัดเค้กแบ่งกันกัน และมีขนมและอาหารอืน่ ๆ ทเ่ี ขาเตรียมไว้ให้พร้อมอยู่แลว้ เลยทาให้ปราตี้วัน เกิดในคร้งั น้ี ทาให้ผมรสู้ กึ มคี วามสขุ มาก เลยล่ะ 148

น้ีคงจะเป็นความรสู้ ึกทน่ี ายอยากจะใหฉ้ นั เขา้ ใจมนั มาตลอดเลยสินะ “แลว้ เจอกนั พรุ่งนี้น้า” “เจอกนั บ๊ายบาย” ผมแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองในที่ มือของผมที่อุ้ม ซิน่อนไว้มือ เมื่อเข้ามานั่งที่โซฟาภายในห้องแล้วจะวางเขาลง แต่เหมือนเขาจะไม่ยอด ปล่อยมอื จากผมน้ีสิ จนผมต้องสะกิดเขาเลก็ นอ้ ย “ซนิ ่อน?” “......กระผมไม่อยากใหน้ ายจากไป” “ความเศร้าจงหายไป ความเศร้าจนบนิ หายไป” เขาเงียบไปสักพักก่อนจะพูดออกมาในที่สุด ผมพูดปลอบโยนเขา เหมือนกับที่เขาเคยพูดกับผม ในตอนที่ผมเริ่มมีความรู้สึกแบบมนุษย์ ในตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วว่า ชีวิต มีพบเจอก็ต้องมีจากลา ผมกอด ตอบเขากับไป และลูบหัวเขาอยา่ งออ่ นโยน เพอื่ ใหเ้ ขารสู้ กึ ดขี ึน้ “รูส้ ึกดขี ้ึนไหม?” “.....กระผมจะขอใหท้ ่านผู้สร้าง หะ ใหค้ ณุ อยู่ตอ่ ไป แล้วก็ผ-” ผมยกมอื แตะท่ีบริเวณหนา้ ผากของซิน่อนเบา ๆ เพอื่ เปน็ การบอกให้ เขาใจเย็นลงก่อน เขาลงอยากจะให้ผมมีชีวิตต่อไปสินะ ผมยิ้มให้เขาอย่าง ออ่ นโยนแล้วแล้วตอบเขาไป 149

“ฉันนะไม่เป็นไรหรอก ถ้าจะจากไป” “ทาไมละ่ แตถ่ ้-” “ฉนั ไม่เป็นไรจรงิ ๆ แตฉ่ นั อยากจะขออะไรนายสักอยา่ งไดไ้ หม?” “ได้ ได้ทุกอย่างเลยครบั ” ผมได้เล่าให้เขาถึงเหตุการณืต่าง ๆ ที่ผมไปเจอมาในวันนี้ เรื่องเล่า ของคณุ ทีท่ าใหค้ วามรู้สกึ ของผมเปลี่ยนไป และ เริม่ เขา้ ใจความหมายของคา ว่า ชีวิต มากยิ่งขนึ้ เหตุผลทท่ี าให้ผมจะไม่เสียใจกับการจากลาในครง้ั นี้ เพราะ อย่างน้อย พวกเราทั้ง ก็ยัง มีความทรงจาที่ดีต่อกันมากมาย อย่างที่คุณยาย บอกเอาไว้ ต่อใหเ้ ราจะหา่ งกันแคไ่ หน หรอื จากลากนั ไป เราจะรู้สกึ เศร้า หรอื เสียใจกไ็ ม่แปลกเลยสักนดิ เพราะตอนนี้เรามคี วามรู้สึกทแี่ ตกต่างกันได้ ท้ังผม และซิน่อน ถึงแม้จะจากลากนั ความทรงจาท่มี ตี ่อกนั จะคงอยู่ตลอดไปนะ “เพราะอย่างงั้นพวกเรามาใช้ ชวี ติ ใหส้ นกุ สุดเหวย้ี งเลยนะ!!” “ครับ!! กระผมเข้าใจนายแล้ว นายเตบิ โตข้นึ มากเหลือเกิน” “แน่นอนสิ กฉ็ นั จะ 1 ขวบแลว้ น้นี า้ ฮา่ ฮ่า” 150

151

152

7 “วนั สุดทา้ ย” เรม่ิ นบั ถอยหลัง 24 ช่ัวโมงสดุ ทา้ ย วันสดุ ทา้ ยก็ได้มาถึงในทส่ี ดุ วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่ผมจะได้มองโลกที่แสนวุ่นวายใบนี้ ด้วยตา ตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ก็ที่ผมจะเข้าสภาวะ หลับไปตลอดกาล หรือก็คือ 24 ชั่วโมง ก่อนจะถูกทาร้ายนั้นเอง ถ้าเป็นผมในช่วงแรก ๆ ที่เริ่มการใช้ ชีวิต เหมือนมนุษย์ ก็คงเศร้า เสียใจ? ผิดหวังเหรอ กระวนกระวายใจ? ที่กาลังจะ ถูกทาร้ายลง “RT ผมรดนา้ ต้นไมใ้ ห้นะครบั !” “ได้สิ! ตามสบายเลย” แต่ตอนนี้ ผมได้เปลี่ยนความคิดของตวั เองไปแล้ว ผมไม่กลัวการจาก ลาอีกแล้วไม่ว่า อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ผมจะไม่หวาดกลัวอีก ต่อไปแล้ว ผมรู้แล้วว่า เราควรทาวันนี้ให้ดีที่สุดก็พอ ขอแค่เรามีความสุข กับ ทุกวนั ทมี่ ีอย่อู ยา่ งเต็มทเ่ี ทา่ นน้ั ก็ดแี ล้วละ่ ครบั ผมพูดตอบอกไป ก่อนส่งที่รดน้าต้นไม้ไปให้เขาได้รดน้าได้อย่าง สะดวก เขาตอบกลับอยา่ งรา่ เริง “อย่ารดนา้ เกินไปนะ ซินอ่ น” 153

