นายฮิโรชิเกะ นาราฮารา เลขที่ 112

นายฮโิ รชิเกะ นาราฮารา เลขท่ี 112 นักศกึ ษาพยาบาลศาสตรบัณฑิตชนั้ ปีท่ี 1 รุ่นที่ 28 ความฝนั ขา้ พเจ้านกั ศกึ ษาพยาบาลชนั้ ปีทหี่ นงึ่ ทเี่ ปน็ ผู้ชายทเ่ี ลือกเรยี นพยาบาล ข้าพเจา้ ไมเ่ คยคิด มาก่อนว่าตวั เองจะเลือกสายน้ี แตเ่ ม่อื ขา้ พเจ้าได้เรียน ข้าพเจา้ ถึงรวู้ ่าการเรยี นพยาบาลไม่ได้ง่าย เหมอื นคนอน่ื ๆพูด ไมไ่ ดห้ น้ากลวั แบบคนอ่ืนเขาเลา่ แรกๆข้าพเจา้ ไม่ได้ชอบพยาบาลมากนักเพราะ ส่วนมากผหู้ ญิงจะเปน็ กัน ทาใหข้ า้ พเจา้ ลงั เลทจี่ ะออกดไี หม แตพ่ อเรียนมาเรื่อยๆ ข้าพเจ้ากพ็ บจดุ เปลย่ี นแปลงความคิดของข้าพเจา้ ว่าจะมีอาชพี ไหน ทีจ่ ะทางานเหมือนทาบุญ ผลตอบแทนบนโลกที่ คนอื่นคิดว่าดที ่ีสดุ อาจจะเปน็ เงิน แตส่ าหรบั บุคลากรทางการแพทย์ คือรอยย้มิ ตอนคนไข้หายดี ขา้ พเจา้ เลยศกึ ษาหาความร้ตู ลอดเวลา เพอ่ื ทจ่ี ะเข้าใจในบทเรียนนั้นๆ เพ่ือความแมน่ ยา เข้าใจผปู้ ่วย เรอ่ื งเลา่ ของขา้ พเจ้าทเ่ี ปน็ จดุ เปลย่ี นใหข้ ้าพเจ้ารกั ท่ีจะเรียนพยาบาลมากขึ้น เป็น ประสบการณ์ทขี่ ้าพเจ้าได้หยิบยน่ื ให้มนุษยร์ ว่ มโลกใบนีด้ ว้ ยกนั เร่ืองมีอยู่วา่ ช่วงเดนิ ทางกลบั บา้ นที่ ชลบุรี ขา้ พเจา้ พบคนไร้บ้าน ท่ีมแี ผลเต็มตวั เดินเก็บขวดขาย อาศยั นอนศาลารอรถข้างทาง ข้าพเจ้า เคยเหน็ ชายสูงอายุคนนี้บอ่ ยครง้ั แตท่ กุ ครัง้ ท่ีข้าพเจา้ กลบั บ้าน ชายคนนีไ้ มม่ ีบาดแผลเหมือนตอนน้ี ขา้ พเจ้าไดเ้ ดนิ ไปพูดคุย แต่เขากลับเดนิ หนีขา้ พเจา้ ขา้ พเจ้าเดนิ ไปรา้ นขายยาเพ่ือซื้ออุปกรณท์ าแผล ให้กบั ชายคนนี้ แต่ทว่ากลับมากไ็ ม่เจอเขา ผมกลบั ถึงบา้ นด้วยอาการคดิ ไม่ตก กลัวว่าแผลจะอักเสบ กลัววา่ จะตดิ เชือ้ จากแมลง หรือจากเชือ้ โรคจากขยะ วันต่อมาข้าพเจ้าพบชายคนน้กี าลงั คุ้ยขยะ แผล เหมอื นหกลม้ มรี อ่ งรอยการฟกชา้ ท่หี ัวเข่าข้างซ้าย จากเม่อื วานท่ีผมสงั เกตเหน็ แคแ่ ผลถลอกมเี ลือด ตรงแขนและใบหน้า วนั นั้นข้าพเจา้ ตั้งใจวา่ ยังไงก็ตอ้ งทาแผลใหไ้ ด้ ขา้ พเจ้าเรียกเขาว่าลงุ เพราะมี อายุแล้ว เขาหนั มามองผมแล้วเดินถอยหา่ ง ผมเลยบอกวา่ ผมมาดีนะ ผมยน่ื ยาใหล้ ุงเขา เขารบั ไป แลว้ ย้ิมให้ผม ผมร้สู ึกใจช้ืนขนึ้ มานิดหวังวา่ เขาจะทาแผลเองได้ วนั ถัดมาอกี วันก่อนที่ขา้ พเจ้าจะกลับ หอพัก ลุงเขาไม่มรี ่องรอยทาแผล ขา้ พเจ้าเลยถามลงุ เขาวา่ ทาไมไม่ทาแผล ลงุ เขาบอกว่าทาแล้ว พอ เหง่ือไหลมนั ก็ไหลตามเหงื่อหมด ขา้ พเจ้าจึงไปซ้ือผา้ ก็อซมาทาแผลให้ลงุ ลงุ ยกมือไวผ้ มยกใหญ่ ผม ขอใหล้ งุ หยดุ เดนิ เพราะเข่าดูท่าจะแยเ่ พราะบวมขึ้น ผมถามอาการลงุ จะบ่ายเบยี่ งลม้ เอง มันมดื เลย มองไมเ่ หน็ บันใดที่ศาลา พลาดตกลงมา ผมก็คิดแงเ่ ดียวกับลุงถา้ รถเฉี่ยวชนคงมีคนพาไปหาหมอ

ขา้ พเจ้าลาลงุ คนนั้นก่อนขึน้ รถกลับหอพัก ในหวั ของขา้ พเจ้าหวงั ว่ากลบั มาเจอกันอีกคร้งั แผลลุงคง จะดขี ึน้ ถึงเวลากลบั บ้านอีกรอบช่วงวันหยุด ข้าพเจา้ มองหาลุงไม่เจอ คิดแค่วา่ วนั นคี้ งไปเกบ็ ท่ีอ่นื ตอนเยน็ ขา้ พเจา้ ลงมาซือ้ ของที่หา้ งสรรพสนิ คา้ ใกล้บา้ นกับเพื่อนที่โรงเรียนเดิม ขา้ พเจา้ เห็นลงุ ลาก ถงุ ขากะเผก พร้อมผา้ ก๊อซพันแผลอันเดมิ ท่ีมหี นองซึมออกมา ขา้ พเจา้ เดนิ ไปหาลงุ แลว้ ถามวา่ ลงุ ไดท้ า แผลไหม ลงุ บอกทา แต่ผา้ มีแคช่ น้ิ เดยี ว แมลงวันตอมหนองทซ่ี มึ ออกมา เข่ากบ็ วม ขา้ พเจา้ ชวนเพอ่ื น อาสาพาไปโรงพยาบาล แต่ลุงปฎิเสธ เพราะไม่มีเงิน ไมม่ ีสทิ ธิรกั ษา ข้าพเจา้ จงึ ออกคา่ รกั ษาทีค่ ลีนิก โรงพยาบาบ แผลลุงอักเสบ และหัวเข่าก็อกั เสบจากการกระแทก ข้าพเจ้าพาลุงมาสง่ ศาลาท่เี ดิม มีถุง ขวดมากมาย ขา้ พเจา้ กับเพ่ือนให้เงนิ ไปสองรอ้ ยบาท ไม่ตอ้ งเก็บขวดชว่ งรักษาตวั และจะพาไปทา แผลท่ีแขนและหนา้ จนแผลจะหาย แตล่ งุ ปฎิเสธอกี รอบ ข้าพเจา้ ขอใหเ้ พอ่ื นมาทาแผลใหแ้ ทน ถ้าลงุ ไม่อยากไปโรงพยาบาล ลงุ ก็ยอมแตโ่ ดยดี ระหว่างท่ีขา้ พเจา้ พกั ท่ีบา้ นจะแวะเวียนไปหาลุงบา้ ง กลัว ลุงจะแอบออกไปไหน แต่ลงุ ยังอยู่ ข้าพเจ้ารูส้ กึ ว่าตวั ข้าพเจ้าเองมปี