ความรู้พื้นฐานการเขียนเชิงวิชาการ

วชิ าภาษาไทยเพ่อื การเขียนเชิงวิชาการ รหัสวชิ า ท๒๐๒๑๐ ครผู สู้ อน ครูปทั มา จนั ทรศ์ รี

ความร้พู ื้นฐานเร่อื งการเขยี นเชงิ วิชาการ

ความหมายของการเขยี น • พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ให้ความหมายของการเขียนวา่ เขียน เป็น คากริยา หมายถึงขีดให้เป็นตัวหนงั สือหรือเลข ขีดให้เปน็ เสน้ หรือรปู ต่าง ๆ วาด แต่งหนังสือ • วิจติ รา แสงพลสทิ ธ์ิ และคณะ ใหค้ วามหมายของการเขียนว่า การเขียน คือ การแสดงออกเพ่อื การสื่อสารอยา่ งหนึง่ ของมนษุ ย์ โดยอาศยั ภาษา ตัวอักษร และอุปกรณ์อน่ื ๆ เปน็ สื่อ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกนึกคดิ ความ ต้องการและความเข้าใจทกุ อย่างให้ผู้อ่นื ได้ทราบ กลา่ วโดยสรปุ ไดว้ า่ การเขียนเปน็ การส่อื สาร ของมนษุ ย์ซึง่ อาศยั ภาษาทีเ่ ป็นลายลกั ษณอ์ ักษรเป็นสื่อ เพื่อถ่ายทอดสิง่ ต่าง ๆ สู่ผู้อา่ น

การเขียน • ความสาคัญของการเขียน การเขียนเปน็ เรือ่ งสาคัญของผู้ทีก่ าลังศึกษาเพราะการเขียนเป็น การถ่ายทอดความรู้สึกนึกคดิ จากผเู้ ขียนสู่ผู้อา่ นโดยใชภ้ าษาเป็นเครอื่ งมอื ใน การชักนาความคิด ความรู้ ประสบการณ์ ความรู้สึก อารมณ์และทศั นคติ ถ้าผู้เขียนมคี วามสามารถในการเขียนผอู้ ่านยอ่ มเข้าใจความหมายได้ดี ตรงกนั ข้าม หากผเู้ ขียนไมม่ คี วามสามารถในการเขียนยอ่ มไมส่ ามารถ ถ่ายทอดความรู้ ความคดิ ความรู้สึก อารมณ์ ฯลฯ สู่ผอู้ ่านได้ตามตอ้ งการ

• จดุ ม่งุ หมายของการเขียน ๑. การเขียนเพื่อเล่าเรือ่ ง ๒. การเขียนเพื่ออธิบาย ๓. การเขียนเพื่อแสดงความคิดเห็น ๔. การเขียนเพือ่ สร้างจินตนาการ ๕ . การเขียนเพื่อโนม้ น้าวใจ ๖. การเขียนเพื่อล้อเลียนหรือเสียดสี ๗. การเขียนเพือ่ กิจธรุ ะ ๘. การเขียนเพื่อบอกให้ทราบขอ้ เท็จจรงิ

งานเขียนเชิงวชิ าการ งานเขียนเชิงวิชาการ คือ งาน เอกสาร หรืองานหนังสอื หรือ สิ่งพมิ พ์ ทีผ่ เู้ ขียนได้ศกึ ษาค้นคว้า โดยมีการอา้ งองิ แหลง่ ขอ้ มูล และ วิธีการค้นคว้า และนาเสนอขอ้ มลู อย่างเปน็ ระบบทีเ่ ป็นประโยชน์ นอกจากนี้งานเขียนเชิงวิชาการยังตอ้ งคานึงถึงการใช้ภาษาทีเ่ ปน็ ภาษาระดับทางการ อาจมคี าศพั ท์เฉพาะ หรืออาจมภี าพประกอบ แผนภาพ หรือแผนที่เพอ่ื ช่วยใหเ้ กิดความเขา้ ใจไดง้ ่ายขนึ้ สดุ ท้ายงาน เขียนเชิงวิชาการ จะต้องมีประโยชน์ที่สามารถนามาใช้ในการพัฒนาคน เพ่อื พัฒนางาน ผู้เขียนจึงต้องมคี วามรู้ความสามารถ และมีทักษะในการเขียนเป็นอย่างดีด้วย

ลักษณะของงานเขยี นเชงิ วชิ าการ  ๑. มีรูปแบบเฉพาะในการเขยี นงานวิชาการนั้น จะต้องมี รปู แบบของการเขยี นทีเ่ ปน็ ลักษณะเฉพาะ  ๒. ภาษาที่ใช้ในการเขยี น ต้องเป็นภาษาที่ตรงไปตรงมา ไมใ่ ช้ภาษาปากในการเขียน และไม่ใช้ภาษาในการพรรณนา เพอ่ื ใหอ้ ารมณ์ความรู้สกึ  ๓. งานเขียนเชิงวิชาการน้ันจะต้อง ประกอบด้วยส่วนต่าง ๆ ๓ ส่วน - ส่วนนาหรือบทนา - เน้ือหาหรือเน้อื เรื่อง - สรุป