“รับทราบครบั ผม!” “ฮา่ ฮา่ ” ผมกวาดสายตาไปทั่วห้องของผม สถานที่ในวนั แรกที่ผมลมื ตาต่นื ขน้ึ ในห้องที่ไม่คุ้น สถานที่ไม่คุ้นเลย และแปลกตา มาพร้อมกับร่างกายที่ เปลยี่ นไป และไดเ้ กดิ เรือ่ งมากมายขึ้นในห้องแห่งน้ี ทน่ี ้ี ทไ่ี หนเนีย้ ยย?! “เดาไม่ออกเลยเหรอ วา่ มันเกดิ อะไรขนึ้ กับร่างกายน้ี” “……. ผมกลายเปน็ มนุษย์ ครบั ” พอมานึกถึงแล้วกอ็ ด ขา ตัวเองไมไ่ ดจ้ รงิ ๆนะ เหตุการณ์ท าให้ผมต้องมาอยู่ที่นี้ เพียงเพราะว่า ผมไม่รู้จัก ความหมายของคาว่า ชวี ิต แลว้ ทา่ นผ้สู รา้ งเลยปรับเปล่ยี นร่างกายของผมให้มี ความรสู้ ึก นกึ คดิ เหมอื นกบั มนุษยท์ ใ่ี นตอนน้นั แสนน่ากลวั ในความคิดของผม เป็นอยา่ งมาก และกผ็ มเจอกบั หุ่นยนต์ตัวหน่งึ 154

“ง้ันเรามาเร่ิมทาความรจู้ ักกันใหม่ดีไหม?” “…… วา้ ว ยม้ิ ไดน้ ่ากลวั มาก!!!” “กระผมมีชื่อว่า ซีน่อน จะมาเป็นคนสอนให้คุณเข้าใจการมี ชีวิต นั้นเองครับ!!” “ความเศรา้ จงหายไป ความเศรา้ จนบนิ หายไป” ความทรงจาที่ผมกับซิน่อน ได้เจอกันก็คือที่ห้องแห่งนี้เช่นกัน เขาได้ สอนเรื่องราวต่าง ๆ มากมายให้กับผม สอนการใช้ชีวิต สอนการเข้าใจ ความร้สู กึ เขาสอนอะไรหลาย ๆ อย่างกับผมมากมายจริง ๆ และค่อยอยู่เคียง ข้างผมในวันที่ผมไมม่ ีใคร หรือในวันทีผ่ มรู้สึกเศร้าก็ตาม เพื่อนหุ่นยนต์อีกคน ทีผ่ มสามารถเรยี กเขาวา่ เพอ่ื น ได้อย่างเต็มปาก “ถา้ ร้สู ึกไม่ดี ละ่ กบ็ อกผมไดไ้ หม เราเป็นเพื่อนกันนะ” 155

156

ในขณะท่ผี มกาลังเหม่ออยู่นั้น ซินอ่ นกร็ อ้ งตะโกนอย่างตื่นเต้น แล้วรี ยกมาให้ไปดูบางอย่าง อย่างรีบร้อน เขาดูจะตื่นเต้นเป็นอย่างมากเลยที่เดียว ละ่ ฮา่ ฮา่ “RT ดสู ิครับ มนั มดี อกไมส้ ีขาวออกมาแล้วครับ!?” “ไหน ๆ วา้ ว จรงิ ดว้ ย” “เย้ ในท่สี ุดกอ็ อกดอกแลว้ ครับ!” “ดจี ังเลยน้า ซนิ ่อน” ผมมองไปท่ซี ินอ่ นที่กาลงั ทาทา่ ทางดีใจเป็นอย่างมากท่ี ดอกไม้ออกด อกมาแล้ว เขาเร่ิมมาข้อมูลว่าดอกไมช้ นิดนี้มันคือ ดอกอะไรกันแน่ จนในที่สุด กไ็ ดร้ ู้ชื่อของมันแลว้ น้นั กค็ อื ดอกเดซ่ี (Daisy) ดอกเดซี่คือตัวแทนของความไร้เดียงสา และบริสุทธ์ิ เหมือนเด็ก น้อยที่เต็มไปด้วยความสดใสและไม่ทุกข์ร้อน เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เปรียบเสมอื นใครสกั คนที่ชอบทาให้คนอ่นื มีความสขุ อยู่ดว้ ยแลว้ มแี ต่เสียงหวั เราะ เป็นความหมายที่ดีมากจริง ๆ ไม่เคยแปลกใจสักนิด ว่ามันนายถึงให้ ดอกไม้นี้กับฉัน นายรู้ความหมายของมันอยู่ รู้มาโดยตลอด และพยายามจะ ทาใหฉ้ นั ได้เขา้ ใจความของมนั สนิ ะ 157

