นิทาน

นิทานอีสป เรอื่ งสนุ ัขจิ้งจอกกบั ผลองุ่น วนั หน่งึ ในชว่ งฤดรู อ้ น ขณะทส่ี นุ ขั จง้ิ จอก กำลงั เดนิ เลน่ …ผำ่ นเขำ้ ไปยงั สวนผลไม้ จนกระทงั่ มำถงึ พวงองนุ่ ชอ่ หน่งึ เพง่ิ สกุ เตม็ ท่ี ซง่ึ อยสู่ งู ตระงำ่ น

“มนั จะช่วยดบั กระหายของข้าได้” สนุ ขั จง้ิ จอก กล่ำว

มนั ถอยหลงั ไป 2-3 กำ้ วแลว้ วงิ่ กลบั มำ…และ กระโดด แต่มนั กพ็ ลำด ไมส่ ำมำรถเกบ็ องนุ่ ชอ่ นนั้ ได้ มนั ทำเชน่ เดมิ อกี แตก่ ย็ งั ไมส่ ำเรจ็

ครงั้ แลว้ ครงั้ เล่ำทม่ี นั พยำยำมอยเู่ ชน่ นนั้ หลงั จำก ทไ่ี ดเ้ หน็ อำหำรลอ่ ใจชน้ิ นนั้

แต่สดุ ทำ้ ยมนั กต็ อ้ งยอมแพ้ และเดนิ กลบั ออกมำ พรอ้ มเอ๋ยออกมำวำ่ “ฉันมนั่ ใจว่า…มนั ต้องเป็น องนุ่ เปรีย้ วแน่ๆ” นิทำนเรอ่ื งน้ีสอนใหร้ วู้ ำ่ “คนท่ีทาสิ่งใดไม่สาเรจ็ …มกั หาเร่อื งตาหนิว่า ส่ิงนัน้ ด้อยค่า”