ประเภทของงานเขียนเชิงวิชาการ ๑. ตารา ๒. หนังสอื วิชาการ ๓. เอกสารคาสอน ๔. เอกสารประกอบการสอน ๕. หนังสืออา่ นประกอบ ๖. งานแปล ๗. รายงานวิชาการ ๘. งานวจิ ยั ๙. บทความทางวิชาการ

การวางแผนการเขยี นงานเชิงวชิ าการ • ในการวางแผนการเขยี น สง่ิ แรกทีผ่ ู้เขียนจะต้องคานึงถึง คือ กลุ่มเป้าหมาย หรอื กลมุ่ ผู้อา่ น ผู้เขียนควรเริม่ ตามลาดับดังนี้ ๑. เลือกเรื่องที่จะเขยี น ๒. กาหนดจดุ มุ่งหมายและขอบเขตของเรือ่ ง ๓. ค้นคว้าและรวบรวมความรู้ ๔. วางโครงเรื่อง

การวางโครงเร่อื ง • ขน้ั ตอนการวางโครงเรื่อง ๑. จดั ลาดบั โครงเรือ่ ง โดยเขยี นหัวข้อใหญ่ก่อนหวั ข้อย่อย จัดลาดับหวั ข้อใหญแ่ ละหัวข้อย่อยให้สอดคลอ้ งกัน ๒. การวางหวั ข้อใหญ่ใหม้ ีความสาคญั เท่าเทียมกัน ๓. การเขยี นโครงเรื่องใหเ้ ปน็ ระเบยี บ ควรเลือกใช้เปน็ แบบใด แบบหนึง่ ตลอดการเขียน เช่น การเขียนโดยใช้วลี ประโยค ฯลฯ ๔. การเขยี นหวั ข้อย่อย หัวข้อย่อยมีความสาคัญ น้อยกว่าหวั ขอ้ ใหญ่ อย่าใหค้ วามสาคัญกบั หวั ข้อย่อยมากกว่าหัวข้อใหญ่

๕. หวั ข้อแตล่ ะหวั ขอ้ ในโครงเรอ่ื งตอ้ งไมซ่ า้ ซ้อนกนั ๖. รปู แบบของโครงเรื่อง จะใชต้ วั อกั ษรหรือตัวเลขก้าหนดหัวข้อนนั ควรให้ เป็นไปแบบเดยี วกนั ตัวอยา่ งโครงเรื่องแบบหวั ขอ้ 1. หวั ข้อใหญท่ ี่ 1 1.1 หวั ข้อย่อยท่ี 1 1.1.1 หวั ขอ้ ย่อยรองที่ 1 1.1.2 หวั ขอ้ ย่อยรองที่ 2 1.2 หัวขอ้ ย่อยที่ 2 1.2.1 หวั ขอ้ ยอ่ ยรองท่ี 1 1.2.2 หวั ขอ้ ยอ่ ยรองที่ 2 2. หัวข้อใหญ่ที่ 2 2.1 หัวข้อยอ่ ยท่ี 1 2.2 หวั ข้อย่อยท่ี 2 3. หวั ขอ้ ใหญท่ ี่ 3 3.1 หัวขอ้ ย่อยที่ 1 3.2 หัวข้อย่อยท่ี 2 3.2.1 หวั ข้อยอ่ ยรองที่ 1 3.2.2 หวั ข้อย่อยรองที่ 2

การใช้ภาษาเชิงวชิ าการ • ลกั ษณะภาษาเชงิ วชิ าการ สิง่ ที่ต้องคานงึ ถงึ ในการใช้ภาษาเชิงวิชาการมดี งั นี ้ ๑. ระดบั ภาษา ระดบั ภาษาท่ีใช้ในงานวิชาการ จะเป็นระดบั ภาษาแบบแผน กลา่ วคอื เป็นภาษาท่ีมีการเลือกสรรถ้อยคามาใช้อยา่ งถกู ต้องตามแบบ แผนของไทย เป็นถ้อยคาที่สภุ าพ อาจมกี ารใช้ศพั ท์วิชาการร่วมด้วย การใช้ ระดบั ภาษาแบบแผนผ้ใู ช้จะต้องมีการเรียบเรียงและตรวจพจิ ารณาแก้ไข เป็นอย่างดจี นได้ภาษาที่ไพเราะ สละสลวยสามารถสื่อความหมายได้ ชดั เจน

๒. ความเป็ นมาตรฐานของภาษา ๒.๑ เป็นภาษาเขยี น ๒.๒ เป็นภาษาวิชาการ ๒.๓ เป็นภาษาไทย เม่ือนาคาภาษาองั กฤษมาใช้ควรทาให้เป็น ภาษาไทย ๒.๔ เป็นภาษาที่เรียบเรียงดี