RT100110165 นายรู้ไหมในตอนนี้ฉันสามารถเข้าใจทุกอย่างที่นาย พยายามบอกแล้วนะ “RT เปน็ อะไรหรอื เปลา่ อยู่ ๆ กเ็ งยี บไป?” ซิน่อนดึงชายเสื้อของผมเล็กน้อย แล้วถามด้วยความเป็นห่วง อ่าจริง สิ ตอนนี้ผมมีเพื่อที่เป็นหุ่นยนต์เพิ่มมานี้น้า ผมยกมือขึ้นลูบหัวซิน่อนอย่าง อ่อนโยน แล้วยิ้มให้เขาเล็กน้อย ผมรู้แล้ววา่ ตอนนี้ผมไม่ไดโ้ ดดเดยี วยังมีเขาท่ี อย่เู คยี งขา้ งผมจนถึงตอนน้สี นิ ะ จบ๊ิ จบ๊ิ “อ้าว เจา้ นกน้อย” เสียงนกตัวหน่งเรียกความสนใจจาผมและซิน่อน นั้นก็คือเจ้านกท่ี ชอบมาเฝ้าดอกไม้อยู่ที่ขอบหน้าต่างอยู่เป็นประจา ผมเห็นดังนั้นจึง เดินไป เด็ดดอกเดซี่ ขึ้นมาดอกหนึ่ง แล้วยื่นให้เจ้านกน้อยเป็นของขวัญที่มาเฝ้าอยู่ ตลอด มันใช้ปากเล็ก ๆ นั้นคาบดอกไม้แล้ว บินกลับไปที่รังของมันที่มีคู่ของ มันอยู่ พร้อมมอบดอกไม้ที่ผมให้ไปกับคูข่ องตัวเอง เพื่อนาไปประดับที่รังของ พวกมนั “ซนิ ่อนฉนั ให้นาย” “แต่วา่ !!....นี้ของสาคญั ของ RT นะ” 158

ผมยกบอกกับเขาดันกระถางดอกเดซี่ไปทางเขา ในตอนแรกเขา เหมอื นกันมที ่าทีปฎเิ สธแต่ผมขยันขยอให้เขารบั ไปจนได้ ผมยิม้ ใหก้ ับทา่ ทขี องเขาท่ีดตู กใจไมใ่ ชน้ ้อยเลยท่เี ดียว “เพราะวา่ มนั สาคญั ใหต้ ้อมมีนายดแู ลตอ่ ไงละ่ ” “RT……” “ช่วยดแู ลต่อ แทนฉนั ไดไ้ หม?” “ได้ ไดเ้ ลยครบั กระผมจะดแู ลมันให้ดีที่สดุ เลยครบั !!” ผมกับซินอ่ นยิม้ แลว้ หวั เหราะใหก้ ันอย่างมีความสุข แล้วเร่ิมพูดคุยถึง เรือ่ งราวตา่ ง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาทผ่ี ่านมา จนกระทั้งมีสัญญาณมาอย่างส่ง มาทตี่ ัวของซิน่อน “ทาไมทา่ นผสู้ รา้ งเรยี กถงึ ผมกันล่ะ” “ไม่เป็นไรซิน่อนไปเถอะ” “แตว่ ่-” 159

160

“เพราะฉันก็จะออกไปข้างนอกเหมือนกนั ” ผมพูดแล้วเดินไปเตรียมของอีก 2 – 3 อย่างลงในกระเป๋าสะพายที่ ผมถือไปมาอยู่เป็นประจา ซิน่อนดูมีท่าทีลังเลเป็นอย่างมาก แต่ผมรู้ว่าเขาไม่ สามารถขัดคาสั่ง ท่านผู้สร้าง ได้จึงชิงพูดออกไปก่อน แล้วเดินไปที่หน้าประตู ทางออก ก่อนจะนึกอะไรได้ เลยเขา้ ไปหยบิ ตูใ้ ส่เจ้า พระอาทติ ย์ ปลากทองท่ี ผมเล้ียงไว้ ไปดว้ ย แล้วผมหนั ไปพูดกลับซนิ ่อน ดว้ ยท่าทีย้ิมแย้ม “บ๊ายบาย ซนิ อ่ น!!” “RT ……” “ซิน่อนบา๊ ยบายฉัน...เหมอื นทเ่ี ราทากนั เปน็ ประจาสิ” “ครับ บ๊ายบายครบั RT แลว้ เจอกนั นะครับ!!!!” เขาตะโกนไล่หลังผมออกมา ผมยิ้มให้กับท่าทางของเขา ใบหน้าที่มี รอยยิ้ม แต่จอแสดงตาทั้ง 2 ข้างกับมีหยดน้าไหลออกมาทั้ง 2 ข้าง แสดงถึง ความร้สู กึ ทแ่ี ท้จรงิ ของเขา ใช่แล้ว บ๊ายบายนะ ซนิ อ่ น 161

“เอ้ ใหฉ้ นั เหรอ?” “ใช่แล้วละ่ ช่วยเลยี้ งมนั ต่อจากฉันได้ไหม” อีกคนที่ผมมาหาก่อน ก็คือ พู่กัน ที่ร้านสะดวกซื้อใต้ตึก ตรงกับ ชว่ งเวลาพกั ของเขาพอดี เลยไดเ้ ข้าไปพดู คุยกับเขาทนี่ ่ังอยู่ ร้านสะดวกซ้อื แห่ง นี้ เป็นสถาทีแรกท่ีผมได้เร่ิม เข้าสังคมมนุษย์ ได้เจอกับมนุษยค์ นหนึง่ ที่เขามา หาผม โดยทีไ่ ม่หวังสิง่ ใดนอกจากคาวา่ เพอื่ น “อ้ะ คุณลูกค้าครับ ถ้ารสไข่เค็มที่พึ่งมาใหม่แบบถ้วย กาลังจะเอาไป เรียงพอดเี ลยครบั ” “โทษที ๆ ก่อนอื่นเลยฉนั ชอื่ วา่ พูก่ นั ยนิ ดที ไ่ี ด้รจู้ ักนะ” “ตงั้ ช่ือใหม้ ันกนั เถอะ!” “น้ี นายขออะไรไปเหรอ?” ความทรงจามากมายที่เกิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้และความทรงจาดี ๆ ทีม่ ใี หก้ นั ของผมและสิ่งมชี ีวิตท่ีเรยี กว่า มนษุ ย์ ซึ่งในตอนนี้ได้กลายเป็น เพ่ือน ของผมไว้อย่างสมบูรณ์ มนุษย์ที่ผมเคยเข้าใจมาตลอดทั้งชีวิตของการเป็น หุ่นยนต์ พอมาเจอเข้าจริง ๆ มันไม่เหมือนกับที่เคยได้ยินมาเลยสักนิด พวก เขาไม่ได้โหดรา้ ยเสมอไป พวกเขายังมีดา้ นท่ีดีและเป็นมิตร 162