ระโยชน์ตอ่ ผอู้ น่ื เวลามองหนา้ ลุง ทยี่ มิ้ ออกมา ขา้ พเจา้ มักจะมกี ิจกรรมแบบเดิมคือกลบั หอ พอกลบั บา้ นจะชวนเพอื่ นมาดลู ุงวา่ แผลดี ขึ้นไหม ทานยาไหม เขา่ ดขี น้ึ หรอื ยัง ช่วงไหนข้าพเจ้าไม่ว่างไม่ไดก้ ลับ ขา้ พเจ้าจะไหวว้ านเพอ่ื นมา แอบดูลงุ ตดิ ตามชวี ติ ลงุ พอได้กลับบ้านข้าพเจา้ ก็มาหาลุงทศ่ี าลาพูดคยุ เกี่ยวกับเรือ่ งทว่ั ไป ทราบมา ว่าลุงตกงานไม่ใชค่ นท่ชี ลบรุ ี ยิง่ ทาให้ขา้ พเจา้ รสู้ กึ สงสารลงุ คนตา่ งถิ่นมาอาศยั ท่ีแบบนี้ มญี าตแิ ตเ่ ขา ไมส่ นใจ ข้าพเจ้าจะถามลุงทุกครัง้ ว่าเข่าปวดไหมตอนนี้ เดือนกว่าทขี่ ้าพเจา้ ตามติดอาการลงุ ลุงลุก ขึ้นเดินใหด้ ูวา่ ไมเ่ จบ็ ไมป่ วด แผลตกสะเก็ดเรยี บร้อย มันทาให้ขา้ พเจา้ รู้สึกอิ่มเอมใจแบบบอกไม่ถูก เมือ่ เห็นลุงเขาหายแลว้ ลงุ พูดกับขา้ พเจ้ากับเพ่ือนว่า” ใชช้ วี ิตใหด้ ี อยา่ เปน็ เหมอื นลุง มันลาบาก ลุง ไมเ่ คยขอใครกนิ มีก็กนิ ไม่มกี ็ไม่กนิ นอ้ ยคนจะมาสนใจคนแบบลุง ขอให้เจรญิ ในหน้าท่ีการงาน” แต่ พอผา่ นไปอีกสองอาทิตย์ทขี่ ้าพเจา้ อยู่ทห่ี อพกั ลงุ ไดย้ า้ ยท่ีอย่ไู ปแล้ว ไมร่ ูไ้ ปอยู่ไหนหรืออาจจะกลบั ไป หาญาตพิ ี่น้อง ขา้ พเจา้ ก็หวังวา่ ลุงจะแข็งแรง ปลอดภัย ใชช้ วี ิตอย่างมีความสขุ ขา้ พเจ้าที่ไมเ่ คยรวู้ ่าการชว่ ยเหลอื ผูอ้ ่ืนดว้ ยความเต็มใจและหว่ งใยเหมือนคนในครอบครัว จะทาใหเ้ ราสุขใจและมีความสุขแบบน้ี ข้าพเจา้ เช่ือเสมอวา่ การที่เราได้เกดิ ไดท้ า ไดร้ กั ในส่ิงทที่ ามัน คือโชคชะตา ข้าพเจา้ ใช้เวลานานหนงึ่ เดอื นกว่ากับการดแู ลลุงคนหน่ึงท่ีขา้ พเจา้ ไมร่ ้จู ัก และช่วยเหลือ ลงุ เขาอยา่ งสดุ ใจ และใช้วชิ าทเี่ รยี นรูม้ าถึงจะไม่ทัง้ หมด มันทาให้ข้าพเจา้ รสู้ กึ มคี วามสุขมากขน้ึ หาก

วนั หน่ึงข้าพเจา้ ไดท้ าหน้าที่ดแู ลคนป่วย แลว้ เขายิม้ ใหต้ อบแทน และจดจาหน้าเราวา่ นีแ่ หละ่ คนท่ีใจดี ดูแลดีมาก ยงิ่ ทาใหต้ ัวขา้ พเจ้าเองในตอนนี้ตั้งใจเรยี นรู้ และทาทุกอย่างดว้ ยความรักความตัง้ ใจ