163

“นายไม่เอาไปดว้ ยจะดเี หรอ?!” “คดิ ซะวา่ เจ้าพระอาทติ ย์เป็น ตวั แทน ของผมกไ็ ดน้ ะ ฮ่าฮา่ ” มนษุ ยค์ นน้ที มี่ ี ชื่อว่า พกู่ ัน ได้สอนอะไรให้กับผมมากมาย สอนให้ผม รู้จักคาว่า เล่น รู้จักคาว่า เที่ยวรู้จักคาว่า สนุก ให้ผมได้เข้าใจถึงความ สนุกสนานของการใช้ชีวิต แบบมนุษย์ สิ่งมีชีวิตที่แสนวุ่นวายที่สุดในโลกใบนี้ ช่างเขา้ ใจยากและซับซอ้ น จริง ๆ “ฮ่าฮา่ ได้สิ ถ้านายนายวา่ อยา่ งง้นั นะ!” “นายตอ้ งเลย้ี งมันได้ดีอย่างแนน่ อน” ผมต้องขอบคุณเขาจริงๆที่เข้ามาทาผมในวันนั้นถ้าวันนั้น เขาไม่เข้า มาทักผมตอนนั้น ผมก็คงไม่ได้มีเพื่อนเป็น มนุษย์ อย่างแน่นอน ความเข้ากับ คนอื่นง่ายและความช่างพูดของเขา ทาให้ผมนึกถึงเพื่อนของผมที่อยู่ที่เมือง หุ่นยนต์ พวกเขาเหมือนแสงสว่างในชีวิตของผมจริง ๆ เหมือนกับ ซิน่อน เหมือนกับ RT100110165 ไม่มีผิด เพราะฉะนั้นถ้าหากผมให้ดอกเดซี่ให้กับ ซีน่อนแล้ว คนทีจ่ ะสามารถเลยี้ งเจ้าพระอาทิตย์ต่อได้ก็คือ เขาคนนี้นี่แหละคน ที่ผมไว้ใจ คนที่จะสามารถเลี้ยงเจ้าปลาทองของผมให้ เติบโตข้ึนได้มากกว่าน้ี “นายจะไปแลว้ สินะเกยี ร์” “ใชแ่ ลว้ ล่ะ พกู่ นั ขอบคณุ สาหรบั ทุกอยา่ งนะ!” “โอ้ ซ้ึงเลยนะเน้ีย ง้นั ทางนกี้ เ็ ชน่ กนั ” 164

“ง้ันกบ็ า๊ ยบายนะ พู่กนั !!” “บา๊ ยบายยยย สักวันหนง่ึ เราคงไดเ้ จอกนั ใหมน่ ะ เพอ่ื นรกั !” . . “จอดปา้ ยน้คี รบั !” “เชิญคา่ ระวงั รถทางด้านซา้ ยนะคะ” ผมขึ้นรถเมล์ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่ที่ผมได้ไปเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เป็น มนุษย์ และเป็นสถานที่ที่ผมเข้าใจคาว่า ชีวิต มีคนที่สอนให้ผม เข้าใจถึง การเกิดและการจากลา การยอมรับมันและยิ้มรับกับทุกสิ่งทุกอย่าง ถึงจะร้องไห้บ้างก็ไม่เป็นไร จะเสียใจบ้างก็ไม่เป็นไร ขอแค่เราทาทุกวันให้มี ความสุขกพ็ อ ขอแคใ่ ช้ชวี ติ อย่างมคี วามสุขในทกุ ๆ วันกพ็ อแลว้ สวนสาธารณะ ท่แี สนธรรมดาแต่ก็แสนพเิ ศษในเวลาเดียวกัน สถานที่ที่รวมระหว่างสิ่งมีชีวิตที่เป็น มนุษย์ กับ ธรรมชาติ เข้าไว้ ด้วยกันอย่างลงตัว สถานที่ที่รวมของสองสิ่งนี้เข้าไปด้วยกัน มีสิ่งมีชีวิตน้อย ใหญ่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ มนุษย์รวมเข้ากับธรรมชาติอย่างกลมกลืนแล้ว ธรรมชาติกส็ ามารถเข้ากนั กับมนุษยไ์ ด้อยา่ งสมบรู ณ์แบบ ถึงแม้บางคนอาจจะ มองว่าเป็นแค่ที่ธรรมดาแต่สาหรับผมก็สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่สงบและพิเศษ มากเลยละ่ 165

ม้านั่ง ม้านั่งตัวนี้แค่มานั่งตัวเดียวกันกับในวันที่ผมรู้สึกสับสนกับชีวิตรู้สึก ท้อแท้และเสียใจ ผมไปเจอเข้ากับคุณยายคนนึงที่ทาให้ผมเข้าใจความหมาย ของคาวา่ ชวี ติ มากข้ึน ปลอบโยนผมยงั อ่อนโยน ในวนั ที่ผมร้สู ึกว่าชีวิตผมมันก็ มีแค่นี้ผมก็ไม่สามารถทาอะไรได้มากกว่านี้ท่านเป็นคนหนึ่งที่ผมนับถือจากใจ จรงิ ผหู้ ญงิ ท่ผี ่านเรอ่ื งราวอะไรตา่ งๆมามากมายในโลกท่ีแสนว่นุ วายใบนไี้ ด้ ท่านพบกับรักแท้ที่สามารถอยู่กับท่านจนแก่ชราทาเป็นคนที่พิเศษ จริงๆ ผมไมแ่ ปลกใจเลยสักนิดท่ีคุณตาจะอยู่กับคุณยายมาไดน้ านจนถึงตอนน้ี ท้ังคู่เป็นคูร่ ักกันเหมาะสมกันจริงๆ “อา้ ว พอ่ หนมุ่ พ่งึ ย้ายมาอยู่ใหมเ่ หรอ” “ยายเลา่ เร่อื งของยายให้ฟังบ้าง ดีไหมจะ้ ” “พอ่ หนุ่ม อย่ากลัวไปเลย จงใชช้ วี ติ ให้สนกุ สุดเหว้ียงไปเลยนะ” “เพราะถึงแม้ว่าร่างกายเราจะจากโลกนี้ไปตลอดกาล แต่ความทรง จาจะคงอยตู่ ลอดไป” ขอบคณุ นะที่สอนใหผ้ มเข้าใจความหมายของคาว่า ชวี ติ อยา่ งแท้จริง เข้าใจถงึ การเกิดและการจากลามนุษย์เราสิ่งมชี ีวิตทุกอย่างล้วนต้องมีเกิดและ มีจากลากันเป็นเรื่องธรรมดา คาสอนที่ผมจะจดจาตลอดไป ขอบคุณท่าน จริงๆ ขอบคุณทที่ ักผมในวนั แรกท่ีผมมาอยู่ทนี่ ่ีนะครับ ขอบคณุ คณุ ยายมากจรงิ ๆ 166

เอ๋ ต้นไม้ตน้ น้มี นั ในขณะท่ีผมกาลังเดินไปรับรอบสวนถ้ามาถึงเหตุการณ์ต่างๆผมได้ไป สะดุดตาเข้ากับต้นไม้ต้นหนึ่งที่แสนคุ้นเคยมันเหมือนกับต้นไม้ที่ผมและ RT100110165 ชอบไปนั่งคุยกันอยู่เป็นประจา ต้นมันสูงใหญ่ให้ร่มเงา มากมายเป็นท่ีอาศยั ให้กับนกนอ้ ยและสตั ว์น้อยใหญ่ “เพราะวา่ ความสนกุ มนั ทาใหเ้ ราร้สู ึกมีความสขุ นะสิ” “นายนะขอ ชีวิต ไหมล่ะเหมือนกับตน้ ไม้ ต้นน้ีไง” “No No ไม่ใช่วินาทีสุดท้ายสิ หลังจากนี้คือการ เริ่มต้นใหม่ แทน หากละ่ ” “ฮ่าฮ่า ๆ แน่นอนอยู่แลว้ ขอบคุณสาหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะเพื่อน รัก” คนแรกของผมท่ีทาใหผ้ มได้มาจนถึงทกุ วนั น้ีถา้ หากไม่มีคาพูดของเขา ในวันนั้น ตอนนี้ผมก็คงเป็นแค่เศษเหล็กที่ถูกบดแลว้ นาไปทิ้งเปน็ แค่ขยะกอง หนึ่งก็เท่านั้น ขอบคุณเขามากที่มอบโอกาสในการมีชีวิตให้กับผมให้ผมนะ เข้าใจความรู้สกึ ในสงิ่ ทีเ่ ขารู้สึกมาโดยตลอด สิ่งที่เขาพยายามจะสื่อออกมา สิ่ง ท่เี ขาพยายามจะทาให้ผมเขา้ ใจ แตต่ อนนผ้ี มเขา้ ใจแล้วนะ ขอบคุณนะมากจริง ๆ เพ่ือนคนแรกของผ 167

168

“บรรยายกาศดี จรงิ ๆ จงั เลยนะ” ผมเดินไปนั่งที่ใต้ต้นไม้ต้นนั้น นั่งมองพระอาทิตย์ตกดิน นับถอยหลัง เวลาที่เหลือของผมอีกไม่นานแล้วเวลาของผมกาลังจะหมดลงก็ได้มีเสียงใคร คนหน่งึ ทักผมข้ึนจากดา้ นหลังของตน้ ไมต้ น้ น้ี “เจา้ เดก็ น้อย เข้าใจความายของ คาว่า ชวี ิต แล้วสินะ” “ตอนนผี้ มเขา้ แลว้ ละ่ ครบั ทา่ นผูส้ ร้าง” “เสยี ใจไหม ทกี่ าลังจะจายโลกใบนไี้ ป” “ฮ่าฮ่า ไม่เลยครับ ตอนนี้ผมกาลังจะเขา้ ใจ ชีวิต ในตอนสุดท้ายแล้ว ละ่ ครบั ” “อยา่ งง้นั เหรอ?” “ใชแ่ ล้วครับ มีเกดิ ก็ต้องมีจากลา นี้แหละครับ ชวี ิต” “...... นายเปน็ ห่นุ ยนต์ท่ีแปลกจรงิ ๆ” “มนษุ ย์คนหนึง่ กพ็ ดู กบั ผมแบบนั้นเหมือนกนั ฮ่าฮา่ ” [ ร่างกายกาลงั จะเข้าสู้สภาวะ หลบั ไหลตลอดกาล ] [ นบั ถอยหลงั 5 วนิ าที หลงั จากนี้ ] 169

เวลาของผมมาถึงแลว้ สินะ 5 พกู่ นั นายจาไดไ้ หมวา่ นายเคยถามผมว่า 4 “น้ี นายขออะไรไปเหรอ?” 3 คาอธิฐาน ของผมนะ 2 ผมขอใหค้ นทีผ่ มรกั ทกุ คน มีความสขุ ยิง่ กวา่ ใคร ๆ นะ 1 [RT100131145 ไดเ้ ข้าสู้สภาวะ หลบั ใหล เป็นทเี่ รียบร้อย] ตด๊ื ดดดดดดดดด .......................................... 170

171

172

8 “จดุ จบคอื จดุ เรมิ่ ต้นใหมเ่ สมอ” . . ทาไม ผมถึงยังอย่ลู ่ะ? สิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินก็คือ เสียงระบบของผมที่ตัดสัญญาณว่า ผมได้ เขา้ สู่สภาวะหลบั ไหลตลอดกาลแลว้ หลังได้ยนิ เสียงสญั ญาณทุกอย่างก็มืด ไป หมด ผมไม่ได้ยิน แล้วก็ไม่ได้เห็น ภายใต้จิตสานึกของผม ทุกสิ่งทุกอย่างท้ัง ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย มีแต่ความว่างเปล่า แต่กลับรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก ความว่างเปล่าที่ทาให้ผมรู้สึกสงบมัน ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด จรงิ ๆ “ไง ร้สู ึกอยา่ งไงบา้ งท่ไี ด้ การเกิดและการจากลา” “มันแปลก พลิ กึ เข้าใจยาก แตว่ า่ ร้สู กึ ......มีความสขุ ครบั ครับ” “ความสขุ อย่างนั้นเหรอ?” ต้นเสียงของ ท่านผู้สร้าง ดังออกมาจากหลังต้นไม้ จนกระทั่ง เขาได้ เดินออกมาจากด้านหลงั ของตน้ ไม้ใหญ่แล้วมาประจันหนา้ กับผมตรง ๆ 173

สิ่งทผ่ี มเหน็ ตรงหน้าทาใหผ้ มพูดอะไรไม่ออกจรงิ ๆ “ทา่ นเปน็ ......... มนษุ ย”์ “ใช่ ฉันเปน็ มนษุ ย์” “RT กระผมคิดวา่ นายจะไม่ฟืน้ ซะแลว้ !!” ส่งิ ทผ่ี มเหน็ ตรงหน้า กค็ ือ มนษุ ย์เพศชายวยั กลาง คนท่สี วมเสอ้ื กาวน์ เหมือนพวกนักวิทยาศาสตร์ที่ผมเห็นในหนงั บนหัวไหล่ของเขามีซนินอ่ นกอด อยู่ที่นั่น เมื่อเห็นผมเดินขึ้นมาก็กระโดดเข้ามาหาผมในทันทีแล้วก็ตรงใบไม่ ปล่อยพรอ้ มกับเอาหัวถผู มไม่หยดุ ลูบหวั เขาเบา ๆ “เกิดอะไรขึน้ ไม่ใช่ว่าผมจะต้องหลับไหลไปตลอดกาลเหรอ?!” “ใครบอก? ฉนั ไมเ่ คยพูดนะ” “แตว่ ่-” “ผมอยากเขา้ ใจความหมายของ คาวา่ ชวี ติ ให้มากกวา่ น้ี!!” [ โอว้าว ตั้งแต่ฉันสร้างหุ่นยนต์มามากมาย เจ้าเป็นตัวแรกเลยนะท่ี พูดแบบนี้ ได้สิ ฉันจะทาให้มันเป็นจริงเอง ฉันทาให้เจ้าเข้าใจความหมายของ คาว่า ชวี ิต เอง ] พอมานกึ ดูดี ๆ แล้ว ท่านผู้สร้างบอกว่าจะทาใหผ้ มเข้าใจความหมาย ของคาวา่ ชวี ิต ไม่ใช้วา่ ท่านจะทาลายผมลงหลงั จาก คาขอของผมเปน็ เหรอ? 174

“นายกไ็ ด้เข้าใจคาว่า ชีวติ แล้วน้ี” “……ทา่ นไมไ่ ดจ้ ะทาลา-” “แล้วทาไมฉนั ต้องทาลาย หนุ่ ยนตท์ ่ีฉนั สร้างขึน้ มาด้วยละ่ ?” “กท็ า่ นบอกว่า.......” ผมได้บอกถึงสาเหตุว่าทาไมผมถึงคิดว่าท่านจะทาร้ายผมลงเพราะ ท่านเป็นคนพูดเองว่าจะ ทาลายหุ่นยนต์รุ่นเก่าออก ผมถึงได้มาอยู่ที่ตรงน้ี เพราะคาของผมมันทาให้เขาหัวเราะเป็นการใหญ่จริงลงไปกลิ้งขากับพ้ืน หญ้า นั้นทาใหผ้ มมึนงงเปน็ อย่างมาก “ฮ่าฮ่า ฉนั ปวดทอ้ งไปหมดแลว้ ” ท่านผู้สร้างอธิบายกับผมว่าจริง ๆ แล้วผมน่าจะเข้าใจผิดไปเล็กน้อย หุ่นยนต์ทุกตัวท่ี ฉันบอกว่าจะโละทิ้งนั่นคือ ฉันจะรีพวกเขาให้พวกเขา สามารถเข้าใจความรู้สกึ เหมือนกบั มนษุ ยไ์ ด้หรือก็คือ เอาพวกเขามา รีไซเคิล จิตใต้สานึกของพวกเขายังคงอยู่เขายังคงรู้ว่าเขาเป็นใครแต่พวกเขา แค่ยา้ ยไปอยใู่ นร่างใหม่กเ็ ทา่ นนั้ “ใช่แลว้ ละ่ RT ท่านผู้สรา้ งเรียกผมไปเพราะเรื่องนคี้ รับ!!” เ พร า ะร ่ า ง ที ่ พว กเ ขา ใช ้ น ั ้ น มี คว า มเ ก่ า แ ล ะเ ส ื ่ อมโ ทร มล ง ไ ป ต า ม กาลเวลา มันไม่เหมาะกับเขาหรอกฉันอยากให้พวกเขาและเข้าใจความรู้สึก ของใครมีชวี ิตบา้ งเลยสร้าง body ใหม่ ๆ ออกมาเร่ือยๆ 175

“ฉนั ต้องการใหอ้ นาคต มนษุ ยแ์ ละหนุ่ ยนต์ สามารถอยรู่ ว่ มกนั ได้” และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทาไมฉันจะต้องทาร้ายหุ่นยนต์รุ่นเก่าลง แค่ ภายนอกแต่โปรแกรมระบบของพวกเขายังคงอยู่ พวกเขายังคงจาได้ว่าพวก เขาเป็นใครพวกเขาต้องการอะไร ถ้าจะให้สิ่งที่เขาต้องการเสมอตอบแทนกับ สง่ิ ทเ่ี ขาทาให้กับฉนั และฉนั ไมไ่ ดล้ องพวกดขาเป็นแค่ลูกน้องหรือคนงาน “พวกเธอเองก็เป็นครอบครัวฉัน” ทั้งหมดคือครอบครัวของฉันเป็นทั้งเพื่อนทั้งพี่ทั้งน้องเป็นครอบครัว ทฉ่ี ันสร้างข้ึนมาด้วยมือของฉนั เองฉนั ไม่มีวันจะทารา้ ยครอบครวั ฉันหรอกนะ “เข้าใจแล้วใชไ่ หม” “ครับ..... แลว้ หลงั จากนผี้ มจะเปน็ อย่างไงต่อ?” ผมถามทา่ นผู้สร้างออกไปด้วยความสงสัย ถา้ หากตอนน้ผี มสามารถมี ชีวิตตอ่ ไปได้แล้ว ตัวผมเองละ่ ผมต้องไปอยู่ที่ไหนไปอยู่ที่เมืองคนดังเดิม หรือ ว่าอยู่ที่นี่ตลอดไป คาพูด เหล่านั้นทส่ี รา้ งทาใหผ้ มพดู อะไรไม่ออกเลยจริงๆ เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน แลว้ ตอบผม “นายนะ มชี วี ิต เปน็ ตวั เองแลว้ นะ” “ชวี ิต......ของผม?” 176

177

“ฮา่ ฮ่า ถกู ต้องแลว้ ล่ะ!!” ท่านผู้ทราบพูดอธิบายกับผมว่าแต่ตอนน้ีผมสามารถเข้าใจความรู้สึก เหมือนกับ มนุษย์ ได้แล้ว เข้าใจความรู้สึกเศร้า เสียใจ ร้องไห้ หรือแม้กระทง่ั มีความสุข ท่านผู้สร้างต้องการสรา้ งหุ่นยนต์ที่ สามารถเข้าใจความรูส้ กึ ตา่ ง ๆ ได้และสามารถอยู่ร่วมกันกับมนุษย์ได้ ท่านบอกกับผมว่าผมในตอนนี้มีชีวิต เป็นของตัวเองแลว้ นะ ไมม่ ีใครสามารถกาหนดชีวิตของนายไดอ้ ีกแลว้ “แล้วนายอยากทางานกับฉนั ไหม” “งาน?” “เหมือนกบั กระผมครบั !!” งานที่เขาพูดถึงคือการทางานเป็นผู้ช่วยของเขาเหมือนกับที่ ซิน่อน กาลังทาอยู่ ช่วยเขาให้เขาคิดค้นหุ่นยนต์ที่สามารถอยู่ร่วมกันกับมนุษย์ได้ อย่างสันตสิ ขุ โดยไมม่ กี ารแก่งแย่งกัน ไม่มีการทะเลาะเบาะแวง้ กัน “นายสามารถไปมาทง้ั 2 ทีไ่ ด้เลย” เขาพูดเสริมไม่ว่าในตอนนี้ถ้าหากผมทางานกับเขาผมสามารถมาท่ี โลกมนุษย์ได้ตลอดเวลาเพื่อกลับมาเจอกับเพื่อนของผมที่นี้ และยังสามารถ เข้าไปทเี่ หมือนเดมิ ไดต้ ลอดเวลาอีกด้วยผมหนา้ ทจ่ี ะเปล่ียนแปลงความคิดของ พวกเขาให้เปน็ เหมอื นผมได้ “RT ตอ้ งทาไดอ้ ย่างแนน่ อน!!” 178

“เจา้ หุน่ ยนตต์ วั นอ้ ยของฉันนายกด็ เี หมือนกันใชไ่ หมล่ะ ฮ่าฮ่า” สามารถสอนให้พวกเขาเข้าใจว่า มนุษย์ ทุกคนไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ เราคิดมนุษย์เพียงด้านเดียวมนุษย์ทุกคนมีทัง้ ดีและไม่ดีคนที่ดีก็มีเช่นเดียวกัน สามารถส่งให้พวกเขาร่วมกันกับมนุษย์ได้เข้าใจความรู้สึกของมนุษย์ได้ มากกวา่ นจี้ ะช่วยใหท้ า่ นผู้สร้างสามารถคดิ คน้ สิ่งใหมๆ่ ข้ึนมา “นายมีสิทธทิ์ ่จี ะตดั สนิ ใจเสมอ” ท่านผู้สร้างบอกกับผมว่าตอนนี้ผมคือกุญแจสาคัญที่จะทาให้มนุษย์ และหุ่นยนต์สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างมีความสุขรายการสงครามงานอนาคต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะสามารถทาให้มนุษย์และหุ่นยนต์อยู่ร่วมกันได้บน โลกใบน้นี ่นั คอื สิง่ ที่ท่านผชู้ มคาดหวงั ในตัวผม “ผม.......” “RT ครับ?” “ว่าไง เดก็ น้อย” “ผมจะทาครบั !!!” “เย้/ฉนั ดีใจจริง ๆ” ทั้งเขาและซิน่อน เข้ามากอดผมทั้ง 2 ทางทาให้ผมรู้ว่าถ้าหากท่าน ผู้สร้างกบั ซนิ อ่ นสามารถอยู่รว่ มกนั ได้นนั่ ก็หมายความวา่ ........ 179

มนุษย์และหุ่นยนต์ ก็สามารถอยู่ร่วมกันไดเช่นกันผมจะทาให้ทั้งสอง สิ่งนี้สิง่ มีชีวิตและสิ่งทีไ่ ร้ชีวิตสามารถอยูร่ ว่ มกันได้อย่างมีความสุขบนโลกใบนี้ อยา่ งแนน่ อน ขอเวลาผมหนอ่ ย ผมจะทาให้ได้ “โลกท่มี นุษยแ์ ละหุ่นยนต์สามารถอยูร่ ว่ มกันได!้ !!” การเดินทาง ‘ครงั้ ใหม’่ ได้เริ่มต้นขนึ้ แล้ว !!! --------------------------------------------------------------------------------- 180

181

THE END? No This is not The End This is the Beginning. 182

183

คุณคิดว่ายังไงบ้าง ในตอนนี้คุณได้เห็นการเดินทางและเติบโตข้ึน ของหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แต่ในตอนนี้ เขาสามารถเข้าใจ ความหมายของคาว่า ชีวติ แลว้ ‘ชีวิต เมอ่ื มเี กิดก็ต้องมีจากลา คุณเข้าใจความหมายของมันแลว้ สินะ’ ‘จุดจบ คือจดุ เร่ิมต้นใหมเ่ สมอ’ เหมือนกับหุ่นยนต์ตัวน้ี ที่สามารถเข้าใจความหมายของชีวิต มีความ ทกุ ข์ มคี วามสุขบ้าง รอ้ งไห้บา้ งก็ไม่เปน็ ไร ขอแคเ่ ราใช่ชวี ติ ให้มีความสุขในทุก ๆ กพ็ อแลว้ ในวันที่คุณคิดว่านี้คงเป็นจุดจบ มันอาจจะเป็นการเริ่มต้นใหม่ขอสิ่ง ใหมก่ เ็ ป็นได้ ในชีวิตของเรา มีล้มบ้าง มีร้องไห้ มีเสียใจ มีโกร ธมีผิดหวังนัน่ แหละ คือรสชาติของชวี ิต ถ้าหากเรามีแตค่ วามสุขอย่างเดียวภายในชีวิตของเราชีวิต เรากค็ งจะไร้สสี นั เหล่านี้ไป การทเี่ ราไดล้ ้มคร้ังหนึ่งเราได้รู้ในส่ิงท่ีเราผิดพลาด มันคอื จดุ จบ การทเ่ี ราลุกขึ้นและเผชญิ หน้ากบั มนั น่นั คอื การเริ่มตน้ ใหม่ ชีวิตของเราก็เปรียบเสมือนกับ การวิ่งล้มและการลุกขึ้นยืนและวิ่ง ต่อไปเน่ยี คอื คาว่า ชีวิต ถ้าหากคุณได้อ่านมาถึงตอนนี้ เราอยากจะบอกกับคุณว่าคุณไม่ต้อง มองไปถึงอนาคตที่ไกลกับตัวคุณในตอนน้ีถ้าคุณรสู้ ึกแย่ ค้นหาสงิ่ เล็ก ๆ ท่ีเป็น ความสขุ ให้กับคุณ การเลยี้ งปลาทอง เป็นเพือ่ นคลายเหงาหรอื สัตว์เลี้ยงตัวอื่น หาความสขุ เลก็ ๆ จากสง่ิ ท่ีอยูร่ อบตวั คุณ 184

การช่วยเหลือผู้คน การเปิดใจรับผู้คนใหม่ๆ จริงอยู่ที่คนเราสามารถ อยู่คนเดียวได้บนโลกใบนี้แต่การที่เรามี ที่พึ่งทางจิตใจมันก็ดีเหมือนกัน ไม่ จาเป็นต้องเป็นแค่ผูค้ นอาจจะเป็นสิ่งของสัตว์เลี้ยงหรือสิ่งอ่ืน ๆ บนโลกใบน้ีก็ ไดเ้ ช่นกนั คุณจามงกุฎดอกไม้ที่หุ่นยนต์ตัวน้อยมอบให้คุณได้ไหม ฉันอยากจะ ขอให้คุณเก็บมันไว้ในใจของคุณเสมอ ในวันที่คุณรู้สึกแย่ขอให้คุณจงจาไว้ว่า ในวันนงึ คณุ เคยมีความสุขมากเลยนะ ห่นุ ยนตต์ ัวน้อยก็คงอยากจะมอบให้คุณ เพอื่ เปน็ ของขวัญเช่นกัน แต่ตอนนไ้ี ด้มาถึงตอนสดุ ท้ายของหนังสือเลม่ นี้แลว้ ฉันคงจะไม่มีอะไร จะบอกกับคุณแล้วล่ะ ก่อนที่คุณจะจากไปฉันขอให้คณุ มีความสุขในทุก ๆ วัน นะ คณุ ไม่ต้องเปน็ คนท่ีเก่งทีส่ ดุ แตเ่ ป็นคนทีม่ คี วามสุขก็พอแลว้ ลาก่อน หวังวา่ เราจะไดเ้ จอกันอกี นะ 185

186

187

188